Εγνατία, Μέτσοβο, Ανήλιο, Χαλίκι, Πίνδος

Στις 4 ημέρες αποχαιρετήσαμε τη Θεσσαλονίκη και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε πρός την Αθήνα...με πολλές παρακάμψεις.

Την Εγνατία οδό την είχαμε δοκιμάσει και πέρυσι μέχρι τα Γρεβενά (οπου μάταια ψάχναμε για τα περίφημα μανιτάρια τους-το σβκ το κατάστημα ήταν κλειστό!!) και απο εκεί πέσαμε στον παλιό δρόμο, ανέβα - κατέβα τα βουνά. Φέτος όμως ήταν αλλιώς.. Η Εγνατία είναι μία Αττική Οδός επί 10! Φαρδιά, καλοφτιαγμένη με πάρα πολλές σήραγγες, μεγάλες και κυρτές. Σήραγγες και 3 χλμ μήκος!!! κόβουν στα 2 το κάθε βουνό. Μετά τις σύραγγες έρχονται οι γέφυρες. Στιβαρές σαν εκείνη της φωτογραφίας που οδηγούν πάλι σε νέες σήραγγες. Μιλάμε για ΤΟ ΕΡΓΟ!.

Απο το Κλειδί έως το Μέτσοβο κάναμε 1 ώρα και 30 λεπτά με μέση ταχύτητα 120χλμ!! ενώ με τον παλιό δρόμο και τη μισή ταχύτητα θέλαμε 6 ώρες!! Με 120 χλμ το αυτοκίνητο ήταν σαν ακίνητο..οδηγούσαμε στην άκρη να μην εμποδίζουμε όσους βιάζονταν!!!. Και η σήμανση πολύ ιδιαίτερη..στη μεσαία φωτογραφία μας προειδοποιούσαν να κόψουμε ταχύτητα γιατί μπαίνουμε στα λημέρια της αρκούδας!!!

Φτάσαμε στο Μέτσοβο όπου σταματήσαμε για πολύ λίγο, ίσα να πάρουμε ζυμαρικά με μανιτάρια (καθναρίδες-πέτουρα), μερικά τοπικά γλυκά(λεμόνι του κουταλιού, κεράσι με κουκουνάρι, και λουκούμια με μανιτάρια καθώς και ..αναμνηστικά! Στον άνθρωπο είναι κάθε που επισκέπτομαι ένα μέρος θέλω να πάρω κάτι μικρό..να το βλέπω το χειμώνα να θυμάμαι που είχα πάει! Δεν πήραμε τυριά λόγω εποχής!

Δυστυχώς αφήσαμε τον ωραίο αυτό αυτοκινητόδρομο στο Μέτσοβο για να κάνουμε Camel trophy με ακατάλληλο αυτοκίνητο, χάρτη και ρούχα.. Πήραμε ένα κατσικόδρομο (υποτίθεται ασφαλτοστρωμένο) πρός Ανήλιο-Χαλίκι, με σκοπό να πάμε στο Περτούλι, Ελάτη, Πύλη.

Περασαμε το χιονοδρομικό κέντρο του Ανήλιου, ο δρόμος άφαντος, σκέτο χάλι. Παντού φορτηγά, εκσκαφείς και μπουλντόζες με χώματα να φτιάχνουν ξανά το κομμάτι αυτό του δρόμου που απο τις χιονοπτώσεις είχε πέσει.. λάσπες, πέτρες, μέση ταχύτητα 10 χλμ μάξιμουμ! Τα έκανα επάνω μου απο το φόβο μη μας σκάσει κανένα λάστιχο απο τις λακκούβες και τις πέτρες ή μήπως και ξανα-χτυπήσει το αυτοκίνητο απο κάτω..και έχουμε βλάβη! Ο δρόμς μέχρι το Χαλίκι, δεν ήταν όλος κακός, (στη φωτογραφία ένα ΚΑΚΟ κομμάτι)είχε και κομμάτια με άσφαλτο, απλά ξαφνικά εκεί που πήγαινες κανονικά τσαααακ! βρισκόσουνα στο χωματόδρομο ή μέσα στη μεγάλη λακκούβα! μου βγήκε η ψυχή πάντως, αυτά τα 20 χλμ εναλασσόμενου οδοστρώματος, δεν ήξερα η επόμενη στροφή ΤΙ θα φέρει ! Αλλος οδηγούσε και δεν πτοήτο απο τα σκαμπανεβάσματα, όπως εγώ. Ετσι αντί να ανησυχώ για τα χάλια του δρόμου, κυττούσα τη θέα.. που ήταν Αριστούργημα!

Τόσο πράσινο δεν είχα δεί πουθενά στην Ελλάδα. Τα βουνά γεμάτα κωνοφόρα, σφιχτοπλεγμένα μεταξύ τους με πολύ μικρά ξέφωτα. Σε κάποια στιγμή που σταματήσαμε το μόνο που ακουγόταν ήταν τιτιβίσματα και το ψιθύρισμα των δένδρων. Και βέβαια η θερμοκρασία ήταν όχι μεγαλύτερη απο 20 βαθμούςΚελσίου. Η απόλυτη ομορφιά. Το απόλυτο τοπίο για τον λάτρη του πράσινου!

Για αυτό το θέαμα και μόνο λέω χαλάλι ο καρόδρομος.