Daily Madness

Φυγή

2011-12-19T13:34:00.012+02:00

Δεν αντέχω εδώ και μήνες τη νέα πραγματικότητα. Το συνεχή καταιγισμό σεναρίων καταστροφής, για την "Ελλάδα Μας", την "Ευρώπη Μας", το "ευρώ Μας", το μέλλον Μας", τους πιασάρικους τίτλους των εφημερίδων, τις σταθερές τιμές στα ράφια των μπακάλικων, τη πτώση των εισοδημάτων, τη πτώχευση καταστημάτων, την ανεργία.

Διαβάζω ξανά και ξανά επιστημονική φαντασία, fantasy με δράκους και άλλα δεινά λιγώτερο τρομακτικά απο τη πραγματικότητα της ασάφειας. Κανείς δεν εξηγεί το τι μέλει γενέσθαι γιατί κανείς δεν ξέρει τίποτα, για τίποτα, ανάλογα τι προκύπτει, πράττουν. Μηδέν εις το πηλίκον. "Η χρονιά της πλημμύρας"

της Μάργκαρετ Ατγουντ είναι πιο προβλέψιμη, τουλάχιστον βλέπεις τη καταστροφή, δεν τη ψυχανεμίζεσαι και μετά κυττάς τις συνθήκες της επιβίωσής σου. Η διαμορφώνεις νέες συνθήκες, ή επιλεγεις να πεθάνεις..αλλά κάτι κάνεις.. αντί να ατενίζουμε το πιθανόν, το ίσως, το μακάρι, το θα δούμε.

Μουσική συνεχώς. Και τα παλιά και τα καινούργια, να χάνομαι στους ήχους να μη βλέπω, μόνο ν' ακούω. Αρμονία, κέφι, ρυθμό, και λίγο animation, ν' αρέσουν τα κόμικς, ναι και ο Ντόναλντ Ντάκ και ο Ρόζ Πάνθηρας, όχι όμως ο Logicomix. Γούστα είναι αυτά.

http://www.youtube.com/watch?v=45cio5-CBLM

Σινεμά και ταινίες παλιές. Είτε τις βλεπω σε dvd, είτε τις κατεβάζω. Γιατί μιλάνε για άλλες εποχές, για άλλους λαούς με σοβαρώτερα προβλήματα, για άλλες στιγμές, με γέλιο, που είναι πιο ενδιαφέρουσες απο τη κλάψα της αβεβαιότητας.
1) Saving Grace http://www.youtube.com/watch?v=rCUFPy25e4I&feature=related
2) Red dust http://www.youtube.com/watch?v=KVQnHBRCTdU
3) The lemon tree http://www.youtube.com/watch?v=zZgKS_jQoQk

Δεν έχουν αλλάξει πολλά στο δημόσιο τομέα απο τη πλευρά της εξυπηρέτησης του πολίτη. Φύγανε αυτοί που ξέραν τη δουλειά και μείνανε οι άσχετοι που θα να τυπώσουν μία σελίδα περνάει μισή ώρα. Οι "νέοι υπάλληλοι" των ΕΛΤΑ μπερδεύουν το παραλήπτη με τον αποστολέα, έτσι ώστε να σου επιστρέφεται συνεχώς η επιστολή που έστειλες.. Στο τέλος έβαλα βελάκι πάνω στη διεύθυνση του παραλήπτη "ΕΔΩ ΘΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΙΣ.."

Ωσπου να μάθουν αυτοί..ζήσε Μάη μου να φάς τριφύλλι.

Let the music play

Το γέλιο κάνει καλό..

2011-12-08T09:05:00.017+02:00

ή αλλιώς πώς θα βγάλουμε τους δικηγόρους στην ανεργία!

Η ηρωϊδα της ιστορίας μας είναι ικανή όχι μόνο να διαλύσει το τομέα των δικηγόρων αλλά αν επιμεληθεί επι του θέματος, να τους εξοντώσει σε τέτοιο βαθμό, που η έδρα να καταργηθεί και στα Πανεπιστήμια η δικηγορία να μη διδάσκεται!.

Η κυρία αυτή, είχε μία κάποια περιουσία σε ακίνητα τα οποία νοίκιαζε σε τρίτους για να έχει και κάποιο εισόδημα λόγω του ότι ποτέ της δεν δούλεψε. Δεν ανήκε σε παλιά γενιά, τότε που οι γυναίκες ήταν νοικοκυρές, απλά έχοντας τη περιουσία έτοιμη και όντας και λίγο τεμπέλα, έλεγε που να τρέχεις τώρα, κάτσε εδώ καλά είναι. Είχε και ένα σύζυγο - εκείνος βέβαια δούλευε - αλλά συμφωνούσε να μένει αυτή σπίτι και να ξεκοκκαλίζουν μαζί και τα δικά της έσοδα. Παλιά τους λέγανε αυτούς "τοκιστές και σουλατσαδόρους".. σκεπτικό που ποτέ δεν το πήρε στα σοβαρά.
Κάποια στιγμή αρρώστησε ο άνδρας της και πέθανε. Για να μη στενοχωριέται, βρήκε κάποιον άλλο αλλά δεν τον παντρευόταν για να μη χάσει τη σύνταξη. Ετσι έμεινε μόνη της να διαχειρίζεται εκείνη τους ενοικιαστές της. Θα έλεγε λοιπόν κανείς ότι θα πάρει στη δούλεψή της κάποιον που να ξέρει απο αυτά, κάποιο δικηγόρο να τη συμβουλεύει και να προστατεύει τα δικαιώματά της. Περιέργως όμως (έτσι νόμιζα) δεν πήρε κανέναν, εκείνη τα έβγαζε πέρα μιά χαρά. Σε κάποια φάση όμως κόλλησε, γιατί αρρώστησε και η προσοχή της μετατοπίσθηκε απο τους άλλους, στον εαυτό της. Ετσι ζήτησε τη δικιά μας συνδρομή (του ανδρός μου και εμένα) να τη βοηθήσουμε με έναν ενοικιαστή "μουλάρι". Αντίστοιχα εμείς, μη ξέροντας την όλη υπόθεση, την αναθέσαμε σε δικηγόρο, ο οποίος αφού συγκέντρωσε όλα τα δικαιολογητικά, πήγε το θέμα δικαστικά, δλδ έξωση και αποζημίωση της εκμισθώτριας.

Οταν πήγε το εξώδικο στο"μουλάρι", ας τον πούμε έτσι, στιγμές απείρου κάλλους προέκυψαν γιατί δεν το περίμενε και το παρέλαβε απο το δικαστικό κλητήρα πανηγυρικά. Μετά κλώτσαγε (τις πόρτες μάλλον-τον άκουγαν ντάπ-ντούπ οι απο κάτω), φώναζε, απειλούσε ότι θα μας σπάσει τα δόντια, τις μύτες, θα πιάσει το δικηγόρο και θα τον κοντύνει 10 πόντους (και δεν τον έπαιρνε γιατί ήταν ήδη μπασμένος), "θα σε γμσ όρθια μωρή", μου έλεγε τηλεφωνικά, "θα τα κάνω λίμπα όλα εδώ μέσα", πήγε εκεί που εργάζεται ο Κ και του πέταγε βιβλία θρησκευτικά στις τζαμαρίες, ακοντιστής έπρεπε να γίνει, αντί για "μουλάρι", σε κάποια φάση είχε κατεβάσει και το βρακί του δείχνοντας πέρα απο τον κ**λο του, την αντιπάθειά του. Οι γείτονες βέβαια, κρεμιώντουσαν απο τα παράθυρα, σκασμένοι στα γέλια. Ο δικηγόρος με μακάριζε που μέρες τώρα κρίσης και αγωνίας, τον κάναμε να γελάει μέχρι να δακρύζει. Αργότερα βέβαια σταμάτησε να γελάει.

Ομως η κυρία έγινε καλά. Και όταν έμαθε τις κινήσεις μας με δικαστήρια και δικηγόρους, έφριξε. Στα τόσα χρόνια που διαχειριζόταν τη περιουσία της, ποτέ δεν είχε πάρε δώσε με δικαστήρια και δικολάβους, όπως τους έλεγε, γιατί τους ξεπερνούσε κατά πολύ. Δέκα φορές αν κλείνεις τον δικολάβο (ο δικολάβος, του δικολάβο, τον δικολάβο, ΩΩΩ δικολάβε...) πάλι δεν της βγαίνεις. Επιασε αμέσως το "μουλάρι" και το κάλεσε σπίτι της. Εκεί τον περίμενε με τη νυχτικιά, στραβοπατημένες παντόφλες, μαλλί σύρμα απο το κομμωτήριο, είχε μείνει άπλυτη 4 μέρες (ήταν Αύγουστος), αλλά είχε βάλει πολλά αρώματα (αλα Λουδοβίκος). Τον κάθισε, τον κέρασε περσινά σοκολατάκια (τα αγοράζει, τα αφήνει εκτός ψυγείου, το καλοκαίρι λιώνουν, τα πλάθει ώστε να τα σουλουπώσει, τα βάζει στο ψυγείο το Σεπτέμβριο και κατά τα Χριστούγεννα τους τα κερνάει), και τον άρχισε στο πίτσι-πίτσι. "Εγώ που πεθαίνω της πείνας, ήμουν άρρωστη, τα παιδιά δεν ξέρουν να σου φερθούν, εσένα τον άνδρακλα, το σημαιοφόρο, τη παλιά μου γνωριμία, αλήθεια τα έχεις ακόμη με τον Χ, τον Ψ και τον Λ (είναι gay) και αρχίζουν ένα κατεβατό, ένα Ταχτσή πρώτο πράγμα.
Να τ' ακούω και να πετάγομαι κάθε λίγο στη τουαλέττα για να ξεραθώ στα γέλια με την ησυχία μου. Το μουλάρι μαλάκωσε, έφαγε τα σοκολατάκια, της είπε το πόνο του για τις χυλόπιτες που έφαγε τελευταία και όλα τα βάσανά του, της εξήγησε γιατί τη φέσωσε 6 μήνες και γονυπετής της φίλησε το χέρι υποσχόμενος τα πάντα. Εφυγε μετά τρέχοντας (φαντάζομαι έψαχνε για τουαλέττα) και δεν τον ξαναείδαμε. Τα χρεωστούμενα όμως της τα έβαλε.

Ετσι μας απέλυσε η κυρία αυτή και εμάς και τους δικηγόρους μας. Δεν θέλει να τους βλέπει στα μάτια της, τι να τους κάνει, αυτή τα καταφέρνει καλύτερα με το πίτσι-πίτσι.
Αν όλοι οι τοκιστές-σουλατσαδόροι, ήταν σαν και εκείνη οι δικηγόροι θα είχαν ψοφίσει της πείνας. !

Πότε θ' αλλάξουμε νοοτροπία;

2011-11-23T17:21:00.010+02:00

Σήμερα πήγα στο Κ.Ε.Π της περιοχής μου για να ανανεώσω ένα δίπλωμα οδήγησης. Είχα όλα τα σχετικά έγγραφα έτοιμα, είχα πάρει και ένα σταυρόλεξο μαζί μου, γιατί συνήθως υπάρχει μεγάλη ουρά. Περιμένωντας τη σειρά μου παρατηρούσα τι γινόταν στο χώρο.

Κατ' αρχήν διαπίστωσα μεγάλη έλλειψη προσωπικού. Ελλειπαν οι ευγενείς υπάλληλοι του παρελθόντος που με το χαμόγελο σκοτώνονταν να εξυπηρετήσουν και στη θέση τους τα 4 άτομα που υπήρχαν ήταν 3 γυναίκες και ο παλιός μου "φίλος" ο κύριος πολυθρόνα, που είχα γράψει και παλιά. Στην ίδια θέση καθόταν απο το 2006, κολλημένος στη καρέκλα του. Απο τις 3 γυναίκες η μία με ελάχιστη πείρα στους Η.Υ. (αυτή έτυχε σε εμένα), η άλλη μιλούσε συνεχώς στο τηλεφωνο και η τρίτη ωρύετο την ώρα που μπήκα, είχε βάλει τις φωνές σε μιά γιαγιά που ρωτούσε κάτι, της έλεγε "να πάρει αριθμό προτεραιότητας και να περιμένει τη σειρά της για να ρωτήσει" γιατί η ίδια "δεν μπορεί ν' ασχολείται με τον καθένα προσωπικά επειδή λόγω έλλειψης βοηθών, δεν προλάβαινε να πάει στη τουαλέττα".
Μόλις το βούλωσε η ζόρικη, άρχισε να ουρλιάζει ένας δεύτερος άνδρας που ήταν στα ενδότερα και δεν τον έβλεπα. Μάλλον ο διευθυντής θα ήταν, γιατί το θέμα του ήταν η γραφική ύλη. Αρχισε να ωρύεται ότι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ πιά στυλό να δίνουν ΄για να συμπληρώνει ο κόσμος τις αιτήσεις, δεν τους προσφέρει το κράτος στυλό, "κακώς ζητάτε στυλό απο εμάς, να φέρνετε απο το σπίτι σας το στυλό σας", εμείς μόνο μολύβια έχουμε. Διευθυντής του Δημοσίου βέρος, που ασχολείται με το ξύσιμο..των μολυβιών. Βρίζοντας τη κακή του ώρα βγήκε απο το ΚΕΠ φουριόζος.. "εχω επαγγελματικό ραντεβού, βιαζομαι" είπε σε κάποιον που τον πλησίασε να ρωτήσει κάτι.

Ηρθε η σειρά μου 5 λεπτά αργότερα. Η κοπελιά που με εξυπηρέτησε, δεν μπορούσε να λειτουργήσει το ηλεκτρονικό πρόγραμμα αιτήσεων. Εκανε 5 τηλεφωνήματα σε γνωστή της σχετικά με το που γράφεται τι και ποιό κουμπί πατάμε. "Νεο-διορισμένη; " τη ρωτάω χαζούλικα. "Οοοχι" απαντάει ευγενικά "ήμουνα σε άλλο τμήμα 6 χρόνια , τώρα με φέρανε εδώ, κανείς δεν μου έδειξε το πρόγραμμα, κάντε λίγη υπομονή". Χρειάστηκε να τυπώσει 4 φορές την αίτηση, μέχρι και την ημερομηνία γέννησης είχε κάνει λάθος, την έβαζε στο επώνυμο και το ΑΦΜ στη διεύθυνση κατοικίας.. και λές βρε παιδί μου, που τη βρήκανε νέα κοπέλλα να μη καταλαβαίνει που πάνε τα 4. Μισή ώρα αργότερα, μετά απο ολόσωστη εκτύπωση..είχα τελειώσει. Σε ένα μήνα θα έβγαινε το καινούργιο δίπλωμα.."μα πώς και τόσο πολύ; " απόρησα " τώρα που δεν έχουμε αλλο προσωπικό πέρα απο τους μόνιμους..αργούμε να πηγαίνουμε, μαζευούμε πολλά και πάμε μία και καλή".. Φεύγοντας απο το ΚΕΠ, είδα και τον μέγα λάτρη των μολυβιών, διευθυντή του ΚΕΠ...σε μία ουζερί... μόνος του απολάμβανε τη ζωή του στο Δημόσιο!.

Λέγαμε παλιά ότι αργούν οι υπάλληλοι στις δημόσιες υπηρεσίες, ότι μιλούν άσχημα, οτι κωλυσυεργούν.. Μετά μάθαμε ότι όλη τη δουλειά την έβγαζαν οι συμβασιούχοι, ενώ οι κυρίως μόνιμοι, μη έχοντας καρέκλα να κάτσουν όλο στο δρόμο/καφετέριες/μαγαζιά ήταν. Τώρα έχουν άδειες τις καρέκλες τους, φύγαν οι συμβασιούχοι, πήγαν σπίτι τους. Πάλι όμως οι Δ.Υ. αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τους πολίτες που τους πληρώνουμε αδρότατα, γιατί δεν μπορούν, είτε λόγω κούρασης, είτε λόγω έλλειψης προσόντων π.χ. γνώσης της γραπτής Ελληνικής Γλώσσας. Και οι καθυστερήσεις, επι των καθυστερήσεων ΩΩΩΩΩΩΩΩ! Καθυστερήσεις.

Ξέρω ότι πολύ δύσκολα θ' αλλάξουμε νοοτροπία. Ντρέπομαι όμως γι' αυτό.

Τραμπουκιστάν

2011-11-01T12:34:00.006+02:00

Πήγα στην Εφορία της περιοχής μου στις 27/10 για δουλειές. Ενα που μου έκανε εντύπωση ήταν η έλλειψη προσωπικού. Ενω παλιά έβλεπα τουλάχιστον 30 υπαλλήλους ανά όροφο, τώρα είδα πάνω κάτω 10 άτομα, χώρια το διευθυντή.

"Καλά όλες βγήκαν πάλι έξω στα μαγαζιά", απορούσα;
Οχι, ήρθε η απάντηση. "Εδιωξαν τους συμβασιούχους".

Α! Ναί και τώρα οι μόνιμοι χρειάζεται να κάνουν και καμμιά δουλειά. Ετσι γι' αλλαγή. Αντί να κάθονται πάνω στα τραπέζια και να λένε ανέκδοτα με το Μπόμπο..αγνοώντας τις ουρές (αυτό μου είχε τύχει πρίν 5 χρόνια, στην ίδια Εφορία, μία υπάλληλος καθόταν και αστειευόταν). Και πραγματικά δούλευαν. Και είχε και πολύ κόσμο, ουρές που όμως προχωρούσαν γρήγορα.

Εντάξει, η συμπεριφορά ήταν κακή. Συνηθισμένο φαινόμενο για Εφορία. Είχαν βάλει έναν τέτοιο αγενή σε γκισέ με πολύ κόσμο..γκρινιάζοντας έπαιρνε τις αιτήσεις..τις έψαχνε για λάθη ώστε να μας κατευοδώσει.. "δεν είναι σωστά γραμμένη, φεύγα" λέει στην ηλικιωμένη μπροστά. Τι κύριος, με σκλάβωσες! Πότε μωρέ κόπρε, θα μάθεις να λές καλημέρα, να χαμογελάς και να δείχνεις ευγενής;
"Ελάτε τώρα κυρία μου που μου θέτε και ευγένειες, στην Εφορία είσαστε.."λέει ο υπάλληλος δίπλα. Α! Ναί, ξέχασα! Στο τραμπουκιστάν!

Πάλι όμως καλά που έγινε η δουλειά μου.. και δεν χρειάστηκε να ξανα-ξανα-ξανα πάω.

Λές να γίνουμε ΚΑΙ Ευρώπη;

Οι κατολισθίσεις της κοινωνίας μας

2011-10-31T07:29:00.012+02:00

Στη θέση μου ο Εμίλ Ζολά θα κατηγορούσε. Δεν είμαστε όμως ίδια, έτσι απλά διαφωνώ.

Διαφωνώ λοιπόν που έφαγε μούτζα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Διαφωνώ επίσης που αποχώρησε καταστενοχωρημένος. Εκεί έπρεπε να κάτσει. Να σταματησει τη παρέλαση και δημόσια να εκφράσει το θυμό του. Για το κάθε σχολιαρόπαιδο που ελαφρά τη καρδία χλευάζει τους θεσμούς της Ελευθερίας.Μήπως αυτό το παιδί μάθει και κάτι σε αυτό το κόσμο που ζεί.

Οχι δεν θεωρώ ήρωα το νεαρό που τον μούτζωσε. Και όταν διαβάζω εδώ και εκεί για γονείς που λένε ότι ήταν μάγκας και ότι αν ήταν παιδί τους θα τον επιβράβευαν, είναι κατάντια.

Κατάντια που όχι μόνο δεν έμαθαν οι ίδιοι να σέβονται αυτούς που αγωνίστηκαν το '40 για να έχουμε ελευθερία εμείς σήμερα, αλλά που απαξίωσαν να το πούν στα παιδιά τους, αυτοί και αυτοί ήταν οι αγωνιστές, αυτά και εκείνα έγιναν για να έχεις την άπλα σου σήμερα.

Κατάντια γιατί αντί να τους δείξουν πως να αναμορφώνουν το κόσμο πρός το καλύτερο, τους δείχνουν ΜΟΝΟ πώς να επαναστατούν για τα κακώς κείμενά του, ΜΟΝΟ όταν θίγεται η βολεψούλα.

Κατάντια για τους έμαθαν να βλέπουν μέχρι τη μύτη τους, να καίγονται για τον εαυτούλη τους μόνο, τώρα πετροβολούν τους πολιτικάντηδες, πρίν χρόνια όμως τους προσκύναγαν επειδή έδιναν με ξένα λεφτά.

Κατάντια γιατί τους έμαθαν μόνο να γκρεμίζουν, να φωνάζουν, να χλευάζουν, να πετάνε πέτρες...και μετά ευχαριστημένοι να πηγαίνουν γελώντας για φραπουτσίνο των 6 ευρώ. Στα ίχνη των γονιών θα μάθουν να βαδίζουν, να κάνουν ακριβώς τα ίδια και μετά να φτύνουν τους αγωνιστές του κάθε Πολέμου, χωρίς καμμία υποχρέωση πρός τη κοινωνία, σαν κακομαθημένα νήπια, μόνο απαιτήσεις, να ζούν νταβατζήδικα με τα λεφτά άλλων .

Οι κατολισθίσεις της κοινωνίας.

..............................................................................

Διαφωνώ με το θεσμό των παρελάσεων. Είναι ξεπερασμένος και παραπέμπει σε άλλες παρελθούσες εποχές. Θα ήταν καλό να καταργηθούν.

?

2011-10-27T08:30:00.002+03:00

Πήραμε τα 100 δις.
Μπράβο, είμαστε έξυπνα παιδιά
Τώρα άνετα μπορούμε να πάμε βόλτες το 3ήμερο.

Ρωτάει λοιπόν το παιδάκι:
Και άμα τελειώσουν τα 100 δις, τι θα μας δώσουν;

Θα μας δώσουν τα αρχ*** τους..

Μία κατάληξη
Μία κατάντια όταν δεν έμαθες ποτέ να στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις, αντί στις αέναες "επιδοτήσεις".

Ολα του γάμου δύσκολα;;;

2011-10-09T13:39:00.005+03:00

Χθές ήταν να πάμε σε ένα γάμο, σε μία δεξίωση ενός γάμου. Το μυστήριο θα γινόταν σε παρεκλίσσι σε κλειστό οικογενειακό κύκλο. Οι φίλοι και οι λοιποί συγγενείς θα βρισκόμαστε όλοι στη δεξίωση σε κάποιο ξενοδοχείο.

Με το σύζυγό μου γυρίζαμε γύρω-γύρω τη περιοχή που ήταν η δεξίωση για να βρούμε χώρο για παρκάρισμα. Μία ώρα γυρίζαμε.. και τελικά δεν πήγαμε. Το ξενοδοχείο δεν διέθετε θέσεις πάρκινγκ, δεν είχε ούτε υπόγειο, ούτε υπαίθριο χώρο εκεί γύρω, ούτε καν ένα παρκαδόρο. Ηταν δε κτισμένο μέσα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή με κτίρια παλιάς κατασκευής χωρίς ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης. Ηταν η πρώτη φορά που μας συνέβαινε αυτό. Στενοχωρεθήκαμε γιατί θέλαμε να παρευρεθουμε στη χαρά του ζευγαριού..θέλαμε να πάμε και οι δυό όχι ο ένας με τον άλλο να περιμένει διπλοπαρκαρισμένος κάπου, μέσα στο αυτοκίνητο..για κάποιες ώρες.Κάθομαι και σκέφτομαι λοιπόν γιατί το ζευγάρι και οι συγγενείς τους σκέφτηκαν μόνο τη δική τους βολή (υπήρχαν μόνο 2 θέσεις πάνω στο πεζοδρόμιο για το αυτοκίνητο της νύφης και των γονέων) και όχι και των ευρύτερων γνωστών τους. Δηλαδή να τους καλέσουμε για να πάρουμε δώρα/χρήματα, αλλά να τους αφήσουμε στη τύχη τους όταν είναι να τους δεξιωθούμε.. να μη μπορούν οι κυρίες να φθάσουν ανέπαφες στο πάρτυ, γιατί έβρεχε κιόλας, οπότε αν βρίσκανε τη πολυπόθητη θέση κάπου, να χρειαζόταν να περπατήσουν και να λερώσουν τα πόδια τους..τις γόβες, τα μακριά φορέματα...γιατί?

Παραξενεύομαι

Πώς μας βλέπουν..

2011-09-28T08:53:00.017+03:00

Είναι πολύ παράξενο και μερικές φορές απογοητευτικό το πώς μας βλέπουν οι άλλοι. Εμεις μπορεί να θεωρούμε τον εαυτό μας ως ευχάριστο, προστατευτικό, ανεξάρτητο, καλλιεργημένο, ομιλιτικό και εξαιρετικά ευγενή. Οι άλλοι όμως μπορεί να βλέπουν ότι είμαστε βαρετοί, ανώριμοι, κτητικοί, εγωϊστές, ξερόλες, πολυλογάδες και γαϊδούρια.

Ανθρώπους που γνώριζα παλιά και τους θεωρούσα το άκρον άωτον της καλλιέργειας και της ευγένειας..τους βλέπω τώρα να μουτζώνουν και κάθε δεύτερη λέξη να έχει ένα"ρε". Για έμφαση λένε και "μωρε". Οταν είσαι μικρός ή ακόμη και παιδί, θεωρείς την ύπαρξη πραγμάτων δεδομένη, πραγμάτων που συχνά δεν υπάρχουν. Θεωρούσα ώς παιδί ότι η Χ ήταν μία ευχάριστη, γενναιόδωρη γυναίκα, γιατί όταν την έβλεπα εγώ όλο με καλόπιανε και δώρα μου έφερνε.
Στη πορεία διαπίστωσα ότι:

αλλιώς φέρεσαι στα παιδάκια,
αλλιώς στους εφήβους,
αλλιώς στους άνω των 20 ετών
Αλλη συμπεριφορά έχεις στο γραφείο,
αλλη στο σπίτι,
άλλη με το γκόμενο τη πρώτη φορά,
άλλη άμα βάλετε τη κουλούρα και
άάάάλληηηηη 10 χρόνια αργότερα.

Λές στο παιδάκι, Μάτσ μούτς..τι γλυκό, καλό παιδάκι που είσαι
Λές στον έφηβο, "Ξεκόλλα πιά απο το game boy, κάνε και κάτι άλλο, θα βλακέψεις
Λές στον εικοσάρη, "πάλι όξω βγαίνεις; Πότε θα διαβασεις;"
Στο γραφείο λές , "Μάλιστα κ. Διευθυντά..ήδη το τέλειωσα, βέβαια, θα πάω αμέσως"
Στο σπίτι αναφορικά με το γραφείο λές, "δε μας χέζει ο μλκς, δεν ξέρει τι θέλει."

Με τη γκόμενα για πρώτη φορά είσαι πλυμμένος, μυρωδάτος, ευγενής, σέξι όλα τα καλά επάνω σου.
Αμα βάλετε τη κουλούρα, μουρμουράς για τα έξοδα του γάμου λίγο..βρίσκεις σπίτι μακριάααα απο τα πεθερικά.
Μετά απο 10 χρόνια..αν είσθε ακόμη μαζί..αμολάς και καμμιά κλ..μετά τη φασολάδα που έφαγες χθές..απο τα χέρια της πεθεράς, που ήρθε να μείνει μαζί σας μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού. Πάχυνες κιόλας, έκανες κοιλιά, δουλεύεις ώς το βράδυ.

Φέρνω τη κα Π να μείνει κοντά μας, έχοντας την εντύπωση που μου δημιουργήθηκε όταν ήμουνα 10 ετών παιδάκι. Βεβαίως τα πράγματα δεν είναι έτσι..το διαπιστώνω στη πορεία. Ολη η οικογένεια σκάει στα γέλια με τα κατορθώματά της, εκτός απο εμένα που δεν πιστεύω στα μάτια και στ' αυτιά μου. Η παλιά καλλιεργημένη κυρία που θυμόμουνα ήταν μία αυθεντική Κυρία της Αυλής..με το ψουψουψου, τις κατσικιές, κρυμμένη πίσω απο τη μονίμως μισάνοιχτη πόρτα. Τσακώθηκε με όλους για :

α) τα χαρτιά- της μπιρίμπας, κλέβεις-δεν κλέβω, αφού σε είδα, μμ σιγά επειδή φοράς γυαλιά δε σημαίνει ότι βλέπεις, για μόστρα τα πήρες.. Α! έτσι έ; δεν σε ξανακαλώ κι εγώ!

β) τα νερά που τρέχουν απο τα μπαλκόνια - εκείνη ρίχνει νερά, ποτίζει τις πλάκες με το λάστιχο το οποίο πάντα της ξεφεύγει και πάντα καταβρέχει τη φαλάκρα του γκρινιάρη γείτονα - που θυμώνει και βρίζει απο κάτω (τι κακομαθημένος!!) ,

γ) για την ηχορύπανση - η τηλεόραση στη διαπασών γιατί είναι κουφή. Πήραμε ακουστικά και τα πέταξε, τα καταχώνιασε κάπου. Πήραμε και ασύρματα ακουστικά για τη τηλεόραση..κι αυτά κάπου τα έβαλε. Τελικά όλοι οι άλλοι φοράμε ωτοασπίδες μέσα στο σπίτι, κοιμόμαστε και μ' αυτές γιατί ως γνωστόν οι καλύτερες ταινίες τις νύχτες παίζονται,

δ) τις κατσαρίδες - το διαμέρισμά της τίγκα. Μόνο το δικό της έχει τέτοιες συγκατοίκους. Ολες δίνουν ραντεβού στη κα Π, μέρες κρίσης που είναι, εκεί υπάρχει φαγητό πάντα

ε) τις πάσες. Αυτό αφορά αυτά που σου φέρνει να φάς. Εδώ θέλει τέχνη, τη πρώτη φορά τη πατάς, μετά μαθαίνεις και προσέχεις. Οι πάσες αφορούν τρόφιμα, κατα προτίμηση 3 ημερών+, μπαγιάτικα, ληγμένα κι αν είναι σοκολατάκια προπέρσινα. Στην αρχή τα δέχεσαι, λές και ευχαριστώ. Μετά το κόψιμο/εμετό/στομαχόπονο, πονηρεύεσαι και τα δέχεσαι μέν αλλά τα πετάς στα σκουπίδια αμέσως μετά. Υπάρχει και η πάσα με τα δώρα. Ολα υπέροχα με κάρτα αλλαγής. Πάς στο μαγαζί να το αλλάξεις και σου λένε ότι δεν πουλάνε τέτοια είδη. Βάζει το ΧΨ που πήρε απο τη λαίκή, ή προσφορά απο το Χόντο, σε σακούλα του π.χ. Ανδρεάδη..χαχα!

ζ) το πείσμα. Οταν δεν γίνεται το δικό της ο Θεός να σε φυλάει. Ως τώρα έχει σκαρώσει τα άπειρα επεισόδια, έχει πέσει κάτω και έχει χτυπήσει (μόνο μελανιές - ξέρει πώς να πέφτει), έχει τραβήξει και στρώσει τα χαλιά με αποτέλεσμα να λέει ότι πιάστηκε, ξαπλώνει στο κρεββάτι όταν σε περιμένει, αν εμφαισθείς ξαφνικά τη βρίσκεις στη κουζίνα να κάνει δουλειές.. Ως τώρα μετράω 4 κρίσεις πανικού (ψέμματα όλα), άπειρες ψεύτικες λιποθυμίες..βαστήξτε με δεν μπορώ..αααα! Πέφτω.. α! αμα πάς στο Χόντο πάρε με μαζί σου!.
και πάει λέγοντας..

Αχ! Πάνε οι εποχές που την ήξερα ως α) Επαιζε χαρτιά ώς την άλλη μέρα το πρωί (εδώ να δείτε τη ταινία με το Κωνσταντάρα και τη Ρένα Βλαχοπούλου "Η Χαρτοπαίχτρα"). Τη λάτρευαν οι φίλοι και είχε καρέ 40 χρόνια β) Ποτέ δεν ενόχλησε άνθρωπο στη πολυκατοικία που έμενε, ήταν διαχειρίστρια τουλάχιστον 15 χρόνια γ) Φασαρία έκανε πάντα, επειδή οργάνωνε πάρτυ με χαρτοπαιξία, ουδέποτε όμως ενοχλούσε τους γείτονες. δ) Η πάστρα και η νοικοκυροσύνη στο σπίτι της ήταν παροιμοιώδης. Οχι κατσαρίδα, ούτε μύγα δεν πέρναγε. ε) μαγείρισσα εξαιρετική, τα φαγητά της τα έτρωγα στο λεπτό, έγλειφα και τη κατσαρόλα. Το ίδιο και τα δώρα της, ήταν τα καλύτερα. ζ) υπομονετική, ιδιαίτερα όταν με κυνηγούσε για να φάω. Εκανε τον καραγκιόζη και το γάϊδαρο, σόου ολόκληρο για να καταπιώ τη μπουκιά.

Αχ! Αλλάζουμε άραγε ή απλά οι άλλοι δεν έχουν καλή όραση; Ακόμη δεν έχω μπορέσει να φέρω σε συννενόηση τις απόψεις που είχα για τους ανθρώπους παλιά, με αυτά που βλέπω σήμερα. Η κα Π, ένα απλό παράδειγμα είναι.. που να δείς τι γίνεται και με άλλους κοντινούς γνωστούς, συγγενείς ή και συντρόφους..Εκεί γελάει και το παρδαλό γαϊδούρι.

Σκέψεις

2011-09-22T09:00:00.003+03:00

Αραγε στο τέλος του 2008, που ξεσηκώθηκε όλη η Ελλάδα για να ρίξει τον Καραμανλή, ήταν για να φέρει αυτή τη πολιτική κατάσταση που μας έφθασε εδώ, στο σκαλοπάτι της πτώχευσης;

Και τώρα ξανά βγαίνουμε στους δρόμους και φωνάζουμε να ρίξουμε και αυτούς και τους άλλους, να φύγουμε απο εδώ, να φύγουμε απ' εκεί, να μείνουμε μόνοι μας, να πληρώνουμε με δραχμές, με ευρώ, με πεταλίδες και με βότσαλα με το κάθε υποβαθμισμένο νόμισμα, αρκεί να γίνει το δικό μας δλδ να έχουμε λεφτά για ξόδευμα χωρίς καμμία υποχρέωση.

Κι αν γίνουν πάλι εκλογές, όποτε κι αν συμβεί αυτό, πάλι δυαδικότητα θα επιλέξουμε, ωστε να μη ξεφύγουμε ποτέ απο το κλοιό του ξεπεσμού και να υποθηκεύσουμε για μία ακόμη φορά την Ελλάδα, εμάς τους ίδιους.

Πολύ φοβάμαι ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Και αυτό είναι η αιτία των δεινών μας.

The black box analysis

2011-09-17T15:27:00.010+03:00

Προσπαθώ να καταλάβω πως δουλεύει το μυαλό σου βάσει του ερεθίσματος που παίρνω.

Μου λέει η αδελφή σου : Εχει μήνες να πληρωθεί ο άνδρας της και εκείνη δεν δουλεύει. Μου το επιβεβαιώνει αυτό συγγενικό πρόσωπο.

Μαθαίνω ότι πληρώνει πολλά χρήματα σε ιδιαίτερα μαθήματα για τα παιδιά της, ότι υποστηρίζει τα χόμπυ τους, ότι έχει ψυχολόγο, personal trainer και κάνει πολλές εκδρομές με την οικογένειά της.

Εδώ κάτι δεν πάει καλά. Εάν το input είναι λίγα έως ελάχιστα έσοδα, τέτοιο άνοιγμα στο output δεν δικαιολογείται.
Αρα κάτι γίνεται μέσα στο black box.
Αν όντως δεν αμείβεται ο άνδρας της, υπάρχουν λεφτά απο άλλες πηγές. Το οποίο αποδεικύεται απο τα έξοδά της.
Αν αμείβεται κανονικά ο άνδρας της, υπάρχουν λεφτά για ξόδεμα. Γιατί όμως διαδίδει (στην αδελφή της κατ' αρχήν) ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα;

Αυτές οι παράξενες σχέσεις μου είναι εντελώς ακατανόητες και δεν καταλαβαίνω που αποσκοπούν.

Το μόνο που αισθάνομαι είναι θυμό. Εχεις κάτι να πείς; Πέστο. Ωραία, στα ίσια και καλά. Αν όχι, μη το λές και άσε μας ήσυχους.

......................................................................
The input-output analysis is one of a set of related methods which show how the parts of a system are affected by a a change in one part of that system

Κιάτο, Στυμφαλία, Φενεός, Δόξα, Μαντινεια

2011-08-29T08:08:00.032+03:00

Κάθε καλοκαίρι καταφέρνουμε να πηγαίνουμε μία μεγάλη εκδρομή. Εως τώρα προτιμούσαμε τη Β. Ελλάδα έχοντας έδρα τη Θεσσαλονίκη. Απ' εκεί πηγαίναμε είτε δυτικά (μέσω Εγνατίας) είτε ανατολικά, είχαμε φθάσει μέχρι τη Κομοτηνή. Φέτος όμως επειδή πήγαμε Θεσσαλονίκη για δουλειά αρχές Μαϊου, κάναμε την εκδρομή μας τον Αύγουστο. Ο στόχος ήταν 2 λίμνες, εκείνη της Στυμφαλίας και η τεχνητή λίμνη Δόξης.

Αθήνα- λίμνη Στυμφαλία. Ξεκινήσαμε νωρίς μία καθημερινή για Κιάτο. Ο δρόμος κακός. Δύο στενές λωρίδες όπου όλοι (επιβατηγά, νταλίκες, ΚΤΕΛ) αναγκάζονται να προχωρούν ο ένας πίσω απο τον άλλο, παίζοντας ζάρια με το μακελάρη αν προσπεράσουν/μπούν στο αντίθετο ρεύμα. Κάποια στιγμή αυτή η καρμανιόλα χρειάζεται να καταργηθεί. Ενας νέος έτοιμος δρόμος θα δώσει ζωή στη περιοχή, πιστεύω ότι θα πηγαίνουμε συχνώτερα αν η διέλευση είναι άνετη κ ασφαλής. Ο δρόμος απο Κιάτο για Στυμφαλία, καλύτερος απο την Ε.Ο. αν το πιστεύεις. Πολλά αμπέλια και σπαρμένα χωράφια. Αίσθημα ευχαρίστησης.. η ιδέα του οίνου, ευφραίνει..
Πρίν φθάσουμε στη λίμνη Στυμφαλία είδαμε έναν αρχαιολογικό χώρο, τη μονή Ζαρακά , όπου βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες. Για να καταλήξουμε στη λίμνη που αυτή την εποχή του χρόνου ήταν σκέτο έλος. Η πρωϊνή ώρα άφιξής μας βοήθησε γιατί ήταν δροσερή, πνιγμένη σε αχλή και σκιές. Τα χρώματα απαλά, αποχρώσεις του πράσινου αλλά και του καφέ που αφορούσαν τα ξερά. Δυστυχώς κάτω απο τη ταμπέλα που απαγορεύει τη ρίψη απορριμάτων, σωροί τα σκουπίδια (πλαστικά μπουκάλια, χαρτιά, διάφ. σακκουλάκια). Δε φθάνει να μας λένε τι να κάνουμε. Χρειάζεται να θέλουμε να έχουμε καθαρή Ελλάδα..να μη τη βρωμίζουμε. Το τοπίο όντως ήταν όμορφο, φαντάζομαι πόσο καλύτερο θα είναι την άνοιξη που οι χείμαρροι θα γεμίζουν τη λίμνη με νερό. Στρέφοντας το βλέμμα πάνω απο το κεφάλι μας είδαμε το Μουσείο Περιβάλλοντος να δεσπόζει, σκέτη βίγλα, απο το λόφο πίσω. Σαν ιδέα πολύ καλή, αρχιτεκτονικά όμως δεν ενσωματώνεται με το περιβάλλοντα χώρο: όλο φτιαγμένο απο γκρίζο μπετόν και γυαλί. Δε μπήκαμε μέσα, δε προλαβαίναμε, απλά φύγαμε. Ισως πάμε μία άλλη φορά.

Καστανιά-Φενεός-λίμνη Δόξης.
Προχωρήσαμε στο φιδωτό δρόμο πρός Καστανιά. Ωραίο τοπίο, πράσινο με σκιές απο τα γύρω δένδρα. Δροσιά και πτώση της θερμοκρασίας 5-6 βαθμούς. Ανεβηκαμε σε υψόμετρο 1170 μέτρα όπου είδαμε το ωραιότατο κτίριο του Ξενία Καστανιάς, κλειστό και άδειο. Χτισμένο πάνω σε πλαγιά είχε το κάμπο απο κάτω. Ανεπανάληπτη η θέα. Μου είπαν ότι λειτουργεί μόνο το χειμώνα. Κρίμα που το καλοκαίρι δεν το εκμεταλλεύονται για περιπάτους και αθλοπαιδιές στη γύρω περιοχή. Εχουμε τη φύση, έχουμε τα νησάκια, μυαλό όμως όχι για να τα κάνουμε ελκυστικά στους τουρίστες.

Μετά τη Καστανιά περιπλανηθήκαμε στη περιοχή γύρω απο το Φενεό, στη Γκούρα, στο Μεσινό. Συμπαθητικά χωριουδάκια, τίποτα το ιδιαίτερο όμως πολύ πράσινο και ωραία θέα. Μετά πήγαμε για φαγητό σε μία ταβέρνα με θέα όλη τη λίμνη Δόξας, ένα πανόραμα. Και τέλος κατεβήκαμε μέχρι κάτω, οδηγώντας γύρω απο τη τεχνητή λίμνη φωτογραφίζοντας τα καταγάλανα βαθιά νερά της. Υπέροχο το τοπίο, δροσερό και γαλήνιο. Είδαμε και 2 νεαρούς που άνετα κολυμπούσαν, όμως εμείς δεν τολμήσαμε να βουτήξουμε. Μας είπαν ότι έχει πέστροφες και πολλούς κυπρίνους.

Επιστροφή μέσω Βλαχέρνας-Μαντινειας.
Θέλαμε να δούμε απο κοντά αυτή την εκκλησία που είχαμε τόσα ακούσει. Προφανώς η κατασκευή της είναι ιδιωτικής πρωτοβουλίας και γούστου. Αξίζει το κόπο να μπεί κάποιος μέσα, όπου το αρχαϊκό στοιχείο κυριαρχεί απο τα μάρμαρα που βάλανε στη πρόσοψη, μέχρι βυζαντινά και αιγυπτιακά θέματα.

Επιστροφή οίκαδε με όμορφες εντυπώσεις, χρώματα, βουνά, νερά, ομορφιά.

Πως περάσατε τις διακοπές σας;

2011-08-15T13:21:00.016+03:00

Ηταν η πρώτη έκθεση που μας περίμενε μόλις άρχιζε το σχολείο. Που έπρεπε να γράψουμε παρότι καθόλου δε θέλαμε αλλά αναγκαστικά το κάναμε. Γιατί έπρεπε. Νόμιζα παλιά ότι άπαξ και τελείωνα το Γυμνάσιο-Λύκειο τέλος οι καταναγκαστικές εκθέσεις, κανείς δεν θα ασχολείτο με το πώς περάσαμε..τη Χ άδεια. Τι πλάνη.

Στο Πανεπιστήμιο όλοι σου οι φίλοι σε ρωτάνε πώς πέρασες τις διακοπές γιατί θα ήθελαν και εκείνοι να σου πούν για τις δικές τους εμπειρίες. Στη δουλειά, το ίδιο. Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι, ημέρες αδειας σου γίνονται για να χαλαρώσεις και αντίστοιχα να σκεφτείς τι θέλεις να πείς στη (καλοπροαίρετη) κουβεντούλα που θα γίνει. Οχι δεν γράφουμε πλέον εκθέσεις, τα λέμε προφορικά. Και ανταλλάσσουμε εμπειρίες και φωτογραφίες επειδή, κατά βάθος, το θέλουμε.

Οι διακοπές μου λοιπόν ήταν σχετικά καλές. Πήρα άδεια 10 μέρες περίπου και πήγαμε Ναύπλιο μαζί με τη Θεία Π. (ετών 90) και τις 2 γάτες μας. Τζιτζίκια παντού, σαν τσαμπιά κρεμόντουσαν απο τις λάμπες, τα δένδρα, μας κατούραγαν συνεχώς. Αναβα το μηχάνημα για τα κουνούπια που έχει μώβ φώς, στρατιές τα τζιτζίκια επάνω του, το ένα να καβαλλάει το άλλο. Ανοιγες τη πόρτα να μπείς και σε ακολουθούσαν. Ολη τη νύχτα οι γάτες δούλευαν, κυνηγώντας και τρώγοντας τζιτζίκια. Μερικά τρύπωσαν και στο ψυγείο (είδαν το φωτάκι) εκεί όμως πάγωσαν (απο συγκίνηση). Και μετά νέκρα. Συνουσιάστηκαν (μπροστά στα μάτια μας) και πέθαναν, αφού ακούμπησαν τα αυγά τους σε τρυπούλες στο χώμα - τις οποίες έκλεισαν μετά. Ησυχία.

Πήγαμε και στη θάλασσα, κάναμε μερικά μπανάκια. Μας αρεσουν τα βαθιά νερά, το ανοιχτό πέλαγος, έτσι καταλήγαμε πάντα σε μία έρημη παραλία στα Ιρια. .. με βότσαλα, γλάρους, κύμα, μερικούς θαρραλέους wind-surfers και λιγοστούς λουόμενους. Κάναμε και λίγο έγκαυμα..για το καλό.

Ηρεμία, πράσινο, μπλέ, πολλές ψησταριές (σπιτικές) με μεζεδάκια και μπριτζόλες στα κάρβουνα, ψαράκι ολόφρεσκο, βόλτες. Θέλαμε να πάμε στην ορεινή Κορινθία, όμως η θεία Π δεν μας άφησε, οπότε πήγαμε στην αρχαία Νεμέα.. με τον υπέροχο αρχαιολογικό της χώρο και Μουσείο, δίπλα. Επιστροφή με βαριά καρδιά. Ομως πάλι έχουμε άλλη μία εβδομαδούλα υπόλοιπο, για το Σεπτέμβριο..όταν γυρίσουν όλοι για τα σχολεία, εμείς θα φύγουμε, για παραλίες και για εκδρομές στην ορεινή Κορινθία.

Oικογενειακά τραπεζώματα

2011-07-20T17:36:00.006+03:00

Ολοι και όλες σίγουρα θα έχετε πάει σε κάποια απ' αυτά, είτε σας σέρνουν οι γονείς σας με το στανιό, είτε γιατί επιβάλλεται να πάτε, είτε επειδή το τραπέζι το κάνετε εσείς.
Υπάρχει ένας κώδικας συμπεριφοράς σε αυτά τα τραπέζια, είτε γίνονται στο σπίτι, είτε εκτός δικού σας χώρου.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΡΗΤΩΣ οι κάτωθι συζητήσεις την ώρα που τρώμε.

1) Πάσης φύσεως ενδοσκοπήσεις ιατρικού περιεχομένου..

Δεν υπάρχει χειρότερο την ώρα που απολαμβάνεις το φαγάκι σου, να έχεις τον άλλο δίπλα να σου λέει τα της κολονοσκόπησης που υπέστη..τα παράγωγά της που γέμισαν το τόπο καθώς και τη ντροπή. Να τη βάλεις εκεί που ξέρεις τη κολονοσκόπηση "ααα! την έβαλες ήδη!! Βάλτη βαθύτερα. Στούμπωσέ τη και με φελλό". Μόνο σκάσε και άσε με να φάω". Αντίστοιχα καρκίνοι, θάνατοι, εμετοί, κλύσματα, εγχειρήσεις κλπ..ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ. Μιά φορά βέβαια που τους απαγόρεψα να λένε τέτοια στο σπίτι μου..βουβάθηκαν..Σα κηδεία ήταν το γεύμα και μετά όταν θα μπορούσαν άνετα να συζητήσουν περί Ιατρικής, δεν είχαν όρεξη..να φύγουν ήθελαν μόνο.

2) Πάσης φύσεως πολιτικά θέματα.
Να προσπαθείς να φάς, ενώ γύρω σου όλοι τσακώνονται με όλους, μερικοί έχουν σηκωθεί απο το κάθισμά τους και είναι έτοιμοι να πλακώσουν στο ξύλο τους απέναντι..οι τελευταίοι σηκώνουν τα μανίκια τους...Βρίζονται και σαρκάζουν αλλήλους..
Ανετα μετά το φαγητό, μπορείτε να βγείτε στο προαύλιο της ταβέρνας ή στο μπαλκόνι να σκοτωθείτε και να προσφέρετε και τζάμπα θέαμα. Ομως σου λένε, "αμα δε μπορούμε να μιλήσουμε για τα όσα γίνονται γύρω μας..με τους δικούς μας ανθρωπους, με ποιούς θα τα πούμε;" Καλά πάνω στη γαλοπούλα των Χριστουγέννων βρήκατε να μαλλιοτραβηχθείτε για το Κ(ω)μμα το καλό, να τα πείτε μετά!

3) Πάσης φύσεως δυσάρεστες κοινωνικές κριτικές
..ιδιαίτερα για τους απόντες. Οπου συχνά παραλαμβάνονται απο τις κοφτερές γλωσσοκοπάνες και τους αλλάζονται τα φώτα. Τρίζουν τα κόκκαλά τους. Το ενδιαφέρον τεράστιο, όλοι ορθώνουν τ' αυτιά τους..και οι κουτσομπόλες κορδώνονται. Αν φθάσουν τα σχόλια στ' αυτιά των μαδημένων κι αν είναι ψέμματα τότε γίνεται χαμός..γιατί θέλουν να αποκατασταθούν στα μάτια των συγγενών. Οπότε κάνουν εκείνοι τραπέζι χωρίς να καλέσουν αυτές/αυτούς που τους κακολόγησαν, ώστε να πάρουν έτσι το αίμα τους πίσω.. Αν είναι αλήθειες αυτά που ειπώθηκαν και τις μαθουν τα θύματα..τόσο το χειρότερο για τις γλωσσούδες. Μαλλι με μαλλί θα πιαστούν. Οι υπόλοιποι πρώτο τραπέζι πίστα.

4) Πάσης φύσεως κατηχήσεις.
Αυτό είναι το άκρον άωτον της γαϊδουριάς..οι μέν να τρώνε και οι δέ να κηρύττουν..απο τα θρησκευτικά δόγματα μέχρι το "τι έκανες στο πόλεμο, μπαμπά", κηρύγματα κατά/υπέρ μειονοτήτων, gay, ρατσισμού, Κρίσης (σε αυτή τη περίπτωση το κεφάλι τους έχει κρίση), δυσοίωνες προβλέψεις, καθώς και συμβουλές βάσει προσωπικής πείρας "ξέρω εγώ που στα λέω αυτά, είμαι παθούσα".. Στάχτη και Burberry. Κάποιος πάντα βρίσκεται και τους δίνει μία λεκτική κατακεφαλιά που τους αφήνει σέκους!. Καλή του/της ώρα! Να φάμε με ησυχία χωρίς ν ' ακούμε βλακείες.

"τι θα λέμε, τότε;" ρωτάει μία συγγενής. "Μας τα απαγόρεψες όλα".!!
Δεν θα μιλάτε, θα μασάτε μόνο!

"Θού Κύριε το στόματί μου!!" σταυροκοπιέται η συγγενής.. Μετά πιάνει το τηλέφωνο..ν' ανακοινώσει..τις απαγορεύσεις..Χαχα!

Τολό

2011-07-10T00:03:00.016+03:00

Μιά φορά κι ένα καιρό .... ήταν ένα ψαροχώρι..κάπου στην Ελλάδα. Κάποιος, χωρίς το δικό του αυτοκίνητο (τέλος της δεκαετίας του '60) ηθελε 4 ώρες με το ΚΤΕΛ ώς τη μεγάλη πόλη-πρωτεύουσα του νομού και απο εκεί άλλη 1 ώρα με στάσεις για να καταλήξει στο ψαροχώρι μας. Το ψαροχώρι είχε 2 δρόμους, ένα να πάς και ένα να φεύγεις. !! Ο πρώτος πέρναγε μέσα απο το χωριό, αρχίζοντας απο τη μεγάλη αμμώδη παραλία μέχρι το τέλος του που ήταν το λιμάνι όπου έδεναν τα κρουαζερόπλοια. Με τους ξένους τουρίστες βέβαια. Ο δεύτερος παρέκαμπτε το χωριό και σε πήγαινε πρός την έξοδο απο τη πίσω μεριά..ώστε να μη βλέπεις τις αναμνήσεις που άφησες πίσω σου.

Στο χωριό υπήρχαν κάμποσα ξενοδοχεία, γιατί το λάτρευαν οι ξένοι τουρίστες, Γερμανοί, Σουηδέζες (που πέρναγαν με ένα καϊκι στο νησάκι απέναντι και κάνανε γυμνισμό και τις κυνηγούσαν οι παπάδες τάχα για τα ήθη τους), Αγγλοι, Ολλανδοί με τη μπύρα στο χέρι και οικογένειες με παιδιά. Τσούρμο τα παιδιά ξεχυνόμασταν παντού, άφοβα και κατάμαυρα απο την έκθεση στον ήλιο. Ούτε καπέλλα, ούτε αντιηλιακά, ούτε και τρόμος "μηηηηηηηηηη Γιαννάκη, θα σε πατήσει το τρόλεϋ". Πέφταμε συνεχώς κάτω, γδερνόμασταν, ανοίγαν μύτες, καρούμπαλα - κανείς γονιός δεν ασχολείτο..τα πλέναμε όλα στη θάλασσα και φτού κι απο την αρχή. Ολα ήταν χαλαρά και ελεύθερα.

Η πανσιόν που μέναμε ανήκε σε ένα Γερμανό που δούλευε με γκρούπς. Γνωστός του μπαμπά μου. Μπροστά ήταν πολύ όμορφο με βουκαμβίλια δένδρο και κήπο. Πίσω, η κυρία Μαρία που το φρόντιζε είχε κοτέτσι..για τα αυγά που έδινε στους πελάτες. Πλήθος οι κότες μπαινόβγαιναν..όχι στα δωμάτια..αλλά κυκλοφορούσαν στους κήπους με εμάς απο πίσω να τις κυνηγάμε και αντίστοιχα να μας τσιμπάει ο κόκκορας. Ο άνδρας της, ο Μίμης, ήταν ψαράς, μονίμως καθισμένος στις σκιές στο μουράγιο, μπάλωνε τα δίχτυα του. Και έλεγε ωραίες ιστορίες.
Το ψαροχώρι είχε ένα μεγάλο σουπερμάρκετ, καινοτομία όλης της περιοχής. Το είχε ενα ζευγάρι με ένα κοριτσάκι την Αννα-Μαρία που ήταν συνομίληκό μου, παίζαμε μαζί. Απέναντι ήταν ο ορκισμένος εχθρός τους ο παλιός παντοπώλης που τους μούτζωνε 4 φορές την ημέρα, γιατί του κλέβανε πελάτες. Εβγαινε απο το μαγαζί του το πρωϊ "να ρε", κλείδωνε το μαγαζί του το μεσημέρι "να ρε" και αντίστοιχα μετά άλλες 2 φορές γιατί το σούπερμάρκετ ήταν ανοιχτό όλες τις ώρες ενώ εκείνος κοιμόταν τα μεσημέρια. Μία φορά μόνο δεν τους μούτζωσε και αυτό γιατί ήταν άρρωστος!
Υπήρχε ένα ωραίο γαλακτοπωλείο, όπου με έστελνε η μαμά μου να παίρνω γάλα και γαλατόπιττα που έφτιαχνε η ιδιοκτήτρια.. μούρλια . Την μισή την έτρωγα στο δρόμο. Πιο πέρα ήταν το μαγαζί του ψιλικατζή που πούλαγε και εφημερίδες, περιοδικά και κόμικς για τα παιδιά. Στέκι μας. Οι εφημεριδες ερχόντουσαν με το καθημερινό μεσημεριανό ΚΤΕΛ. Ολο το μεσημέρι το τσούρμο περίμενε την άφιξη του λεωφορείου..μετά πέφταμε στη μελέτη. Διαβάζαμε τα πάντα. Δεν υπήρχαν ακατάλληλα, όλα κατάλληλα για τη μαρίδα. Στο τέλος παίρναμε και μερικά.
Τα βράδυα οι γονείς μας, μας πήγαιναν σινεμα, είχε 2 υπαίθρια που άλλαζαν 3 φορές την εβδομάδα το έργο. Εκεί τρώγαμε σακούλια με πασατέμπους και πολλοί απο εμάς πέταγαν τις φλούδες στα χαλίκια κάτω. Το μυστήριο ήταν ότι την επομένη φορά που πηγαίναμε ήταν τα χαλίκια καθαρά..ποιός κακομοίρης τα μάζευε άραγε; Ολοι έβλεπαν τις ταινίες, και αυτοί που πλήρωναν εισιτήριο και οι τζαμπατζήδες που σκαρφάλωναν στα δένδρα και στη μάντρα γύρω απο το κινηματογράφο. Μερικές φορές η ταινία σταματούσε γιατί ο συγχισμένος ιδιοκτήτης κατάβρεχε με το λάστιχο τη μαρίδα που έβλεπε τζάμπα, τους πέταγε και πέτρες. Ερχόταν και ο συχωρεμένος Θανασης Βέγγος καμμιά φορά να δεί ταινία, όχι τις δικές του, άλλες, αστυνομικές. Τότε καθόμασταν σαν αγγελούδια, Βέγγος ήταν αυτός, ΘΕΟΣ. Οταν δεν είμασταν στο σινεμά, τρώγαμε σουβλάκια και μετά κάναμε βόλτες είτε με ποδήλατα, είτε με τα πόδια σε όλο το χωριό, παίζαμε διάφορα παιχνίδια ή και επιτραπέζια. Δεν υπήρχαν τηλεοράσεις τότε. Και το νυχτερινό μπάνιο ήταν απαγορευμένο για εμάς. Μόνο οι μεγάλοι πήγαιναν.
Υπήρχαν και κλάμπς στο ψαροχώρι μου, λίγο πιο έξω απο τα σπίτια για να μην ενοχλεί η μουσική. Εκεί πηγαίναμε κλεφτά και κυττάγαμε τις κοπέλλες που χόρευαν σφιχτά με τ' αγόρια τους, φιλιώντουσαν ή κάπνιζαν-έπιναν χρωματιστά ποτά αγναντεύοντας τη φεγγαράδα.. Ολες μας ευχόμασταν να είμασταν και εμείς μεγάλες..μόνο για τη στιγμή. Το αγαπημένο μου ήταν το Baloo. Με τα χαμηλά καναπεδάκια και τα πολύχρωμα φαναράκια.. Η πίστα είχε χρώματα απο κάτω, είχα χωθεί μέσα μιά φορά και στριφογύριζα επάνω της πρίν με πιάσουν τα γκαρσόνια και με βγάλουν έξω "τα παιδάκια απαγορεύονται".
Θυμάμαι τη θάλασσα αυτού του τόπου και τα ψάρια της. Μπαίναμε μέσα και πλήθος ψαράκια μας τσίμπαγαν τα πόδια..αχιβάδες μάζευα με το σακκούλι (ακόμη έχω μερικές σακκούλες), άμα ήταν γεμάτες, τις άνοιγα και έτρωγα το περιεχόμενο. Ποτέ δεν έπαθα τίποτα. Καθημερινή στάση στην "Ελβετίδα" παγωτατζίδικο. Παίρναμε χωνάκια με μπάλλες σπιτικού παγωτού που έβαζε απο πάνω σάλτσα σοκολάτας bitter. Χρέωνε εμάς τα παιδιά λιγώτερο απο τους μεγάλους, έτσι μας είχε μόνιμους πελάτες.
Κάποιες νύχτες που είχε φεγγάρι μας έπαιρναν οι πατεράδες μας πεζοπορία. Ηταν περιπέτεια και λίγο τρομαχτικά. Μας πήγαιναν στο διπλανό χωριό που είχε παραλία, μία ώρα περπάτημα απο χωματόδρομο..Είχαμε φακούς και πετσέτες γιατί υπήρχαν τρύπες στα βράχια με νυχτερίδες..που έπεφταν πάνω στα μαλλιά μας.. Ετσι κουκουλονόμασταν με τις πετσέτες..για να γλυτώσουμε. Φθάναμε στη παραλία της Πλάκας και εκεί τα μεγαλύτερα παιδιά ανάβανε φωτιά. Κάποιοι κάνανε νυχτερινό μπάνιο, οι μπαμπάδες κυρίως, εμείς όχι. Καθόμασταν έως αργά ..2 το πρωί, ίσως και αργότερα. Στο γυρισμό κοιμόμουνα στην αγκαλιά του μπαμπά μου. .. Πήγαινα σε αυτό το ψαροχώρι κάθε Ιούλιο μέχρι που έγινα 15 ετών. Μετά πέθανε ο μπαμπάς μου και σταμάτησα. Ομως δε ξέχασα τις γλυκές στιγμές που είχα ζήσει.
Εκτοτε ξαναπέρναγα 1 φορά κάθε 5-6 χρόνια, μήπως δώ κατι που να θυμίζει.. και κάθε φορά στενοχωριόμουνα.. το κέρδος είχε αντικαταστήσει τη πρωτόγονη ομορφιά.. Τσιμέντο, δυνατή μουσική απο τα σκυλάδικα, σπίτια πάνω στον αιγιαλό. Η μαγεία έχει κάνει φτερά. Ξαναπέρασα και πέρυσι, ένα Σάββατο μετά απο βροχή. Βρήκα το καμπαναριό στη θέση του. Είχε γίνει μεγάλη φασαρία παλιά γιατί όταν τελείωσε έφριξαν όλοι με το αρχιτεκτονικό του σχέδιο. Αηδία το ανέβαζαν, έκτρωμα το κατέβαζαν..
Παρόλλες τις αντιξοότητες..αυτό έμεινε και δυστυχώς έδεσε καλά με όλες τις περίτεχνες κατασκευές που κατασκευάστηκαν γύρω του, έκτοτε.
Το ψαροχώρι ύπάρχει ακόμη, μέσα μου. Μόνο εκεί.

Memories

2011-06-23T14:12:00.010+03:00

Σήμερα πέταξα τις αναμνήσεις μου. Αυτές που ήταν καταχωνιασμένες σε ένα παλιό μεταλλικό μπαούλο. Το 2001, τότε που πέθανε η μαμά μου, ξεκαθαρισα το παλιό μπαούλο, πέταξα πολλά τότε, άφησα μερικά. Εκτοτε, πέταγα πράγματα..πού και πού. Σήμερα όμως έγινε το τέλος εποχής. Ανοιξα το μπαούλο και το είδα άδειο.

Αισθάνθηκα ένα κενό, σα να έφυγαν οι παλιοί φίλοι και οι στιγμές που αποτύπωνα σχολαστικά στα ημερολόγιά μου (έγραφα ημερολόγιο απο το Δημοτικό, έως την εμφάνιση του PC), γεγονότα, ονόματα, φίλοι, ταξίδια.. να χάθηκαν για πάντα. Ενα τσίμπημα τύψεων ένοιωσα. Μήπως έσφαλλα και να τα κράταγα ακόμη λίγο..όμως όλα αυτά τα χρόνια όλο και τα κράταγα ..και τώρα πιά δεν με ενδιαφέρει τι υπήρχε εκεί κρυμμένο. Ο, τι και ήταν θα ήταν ασήμαντο, γιατί αν ήταν σημαντικό θα το είχα ήδη μεταφέρει στο σπίτι μου, στη σημερινή μου ζωή.

Πρίν λίγες μέρες έδωσα οδηγίες και τα πετάξανε όλα. Δεν ήμουνα παρούσα γιατί φοβήθηκα μη το αναβάλλω πάλι επ' αόριστον όπως το είχα κάνει τόσες φορές παλιά.

Περίμενα να στενοχωρηθώ, όμως νοιώθω ανάλαφρη. Σα να έφυγαν τα βάρη εκείνα των υποχρεωτικών αναμνήσεων. Δεν αισθάνομαι καμμία υποχρέωση να έχω αποδείξεις οτι έχω ζήσει, ότι πήγα εδώ-εκεί, γνώρισα αυτούς κ αυτές, σπουδασα αυτά κ εκείνα, δούλεψα και απέκτησα εμπειρίες και γνώσεις.

Ελευθερώθηκα.

Ρίγος

2011-06-09T19:24:00.007+03:00

Παραλίγο σήμερα να γίνω θύμα ληστείας.
Tο πρωϊ παρόλλες τις απεργειακές κινητοποιήσεις χρειάστηκε να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας να παραλάβω κάτι δέματα. Πήγα νωρίς το πρωϊ και κατά τις 11.30, φορτωμένη 3 σακκούλες κατευθύνθηκα πρός τη κοντινώτερη στάση Μετρό, μέσω οδού Αθηνάς. Το λάθος μου ήταν που σταμάτησα σε ένα περίπτερο, να πάρω ένα μπουκαλάκι νερό, βγάζοντας το πορτοφόλι μου για να δώσω το 0.50 σεντς. Εκεί πρέπει να με σταμπάρισαν. Προχώρησα στην οδό Αθηνάς ψαχνοντας να βρώ ταξί, γιατί ήταν βαριά τα πράγματα..και με την άκρη του ματιού μου είδα 2 ακαθόριστους άνδρες με άσπρα πουκάμισα να με πλευρίζουν, σα να με έβαζαν ανάμεσά τους..και με κοντοζύγωναν.
Εστριψα σε ένα δρόμο, έστριψαν και αυτοί. Μπήκα μέσα στη Βαρβάκειο, μπήκανε και εκείνοι..ξαναβγήκα στην Αθηνάς.. στάθηκα κοντά σε άλλη μία κυρία που περίμενε να περάσει κανένα ταξι..αυτοί ήρθαν πιο κοντά μου..κατάλαβα ότι έγινα μέρα μεσημέρι στόχος..τότε έδωσα ένα σάλτο, πέρασα μέσα απο τα αυτοκίνητα και πετάχτηκα στο απέναντι πεζοδρόμιο δ'ιπλα σε έναν τροχονόμο, απο τον οποίο ζήτησα πληροφορίες για τις διαδηλώσεις, τάχα.. Αυτοί δεν πέρασαν απέναντι, ευτυχώς..όμως τότε άκουσα μία κραυγή.."βοήθεια, τη τσάντα μου"..η κυρία που στεκόταν απέναντι δίπλα μου να ωρύεται..και αυτοί οι δυό..καπνός..
Το είπα στο τροχονόμο και μου είπε ότι τώρα με τις διαδηλώσεις τα κλεφτρόνια έχουν αποθρασυνθεί, ούτε που το καταλαβαίνει κανείς για πότε πετάει , το πορτοφόλι, ο χαρτοφύλακας, το κινητό, η τσάντα και άμα αντισταθείς..σε χαρακώνουν.
Αγριεύτηκα. Πρώτη φορά μου συνέβαινε τέτοιο πράγμα. Τόσα χρόνια που ζούσα στο εξωτερικό και κυκλοφορούσα τα βράδυα, ποτέ δεν τρόμαξα τόσο όσο σήμερα. Και τότε υπήρχε εγκληματικότητα, υπήρχαν skinheads υπήρχαν ομάδες που αλληλο-σφαζόντουσαν, υπήρχαν πρεζόνια που σερνόντουσαν..ποτέ δεν αισθάνθηκα απειλημένη καταμεσήμερο σε ένα τόσο πολυσύχναστο δρόμο να με πλευρίζουν έτσι με σχέδιο, δύο μελαψοί σαν Ινδιάνοι, ειλικρινά με έπιασε ρίγος..

Εφυγα απο τη περιοχή άρον-άρον, έκοψα δρόμους και δρομάκια και βρέθηκα Σταδίου..μαζί με τους διαδηλωτές..χώθηκα σε ένα καφέ..να πιώ κάτι, τρέμανε τα πόδια μου..

Και τώρα που είμαι σπίτι μου, ακόμη τρέμω..γιατί δεν είναι που θα μου έπαιρναν τόσο τη τσάντα..είναι που έγινα στόχος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Το καζάνι

2011-05-23T16:50:00.019+03:00

Ζώ σε ένα καζάνι. Ενα παραδοσιακό καζάνι που είτε βράζει, είτε έχει ήδη βράσει, αλλά που όλο και διάφορα τραλα λα βγάζει. Το καζάνι μου είναι πολύ ενταξει, παρόλλο που γύρω του η Ελλάδα βράζει και συνεχίζει να μας τρομάζει. Ολος αυτός ο φόβος και η αβεβαιότητα χαλάνε τη συνταγή. Εκεί που περιμένεις κρεατόσουπα γαλλική, σου βγαίνει πράσινη και σιχαμερή.

Οικογενειακά γίνεται της κακομοίρας.

Μία μάγισα μας έχει ματιάσει, όλο ανακατεύει το ζουμί της στο καζάνι...
Καζάνι Νουμερο 1. : Εφαγε μία τούμπα ο άνδρας μου και έπαθε θλάση μυών..ωσπου να ξεπονέσει, τσούπ να μία λοίμωξη στο αναπνευστικό..και μετά τσούπ πυρετός. . Μόλις χώθηκε στο κρεββάτι του με φάρμακα και σούπες.. (όχι απο το καζάνι - άλλες), τσούπ προβλήματα στη δουλειά του. Εκει που του έλεγε ο γιατρός "μη μιλάς-γδέρνεις το λαιμό σου" αυτός να ωρύεται.. Μετά του ανέβαινε ο πυρετός, μετά τον χαπακώναμε και του κατέβαινε.. Το ασανσέρ όμως αυτό δεν τον βοήθησε. Χρειάζεται να ηρεμήσει και να μη συγχίζεται.. Χαχαχαχα! Ανέκδοτο!

Καζάνι Νούμερο 2 : Την ίδια ώρα που ο άνδρας μου ασθενεί, ασθένησε και η κα Π επειγόντως. Πιάστηκε το πόδι της όταν έπεσε ο συζυγός μου. Οπως απεδείχθει, ήταν πιασμένη ένα 2μηνο..αλλά σιγόβραζε το καζάνι και δεν είχε δέσει η σούπα. Εδεσε 24 ώρες μετά το πέσιμο. Αλλά δεν το είπε αμέσως..όοοοχχχχιιι. Το άφησε να πιαστεί τελείως και μετά φωνάξαμε το γιατρό που σύστησε ανάπαυση, φάρμακα, περπάτημα με Π και ένέσεις. Μόλις έφυγε ο γιατρός, πέταξε το Π, άρπαξε το καρότσι της λαϊκής με τα ροδάκια (γιατί τη στηρίζουν πολύ καλύτερα) και ως μικρή διαολίτσα, σκαρφίστηκε πώς να τραβήξει τη προσοχή.. Ετσι, σφουγγάρισε, αέρισε το σπίτι, μαγείρεψε και πέρασε 24 ώρες γυμνάζοντας τις φωνητικές της

χορδές εξηγώντας στο κονγκλάβιο των φιλενάδων τα παθήματά της.. Τα φάρμακα θα τα πάρουμε αλλά δεν είναι σίγουρο αν θα τα πάρει.. ίσως μόνο τις ενέσεις..αλλά όχι και συνέχεια γιατί πονάνε.. Εν τω μεταξύ βέβαια περιμένει του κόσμου τις περιποιήσεις.. και κάνει σχέδια ν' αγοράσει νέο κρεββάτι ή να βάλει ντάκους κάτω απο τα πόδια του ώστε να σηκωθεί κάπως, αλλά να πέφτει κάθε τόσο αν χοροπηδάει επάνω του..να βρούμε ξυλουργό για τους ντάκους, ή να βάλουμε τη παλιά Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη που κανείς δεν διαβάζει πιά.. ε; για να τη βοηθάει με το πόδι της.. Εχουμε και κάτι παλιά playboy αν θέλεις θεία να βάλουμε απο κάτω.... Παπαπα! Οχι τέτοια! τι θα πεί ο κόσμος..

Και δώστου ανακάτεμα στο καζάνι...που έχει μεταλλαχθεί σε οθόνη τηλεόρασης.. Θα ρωτήσει τη Τατιάνα και θα μας πεί!
Καζάνι Νουμερο 3 : Με το που έπεσε ο άνδρας μου, πιάστηκε το πόδι μου.. πρήστηκε η φλέβα και δεν μπορώ να κάνω βήμα.. Είχε να πρηστεί απο το 1997 που αρρώστησε η μάνα μου. Γονάτισα κάποια στιγμή να δώ κάτι και ξανατραυμάτισα το γόνατό μου.. Ετσι το κάθε βήμα είναι με 1000 βάσανα.. Παγοκύστεις απο τη μιά, ζεστούλα απο την άλλη για το τραυματισμένο κόκκαλο.
Προβλέπεται άγριο κυνήγι των μαγισσών. Πρέπει να τις πιάσουμε και να τις κάψουμε. Να τις σουβλίσουμε ή χειρότερα να τις αναγκάσουμε να εφαρμόσουν τις οδηγίες του γιατρού στη κα Π.. Χαχα! Θα προσπαθούν να σκοτώσουν το γάϊδαρο πετώντας του φρέσκα σύκα! Να δείς που θα προτιμησουν το σούβλισμα!
αχαχαχα!

Οποιος θέλει να του στείλω ένα καζάνι, να κάνει κεφάλι.

Παραλληλισμοί

2011-05-12T22:49:00.001+03:00

Το 2008 ένας έφηβος πέθανε

και κάηκε η Αθήνα, μαζί με ξυλοδαρμούς και σπασίματα. Ολοι βγήκαν στους δρόμους και απαίτησαν την αλλαγή.
Ηρθε μετά τις εκλογές η αλλαγή. Με νέα μέτρα, πιθανή χρεοκοπία, ΔΝΤ κλπ.
Σίγουρα οι διαδηλωτές του τότε, εκείνοι που ζητούσαν "αλλαγή" δεν φαντάζονταν σε τι επίπεδα θα μας έφερνε..δεν φαντάζονταν τα σημερινά δεδομένα που βιώνουμε.

Μέσα του 2011 πάλι κάποιοι αθώοι πέθαναν και ξανά η Αθήνα μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη, με σπασίματα, ξυλοδαρμούς, βία. Ενδόμυχα όλοι ζητάμε μία αλλαγή. Δεν αντέχουμε άλλο, σα να λέμε.

Αναρωτιέμαι για την αλλαγή αυτή που πιθανόν να έρθει. Πόσο χειρότερη απο τη προηγούμενη μπορεί να είναι;

Wish list

2011-05-01T11:30:00.012+03:00

Παντρεύτηκαν και οι William-Kate, να ζήσουν τα παιδιά. Μετά τη τελετή και τη φανφάρα, ανασκουμπώθηκε το Λονδίνο να καθαρίσει τους δρόμους..απο αυτό..

http://www.blinkx.com/watch-video/london-starts-post-wedding-cleanup/uoMK05YdyxQb7ZpeoC3r4w, που άφησε πίσω του το πλήθος των θαυμαστών της βασιλικής οικογένειας..Που και σκουπίδια πέταξαν, κουρέλια, μπουκάλια, χαρτιά και λέρωσαν παντού.

Ελεγα και εγώ, αναρωτώμενη πόσο ωραία θα ήταν αν αντίστοιχα καθαριζόταν η Αθήνα συστηματικά. Μία πολύβουη πόλη την οποία όλοι μας βρωμίζουμε, απο το πλαστικό μας μπουκάλι μέχρι το χαρτάκι που πετάξαμε στο δρόμο, χωρίς καμμία τύψη. Απο τους γεμάτους κάδους απορριμάτων που ουδείς ασχολείται να τους αδειάζει τακτικά, να ξεχειλίζουν και να σκορπίζουν τα σκουπίδια στους 4 ανέμους, μέχρι την απίστευτη εικόνα αδιαφορίας που μένει, απο το θέαμα των μικροπωλητών μεταναστών που απλώνουν τις λινάτσες της πραμάτειας σε πολύβουα σημεία του κέντρου - το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία, το Πολυτεχνείο, μη σεβόμενοι τη πολιτιστική κληρονομιά της χώρας που τους δέχθηκε. ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, έχω με τη Πολιτεία που επιτρέπει τα πάντα επειδή αδυνατεί να κρατήσει θέση. Μία Πολιτεία που μπερδεύει την ασυδοσία με την ελευθερία. Μία Πολιτεία που αδιαφορεί για το πολίτη, μία Πολιτεία που έχει τελειώσει.

Η Αθήνα θα μπορούσε να είναι μία υποδειγματική πόλη κόσμημα. Ηδη έχουμε ετοιμάσει ένα αξιόλογο ιστορικό κέντρο, με πεζόδρομους που οδηγούν τον επισκέπτη στους αρχαιολογικούς χώρους, στο νέο (υπέροχο) Μουσείο της Ακρόπολης, προσφέροντας ένα ανεπανάληπτο ταξίδι στην Αρχαία Ελλάδα αναδεδειγμένη απο τους νέοτερους Ελληνες. Το Αττικό Μετρό φρόντισε πέρα απο την εύκολη μετακίνησή μας να αναδείξει και την ιστορική μας κληρονομιά και με τη συνεργασία αξιόλογων ζωγράφων και καλλιτεχνών. Η φωτογραφία είναι απο το σταθμό του Αγίου Δημητρίου.
θα ήθελα λοιπόν να κάνω μία Wish list.
Αυτή η προσπάθεια διαμόρφωσης του ιστορικού κέντρου που περιλαμβάνει και τη Πλάκα θα ήθελα να επεκταθεί και σε άλλα μέρη της Αθήνας. Θα ήθελα να διαμορφωθούν τα κτίρια στις κεντρικές λεωφόρους, όχι μόνο τα ήδη υπάρχοντα νεοκλασσικά, να καθαριστούν τα μάρμαρα απο τις πολυκατοικίες, να φρεσκαρισθούν οι δρομοι, να μετριασθεί ο αριθμός των διερχόμενων αυτοκινήτων που ρυπαίνουν και βέβαια να απαγορευθούν οι γυρολόγοι με τη ξαπλωμένη πραμάτεια παντού. Αλλο είναι ο καστανάς και άλλο οι σειρές των εγχρώμων που πουλάνε τσάντες, ρολόγια, τσάντες, κάλτσες, τσάντες, μπιχλιμπίδια, τσάντες, παιχνίδια...σε όλη τη Πανεπιστημίου. ΕΛΕΟΣ πιά. Ουτε να περπατήσουμε δεν μπορούμε..Να καθαριζονται οι δρόμοι συστηματικά, όχι όποτε.., να ποτίζονται τα δενδράκια που φυτοζωούν μποροστά απο τα καταστήματα απο τους ίδιους τους μαγαζάτορες, όπως φροντίζουν τις βιτρίνες τους ας ρίξουν και λίγο νερό στο πράσινο μπροστά τους. Ας αποκτήσουμε και κάποιες ευθύνες, σαν λαός. Ας μη περιμένουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ απο το Κράτος.
Ποιός θα τα κάνει αυτά; Με τι λεφτά; To Κράτος αυτή τη στιγμή όχι μόνο δεν δίνει, μας παίρνει κιόλας.
Ας ξεκινήσουμε να τα κάνουμε μόνοι μας, σα πολίτες με συνείδηση όχι σαν ζήτουλες που περιμένουν τα πάντα απο τους άλλους. Εχεις κατάστημα; Το καθαρίζεις με κάποιο τρόπο. Τα νερά απο το σφουγγάρισμα μη τα ρίχνεις έξω, κάτω απο το ρείθρο. Ρίχτα στη τουαλέττα σου. Φέρε ένα μάστορη να ισιώσει τις πλάκες του πεζοδρομίου ώστε να μη πέφτουμε συνεχώς. Πλήρωσε το μάστορη απο τη τσέπη σου. Αν όλοι δίναμε απο λίγο θα υπήρχαν και καλύτερα πεζοδρόμια, η εικόνα της Αθήνας θα βελτιωνόταν. Περισσότερος κόσμος θα ήθελε να την επισκεφθεί.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν να προσφέρουν εθελοντικά λίγο απο το χρόνο τους. Ναί, στη σημερινή Ελλάδα που όλοι στενάζουμε για τη τσεπούλα μας, υπάρχουν και κάποιοι που ενδιαφέρονται για κάτι πέρα απο αυτήν και ας δρέπουν την απαξίωση των συμπολιτών μας. Ας είμαστε εμείς τα κορόϊδα που θα μαζεύουμε τα σκουπίδια σας, που θα ποτίζουμε τα δενδράκια και τις αγγελικούλες που σκονισμένες αργοπεθαίνουν μπροστά απο τη κατάμεστη καφετέριά σας.
Και μη μου πείτε ότι είμαι ονειροπαρμένη. Με τα χεράκια μας βγάζουμε τα ματάκια μας (όπως κάναμε έως τώρα) και με τα χεράκια μας μπορούμε να αλλάξουμε γυαλιά. Για να βλέπουμε μία καλύτερη πόλη που οι ίδιοι, συνειδητά αναπλάσαμε σαν το Φοίνικα. Απο τις ίδιες μας τις στάχτες.

Πάσχα 2011

2011-04-26T22:49:00.008+03:00

Χριστός Ανέστη σε όλους. Με τις καλύτερες ευχές για τις μέρες που έρχονται.

Το φετεινό Πάσχα ήταν δύσκολο απο πλευράς ανθρωπινων σχέσεων, κάτι σαν ένα πολύ ιδιαίτερο σχολείο όπου όλοι αφουγκραζόντουσαν τις συμπεριφορές των άλλων και αντίστοιχα τις ερμήνευαν ο καθένας πρός όφελός του/της. Ολοι είχαμε κάτι να πούμε. Αλλά δεν το λέγαμε. Ομως τα συναισθήματα σχεδόν πάντα βγαίνουν στον αφρό, ιδιαίτερα όταν 6 διαφορετικοί άνθρωποι μοιράζονται τον ίδιο χώρο για 5 ημέρες.
Ολοι οι συνδαιτημόνες είχαν κάτι να πούν. Ενας μίλησε - ο τυχερός, αφού μπόρεσε να βγάλει απο πάνω του τα άγχη. Να ξαλαφρώσει. Κάποιος άλλος έβριζε συνεχώς μέσα απο τα δόντια του, ποτέ φωναχτά, πάντα ψιθυριστά νομίζοντας ότι δεν ακούγεται, αλλά που όλοι άκουγαν να τους στολίζει..

Καταπιεσμένες έχθρες και όνειρα που ξέφτισαν. Καποιος ήταν σχεδόν αναίσθητος για τον πόνο και κόπο που έδινε, θεωρούσε ότι του το χρώσταγαν. Κάποιος παρεξηγιόταν με το τίποτα, απαξιούσε όλους επειδή δεν έκαναν πράγματα όπως εκείνος ήθελε. Κάποιος άλλος ήταν ψυχικά κατακουρασμένος και έψαχνε φυγή..που ευτυχώς τη βρήκε ρίχνοντάς το στο κλάδεμα των δένδρων. Κάτι σαν διαλογισμό, όπου το μυαλό αδειάζει απο τις έγνοιες και σκέφτεται μόνο το δένδρο μπροστά του. Κάποιος τρίτος έλυνε διαρκώς σταυρόλεξα, πιανόταν επάνω τους σαν σανίδα σωτηρίας, να φαίνεται ότι συγκεντρώνεται αλλού, ώστε να μη παίρνει θέση όταν γινόντουσαν τσακωμοί. Για το τίποτα μεν, αλλά που αναστάτωναν τη σιγή της λύπης. Και το τελευταίο άτομο της παρέας τραυματιζόταν, πρώτα ένα πέσιμο - που κατέληξε σε ελαφριά θλάση, μετά σε ένα μωλωπισμένο δάχτυλο - το μάγκωσε στη πόρτα - . Ο φυσικός πόνος προστατεύει απο το φόβο του αύριο, με τις αναδιαρθρωσεις τους και τη θυσία που έχουμε κάνει ως τώρα σαν λαός..απο φόβο μη και χάσουμε αυτά που νομίζαμε ότι είχαμε, δανειζόμενοι. Κάποιος απο αυτούς τους 6 που ανέφερα πιο πάνω ήμουν και εγώ.

Ηταν το πιο παράξενο Πάσχα της ζωής μου. Λυπημένο, αγριεμένο, πονεμένο, αδιάφορο για τους άλλους, εγωϊστικό, υβριστικό, κουρασμένο και άρρωστο. Αντίστοιχα τέτοιο Πάσχα είχα περάσει μία φορά στη δεκαετία του '70, μετά που πέθανε ο μπαμπάς μου. Που σαν φαντασματα..με τη μητέρα μου πορευόμασταν..μέσα στους ιστούς της ομίχλης. Μιάς ομίχλης που δεν τραβήχθηκε ποτέ. Τουλάχιστον απο το μυαλό της δικής μου μάνας. Φρόντισα αυτή την ομίχλη να τη θάψω. Κάπου. Ετσι είναι τα νέα παιδιά.. αναβάλλουν τις λύπες.

Είχε όμως και στιγμές όπου κατάφερνα να αποστασιοποιηθώ και να τελειώσω το πρώτο μέρος μιάς ιστορίας τύπου fantasy που έγραφα απο το 2008. Κάτι καλό λοιπόν βγήκε απο τη Μεγάλη Εβδομάδα του 2011.
Οταν γυρίσαμε, μόνο που δεν φίλησα το πάτωμα του σπιτιού μου. Σαν να γύρισα στο Παράδεισο.

Tannhauser : The Pilgrim's Chorus

Η βενζίνη και η "κρίση"

2011-04-07T12:45:00.009+03:00

Διαβάζω στη σημερινή Ναυτεμπορική ότι "σε ιστορικά υψηλά, διαμορφώθηκε την Τετάρτη η πανελλαδική μέση τιμή της αμόλυβδης βενζίνης, «σκαρφαλώνοντας» στο 1,681 λεπτά ανά λίτρο, τιμή που αποτελεί και το υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών."

Παρόλλη τη νέα τιμή της βενζίνης διαπιστώνω ότι πολλοί συμπολίτες μας συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά τους με το αυτοκίνητό τους, χωρίς να συνοδεύονται απο άλλους. Δηλαδή, όχημα με μόνο επιβάτη τον οδηγό. Στα Νότια προάστεια, που ένω υπάρχει καλό δίκτυο συγκοινωνίας πρός το κέντρο ή και το λιμάνι, δηλαδή τράμ, μετρό και μπλέ λεωφορεία, τις ώρες αιχμής οι κεντρικές λεωφόροι είναι πηγμένες απο τους βαλέδες που ναί μεν γκρινιάζουν για την ακρίβεια του καυσίμου, αλλά που άνετα οδηγούν μπρός-πίσω το αυτοκίνητό τους μόνοι.

Σε άλλα προάστεια που τα τραίνα δεν είναι κοντά για να εξυπηρετήσουν, θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι οδηγοί να συνδυάζουν τις μεταφορές τους 2-3 μαζί και να μοιράζονται το κόστος, όπως θα περίμενε κανείς. Υπάρχουν μερικοί που το κάνουν. Η πλειοψηφία, όχι. Αποτέλεσμα, πηγμένη η Κηφισίας, πνιγμένη η Μεσογείων, η Κατεχάκη, η Συγγρού κλπ..

Και ερωτώ, πόσο πρέπει να αυξηθεί το κόστος της ζωής για να καταλάβουμε ότι χρειάζεται να αλλάξουμε νοοτροπία;

Περί ορθογραφίας, ζώων και πρασιναλόγων

2011-03-31T15:00:00.015+03:00

Πάλι κάτω με ίωση είμαι. Που τη μάζεψα απο την ανοιξιάτικη Δευτέρα - τότε που έβαλα πουκαμισάκι - ίσως και απο ένα μικρό παιδάκι που έβηχε κοντά μου, ίσως επειδή έχουν πέσει οι άμυνες του σώματός μου. Παίρνω αντιβίωση και σκέφτομαι.

Αραγε η λέξη "αντιβίωση" γράφεται με "ω" ή με "ο"; Κάθε που αλλάζει μία πολιτική παράταξη αρχίζουν τα παιχνίδια με τη γλώσσα. Κάθε φουρνιά μαθητών γράφει τα ίδια πράγματα με άλλους τρόπους. Τραίνα, τρένα, αυγά, αβγά. Παλιά μας μάθαιναν ότι η μηλιά είναι μηλέα. Είχα την ατυχία να πέσω σε λάτρη της καθαρεύουσας, καθηγητή. Στο Γυμνάσιο. Αδύνατο να εκφράσω συναίσθημα στη γλώσσα των νομικών συγγράμματων. Ο καθηγητής με μάλωνε "Ωραίες οι εκθέσεις σας, αλλά ξύλινες." Και ξύλινες έμειναν ώσπου να μας επιτραπεί να γράφουμε στη καθομιλουμένη. Μετά έγιναν πλαστικές, εξελίχθηκε το κάρμα τους. "Οι στήλες" του Ολυμπίου Διός. Ακου "στήλες"!! Τι βλακείες.
Ερχεται ο ανηψιός μου να μου δείξει την έκθεση που έγραψε στο Γυμνάσιο και που πήρε 17. Είναι περήφανος για το βαθμό. Τη "Λιβυή" όμως την έγραψε "Λιβιί" τα "ι, η, ει" έγιναν όλα γιώτα, τα "ο, ω" όλα όμικρον. Και στο facebook όλα γράφουν με Grenglish για να γλυτώνουν και την ορθογραφία. Η καθηγήτρια της έκθεσης δεν δίνει σημασία στην ορθογραφία. Αισθάνομαι μαλάκας που έτρωγα ώρες και ώρες να μάθω να γράφω "σωστά ελληνικος" και να παίρνω 14 γιατί έγραφα "ξύλινα", ενώ με τη Παιδεία του σήμερα θα έπαιρνα "17". Τι βλακείες.

Βγήκε και επίσημη η απαγόρευση συμμετοχής ζώων στα περιφερόμενα Τσίρκο (έχει άραγε πληθυντικό; ). Επιτέλους να σταματήσει η σύλληψη και το βασανιστήριο των αγρίων ζώων πρός τέρψιν και θεάματα. Ποιός νόμος θα μαζέψει τους ανεγκέφαλους γονείς και συνανθρώπους μας που πάνε τα παιδάκια τους στα τσίρκουλα για να δούν τους ελέφαντες να χορεύουν σάμπα; Big problem, άλυτο.
Παρακάτω λέει ότι θα δημιουργηθεί ότι "Διαδικτυακή Ηλεκτρονική Βάση σήμανσης και καταγραφής των ζώων συντροφιάς και των ιδιοκτητών τους" Λές να γίνονται θαύματα; Αυτό το ότι θα καταγραφούν και οι ιδιοκτήτες είναι πολύ ωραίο. Ετσι οι κ.κ. Βορειοπροαστίτες δε θα μπορούν να σουτάρουν στα νότια τους σκύλαρους ράτσας που πλήρωσαν μεν "για το παιδί" αλλά που δεν νοιάστηκαν και να εκπαιδεύσουν..οπότε ξούτ στα Νότια..κάποιος θα βρεθεί να το πάρει..Αντίστοιχα και οι Νοτιοπροαστίτες σουτάρουν τα σούπερ ντούπερ σκυλιά τους βόρεια.. . Βαρέθηκα να μαζεύω τρομαγμένα πλάσματα απο το δρόμο. Ενα τέκελ παλιά- του βρήκα ευτυχώς σπίτι, μετά ένα Μεγάλο Δανό, που τον είπα Μουεζίνη γιατί είχε μία φωνή καμπάνα, είχε και Καλαζάρ όμως και πέθανε. Ο γείτονας αγόρασε ένα υπέροχο λευκό γατάκι Αγκύρας, στα χέρια το είχαν, ώσπου γέννησε. Μετά ..μετακόμισαν και η γατο-οικογένεια ήρθε σε εμένα. Ευτυχώς βρέθηκε η Vasvoe και πήρε 3, το τέταρτo το κράτησα( φωτο επάνω). Πόσα όμως θα κρατήσω;

Φοβάμαι για το νομοσχέδιο αυτό μή και πάει φούντο. Εφαρμοσθεί στην αρχή και μετά χρονοντούλαπο.
Yes, this is Greece, να πούμε.

Η ομάδα που έγινε μονάδα

2011-03-23T14:39:00.007+02:00

Εχουμε βολευτεί σα λαός μιά χαρά, παρόλλη τη κρίση. Η οποία μας χτυπάει στο οικονομικό κυρίως κομμάτι, δεν έχουμε τόσα ώστε να περνάμε απο πολύ καλά, έως καλά. Το "καλά" όπως το ερμηνεύει ο καθένας, ανάλογα με τη τσέπη και τις προσδοκίες του.Οταν λέω "βολευτεί" εννοώ ότι κυττάμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά όλους τους άλλους. Πρώτα ερχόμαστε εμείς (και η οικογένειά μας) στη λίστα και μετά η υπόλοιπη Ελλάς.
Ομως όταν κυττάμε μόνο τον εαυτό μας, - δηλαδή να καλύπτουμε τις δικές μας ανάγκες, όνειρα, βουλές πρωτίστως, - γινόμαστε μονάδες που δεν ενσωματώνονται στο κοινωνικό σύνολο που απο το 1995 και ύστερα έγινε εικονικό. Κοινωνία υπάρχει, το σύνολο έχει γίνει εικονικό. Δεν λειτουργούμε σαν ομάδα, αλλά σαν μονάδα. Και αυτό έχει επίπτωση σε εμάς, στο τρόπο που ζούμε, στη κοινωνία μας και δυστυχώς μας φαίνεται και στα άλλα Κράτη. Ο κάθε ένας απο εμάς έγινε "εαυτούλης.
Δεν είμαστε κακοί άνθρωποι εμείς οι Ελληνες, αντίθετα είμαστε καλόκαρδοι, φιλόξενοι, εξωστρεφείς, ευχάριστοι, αγάπαμε τα παιδιά μας, να βοηθήσουμε τον άλλον, χαρούμενοι. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που μας διαφεύγουν, γιατί δεν τα διδαχτήκαμε ποτέ. Παραδείγματα:

1) Πρίν 2 μέρες πήγαμε με τον Κ. (σύζυγο) σε ένα κρεοπωλείο να πάρουμε κρέας. Μπροστά στο μαγαζί του έχει φροντίσει να υπάρχουν 4 θέσεις πάρκινγκ "για τους πελάτες του" μόνο. Μία μοτοσυκλέτα ήταν παρκαρισμένη παράλληλα με το δρόμο πιάνοντας έτσι 2 θέσεις. Χρειάστηκε να μπώ στο χασάπη, να ρωτήσω τίνος είναι η μοτοσυκλέτα, να βγεί έξω ο νεαρός με 1000 συγνώμες ότι "δεν το κατάλαβε γιατί βιαζόταν" και να τη παρκάρει κάθετα, ώστε να ελευθερώσει χώρο και για τον άλλον. Ουτε γάϊδαρος ήταν, ούτε αγενής. Απλά δεν σκέφτηκε ότι ο τρόπος που παρκάρει μπορεί να εμποδίζει έναν άλλο πολίτη, να εξυπηρετηθεί. Γιατί λειτουργεί το μυαλό του σαν μονάδα "να κάνει τη δική του δουλίτσα - ο άλλος δεν υπάρχει".
2) Σε κεντρικούς δρόμους προαστείων, όπου είναι μαζεμένες πολλές τράπεζες και σουπερμάρκετ, γίνεται της κακομοίρας με την ελεύθερη στάθμευση. Παρκάρουν όπου βρούν "για ένα λεπτούλι μονο", διπλά, τριπλά ακόμη και τετραπλά αδιαφορώντας για τα διερχόμενα αυτοκίνητα που δεν χωράνε (σφυράνε-κορνάρουν-μουτζώνουν ή και γδέρνουν προφυλακτήρες), για τους πεζούς που κατεβαινουν στο οδόστρωμα να περπατούν επειδή τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα με αυτοκίνητα "για ένα λεπτούλι μόνο". Μερικοί Δήμοι όπως της Βούλας και του Π. Φαλήρου, στενεύουν τις λωρίδες (το Π. Φάληρο με έργα, η Βούλα με διαχωριστικό) ώστε να διευκολύνεται η διέλευση, η στάθμευση απαγορευτική. Ερχεται λοιπόν η μικροβιολόγος μου, μορφωμένη γυναίκα με παιδιά γιατρούς, έξαλλη να ουρλιάζει ότι τα έργα αυτά δυσκολεύουν τη ζωή της γιατί δεν βρίσκει να παρκάρει μπροστά στο ιατρείο της και χρειάζεται να το βάζει στο πίσω δρόμο. Να στολίζει το Δήμαρχο κλπ.. Αυτή η γυναίκα σκέφτεται μόνο τη βολή της. Θα μπορούσε να μη παίρνει καν το αυτοκίνητό της και να εξυπηρετείται με το τράμ, ας πάρει και το λεωφορείο, δεν θα τη φάει. Και αν πρέπει οπωσδήποτε να οδηγήσει, ας το παρκάρει λίγο πιο μακριά και ας περπατήσει και λίγο..καλό θα της κάνει.

Δεν ψάχνω για φταίχτη, όμως η Ελλάδα μέχρι το 1995 δεν ήταν έτσι. Δε θυμάμαι τέτοιες γαϊδουριές, όχι μόνο για τα αυτοκίνητα αλλά και για τις καθημερινές συναλλαγές. Γλώσσα παπούτσι, στις Εφορίες και στα Υπουργεία, πλήρης αδιαφορία απο το Κράτος για το πολίτη, ο καθένας πήρε τη δικαιοσύνη ή τη ανομία στα χέρια του. Τα λεφτά που έβγαλαν οι Ελληνες στο Χρηματιστηριο τότε - τότε που άνοιξαν και οι πολλές δουλειές - μας έκαναν να λειτουργουμε σαν μονάδες, καουμπόηδες με το λάσο για να πιάσουμε τη καλή (που θα ωφελήσει μόνο εμάς) και τα πιστόλια για να χτυπάμε ότι δεν μας κάθεται καλά. Δεκαέξι χρόνια αργοτερα διαπιστώνω τον εγωκεντρισμό μας.

Αν συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας χώριο απο το κοινωνικό σύνολο δεν πάμε μπροστά. Θα πάμε πιο πίσω απο το σήμερα. Υπάρχει πιο πίσω; Προφανώς ναί.

Μια φορά και ένα καιρό...

2011-03-22T10:54:00.048+02:00

τέτοια εποχή περίπου(2004), ξεκίνησα το blogging. Βρήκα την όλη ιδέα τυχαία ψάχνοντας για το Ισφαχάν (!!) όπου θα πήγαινε μία γνωστή μου για δουλειές μαζί με τον άνδρα της. Ηξερα περίπου που είναι, ήθελα όμως να δώ και τα περαιτέρω. Τυχαία έπεσα στο μπλόγκ ενός Ιρανού που λάτρευε την εν λόγω πόλη και είχε γράψει στ' αγγλικά τα πάντα για εκείνη, συνοδευόμενα με φωτογραφίες. Θέλοντας να του αφήσω και σχόλια..αναγκαστικά γράφτηκα στο Google, που δεν το χρησιμοποιούσα τότε πολύ, γιατί είχα το Yahoo για τις έρευνές μου. Απο τον Ιρανό αυτόν περιπλανήθηκα σε άλλους αγγλόφωνους συγγραφείς, Ινδούς και Εγγλέζους, καταλήγοντας στον "The last nail", εναν Αμερικάνο που ανακαίνιζε το σπίτι του. Διάβαζα τα κείμενά του και κατουριόμουνα απο τα γελια. Μετά απο αυτό, ήθελα και εγώ να ανοίξω μπλόγκ. Ημουνα όμως άσχετη εντελώς απο τεχνικά θέματα υπολογιστών..δλδ τι είναι το html, πως να κατεβάζω φωτογραφίες.. ο blogger όμως τον ξέρουμε σήμερα δεν υπήρχε με όλες αυτές τις δυνατότητες..και η ελληνική μπλογκοκοινότητα..ελάχιστη, όσο και να έψαξα, κανένα δεν βρήκα. Είχα όμως κομπιούτερ και ήξερα να σερφάρω..απο παλιά τότε που ζούσα στο εξωτερικό μαθαίνοντας να γράφω σε έναν υπολογιστή τύπου Apricot . Το περισσότερο καιρό διάβαζα ελληνικά portals, κυρίως το Startpoint, που είχε μέσα ειδησούλες, φωτογραφίες, τεχνολογία, γενικά θέματα. Σε κάποια φάση λοιπόν πρόσεξα ότι είχε και μία blogo-κοινότητα. Γράφτηκα εκεί λοιπόν και γνωρίστηκα με αυτά τα 10 το πολύ άτομα στην αρχή. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ να φτιάξω 'σελίδα", γιατί το portal προσέφερε χώρο για απλά κείμενα, χωρίς στολίδια και χρώματα. Βέβαια υπήρχαν οι εξαιρέσεις όπως ο Issalos που πρασίνιζα απο ζήλια όταν έβλεπα τα ψάρια και τις θάλασσές του. Γνώρισα πολύ κόσμο στο Startpoint, με φιλίες και καυγάδες άπειρους. Ενδεικτικά αναφέρω τους : Η Αρτεμης ως Mistounou, η Jojο ως Parazalismeni, που δυστυχώς δεν εκπέμπει πιά ως blogger, o Brainsick, Tyxod, ο δικηγόρος του Διαβόλου, Δήμητρα. Μαριώ, o Zouri, ο Γέρος (και ιδρυτής του Startpoint) και πολλοί άλλοι που δεν θυμάμαι πιά. Είχαμε γίνει μια παρεούλα που ενώ στην αρχή δούλευαν όλα, μετά μπήκαν κι άλλοι μέσα και οι συγκρούσεις ξεκίνησαν μέχρι που ο ιδρυτής νευρίασε και έκλεισε τη λειτουργία για τα μπλόγκς στο portal του. Ευτυχώς είχα σώσει τα κείμενά μου, άλλοι όμως όχι.
Σαν παρέα, όσοι μείναμε απο το startpoint μπήκαμε στο blogspot, δειλά-δειλά ευελπιστώντας να συνεχίζουμε.. Εκεί ήταν αλλιώς, υπήρχε κόσμος που έγραφε στα ελληνικά, λίγα άτομα το πολύ καμμιά 60αριά διεθνώς. Η ελληνική μπλογκόσφαιρα του 2004-2005.
Μαγεύτηκα και άρχισα να σερφάρω με τις ώρες. Βρήκα κάτι μπλόγκς απίθανα, εξαιρετικά, είχαν στύλ, design και πολύ ενδιαφέρουσες "ζωές" έστω και εικονικές. Το κοινό μας σημείο ήταν η "χιουμοριστική απεικόνιση της ζωής". Παραθέτω λοιπόν τους παλιούς φίλους, που "μίλαγαν" μέσα στη καρδιά μου, φίλους έως και το 2006..γιατί μετά μεγάλωσε αλματωδώς η blogoσφαιρα..άπειροι μπήκαν και η παλιά παρέα του Startpoint πρωτίστως αλλά και των παλιών φίλων, διαλύθηκε.

Η Κουρούνα (ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ. Ειδικεύεται στα ζώα του γείτονα, μαζί με τα δικά της και σε όλες τις αναποδιές που τις αντιμετωπίζει με το δικό της μοναδικό τρόπο) Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί "κουρούνα" βρε Γ, μου..μιά χαρά κοπέλλα είσαι!
Το Νενυάκι με τις Σκεψουλες της (απο τις πρώτες που σχολίασαν σε μπλόγκ μου, απο τη Νένυα βασικά ξεκίνησα να μπαίνω στη μπλογκόσφαιρα, επισκεπτόμενη τους φίλους της)
Η Σοφία ως digital era (Ετσι θα ήθελα να γράφω)
Η Avanti, (η ευαισθησία της και το κέφι της, παροιμιώδη)
Το Μικρούλι, που συνεχώς περιπλανιόταν μέχρι που βρήκε τον Alombar42 ως εικονικό μπαμπά της..και καταστάλαξε!!
Η Λίλυ ( απο τις πιο παλιές, μου προκαλούσε δέος η ζωή της, που παρά τις ατυχίες της, άρπαζε το ταύρο απο τα κέρατα, τα ξερρίζωνε και του τα σερβίριζε σαλάτα, μαζί με ένα μπάτσο για να μάθει άλλη φορά να μη λέει βλακείες)
Μαριλίνα (τότε ήταν ακόμη φοιτήτρια, τα κείμενά της είχαν πάντα ουσία και λίγα οινοπνεύματα)
Μη φιλάς το βάτραχο (για φίλημα λέμε - ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει)
Η Discolata (πρασίνιζα που έβλεπα τα χρώματα της σελίδας της..είχε μία διαβολική βάμπ κυρία για εξώφυλλο - και τι γράψιμο!!!. Εσβησε και το μπλόγκ της, τουλάχιστον ας έμενε να το ανατρέχουμε όποτε μπορούμε. )
Το λεμονάκι δίχως όνειρα, μου άρεσε πάρα πολύ. Ηταν ρομαντικός, ευαίσθητος, ιδεολόγος..όλα αυτά που δεν είμαι :-((. Λέω ήταν γιατί σταμάτησε να γράφει.
Οταν ο Γιώργος είναι ο άνθρωπός σου, τι να γράφω ; Τα λέει όλα το όνομα και το blog έχει χάρη! Ευτυχώς συνεχίζει το γράψιμο
O Νετ Κέρβερος (είχε μοναδικό στύλ να περιγράφει τα της ζωής του και της δουλειάς του με έναν απολαυστικό τρόπο.)
H KV που ήθελε να είναι πάντα al dente. Ευτυχώς πάντα της λασπώνουν και συνεχίζει να γράφει!
Ο Alobmar42 ( καταπληκτικός τύπος, τι γέλια κάναμε. Σε ένα κοινό μπλόγκ περι Αποκριάς, είχε φτιάξει κάτι Κρητικές μαντινάδες, δικές του-ακόμη γελάω)
Ο Λαμπρούκος (απίστευτο γέλιο με αυτό τον τύπο, μέχρι και εικονικό γάμο είχε κάνει με κάποιες απο εμάς, του έγραφα σατυρικά στιχάκια. Κάποια στιγμή σταμάτησε να γράφει, τώρα όμως είδα μία επιστροφή)
Ο Darthiir the Abban, απο τους πρώτους που διάβασα.. που συνεχίζει ακόμη να γράφει, να αμβισφητεί, να αρνείται, να καυτηριάζει, να τσακώνεται (κυρίως με εμένα) αλλά και να ταξιδεύει (πάνω στη καμήλα) φωτογραφίζοντας..Ισως γι' αυτό έχει αϋπνίες..πιάνεται η μέση του!
O Aurelios, Markos έγραφε απο το Startpoint με άλλη persona. Τά κοψε όλα αυτά και άρχισε να βγάζει ένα-ένα τα πέπλα της Σαλώμης..φτάνοντας στη τελική αποκάλυψη του πραγματικού του ονόματος..που όμως δεν θα πώ, φτού τζίζ, κακά!
Ο Ανεμος (μία νότα για τη πραγματικότητά μας, ένας ναυτίλος του πλανήτη Ελλάς)
Η Ψιλικατζού (που όντως είχε ψιλικατζίδικο τότε, περιμένοντας τους πελάτες, άνοιγε όλη της τη καρδιά)
Η Citronella , (με εκμυστηρεύσεις εις εαυτόν και πολλά υπέροχα λουλούδια)
Mindstripper (Ονομα και πράγμα)
Η Scorpina που έκλεισε το μπλόγκ της (τα έλεγε χύμα και σταράτα, τη διάβαζα σε καθημερινή βάση)
Τον Ν.Σ, με τις καταπληκτικές υποβρύχιες φωτογραφίες του..ε! και τα προβλήματα του με τη μαγειρική
Τον beerman, έναν καταπληκτικό τύπο απο τη Σαλαμίνα που είχαμε συναντηθεί μία φορά, όταν χάριζα κάποια βιβλία.
O Vangelakas, φανατικός ΑΕΚτζής και λάτρης της μαλλιαρής καθαρευούσης (βγάλε εσύ άκρη τώρα)
Ο Suigeneris, εμφανίσθηκε στα μέσα του 2005, καυστικός, υπέροχος.
Η Δέσποινα, μαζί με "τους πρώην και επόμενους" ήταν πηγή κεφιού, χαράς αλλά και στιχοπλοκίας. Διαγωνισμούς με στιχάκια κάναμε τότε για να πειράζουμε τον Estarian που τα ημερολόγιά του μόνο ανώδυνα δεν ήταν, έτσουζαν για τα καλά.
H Ελληνίδα, που συνεχίζει να διαφωνεί, να θυμώνει, να δείχνει σε όλους τη λατρεία της για τα ζώα, τα άνθη, την ομορφιά. Μία αξιολάτρευτη παρουσία που συνεχίζει να γράφει
Tην An-Lu, τη γλυκιά φίλη παντός καιρού με το χαμόγελο.
Τη Juanita που μαγείρευε με φαντασία..όχι σαν κι εμένα που για να φτιάξω κάτι θέλω τη συνταγή, γιατί χωρίς αυτήν..κρίμα τα υλικά!
Υπάρχουν και άλλοι που θυμάμαι, Η Maika, Morgana, Giramondo, Chrysa, mn8dk, Αστραδενή, ο dystropoppygus, η Vasvoe, η τζούζει αλλά μου αρέσει, η Ψιψινέλ, ο MacManus, η Κάθυ και το ηλιοτρόπιό της, η μικρή ttalou, η μπλογκαρισμένη, η ραφφινάτα, η Vista, το Χημείο του Παρακράτους, ο Μανιφέστος η Damsel-in-stress, ο crazy monkey, οι στιγμές της Μαριαλένας, τον araxto και light, την Εlsa, τη pafsilipi
και
Ο Street Spirit που μας άφησε χρόνους στα 35 του χρόνια νομίζω..ήταν και νιόπαντρος. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις φωτογραφίες του, ιδιαίτερα για τα Σύβοτα, μέρος συνδεδεμένο με το κέφι του για ζωή.
Μετά το 2006, άλλαξαν όλα, 100άδες οι μπλόγκερς..το κύμα με παρέσυρε σε άλλες ακτές.. Ομως μέσα απο όλες τις περιπλανήσεις, στις ζωές των άλλων, βρήκα και έναν "εικονικό γιό". Με ακεραιότητα χαρακτήρα και όνειρα για καλύτερο αύριο, όνειρα που χτίζονται απο το σήμερα, όνειρα που πραγματώνονται κάθε στιγμή απο τις πράξεις μας. "Μα δε θέλησες ποτέ να τον συναντήσεις;" με ρωτούν, "να δείς πως είναι". Δε με νοιάζει να τον συναντήσω γιατί όπως και να είναι στα μάτια μου παραμένει τα γραπτά του, το ήθος του, το μέλλον του κόσμου.

Πελάααατες μου!

2011-03-01T12:30:00.004+02:00

Θυμάμαι το Βέγγο να λέει την ατάκα του τίτλου..εννοώντας φυσικά ότι οι πελάτες ήταν σημαντικοί για την επιχειρησή του δλδ το εκάστοτε μαγαζάκι που είχε στήσει, πελάτες που με την απειλή όπλου τους έμπαζε μέσα. Τώρα γίνεται ακριβώς το αντίθετο: Χωρίς απειλές όπλων, οι Ελληνες μαγαζάτορες της κρίσης του 2011, φροντίζουν να πετάνε (με τη πολιτική τους) τους πελάτες έξω απο τη πόρτα, με τις πέτρες να τους κυνηγούν μακριά!!
"Μα δεν είμαστε καλά", μου λέει φίλη μου. "Μην έχοντας πελάτες, θα κλείσουν". Ε! Ναί! Προτιμούν να κλείσουν παρά να ρίχνουν τις τιμές για να έχουνε πελάτες.

Η γειτονιά μου έχει πάρα πολλά μαγαζιά. Παλιότερα είχε ελάχιστα, ένα για εσώρουχα, ένα για παιδικά-εφηβικά ρούχα, 1 βιβλιοπωλείο, ελάχιστα μπακάλικα-μανάβικα-περίπτερα και τέλος. Μετά αυξήθηκε και ο κόσμος που κατέβηκε νότια, πολλοί αγαπούν τη θάλασσα. Αυξήθηκαν και τα μαγαζιά, γεμίσαμε ρούχα, μπιζού, δωρο-μάγαζα, καλλυντικά, σουπερ μάρκετς. Τώρα με τη κρίση..ένα-ένα αρχίζουν και κλείνουν. Είναι εκείνα που αρνούνται να ρίξουν τις τιμές. Πέφτει το βαλάντιο του αγοραστικού κοινού, του πελάτη σου δηλαδή και εσύ συνεχίζεις να έχεις ψηλά τον αμανέ. Ερχεται σε σένα ο παλιός σου πελάτης να πάρει κάτι και κυττάς να "του φορτώσεις" το έλλειμά σου. Πειράζεις τις τιμές, άλλα γράφει, άλλα τον χρεώνεις. Πειράζεις και τα είδη, δοκιμάζει μία μπλούζα και ταχυδακτυλουργικά την αλλάζεις κάτω απο τη μύτη του..με μία άλλη πιο μικρή-πιο στενή ώστε να ξανάρθει για αλλαγή που φυσικά δεν θα έχεις το ίδιο νούμερο..όλο και κάτι άλλο θα ψωνίσει.
Μερικοί είναι πιο άκομψοι πρός τους "πελάαατες τους". Με το που μπαίνει μέσα ο αγοραστής κόβουν μονέδα..έτσι και πιάσει στα χέρια του το χ..το χτυπάνε στη μηχανή (χωρίς ο πελάτης να βλέπει)..έτσι όταν έρθει η ώρα του ταμείου, "του φοράνε" 5-6 πράγματα που δεν τα θέλει και ένα ΧΧΧ ποσό, κατά πολύ μεγαλύτερο απο το βαλάντιό του. Τι θα κάνει η πελάτισσα τώρα; H θα το "καταπιεί" και θα πληρώσει για να μη χάσει μούρη (επειδή είναι απο τις παλιές), ή θα ακυρώσει τη συναλλαγή. Νομίζει ο καταστηματάρχης ότι κέρδισε. Εχασε όμως τη συγκεκριμμένη πελάτισσα. Γιατί αν "πληρώσει" τη παγαποντιά, θα θυμώσει και δεν θα ξαναπατήσει. Αν ακυρώσει την αγορά, πάλι θα θυμώσει που πήγε ο παγαπόντης να της τη φέρει.
Η "κρίση" τίποτα δεν μαθαίνει τελικά σε μερικούς εμπόρους. Αντί να κυνηγάνε να κρατήσουν τους πελάτες, τους δέρνουν κι απο πάνω. Μετά μουρμούρα γιατί το Κράτος τους έκλεισε το μαγαζί.

Μήπως τελικά για όλα φταίμε ΚΑΙ εμείς;

Παγκόσμια Ημέρα κατα του Φόβου

2011-02-08T10:35:00.009+02:00

Χθές έμαθα ότι ήταν η "Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φόβου". Ομολογουμένως με ξένισε πολύ. Καταλαβαίνω ότι πολλοί χρειαζόμαστε να ενθυμούμεθα, έστω και για 1 ημέρα το χρόνο, θέματα όπως η Ειρήνη, η Υγεία, το AIDS, η Γυναίκα, οι Πρόσφυγες, οι υδροβιότοποι, ο Ερυθρός Σταυρός, η Μητέρα κλπ, θέματα που σκοπό έχουν να υπενθυμίζουν κάτι καλό, κάτι που δουλεύτηκε για να πετύχει, κάτι που έμεινε στη μνήμη για παραδειγματισμό. Δε τη καταλαβαίνω όμως την Ημέρα κατά του Φόβου. Γιατί να γιορτάζουμε το Φόβο, γενικά; Ποιός είναι ο Φόβος που πρέπει να δοξαστεί και να του δοθεί και επέτειος; Αντίστοιχα γιατί να μη γιορτάζουμε και τις Ημέρες φρίκης όπως, αρχή συρράξεων, δολοφονιών, εισβολών κλπ. ; Ποιό το πρόσωπο αυτού του Φόβου;

O φόβος είναι ένα αόριστο συναίσθημα που δεν προσδιορίζεται, όπως θα μπορούσε να επιτευχθεί με μία αρρώστεια. Φοβάσαι τη φυματίωση, το aids, τη νέα γρίππη. Ο φόβος αυτός έχει αντικείμενο φοβάσαι "την ασθενεια". Φοβάσαι για τη σωματική σου ακεραιότητα, φοβάσαι τους ξένους, φοβάμαι τους σεισμούς και τα ακραία καιρικά φαινόμενα, φοβάσαι το θάνατο, τους εξωγήίνους, το πόλεμο, τη ρύπανση, φοβάμαι το Θεό και τις κατσαρίδες. Ολοι αυτοί οι φόβοι είναι συγκεκριμμένοι, δεν φοβόμαστε το άγνωστο, αλλά το γνωστό που λέγεται όπως το ονομάζουμε. Ο Φόβος σίγουρα είναι ένα συναίσθημα που μας αναστατώνει, μας αποδιοργανώνει, δεν το θέλουμε αυτό το συναίσθημα. Κανένας δε λάτρεψε τους φόβους του. Τίποτα δεν προσφέρει στον άνθρωπο η ανάμνηση ενός Φόβου. Αντίθετα μας κάνει να ανατριχιάζουμε, να θέλουμε να το πετάξουμε απο τη μνήμη μας όσο πιο γρήγορα μπορούμε.

Αν δεχθούμε λοιπόν ότι οι Παγκόσμιες Ημέρες εορτάζονται για να ξεσηκώσουν τα θετικά ένστικτα ενός ανθρωπου, να τον κάνουν να σκεφτεί για να γίνει καλύτερος και να συνεισφέρει στη βελτίωση ζωής του συνόλου της ανθρωπότητας, πρός τι να υπάρχει Ημέρα για το Φόβο;

Julian Assange

2011-01-25T10:01:00.039+02:00

Παρακολουθώ τη πορεία των WikiLeaks και του δημιουργού τους Τζούλιαν Ασάντζ απο τότε που ήρθαν στη δημοσιότητα. Ομολογουμένως θαύμασα το σθένος και τις μεθόδους του ακτιβιστή αυτού, να ξεσκεπάζει εγκλήματα που έγιναν σε εμπόλεμες ζώνες διεθνώς. προωθώντας την ιδέα του "no secrets". Μου δημιουργήθηκαν όμως και απορίες.

Διαβάζω στη βιογραφία του ότι ήταν ένα πολύ έξυπνο, ταλαντούχο παιδί που το 1987 (σε ηλικία 17 ετών) να ασχοληθεί με τα PC και τα δίκτυα σε σημείο που άνετα να σπάει ηλεκτρονικούς κωδικούς (χαρακτηρίσθηκε ως χάκερ και του έγιναν διάφορες μηνύσεις). Παρόλλα τα τραβήγματα με τη δικαιοσύνη κατάφερε και δικτυώθηκε σαν ένας απο τους καλύτερους χάκερ, τρυπώνοντας και στα πιο δύσκολα ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας όπως την Canadian Telecom Co., χωρίς άμεσο λόγο, μόνο για τη πλάκα του, κατά πως είπαν τότε. Αργότερα αποφάσισε να δημιουργήσει τα WikiLeaks " ρίχνοντας φώς στις συνομωτικές πολιτικές των "top secrets".

Αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η απήχηση που είχε στον ευρύτερο κόσμο, αλλά οι γνωριμίες του. Ξαφνικά το παιδί απο το πουθενά βρέθηκε να γνωρίζει απίθανα μεγάλο αριθμο ανθρώπων που είχαν θέσεις κλειδιά για τη συγκέντρωση πληροφοριών που ήθελε η WikiLeaks. Που τους βρήκε όλους αυτούς τους συνδέσμους; Μόνο δημοσιογράφοι δεν μπορεί να ήταν, υπήρχαν "ποντικοί" μέσα σε κάθε οργανισμό ακόμη και στρατιωτικές μονάδες , που τράβαγαν βίντεο με πολύ επώδυνα (για τη κοινη γνώμη) θέματα. Κατάσκοποι απο τη Κίνα, Παλαιστίνη, Σομαλία, Ιράκ έστελναν πληροφορίες, για να "ταρακουνήσουν τη κοινή γνώμη" μέσω WikiLeaks. Θα μου πείτε ότι υπάρχουν πολλοί αντιφρονούντες, όταν βλέπουν κάποια πράγματα να γίνονται, θέλουν να τα αποτρέψουν. Πόσοι όμως απο αυτούς κατέχουν το τρόπο ώστε να αποτυπώσουν σε βίντεο το "Collateral Murder";

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ακτιβιστές διεθνώς που παλεύουν για να εξασφαλίσουν ένα αύριο με λιγώτερη βία και περισσότερη ανθρωπιά και ειρήνη. Παρακολουθώ και τη πορεία της ακτιβίστριας Lori Berenson που συνελήφθει στο Περού και εξέτισε φυλάκιση 15 ετών καθώς και άλλων. Ο Ασσάνζ όμως έδωσε νόμιμες και ωραίες συνεντεύξεις στα National Press Club και τη U.S cable TV μιλώντας σε ευρύ κοινό για τις απόψεις του στο ξε-κουκούλωμα ευαίσθητων θεμάτων. Τι στην ευχή, με τις ευλογίες του Κράτους ξεσκεπάζονται οι ατασθαλίες του ίδιου του Κράτους;

Στο παρελθόν είχαν ξεσκεπαστεί διάφορα σκάνδαλα π.χ. το Watergate, το Guantanamo απο άτομα που κάτι τους μύρισε και το έψαξαν. Εδώ όμως μιλάμε για τεράστιο όγκο ακτιβιστών σε κάθε γωνιά του κόσμου μας, ανθρώπους που κατέχουν 'τη καυτή πατάτα", και μέσω Ιντερνετ είναι σε θέση να τη μεταφέρουν όπου θέλουν, αμέσως. Και όχι, δεν μπορεί όλοι αυτοί να είναι δημοσιογράφοι που ακολουθούν τις μαχες κατά πόδας, ούτε στρατιώτες μόνο, που βιντεοσκοπούν για πλάκα. Υπάρχουν και ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ άλλοι. Μήπως λοιπόν αυτοί οι άλλοι δώσανε όλες αυτές τις πληροφορίες επειδή "τέτοια εντολή" είχαν απο "τη διοίκηση";

Αν υποθέσουμε οτι έχεις ένα αντικλεπτικό σύστημα στο σπίτι σου που λειτουργεί αλλά θέλεις να το αντικαταστήσεις με ένα άλλο, χρειάζεται πρώτα να αποδείξεις τα τρωτά του σημεία. Αν αντικαταστήσουμε τώρα "το σπίτι σου" με "τις ΗΠΑ" και όλα τα κράτη στα οποία εμπλέκονται και "το αντικλεπτικό σύστημα" με "τις μεθόδους για τη τρομοκρατία+συρράξεις" αμέσως βγαίνει ο αριθμός των γνωριμιών "απο το θεό σταλμένες" να σε βοηθήσουν κ. Ασσαντζ αντί να παιδεύεσαι να σπάζεις κάθε κωδικό, να αποκρυφογραφείς classified dvds, και αντίστοιχα να περνάς στο διαδίκτυο αυτό που θεωρείς ότι τσούζει περισσότερο, ώστε να ξεχαρβαλωθεί το παλιό σύστημα.. γιατί ένα άλλο πιο περίπλοκο και αλλιώτικο Ε Ε ΕΡΧΕΤΑΙ.

Ο κ. Ασσάντζ μπορεί να μην ήταν-είναι συνένοχος σε αυτό το γαϊτανάκι. Σαν ιδεολόγος ακτιβιστής να έκανε αυτό που του όριζε η συνείδησή του. Να του ήταν αδιάφορο πώς τόσοι και τόσοι ενδιαφέρονταν να δώσουν τρανταχτες αποδείξεις για τα κακώς γενόμενα. Να έπαιρνε τις πληροφορίες, να τις έβγαζε στο φώς, για να αλλάξει το κόσμο.

Ο κ. Ασσάντζ μπορεί να είναι συνένοχος-συμμέτοχος σε αυτό το γαϊτανάκι. Μπορεί να δέχθηκε να συμμετάσχει σε αυτή την πολιτική για προσωπικό όφελος - τη δόξα πρωτίστως, το χρήμα κατόπιν απειλώντας με τη δημοσίευση αδιάσειστων στοιχείων τους άπαντες έτσι και συλληφθεί/δολοφονηθεί.

Δεν έχει σημασία τι είναι ή τι δεν είναι ο κ. Ασσάντζ τελικά.

Το νέο γαϊτανάκι που ίσως θα έρθει είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο.

................................................

Links :

1) http://en.wikipedia.org/wiki/Julian_Assange
2) http://wikileaks.ch/
3) http://www.huffingtonpost.com/2010/04/05/wikileaks-exposes-video-o_n_525569.html

Ο απόηχος των Χριστουγέννων

2011-01-19T08:31:00.000+02:00

Οι γιορτές των Χριστουγέννων πέρα απο τα στολίσματα, δένδρων-μπαλκονιών και καταστημάτων είναι η κατάρα των νοικοκυριών που καλούν τα σόγια σε τραπέζι. Σε τραπέζωμα στο σπίτι τους εννοώ και όχι σε εστιατόριο έξω. Το τελευταίο δεν "πιάνει" όταν έχεις μία απο τις 1007 θανάσιμες πεθερές απέναντί σου.. η οποία περιμένει τη μία και μοναδική φορά που θα τη τραπεζώσεις στο σπίτι να είναι " απο τα χεράκια σου, κόρη μου". Αυτό το τελευταίο δημιουργεί ό,τι χειρότερο συναίσθημα και προαίσθημα ότι παρά τα καλά υλικά που πήρες, τη προσπάθεια που έβαλες το σουφλέ θα φουσκώσει σε απίστευτα ύψη και θα κατακαθίσει 1 λεπτό πρίν το δεί η πεθερά..με ένα ηχηρό "φσσσσσ".. αφήνοντάς σε σύξυλη να αφρίζεις..

Στο σπιτι το λύσαμε το θέμα απο την αρχή. Σαν να λέμε πιάσαμε το ταύρο απο τα κέρατα. Το πρώτο τραπέζι της πεθεράς το οργάνωσε η μητέρα μου..παίρνοντας απ΄έξω (κάποια εταιρεία catering) διάφορα finger food. Της το είχε ξεκαθαρίσει απο την αρχή "επειδή είμαι χορτοφάγος, θα έρθετε για ένα μεζεδάκι"..όπου πολλά μεζεδάκια σερβίρισε που τα είχε φτιάξει ο ΧΧΧ ταδόπουλος. Και είπανε και 1000 ευχαριστώ. Τη γλύτωσε η μάνα μου εύκολα. Τα δύσκολα άρχισαν μετά το γάμο. Οπου η πεθερά, σαν μία δεύτερη Βέφα Αλεξιάδου, περίμενε τη νύφη να τη μαδήσει, συγνώμη να δοκιμάσει τη μαγειρική της. Σε αυτό πάλι τυχερή ήμουνα, γιατί ο άνδρας που διάλεξα είχε χόμπυ τη μαγειρική (wow) και μαγείρευε πολύ καλά. Ετσι του πάσαρα ευγενικά το μπαλλάκι των τραπεζωμάτων..
Σαν μία πεινασμένη γάτα, παρκάριζα στη κουζίνα και βοηθούσα στη τέλεση των μυστηρίων, ξεφλουδίζοντας πατάτες, λαδώνοντας ταψιά και ράβοντας κοιλιές πτηνών (μη φύγει η γέμιση), κάνοντας τη λάντζα και ένα-δύο-τρία και τέσσερα σφουγγαρίσματα..αρκεί να μην ετοιμάσω εγώ τη Χριστουγεννιάτικη πανωλεθρία μου.. Και βέβαια τα φαγητά που σερβίριζε ο ΚΠ γινόντουσαν δεκτά με επιφωνήματα γιατί μάνα είναι..αν δεν παινέψει το γιόκα της θα πέσει να τη πλακώσει, έτσι δεν είναι;

Δεν θα ξεχάσω όσο ζώ το χουνέρι που έπαθε η θεία μου η κα Π. που θέλησε κάποια φορά να δείξει στη πεθερά πόσο ΚΑΛΥΤΕΡΗ ήταν εκείνη στη μαγειρική. Προσπάθησα να την αποτρέψω, να τη προστατέψω, τίποτα. Ετσι την άφησα να σηκώσει μόνη της το σταυρό του μαρτυρίου. Του μαρτυρίου της στραβομάρας, γιατί η πεθερά λατρεύει να φτιάχνει περίτεχνα εδέσματα που βλέπει σε φωτογραφίες..και μετά ΝΑΤΑ μπροστά σου! Τούρτα 3 πατώματα!
Καλούσε επανηλειμμένα τη δική μου πεθερά, σε φαγητό, κυρίως με κρέας..και πώς τύχαινε καθε φορά να γίνεται η στραβή: πότε άρπαζε στο τσιγάρισμα, πότε έκοβε το αυγολέμονο, πότε η σαλάτα δεν ήταν φρέσκια..τοσο που στο τέλος έλεγε ότι τη ματιάζουμε και δώστου οι αγιαστούρες και τα ευχέλαια πρίν το γεύμα. Στο τέλος η πεθερά τη λυπήθηκε και τη κάλεσε εκείνη σε γεύμα, ένα απλό κρέας με πατατες της έφτιαξε.. Και μόλις είχε βάλει τη πρώτη μπουκιά στο στόμα της η θεία Π, της λέει η θανάσιμη πεθερά "είδες κρέας Π, μου; Λιώνει στο στόμα". Αφρισε απο το κακό της η άλλη, της πήγε η πίεση στο 25, κοντέψαμε να τη χάσουμε..

Τι τα θέλεις όμως..παρόλλο το χουνέρι που έπαθε..της την έφερε της πεθεράς. Κάθε Χριστούγεννα φτιάχνει ψητή γαλοπούλα και σούπα και τη σερβίρει πρίν τα καλούδια τα δικά μας, ιδιαίτερα στη πεθερά που σιχαίνεται και τη γαλοπούλα και όσους τρώνε γαλοπούλα. Πρώτα βγαίνει η σούπα που γίνεται απο τα 6 πόδια της γαλοπούλας (4 πόδια έξτρα αγορασμένα) και αφού στεγνώσει εντελώς το δόλιο το πουλί μέσα στο τέντζερη, δίνοντας όλη τη νοστιμιά του, τη βάζει στο φούρνο με τις πατάτες ώστε να βγεί σαν στεγνό άχυρο.. Με επισημότητα βαζει ένα μεγαλο κομμάτι στήθος στο πιάτο της πεθεράς (διαλέγει φαντάζομαι το χειρότερο-αυτό που είναι σαν σύρμα) και περιμένει να το φάει. Η πεθερά το τρώει. Ισως να τρίζει τα δόντια της πιο πολύ απο το κανονικό..
Με τις ευχές του νέου έτους σίγουρα γράφουν στο κατάστιχο της νέας χρονιάς τις γαϊδουριές που θα ανταλλάξουν ώς του χρόνου..

Σε αυτό ελπίζουμε και εμείς.

Καλή χρονιά

For the sake of days gone by

2010-12-31T19:09:00.003+02:00

Πάει και το 2011 και απολογισμό δεν θα κάνω.
Ολοι τα έχουμε σκεφτεί, τίποτα δεν θα πώ παραπάνω.
Ομως κάτι πάντα μένει
που κρυφό με προσμένει
σαν τις θύμησες που φύγανε γοργά
σαν τα τρελλά πουλιά
που θάφτηκαν στα περασμένα
που τρύπωσαν σε σεντούκια ερμητικά κλεισμένα
για να μείνουνε εκεί
μήπως κι αν
κάποιος κάποτε
τις ψάξει
μήπως και θυμηθεί.
το 2010.
Την αρχή της νέας δεκαετίας

Φέτος δεν έγραψα πολύ εδώ, ούτε όμως και αλλού. Οχι, δεν στέρεψα, έχω ιδέες, απόψεις, αισθήματα, γίνονται πολλά πράγματα στη ζωή μου, όπως πάντα μεγάλη ποικιλία υπάρχει, καθόλου μονοτονία. Εκοψα και μερικούς δεσμούς αφού το σκέφτηκα καλά, δεν με ενδιαφέρουν οι φελλοί, αυτοί όπως και οι πολιτικοί μαζί με τα σκ..θα βρούν τρόπο να επιπλέουν παντού και πάντα. Προτιμώ τους λίγους και καλούς πραγματικούς φίλους, που εκτιμώ και με εκτιμούν.
Εύκολα κόβω νήματα, δύσκολα τα δένω και τα κρατώ. Αμα όμως δέσουν, είναι για πάντα.

Καλή χρονιά

Συν-εργάτες

2010-12-15T12:34:00.004+02:00

Δεν είναι σωστό που το Κράτος περικόβει μισθούς και συντάξεις απο τους Ελληνες πολίτες. Απο τη μιά τους προσέλαβε να δουλεύουν και να αμείβονται απο την άλλη τους κόβει σήμερα χρήματα. Ούτε και απο τους συνταξιούχους που δούλεψαν μία ζωή είναι δίκαιο να μειώνει τις συντάξεις τους κ να αυξάνει το ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης, αδιαφορωντας για τη ποιότητα ζωής και υγείας.
Για να καλύψει τα ελλείματα της λάθος (επι σειρά ετών) πολιτικής των εκλεγμένων κομμάτων, ξεζουμίζει το λαό.
Ο οποίος έχει βγεί στους δρόμους διαμαρτυρόμενος για την αδικία που του γίνεται.

Ομως
η πλειοψηφία των Ελλήνων εξέλεξε όλες εκείνες τις πολιτικές παρατάξεις που απο το 1975 και ύστερα έφεραν τη χώρα στο οικονομικό αυτό αδιέξοδο.

Μήπως λοιπόν όλοι μας είμαστε "συν-εργάτες" αυτής της καταστροφής; Αρα δικαίως οι εκλεγμένοι απο εμάς (και οι "φίλοι"τους) , μας δέρνουν;

Blues

2010-12-13T07:58:00.004+02:00

Ερχονται και τα φετεινά Χριστούγεννα..αργά-αργά πλησιάζουν, οπου καλούμαι να ψωνίσω τρόφιμα και να οργανώσω ένα τραπέζι για όλους. Φέτος καταργήσαμε τα δώρα των εορτών, ακόμη και τα των ονομαστικών, λόγω περικοπών. Στην αρχή στραβομουτσούνιασα γιατί μ' αρέσουν οι βόλτες να ψάξω να βρώ ένα χριστουγεννιάτικο μποναμά για τον καθένα..όμως διαπίστωσα όλα αυτά τα χρόνια ότι οι προσδοκίες του καθενός δεν έχουν σχέση με τον αποδέκτη.. άλλοι περιμένουν πανάκριβα πράγματα που δεν δίνω και μετά γκρινιάζουν ότι δεν έχουν αξία στα μάτια μας (σαν άτομα), άλλοι θέλουν μικρούτσικα-άσημα πραγματάκια γιατί θεωρούν ότι δεν αξίζουν ούτε για τον εαυτό τους. Ναί, το δώρο σε αποκαλύπτει κάπως, φαίνεται τι είσαι με το τρόπο που το δίνεις, με το τρόπο που το παίρνεις. Φέτος λοιπόν δεν θα παίξουμε τη κολοκυθιά μέσα στην οικογένεια με θέμα δώρα.

Κατά τ' αλλα πορεύομαι. Χωρίς πολλά κέφια. Σαν να έχω κάτσει δίπλα στο βάλτο. Επιλεκτική η απόφασή μου. Δεν πηγαίνω ούτε μπρός, ούτε πίσω. Δεν επιλέγω να μπώ μέσα ούτε γυρίζω πίσω στην ασφάλεια του σπιτιού μου και ξεχνάω το βάλτο. Ο βάλτος είναι μία πρόκληση. Για την ώρα αγναντεύω..αυτό που υπάρχει πίσω του..στην άλλη όχθη. Αν υπάρχει άλλη όχθη..

Pre-Christmas blues? Or just blues?

Λόγια της πλώρης

2010-11-29T13:19:00.005+02:00

Λέει ο Α: "Φέτος τις γιορτές να μη κάνουμε δώρα, ο ένας στον αλλο, να μην ανταλλάξουμε τα κλασσικά που παίρνουμε..σαν οικογένεια (πολυμελής)."

Αντε να το πείς αυτό στα παιδιά που περιμένουν πώς και πώς..Αντε να τους το εξηγήσεις.
Βέβαια όταν του αλλου του κόβουν τη σύνταξη και τους έξτρα μισθούς..πώς θα ανταπεξέλθει με τα 100 δωράκια που πρέπει να πάρει;
Απο την άλλη πώς θα τα καταφέρει και το κατάστημα που κυττάει να ξελασπώσει λόγω Χριστουγέννων και να επιβιώσει στην αβεβαιότητα του αύριο;
Σκοινί-κορδόνι πάνε όλα.

Και τους μπαμπούλες της ολικής καταστροφής που δεν θα έχουμε ούτε σαπούνι για να πλυθούμε - γιατί οι πρώτες ύλες είναι κι αυτές εισαγώμενες - τους βαρέθηκα..

Τρώω μανταρίνια.. ωραία και ζουμερά. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν και τα δένδρα.. που δίνουν απλόχερα. Μόνο που τους καρπούς τους πετάμε στη χωματερή και κάνουμε εισαγωγή χυμών απο τη Βραζιλία. Δεν τη καταλαβαίνω την οικονομία μας, είμαι φαίνεται στα οικονομικά, μπούφος!

Η ζωή συνεχίζεται και ολοι αφουγκραζόμαστε. Απειρα τα σενάρια, ο καθένας έχει και απο ένα. Οι βιτρίνες στολίζουν δενδράκια, η αγορά γεμίζει σιγά-σιγά. Μερικοί άρχισαν ήδη να ψωνίζουν πράγματα πρός αποθήκευση..μη σταματήσουν οι εισαγωγές και δεν έχουν να λούζονται με 125 μαγικά βότανα σε μορφή σαμπουάν ή να πίνουν μοναστηριακές μπύρες . Τα καφενεία γεμάτα, οι τιμές του καφέ, υψηλές. Κάποιοι μάλλον δεν καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται ή πέρα βρέχει. Ο ιδιωτικός τομέας άρχισε ήδη τις απολύσεις - αφού δεν κινείται η αγορά. Αν αρχίσουν και οι απολύσεις στο δημόσιο, όλος αυτός ο κόσμος τι θα απογίνει, πώς θα ζήσει; Ολοι μετανάστες στην Αυστραλία θα πάνε, να πλένουν πιάτα;
Θα ζήσουμε απο την παραγωγή μας και τον τουρισμό. Ειδικά τον τουρισμό, όταν το φέσι για Greek salad χωρίς τυρί και ελιές πάει σύννεφο..άσε δε τους ανεγκέφαλους ανθέλληνες που για το προσωπικό τους όφελος, διώχνουν τους τουρίστες..
Αφουγκράζομαι ..όπως όλος ο κόσμος..τα πιθανά μελλούμενα. Οταν βγούμε απο την αβεβαιότητα, θα χρειαστεί να σηκώσουμε τα μανίκια μας και να ζυμώσουμε..αν θέλουμε να φάμε.

http://www.youtube.com/watch?v=e4j0_E2LHRY&feature=related

Οταν δεν ωριμάζουμε ποτέ

2010-11-25T07:46:00.009+02:00

Δεν ξέρω αν μας τρομάζει περισσότερο η Τρόϊκα ή

η αγωνία

μη χάσουμε

το πελατειακό σύστημα

που έχουμε θεσπίσει με την εξουσία,

έδώ και χρόνια.

Τζαμί στο Βοτανικό

2010-11-18T08:25:00.003+02:00

Αφού δεχθήκαμε τόσους μουσουλμάνους μετανάστες (νόμιμους-παράνομους) ας τους κτίσουμε και τζαμί για να προσεύχονται.
Θεωρώ δίκαιη την ανέγερση τζαμιού στο Βοτανικό ή και άλλων αλλού.
Κανείς δεν μπορεί να στερήσει σε πιστούς, το χώρο λατρείας τους.

Παράλογοι νόμοι

2010-11-15T11:14:00.003+02:00

Πρίν ένα χρονικό διάστημα, είχα πάει στην Εφορία για να αλλάξω τη ταχυδρομική διεύθυνση που μας στέλνουν τις δηλώσεις κλπ έγγραφα. Ηθελα να πηγαίνει όλη μας (του συζύγου + δική μου) η αλληλογραφία σε ταχυδρομική θυρίδα των ΕΛΤΑ. Ο αρμόδιος υπάλληλος αρνήθηκε ν' αλλάξει την υπάρχουσα διεύθυνση, παρόλλο που του είπα ότι χάνεται η αλληλογραφία και μαζί και πιστοποιητικά/έγγραφα που παραλαμβάνουμε σαν εταιρεία. Ηταν ανένδοτος, όχι και πάλι όχι..γιατί λέει ο Νόμος, όπως μου ειπε "να στέλνονται τα της Εφορίας στην έδρα της εταιρείας, στη διεύθυνση αυτή και όχι σε θυρίδα"..
"Γιατί", λέει, "άν σκάσει κανόνι η εταιρεία, άμεσα θα κλείσουν την Τ.Θ. ενώ με τη διεύθυνση..θα τους πιάσουμε"..
Τι νυχτωμένος! Το γεγονός της μετακόμισης της κανονάτης εταιρείας δεν έχει περάσει απο το μυαλό του..

Φυσικά δεν άλλαξε τη διεύθυνση αποστολής εγγράφων.

Δίπλα απο την Εταιρεία που εργάζομαι υπήρχε ένας ναυτικός πράκτορας. Ηταν χρόνια εκεί αλλά κάποια στιγμή το ξενοίκιασε. Μετά έβλεπα να έρχονται χαρτιά απο την Εφορία πολλά. Τα οποία επιστρέφοντο στο ταχυδρομείο με την ένδειξη ΑΓΝΩΣΤΟΣ. Τα επιστρέφουμε και ξανάρχονται..ωσπου να ξυπνήσει το Κράτος και να καταλάβει οτι τη πάτησε και ότι οι Νόμοι χρειάζεται να προσαρμόζονται..στις εποχές.

Αν είναι να σκάσει κανόνι η εταιρεία, θα το σκάσει, η Εφορία όμως μπορεί να πιάσει τον υπεύθυνο μέσω συστημάτων που έχουν.. Τι τους πείραζε να βάζω την αλληλογραφία στη θυρίδα..; Βαριόντουσαν οι κότες να σηκώσουν τον κώ.. τους απο τη καρέκλα, βάσει Νόμου βεβαίως βεβαίως.

Εκλογικά κέντρα και ρατσισμός

2010-11-07T17:40:00.011+02:00

Ημέρα εκλογών και για άλλη μία φορά φαίνεται η μούρη της ρατσιστικης μας κοινωνίας. Μιάς κοινωνίας που απο τη μιά κυνηγάει τους ψήφους και απο την άλλη αποκλείει μερίδα ανθρώπων με κινητικά προβλήματα ώστε να προσέρχονται ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ στις κάλπες.

Οι δήμοι προσπαθούν. Φτιάχνουν καταλόγους ονομάτων..οργανώνουν εκλογικά κέντρα σε παρακείμενα δημόσια σχολεία..και σταματούν εδώ θεωρώντας ότι όλα είναι ωραία και ΟΛΟΙ όσοι θέλουν να ψηφίσουν θα έρθουν μία χαρά να ρίξουν το βόλι τους.
Ομως όταν ο ψηφοφόρος προσέρθει θα ταλαιπωρηθεί γιατί ελλείψει χώρου στάθμευσης δεν έχει κάπου να αφήσει το αυτοκίνητο. Κι αν ο ψηφοφόρος μας έχει κάποιο κινητικό πρόβλημα, είτε το πόδι στο γύψο, είτε έναν τραυματισμό, τότε η πρόσβαση γίνεται πρόβλημα. Θέση για να σταματήσει δεν υπάρχει, αφού όλοι έχουν πιάσει (διπλά-τριπλά) τους παρακείμενους χώρους και για να παρκάρει μακρύτερα, δεν γίνεται λόγος. Ετσι είτε θα γυρίσει σπίτι του άπραγος, είτε θα δεσμεύσει τους συγγενείς του να τον πάνε εκείνοι. Θα φορτωθεί δλδ στους άλλους, επειδή το Κράτος αγνοεί την ύπαρξή του σαν άτομο με κάποια ειδική ανάγκη, δεν τον διευκολύνει στις μετακινήσεις, αλλά που τον φορολογεί κανονικά.

Ακόμη όμως κι αν βρεί να σταθμεύσει, τα προβλήματα δεν λύνονται. Τα περισσότερα δημόσια σχολεία έχουν σκαλιά πρίν την είσοδο και σχεδόν πάντα το εκλογικό κέντρο που ψηφίζεις είναι ψηλά σε κάποιο όροφο. Αν κύριε με κινητικό πρόβλημα, ξεπεράσεις το σκόπελο των πρώτων σκαλιών, θα σκοντάψεις στο δεύτερο.. φαντάσου να ανεβαίνεις με τη πατερίτσα στο τρίτο όροφο για να ..ψηφίσεις την επόμενη τοπική αυτοδιοίκηση/κυβέρνηση που αδιαφορεί για σένα και τη μετακίνησή σου!! Μερικά σχολεία έχουν ασανσέρ, που πάντα είναι κλειδωμένο, οπότε άχρηστο για σένα. Α! Ξέχασα! Μπορεί να ειδοποιηθεί ο δικαστικός κλητήρας να κατέβει μαζί με τα ψηφοδέλτια για να ψηφίσεις στο ισόγειο! Και να σε κυττάνε με λύπηση όλοι οι συμπολίτες σου, να αισθάνεσαι σαν το τέρας του Τσίρκου. Και άντε ξανά-μανά αντίστροφα να κατέβεις σκαλιά, να βρείς το αυτοκίνητό σου, για να φύγεις.

Οχι άλλο κάρβουνο. Οχι άλλος ρατσισμός και μέσα στη κοινωνία. Γιατί έτσι όπως έχουμε γίνει ρατσισμός δεν είναι μόνο η καχυποψία πρός το μετανάστη είναι και πρός το οτιδήποτε διαφορετικό. Δεν είναι λύση να κατεβαίνει ο αντιπρόσωπος κάτω 100 φορές για τη γιαγιά, για τον παπού, για το ΑΜΕΑ για μένα που έχω πρόβλημα σπονδύλου κλπ για μία ψήφο. Λύση είναι να σκεφτούν πώς θα συμπεριλαμβάνουν ΟΛΟΥΣ τους πολίτες όταν αποφασίζουν για τη θέση των εκλογικών κέντρων.. Να τους δίνουν τη δυνατότητα ΜΟΝΟΙ τους να μπορούν να ρίχνουν τη ψήφο τους έιτε απο το σπιτι (μέσω Ιντερνετ), είτε να τους στέλνουν αντιπροσώπους, είτε ταχυδρομικά, είτε να τους συμπεριλαμβάνουν με όποιο τρόπο μπορούν στο κοινωνικό σύνολο.

Δυστυχώς, τόσα χρόνια που ψηφίζω στην Ελλάδα, δεν έχω δεί ΚΑΜΜΙΑ βελτίωση σε αυτό το θέμα. Εχω δεί όμως πολλούς ανθρώπους να αρνούνται να πάνε να ψήφίζουν επειδή το Κράτος τίποτα δεν κάνει και γι' αυτούς. Και μη μου πείτε ότι το Κράτος κάνει ό,τι μπορεί και δεν προλαβαίνει. Απο κάπου πρέπει να ξεκινήσει. Ας ξεκινήσει απο τα μικρά και μετά να πάει και στα μεγάλα.

Mind the GAP του εγκεφάλου μας

2010-10-27T18:12:00.011+03:00

Δύο επεισόδια που με βγάλανε απο τα ρούχα μου.. Λές και όλοι έχουμε πάθει ομαδικό εγκεφαλικό.

Επεισόδιο Α. Ηλεκτρολογικό πρόβλημα στο γραφείο.. καίγονται οι λάμπες στα φωτιστικά ταβανιού συνεχώς.. Να έρθει ο ηλεκτρολόγος.. Μιλάμε με τον κ. Νίκο, και έρχεται. Κάθεται τρία τέταρτα της ώρας, διορθώνει τη βλάβη και με χρεώνει 100 ευρώ (τιμολόγιο). Το οποίο τιμολόγιο δεν το είχε μαζί του..θα μου το στείλει ταχυδρομικά (πήρε στοιχεία) αλλά ούτε και μπλόκ αποδείξεων κράταγε μαζί του. Θα μπορούσα να ήμουνα ιδιώτης..δεν θα έπρεπε να μου κόψει απόδειξη; Απο την άλλη γκρίνιαζε συνέχεια για τα όλα... το που θα φθάσει το κόστος της ζωής..και πόσο τρέμει τη χρεωκοπία .. μπλά μπλά..
100 ευρώ + ΦΠΑ ρε μλκ για τρία τέταρτα εργασίας!! Ο καρδιοχειρουργός πόσα θα με χρέωνε για την αντίστοιχη ώρα και για θέμα ζωής ή θανάτου;

Επεισόδιο Β.

Εχω διαπιστώσει οτι εμείς οι Ελληνες θεωρούμε ότι έχουμε υποχρέωση να αντιστεκόμαστε στο κάθε νόμο, ακόμη κι αν αυτός μας βλάπτει, ή βλάπτει μέρος συμπολιτών μας. Μιλάω για το κάπνισμα στις ταβέρνες και τα εστιατόρια.
Ο κάθε καπνιστής θεωρεί υποχρέωση του να ανάψει τσιγαράκι, το τασάκι έτσι κι αλλιώς τον περιμένει δίπλα, γιατί...μαγκιά του και δεν λογαριάζει ότι κάποιοι δεν καπνίζουν..αλλά σιγά τώρα...

Είναι αυτή η νοοτροπία..να περάσω εγώ καλά, εαυτούλης πρώτος και ο κόσμος ας πάει να...

είναι που το βλέπω ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ παντού..σε όλα..τι να πρωτοπώ. Το Κράτος ξέρουμε πως λειτουργούσε, τα είδαμε, αλλά και εμείς οι ίδιοι λές και έχουμε ΚΕΝΟ στο μυαλό μας..κυττάμε μόνο τη πάρτη μας. Και το κοινωνικό σύνολο, ..ποιό κοινωνικό σύνολο;

Χθές μας καλέσανε για φαγητό έξω..και όλοι μέσα στο στριμωγμένο αυτό bistro καπνίζανε αρειμανίως, ακόμη και οι φίλοι μας.. μεσα στο πρόσωπό μου..ενώ ξέρουνε ότι έχω άσθμα.. και με βλέπανε να κάνω εισπνοές..με ακούγανε να βήχω..τίποτα.. Δεν είναι αναίσθητοι οι άνθρωποι ( θέλω να ελπίζω) απλά..έχουν gap. Δεν καταλαβαίνουν και δεν συναισθάνονται για κανέναν, πέρα απο το να περνάνε εκείνοι καλά.. όσο για τους άλλους.. "μιά χαρά δεν αισθάνεσαι μετά τις εισπνοές; Τι καλό που είναι αυτό το φάρμακο!!"μου λέει η καπνίστρια δίπλα..και μένω κάγκελλο.

Μήπως δεν είμαι στα καλά μου, βρίσκομαι σε άλλο πλανήτη; Ροχάλα απο τα αστέρια φάγαμε όλοι;

Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

2010-10-08T13:05:00.014+03:00

Αυτές τις μέρες είμαι συνεχώς.. στους δρόμους. Ο κόσμος διαδηλώνει για αυτά που έχασε. Για αυτά που φρόντισε το Κράτος να του πάρει. Αυτά που του είχε δώσει απλόχερα πρίν.

ΘΥΜΟΣ, ΠΙΚΡΙΑ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ.

Μα καλά, ανιστόρητοι είμαστε; Απο καταβολής, μόλις το οποιοδήποτε Κράτος τα βρεί σκούρα, πάντα ο κακομοίρης λαός τη πληρώνει. "Οχι όμως εμείς" μου λέει μία κυρία.. "Να τα πάρουν απο αυτούς που τα κλέψανε". Τι να της πώ, ότι οι κλέφτες και οι άτιμοι δεν πιάνονται ποτέ, πάντοτε πλακάκια τα κάνουν με την εξουσία, ενώ τα μισθά των υπαλληλάκων..πιάνονται ; Τι να σου κάνω που δεν καταλαβαίνεις..πάλι καλά που πήγες στη διαδήλωση..κάτι είναι και αυτό.

Περπατώ με προσοχή στους δρόμους..μη σπάσω τα μούτρα μου. Οταν είχαμε τους εγγλέζους εδώ δεν καταλαβαίνανε γιατί περπατούσα στο οδόστρωμα., ανάμεσα απο τα αυτοκίνητα, το θεωρούσαν πολύ επικίνδυνο Εκείνοι πήγαιναν απο το πεζοδρόμιο. Οταν πέσανε κάτω γιατί σε κάποια στραβή πλάκα σκάλωσε το παπούτσι τους και γδάρανε τα γόνατά τους..κατάλαβαν.. Αναρωτιώντουσαν όμως γιατί οι κάτοικοι δεν ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ σωστά πεζοδρόμια..φόρους και τέλη πληρώνουμε. Δεν είχα απάντηση.

Προ ετών ουρλιάζαμε για τη κακή ποιότητα των Κινέζικων ρούχων.. ότι έίναι επικίνδυνα για την υγεία, φέρνουν δερματίτιδες, φαγούρα, ψώρα... οι έμποροι νευρίαζαν γιατί τα φτηνά αυτά ρούχα χτύπαγαν τις δικές τους τιμές. Τώρα με τις συνεργασίες της Ελλάδας με τη Κίνα..όλοι αυτόματα ξεχάσαμε τα "κακά" κινέζικα ρούχα... όλα τα ρούχα καλά είναι..αρκεί να μη φουντάρει η αγορά.

Τι υποκρισία!

Περπατώ εις το δάσος όταν οι λύκοι είναι εδώ. Δεν ξέρω μόνο αν αυτοί είναι ντόπιοι λύκοι ή ξενόφερτοι. Ποιοί είναι οι αγριώτεροι; Αυτοί που μας βάζουν τα πόδια σε στενά παπούτσια, ή εκείνοι που μας απειλούν ότι θα μείνουμε ξυπόλητοι...στ' αγκάθια;

So sad

2010-09-19T21:42:00.011+03:00

Τη σήμερον ημέραν όταν τόσο η ιατρική όσο και η παιδεία είναι ανεπτυγμένες, δεν νοείται άνθρωποι διανοητικώς ανάπηροι (παλιά τους έλεγαν καθυστερημένους) να κάνουν παιδιά χωρίς έναν ιατρικό έλεγχο, να ρίχνουν ζάρια για το τι θα βγεί.

Μου έτυχε προ-ημερών να δώ μία παλιά γνωστή - ετών 40 με μυαλό 11χρονης - που με χαρά μου παρουσίασε τα 3 παιδιά της. Τα δύο παρουσίαζαν διαννοητική καθυστέρηση όπως εκείνη - ήταν έφηβοι με μυαλό νηπίων - είχαν προβλήματα κίνησης, μυϊκά κλπ, ενώ το τρίτο, φυσιολογικό. ΕΦΡΙΞΑ. Δεν ήξερα ότι παρά τη δική της ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ διανοητική αναπηρία, είχε κάνει και παιδιά!

Καλά δεν βρέθηκε κάποιος να πεί σε αυτή τη γυναίκα, στον άνδρα της αν μη τι άλλο, στους γονείς της ότι είναι έγκλημα να κάνει παιδιά και έτσι να διαιωνίζει τη κληρονομική αυτή νόσο, που προκαλεί πόνο και λύπη για όλους!!

Τα είδα τα δύστυχα, να σέρνονται, να τους τρέχουν τα σάλια, να τσεβδίζουν.. μα δεν υπάρχει Θεός; Μόνο ηλίθιοι; Που για τη πλάκα τους ή την άγνοιά τους..βασανίζουν και τις επόμενες γενεές; Οσο αμόρφωτοι κι αν είναι, δεν υπάρχουν σύμβουλοι, γιατροί, μαιευτήρες, γυναικολόγοι..τι στην ευχή..στο χωράφι γέννησε αυτή η γυναίκα; Εναν υπέρηχο δεν έκανε; Κανείς δεν βρέθηκε να της πεί ότι δεν κάνουν παιδιά, όσοι έχουν κληρονομικά νοσήματα; Προφανώς όμως και οι γιατροί της, μέσα στο κόλπο μπήκαν για το παρά. Γιατί στη περίπτωση αυτή δεν παίζεις ζάρια..με ανθρώπινες ζωές. Δεν λές "μπορεί να βγεί φυσιολογικό" γιατί ακόμη και αν βγεί υγιές, θα έχει το στίγμα..και μπορεί αργότερα να κάνει παιδί άρρωστο. Και καλά, έπιασε ένα παιδί..έρριξε το ζάρι. Το γέννησε και μετά απο λίγο βγήκε διαννοητικά ανάπηρο. Είναι μία κουκλίτσα 15 χρονη..με μυαλό..5 ετών.. Πάλι καλά που αυτοεξυπηρετείτε.

ΤΑ ΑΛΛΑ 2 βρε ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΕΚΑΝΕΣ; Εσύ σαν μάνα, πές πως δεν καταλαβαίνεις, ο περίγυρος όμως ΔΕΝ έχει μυαλό;;;; Ολοι, γονείς, γιατροί, μαιευτήρες, ΜΟΥΡΛΟΙ είσαστε;;;

Αμάν πιά !

Κάθε λιμάνι και καημός

2010-09-08T10:17:00.026+03:00

Αργά το βράδυ της Κυριακής παρέλαβα τους ξένους φίλους μας απο το Πειραιά. Η εμπειρία "Πειραιώτικο λιμάνι" αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, εξ' ού και το άρθρο αυτό.

Πήγαμε τουλάχιστον 1 ώρα νωρίτερα γιατί υπήρχε διχογνωμία για την ακριβή ώρα άφιξης του κρητικού καραβιού. Το λιμεναρχείο έλεγε ότι θα φθάσει στις 20.00, η σελίδα του όμως στο Ιντερνέτ έδινε ως ώρα άφιξης 20.30. Οι Μινωϊκές γραμμές έλεγαν ότι θα φθάσει στις 21.00 και στην αντίστοιχη σελίδα τους, έδιναν την 20.15 ως ώρα άφιξης. Αλλοίμονο στο κακομοίρη που θέλει να βγάλει άκρη.
Ευτυχώς που όλοι συμφωνούσαν σχετικά με τη πύλη που θα πρόσδενε..γιατί θα ήταν κωμικοτραγικό να τρέχουμε αλλόφρονες πότε στην Ε1, πότε στην Ε2 και πότε στην Ε3.. Οι αποστάσεις μεγάλες..ενταξει θα χάναμε κιλά απο το πολύ τρέξιμο, θα χάναμε όμως και τους επισκέπτες μαζί με το μπούσουλά μας. Σε αυτο το τελευταία τα παιδιά του Πειραιά, ήταν εντάξει.

Ετσι κατά τις 19.45 φθάσαμε στην αντίστοιχη πύλη.. Διαπιστώσαμε ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να μπεί μέσα, είτε έχει εισιτήριο, είτε όχι. Μπάτε σκύλοι αλέστε. Πολλά αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα δίπλα στη προβλήτα, όχι εκεί που δένουν τα καράβια, αλλά στο ενδιάμεσο ώστε να έχουν οπτική επαφή με τις αναχωρήσεις και τις αφίξεις.. Ηταν και ένα ζευγάρι που είχαν φέρει και τις ξαπλώστρες τους, είχαν αράξει με τη φραπεδιά τους και αγνάντευαν.. Παρκάραμε λοιπόν κοντά τους, 2 μέτρα απο το τέλος της αποβάθρας, απο το απόλυτο..μπλούμ! Και περιμέναμε, παρατηρώντας και βγάζοντας φωτογραφίες.

Κατά τις 20.45 έφθασε το καράβι που περιμέναμε, κατάφωτο (όπως όλα) και γεμάτο. Και εκεί άρχισε ο Γολγοθάς. Με το που κατεβήκανε οι μεταλλικές πόρτες - προβλήτες για να βγούν τα αυτοκίνητα..χάλασε ο κόσμος. Οι υπάλληλοι του καραβιού, είχαν δέσει σκοινιά ώστε να διαχωρίζονται οι έξοδοι, τα αυτοκίνητα να βγαίνουν απο το κέντρο του καραβιού, οι επιβάτες απο τα πλάγια. Προσπάθησαν πολύ οι άνθρωποι δεν λέω..να συγκρατήσουν..το πλήθος των Κρητικών κυρίως επιβατών που σαν τα ποντίκια άρχισαν να βγαίνουν απο παντού.
Ηταν το τέλειο θέαμα ποτέ δεν το είχα ξαναδεί, γιατί όσες φορές έχω ταξιδέψει με καράβι, μπαίνω με το αυτοκίνητο..δεν βλέπω λοιπόν τι γίνεται με την έξοδο των προηγούμενων. Τα αυτοκίνητα ξεκίνησαν με 'τροχονόμους" τους ναύτες που με σφυρίγματα και "ού, ντε, ψίτ, οοο, ιιι, εεε" κατήφθηναν τους οδηγούς πρός την έξοδο, να παραμείνουν στις ράμπες και να μη πέσουν στη θάλασσα..σαν να σαλάγαγαν ένα κοπάδι πρόβατα. Που να ξεκολλήσουν όμως..δίπλα τους απο παντού πεταγόντουσαν άνθρωποι αλλόφρονες..τρέχανε μπροστά στις ρόδες βαστώντας βαλίτσες, τσάντες, καλάθια, σκύλους, μωρά. Οπου φύγει-φύγει να εξαφανισθούν μακριά απο το καράβι..ξεράθηκα στα γέλια. Οι ναύτες άρπαξαν μία που ούρλιαζε σε κάποια διάλεκτο, και προσπάθησαν να την αναχαιτήσουν πρός τις εξόδους των πολιτών και όχι ανάμεσα απο τις ρόδες των βυτιοφόρων.. με "θα σε πατήσουν μωρή" και "ούστ απ' εδώ"..αυτή απτόητη να φωνάζει "Μήήτσοοοο εδώωωωωωω".. χειρονομώντας..
Πρέπει να είχε πέσει το καράβι σε τυφώνα, άντε σε καταιγίδα και οι επιβάτες να τα είδαν όλα..να έκαναν ΤΑ ΤΑΜΑΤΑ για τη ζωή τους σε όλες τις Παναγίες, δεν εξηγείται αυτή η λύσσα για έξοδο απο το τύμβο των βασανιστηρίων.. Ρώτησα επ' αυτού, ένα ναύτη δίπλα, αν είχε φουρτούνα
"Μπαααα!" μου λέει. "Μπουνάτσα είχαμε"..
"Καλά" του λέω "όλοι αυτοί, τι πάθανε; "
"A" "αυτοί είναι Κρητικοί, Πάντα έτσι κάνουν".

Και βέβαια το επιβεβαιωσα με τους φίλους μας που βγήκαν προς το τέλος, ωραίο ταξίδι, ωραίο καράβι.. όλα σχεδόν καλά. Το μονο κακό ήταν ότι τη περάσανε σε γυφτέξ καρέκλες στο κατάστρωμα, γιατί με το που άνοιξε τις πύλες το καράβι στο Ηράκλειο, μπουκάρισαν οι συμπολίτες μας με αλλαλαγμούς, σπρώχνοντας, πατώντας, για να εξασφαλίσουν τη μία θέση, ώστε να βγάλουν το ταξείδι καθιστοί.. Ετσι οι ευγενικοί τουρίστες πετάχτηκαν είτε στο μπαλαούρο, είτε όπου τους φώτιζε ο Θεός.. για πολλές ώρες..

Κατάντια

2010-09-01T23:50:00.011+03:00

Πήγα στη δανειστική βιβλιοθήκη σήμερα και είδα ότι 2 βιβλιοθηκονόμοι είχαν απολυθεί. Δεν τους ανανέωσαν τις συμβάσεις. Ηταν εκείνες οι κοπέλλες που είχαν τη χαρά μέσα τους, που μίλαγαν σε όλο το κόσμο. Πώς τυχαίνει και πάντα οι πιο κοντινοί, οικείοι, ευχάριστοι άνθρωποι είναι εκείνοι που θυσιάζονται στο βωμό ..του "μακάρι νάξερα τι κάνω" Κράτους. Ξαφνικά όλα γίνονται απρόσωπα. Και η βιβλιοθήκη βέβαια. Και νάναι μόνο αυτό..παντού ο κόσμος υποφέρει..μόνο που δεν είναι αυτό μακριά..πλησιάζει όλο και πιο κοντά.

Περιμένουν απο μένα πολλά. Να αφιερώνω χρόνο για τους άλλους. Δεν έχω αυτό το χρόνο. Ολο κάτι προκύπτει και όσες υποσχέσεις να δώσω, ανακαλούνται τελικά.

Παρόλλο που σαν κριάρι είμαι αγωνίστρια και παίρνω φωτιά όταν βλέπω το στραβό, το βούλωσα αυτή τη φορά. Διααφωνώ με το τρόπο που χειρίζεται η κα Π τους ανθρώπους. Ολοι είναι υποδεέστεροι, βόδια, απολίτιστοι. Εκείνη βέβαια, το κάτι άλλο. Επτά χρόνια τώρα μάλλιασε η γλώσσα μου, ότι πρώτα χρειάζεται να συντηρήσει το παλιό της διαμέρισμα (να το φρεσκάρει, να επιδιορθώσει τα υδραυλικά, ηλεκτρικά κλπ) και μετά να ψάξει για ενοικιαστή. Αυτή κάνει εντελώς το αντίθετο : Το αφήνει βρώμικο, άβαφο, με ξεχαρβαλωμένα υδραυλικά και έτσι το δείχνει στο κόσμο..που όταν αντικρύζει τη τρώγλη..φεύγει τρεχάλα. Μετά βρίζει τους πάντες με τα χειρότερα λόγια. Χρόνια τσακωνόμασταν. Στο τέλος τη παράτησα. Να κάνει ότι θέλει. Ομως ντρέπομαι. Ντρέπομαι αυτούς που έρχονται με προσδοκία και φεύγουν είτε απογοητευμένοι, είτε θυμωμένοι.

Και επειδή εγώ είμαι αυτή που βάσει εξουσιοδότησης, δείχνω το διαμέρισμα.. στενοχωριέμαι που συνεισφέρω στη κατάντια.

Φήμες, πολιτικές, ρίμες

2010-08-23T18:52:00.012+03:00

Αναπολώντας
των διακοπών τις αναμνήσεις
κάθισα εδώ
τον πόνο μου να σας τον πώ.

Με το που ελέχθει η λέξη "κρίση"
οι έμποροι εφάρμοσαν
τη δευτερη τους φύση,
να "ρίξουν" τις υπέρογκες τιμές των προϊόντων
σαν στάχτη στα μάτια των γυναικών,
που έχοντες μεγαλώσει με το θαύμα της "συλλογής κουπονιών"
νομίζουν ότι αδράχνουν και ευκαιρίες
με τη κατρακύλα των τιμών.

Με το που ελέχθει η λέξη "κρίση"
όλοι φοβήθηκαν μη και δεν τους φτάνουν τα λεφτά
να καλοκαιριάσουν σε μέρη εξωτικά.
Τα ναύλα για τα νησιά..υψηλά
πόσο μάλλον και τα αεροπορικά..

Τί να κάνουμε λοιπόν;

Μήπως να επισκεφθούμε τη μακρινή μας θειά

στα Ανω Δολιανά;

Η να κατασκηνώσουμε οπουδήποτε..κοντά;
Ετσι έπηξε σε κόσμο,
η στεριά.

Ποτέ δεν είχα δεί
τόσο πνιγμένη
την Αργολική γή!
Η τζιπούρα κυκλοφορούσε
σε κοπάδια, μεγαλύτερα
απο τη πελαγίσια τη τσιπούρα.
Και όλες παρκάρανε μαζί
μπροστά στα κέντρα, τα φανταιζί.
Οι τιμές στα ξενοδοχεία, τσουχτερές
κανείς δεν πτοείτο..
έχει και για μάς ο μπαξές..
τι κάναμε τόσα χρόνια ρε παιδιά;
Τρώγαμε και μαζεύαμε και ..για τα μετά!

Αρα να συμπεράνω ότι η κρίση
είναι σκέτη φαντασία
στα μυαλά μερικών
μικρών σκεπτικιστών
ατόμων που δεν έχρησαν
θέσεις βουλευτών..

Η κρίση δεν είναι σίγουρα εδώ.

Η καλοκαιρινή Ελλάδα ξεφαντώνει
αν όχι στα νησιά,
στις παραλίες
πρός τη Ζαχάρω μεριά
και σκορπά, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και
γλυκό παρά.

Αμ' πώς!

Τα "δεν" των διακοπών

2010-08-21T17:11:00.024+03:00

Φέτος δεν έκανα τις διακοπές που ονειρευόμουνα.
Ηθελα να κάνω πράγματα, να δώ κόσμο, να περπατήσω σε κατάμεστες παραλίες, να νευριάσω με τις ρακέττες και τα μπαλλάκια που πάνε παντού καθώς και για τη μυρωδιά καρύδας που ανέδιδαν τα ολολάδωτα σώματα των ηλιοψημένων.
Ηθελα να σεργιανίσω πόλεις και κωμοπόλεις, να πάω στα μουσεία και στις τοπικές συλλογές, να ανακατευτώ με το πλήθος.
Ηθελα διακοπές με κόσμο.Τιποτα απο όλα αυτά δεν έκανα.

Μόνο που κολύμπησα σε μπλέ νερά, τα απογευματα και είδαμε τον πυρωμένο ήλιο να βουτάει. Ξανά και ξανά μέσα στο μπλέ. Πάντα απόγευμα κάνουμε μπάνιο, έχουμε χλωμά δέρματα που καίγονται με το παραμικρό. Είχα να κολυμπησω 2 χρόνια και όταν έπεσα στο κύμα έκλεισα τα μάτια μου, το άφησα να με κυριεύσει. Αμαχητί έπεσαν οι πόρτες του κάστρου μου. Μετά περπάτησα στην ακροθαλασσιά, έφτιαξα και ένα κάστρο κοντά στο κύμα..επι τη τελέσει του να το πάρει η θάλασσα και να το εξαφανίσει. Τα μπάνια που κάναμε μας σκότισαν τα μάτια και δεν προσέξαμε ιδιαίτερα το αρχιτεκτονικό τέρας που δέσποζε πιο πέρα. Ξενοδοχείο 5*, γεμάτο φίσκα, καθώς μας είπαν. Μπορεί να είναι όμορφο μέσα, αλλά δίπλα στο κύμα, μόνιμο μεσαιωνικό κάστρο ρε φίλε; Με μίνι κανονάκια στην είσοδο; Και χωρίς πολλές πιθανότητες να το ξεπλύνει το κύμα!! Τς τς. Αν δεν ήταν τέλεια η θάλασσα, θα αλλάζαμε παραλία.

Ανοιξε και νέα προέκταση της Ε.Ο, μειώθηκε η απόσταση Ναυπλίου Τρίπολης κατά πολύ με τις 4 συνολικά σήραγγες. Πήγαμε όλο το νέο κομμάτι του δρόμου μέχρι τη Μεγαλόπολη. Σχεδόν έτοιμος είναι ο νέος εθνικός δρόμος, περνάνε πίσσα τώρα, ως τα Χριστούγεννα θα ανοίξει για Καλαμάτα. Δεν έχω πάει ποτέ. Να η ευκαιρία.. Περιμένω λοιπόν.

Καρύταινα, Στεμνίτσα, Βυτίνα. Μετά τη κούραση της θάλασσας, ανάπαυση στα βουνά. Δέκα βαθμούς διαφορά είχε η Στεμνίτσα απο το Ναύπλιο, 39 το ένα, 29 το άλλο. Ψύχρα τα βράδυα. Φαγητό σε μία ταβέρνα με λιμνούλα, κύκνοι, πάπιες, παπάκια. Κλουβιά με 2 αλεπούδες και πολλές φραγκόκοτες (κρατώντας αποστάσεις απο τις αλεπούδες που τις ατένιζαν νευριασμένες). Τοπικές γεύσεις. Το πράσινο του βουνού και το κίτρινο του κάμπου μας πλημμύρισε.

Να πώ και κάτι για τα "δεν".
Δεν είδαμε- ακούσαμε πουθενά τζιτζίκια, παρόλλο το καύσωνα, στο Ναύπλιο. Αντίθετα ακούσαμε πολλά στα βουνά. Επειδή υπήρχαν πολλές σκνίπες, μας είπαν, είχαν κάνει ψεκασμούς. Ετσι μαζί με τα ξερά, ψόφησαν και τα χλωρά.

Δεν καταφέραμε να κάνουμε ανακωχή με τη κα Π. που μας συνόδευσε και φέτος. Αντίθετα, όταν μας έφερνε εκτός εαυτού, σιωπούσαμε. Ανοίγαμε το χάρτη, βγάζαμε το GPS και την επομένη φευγαμε για κοντινές εκδρομές. Δε βάζει νερό στο κρασί της. Δε νοιάζεται για κανέναν πιά. Μόνο εαυτούλης. Αδύνατο να δεχθώ την υστεροβουλία, τη πονηριά, τη ξιππασιά και τη κακεντρέχεια. Απίστευτες οι παιδικές αναμνήσεις μου απο αυτό το άτομο. Τη θεωρούσα γλυκιά, καλή, γεναιόδωρη, πιστή φίλη, δεύτερη μάνα και στοργική. Αυτά τα 7 χρόνια που ζούμε κοντά φρόντισε η ίδια να καταρρίψει όλους τους άνωθεν μύθους. Απορώ. Στραβομάρα είχα αραγε, τότε;

Δεν άνοιξα τον υπολογιστή καθόλου. Ούτε συνδέθηκα με το Ιντερνέτ. Οχι γιατί δεν είχα σύνδεση, δεν έκανα κέφι. Ηθελα δια-κο-πές απο τη καθημερινότητα. Μόλις γύρισα βέβαια, έπεσα με τα μούτρα.. ε! καλά τώρα. Πέντε ώρες είμαι εδώ..έχω αλλάξει δέρμα απο τη ζέστη.. Δεν κόβεται το άτιμο, λέμε.

Είχα πάρει μαζί μου 10 βιβλία να διαβάσω..και κανένα δε διάβασα. Τι μούρθε και εμένα και αντί να πάρω μυθιστόρημα τύπου "Αγγελικής"(πρώην εκδ.Γαλαξία) πήρα κάτι δύσκολα βαθυστόχαστα..Μόνο σταυρόλεξα έλυνα με μανία. Χαμένη μέσα στα κρυπτόλεξα και στα σκανδιναβικά..άφηνα τις ώρες να περνούν. Κυττάζοντας είτε το μπλέ, είτε το πράσινο.

Δεν πήρα καθόλου βάρος, παρόλλο που έτρωγα. Ούτε μισό κιλό. Εγινα όμως πολλές φορές πίτα ..με κρασί. Πολύ κρασί.

Γυρίσαμε χθές.
Αντε βοήθειά μας.

Διέξοδοι

2010-08-04T08:27:00.003+03:00

Αυτό που χρειάζομαι στη ζωή μου τώρα είναι ..οι άνθρωποι. Χρειάζομαι να ζώ και να λειτουργώ σαν μέλος μιάς ομάδας.

Και είναι αστείο να το ζητάω αυτό τώρα γιατί απο τότε που μπήκα στον εργασιακό χώρο (απο τα 24 μου χρόνια δλδ) θεωρούσα ότι αν κάποτε άλλαζα δουλειά ιδεώδης θα ήταν μία, με λίγο κόσμο, ώστε να μπορεί άνετα κανείς να απομονώνεται στο χώρο του και να δουλεύει. Αντ' αυτού χρόνια ολόκληρα δούλευα ανάμεσα σε πολύ κόσμο. Τα σβκ δε τα ήθελα ήρεμα..σχεδόν απομονωμένα όπου θα έκανα ελάχιστα πράγματα..αλλά απλά θα ξεκουραζόμουνα μέσα στη σιωπή.. Φυσικά και τα σβκ έτρεχα εδώ και εκεί, σε γιορτές, καλέσματα, ταξείδια κλπ..ώστε οι ιδεατές στιγμές της απόλυτης σιωπής και χαλάρωσης να παίρνουν διαστάσεις φαντασίας.

Το 2002, άλλαξα δουλειά και στύλ εργασίας. Οι παλιές επιθυμίες πραγματοποιήθηκαν, είχα την ησυχία μου, δικό μου χώρο, τα ιδεατά όνειρα του παρελθόντος, έγιναν πραγματικότητα. Στην αρχη το χάρηκα στη πορεία όμως έγινε και αυτό μία ρουτίνα. Οκτώ χρόνια αργότερα, βαρέθηκα.
Απίστευτο μου φαίνεται να βαριέμαι το απατηλό όνειρο ετών. Και όμως τώρα θα ήθελα πάλι να δουλεύω μαζί με κόσμο, να είμαι μέλος μιάς ομάδας που προσπαθεί για ένα κοινό στόχο.

Απορώ με τον εαυτο μου που ναί μεν πιάνει τους στόχους του αλλά που δεν μένει ικανοποιημένος για πολύ, η αίσθηση του νέου κυριαρχεί και πάλι πρέπει να αναθεωρεί τα δεδομένα δημιουργώντας νέους στόχους.

Ετσι τώρα ψάχνω για εργασία σε ομάδα.. Να μου το έλεγαν αυτό στη δεκαετία του '80 που έλιωνα στα πόδια μου απο ορθοστασία (σχολείο-φροντιστήριο) θα τον έλεγα αρχιψεύταρο!

Εχει η ζωή γυρίσματα..πόσο μάλλον οι στόχοι μας!

Ω! Τι κόσμος μαμά!

2010-07-31T08:46:00.007+03:00

Πρίν μερικές μέρες δέχθηκα επίθεση στο χώρο στάθμευσης του σπιτιού μου.

Βγαίνοντας με το αυτοκίνητο απο το υπόγειο πάρκινγκ, είδα ένα μαύρο τζιποειδές να μου έχει κλείσει την έξοδο πρός το δρόμο. Κορνάρισα για να φύγει και έκανε πίσω..αφήνοντάς μου ένα πολύ μικρό χώρο για να βγώ, χώρο που θα μου χρειαζόταν μεγάλη μανούβρα για να αποφύγω τις γρατζουνιές απο το τζίπ ή και με το τοίχο του γκαράζ δίπλα. Και στις μανούβρες δεν είμαι καλή..Ζήτησα λοιπόν απο την οδηγό (μιά ξανθιά κοπελλια) να φύγει γιατί δεν χώραγα..
Εβγαλε εκείνη το κεφάλι της απο το παράθυρο και μου είπε ειρωνικά "δεν μπορείς να το βγάλεις κότα; Εσύ πρέπει να πήρες πολλές π*π** απο το δάσκαλο για να πάρεις δίπλωμα" . Εμεινα ξερή. Δεν πίστευα στα αυτιά μου! Νευρίασα πάντως και βγάζοντας το κεφάλι μου εξω απο το αμάξι της είπα να σηκωθεί να φύγει, να μη μου κλείνει την έξοδο απο το γκαράζ.
Πήγε το αμάξι μπροστά ελευθερώνοντας την έξοδό μου, αλλά εμποδίζοντας τη στροφή μου δεξιά για να βγώ στο δρόμο... έπρεπε να πάω πίσω πολύ και με μεγάλη μανούβρα να βγώ..ανάμεσα απο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Την ίδια στιγμή που έβγαινα έξω..με περιέλουζε με βρισιές για το τι πρέπει να έκανα στους εξεταστές για το δίπλωμα.. Δεν μιλούσα καθόλου, είχα μείνει κόκκαλο. Τότε αισθάνθηκα κούνημα, κουνιόταν όλο το αυτοκίνητο και πάγωσα γιατί θεώρησα ότι ήταν σεισμός..

Δεν ήταν όμως σεισμός, ήταν ένας κοντός, καραφλός άνδρας σκαρφαλωμένος στη πόρτα (ευτυχώς κλειδωμένη) του συνοδηγού που τη κλώτσαγε με λύσσα και χτύπαγε το τζάμι με το πορτ-κλέ του βρίζοντάς με χυδαία..πέρα απο τα κλασσικά πουτ...σκρ....καριο...έλεγε και άλλες για τα στρατεύματα και τη μάνα μου, με απειλούσε να με χαρακώσει, να με σκοτώσει κλπ. Αρχισα να πατάω τη κόρνα συνέχεια..σκέφτηκα μήπως με ακούσει κανείς (ήταν και 3 το μεσημέρι), βγεί σε κανένα παράθυρο και σωθώ απο τον τρελλό.

Οταν άκουσε τη κόρνα..ο τρελλός τρόμαξε και σταμάτησε να επιτίθεται στο αυτοκίνητό μου! Βγήκε στο οδόστρωμα και απ' εκεί, κλείνοντας τη κυκλοφορία συνέχισε το υβρεολόγιο..μαζί με τη ξανθιά..Συνέχισα να πατάω τη κόρνα..ουρά τα αυτοκίνητα..στο τέλος κάποιος του φώναξε να ξεκουμπισθεί..πράγματι μπήκε στο τζίπ..και φύγανε λαγοί!

Φυσικά το πράγμα δεν έμεινε έτσι..ρώτησα ποιός ήταν απο το διαχειριστή..μου είπαν πως είναι ένας ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας με καταγωγή απο την Ιμβρο, που έχει τσακωθεί με πολύ κόσμο..στη πολυκατοικία εδώ και..τι ειρωνεία, ήταν αυτός και η εταιρεία του που είχε βάλει φυσικό αέριο στη πολυκατοικία που έμενε η μάνα μου!!! Τον είχαμε πληρώσει και απο πάνω για να κάνει τα κόλπα και τους τραμπουκισμούς του!!!

Ω! Τι κόσμος μαμά!

Μέρες Ιουλίου

2010-07-22T19:20:00.007+03:00

Τέτοιες μέρες περίπου..πρίν απο χρόνια, ήταν που χάλασα το σπίτι μου. Χάλασα το γάμο μου. Εστησα στο τοίχο τη παλιά μου ζωή, στόχευσα και έρριξα διάνα. ΜΠΑΜ!

Οχι δεν έγιναν αυτά αυθόρμητα, τα μελετούσα τουλάχιστον 6 μήνες. Τότε που γύριζα στους δρόμους ανάμεσα απο τα μαθήματα, τότε που όργωνα συνοικίες, τότε που περπατούσα αλλά δεν έβλεπα, πέρα απο πεζοδρόμια και φανάρια. Τότε που έτρωγα επειδή έπρεπε να φάω, τότε που έπινα όταν δίψαγα, αλλά που κοιμόμουνα σαν το τούβλο απο τη κούραση. Χιλιόμετρα περπαταγα κάθε μέρα. Περπάταγα και σκεφτόμουνα, τις παλιές ονειρεμένες στιγμές. Τις στιγμές που έβλεπα σαν ονειρεμένες, με το κουλό μου όραμα, πιστεύοντας ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αυτό που φαίνονται. Αυτό που σου δείχνουν. Οτι δεν υπάρχουν μυστικά, ότι όταν ερωτεύεσαι γίνεται επειδή το αισθάνεσαι έτσι και όχι επειδή βολεύει.. Οτι η ζωή που του προσέφερα ήταν το απόλυτο άπιαστο όνειρο..και βέβαια το άδραξε..πιστεύοντας ότι θα κρατήσει για πάντα. Προφανώς έπασχα απο μυωπία.
Ο έρωτας όμως κάτι σαν μυωπία είναι. Στραβώνεσαι χωρίς να ρωτάς. Οποια η απάντηση, καλή σου φαίνεται. Και μου το είπε η μάνα "μη τον παίρνεις, δεν είναι αυτό που σου δείχνει". Ομως ήταν όμορφος και αυτό απο μόνο του, μου άναβε τα λαμπάκια του πάθους. Ο γάμος ποτέ δεν με απασχόλησε, εκείνος ήταν που τον ήθελε, μαζί με τη μητέρα του η οποία με λάτρεψε απο τη πρώτη στιγμή.
Τύψεις δεν έχω που έκανα αυτό το γάμο. Πέρασα καλά τα 8 έγγαμα χρόνια. Και με τη Τζήν (τη μαμά του) μιά χαρά περνάγαμε..μέσα απο ατέλειωτα ουζάκια και σοκολατένια ταξείδια. Είχαμε πολλά κοινά. Το κυριώτερο ήταν που γελούσαμε πολύ.. παίρναμε το σκύλο μου, πιανόμασταν χεράκι-χεράκι και πηγαίναμε..σε πανηγύρια, στη λαϊκή, χτίζαμε παλάτια με άμμο, χανόμασταν σε συνοικίες της Ολλανδίας..κάναμε και κανένα τσιγαριλίκι..και μετά πολύ γέλιο. Το αστείο είναι που πάντα η μάνα μου φοβόταν μήπως οι συνομήλικοι μου με παρασύρουν στα ναρκωτικά..που να φανταστεί ότι η πρώην πεθερά..που και πού κάπνιζε του Θεού το χορταράκι. Αυτή η σχέση με τη Τζήν ήταν που καθυστερούσε την απόφασή μου να χωρίσω.. η φιλία της μετρούσε.

Ηταν μετά τη παράσταση των Pink Floyd που παρακολουθήσαμε όλοι στον ΟΑΚΑ και που μετά πήρα την απόφαση να χαλάσω το γάμο. Είχα ήδη βρεί δικηγόρο εννοείτε. Δεν ήθελε καθόλου να χωρίσουμε ο άντρας μου τότε, έκλαιγε, φώναζε, παρακαλούσε. Στο τέλος θύμωσε, γίνηκαν διάφορα. Αλλά τελικά τα μάζεψε και έφυγε. Εδωσε και το διαζύγιο και τέλος. Οι περισσότεροι φίλοι μας, πήραν το μέρος του..μία κοπέλλα μόνο έμεινε κοντά μου..και τελικά αναχώρησε και εκείνη. Μου έρριχναν το άδικο, βλέπεις. Δεν είχαμε πεί όλη την αλήθεια. Είπαμε σε όλους άλλα πράγματα, επουσιώδη..ιδιαίτερα στη Τζήν. Αυτός ο χωρισμός ήταν οδυνηρός.

Και εγώ ξανάρχισα τη ζωή μου απο την αρχή..μέρες κάποιου Ιουλίου. Που μετακόμισε και πήρε τη δική του οικοσκευή.. τα πιάτα, τα ποτήρια, τα μαχαιροπήρουνα..κάποια τραπέζια, λάμπες..μικροέπιπλα. Η σκυλίτσα μου δεν τον είδε να φεύγει, την είχα πάει στη μάνα μου, τον περίμενε όμως να γυρίσει πολύ καιρό.

Τέτοιες μέρες ήταν..που έμαθα να πηγαίνω σινεμά μόνη μου. Ωσπου να ξανα-κάνω νέους φίλους... Πήγαινα βέβαια με τη μάνα μου βόλτες, αλλά αυτό το κάναμε πάντα, δεν είναι το ίδιο. Εκείνο το καλοκαίρι όμως, δεν ήμουνα μόνη. Μία φίλη-στήριγμα των αποφάσεών μου, με φιλοξένησε στη Σαντορίνη, στο σπίτι της για 15 μέρες περίπου. Μετά πήρα μπρός και έκανα νέα ζωή..

Ομως εκείνο τον Ιούλιο με συντρόφευε αυτό το τραγούδι που σου άρεσε, Μ.Χ.

Θυμός

2010-07-15T18:21:00.006+03:00

Το ξέρω ότι όλα τα κάνεις για τα λεφτά. Νομίζεις, ότι δεν το έχω μαντέψει. Θεωρείς ότι όλοι είμαστε ηλίθιοι, ιδιαίτερα εγώ που σπάνια ξεσπαθώνω. Τον άνδρα μου, τον Κ, τον φοβάσαι γιατί είναι αψύς..ενώ εμένα με θεωρείς χειραγωγίσιμη..

Αλλά

θυμώνεις όταν (καλυμμένα) μου ζητάς να σε στηρίξω οικονομικά και εγώ κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Θυμώνεις που το μόμολο εγώ (κατά τη κρίση σου) δεν είμαι με το μέρος σου, δεν αφήνω να με στρέψεις εκεί που θέλεις..όπως οι άλλοι..

και με τιμωρείς με το τρόπο εκείνο που νομίζεις ότι με τσούζει..

Πράγματι με τσούζει αυτό που κάνεις και σε κακκίζω για τη κάθε καμτσικιά. Δεν μ' αρέσεις σαν άνθρωπος και σε αποφεύγω όσο μπορώ. Δεν σε πάω, και το ξέρεις. Ω! Ναί, το έχεις καταλάβει εδώ και χρόνια.. . Γρήγορα φρόντισες να βρείς την αχίλλειο πτέρνα μου..για να τη σουβλάς με κάθε ευκαιρία δικής μου παρέκλισσης απο τις επιθυμίες σου. Ποτέ μου δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω την δική σου αχίλλειο πτέρνα..δεν σκόπευα βλέπεις ποτέ μου να σε καρφώσω πισώπλατα. Ούτε τώρα το κάνω. Απλά, αρνούμαι να παίζω το παχνιδάκι των χορηγειών.

Λεφτά στο βρόντο δεν δίνω. Δεν με ενδιαφέρει να εξαγοράσω "συναισθήματα" φιλίας, αποδοχής ή και αγάπης. Αν δεν το ξέρεις, τα παραπάνω δεν είναι εξαγοράσιμα..ή τα δίνεις αφιλοκερδώς ή δεν τα δίνεις. Μπορώ άνετα να ζήσω, χωρίς τη φιλία σου, χωρίς την αποδοχή σου και χωρίς την αγάπη της οικογένειας σου...ιδιαίτερα αυτής. Ατομα συμφεροντολογικά σαν και εσένα μου έχουν ξανατύχει πολλές φορές.. και κάθε φορά σπάνε τα μούτρα τους επάνω μου..τίποτα δεν "βγάζουν" απο μένα, γιατί δεν είμαι αρμέξιμη.

Αυτά που δίνω είναι σε είδος, πράγματα που εσύ δεν καταλαβαίνεις γιατί το είδος αυτό της προσφοράς μου δεν μετατρέπεται σε μονέδα. Και ότι δεν είναι κέρμα, δεν σε κάνει να σκύβεις και να μου φιλάς το χέρι. Τι να σου λέω, για εθελοντική εργασία, αυτά για σένα είναι κινέζικα. Το γεγονός ότι αρνούμαι να κάνω αυτό που θέλεις, με βάζει στο μείον. Πιστεύεις ότι άμα κάτσω όρθια τιμωρία στο τοίχο στο ένα πόδι..θα με στρώσει. Εκανα αερόμπικ παλιά.. μπορώ να στέκομαι ώρες.

Συνεχώς ζητάς και δεν παίρνεις ότι θέλεις. Παίρνεις αυτά που οι άλλοι θέλουν να σου δώσουν, ψίχουλα κατά τη γνώμη σου. Και όλο σκύβεις τη μέση. Και οι άλλοι το αντιλαμβάνονται σαν δουλικότητα. Και σε πατάνε. Οχι, δεν συμμετέχω στην εκμετάλλευση που σου γίνεται αυτή τη στιγμή.

Δεν μου μιλάς. Με αγνοείς εντελώς. Ούτε στον άνδρα μου μιλάτε. Εχουμε γίνει personae non gratta για τα λεφτά. Για αυτά που δεν δώσαμε.

Γι αυτό σου λέω. Αστο. Ξέχασε μας. Ξέχνα και τον Αντύπα, που έγραψε το κάτωθι τραγούδι. Λες και το αφιέρωσε, σε σένα

Τι γίνεται όταν...

2010-07-13T08:31:00.003+03:00

..βλέπεις λίγο - λίγο τους γονείς σου να χάνουν τα μυαλά τους;
Δύσκολο.

Στην αρχή δεν το πιστεύεις, αδύνατο λες, μάλλον θα είναι περαστικό, δεν είδα καλά. Και περνάει ο καιρός. Και συνεχίζεις να βλέπεις..σημάδια. Στην αρχή μπορεί και να γελάς..άμα βρίσκεις το καντήλι στη κατάψυξη, τις κάλτσες παρέα με τις κατσαρόλες. Τα λές στις φίλες σου και ξεραίνεσθε.
Μετά ..σαν την αλεπού..οσμίζεσαι. Κάτι δεν πάει καλά.
Και ο καιρός περνάει.. "Τάχασε λίγο" λές "δεν είναι τραγικό" συμπληρώνεις.

Και όταν πέσει και τη πάς στο νοσοκομείο, σου έρχεται ο ουρανός σφοντύλι, γιατί δεν σε αναγνωρίζει..γιατί πετάει διάφορες προσβολές στους γιατρούς..και δεν το καταλαβαίνει..

Πάνε αυτά περάσανε..πέθανε η μαμά σου Μαρίνα, το 2001, τι τα ανασκαλεύεις;
...............................................................................

Χθές επέστρεψε η πεθερά μου απο το Νοσοκομείο. Της βγάλανε τα ράμματα απο την εγχείρηση που είχε κάνει (συντριπτικό κάταγμα μηρού) και τη στείλανε σπίτι της..με οδηγίες για ασκήσεις και ένα Π.
Χθές μαζεύτηκε η οικογένεια να τη καλωσωρίσει με μια τούρτα-καρδιά.
Χθές που όλοι μιλάγαμε ..είχε ένα χαμένο βλέμμα και δεν συμμετείχε.
Το ειδες και μνήμες σου ήρθαν στο μυαλό.
Το είδες και θυμήθηκες..το αντίστοιχο στάδιο με τη μάνα σου.
Θεέ μου.
.................................................................................
Δυστυχώς το είδε και ο άνδρας μου ο Κ. Ηξερε ήδη ότι η μαμά του τα είχε λίγο χάσει, απο πέρυσι που έπεσε (πρώτη τούμπα) και χτύπησε στο κεφάλι.. Είχε γίνει λίγο τρελούτσικη με κενά μνήμης.

Πιστεύουμε ότι αυτά συμβαίνουν πάντα σε κάποιους άλλους..και ότι σε εμάς δεν θα συμβούν.

Αφουγκράζεται ο Κ... "αν χάσει τα μυαλά της, χάθηκε" μου λέει.

Δεν μιλάω. Μόνο βλέπω.

Τι έπαθε ο blogger???

2010-07-12T17:26:00.002+03:00

Είναι 3 μέρες τώρα που παιδεύομαι..

1) Να μπώ στο blogspot
2) Να μπώ στο φωτογραφικό μου αλμπουμ Panoramio (κοινός λογαριασμός με Google)
3) Να διαβάσω το αχυδρομείο μου

και να μπώ και στο facebook που είναι μπλοκαρισμένο!!

Η ζέστη είναι ρε παιδιά????

(Μικρο) φοροφυγάδες

2010-07-09T08:24:00.008+03:00

Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν νέοι άνθρωποι στην Ελλάδα του σήμερα που άλλα λένε και άλλα κάνουν. Που μας κάνουν και 10 τουλάχιστον λεπτά κήρυγμα κατά της φοροδιαφυγής και του παρακράτους, ενώ οι ίδιοι φοροδιαφεύγουν. Και άμα πείς και τίποτα..θυμώνουν.

"Εμένα θα μου πείς ότι κλέβω το Κράτος επειδή δηλώνω ότι εισέπραξα 600 ευρώ απο νοίκια, ενώ στη πραγματικότητα πήρα 1.200!! Εμένα, θα πείς κλέφτρα με τη τοσοδούλικη διαφορά σε ένα νοίκι, όταν διαφεύγουν μεγαλοκαρχαρίες...! Εμένα, που σκοτώνομαι για ψίχουλα μισθών, εμένα που έλιωσα τα νιάτα μου για ..." και πάει λέγοντας.

Σκίζουν τα ιμάτιά τους που τους "έθιξα", ενώ δεν διστάζουν μου κάνουν κήρυγμα για το πόσο στραβά χειρίζεται το έλλειμμα ο ΓΑΠ, που κλέβει τα λεφτά των συνταξιούχων και αφήνει ανέπαφους αυτούς που φοροδιαφεύγουν..

"σαν εσένα δλδ", της λέω.. και γουρλώνει τα μάτια..και μου λέει..

"Ε ! Οχι και σαν και εμένα, σαν τα ψίχουλα που δεν δηλώνω..ενώ οι μεγαλοκαρχαρίες ζούν και βασιλεύουν..." κλπ..

Τώρα εδώ ή που γελάνε. ή που κλαίνε.. ή που και αδιαφορούν..Ο κάθε τις, ότι αρπάξει ο κωλος του δικαίως..ενώ οι καρχαρίες (και οι σμέρνες, οι λούτσοι, τα πιράνχας..) φταίνε για όλα.

Πρέπει, έπρεπε

2010-07-05T14:09:00.007+03:00

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που συνεχώς χρησιμοποιούν τις λέξεις αυτές για το καθε τι!! Και ενώ έχουν, πιθανά, καλή πρόθεση, γίνονται αποδέκτες αδιαφορίας ή και κοροϊδίας.

Τα πρέπει θυμίζουν σχολείο και κυρώσεις.. που μας βάζουν άλλοι. Είτε είναι οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι έχοντες εξουσία.. Αυτός που μας λέει "πρέπει" ξαφνικά μας λέει τι να κάνουμε, εκείνος είναι "μεγάλος και ξέρει" εμείς αυτόματα γινόμαστε "μικροί και ανίδεοι". Οι ισορροπίες αλλάζουν και βρισκόμαστε χαμηλά στη τραμπάλα.

Τα πρέπει φέρνουν αναστάτωση και συχνά επανάσταση. Είτε αυτή γίνεται μέσα στο σπίτι με τους γονείς, είτε στο γραφείο. Μας έρχεται να τα πεταξουμε όλα στη θάλασσα και να φύγουμε.. για το οπουδήποτε, ιδιαίτερα μακριά απο αυτούς που μας τα εξεσφενδονίζουν..

Και βέβαια όταν τα κάνουμε θάλασσα, είτε γιατί δεν ακολουθήσαμε τα πρέπει, είτε γιατί θεωρήσαμε ότι θα τα καταφέρουμε..και βρεθούμε αλλου γι' αλλού έρχεται το έπρεπε: Καυστικό, σαρωτικό, τυρρανικό.. Για να μας τρίψει τη μούρη στους κανόνες που δεν κρατήσαμε.. για να μας πεί ότι η θέση μας στη τραμπάλα παραμένει κάτω..

Προφανώς οι άνθρωποι των "πρέπει-έπρεπε" δεν έχουν κακές προθέσεις, έχουν όμως λάθος τρόπο μετάδοσης. Αντί να πούν κάτι για να προστατέψουν, μας κάνουν να κουφαινόμαστε και ίσως να κάνουμε το αντίθετο. Ποτέ κανείς δεν έμαθε τίποτα απο τα ΕΠΡΕΠΕ. Αυτό μου μαθαίνει κανείς γρήγορα είναι να αποφεύγει όσους τα ξεστομίζουν.. Γιατί κάνουν τους δασκάλους εκ των υστέρων.. και τελικά τίποτα δεν βγαίνει..γιατί το κακό έχει γίνει.. οπότε ανώφελο το κήρυγμα..

Νους υγιής εν σώματι ασθενές

2010-07-02T08:31:00.007+03:00

Πρίν 3 μέρες έπεσε η πεθερά μου και έσπασε το πόδι της. Και πέρυσι την άνοιξη είχε πέσει και είχε σπάσει ωμοπλάτη, πλευρά ενώ χτύπησε και στο κεφάλι. Η πεθερά είναι άνω των 82 Ιουνίων, με αρκετά προβλήματα υγείας. Ομως το μυαλό της..πετάει σαν να είναι 30χρονη. Η και 20αχρονη. Και το σώμα δεν συμβαδίζει, αντίθετα δίνει σήματα κινδύνου.

Ολοι το ξέρουμε.Οπως και έχουμε πιά καταλάβει ότι μόλις ξεπεράσει και αυτό το σκόπελο, πάλι θα ξαμολυθεί..είτε περπατάει μόνη της, είτε έχει μπαστουνι, είτε τη πάνε..

Και όλα αυτά για να γλυτώνει ..απο την αδελφή της που η χρόνια γκρίνια, μουρμούρα, οργή, που ξύνει τα νύχια της για καυγά..αλλά που έχει καρδιοπάθεια, κάνουν τη πεθερά μου να παίρνει τα βουνά ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ της ίδιας της, της ζωής. Δεν μπορεί να τη βάλει στη θέση της γιατί φοβάται μήπως απο το σόκ η άλλη, της μείνει στα χέρια. Και δεν τη θέλει στη συνείδησή της. Προτιμάει..να φεύγει, να καταπονείται και να προκαλεί το μοιραίο, να τη πάρει μία ώρα αρχίτερα, αλλά να μη συνεισφέρει σε έναν θάνατο, ή σε ένα έμφραγμα.

Αυτά τα καταλαβαίνουμε εμείς. Δεν ξέρω αν τα καταλαβαίνουν και οι άλλοι όμως..

Οταν λέω άλλοι , εννοώ το μικρότερο γιό της και την οικογένειά του. Οταν γίνει μια στραβή πάντα στους δικούς τους ώμους σκάει. Εκείνου και της γυναίκας του. Ας τους πούμε ο Α και η Β. Τους τρέχουν σαν να είναι άλογα κούρσας, ο Α έντρομος να περιμαζέψει τους παπούδες απο τη Θεσσαλία π.χ. όταν πήγαν οδηγώντας (!!!) αλλά που κουράστηκαν και λιποθύμησε ο ένας στο δρόμο, η Β να της πέφτει η μέση να σηκώνει τη πεθερά και να τη φροντίζει σαν μάνα όταν είχε σπάσει τα κόκκαλά της πέρυσι..και πόσα άλλα.

Ναί τα πεθερικά μου δέχονται πίεση απο την αδελφή της πεθεράς. Η οποία είναι μία 8Ο+ σωματικά και ψυχολογικά τραυματισμένη γυναίκα. Που εγωϊστικά έμαθε απο νέα, να παιδεύει τους γύρω της, να τους εκβιάζει ίσως λόγω της πάθησής της, τόσο όσο να περνάει το δικό της και κανένας να μη της πηγαίνει κόντρα.. Και όλοι να φεύγουν πρός οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Μία λυπηρή κατάσταση, με πολλά θύματα. Είκοσι χρόνια το βιώνω αυτό το ενδο-οικογενειακό καθεστώς. Που όσο πάει και χειροτερεύει, μεγαλώνουν οι γονείς, μεγαλώνουν τα προβλήματα. Μεγαλώνει και η οδύνη των τρίτων, της ευρύτερης οικογένειας, των γιών της πεθεράς, των εγγονιών της, των συγγενών. Το φυσικό σώμα όμως των παπούδων πλέον δεν μπορεί τη κακουχία. Και αντιδρά. Και τις αντιδράσεις αυτές τις πληρώνουμε όλοι..Και πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίσουμε να τις πληρώνουμε..μέχρι το τέλος. Οποτε έρθει. Με όποιον τρόπο.

Vanitas vanitatum

Σκληράδα

2010-06-30T18:10:00.012+03:00

Ενώ δεν είμαι σκληρός άνθρωπος, διαβάζω σκληρά βιβλία. Βιβλία που περιγράφουν άλλες φάσεις της ζωής, άλλους κόσμους που οι περισσότεροι απο εμάς, θέλουν να μη ξέρουν.

Εχω έναν γνωστό που συνεχώς εκθειάζει τα κάλλη της Κούβας. Μιάς χώρας που "ζεί" στα όρια της φτώχιας. Ισως και κάτω απο αυτά τα όρια. Μας την περιγράφει με τα καλύτερα λόγια, τόσο για τις ομορφιές της σε τοπία, όσο και στη νυχτερινή ζωή. Βεβαίως πηγαίνει για να αγοράζει σέξ..δεν τρώω κουτόχορτο..τουλάχιστον όχι πολύ. Δεν το κρύβει άλλωστε. Μόνο που δεν αγοράζει απλά σέξ, αυτό το βρίσκει και στην Ελλάδα και πολύ φθηνώτερο. Αγοράζει εικονική στοργή, αγαπη - λέει τουλάχιστον ότι τον αγαπούν ειλικρινά!! . Αυτά τα άτομα τα οποία μοιράζονται το κρεββάτι του, του πουλάνε αυτό το κάτι που τον κάνει να επιστρέφει..στο νησί, ξανά και ξανά. Κάτι ανήκουστο, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, εδώ όμως κάτι άλλο παίζει. Το καταλάβαινα αυτό το άλλο, αλλά δεν ήξερα το τι.

Μετά διάβασα το παραπάνω βιβλίο του Γκουτιέρες. Φρικάρησα με τη χυδαία γλώσσα, είπα να το πετάξω ..και την επόμενη στιγμή έμαθα ότι η μικρή που έπαιρνε π*π***ς και όχι μόνο, απο ένα ασκέρι πλούσιων τουριστών, το έκανε για να κερδίσει μερικά έξτρα πέσος που θα της εξασφάλιζαν 1 πλάκα σαπούνι. Ο κρατικός μισθός της δεν έφθανε για να αγοράσει σαπούνι..έτσι πλενόταν με νερό μόνο..και τύλιγε τα μαλλιά σε μαντήλι.

Αναμεσα απο τις σελίδες του βιβλίου αυτού , είδα μία άλλη Κούβα, ενός λαού που δεν ελπίζει σε τίποτα πιά, τα έχει δώσει όλα και με το παραπάνω. Το να εμπορεύονται και το σώμα τους και εκείνο των παιδιών τους.. άνθρωποι απο 8 έως 88 ετών (εφόσον βρίσκουν αγοραστές) είναι καθημερινότητα..όπως εντελώς ανεκτό είναι να χρηματίζονται αστυνομικοί για να σκοτώνουν στο ξύλο τη χήρα κάποιου που φημολογείτο ότι είχε κομπόδεμα, οι πολίτες να πουλάνε ακόμη και τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού τους ..για λίγα ψάρια.

Σκληρό βιβλίο. Ποτέ δεν θα πήγαινα σε μία τόσο αμοιρη χώρα για να την εκμεταλλευτώ. Για τα δολλάρια που θα αφήσω, αλληλοσφάζονται, σκοτώνονται οικογένειες. Αλλοι σου λένε "τα δολλάριά μου θρέφουν αυτές τις κοπέλλες". Αλλος τρόπος σκέψης. Το κατάλαβα. Οπως και την αίσθηση της επιβίωσης, εστω και επι πτωμάτων..κυρίως και επι πτωμάτων.. Το μόνο όνειρο του Κουβανού η ΦΥΓΗ, η αναζήτηση της ελευθερίας πάνω σε μία σχεδία για τη Φλώριντα. Η που θα βρεί άσυλο ή ας τον φάνε και οι αλλιγάτορες των ever greens. Και οι γυναίκες θέλουν ένα γάμο με ξένο, να φύγουν απο αυτή τη κόλαση.

..................................................................................

Τα ναρκωτικά με συνάρπαζαν απο παιδί. Είχαμε στην ευρύτερη οικογένεια 2 πρεζόνια. Αγόρια που έκαναν τα πάντα για να εξασφαλίσουν τα λεφτά της δόσης τους. Ο ένας αποτοξινώθηκε και γλύτωσε. Ο άλλος ..χωρίς δόντια..κάπου σέρνεται. Τους έβλεπα με τα κατατρυπημένα τους μέλη, μέχρι και στ' αρχ*** τους έρριχναν ένεση. Η άπόλυτη φρίκη, όπως νόμιζα.. καθώς η μητέρα του ενός εξιστορούσε στη μαμά μου πως ο γιός της ληστεύει τα σπίτια των γειτόνων..για να καταλήξει φυλακή όπου βρίσκει "τεφαρίκι πράγμα".. ακουγα και ανατρίχιαζα..

Και μετά διάβασα το παραπάνω βιβλίο. Το δανείσθηκα απο τη δημοτική βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου νομίζοντας ότι ήταν ιστορία για λύκους..Και κατά κάποιο τρόπο ήταν..για τους Γκρίζους Λύκους της Τουρκίας που εκτός των άλλων επιδίδονται (σύμφωνα με το βιβλίο πάντα) και στην εμπορία ναρκωτικών.. Άπίστευτοι οι εμπλεκόμενοι στις σπείρες για τη διακίνηση του είδους..και πώς αλληλο-σκοτώνονται αμα κάποιος κάνει νερά.. Εντάξει αντέχω τα αίματα και τον Στήβεν Κινγκ, αυτό όμως είναι παραφροσύνη.. που όμως αγγίζει τη πραγματικότητα. Γιατί οι Γκρίζοι Λϋκοι, υπάρχουν..και δρούν.

Οπως και η στυγνή πραγματικότητα

Ολα μέσα στο πρόγραμμα. Ναί τα διαβάζω για να ξέρω πως λειτουργεί και ο αθέατος κόσμος γύρω μου. Οχι μόνο rose gardens

Times, they are a-changing

2010-06-29T11:20:00.003+03:00

Μιά χαρά κλάψαμε το νεκρό, τη παλιά Daily Madness. Το να τη κλείσω ήταν αναγκαίο κακό. Ηταν σαν να άφηνα πίσω μου το παρελθόν, ένα παρελθόν που με έτσουζε.

..τόσο για την Ελλάδα που έβλεπα να πηγαίνει κατά διαόλου...με αποτέλεσμα αυτό που όλοι πάθαμε και που παθαίνουμε τώρα με το ΔΝΤ, τα χρέη και το μπαμπούλα της αβεβαιότητας του αύριο. Με όποια παράταξη κι αν είσαι, το καταλαβαίνεις αυτό, τσουβαλιαστήκαμε στο ίδιο σακκί. Τα χλωρά και τα ξερά μαζί. Να κόψουμε το λαιμό μας.

..όσο και για τα προσωπικά μου που με έσερναν απο τη μύτη. Κάποια στιγμή μπαίνει ένα τέλος, πόσο μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος τη συνεχή πίεση, τη συνεχή θλίψη, τη συνεχή καταπόνηση. Διάφορα συναισθήματα γεμίζουν τη ζωή, θυμός, οργή, νεύρα, τάση για εκδίκηση, δάκρυα και μετά ..το κενό. Οταν όλα στερεύουν και αυτό που μένει είναι συμπαγής πικρία. Ξαφνικά όλα μαυρίζουν. Δεν έβλεπα πουθενά διεξόδους.

Πίστεψα ότι κλείνοντας το μπλόγκ θα τα ξεπερνούσα. Οπως και η Ελλάδα θα ξεπερνούσε τη κρίση με μικρό κόστος. Οτι απατήθηκα, είναι γεγονός. Οτι τη πατήσαμε σαν χώρα, και αυτό γεγονός είναι. Δεν συγκρίνω το μπλογκάκι με το τραύμα της χώρας, όμως εδώ έχουμε τους βιους παράλληλους.

Κλείνοντάς το, είδα κάποια πράγματα. Κατ' αρχήν μου έφυγε η πίεση, ότι πρέπει να γράφω. Πίστευα ότι ΕΠΡΕΠΕ να γράφω συχνά. Αλλά στέρευα. Δεν είχα όρεξη πλέον να ανακοινώνω.. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με τους άλλους. Η υγεία μου, πήρε τον αριθμό ΕΝΑ στη ζωή μου. Γιατί οι στενοχώριες χαλάνε την υγεία..Στενοχωριέσαι και δεν προσέχεις, το ρίχνεις στη δουλειά, στην όποια καταπόνηση, αγνοείς σημάδια που σου λέει το σώμα "πρόσεχε" και μετά ΜΠΑΜ! Τα φάρμακα που πήρα ήταν δυνατά. Οταν τελείωσαν..με κάνανε άνω-κάτω. Επεσαν οι παρενέργειες του Medrol επάνω μου και με αποσυντόνισαν. Το cold turkey που πέρασα με τρόμαξε!..ποτέ μου δεν είχα πάρει ναρκωτικά άρα ποτέ δεν είχα βιώσει τι σημαίνει απο-τοξίνωση. Μιά χαρά το βίωσα και ακόμη το βιώνω..2,5 μήνες μετά. Πώς τα φέρνει η ζωή, αλλιώς να ξεκινας και αλλού να βρίσκεσαι.

Κάτι σωστό βγήκε από όλο αυτό. Βαρέθηκα το παλιό στυλάκι της γκρίνιας και της απογοήτευσης. Δεν πιστεύω τίποτα πιά για το μέλλον μας σα χώρα. Τώρα η ίδια η χώρα θα δρέψει τα λάθη του παρελθόντος. Πιστεύω όμως σε εμένα και στους μπλόγκερς. Εμείς τουλάχιστον μιλάμε και ελπίζουμε. Ετσι ξαναάνοιξα το μπλόγκ..αλλά με νέο τίτλο..

Αισθάνομαι ότι το ύφος της γραφής αλλάζει. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί, η περίοδος όμως της λύπης έλαβε τέλος.
See you later, alligator (s)

Τέλος εποχής

2010-04-30T07:18:00.019+03:00

Αποφάσισα να κλείσω τη Daily Madness.

Μετά απο χρόνια απίστευτου πόνου και θλίψης (που μασκαρευόταν με καραγκοζιλίκια, χα χα, χου χου, τούμπες του κλόουν),

σωματικά φορτωμένη με 2 αυτοάνοσα νοσήματα , (το ένα απο αυτά με τσάκισε ξανά πρίν 72 ώρες)
σαν την Ελλάδα που χτυπιέται στο μίξερ τώρα
καταλαβα ότι επιτέλους ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης

Συνετελεσε κατά πολύ ο συγγραφέας Λούις Σεπουλβεδα με τα βιβλία του "Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ'ενα γλάρο να πετάει" και "ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης"

"Πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει" Σαν τον Μικρό Πρίγκηπα

τέλος εποχής για τη Καθημερινή τρέλλα.

Αντίο σας

Περί συμβόλων

2010-04-14T17:51:00.009+03:00

Μετά βδελυγμίας ομολογώ δημοσίως ότι τελείωσα το βιβλίο του Dan Brown "Το χαμένο σύμβολο" μέσα σε 48 ώρες.

Η λέξη brain storming είναι λίγη απο τη σύγχυση που έπαθα, να προσθέσουμε και τον πονοκέφαλο..Με έσφιγγε ένα πράγμα σαν μέγγενη..

Ελεγα και κήρυττα για τα 2 πρώτα του παρεμφερερή βιβλία (Ντα Βίντσι και Πεφωτισμένοι) ότι ήταν απίστευτες μπούρδες ενώ τα διάβαζα from cover to cover προσπαθώντας να αποσπαστώ και να τα πετάξω στα σκουπίδια..Αποσπάστηκα όταν τα τέλειωσα..τα ξέχασα μετά..αλλά ακόμη θυμάμαι την απίστευτη Συμβολολατρεία και συχρόνως Τεκτονοφοβία που διακατέχει τον συγγραφέα , και τον κυνηγάει. Αυτός πρέπει να ήθελε να γινει Μασώνος αλλά δεν του έκατσε και κάκιασε ή έγινε Μασώνος και κάτι προεκυψε στη πορεία και τον πετάξαν κλωτσηδόν έξω και λύσσαξε.. Θαυμάζει τους Μασώνους ήρωές του αλλά και τους μισεί.

Κουδούνι έγινε το κεφάλι μου απο τα λογείς σύμβολα, παντού τα έβλεπε, απο τους ναούς μέχρι τα πλυσταριά και τις κουζίνες.. Το τι αραδιάζει..τα ανακατεύει.. δεν καταλάβαινα τι διάβαζα, άνοιγα στην αρχή το λεξικό (ιντερνέτ εννοείτε), αλλά σε αυτό το βιβλίο δεν έκανα τον κόπο να ψάχνω να βρώ λογική στο Νιαγάρα των αποκρυφιστικών πληροφοριών που ίσως ισχύουν για κάποιους λαούς και θρησκείες ίσως όμως να είναι και εκπονήματα της φαντασίας του συγγραφέα.. Πήδαγα τις επεξηγήσεις για το οτιδήποτε βάζει ο νούς σας, τις παπαρολογίες και προχωρούσα στην ουσία..

και τελικά, μετά απο όλα αυτά, έφτασα στο τέλος. Αντε επιτέλους, ένα τέλος.

Και ερωτώ και λέω

..είναι δυνατόν να κάθεται ο κάθε αναγνώστης του βιβλίου και να χάβει την ύπαρξη της "κυκλοτριμεθυλενοτριιτραμίνης ενισχυμένης με πλαστικοποιητή διαθυλεξιλίου στην υπηρεσία της νοητικής επιστήμης";

..είναι δυνατόν ακόμη και η CIA να ασχολείται με τα μυστικά της πυραμίδας; Της όποιας πυραμίδας εννοείτε.

....η δαιμονοποίηση των τεκτόνων με τα 100άδες σύμβολά τους κλπ, κλπ τείνει να γίνει σκοινί για κρεμάλα, όχι άλλο, έλεος. Σκάστε!

και το σπουδαιότερο

είναι δυνατόν να κάθομαι 2 μέρες τώρα να χάνω τον ύπνο μου, να κυκλοφορώ σαν ζόμπι το πρωί, βλέποντας παντού πράκτορες, μυστικές οργανώσεις, κόκκαλα, τρελλούς με τατουάζ, πυραμίδες, κορωνίδες, ζοφερά υπόγεια και ακρωτηριασμένους.. για ένα βιβλίο που το χρυσοπλήρωσα, το βλήμα (αντί να το δανεισθώ απο τη δημ. βιβλιοθήκη τζάμπα) πρός χάριν των ανοησιών που έγραψε ο Brown υπό την επήρρεια καφασιών απο φούντες!!!

Και παρόλλο που όλη μου η ύπαρξη εναντιώνεται σε όλα αυτά που διάβασα.. σαν σύνολο, το βιβλίο μου άρεσε !

Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Η αγένεια ως τρόπος ζωής

2010-04-11T20:19:00.014+03:00

Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί έως πάρα πολλοί άνθρωποι που συμπεριφέρονται περιφρονητικά και γενικά άσχημα στους γύρω τους. Ενώ παλιά ήταν μειονότητα, τώρα τείνουν να είναι η πλειοψηφία. Απαντώνται παντού, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις ηλικίες. Απο τους μικρούς που δεν σηκώνονται στα λεωφορεία για να κάτσουν οι ηλικιωμένοι/έγκυες μέχρι τους μεγαλύτερους που παρκάρουν όπου γουστάρουν εμποδίζοντας τους πεζούς, οι τελευταίοι των οποίων περπατάνε στο δρόμο πιά. Η ευγένεια και η σωστή συμπεριφορά είναι πλέον στο μείον και απαντώνται όλο και λιγώτερο.

Πέρα όμως απο τις κατηγορίες που ανέφερα υπάρχουν και οι σνόμπ, άτομα που έχουν κάνει την αγένεια ως τρόπο ζωής. Είναι αγενείς εκ πεποιθήσεως θεωρώντας ότι έτσι διαφοροποιούνται απο τον υπόλοιπο κόσμο, μη καταδεχόμενοι ίσως να ασχολούνται με τα γούστα και τις γνώμες των πολλών. Ας δούμε όμως τη λέξη "snob" ετυμολογικά, προέρχεται απο το λατινικό όρο "sine nobilitate (s. nob.) που σημαίνει «χωρίς τίτλο ευγενείας». Ετσι επειδή δεν έχουν τον τίτλο που πολύ θα τον ήθελαν..κάκιασαν και κάνουν τους αδιάφορους, κατακεραυνώνοντας όλους τους άλλους.. Οπως μου είπε πεί κάποιος "όλοι οι αποτυχημένοι συγγραφείς γίνονται αυστηροί κριτικοί λογοτεχνίας".

Εχουμε στην οικογένεια ένα τέτοιο τύπο..είναι απίστευτος. Τίποτα δεν τον ευχαριστεί και όταν μας επισκέπτεται προσφέρει άπειρο γέλιο με τους συνδυασμούς των ρούχων του. Μπορεί να είναι πολύ της μόδας και εμείς να κοιμώμαστε σε μυρωδάτους αγρούς..όμως οι παρδαλές γαλότσες δεν φοριούνται παντού..απο το χωράφι μέχρι τη γαμήλια δεξίωση..οχι, όχι, όχι και δεν πάει να το προστάζει η Πράντα! Η τα κουδούνια..Παλιά βάζανε στα προβατάκια κυπριά, κάτι μεγάλα κουδούνια για να χτυπάνε και αν ξεστρατίσει κανένα να το βρίσκουν οι βοσκοί.. τώρα είναι μόδα..τα φοράνε στο λαιμό, βραχιόλια..γκλάν γκλάν..οι γιαγιάδες ψάχνουν για το αρνί που τρύπωσε πισω απο τον καναπέ..

..και καλά τα ρούχα..
Διαφωνεί και κατηγορεί τα πάντα, όλοι είμαστε φραγκοφονιάδες, οι γυναικες σούργελα ντυσίματος, οι πόλεις απαίσιες διεθνώς, λές άσπρο-λέει μαύρο, ό,τι και να πεις σε κεραυνώνει ή ότι δεν ισχύει ή ότι είναι μπανάλ... Σε άλλη παρέα θα ασπαστεί το άσπρο σου, όταν όλοι λένε μαύρο. Χάνεις τα λόγια σου ό,τι κι αν πείς. Βλεπόμαστε για το πολύ 2 ώρες..μέχρι το τέλος της 2ης ώρας έχει πέσει βουβαμάρα..εξαντλήθηκαν όλα τα θέματα και σφαγιάστηκαν στο γόνατό του.. με μαχαίρι Πράντα βεβαίως βεβαίως..

"Μα πώς αντέχεις" με ρωτάει μιά φίλη μου..

"θα τον είχα πετάξει έξω κλωτσηδόν όταν σχολίαζε για τον ηλίθιο τρόπο που έφτιαξες τον νέο σου σπίτι" απο την άλλη έχει γούστο να τον ακούς να πετάει λάσπη..

ξέροντας ότι μάταια προσπαθεί να διαφοροποιηθεί στη σημερινή Ελλάδα της αγένειας. Δεν διαφέρει απο τη πλειονότητα πιά.

Ενώ αν έπιανε την ευγένεια, σίγουρα θα ήταν δαχτυλοδεικτούμενος και μοναδικός..

Ερχεται το Πάάάάάσχα ΑΑΑΑΑ

2010-03-30T10:35:00.013+03:00

Κατ' αρχήν να περάσετε όλοι ανεξαιρέτως ένα χαρούμενο, οικογενειακό, υπέροχο Πάσχα.

Να βάψετε αυγά σφιχτα ώστε να τσουγκρίζονται εύκολα, και όχι μελάτα, όπως τα κάναμε εμείς μιά χρονιά (απο λάθος) και το κάθε τσούγκρισμα σήμαινε και πασάλλειμα. Προσοχή στις μπογιές..μερικές φαίνονται ωραίες, πλήν όμως τα αυγά ξεβάφουν πάνω στα χέρια σας..και κάτι ετικέτες που τις ζώνετε πάνω τους και μετά τα βυθίζετε σε βραστά νερά, και νάτα πάλι τα ξεβαμμένα και...κρίμα στο κόπο σας που βάφατε και πετάγατε τα ξύδια..

Να τρέξετε προς την ελληνική ύπαιθρο, προσοχή στα γκάζια, δεν οδηγούν τόσο καλά όλοι όπως εσείς..με το μαλακό..και όλοι θα ξεφύγουμε απο τη πόλη..αναίμακτα.

Βέβαια το αρνί/κατσίκι θα το θυσιάσουμε. (Μη σας παρασύρει η φωτο, αυτό ειναι αρνί σαντιγύ) Προσπαθήσαμε φέτος να αποτρέψουμε τα πεθερικά απο το κουραστικό για 2 ηλικιωμένα (άνω των 80 Ιουνίων) άτομα, πέρασμα στη σούβλα, δέσιμο κλπ του αμνού, αντιπροτείναμε να παίρναμε κομμάτια απο τον χασάπη και αυτά να ψήναμε στα κάρβουνα. Αυτό που μου αρέσει με τα πεθερικά είναι που συμφωνούν απόλυτα μαζί μας. Σε όλα μας τα σχέδια λένε ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ναίιιιιιιι! Μετά αρχίζουν οι αντιρρήσεις, αλλά όμορφα παρουσιασμένες, "ναί μεν αλλά μήπως το κάναμε και έτσι" μέχρι που να καταλήξουμε ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ αρχικά σχέδια.. Ακόμη καλύτερα είναι αν τα βάλεις μέσα σε χρονικά πλαίσια που δεν θέλουν να μπούν. Ξανά, συμφωνούν με τα πλαίσια π.χ. να φύγουμε Μεγ. Τετάρτη (γιατί θα έχει λιγώτερο κόσμο κλπ). Εσύ ανόητε πιστεύεις ότι το θέμα έκλεισε..Αμ δε! Μετά αρχίζουν να εμφανίζονται οι 100 λόγοι γιατί ΔΕΝ γίνεται να φύγουμε Τετάρτη..παίρνω διουρητικό και δεν μπορώ να φύγω πρωϊ (λές και δεν μπορεί να το πάρει μεσημέρι), θέλω να βάψω αυγά σπίτι μου με ησυχία (άρα ούτε τη Πέμτη θα φύγουμε) , θέλω να πάω στην εκκλησία ( λές και δεν έχει εκκλησίες εκεί που πάμε).. και πάει λέγοντας..

Τώρα βρισκόμαστε στη φάση διαπραγμάτευσης του αρνιού... Εμείς θέλουμε να το πάρουμε απο εκεί..εκείνοι θέλουν να το φέρουν μαζί τους, όπως κάθε χρόνο (εκτός απο το 2009 που δεν φύγαμε λόγω υγείας). Ομως το αρνί το φέρνουν Μεγ. Σάββατο. Τώρα είπαμε να ταξιδέψουμε όλοι μαζί απο Μεγ. Τετάρτη...που ήδη πήγε σε Μεγ. Πέμτη πρωί, έγινε μεσημέρι..και μάλλον πάμε τώρα για Παρασκευή.. Ομως τα χειρότερα έρχονται..γιατί ΔΕΝ θέλει επ' ουδενί ο σύζυγός μου να τους αφήσει να οδηγήσουν μόνοι τους χωρίς συνοδεία Μεγ. Σάββατο..και ούτε βέβαια να χάσει 3 μέρες απο την άδειά του..να τους περιμένει.. Ηδη τσακώθηκαν χθές. Επεται συνέχεια..

Και να φθάσουμε στο θέμα της θυσίας..Το αρνί κανείς δεν το τρώει! Τσιμπάμε λίγο τις πετσούλες, κυρίως όμως ασχολούμαστε με το κοκορέτσι και τα μεζεδάκια. Ετσι είπαμε για κατσίκι που ολοι το τρώνε. Κατσίκι όμως έχει, ως γνωστόν, μόνον ο καλός χασάπης (τον χρωματίζω με μώβ πένθιμο γιατί όσο νάναι σφαγέας είναι) της γειτονιάς του πεθερού μου. Οι άλλοι χασάπηδες είναι βρωμιάρηδες, άθεοι, σιχαμένοι και κακοί..μαζί με τα αμνοερίφιά τους. Ο καλός χασάπης τους ετοιμάζει το κατσίκι Μέγα Σάββατο. Οπότε αν φύγουμε απο Τετάρτη, πώς θα πάρουν το κατσίκι;

"Σιγά μη δεν βρούμε κατσίκι, στην επαρχία" τους είπε ο άντρας μου. Ελα όμως που αυτό το επαρχιακό κατσίκι έχει άλλο βέλασμα απο το "10 το καλό του φίλου μας χασάπη"!!! Ο οποίος χασάπης πρόπερσι αντί να τους τυλίξει τη συκωταριά τους τύλιξε δύο λαγούς..αυτό όμως είναι άλλο θέμα..και άστραψε και βρόνταγε ο πεθερός ότι πούλησε τη συκωταριά τους διπλή. Και όταν πήγε να παραπονεθεί κατόπιν εορτής, ζήτησε ταπεινά συγνώμη ο χασάπης για το λάθος του και του έκανε ένα (ακόμη ένα) λαγό δώρο.. με πετραχείλι δεμένο φιόγκο.

Οπότε τώρα είμαστε με το ένα πόδι μέσα και το άλλο στον αέρα.. Θα δείξει..που, πότε θα φύγουμε και ΤΙ στην ευχή θα φάμε.

Καλή Ανάσταση.

Παρακρατικά

2010-03-24T14:21:00.005+02:00

Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή απο τις προσπάθειες των συμπολιτων μας, να μην δίνουν απόδειξη για τα είδη/υπηρεσίες που πουλάνε. Συνήθως αυτό γίνεται κάπου αλλού, μακριά απο εμάς, είμαστε πολύ καλοί και άγιοι, κάτω το Παρακράτος! Ναί; Δεν είναι καθόλου έτσι.

Γυρω σας κυττάχτε και σκεφτείτε ΠΟΙΟΣ αποφεύγει να σας δίνει απόδειξη. Είτε περνάει στην εφορία είτε δεν περνάει οφείλουν όλοι να τη δίνουν. Τα "χάλασε το μηχάνημα" και "μου τελείωσαν τα φύλλα του καρνέ"..είναι μπούρδες. Το τι θα την κάνεις την απόδειξη, δεν είναι του θέματος. Αν δεν περνάει στην εφορία πέτα τη. Ομως το να μη ζητάμε απόδειξη σημαίνει ότι κάποιοι "ξύπνιοι" δεν δηλώνουν αυτά που τους δίνουμε εμείς "τα κορόϊδα".

Χθές πήγα σε ένα κομμωτήριο. Οταν ήρθε η στιγμή να πληρώσω, δεν μου δίνει απόδειξη. Τη ζητάω. Μου λέει "δεν περνάει στην Εφορία" (αλλά περνάει στο ΠαραΚράτος ε; ) .

Κάνω πως δεν ακούω και την ξαναζητάω. Αρχίζει νευριασμένα και γράφει απόδειξη.

"Δεν λειτουργεί η ταμειακή μηχανή;" τη ρωτάω..

"Οχι, αυτή δεν είναι για εσάς είναι για χονδρικές πωλήσεις". Την αγριοκυττάω. Με περνάει για χαζή και μου λέει για χονδρικές πωλήσεις...τι χονδρικά πουλάει το κομμωτήριο..τις λάκ και τα ψαλίδια;

Κάθισα στούμπακας, ώσπου να μου κόψει την απόδειξη. Με αγριοκύτταγε, ξυνόταν, κλωθογύριζε...αλλά την έκοψε. Ευτυχώς είχε τα σωστά στοιχεία επάνω. Οχι σαν μία άλλη φορά που μου έτυχε, να αγοράσω μία τσάντα απο κάπου αλλου και η υπάλληλος να μου κόψει απόδειξη ταμειακής που έλεγε "κα Κ. Κολοκυθοπούλου, Φωτογραφικά είδη", ενώ πούλαγε μπλιχλιμπίδια, αξεσουάρ, τσάντες και φουλάρια!!!

Θυμώνω πάρα πολύ όταν βλέπω τη κατάντια της Ελλάδας μας. Δεν είναι οι γέροι μόνο που κλέβανε, είμαστε όλοι μας, απο μικρούς μας μαθαίνουν " ε ! τι έγινε! τώρα σιγά μη δώσουμε απόδειξη για το μανικιούρ, τον καφέ, για τα τσιγάρα", "απο μένα θα φτωχύνει το κράτος...εδώ βουτήξαν (κάποιοι άλλοι) εκατομμύρια"..και δώστου..να ταϊζουν το αδηφάγο παρακράτος - τη τσεπούλα τους.

Γι αυτό βρισκόμαστε εδώ που είμαστε τώρα.

Είναι μερικοί άνθρωποι...

2010-03-14T20:18:00.006+02:00

...........που με κάνουν και απορώ. Εχουν μόρφωση, αλλά καθόλου ήθος. Η, έχουν ήθος χωρίς να διαθέτουν κανένα πτυχίο, χωρίς καμμία εμφανή μόρφωση.

Είναι μερικοί που τα πτυχία τους τα σέρνουν απο πίσω τους με καροτσάκια, αλλά που θα πεταχτούν επάνω εξαγριωμένοι, εάν ένα γυφτάκι μπεί στη ταβέρνα που τρώνε και τους σκουντήξει.. ζητώντας 1 ευρώ. Αντίστοιχα θα πράξουν αν μπεί ένας τυφλός με σκύλο να τον καθοδηγεί, μία λουλουδού, ένας Σομαλός που πουλάει αναπτήρες, ένας άλλος μικροπωλητής.

Απονιά με πτυχίο.

Ειναι και κάποιες μορφωμένες γυναίκες που τους βγαίνει αυτόματα να τη πέφτουν στους άνδρες των φίλων τους. Δεν προχωρούν για τα περαιτέρω..απλές ανάφτρες είναι, που όμως δημιουργούν πολύ κακή εντύπωση. Οχι δεν περιμένει το ζευγάρι την ανάφτρα για να τσακωθεί..σιγά! Αν υπάρχουν προβλήματα θα βγούν στον αέρα και χωρίς την βοηθειά της.. όμως όταν βλέπεις αυτή την συμπεριφορά να επαναλαμβάνεται..ξανά και ξανά..και ξανά.. - να τη πέφτει σε όλους τους άντρες γύρω σας, δεν απορείς που η συγκεκριμμένη γυναίκα δεν έχει πολλές φίλες..

Ελλειψη ήθους..με πτυχίο

Είναι μερικοί άνθρωποι που με κάνουν και απορώ. Μέσα σε μία οικογένεια..όταν οι γονείς προσπαθούν να διδάξουν τα παιδιά τους αξίες..άλλα αφομοιώνουν αλλα όχι. Εχω δεί αδέλφια τόσο ανόμοια μεταξύ τους σε όλα που λές και δεν τα γέννησε η ίδια μάνα. Η μία έξυπνη, ευαίσθητη κυρία, με τις αξίες τις συγκροτημένες απόψεις και η άλλη...γαϊδούρα. Απο γκάφα σε γκάφα, μίζερη, τσιγγούνα στα αισθήματα..και ανατροφή+ συμπεριφορά..άστα να πάνε. Οι γονείς τους καθως πρέπει, κύριοι...τα παιδιά..διαφορετικά.

Και λέω γιατί να είναι έτσι;

Τσίρκο...με φάλαινες!

2010-02-26T20:30:00.012+02:00

Παλιά είχαμε τους αρκουδιάρηδες, αθίγγανους που έχοντας "εξημερώσει" και "εκπαιδεύσει" αρκούδες που έπιαναν, τις γύριζαν στους δρόμους δεμένες με αλυσίδες και φιμωμένες.. και τις έβαζαν να χοροπηδάνε στους ήχους απο τις πίπιζες ή τα ντέφια..να τις βλέπει ο κόσμος και να ρίχνει λεφτά!.. Και να τα μαζεύουν οι τσιγγάνοι!
Πιάνανε τα αρκουδάκια απο μικρά, τα βάζανε σε κλουβιά με μεταλλικό πάτο, τον οποίον ζέσταιναν και αναγκαστικά οι αρκούδες χοροπήδαγαν για να μη κάψουν τις πατούσες τους..την ίδια στιγμή τους έπαιζαν και το ντέφι, ώστε να συνδυάσουν το χοροπήδημα με τους ήχους..
Η απάνθρωπη αυτή εκμετάλλευση δεν γινόταν μόνο στις αρκούδες αλλά και στις μαϊμούδες..και γενικά σε πολλά ζώα των τσίρκων... τα οποία σιγά-σιγά άρχισαν να αφαιρούν απο το πρόγραμμά τους τη σύλληψη και "εκπαίδευση" αγρίων ζώων....και οι αρκουδιάρηδες..σταμάτησαν τελικά να κυνηγάνε αρκούδες.. επειδή πέσανε επάνω τους οι νόμοι και τα περί δικαιωμάτων των ζώων.

Είναι κάποια χρόνια τώρα που στην Αμερική ανθεί ένα άλλο είδους τσίρκο, με κήτη αυτή τη φορά που το ομομάζουν Seaquarium. Ενα γιγάντιο ενυδρείο μέσα στο οποίο φάλαινες και δελφίνια "εκπαιδεύονται" να κάνουν νούμερα πρός τέρψη των θεατών (οικογένειες με παιδιά κυρίως) που πάνε να κάνουν χάζι και φυσικά πληρώνουν εισιτήριο!.

Ετσι τα ελεύθερα αυτά πλάσματα αναγκάζονται να εκτελούν τις οδηγίες..για έναν κουβά ψάρια. Περιορισμένα σε πισίνες, μετατρέπονται σε ζώα του τσίρκου..γιατί κάποιοι μοντέρνοι αρκουδιάρηδες..το είδανε αλλιώς.. Και αν καμμιά φορά κανένα κήτος φάει και κάποιον εκπαιδευτή τότε γίνεται βαβούρα..φταίει η όρκα. Θα την βάλουν τιμωρία, τη βάλανε ήδη σε απομόνωση!!. Και την αρκούδα την έδερναν με ραβδιά, παλιά. Και αν λέγανε τους αρκουδιάρηδες απολίτιστους και εκμεταλλευτές τότε...τι λένε για τους Αμερικάνους του τώρα..που πάνε και τα παιδιά τους σε τέτοια μέρη... να βλέπουν και να μαθαίνουν πώς να βασανίζουν.. έξυπνα πλάσματα!

Τα άγρια ζώα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ,

Κανείς δεν έχει κανείς το δικαίωμα να τα παγιδεύει ή να τα εκτρέφει για όφελός του.

Διαφωνώ κάθετα για αυτό το νέο είδος τσίρκο. Θεωρώ ότι είναι..

ΑΙΣΧΟΣ

Κακοτροπιές

2010-02-26T13:35:00.005+02:00

Είναι απίστευτο πόσο κακότροποι μπορούν οι άνθρωποι να γίνονται χωρίς εμφανή λόγο. Σαν να τους βγαίνει αυτόματα, σαν να γεννιούνται έτσι.

Επειδή κυκλοφορώ πολύ στους δρόμους κάνοντας εξωτερικές δουλειές, βλέπω κόσμο και κόσμο. Αλλοι καλότροποι, άλλοι κακότροποι. Το χειρότερο είναι που οι κακότροποι συνήθως έχουν κοινωνικά επαγγέλματα, δουλειές που έρχονται σε επαφή με πολύ κόσμο..που θέλει να κάνει τη δουλειά του..χωρίς να τα ακούει και απο πάνω..

Στις Εφορίες υπάρχουν παρα πολύ ευγενικοί υπάλληλοι (λένε). Συνήθως είναι αμίλητοι, βαριεστημένοι ή και κακότροποι. Μας το δείχνοουν απ' όλες τις πλευρές πώς θα ήθελαν να είναι αλλού. Γιατί δεν παραιτούνται τότε; Αμ δε! Εκεί μέσα στη κακοριζικιά τους πορεύονται, αλλά φροντίζουν να δείχνουν στους συμπολίτες τους το χειρότερο εαυτό τους. Ολο δεν μπορούν δεν κάνουν..και άμα πείς και τίποτα γίνονται στριμμένα άντερα..όλο παράπονα..

Στις Τράπεζες, το θέμα παίζει. Αλλοι είναι πολλοί εξυπηρετικοί, αλλοι ...βαριούνται που ζούν.. (Σήμερα μου τελείωσε ένα βιβλιάριο καταθέσεων. Ζήτησα απο τη ταμία να το τρυπήσει - κατά κάποιο τρόπο να το ακυρώσει - και μου είπε ότι δεν μπορεί γιατί δεν έχει διατρητικό!!! "Μα είναι ένα στο πάγκο πίσω σας" της λέω και απαντά "που να σηκώνομαι τώρα..τρυπήστε το στο σπίτι σας". ) Δεν της το έκανα το χατήρι..τη σήκωσα..αλλά δεν είναι εκεί το θέμα..

ήταν και νέα κοπέλλα..νεοδιορισμένη και να συμπεριφέρεται έτσι..ντροπή!

Το χειρότερο όμως το έχω δεί σε πωλητές..ναί, σε αυτό το επάγγελμα που το να είσαι ευγενής και καλοπροαίρετος..πουλάει. Κατάστημα αυτοκινήτων πρός πώληση. Δεν έχω δεί πιο ανάγωγους πωλητές.. Παρκάριζαν τις τζιπούρες και τα Hummer στο πεζοδρόμιο, με αποτέλεσμα να μη μένει χώρος να περπατήσουν οι πεζοί. Να τους κάνεις σύσταση και να σου λένε "αϊντε απ ' εδώ..περπατα απο το δρόμο" και αν καμμιά φορά τολμούσα να σταματήσω με το αυτοκίνητο μπροστά απο "την επιχείρησίς τους" πεταγόντουσαν έξω με ένα σακκί βρισιές, βαριές κουβέντες.. ξεκινώντας απο το ηλίθια μέχρι μλκω..και απειλές θα σου ξεσκίσω..θα σε ..τούτο-κείνο.. Φοβερό! Και κόσμος σταμάταγε μπροστά απο το κατάστημα γιατί στον επάνω όροφο ήταν διαγνωστικό κέντρο..αλλά τα αυτοκίνητα της έκθεσης έπιαναν όλο τον τόπο με αποτέλεσμα οι ασθενείς να μην έχουν που να σταθούν.. και βέβαια έτρωγαν τόννους ύβρεων!.

Και αναρωτιέμαι και λέω.. τόσο δύσκολο είναι να βγάζουμε ένα καλό εαυτό πρός τα έξω, ακόμη κι αν δεν είμαστε καλά; Τόσο δύσκολο είναι να χαμογελάμε στο πελάτη; Βρίζοντας τους περαστικούς μειώνει ο ηλίθιος πωλητής τις πιθανότητες κάποιων να ενδιαφερθούν για τις Mercedes που πούλαγε..

Τι να πώ πιά..αντί να βελτιωνόμαστε σαν λαός πάμε απο το κακό στο χειρότερο. Και δεν είναι η κρίση, γιατί αυτές οι συμπεριφορές είναι υπεράνω της κάθε κρίσης, είναι η δική μας πορεία στη ζωή, ο εαυτός μας..το είναι μας.

Paradise found

2010-02-19T16:46:00.013+02:00

Η σημερινή πρωϊνή Αθήνα ήταν ένας Παράδεισος. Είχαν απεργία τα ταξί και λόγω της απεργίας των τελωνιακών (έλλειψη βενζίνης) οι νεοέλληνες, δεν είχαν πάρει τα αυτοκίνητά τους..με αποτέλεσμα το κέντρο να είναι όνειρο!. Ο καιρός μας ευχαριστούσε που δεν γεμίσαμε με ηχορύπανση και καυσαέρια για 1 μέρα την Αθήνα, έχοντα μία υπέροχη ζεστή ημέρα.

Ανέβηκα στο κέντρο με τράμ, βρήκα και θέση παρόλλους τους ηλικιωμένους που μονίμως έτσι μετακινούνται!! Η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο που μετά μανίας έψαχνε τραπέζι ελεύθερο στα καφενεία!! Η κρίση θέλει καλοπέραση! Η Πανεπιστημίου ΑΔΕΙΑ. Πέρασα με κόκκινο, με το πάσο μου απέναντι κανένα αυτοκίνητο, άνετα κινούντο τα λεωφορεία και τα τρόλεϋ.. Θα έπαιρνα και τον Ηλεκτρικό..αλλά έφθανε μέχρι την Καλλιθέα..μετά ..κάνουν λέει έργα στις ράγες...Ελπίζω μόνο να μην Ξανα θάβουν κι άλλα Μακρά ή οτιδήποτε άλλο Τείχη!.

Κόσμος υπήρχε, ψώνιζαν στα μαγαζιά κρατώντας απο έναν καφέ στο χέρι και πολλές σακούλες με τις αγορές τους..γιατί η κρίση θέλει και το κατί τις, ένα παπουτσάκι, μία κολώνια, ένα φορεματάκι! Μερικοί καθόντουσαν να απολαύσουν τις μπάντες που έπαιζαν..απο τη μία, η σχεδόν φυτεμένη, brass orhestra, έξω απο την Εθνική Βιβλιοθήκη, απο την άλλη ομάδα μουσικών με βιολοντσέλλο (ναί στο δρόμο!!!) έπαιζαν όμορφους σκοπούς. Πάντα δίνω κάτι στους μουσικούς που μας ευφραίνουν με τις δημιουργίες τους.... και μία κοπέλλα που με έκραξε ότι "τα δίνω σε τσάμπα επαίτες" , της απάντησα "μάθε και εσύ να παίζεις καλά ένα ογκώδες μουσικό όργανο, φορτώσου το και κάνε ρεσιτάλ στο δρόμο..αν σου βαστάει!" και μου απαντάει το βλήμα "Αν ήξερα μουσικό όργανο, θα έκανα ρεσιτάλ, θα γινόμουνα ντίβα".".ενώ τώρα δεν είσαι.."ντίβα" ; Το μουσικό όργανο θα σου δώσει την υπόσταση που δεν έχεις;" Δεν απάντησε.. τι να μου πεί; Paradise lost.

Παντού μικροπωλητές με τις λινάτσες τους αραδιασμένες.. Ως τώρα τους βλέπαμε στη πιο εμπορική Αθήνα..σήμερα τους είδα μπροστά απο το ξενοδοχείο "Μεγ. Βρετανία"..απο τη μιά κάποιοι τα ακουμπάνε χοντρά στο χώρο αυτό και απο την άλλη, οι Σομαλοί..σου δίνουν 5 Φόλεξ στη τιμή των 10 ευρώ. Και δουλεύουν τα Φόλεξ..δεν είναι μαϊμού! Tα βιβλιοπωλεία γεμάτα..ο κόσμος ήσυχα διάβαζε, περιφερόταν, συζητούσε..όπως τα παλιά καφενεία..που τα λέγανε μελετώντας τις εφημερίδες.. Paradise found.

Για να έχουμε μία όμορφη πόλη πρέπει δλδ να απεργούν / λείπουν τα πάρα-πολλά ταξί και οι μισοί Αθηναίοι απο τα οδοστρώματα; Αδικο, δεν είναι;

Τραμπούκοι στα σχολεία

2010-02-07T15:52:00.011+02:00

Διαβαζα πρόσφατα τις προσπάθειες μερικών εκπαιδευτικών να προσδιορίσουν κατ' αρχήν και να αναχαιτίσουν σε δεύτερη φάση τη νέα μορφή βίας το "Cyber Bullying" το οποίο είναι μέσες άκρες κάτι σαν αποστολή/λήψη απειλητικών μηνυμάτων μέσω διαδικτύου. Με αποδέκτη κυρίως παιδιά και εφήβους.

Διάφοροι "bullies" (τραμπούκοι) στέλνουν μηνύματα στους συνομηλίκους τους, π.χ. "σε μισώ", "είσαι ηλίθια" που στη πορεία μπορεί να καταρρακώσουν τη προσωπικότητα και το ηθικό των παραληπτών και να τους οδηγήσουν στην κοινωνική απομόνωση και ίσως στην αυτοκτονία ή και στην ανθρωποκτονία. Οπως του Αλεξ απο τη Βέροια.

1) Ποιοί όμως είναι εκείνοι οι μαθητές που τρομοκρατούν τους συμμαθητές τους; Είναι όντως τέρατα, όπως τους παρομοιάζουν;

Τα παιδιά αναλαμβάνουν ρόλους..παίζουν ρόλους σύμφωνα με κάποια πρότυπα. Το πρωτο πρότυπο είναι της οικογένειάς τους, το δεύτερο ο ευρύτερος κύκλος τους και μετά ίσως και οι ήρωές τους, της τηλεόρασης. Οι πρώτες αξίες των παιδιών του Δημοτικού διαμορφώνονται απο την οικογένεια. Αν ακούν τους γονείς να μιλάνε άσχημα ή κοροϊδευτικά πρός μία ομάδα ανθρώπων, π.χ. τους υπέρβαρους, το παιδί θα κοροϊδέψει τον παχουλό συμμαθητή του, με τα χειρότερα επίθετα.

Οι ρόλοι βοηθάνε το παιδί να πειραματίζεται..μέχρι που θα φθάσει. Οσοι έχουν παιδιά..το έχουν μάθει αυτό καλά. Το παιδί που ουρλιάζει, που χτυπιέται για να του πάρουν κάτι, δοκιμάζει την αντοχή των μεγάλων. Συγχρόνως δοκιμάζει τις δυνατότητές του μέσα απο το ρόλο. Αν οι μεγάλοι υποχωρήσουν-αντισταθούν, κρίνεται και ο ρόλος απο τον μικρό. Μετά είναι θέμα επιλογής του παιδιού αν θα κρατήσει και διαιωνίσει τον επιτυχημένο ρόλο ή θα πειραματισθεί με κάτι άλλο.

Στην εφηβεία το παιχνίδι με τους ρόλους ξεφεύγει.. Οι τραμπουκισμοί μπαίνουν σε πιο σοβαρό επίπεδο, τα θυματα κατακρίνονται για τη προσωπικότητα και την σεξουαλικότητά τους που είναι σε εξέλιξη. Και αντίστοιχα εξοστρακίζονται.
Οι ρόλοι που επικρατούν στο παιδί/έφηβο, είναι εκείνοι που θα το συνοδεύουν στη μετέπειτα ενήλικη ζωή του.

2) Ποιοί μαθητές είναι εκείνοι που πέφτουν θύματα των τραμπούκων;

Αν εξαιρέσουμε μερικές ξεχωριστές ομάδες (υπέρβαροι, ανάπηροι, μετανάστες κλπ διαφορετικοί) υπάρχουν κάποια άλλα κριτήρια. Είναι εκείνα τα παιδιά που για κάποιο λόγο δεν καταλαβαίνουν τη μη προφορική γλώσσα των συνομηλίκων τους. Είναι εκείνοι που δεν πιάνουν τα μηνύματα, "δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα" με τους συμμαθητές τους, εκείνοι που δεν ενσωματώνονται. Οι αιτίες άπειρες, μερικά τέτοια παιδιά έχουν προβλήματα με το σπίτι τους, χωρισμένοι γονείς, αδιαφορία, φτώχια κλπ. Αλλα είναι μοναχοπαίδια, έχουν προβλήματα συνεργασίας κλπ. Κανείς δεν μπορεί να πεί με σιγουριά ποιά είναι αυτά τα παιδιά. Αυτό που μπορούν όλοι να πούν είναι ότι είναι θύματα βίας.

Ολα τα θύματα των τραμπούκων αργά ή γρήγορα απομονώνονται απο την ομάδα των συνομηλίκων τους. Αυτό έχει τεράστια αποτελέσματα στην εξέλιξή τους, γιατί το παιδί θέλει "να ανήκει" να είναι αποδεκτό απο τους ομοίους του. Η αποδοχή φέρνει την ομαλή εξέλιξη και ανάπτυξη. Η κοινωνική απομόνωση και ο χλευασμός μπορεί να κάνει το παιδί να τραπεί μακριά απο το σχολείο (απο τους βασανιστές του) απέχοντας έτσι απο τη μόρφωση, να δημιουργήσει δικές του ομάδες, άλλες επιθετικές (γιατί η βία δημιουργεί χειρότερη βία), αλλες αμυντικές, να υποπέσει σε ναρκωτικά, κλπ. Εάν βέβαια το θύμα καταφέρει να επιβιώσει παρόλλη την απόρριψη απο τους συνομηλίκους του, είναι γιατί έχει βρεί κάποιο στήριγμα, είτε στο πρόσωπο του έρωτα, του γονιού, της καλής επίδοσης στο σχολείο.

Στην ενήλικη ζωή ο τραμπούκος μπορεί να σταματήσει να είναι ή να το συνεχίσει. Το θυμα επίσης μπορεί να παραμείνει θύμα ή να γίνει βασανιστής άλλων, να μην έμαθε τίποτα απο τον πόνο που πήρε ή ακόμη να το ξεπεράσει.

..................................................................................................

Για την ιστορία τώρα. Απο το Δημοτικό ήμουνα θύμα τραμπουκισμού απο τις συμμαθήτριές μου..το ίδιο συνέχισε και στο Γυμνάσιο. Τα κορίτσια - τραμπούκοι μου κάνανε τη ζωή δύσκολη, με τα αγόρια είχα πολύ καλές σχέσεις. Τις εκδικιόμουνα κλέβοντας τους γκόμενούς τους για να τις τιμωρώ. Στη πορεία της ζωής μου, ακόμη και τώρα έχω καχυποψία για τις γυναίκες. Ιδιαίτερα στον επαγγελματικό χώρο, έτσι και μυριστώ τραμπούκο..της την έχω στημένη.

Η χαμένη UHU

2010-02-03T20:37:00.012+02:00

Είναι 2 ώρες τώρα που ψάχνουμε μία συγκεκριμμένη super glue..για να κολλήσουμε ένα πορσελάνινο κάτι που έσπασε. Ξέρουμε το σχήμα της - σαν ρόκετ - ξέρουμε το χρώμα της - ένα σκούρο μπλέ - τυρκουάζ - αυτό που δεν μπορούμε, ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ λέμε, να θυμηθούμε είναι που την έχουμε βάλει.
Γιατί, κάναμε το σβκ μεγάλη ταχτοποίηση (τρομάρα μας) στα συρτάρια μας..τους φοριαμούς κλπ, του γραφείου μας.. και ..χμμ! πάει η κόλλα. Τοποθετήθηκε κάπου με επιμέλεια.. τρέχα γύρευε..

Εδώ και αρκετή ώρα αρχίσαμε να ψάχνουμε ..και να βρίσκουμε αλλα αντι άλλων..4 σφυριά (είχα χάσει το σφυρί νο 1, αγόρασα άλλο, μετά και εκείνο κάπου πήγε..αγόρασα άλλο..και εκείνο..κάπου και στο τέλος τα ξετρύπωσα όλα μαζί..), 3 συρραπτικά (ίδιοι λόγοι με τα σφυριά), να μη μιλήσω για συνδετήρες..χύμα στο πάτο του συρταριού.. . Κάτι ακτινογραφίες που τις ψάχναμε...

Ψάχνοντας βρήκε ο Κ ένα σωρό άλλα πράγματα..χαμένα στο διάστημα εδώ και μήνες..ένα ειδικό καθαριστικό για τα πλαστικά του αυτοκινήτου (είχε φάει το κόσμο να το βρεί πρίν τα Χριστούγεννα), κάτι άλλα κατσαβιδοειδή..μη ρωτάτε που τα είχε ..είχε δε κατηγορήσει τους μεταφορείς ότι του τα σούφρωσαν, η κόλλα όμως άφαντη.

Είναι τώρα ένα τέταρτο που γυρίζει με μανία μιά ροκάνα..κάνοντας προσευχές στον Αγιο Φανούριο, μπάς και εισακουσθεί και να ξαναγυρίσει στο θείο η καλή κόλλα. "Ελα πουλάκι μ', έλα χαρά μ' να δείς τι ωραίο φουστανάκι θα σου πάρω"..σκληρά η μαντάμ. Παραμένει κρυμμένη..

Rλπίζω μόνο να μην είναι κολλητικό, γιατί θυμάμαι μια παλιά συγγενής που είχε χώσει τις κάλτσες του άνδρα της στο καταψύκτη..και που τις βρήκαν παγωμένο κουβάρι όταν κάνανε απόψυξη..

Προβλέπεται γενικό μάδημα..του σπιτιού..
Εχουμε χρόνο ώσπου να ξημερώσει!

Γενάρης 2010

2010-01-30T21:49:00.016+02:00

Οι ημέρες περνάνε γρήγορα, με το τούτο-κείνο, κάτι με τις δουλειές, κάτι με τις υποχρεώσεις, κάτι με τα έκτακτα, σα φτερά φεύγουν και το ένα σβκ διαδέχεται το άλλο. Φτιάχνουμε προγράμματα, πιστεύουμε σε αυτά ότι θα τα κρατήσουμε και μετά τσάκ! τα αναιρούμε γιατί μία παράμετρος δεν έκατσε καλά.

Ερχονται και οι προσδοκίες και ζητούν τα ρέστα. Πάντα μου άρεσε το σπόρ του "αετού" να τους βλέπω να σκίζουν τα κύματα με τα χρωματιστά τους αλεξίπτωτα να υψώνονται, να

διασταυρώνονται και να ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα με τις πνοές του ανέμου. Με τις ώρες κάθομαι και τους κυττάζω. Οχι δεν θέλω να πετάξω και εγώ, έχω πάρει τις πληροφορίες μου - δεν είναι εύκολο σπόρ, απλά να τους καμαρώνω σαν καβαλάρηδες των αέρηδων.
Εχω γίνει σαν τους Γιαπωνέζους, τρέχω με μία κάμερα στο χέρι. Τοπία, εικόνες, τέχνη, άνθρωποι, απόψεις σαν γράφιτι στους τοίχους..όλα αποτυπώνονται και μένουν . Κερδίζω φίλους βάσει του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή μέσα απο το πρίσμα του φωτογραφικού φακού!. Τα λόγια μπήκαν στο ψυγείο, δεν ενδιαφέρονται να αποτυπωθούν, απλά υπάρχουν. Μερικά ξεχνιώνται. Μερικά αποτυπώνονται σε χαρτάκια..αλλά ώσπου να φθάσω τον υπολογιστή..και αυτά πάνε στη λήθη. Η αληθινή ζωή, εκεί έξω είναι. (Η φωτογραφία είναι απο ένα βιβλιοπωλείο στην Αθήνα ) .

Βιβλία και ξερό ψωμί. Τη φλασιά με τα βιβλία μου τη κόλλησαν οι γονείς μου απο τότε που μπουσούλαγα..ήταν και εκείνοι του βιβλίου. Το αστείο είναι ότι όταν ήμουνα έφηβη διάβαζα πολύ δυσνόητες έννοιες, τους Σάρτρ, Κάφκα, Εσσε, Ράσελ, διάφορα δοκίμια κλπ..λές και δεν ήμουνα παιδί!..και μεγαλώνοντας..χαλάρωσαν όλα, τώρα μόνο λογοτεχνία και science fiction/fantasy διαβάζω και βέβαια κόμικς. Απο τον Μίκυ Μάους μέχρι τον Logicomix!....με τα ακουστικά στ' αυτιά. ..και ας κουφαθώ..και μουσική. Πάντα είχα τρέλλα με τη μουσική, τα Top 10 τα ήξερα απέξω χρόνια τώρα..μου αρέσει και η κλασσική, η όπερα, το μπαλέττο..όχι δεν περνάνε οι έξεις..αντίθετα..πολλαπλασιάζονται. Νά και το τελευταίο αγαπημένο μου.
http://www.youtube.com/watch?v=sknDfB3pJB8&feature=PlayList&p=8C75036C2C31E0BF&index=0

Αυτό που μ' αρέσει στον Mika είναι ότι είναι ένας ολοκληρωμένος τραγουδιστής, έχει υπέροχη φωνή, παίζει πιάνο και συνθέτει. Είναι και ωραίος..για τα γούστα μου πάντα. Απόλαυση να τον ακούω. Χάρμα οφθαλμών να τον βλέπω.

Ετσι πέρασε και ο πρώτος μήνας του 2010.

Αποφασίζοντας για τη ζωή των άλλων

2010-01-25T10:08:00.009+02:00

Αυτές τις μέρες τρέχω σαν τον Βέγγο. Δεν προλαβαίνω ούτε να καθίσω στο κομπιούτερ, πόσο μάλλον να κάτσω να γράψω. Εχετε παρατηρήσει ότι ενός κακού, μύρια έπονται; Ε! Αυτό πολλαπλασιάστε το επι 10! Τα πιο δύσκολα πράγματα έχουν τη τάση να συμπίπτουν, τη πιο δύσκολη ώρα όταν ο Μέρφι μας κλείνει το μάτι!

Κουράστηκα να παίρνω αποφάσεις. Αποφάσεις για τη ζωή των άλλων. Για τη δική μου ζωή, δεν έχω πρόβλημα. Αμα είναι να πάρω σοβαρή απόφαση, κάθομαι κανά 2ωρο μπροστά στο πάζλ..συγκεντρώνομαι τελείως στη τοποθέτηση των κομματιών..και μετά να η απόφαση έτοιμη, μέσα στο μυαλό μου για να την ακολουθήσω. Αυτό όμως είναι εύκολο. Τα δύσκολα ξεκινάνε με εκείνες τις αποφάσεις που πρέπει να τις πάρεις στο πίτς φυτίλι. Και που να αφορούν βεβάιως άλλους. Θα μου πείτε ότι, έχοντας πάρει τόσες πολλές αποφάσεις στη ζωή μου για άλλους, τόμαθα πιά το ποίημα. Οχι, δεν είναι έτσι. Γιατί η ευθύνη είναι τεράστια. Και η ζωή πολύτιμη!

Αρρώστησε σοβαρά η θεία μου που μένει δίπλα μας. Μεγάλης ηλικίας, αλλά με σχετικά καλή υγεία. Κρύωσε και έπαθε οξεία ωτίτιδα. Πρήσθηκαν τα αυτιά της και έγιναν σαν του Ντάμπο. Και βέβαια δεν το είπε εγκαίρως..να τη πάμε σε ένα γιατρό..το είπε αφού σήκωσε υψηλό πυρετό. Και εκεί..την έπαθα. ΚΑΝΕΝΑΣ γιατρός δεν ήταν διατεθημένος να έρθει στο σπίτι για επίσκεψη. Ούτε οι περίφημοι SOS γιατροί του τηλεφωνικού 1016. Ακουγαν πως είναι ανω των 80 και λέγανε "καλέστε ασθενοφόρο".

Γνωρίζοντας τα χάλια των νοσοκομείων, αν καλούσα ασθενοφόρο..θα κινδύνευε να πάθει πνευμονία..Τα ξέρω καλά τα ασθενοφόρα και τα δημόσια νοσοκομεία..απο τότε που ήταν άρρωστη η μάνα μου. Παίρνουν τους ασθενείς τα ασθενοφόρα και τους αφήνουν σε χώρους για να τους εξετάσουν οι γιατροί, χώρους με ρεύματα και τσουχτερό κρύο..θα άρπαζε τα χειρότερα περιμένοντας τους γιατρούς να ασχοληθούν με εκείνην..και σε εφημερία..μπορεί να περίμενε πολλές ώρες..στην ηλικία που είναι δεν τη παίρνει. Είδαμε και το 2003 που κάλεσα ασθενοφόρο..που την άφησαν σε ένα διάδρομο και πάγωσε..και συν των άλλων προβλημάτων της άρπαξε και βρογχικά!

Τελικά βρέθηκε κάποιος γιατρός και μας έκανε τηλεφωνική διάγνωση..έδωσε φάρμακα και αντιπυρετικά..και σώθηκε η κα Π για άλλη μία φορά!.

Η απόφαση να τη κρατήσω στο σπίτι..πολύ δύσκολη. Η κατάστασή της ήταν κρίσιμη. Είχε 39.5 πυρετό! Αμφιταλαντευόμουνα συνεχώς. Και δεν μιλάμε για ενοχές. Ναί, μπορεί να μου πάθαινε ένα εγκεφαλικό απο τον υψηλό πυρετό. Ναί μπορεί να έπεφτε σε κώμα. Ισως όμως και όχι. Δεν υπήρχε κανείς να μου δώσει μία συμβουλή. Τηλεφώνησα σε γιατρούς γνωστούς μου. Ολοι τους ήταν κάθετοι. "Μη τη πάς νοσοκομείο για μία ωτίτιδα, θα γίνει χειρότερα" ή "Κάλεσε ένα ασθενοφορο ιδιωτικού νοσοκομείου, στα δημόσια τους γέρους τους αφήνουν στα ράντζα". Και οι συγγενείς.." Ο,τι νομίζεις κάνε, θα υποστηρίξουμε τις αποφάσεις σου". Το ένστικτό μου, μου έλεγε να τη προφυλάξω. Μακριά απο κρύα και ρεύματα. Είχε και ένα ψοφόκρυο άλλο πράγμα! Που να τη πάω τη γιαγιά; Απο την άλλη, σε ένα νοσοκομείο θα πέφτανε επάνω της οι γιατροί, όλα θα ήταν υπό έλεγχον, δεν θα ζοριζόμουνα εγώ. Πήρα τα ζάρια. Κορώνα-γράμματα. Διάλεξα τα γράμματα- να μείνει σπίτι. Ερριξα. Γράμματα.

Εχουν περάσει 5 μέρες απο τότε. Ο πυρετός έπεσε σε 4 ώρες. Με αντιπυρετικά και μετά ήρθε η αντιβίοση. Είναι σαφώς καλύτερα, όλα πήγαν κατ' ευχήν. Ακόμη κανείς γιατρός δεν έχει έρθει να τη δεί. Ολοι θέλουν να τους τη πάω στο ιατρείο τους!!! Και αυτό θα γίνει..

Ομως το παράπονό μου έμεινε. Που δεν ήρθε ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ στο σπίτι να τη δεί και να με συμβουλεύσει. Γιατί αν ο επισκέπτων γιατρός μου έλεγε ότι είναι σοβαρά, αμέσως θα καλούσα ασθενοφόρο.. Αλλα βλέπει ένας γιατρός, άλλα ένας ιδιώτης!. Με άφησαν..να ρισκάρω για τη ζωή..για μία ακόμη φορά.

Κοντεύει να γίνει συνήθεια, πιά! Ντροπή!

Τσιγάρα

2010-01-16T22:57:00.006+02:00

Ο χειρότερος εχθρός της Ελλάδος είμαστε εμείς οι Ελληνες. Είτε προσπαθούν οι κυβερνήσεις, είτε η Ευρώπη, είτε ο Αγιος Βασίλης,..ότι και να κάνει ο οποιοσδήποτε για να μας αλλάξει νοοτροπία είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ.

Αυτό ας το καταλάβουν οι πολιτικοί και οι λογείς εταίροι που προσπαθούν να μας φέρουν στα δικά τους πρότυπα.

Ο λόγος του άρθρου αυτού είναι το ΤΣΙΓΑΡΟ. Δεν έχω τίποτα εναντίον των καπνιστών, όταν ο καπνός τους δεν μου έρχεται επάνω μου. Αντίθετα έχω πολλά όταν ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ σε κλειστούς χώρους μη σεβόμενοι τους άλλους που δεν το μπορούν.

Μ' αρέσει που βγήκε και νόμος για το κάπνισμα στα εστιατόρια και στους κλειστούς χώρους..

Δεν πάνε να λένε, ΤΙΠΟΤΑ δεν εφαρμόζεται..

ΟΣΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ να πέσουν, ακόμη και το κεφάλι του ιδιοκτήτη του μπάρ/ταβέρνας/εστιατορίου να πέσει κάτω απο τον πέλεκυ..τον ίδιο τον Μπαμπούλα να στήσουν έξω απο κάθε κλειστό χώρο..ουδείς πτοήται γιατί ώς γνωστόν "ο τράχηλος του Ελληνα, ζυγόν δεν σηκώνει"..μόνο απειλές για οικονομική κατατρόπωση σηκώνει..και δώστου το δάκρυ κορόμηλο.

Ξέρω, είναι θέμα παιδείας. Αγνωστη η λέξη. Φλόγες κι αν βγάλουν τα οπισθιά μας πάνω στις θρανία/καρέκλες, τα πτυχία μας να τα κουβαλάνε απο πίσω 100 βαστάζοι..παιδεία δεν θα αποκτήσουμε ποτέ..επειδή χρειάζεται να θέλουμε να αλλάξουμε..όχι να κάνουμε τους καμπόσους με τις περγαμηνές μας!

Είναι και θέμα σεβασμού πρός τον άλλο πολίτη. Αλλη άγνωστη λέξη. Στα λόγια σεβόμαστε απο τα μικρά παιδιά μέχρι τα ράσα του παπά..στη πράξη.. Μόνο ο τρόπος που παρκάρουμε "ένα λεπτούλι θα κάνω μόνο" τα λέει όλα.

ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΜΕ τίποτα..σαν λαός.

Βήχω σαν το γάϊδαρο όλο το απόγευμα.. Απο παθητικό κάπνισμα! "Κάτσε σπίτι αμα δεν αντέχεις" είπε κάποιος όνος.

Αυτό που λέγαμε πιο πάνω. Εμείς οι Ελληνες καταστρέφουμε τη χώρα μας.

Μαύρη πέτρα

2010-01-11T21:24:00.029+02:00

..ρίχνω στο τέλος της κάθε χρονιάς που περνάει..και προχωράω για την επόμενη. Δεν θέλω να σκέφτομαι τα οδυνηρά που πέρασα, αν και αναγκαστικά κουβαλάω κάποιες αναμνήσεις..νωπές, αλλά ξέρω οτι στη πορεία η επιλεκτική μνήμη μου θα τις ξεκαθαρίσει ώς τον Μάρτιο, έτσι μόνο τα όσα αξίζουν θα θυμάμαι.

Γενάρης - Φλεβάρης 2009

Οπως κάθε χρόνο..απο τραπέζι σε τραπέζι, απο γιορτή σε γιορτή. Οσους δεν είδαμε τις γιορτές θα τους δούμε αυτό το μήνα.. Ολες οι υποσχέσεις για δίαιτα, πάνε περίπατο. Αυτό που δεν μπόρεσε να αναβληθεί είναι η πονεμένη μέση. Βρέθηκε λύση μέσω φυσικοθεραπείας και επιθέματα πάγου στη φλεγμονή.. έφυγε ο αφόρητος πόνος. Μαζί φύγανε και τα πακέτα φαρμάκων που αβέρτα έγραφαν οι γιατροί..δεν τα πήρα βεβαίως..μη τρελλαθούμε τώρα..

Αρρώστησε η μία γάτα μου, εκείνη που ήταν κληροδότημα απο τη μάνα μου..ήδη 20 ετών....κάθε τόσο στο γιατρό για μετάγγιση.. ΗΘΙΚΟ ΧΑΜΗΛΟ. Φοβάμαι μη τη χάσω. Την αγαπώ.

Μάρτιος

Δύσκολος μήνας. Ξεκίνησα με βήχα..χωρίς πυρετό, αλλά βήχας που δεν σταματούσε..και ο γιατρός βέβαια έλεγε ότι είναι αλλεργία..Αθεράπευτη περίπτωση, τσίμπαγε την επίσκεψη και έξω απο τη πόρτα. Μέσα Μαρτίου πεθαίνει η γάτα της μαμάς μου απο νεφρά. (Το φοβερώτερο είναι ότι απο τον ίδιο λογο πέθανε και η μητέρα μου το 2001!!) . Απίστευτος ο πόνος.
Δύο μέρες αργότερα πέφτει η πεθερά στο αεροδρόμιο και χτυπάει στο κεφάλι. Μένει αναίσθητη και μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Τρέχουμε όλοι σαν τρελλοί.

Δύο μέρες μετά τη πεθερά αρρωσταίνω σοβαρά με υψηλώτατο πυρετό. Επαναληπτική διάγνωση φαρυγγίτιδας..χορήγηση (ξανα-μανα) αντιβιοτικών.

Απρίλιος

Πάω να δώ έναν ειδικό για το βήχα..μου βρίσκει οξυτάτη πνευμονία και θέλει να με βάλει στο Νοσοκομείο. Εκφράζει επιθυμία επίσης να σφάξει το συνάδελφό του γιατρό που για μήνες έλεγε ότι είχα αλλεργία, ενώ είχα πνευμονία και μου έδινε άλλα αντ' άλλων φάρμακα. Ο άλλος γιατρός τη γλυτώνει, εγώ όμως όχι..μπαίνω νοσοκομείο και μένω 15 μέρες..με εξετάσεις και θεραπείες. Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν έσπαγαν οι φλέβες..και πλημμύριζαν τα αίματα..και μετά οι νοσοκόμες έψαχναν να βρούν γερή φλέβα..τρυπώντας..παντού.. Σαν του Εσταυρωμένου έμοιαζαν τα άκρα μου όταν βγήκα απο το Νοσοκομείο..και τρύπες όπως των ναρκωμανών.. Γύρισα σπίτι με πολλά φάρμακα και θεραπεία..ενός έτους.. Μόνο που δεν φίλησα τα πλακάκια της εισόδου! Σπίτι μου σπιτάκι μου!

Καλά τα νέα της πεθεράς, επιπόλαιο το χτύπημα και τα σπασμένα κόκκαλα θα κολλήσουν. Ευτυχώς. Ωσπου να κολλήσουν όμως..γίνεται της κακομοίρας στο σπίτι της..όλοι τρέχουν.. εκτός απο εμένα..που δεν μπορώ..

Μάϊος-Ιούνιος

Χρειάζεται να χάσεις για να μάθεις να εκτιμάς. Ξαφνικά ο κόσμος έγινε πιο γλυκός, πιο φιλικός. Ολοι συνεργαστηκαν για να με βοηθήσουν. Αλλη έννοια πήρε η ζωή μου, άρχισα να απομακρύνομαι απο την απομόνωση του κομπιούτερ..ήθελα να ξαναβρώ τις χαμένες στιγμές.. Αντί να γράφω για συναισθήματα, έβγαινα έξω και τα ζούσα, τα αποτύπωνα με μία φωτογραφική λήψη.. Η φωτογραφία εξελίχθηκε σαν αντικαταστάτης των λέξεων. Εγραφα βέβαια ακόμη γράμματα στις φίλες μου (χόμπυ που το έχω πολλά χρόνια), όχι όμως και στα μπλογκ.. Σαν να στέρεψα, σαν να ήθελα να ζώ τις εικόνες της ζωής, να τους δίνω αποχρώσεις, πινελιές, να τις λούζω με τον ήλιο και με σταγόνες βροχής, αντί να γράφω γι' αυτές..

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και αυτό το μπλόγκ που με κέντρισε να διαβάσω τα βιβλία που πρότεινε.. Εκεί με τα fantasy books..ξετρελλάθηκα..με τα μούτρα έπεσα..στους φανταστικούς κόσμους και δεν έλεγα να πατήσω πάλι στη πραγματικότητα..

Βιβλία και ταξείδια στην αγαπημένη μου Β. Ελλάδα..Φωτογραφίες και ανθρώπινες επαφές, βόλτες, παρέες, χαρά. Ξανα-εκτιμώ τη ζωή, παρόλλη τη δυνατή φαρμακευτική αγωγή.. ΣΥΝΕΡΧΟΜΑΙ

Ιούλιος- Αύγουστος

Το γεγονός ότι τα θαλάσσια μπάνια απαγορεύτηκαν για φέτος..μου χάλασε το κέφι για τις διακοπές.. Οταν βράζει ο τόπος η βουτιά στις Αιγιοπελαγίτικες θαλασσίτσες μας είναι Παράδεισος..που αναγκαστικά θα περιμένει. Εκδρομές στα βουνά και στα λαγκάδια.. Βιβλία πολλά και ταινίες.. Είδαμε τη Πίνδο απο όλες τις πλευρές..οργώσαμε όλη τη Θεσσαλία.. μέχρι και camel trophy κάναμε στους κατσικόδρομους.

Ξεκινάμε μία χορηγία επ' αόριστον πρός ένα παιδί. Είμαστε ανάδοχοι γνώσης. Το εφοδιάζουμε με ό,τι χρειάζεται για τη μόρφωσή του. Είμαστε πολύ χαρούμενοι γι' αυτό.

Σεπτέμβριος-Οκτώβριος

Στροφή πρός το Facebook και τη φωτογραφία σαν μέσα έκφρασης. Διαβάζω πολύ άλλους που γράφουν..αλλά δεν αφήνω γραπτά ίχνη εδώ. Πολύ μουσική και γεμάτο το πρόγραμμα.. Τι στην ευχή..έπρεπε να μπώ στο Νοσοκομείο για να μάθω να ζώ;

Συμμετοχή μου στις Ευρωεκλογές. Ωραία η εμπειρία, για μία φορά. Να λείπει η επανάληψη. Βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβριο.. Ολοι σύσσωμοι τρέχουμε να ψηφίσουμε..τους ίδιους και τους ίδιους..ώστε να τους μουτζώνουμε για άλλη μία φορά. Πότε θα βγούμε απο τη ντενεκεδούπολή μας; Είμαστε περίγελως στο εσωτερικό, τείνουμε να γίνουμε και στο εξωτερικό.

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τα γυμνάσια που κάνει ο Μπαμπάκης (γάτος Αγκύρας 5 ετών) στη κα Π. (ετών 86). Μισιούνται απίθανα, ο ένας παραφυλάει την άλλη για να αλληλο-αρπαχθούν. Αμα όμως τους χωρίσεις..μελαγχολούν. Ο γάτος πάντως είναι κούκλος. Και το ξέρει!

Νοέμβριος-Δεκέμβριος

Αρρώστησε σοβαρά μία φίλη με καρκίνο...μάλλον θα το παλέψει. Ισως. Μακάρι να το ξεπεράσει χωρίς πόνους.

Συνεχίζει η φυγή μου..περπάτημα ώρες και πολλές εξωτερικές δουλειές. Μαγειρέματα στο σπίτι και συχνά τραπέζια σε φίλους. Καλά είναι τα εστιατόρια, το σπιτικό όμως φαγητό δεν παίζεται!

Χριστούγεννα. Στήνουμε το δένδρο μας και όπως κάθε χρόνο βρίσκουμε τρόπους να δένουμε τα σπασμένα κλαδιά.. Δεν θέλουμε να αγοράσουμε νέο..το παλιό είναι φορτωμένο με τόσες αναμνήσεις..που έχει γίνει πλέον σαν αγαπημένο συνεταιράκι, παρόλλα τα στραβο πατημένα κλαδιά του... Τα δένουμε με σπάγκο και στολίζουμε το σπάγκο με φωτάκια ωστε να μοιάζει εξωπραγματικός.

Γλυκά μεταβαίνουμε στον καινούργιο χρόνο..οικογενειακώς..

Καλή χρονιά

Αρνηση ιατρικής αγωγής

2010-01-03T23:56:00.008+02:00

Εχει άραγε κάποιος σύμφωνα με το Νόμο δικαίωμα να αρνηθεί την όποια θεραπεία του προτείνουν οι γιατροί, όταν πάσχει απο καρκίνο; Εχει άραγε ηθικό δικαίωμα να αρνηθεί να τον βοηθήσουν και να επιλέξει την όποια οδό πρός..το τέλος του..με όποια μορφή κι αν είναι αυτό ;

Μία γνωστή μου διεγνώσθη με καρκίνο της μήτρας. Είχε ενδείξεις, έκανε κάποιες εξετάσεις και βρέθηκε η αιτία. Τρομοκρατήθηκε όχι τόσο για τον καρκίνο όσο για τις θεραπείες που της πρότειναν οι γιατροί, χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης όλων και μετά αναλόγως, χημειοθεραπεία ή ακτινοβολίες. Δεν θέλει να υποφέρει, να λιώνει κομμάτι-κομμάτι για ένα αμφίβολο αποτέλεσμα..ζωή..με κάποια μείον..ζωή με πιθανότητα μετάστασης.

Δεν θέλει να κάνει χημειοθεραπεία. Ουτε καμμία ακτινοβολία γιατί ξέρει ότι είναι πολύ επίπονες και με πολλές παρενέργειες. Προσπαθείς να διορθώσεις το ένα και τα άλλα χαλάνε.. θεωρεί.

Εχει προγραμματισθεί η εγχείρισή της μετά τα Θεοφάνεια δεν ξέρω όμως αν θα τη κάνει.

Οπως μου είπε..φοβάται ότι δεν θα επιζήσει με μία αξιοπρεπή ζωή, οπότε ..αφού ήρθε η ώρα της..ας φύγει. Κάτι σαν αυτοκτονία.

Οσο κι αν με σοκάρει, να μη δέχεται να προσπαθήσουν να τη θεραπεύσουν..είναι δικαίωμά της. Είδε τη μητέρα της να λιώνει κομμάτι-κομμάτι απο τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας..κάτι σαν η θεραπεία πέτυχε ο ασθενής απέθανε..και δεν θέλει να γίνει το αυτό με εκείνη. Οι υποσχέσεις για πιθανότητα ίασης 60% δεν την ενδιαφέρουν. Το τώρα είναι πιο τρομαχτικό.

Ως τώρα αρκετοί γνωστοί και συγγενείς είχαν καρκίνο. Ο μπαμπάς μου πρώτος με όγκο στον εγκέφαλο, έκανε ακτινοβολιες αλλά μετά πέθανε στα 57 του. Ο Τ. και εκείνος καρκίνο στο στομάχι..έκανε χημειοθεραπεία, πέθανε στους 6 μήνες στα 45. Διάφοροι άλλοι επίσης που πέθαναν είτε κατά τη διάρκεια των θεραπειών ή αμέσως μετά επειδή χάλασε κάποιο άλλο ζωτικό όργανο. Κανείς δεν επέζησε. Ολοι όμως αυτοί τη θεραπεία που πρότειναν οι γιατροί την έκαναν ελπίζοντας στην ίαση. Μόνο μία πολύ παλιά φίλη της μαμάς μου που είχε καρκίνο του δέρματος δεν δέχθηκε καμμία θεραπεία και πέθανε 5 μήνες μετά τη διάγνωση 40 ετών.

Είτε κάνουν θεραπεία, είτε όχι ο θάνατος καιροφυλακτεί. Ομως ..κρίμα δεν είναι να μη προσπαθήσει τουλάχιστον ..να ζήσει;

Εκτός κι αν η ποιότητα ζωής είναι πιο πολύτιμη απο την ίδια τη ζωή.

Αν όμως οι θεραπείες ήταν πιο προηγμένες, δεν προκαλούσαν τόσο σωματικό πόνο θα επιλέγοντο πιο εύκολα και απο αυτούς που φοβούνται;

Εχω στενοχωρηθεί πολύ. Και συνάμα απορήσει.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς με Οικογένεια

2010-01-01T10:16:00.007+02:00

Είναι όμορφες οι οικογενειακές γιορτές γιατί φέρνουν κοντά και τους γνωστούς, κοντινούς συγγενείς αλλά και λιγώτερο έως περισσότερο μακρινούς κάποιους που μόνο τέτοιες μέρες βλέπουμε. Τα παιδιά βλέπουν τους παπούδες τους για μία ακόμη φορά, τους έχουν συνηθίσει, αυτό να λέγεται, αλλά η επανάληψη δίνει μιά γλυκιά θαλπωρή, ότι είναι εκεί. Ετσι πιστεύουν τα παιδιά, ότι όλα είναι αιώνια. Ετσι θέλουμε να πιστεύουν τα παιδιά, ότι οι μεγάλοι, εμείς, είμαστε αιώνιοι στα μάτια τους, στυλοβάτες τους εσαεί.

Σε κάθε οικογενειακή γιορτή θα υπάρχει πάντα μία πολύ γιαγιά που συνήθως δεν θα ακούει καλά. "Πώς είστε, καλά;" ρωτάει η πιτσιρικαρία..και παίρνει την απάντηση "όχι δεν τσουγκρίζουμε αυγά τα Χριστούγεννα, μόνο το Πάσχα", οπότε ξεσπάνε σε γέλια! Γελούν με το τίποτα, είναι να τα χαίρεσαι που ξέγνοιαστα πορεύονται.

Βαριούνται σε γενικές γραμμές τα παιδιά τους μεγάλους, όλοι περάσαμε απο αυτό το στάδιο, εμφανίζονται για να πάρουν φιλιά, αγκαλιές και μποναμάδες και μετά έξω απο τη πόρτα με τις παρέες τους. Απόλυτα φυσικό. Και πρέπον. Αν δεν ζήσουν τώρα που είναι μικροί..πότε θα το κάνουν; Αν και αυτό παίρνει νερό, γιατί την ίδια συμπεριφορά είχε παλιά μία συγγενής της μητέρας μου κατά πολύ μεγαλύτερή της..ερχόνταν, εύχονταν και τσούπ έξω απο τη πόρτα για διασκεδάσεις.. όπως αισθάνεται κανείς.

Φέτος οι πιτσιρικαρία εμφανίσθηκε στις 11.30, είχε τελειώσει τις γύρες νωρίς και κάθισε μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες..άγρυπνη γελώντας και χοροπηδώντας. Δεν είναι σιωπηλά ντροπαλά παιδιάκια αυτά, έχουν άποψη, στυλάκι και γλυκιά καρδιά. Τα αγάπαμε αφόρητα. Δεν τα χαϊδολογούμε πολύ, τα χαιδολογούμε πάρα πολύ...

Και βέβαια στις οικογενειακές γιορτές υπάρχουν και τα ευτράπελα..για αυτά ζούμε. Φέτος χάσαμε τη πιατέλλα των αλλαντικών. Και δεν είναι κομπολόϊ που κάπου τόβαλες, κάπου σούπεσε..ολόκληρη πιατέλα δεν κρύβεται, λές. Αυτή ήταν η εξαίρεση, κρύφτηκε και δεν έβγαινε αν δεν έλεγες το σύνθημα. Και η πεθερά είχε ξεχάσει το σύνθημα. Αφού φάγαμε τη παραδοσιακή για την οικογένειά μας σούπα της παραμονής και τη τυρόπιττα μετά σηκωθήκαμε όλοι να ψάχνουμε τα απολωλόντα αλλαντικά..που βρέθηκαν αλλού γι αλλού μετά..ευτυχώς σωα. Το τελευταίο ωραίο κομμάτι ήταν η βασιλόπιττα. Κάθε χρόνο τα ίδια.

Η συζήτηση ξεκινάει πρίν κοπεί. "Εβαλες το νόμισμα;" Πονηρή ερώτηση, γιατί αν το βάλανε οι πεθεροί, θα φαίνεται απο κάτω η χαραματιά..Αν όμως δεν το βάλανε εκείνοι και μπήκε πρίν ψηθεί η βασιλόπιτα, δεν φαίνεται με τίποτα έχει ενσωματωθεί με τη πίττα και άντε βρέστο. Δυστυχώς φέτος ήταν η δεύτερη περίπτωση..

Καθίσαμε όλοι σοβαροί γύρω απο το τραπέζι. Απλώσαμε μπροστά μας μία χαρτοπετσέτα και σηκώσαμε τα μανίκια μας. Κόπηκε η βασιλόπιττα σε ισομερή κομμάτια, ο καθένας πήρε το δικό του..και άρχισε το μάδημα..ούτε κοτόπιττα να ετοιμάζαμε μετά μανίας ψάχναμε το πολυπόθητο γούρι..που δεν σημαίνει τίποτα..αλλά είναι γούρι..Και όταν η βασιλόπιττα είχε γίνει ένα βουνό απο θρίμμα, και το γούρι άφαντο, το μόνο κομμάτι που δεν πειράξαμε ήταν αυτό της Παναγίας και μιά και εκείνη δεν το μάδησε..ανέλαβε ο πεθερός..και νάτο το γούρι.. Και μετά ακούσαμε τα εξ αμάξης απο τον ανηψιό που ζαχάρωνε το γούρι..να το περάσει στα κλειδιά του..και αρχίζει έναν διάλογο, ένα παζάρι με τον αντιπρόσωπο της Παναγίας (παπού του) για να πάρει το γούρι και εκείνος υπόσχεται να είναι καλός στο σχολείο, να φέρνει καλούς βαθμούς..και εμείς απο κάτω να λέμε τα χειρότερα, "όχι δεν είναι καλό αυτό που υπόσχεσαι δεν είναι εφικτό" ή "Παναγία είναι αυτή, δώσε κάτι απο το υστέρημά σου" και εκείνος ως παιδί να παίρνει τα σχόλια της μετρητοίς και να στραβομουτσουνιάζει.. να αρχίζει ο αντίλογος..και εμείς να γελάμε.

Γλυκές οικογενειακές στιγμές..παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Σας ευχομαι κάθε καλό, μαζί με τις οικογένειές σας που σας αγαπούν και σας κάνουν και γούστο!

Χριστουγεννιάτικες σκέψεις

2009-12-24T18:47:00.006+02:00

Κατ' αρχήν να ευχηθώ σε όλους να περάσετε όμορφα και οικογενειακά, μαζί με αυτούς που σας αγαπούν, μαζί με αυτούς που αγαπάτε...και να φάτε. Αφήστε τις δίαιτες και τις γκρίνιες παράμερα..και αφεθείτε στις δημιουργίες της κάθε μητέρας, θείας, γιαγιάς, κουμπάρας, ξαδέλφης, φίλης, φίλου, μπαμπά, παπού, θείου σας, που ξεπατώθηκαν για να σας..χορτάσουν.. και τις πετσούλες να φάτε..τα καψαλισμένα κομματάκια του γουρουνιού ή της γαλοπούλας.. αυτά που δεν επιτρέπονται..φάτε τα μωρέ..αφήστε τους γιατρούς να λ'ενε..

γιατί

αν ζούσαμε όλοι σαν λιτοδίαιτοι μοναχοί..οι γιατροί θα πουλάγανε λεμονάκια στη λαίκή! Οπότε για να μη μείνουν άνεργοι..φάτε..πιείτε..και χορέψτε.. τσιφτετέλια..αν σας σηκώνει το τραπέζι..και επάνω του.. ή ντίσκο και όποιος αντέξει.. για όλα τα γούστα..

Αύριο έχω όλο το σόϊ τραπέζι.. Σαν Παναγίες έρχονται πάντα και πολύ σπάνια τσακώνονται σε μένα (αν και ποτέ δεν ξέρεις..)..μετά πάλι τραπέζι έξω την επομένη..και συνεχίζει..η κάθε θεία πρέπει να δείξει τη τέχνη της χρονιάρες που είναι μέρες..προκαλώντας μία γαστρορραγία τουλάχιστον... σε κάποιον απο εμάς..Το είπαμε, να μη το ξαναλέμε..τόσους γιατρούς έχει το σόϊ, μη πεινάσουν οι άνθρωποι!

Το περίεργο είναι ότι θυμόμαστε τις γιορτές που είναι συνδεδεμένες με ευτράπελα, άλλα αστεία άλλα κουραστικά..και όχι γιατί φάγαμε καλά!. Οπως τότε που έφτιαξε κανελλόνια η κα Π και αφού τα έψησε, βγάζοντάς τα απο το φούρνο, έσκυψε και της ήρθε ζάλη...και κράτττςςςςς έπεσε το πιρέξ στα πλακάκια και εκείνη απο πάνω..και βγάλαμε τα Χριστούγεννα σφουγγαρίζοντας ξανά και ξανά γιατί γλιστραγαν τα λάδια..και συνεφέροντας την οικοδέσποινα που έκλαιγε και διαμαρτύρονταν. Μετά βέβαια γλείψαμε τα εναπομείναντα πιάτα..γιατί όποιος κάνει χειρωνακτική εργασία ΠΕΙΝΑΕΙ..και ήπιαμε όλο το απόθεμα.. Η τότε που κόβοντας το γουρουνάκι, μιά άλλη θεία, έκοψε και το δάχτυλό της μαζί..και τρέχαμε !

Οι καυγάδες δίνουν και παίρνουν σε ΚΑΘΕ ΜΑΣ οικογενειακό τραπέζι..οπότε δεν είναι κάτι το περίεργο να πιαστούμε για το τίποτα.. Αυτό γίνεται κάθε τόσο..τσίκλα πιά!. Το πιο περίεργο θα ήταν να μη μαλώσουμε! Ετσι για αλλαγή! Εχουν όμως όλα πολύ γούστο..

Εύχομαι λοιπόν σε όλες και σε όλους.. ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΚΑΛΑ με υγεία!

11 days of Christmas

2009-12-14T10:04:00.010+02:00

Τις τελευταίες μέρες πήγαινα συχνά στο κέντρο της Αθήνας για δουλειές..ναί! μέσα στη βροχή και στα λασπόνερα. Περπατάς προσεκτικά στα πεζοδρόμια μη φάς καμμιά τούμπα ενώ παρατηρεί κανείς τη βρώμα και τη δυσωδία των σκουπιδιών που συσσωρεύονται κοσμώντας κάθε δρόμο εκτός των κεντρικών λεωφόρων.

Μα είναι εικόνα αυτή κύριε Κακλαμάνη μου 10 μέρες πρίν τα Χριστούγεννα;

Τι πάει να πεί "κάνουν απεργία τα συνεργεία καθαρισμού και σκουπιδιών", δεν είμαστε καλά, βρές τρόπο να καθαρίσεις την Αθήνα. Βρές τρόπο να μην είναι ΒΡΩΜΙΚΗ η πόλη.

Πέρασα ένα βραδάκι με το αυτοκίνητο απο τη Πλατεία Συντάγματος. Είχε κόσμο εξαιτίας μιάς χριστουγεννιάτικης γιορτής, κόσμο με ομπρέλλες, αλλά κόσμο. Παντού αστυνομικοί..και απόρησα τι στην ευχή κάνουν τόσσσσοιιιιι αστυνομικοί στη γιορτή; Και μετά είδα το χριστουγεννιάτικο δένδρο. Α! Μάλιστα! Τους ανέθεσαν να φυλάνε το δένδρο! Μα τι γελοιότητα!

Παρακολουθω εδώ και καιρό μία δίκη που γίνεται στην Ιταλία για το φόνο μιάς 20χρονης Αγγλίδας φοιτήτριας απο τους συγκατοίκους της. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το βάρος της δημοσίότητας που δίνει ο Τύπος στη καταδικασθείσα Αμερικάνα, ενώ για το θύμα που τελικά έχασε τη ζωή της με φρικτό τρόπο..κανείς δεν νοιάζεται. Απορώ που κάθονται βουλευτές κλπ και δίνουν γνώμες αν θα αθωωθεί σε έφεση που θα κάνει η ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ, απορώ που δίνουν συνεντεύξεις ότι συμπάσχουν με αυτά που περνάει !!! να γίνεται στάρ ο εγκληματίας, !!! Ε! Το θεωρώ εντελώς ανήθικο. Η Amanda Knox ενεπλάκει σε αποτρόπαιο έγκλημα μαζί με τους φίλους της βίασαν και σκότωσαν. Το δικαστήριο τη καταδίκασε αλλά τα ΜΜΕ (κατευθυνόμενα προφανώς) την αθωώνουν. Αυτό με βγάζει απο τα ρούχα μου!.

Μέρες που έρχονται ορίστε και ένα τραγουδάκι