JellyPages.com

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 28, 2005

Ξεματιάζει κανείς?




Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ
βήμα να κάνω
έχω πιαστεί η έρημη
θέλω να πεθάάάάνωωω!

Γύρισα απο το γυμναστήριο που είχα να πατήσω 2 μήνες.

Μετά απο 1,5 ώρας αερόμπικ, ζαλίστηκα..γονάτισα..σχεδόν κλάταρα.

Και τσακίστηκε ο Μ. (ο γυμναστής) να με σηκώσει μη του μείνω στο μάθημά του και έχει ευθύνη.
(Ο Μ δεν είναι καθόλου ωραίος, είναι το κάτι άλλο. Γύρω στα 35-40, όχι πολύ ψηλός αλλά σοβαρός καθότι πατήρ 2 τέκνων. Στο μάθημά του παίζουν ξύλο οι πιτσιρίκες..σε ποιά θα μιλήσει..ποιά θα του τραβήξει την προσοχή.. βέβαια αυτός δεν τα τρώει αυτά.. ξέρει.. μη χάσει και τη δουλειά του..)

Τα χάλια μου έχω
πέρα απο τα πιασίματα στα πόδια και στα πλευρά από τα βάρη (pump effect)

με βαραίνουν αφάνταστα και οι κατάρες των ελεύθερων / ανύπαντρων συμμαθητριών μου που ενώ εκείνες στήνουν κώλο για τα μάτια του Μ, αυτός μιλάει με όσες δεν του κολλάνε...

Το κακό είναι ότι ο Μ. με συνόδεψε μέχρι το αυτοκίνητο και μου έδειξε φωτογραφίες των παιδιών του.

Αυτό καταγράφηκε στα κατάστιχα...

Ηδη νοιώθω χάλια..το κεφάλι μου είναι βαρύ..πονάει και ο λαιμός μου..

Μήπως ξέρει κανείς να ξεματιάζει?

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2005

Κλέφτες αναμνήσεων

Μισώ τις αποθήκες
Α! είσαι τρελλή για τα σίδερα, τόσα υπάρχουν να μισήσεις, τις αποθήκες βρήκες?

Ναί, τις αποθήκες τις μισώ
- γιατί εκεί χώνουμε πράγματα που δεν θέλουμε τώρα, αλλά πιστεύουμε - μέσα στην ηλιθιότητά μας - ότι μπορεί να τα θελήσουμε κάποια άλλη φορά, στο μέλλον, όταν θα έχουμε πάει σε μεγαλύτερο σπίτι, θα έχουμε πιο πολύ χώρο, πιο πολλά λεφτά για να αγοράσουμε καινούργια έπιπλα και να αξιοποιήσουμε τον 100 ετών σκωροφαγωμένο καναπέ της προ-γιαγιάς μας, σιγά να μην βγάλουμε τον καναπέ ποντικοαντίκα (αντίκα με ποντίκια) από τον πάτο της αποθήκης, για να τον βάλουμε στο νέο καθιστικό μας, ξέρεις τώρα αυτό με τους άσπρους δερμάτινους καναπέδες που αγοράσαμε χωρίς μυαλά (γιατί το άσπρο ΡΕ βλάκα ΛΕΡΩΝΕΙ) και ας μας τα έλεγε η μαμά..Απο τη μία θα έχουμε τους μίνιμαλ καναπέδες και απο την άλλη την Ακρόπολη με τις σκαλωσιές.. Να κόψω τώρα τις φλέβες μου ή θα σας λερώσω τη φλοκάτη?


- γιατί εκεί ξεχνάμε αυτά που δεν πετάμε, σαδιστικά τα καταχωνιάζουμε να ψοφίσουν κόμματι κομμάτι, να τα κατουράνε τα ποντίκια, να τα φάει το σαράκι..έτσι ώστε όταν αποφασίσουμε να κατεβούμε στην αποθήκη, να τα δούμε και να στενοχωρηθούμε (μαζώχες) ή όταν με το καλό πάμε στα θυμαράκια, να τα βρούνε οι απόγονοι/κληρονόμοι και να τους βγεί το λάδι να τα ξεχωρίσουν, να επαναλάβουν τα κλασσικά κλισέ που ΟΛΟΙ λένε "μα τι σκουπιδαριό μάζευε ο/η μακαρίτης/τισσα" να τα βγάλουν έξω μήπως τα πάρει ο Δήμος, ο γύφτος, ο οποιοσδήποτε...(σαδιστές)


- γιατί εκεί πετάμε, τις ρίζες μας, τους γονείς μας, τα έπιπλά τους, τα πράγματά τους, μέρος της ζωής τους, αυτά που αγάπησαν, αλλά δεν τα αγαπήσαμε εμείς για 1002 λόγους και δικαιολογίες του κώλου, "γιατί δεν είναι μόδα, δεν αρέσουν στον/στην γκόμενο/να, μας θυμίζουν σκατο εποχές, γιατί εμείς κόβουμε τις ρίζες και ανοίγουμε νέες σελίδες..γιατί δεν θέλουμε πιά τα παλιά..." γιατί έχουμε μάθει να γκρεμίζουμε και αντίστοιχα να κτίζουμε νέα ήθη, τα δικά μας.

Εξαγριώθηκα και στενοχωρήθηκα όταν πήγα στις αποθήκες των γονέων μου..5 στον αριθμό να είναι καλά τα πουλάκια μου, μόνο γενέθλια δεν τους κάνω..με τουρτίτσες black forest..

Το τι γίνεται εκεί μέσα δεν λέγεται
Τον πρωταγωνιστικό ρόλλο τον έχουν οι νεκρές κατσαρίδες που κείτονται στην πρώτη σειρά να τις λούζουν τα φώτα της ράμπας..

Από πού ν΄αρχίσω
η σκουριά έχει καλύψει λάμπες αρτ ντεκό, που παλιά φώτιζαν τα αισθησιακά ζευγάρια να αγκαλιάζονται κάτω απο τους ήχους της τζάζ..
τα ποντίκια φάγανε παρτιτούρες παλιάς εποχής, τότε που η γιαγιά μου έπαιζε τραγούδια στο πιάνο, "Λές και ήταν χθές", "Μαραμένα τα γιούλια και οι βιόλες του Αττίκ", "Τα πράσινα μάτια"...
ξέφτισαν και θάμπωσαν οι στόφες παλιών καναπέδων, καλύμματα κρεββατιών..περισσεύματα απο ταπετσαρίες, που φυλάχθηκαν για μελλοντική χρήση..
κουτιά άπειρα με κουμπιά απο φίλντισι, ελεφαντόδοντο, κόκκαλο, ζωγραφιστά και στολισμένα με τα πρώτα στράς..
Σακκούλες με αποκριάτικες στολές, μποά, καπέλλα, μουστάκια, ντόμινο, Μπουρμπούλια, μάσκες..
η μούχλα περιποιήθηκε τα τραπέζια, τα σεκρεταίρ εκείνα που φιλοξένησαν τις σκέψεις Κερκυραίων εραστών της πένας..

Τι αξία έχει ένα πράγμα όταν δεν το τυλίγει η ανθρώπινη παρουσία?

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2005

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2005

Σφάζονται οι γκόμενοι



στο κατώφλι μου για τα μάτια της παραδουλεύτρας μας


ενώ


νέες, όμορφες, έξυπνες, μορφωμένες Ελληνίδες είναι μόνες και



ψάχνουν





(δεν σφαχτήκανε τελείως, ήρθε όμως η Αστυνομία να τους χωρίσει)

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 20, 2005

Διαμαρτυρίες στο Παγκράτι

Σήμερα το πρωϊ άκουσα απο τις ειδήσεις του ΣΚΑΙ, ότι "διαμαρτύρονται οι κάτοικοι Παγκρατίου για τα γαυγίσματα των σκύλων τη νύχτα, γιατί τους ενοχλούν."
Δεν τους ενοχλούν τα κορναρίσματα, τα σπασμένα πεζοδρόμια, οι λακκούβες των οδοστρωμάτων, αλλά το κανίς της γειτόνισας ενοχλεί.. Φωνάχτε τον μπόγια γρήγορα.
Δεν τους ενοχλεί που ζούν στην μπετονούπολη που όλοι μας δημιουργήσαμε...αλλά αν γαυγίζουν οι σκύλοι, νιαουρίζουν οι γάτες, που εμείς πετάξαμε στο δρόμο (ξέρεις τώρα, αγοράζεις σκυλάκι για το παιδί που το θέλει, το σκυλάκι χέζει, κατουράει παντού, εσύ μαζεύεις, σου τη δίνει κιόλας, στο τέλος το πάς με το αυτοκίνητο ΑΛΛΟΥ και το αφήνεις στο δρόμο...έτσι δημιουργούνται τα αδέσποτα) η πολιτεία πρέπει να τα μαζέψει, φολιάσει, διώξει..ώστε να κοιμόμαστε ήσυχοι νανουρισμένοι απο τον ήχο των τροχοφόρων που λικνίζονται σαγηνευτικά πάνω στους πάλαι ποτέ ασφαλτοστρωμένους - και νύν - χωματόδρομους της πρωτευούσης..

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2005

Πράσινες αναμνήσεις


Οταν το Σβκ έχει περάσει ξένοιαστα, χαλαρά, οικογενειακά, σχεδόν τρυφερά, η Δευτέρα χάνετε μέσα στις αναμνήσεις του χθές..
Εκδρομή στην ορεινή Αρκαδία, μετά τη μεγάλη νεροποντή, όλα σκούρο πράσινο και λίγη πρωϊνή πάχνη να σκεπάζει τα σπαρτά.
Ακολουθήσαμε το φιδωτό δρόμο απο το ένα βουνό στο άλλο, περάσαμε όλη την εύφορη πεδιάδα..χόρτασε το μάτι μας δροσοσταλίδες στις άκρες των ξεδιψασμένων φύλλων...
Αρχές φθινοπώρου, πρωτοβρόχια, η εποχή μου..

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 14, 2005

Δεν πουλάει..

Εχω ένα χόμπυ
Μου αρέσουν τα έργα τέχνης. Ζωγραφικής. Εποχής απο 1000μ.Χ έως και 20ου αιώνα.
Αλλά δεν ζωγραφίζω.
Αν ζωγράφιζα θα έφτιαχνα δικά μου έργα, σύμφωνα με την έμπνευσή μου ή θα αντέγραφα έργα άλλων..
Οτι όμως και αν έκανα... το αποτέλεσμα θα ήταν μία δημιουργία. θα είχε τον δικό μου μόχθο, την δική μου έννοια να το δημιουργήσω. Θα την αγάπαγα τη δημιουργία μου.
Αλλά δεν ζωγραφίζω..
Φτιάχνω πάζλς. Αντίγραφα έργων του Λεονάρντο, του Πικάσσο, του Νταλί, Uffici, Πόλοκ, Καντίνσκυ, Ραφαέλο, Καραβάτζιο, Το βιβλίο των Ωρών, Αλμα-Ταντίμα, Προ-ραφαελικούς ζωγράφους, Κλίμτ κλπ..
Από 500 έως 2000 κομμάτια ως τώρα..
Δεν είναι τέχνη
Ούτε όμως αντιγραφή
Είναι η δημιουργία μου, κομμάτι-κομμάτι. Από ανάλυση στη σύνθεση. Απο το τίποτα στο όλον.
Δεν τα φτιάχνω για σένα. Ούτε για τους άλλους. Δεν θέλω μπράβο, τα μπράβο σας αφήστε τα για τους ξιπασμένους..
Τα φτιάχνω για μένα.
Η συνεισφορά μου είναι στην Τέχνη που τόσο αγαπώ.
Είναι κάτι δικό μου. Δεν τα χαρίζω, δεν τα δανείζω.. δεν θέλω να δείξω πόσο συγκροτημένη είμαι... φτερό στον άνεμο είμαι.. και μ' αρέσει γιατί αισθάνομαι ευάλωτη, άνθρωπος με πάθη, με λύπες με χαρές.. Είμαι
τύφλα.
Ηπια πολύ κρασί και αυτό με ανοίγει σαν άνθρωπο..φεύγουν οι προσωπίδες της "Αγγλίδας", με προτιμώ έτσι... είναι και η καλύτερή μου.. όπως και τα τσιφτετέλια...αυτός ο ήχος..με ξετρελλαίνει..ναί, τσιφτετέλια μαζί με rock&roll, μου θυμίζει ένα φοβερό γάμο που είχα πάει όταν ο γαμπρός με τους φίλους του χορεύανε Καλαματιανό με ήχους U2, να έχεις ή να μην έχεις...guts...
Δεν ανέχομαι όμως να μου λές εσύ κυρία...ΧΧΧ, ότι τα πάζλ μου "δεν πουλάνε".
Βεβαίως και "δεν πουλάνε", δεν είναι για πούλημα.. για την πλάκα μου τα κάνω.. όχι για τους άλλους....
Οχι δεν πουλάμε
Δεν πουλιώμαστε
Χέσε με

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005

Πρωϊνός καφές


Εχω πρόβλημα μεγάλο
και δεν μπορώ άλλο
έφυγε ο καφετζής μου
και πήρε την ψυχή μου...

μιά ψυχή που ήταν να βγεί, βγήκε...Ναι, ναί..τα όργανα γρήγορα..τα λυπητερά τραγούδια..του Κίτσου η μάνα..


Πίνω καφέ κάθε πρωί, όχι πολύ πρωϊ..μετά τις 08.00.
Πολύ πρωϊ βαριέμαι να τον φτιάξω μόνη μου...προτιμώ να μου τον φτιάχνουν άλλοι.."τεμπέλα, καταπιέζω τον κόσμο"..είμαι όντως όλα αυτά και πολλά άλλα... μη βαράτε μόνο όλοι σας πρωϊ-πρωϊ, έχω τη τσίμπλα στο μάτι και δεν σας καλοβλέπω..

Επίσης, κάτι άσχετο τώρα, έχω και την κακιά συνήθεια να οδηγώ στη δουλειά, ενώ περνάνε απο το σπίτι μου πολλά μέσα μεταφοράς και εγώ η υπανάπτυκτη συνεχίζω να οδηγώ μαζί με όλους τους άλλους Ελληνες υπανάπτυκτους..να οδηγώ κοιμισμένη, να πηγαίνω αργά αριστερά...να βάφομαι μέσα στο αυτοκίνητο, ... να χτενίζομαι..να ψάχνω στο ντουλαπάκι για τσίκλες, καραμέλες, τα γυαλιά μου που στο διάλο είναι..τι κορνάρεις ρε βλάκα..αντε χάσου πρωϊ-πρωϊ!

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω λέγεται καφετζής..
ΕΦΥΓΕ ο καφετζής μου, αυτός που μου έφτιαχνε το πρωϊ ΤΟΝ καφέ που με κράταγε ξύπνια και χαρωπή όλη μέρα.. Πού πήγε? (έβαλα μώβ γράμματα γιατί είμαι σε πένθος..)
Σε ποιό άλλο καφενείο έπιασε δουλειά, να τρέξω..?

Θα τον γυρέψω στα χαρτιά,
θα τον γυρέψω στ' αστρα
μα σαν τον βρώ στ΄ορκίζομαι
θα τον ταράξω στη φάπα
...

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005

Html - ίαση

....αυτή την αρρώστεια έχω πάθει εδώ και 5 παρακαλώ ημέρες.

Εβγαλα τα ματάκια μου για να σουλουπώσω τις σελίδες μου εδώ, να ομορφύνω κάπως (σύμφωνα με το γούστο μου πάντα..) τα blogs μου, να πάρουν μία άλφα προσωπικότητα, ένα αμπαλάζ βρε παιδιά.. Καλό το περιεχόμενο αλλά και το χαρτί περιτυλίγματος οφείλει να σκίζει... αλλά

από html οδηγίες, τι σημαίνουν, πως λειτουργούν, δεν μου προκύπτει...

Μου λέει η φίλη μου η jojo (το link της διεύθυνσής της στις "Τρουφίτσες", ναί! ναί! δεν ξέρω να βάζω ακόμη links, στον τομέα αυτό παραμένω οικοδομικό υλικό = τούβλο) να κατεβάσω τις εικόνες, τα wallpapers που θέλω, να αντιγράψω τις διευθύνσεις τους αυτές που μοιάζουν με "'@@@**-+=α χρεφ"=.,>,<>>και τέτοια ιερογλυφικά σε μιά σελίδα και κάνοντας copy-paste να τα βάλω δίπλα στην ΚΑΘΕ οδηγία της σελίδας μου , μετά preview αν βγεί τρώω μία κουταλιά καταϊφι (μία κουταλιά του γλυκού θα φάω για να συγχαρώ τον εαυτό μου...να λείπουν οι κακίες, ζηλιάρόγατες/οι, δεν θα παχύνω...αμάν πιά αυτή η καταπίεση) , αν δεν βγεί κάνω "Μαυρογιαλούρος" στην οθόνη, clear edits και πάμε για το επόμενο..
Το πάνω μέρος εκεί που είναι η επικεφαλίδα δεν το κατάφερα ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, κατάφερα όμως και έβαλα cartoons και animations εδώ και εκεί..(άκουσα και τις κακίες του Κ, ότι το έκανα σαν Χριστουγεννιάτικο δένδρο...κακέ ζηλιαρόγατε...μμμ) , περί ορέξεως...

και αφού ήμουνα στο πέμπτο στρώμα του ουρανού (θα πάω στον έβδομο όταν βάλλω και header, της επιλογής μου), εμφανίζεται ο πλουμιστός ξερόλας της οικίας μου, μπαίνει στο 'υπό-κατασκευήν" blog του πατάει 2 κουμπάκια και βάζει ΝΑΑΑΑ! τα αεροπλάνα red arrows (φωτογραφίες που τράβηξε την περασμένη εβδομάδα) σαν header στη σελίδα του. Τον ρωτάω,
"Πώς το έκανες αυτό?" και αντί να μου πεί, κάνει
Χέ, Χε"!!

Κρατείστε με ΘΑ ΦΟΝΕΥΣΩ... αντί όμως να καταλήξω στην ψειρού ..
"θα σε συγυρίσω εγώ εσένα μικρή πικρή μου αγάπη, ή μικρέ, σκατέ μου αράπη...

Εχω ήδη φάει το ένα πόδι του τραπεζιού ΤΟΥ και σήμερα θα φάω και το άλλο ΑΝ δεν μου δείξει πώς έβαλε την εικόνα...

άσε που μπορεί να του φάω και την τσάντα του
και το μαξιλάρι του..

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005

Η Ψευδαίσθηση του Ισχυρού

Εχουν λεχθεί και γραφτεί πάρα πολλά για την καταστροφή που προκάλεσε ο τυφώνας Κατρίνα στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ.
Και βεβαίως υπάρχουν και τα έκτροπα που γίνονται απο ανθρώπους ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ γιατί όταν χαθούν τα βασικά - ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, επικοινωνίες - τι γίνεται?
Εχουμε μάθει να ζούμε με "όλα στο πιάτο". Αν κάτι πάει στραβά και χάσουμε το "πιάτο" περιμένουμε κάποιον να "μας σώσει". Εν τω μεταξύ σκοτωνόμαστε για ένα κιβώτιο γάλατα.... Και όταν αυτός ο κάποιος δεν έρχεται (για οποιοδήποτε λόγο) τι κάνουμε?
Επιστροφή 150 χρόνια πίσω?
Πώς προσαρμοζόμαστε σε μία κατάσταση που έπεσε επάνω μας με βίαιο τρόπο?
Υ.Γ. Οι κατηγορίες και οι κατάρες για την κακή μας μοίρα και τα ρητά "οι άλλοι φταίνε" δεν έχουν θέση εδώ.
(Δείτε αν θέλετε το άρθρο "Κατρίνα" του "Spasikla" (http://versutia.blogspot.com/2005/09/blog-post_04.html ) για κάποιες απόψεις με τις οποίες συμφωνώ. )
Υ.Γ. δεν έχω μάθει ακόμα πως να βάζω links, συγχωρείστε αυτή μου τη αμάθεια...απο κομπιουτεροπρογράμματα..δεν σκαμπάζω και πολλά.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2005

Διαλέγω..κρεββάτι (ακατάλληλο για τα ανήλικα)

Εφθασε η στιγμή που χρειάζεται να αλλάξω κρεββάτι...πρός θεού έπιπλο πρέπει να αλλάξω όχι να χωρίσω.. (που να φάτε τη γλώσσα σας..)
Χρειάζεται να αγοράσουμε νέο στρώμα γιατί το παλιό έχει μισοψοφήσει... Τάχει τα χρονάκια του 20 ετών πιά..χουφταλόστρωμα έγινε..πάς να κοιμηθείς και δεν μπορείς, πάς να αράξεις και ξυπνάς κουρασμένος, το ένα σου πονάει, η μέση σε πεθαίνει...είπαμε λοιπόν να πάρουμε νέο στρώμα..
Και επειδή και το κρεββάτι έχει ψιλοφαγωθεί απο τα παρελθόντα σκυλάκια, γατάκια, παιδάκια...τους γνωστούς καταστροφείς... οι ρόδες έχουν προ πολλού σπάσει και έχουν αντικατασταθεί απο ντάκους δικής μας κατασκευής...είπαμε να πάρουμε και νέο κρεββάτι.
Τι κρεββάτι θέλουμε? Κάτι απλό για να καλύπτει τα βασικά..
να ξεκουράζει,
να είναι όαση για τα κοκκαλάκια μας,
παράδεισος για τα αυξημένα σεξουαλάκια μας και
κάπως οικονομικό γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι...
Απλά πράγματα!

Διαλέγουμε κατάστημα και πάμε με μία φίλη( τη Β.) που έχει πείρα καθότι πρόσφατα αγόρασε και εκείνη κρεββάτια για το σπίτι της.. ευτυχώς που ήρθε μαζί μας γιατί ειδάλλως...θα είχαμε πελαγώσει..θα μας είχε πάρει η θάλασσα και το μαβί το κύμα..

Πάμε στο κατάστημα, βλέπουμε κρεββάτια στη σειρά σαν στρατιωτάκια.. Έρχεται η πωλήτρια και μας λέει να τα δοκιμάσουμε και άμα θέλουμε τίποτα να τη φωνάξουμε.

Αρχίζει η άσκηση: Βλέπεις κρεββάτι. Πάς και κάθεσαι, όχι σαν ξυλάγγουρο, κουνιέσαι κάπως. Πώς αισθάνεται ο ποπός σου? μμμ! Για να ξαπλώσουμε και το υπόλοιπό μας.. μμμ! Ολοι σε κυττάνε.. τι θέλετε απο μένα μάτια μου...περιμένουν κάτι να πώ.. την ετυμηγορία "Σκληρό"! Το επόμενο, ίδια διαδικασία έως την ετυμηγορία...Ημίσκληρο. το μεθεπομενο... Σκληρό πρός το μαλακό και πάει λέγοντας... !

Σαν να είμαι στον μπακάλη και να διαλέγω τυριά, σκληρό, ημίσκληρο, σκληρό τούβλο, ημίτουβλο, μαλακό, ημι-μάλακο, τραχανάς... βοήθεια ρε παιδιά, με κατάπιε το κρεββάτι, ένα χέρι για να βγώ..

Α! Διασταυρώνουμε και τις πληροφορίες μας "αυτό είναι σκληρό, τι λές εμένα μου φάνηκε μαλακό, για να ξανακαθίσω" και τα όργανα βέβαια "μμ, σιγά το σκληρό, δεν έχουμε όλοι μας το γούτσου-γούτσου ποπάκι της principessas", " άντε χ@@ μας" ..και τέτοιες ευγένειες...
Μετά τις 16 δοκιμές δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τον πάγκο του φακίρη, αυτόν με τα καρφιά, απο ένα σακκί με πούπουλα..
Κουτσά-στραβά καταλήξαμε σε 2 είδη, ένα ημι-μάλακο και ένα μαλακό που μπορεί να σκληρύνει αν μπεί το κατάλληλο σκληρό επίστρωμα. (Αμα καταλάβατε, πέστε το και σε μάς) .
Πιστεύοντας ότι τελειώσαμε φωνάζω την πωλήτρια.. που έρχεται χαμογελαστή και μας πετάει στα S&M.
" Ωραία!. Αφού καταλήξατε για το στρώμα, να δούμε και τις πρώτες ύλες, θέλετε βαμβάκι, με χχχ ελατήρια, κοκκοφοίνικα, ανατομικό, βιολογικό, αφρώδες, λάτεξ, ζακάρ, μάλλινο, αντιβακτηριακό? Στριφογυρνάτε στον ύπνο σας? (Γκούχ!) Χοροπηδάτε (ωχ!, ώχ! τι λένε εδώ? βγδχκτψ! (ασυναρτησίες), αν ναί να σας προτείνω το ΨΨΨ που είναι ανθεκτικότερο, που παίρνει το σχήμα του σώματος....."
"Να δούμε τώρα τα ποδαράκια του κρεββατιού, θέλετε ρόδες που πάνε παντού, ή ξύλινα πόδια ή μεταλλικά που είναι πιό γερά ιδιαίτερα αν χοροπηδάτε (γκούχ, γκούχ), πόσο φαρδύ/μακρύ το θέλετε (το κρεββάτι..παιδιά δεν διαλέγουμε άλλα πράγματα εδώ) , σχετικά με το κεφαλάρι από τι να είναι,(ύφασμα, σχέδια, χρώμα, θα αφαιρείται το ύφασμα, μήπως θέλετε δέρμα?), την ποδιά (???), τους φιόγκους και τις πιέτες, ή το προτιμάτε σκέτο?"
Είπα να της πώ "ένα σκέτο χωρίς ζάχαρι" αλλά το βούλωσα εγκαίρως..φτάνει που είχα ύφος γκα γκα να μη με πεί και βλήμα..
ΩΡΑΙΑ. Πάμε πρός το ταμείο να μας κάνει την τελική προσφορά.

Η συνέχεια είναι σε μορφή hardcore (πάει να πει, τα ανήλικα ΔΕΝ το διαβάζουν αυτό).

Σπασαρχίδης ανδρας που βρίσκεται στο μαγαζί, πλησιάζει τον Κ, τον παίρνει λίγο πιό άκρη και του λέει :
"Να με συμπαθάς, φίλε, κύττα το στρώμα να μην είναι πολύ μαλακό, γιατί στο θέμα "πήδημα" δεν λέει να βουλιάζεις εντελώς μέσα του, να σε καταπίνει το σούπερ-ντούπερ στρώμα και να μην εξέχει ούτε η ....μύτη σου!"
ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Χριστιανοί (και Μουσουλμάνοι..) !
Πώς διαλέγουνε καινούργιο κρεββάτι?

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2005

Νέο ωράριο καταστημάτων

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία αυτό το άρθρο σήμερα.

http://www.enet.gr/online/online_text?c=114&id=84099464,78182408

δεν τα λέει και άσχημα.