Η πίσω πόρτα του Παραδείσου

Χθές που τρώγαμε το μεσημέρι μαζί με τον Κ. και την κυρία Π. (ετών 85) έγινε ο εξής διάλογος.

Π : "Μαρίνα μου δεν έχω κανένα παράπονο μαζί σου, μου έχεις πάρει ΤΑ περιοδικά για να βλέπω τι γίνεται στον κόσμο και στην Ελλάδα, ποιός τα έχει με ποιά, τι λέει η Τατιάνα και πως έπαθε το ατύχημα η Μαντόνα, το καλύτερο όμως δεν μου το έχεις πάρει ως τώρα και απορώ πώς σου ξέφυγε.."

Μ : "Ποιό περιοδικό θέλεις?"

Π : " Το Νίτρο"

Μείναμε και οι δυό κάγκελλο.

Π : " ...το Νίτρο που το διαβάζαμε ανελλιπώς μαζί με τον συγχωρεμένο τον άνδρα μου...μα τι πάθατε, τι μούτρα είναι αυτά... μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε το Νίτρο? Το βγάζει ο Κωστόπουλος, που παλιά έβγαζε το Κλίκ.."

Και βλέποντας τα γουρλωμένα μας μάτια συνέχισε την επιμόρφωσή μας..

Π : " τον ξέρετε δα τον Κωστόπουλο που τα είχε παλιά με την Μελίνα Μερκούρη, πρίν παντρευτεί την Μπαλατσινού...πολύ σέος κύριος και το περιοδικό του λίαν επιμορφωτικό όπως μου είπε η Σ και η Μ φίλες μου... . Γιατί χρυσή μου, (εδώ πρέπει να είδε το σηκωμένο μου φρύδι) τι παραπάνω έχει το Fortune που διαβάζεις που όλο για τα εξωτερικά μιλάει, τις Αγγλίες, Αμερικές, ενώ το Νίτρο έχει άκρως ενδιαφέροντα θέματα για την Ελλάδα ρε γαμώτο? "

Σηκώθηκα λοιπόν και εγώ και της αγόρασα το Νίτρο για να μάθει που βρίσκεται η " πίσω πόρτα του Παραδείσου" και ότι στην Ελλάδα έχουμε "business ass usual" από θέματα θρησκείας και πολιτικής αλλά και για τα καθημερινά όπως "ποιός πηδάει τι" και "ποιός πλένεται 1 φορά το μήνα"..

Και της το έδωσα στο χέρι

Κυττάει η Π το εξώφυλλο (που έχει μία ημίγυμνη) και απορεί:

Π : " μά τι πράγμα είναι αυτό! Πώς την βάλανε έτσι ημι-τσίτσιδη στο εξώφυλλο?"

(και που να δείς και το εσώφυλλο...σκέφτηκα)..

Ο Παλιατζής

Επειδή αυτές τις μέρες είμαι λίγο στενοχωρημένη, αποφάσισα να εκτονωθώ επιτιθέμενη σε κάποιες αποθήκες που έχω και που, ναι μεν τις μισώ, αλλά που κάποια στιγμή χρειάζεται να σταματήσω να τις μισώ και για να γίνει αυτό, πρέπει να τις αντιμετωπίσω, όπως θα αντιμετώπιζα μιά στρατιά απο κατσαρίδες, (μπρρρρ!) παρόλλο τον φόβο μου για αυτές..

Δυναμικά λοιπόν φορώντας στολή Αμεσης Δράσης, στολή που με προστατεύει απο τη σκόνη, βρωμιά, αράχνες, ζουζούνια που πέφτουν απο το ταβάνι, σκολόπενδρες, 40ποδαρούσες...ποντικοσκατά και άλλα χαρμόσυνα.. και που αποτελείται - η στολή - από παλιά φόρμα γυμναστικής και πράσινη νάυλον σκούφια που φοράνε οι γιατροί και ένα ζευγάρι γάντια της κουζίνας και ελβιέλλες, αποφάσισα χθές να αρχίσω επίθεση απο τα μετόπισθεν..να τους τη φέρω δηλαδή πλαγίως..γιατί μετωπικά αδύνατον, χρειάζομαι και 2-3 άντρες να σηκώσουν τα χμ βάρη της ζωής, τα βάρη των επίπλων κλπ...που δεν έχω αρκετούς μύς για να τα σηκώσω μόνη μου..πρέπει να φάω κι άλλο κουάκερ για να δυναμώσω..(μπλιάχχχ! σιχαίνομαι το κουάκερ..)

Εβγαλα μερικά πραγματάκια - τα πιό εύκολα - τα έπλυνα στη βρύση του κήπου, τα σκούπισα και τα ετοίμασα για φωτογράφηση.

Εφτιαξα και ένα μπλόγκ για να τα ποστάρω..

Αν σας αρεσει κάτι..μου λέτε..

Αν πάλι δεν σας αρέσει.. μου λέτε..

Κουβέντα να γίνεται..

Νεφέλες..

Τα σύννεφα είναι το αγαπημένο μου καιρικό φαινόμενο. Είτε είναι μικρούτσικα λευκά σαν μπαμπάκι, είτε μαβιά, παχιά και θυμωμένα..με μαγεύουν, με μάγευαν, πάντα θα τ' αγαπώ.


Δεν ξέρω τι είναι αυτό που έχω για τα σύννεφα. Ισως το ότι η
συγκέντρωσή τους πάντα προμηνύει αλλαγές. Αλλαγή στον άνεμο, αλλαγή στη θερμοκρασία, αλλαγή στον καιρό, αλλαγή στο πεδίο, αλλαγή στα σχέδια των ανθρώπων ,

Αλλαγή στα ρούχα μας
Αλλαγή στη διάθεσή μας

και προσμονή

για κάτι νέο που θα φανεί, μετά το ουράνιο τόξο.

Θα τη σφάξω τη κότα

Τσαντίστηκα πρωϊ-πρωϊ και τα πήρα. Αιτία, η παραδουλεύτρα που έρχεται 1 φορά την εβδομάδα και καθαρίζει..

Είναι γεγονός ότι την ξέρουμε πολλά χρόνια, είναι καλή κοπέλλα και δουλευταρού.

Επίσης είναι γεγονός ότι είναι και πολύ ζημιάρα

Οι γάτες μου δεν κάνουν καμμία ζημιά

Η κοπέλλα όμως...δεν παίζεται..

Μας έχει ταράξει στις ζημιές και δεν μιλάμε για ένα ποτήρι ή πιάτο, αυτά άστα...(τα πιό καθημερινά έξω, τα άλλα μαζί με γυαλικά τα κρύβουμε), αλλά για ΜΕΓΑΛΕΣ ζημιές.

Ξέρεις τι σημαίνει να έχεις στρωθεί να δείς τον αγώνα και να έχει χαθεί το τηλεκοντρόλ?

Τρώς τη πολυθρόνα, τα χέρια της και τα ποδαράκια. Ισως να φάς και τον καναπέ.

Ψάχνεις όλο το σπίτι να βρείς το ρημάδι και στο τέλος την παίρνεις τηλέφωνο.

1) Αν το θυμηθεί σου λέει ότι το έβαλε στο ντουλάπι του μπαλκονιού με τις σκούπες. Τη στέλνεις πάραυτα στο διάολο για τη κουταμάρα της, πάς το παίρνεις, βλέπεις αν λειτουργεί ακόμη (γιατί μπορεί να το έβαλε και στον κουβά με το νερό, για να ξεβρωμίσει και βεβαίως πάπαλα) και εάν όντως λειτουργεί βλέπεις τον αγώνα.

2) Αν δεν θυμηθεί που το έχει χώσει...παίρνεις δρόμο και βλέπεις τον αγώνα απο τον γείτονα, το καφενείο ή δεν τον βλέπεις καθόλου και την επομένη αγοράζεις νεο τηλεκοντρόλ..

Ξέρεις τι σημαίνει να αλλάζει τη θέση στα κουζινικά σου και να μη σου λέει που στο διάολο έβαλε το μίξερ, λεμονοστίφτη, φίλτρα του καφέ, καφέδες, μπρίκια κλπ...

Μες τη νύχτα, σαν το φάντασμα ψάχνω τα ντουλάπια να βρώ άσχετα πράγματα αλλά όχι το ποθητό..ψάχνω ένα κύπελλο να πιώ τσαγάκι και βρίσκω το μπουκάλι με τη βενζίνη που την έψαχνα πρίν μιά εβδομάδα για να καθαρίσω κάτι..

Ανοίγεις το ψυγείο και μπορεί να βρείς εκεί μέσα τη χλωρίνη να δροσίζεται

Πάνω στο τζάκι ξεκουράζεται η πατσαβούρα που σκουπίζει το μπιντέ και την τουαλέττα

Στο γραφείο έχει γραφική ύλη, βεβαίως-βεβαίως αγαπητή κα Παπασταύρου μου, μπορεί όμως και να έχει ξεμείνει και ένα μανταλάκι, ένα σακκουλάκι καφέ Λουμίδη, ένα κουτάλι..

ή όταν πάς να κοιμηθείς και να ακουμπήσεις το κεφαλάκι σου στο μαξιλάρι, γκάπ! βρίσκεις το τηλεκοντρόλ του dvd που είχες χάσει πρίν ένα μήνα, παρήγγειλες άλλο, πήρες το καινούργιο.

Το παλιό, το είχε βρεί, αλλά δεν ήξερε τι να το κάνει, το έθαψε λοιπόν σε ένα σκοτεινό μέρος κάπου...και όταν κάναμε γενική καθαριότητα το βρήκε, θεώρησε ότι σαν εξάρτημα ανήκει στον άνδρα του σπιτιού και το κότσαρε στο μαξιλάρι του..

Εσπασε και την κουλούρα της τουαλέττας. Δεν καταλαβαίνω πώς έσπασε την κουλούρα, δεν έκατσε επάνω της με δύναμη, ούτε χόρεψε τσιφτετέλι για να δεί πόσο γρήγορα θα πέσει μέσα, ούτε τη χτύπαγε με την ξεσκονήστρα των χαλιών..εντούτοις την κομμάτιασε...

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΛΕΞΗ

Και αμα της πείς και τίποτα, ανοίγει τις ματάρες της, παίρνει το ύφος της αθώας περιστεράς, δανείζεται και το φωτοστέφανο του Αγίου Ονουφρίου και ορκίζεται ότι δεν το έκανε εκείνη,

αλλά ποιός το έκανε? Ισως να διακατέχεται, να της έχουν κάνει μάγια, οι χυλοπιττιασμένοι γκόμενοι που σφαζόντουσαν για εκείνη (παλιό πόστ)..., ίσως να έχει το ακαταλόγιστο, το ανεξέλεγκτο.... ένα είναι σίγουρο, όταν τη τσακώσω επ αυτοφόρω με τα σπασμένα στα χέρια...κουνάει το κεφάλι της και μονολογεί "δεν το πιστεύω ότι το έκανα εγώ αυτό"!!!

Επειδή λοιπόν, όπως μου έχει εκμυστηρευτεί, τρώει πολύ κοτόπουλο

και επειδή η νόσος των πουλερικών είναι της μόδας

τώρα που σφάζουνε τα πετεινά του ουρανού, να τη σφάξω και αυτήν ώς "κάτοχο μυαλού κότας" να τελειώνουμε?

Βαρέθηκα πιά.

Το καινούργιο

Για πολλούς ανθρώπους το να αντιμετωπίσουν κάτι εντελώς καινούργιο με τα δεδομένα τους, τον τρόπο που λειτουργούν, που σκέφτονται και ζούνε........θεωρείται ΠΡΟΚΛΗΣΗ
γιατί
έτσι θα δούν αν και κατά πόσο τα καταφέρνουν, αν μπορούν να ζούν κάτω απο άλλες συνθήκες, αν ήρθε η στιγμή της μεγάλης αλλαγής


Για 'αλλους πάλι ανθρωπους το να αντιμετωπίσουν κάτι εντελώς κανούργιο με τα δεδομένα τους....θεωρείται ΑΠΕΙΛΗ
γιατί
φοβούνται μη σκοντάψουν, μη γίνουν γελοίοι, μη φάνε τα μούτρα τους, μην αλλάξουν, μήπως η αλλαγή δεν τους βγεί σε καλό..

Πώς παντρεύονται όμως αυτά τα δυό?








Τώρα που έγραψα παντρεύονται, πάτησα κάτι κουμπάκια και έσβησα κατα λάθος το άρθρο μου για την επέτειο γάμου...καθώς και τα ωραία σας σχόλια...
παραμένω οικοδομικό υλικό (τούβλο) σε θέματα html

Ενδυματολογικά

Μ : "τι θα φορέσεις αύριο που θα πάμε στο πάρτυ του Χ"?

Κ : "Ελα ντέ? Τι να βάλω? Εκεί όλο με κάτι καρφιά θα κυκλοφορούν.."

Μ : "και μαύρα πουκάμισα"

Μ : "βάλε και εσύ μαύρο πουκάμισο.. :-))

Κ : "Πρίτς! Εγώ δεν θρηνώ ακόμη τον Λαμπράκη"

Ας βάλει κάποιος ένα τίτλο..

....για αυτό που συνέβει σήμερα ξημερώματα..

κοιμάμαι ελαφρά, όχι επειδή είμαι αγχωμένη, ούτε γιατί δεν χαλαρώνω..απλά κοιμάμαι ελαφρά ..ακούγοντας ήχους της νύχτας να μπερδεύονται με ότι χρωματιστά όνειρα βλέπω

Σε κάποια φάση μαύρου σκοταδιού αισθάνομαι κίνηση δίπλα μου..αλλόκοτη αίσθηση, δεν είναι ο Κ. που αλλάζει πλευρό και τραβάει όλα τα σεντόνια-κουβέρτες πρός το μέρος του..(σαν λουκάνικο τυλίγεται και εγώ μένω ξεσκέπαστη), η κίνηση αυτή είναι γνώριμη..αυτή που αισθάνομαι διαφέρει..

γυρίζω πρός τη μεριά του, αφουγκράζομαι κίνηση επαναληπτική, εισπνοή-εκπνοή.

Κάνει κοιλιακούς.

Γυρίζω απο το άλλο πλευρό.

Οι κοιλιακοί συνεχίζονται, μόνο που τώρα ακούγεται και ψιθυριστό μέτρημα..

Κυττάω το ρολόϊ μου που φωσφορίζει στο σκοτάδι.

Είναι 03.12 το πρωϊ.

" Χριστιανέ μου " τον ρωτάω, "είναι 3 το πρωϊ. Σούστριψε?"

Και παίρνω την εξής απάντηση

" Α! Και εγώ που νόμιζα ότι ήταν 07.15!!!. Και λέω, που είναι τα γλυκά κελαϊδήματα των κοτσυφιών και των αηδονιών που με συντροφεύουν κάθε πρωϊ που ξυπνάω και κάνω τη γυμναστική μου, με κλειστά όμως μάτια γιατί έτσι κι αλλιώς σκοτάδι είναι"!!!

Τρώνε γατοτροφή τα σαλιγκάρια?

Αν όχι, ας μου εξηγήσει κάποιος σαλιγκαρολόγος τι στην ευχή κάνει το σαλιγκάρι στο πιάτο του γάτου μου?

Το χρυσό κουφέτο (δοντάκι)

Πρίν 10 περίπου ημέρες πήγαμε σε ένα γάμο. Ωραία ήταν η νυφούλα, η οικογένειά της, το νυφικό της, ΄το μπουκέτο της, τον γαμπρό δεν τον θυμάμαι, έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θυμάται τον γαμπρό στους γάμους (μόνο οι γονείς του τον προσέχουν με πίκρα που τους τον πήρε η πονηρή...) ..όλοι την κοπέλλα κυττάνε.. είχανε και ωραίες πλούσιες σε κουφέτα μπομπονιέρες.. με μεγάλα κουφέτα μέσα, άλλα με αμύγδαλο και άλλα με σοκολάτα.

Τρελλαίνομαι για κουφέτα. Το πιό σημαντικό πράγμα για μένα είναι το κουφέτο σε ένα γάμο.. Οι νύφες πάντα όμορφες είναι, δεν έχω ακόμη δεί κακάσχημη νύφη, την ημέρα του γάμου της πέφτουν επάνω στην ασχημούλα μακιγιέρς, κομμωτές, στυλίστες τη σουλουπώνουν και γίνεται κούκλα στην τελετή.. τα μετά του γάμου δύσκολα δεν μας αφορούν εδώ, αυτό που αφορά είναι τα κουφέτα.. πώς θα είναι η μπομπονιέρα, ασημένια κουτάκια με 3 κουφέτα μέσα για δείγμα, ή πλούσιο τούλι με μπόλικα? Αυτή τη φορά ήμουνα τυχερή, είχε πολλά μεγάλα κουφέτα με αμύγδαλο μέσα.

Ωσπου να τελειώσουν οι χαιρετούρες είχα φάει τα δικά μου και άρχισα να τρώω και τα κουφέτα του Κ που με κύτταζε υποτιμητικά καθότι σιχαίνεται και τα κουφέτα και αυτούς που τρώνε κουφέτα.. πολύ φασιστικό αυτό αλλά ετσι είναι. Ξαφνικά ακούστηκε ένα ΚΡΑΚ, μέσα στο στόμα μου. Μόνο εγώ το άκουσα. Αει στο καλό με μάτιασε ο Κ και παρόλλο που δεν είναι σαββατογεννημένος όπως ο Darthiir (αναγκάζομαι να τον αναφέρω για να μην θεωρήσει ότι πάω να του φάω τον προνομιακό τίτλο και με ματιάσει, γιατί δεν με παίρνει άλλο αρκετά έχω τραβήξει αυτές τις μέρες) το βλέμμα της αποδοκιμασίας του απο τη μιά και το σκληρό περίβλημα του κουφέτου απο την άλλη έγιναν αιτία να ακουστεί αυτό το ΚΡΑΚ.

Μιλιά δεν είπα όλη τη βραδυά. Σαν βρεγμένη γάτα γύρισα σπίτι και χώθηκα στο μπάνιο, με έναν καθρέφτη μήπως δώ που έγινε η ζημιά.

ΣΚΑΤΑ.

Είδα ότι έσπασε ένα χρυσό δοντάκι...που δεν είναι στ' αλήθεια χρυσό από πορσελάνη είναι η αξία του όμως είναι σαν να ήταν απο ατόφιο χρυσάφι..

Το δοντάκι αυτό συγκρατεί μία γέφυρα.

Η γέφυρα βρίσκεται στην κάτω γνάθο.

Αρχισα να γράφω τη διαθήκη μου.

Μία διευκρίνηση για τους τυχερούς που δεν τρώνε πολλά γλυκά, άρα έχουν γερά δόντια.

1) Τα δόντια που συγκρατούν γέφυρες είναι ευαίσθητα. Αμα σπάσουν χρειάζεται να επιδιορθωθούν ΑΜΕΣΩΣ γιατί μπορεί να φύγει όλη η γέφυρα. Και άμα φύγει η γέφυρα είναι σημαντικό να ξέρεις που πήγε. Είχα ένα θείο κάποτε που ήταν πολύ φαγάς και μέσα στην βιασύνη του να χλαπακιάσει κατάπιε και την γέφυρα..το κατάλαβε βέβαια αργότερα όταν πήγε να μιλήσει και τα 'σ' γινόντουσαν "θ". Αφού ματαίως ψάξανε όλα τα σκουπίδια, μήπως καταλάθος κόλλησε σε κανένα κοψίδι και δεν τη βρήκαν βέβαια, περίμενε ο εν λόγω θείος να βγεί από την άλλη έξοδο, κάνοντας καθημερινά τα κακά του σε γκιογκιό (δοχείο νυχτός).... ώσπου βγήκε. Την πλύνανε, την απολυμάνανε, την πήγε στον οδοντιατρό που του την ξαναφόρεσε..

2) Εάν το δόντι αυτό σπάσει, φτιάχνει ο οδοντογιατρός καινούργια γέφυρα που είναι πολύ επίπονο για την τσέπη σου. Εχω ακούσει ιστορίες ανθρώπων που πουλήσαν οικόπεδο για να φτιάξουν τα δόντια τους (με γέφυρες, εμφυτεύματα κλπ).

3) Οποιαδήποτε δουλειά με τον οδοντιατρικό τροχό στην κάτω γνάθο είναι πιό επίπονη απο την πάνω με αποτέσμα να χρειάζεται ένεση με τοπική αναισθησία. Η ένεση αυτή γίνεται στο τέρμα της γνάθου, μετά τον φρονιμήτη και δεν πονάει ΣΚΟΤΩΝΕΙ.

Σήμερα το πρωϊ, φόρεσα μαύρη μπλούζα, πήρα το τραίνο, βγήκα στην Πλ. Βικτωρίας και περπάτησα όλη την Αχαρνών μέχρι τα Πατήσια που είναι ο οδοντίατρος αποχαιρετώντας μαγαζιά με ρούχα και τυροπιττάδικα, μιά τελευταία βόλτα, βρε παιδιά, πρίν το σφάξιμο.

Η Ετυμηγορία

Το δόντι έσπασε και δεν διορθώνεται

Η γέφυρα θέλει άλλαγμα

Κάπνισα και 3 τσιγάρα (παρόλλο που δεν καπνίζω..μήπως μου σταματήσει η τρεμούλα).

Πήγα και στην τουαλέττα του γιατρού 2 φορές γιατί με έπιασε η κοιλιά μου

Τελικά

έκανα και την στελεχιαία ένεση. Λιποθυμία μου ήρθε όταν άκουγα το "κρίτςς, κρίτςς" της σύριγγας που τρύπαγε τη γνάθο..

Τώρα γύριθα θτο θπιτάκι μου. Δεν θα φάω τίποτα για καμμιά ώρα. Πήγα δίπλα να δανειθτώ μία θαλιάρα απο τη γειτόνιθθα που έχει μωράκι για να μπορέθω να φάω κάτι χωρίθ ατυχήματα..

Πήρα και πολλέθ εφημερίδεθ για να τις θρώθω πάνω θτο τραπεζομάντηλο..για να μην λερώθω..

Γάλα

γιατί το γάλα Ολυμπος είναι το ωραιότερο που έχω πιεί ως τώρα?

Εχω δοκιμάσει όλα τα ελληνικά και ξένα γάλατα που κυκλοφορούν και μόνο στο Ολυμπος βγάζω το καπέλλο.

τι στην ευχή τρώνε τα πρόβατα του παραγωγού που δεν το τρώνε τα άλλα πρόβατα?

Σήμερα δοκιμάσαμε και την ομώνυμη πορτοκαλάδα που έβγαλε στο εμπόριο..
και αυτή μας άρεσε καλύτερα απο τις αντίστοιχες.. κάποιος γνωστός μου κακκούλης μου είπε ότι πολλοί χυμοί στην Ελλάδα, εισάγονται σαν παγοκολώνες πορτοκαλιού απο την Βραζιλία. Και βέβαια οι χυμοί αυτοί έχουν την ίδια γεύση. Ο Ολυμπος όμως παίρνει τα πορτοκάλια απο την Ελλάδα, απο την Πελοπόννησο, εξ'ού και η ιδιάζουσα γεύση.. Οτι και να είναι, εμάς μας γοήτευσε ο χυμός αυτός.

Σημείωση : επειδή δεν χωνεύω τη λακτόζη ο γιατρός μου έχει κόψει τα γαλακτοκομικά. Το γάλα αυτό είναι το μόνο που χωνεύω, χωρίς κανένα πρόβλημα..

Ξεματιάζει κανείς?

Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ
βήμα να κάνω
έχω πιαστεί η έρημη
θέλω να πεθάάάάνωωω!

Γύρισα απο το γυμναστήριο που είχα να πατήσω 2 μήνες.

Μετά απο 1,5 ώρας αερόμπικ, ζαλίστηκα..γονάτισα..σχεδόν κλάταρα.

Και τσακίστηκε ο Μ. (ο γυμναστής) να με σηκώσει μη του μείνω στο μάθημά του και έχει ευθύνη.
(Ο Μ δεν είναι καθόλου ωραίος, είναι το κάτι άλλο. Γύρω στα 35-40, όχι πολύ ψηλός αλλά σοβαρός καθότι πατήρ 2 τέκνων. Στο μάθημά του παίζουν ξύλο οι πιτσιρίκες..σε ποιά θα μιλήσει..ποιά θα του τραβήξει την προσοχή.. βέβαια αυτός δεν τα τρώει αυτά.. ξέρει.. μη χάσει και τη δουλειά του..)

Τα χάλια μου έχω
πέρα απο τα πιασίματα στα πόδια και στα πλευρά από τα βάρη (pump effect)

με βαραίνουν αφάνταστα και οι κατάρες των ελεύθερων / ανύπαντρων συμμαθητριών μου που ενώ εκείνες στήνουν κώλο για τα μάτια του Μ, αυτός μιλάει με όσες δεν του κολλάνε...

Το κακό είναι ότι ο Μ. με συνόδεψε μέχρι το αυτοκίνητο και μου έδειξε φωτογραφίες των παιδιών του.

Αυτό καταγράφηκε στα κατάστιχα...

Ηδη νοιώθω χάλια..το κεφάλι μου είναι βαρύ..πονάει και ο λαιμός μου..

Μήπως ξέρει κανείς να ξεματιάζει?

Κλέφτες αναμνήσεων

Μισώ τις αποθήκες
Α! είσαι τρελλή για τα σίδερα, τόσα υπάρχουν να μισήσεις, τις αποθήκες βρήκες?

Ναί, τις αποθήκες τις μισώ
- γιατί εκεί χώνουμε πράγματα που δεν θέλουμε τώρα, αλλά πιστεύουμε - μέσα στην ηλιθιότητά μας - ότι μπορεί να τα θελήσουμε κάποια άλλη φορά, στο μέλλον, όταν θα έχουμε πάει σε μεγαλύτερο σπίτι, θα έχουμε πιο πολύ χώρο, πιο πολλά λεφτά για να αγοράσουμε καινούργια έπιπλα και να αξιοποιήσουμε τον 100 ετών σκωροφαγωμένο καναπέ της προ-γιαγιάς μας, σιγά να μην βγάλουμε τον καναπέ ποντικοαντίκα (αντίκα με ποντίκια) από τον πάτο της αποθήκης, για να τον βάλουμε στο νέο καθιστικό μας, ξέρεις τώρα αυτό με τους άσπρους δερμάτινους καναπέδες που αγοράσαμε χωρίς μυαλά (γιατί το άσπρο ΡΕ βλάκα ΛΕΡΩΝΕΙ) και ας μας τα έλεγε η μαμά..Απο τη μία θα έχουμε τους μίνιμαλ καναπέδες και απο την άλλη την Ακρόπολη με τις σκαλωσιές.. Να κόψω τώρα τις φλέβες μου ή θα σας λερώσω τη φλοκάτη?


- γιατί εκεί ξεχνάμε αυτά που δεν πετάμε, σαδιστικά τα καταχωνιάζουμε να ψοφίσουν κόμματι κομμάτι, να τα κατουράνε τα ποντίκια, να τα φάει το σαράκι..έτσι ώστε όταν αποφασίσουμε να κατεβούμε στην αποθήκη, να τα δούμε και να στενοχωρηθούμε (μαζώχες) ή όταν με το καλό πάμε στα θυμαράκια, να τα βρούνε οι απόγονοι/κληρονόμοι και να τους βγεί το λάδι να τα ξεχωρίσουν, να επαναλάβουν τα κλασσικά κλισέ που ΟΛΟΙ λένε "μα τι σκουπιδαριό μάζευε ο/η μακαρίτης/τισσα" να τα βγάλουν έξω μήπως τα πάρει ο Δήμος, ο γύφτος, ο οποιοσδήποτε...(σαδιστές)


- γιατί εκεί πετάμε, τις ρίζες μας, τους γονείς μας, τα έπιπλά τους, τα πράγματά τους, μέρος της ζωής τους, αυτά που αγάπησαν, αλλά δεν τα αγαπήσαμε εμείς για 1002 λόγους και δικαιολογίες του κώλου, "γιατί δεν είναι μόδα, δεν αρέσουν στον/στην γκόμενο/να, μας θυμίζουν σκατο εποχές, γιατί εμείς κόβουμε τις ρίζες και ανοίγουμε νέες σελίδες..γιατί δεν θέλουμε πιά τα παλιά..." γιατί έχουμε μάθει να γκρεμίζουμε και αντίστοιχα να κτίζουμε νέα ήθη, τα δικά μας.

Εξαγριώθηκα και στενοχωρήθηκα όταν πήγα στις αποθήκες των γονέων μου..5 στον αριθμό να είναι καλά τα πουλάκια μου, μόνο γενέθλια δεν τους κάνω..με τουρτίτσες black forest..

Το τι γίνεται εκεί μέσα δεν λέγεται
Τον πρωταγωνιστικό ρόλλο τον έχουν οι νεκρές κατσαρίδες που κείτονται στην πρώτη σειρά να τις λούζουν τα φώτα της ράμπας..

Από πού ν΄αρχίσω
η σκουριά έχει καλύψει λάμπες αρτ ντεκό, που παλιά φώτιζαν τα αισθησιακά ζευγάρια να αγκαλιάζονται κάτω απο τους ήχους της τζάζ..
τα ποντίκια φάγανε παρτιτούρες παλιάς εποχής, τότε που η γιαγιά μου έπαιζε τραγούδια στο πιάνο, "Λές και ήταν χθές", "Μαραμένα τα γιούλια και οι βιόλες του Αττίκ", "Τα πράσινα μάτια"...
ξέφτισαν και θάμπωσαν οι στόφες παλιών καναπέδων, καλύμματα κρεββατιών..περισσεύματα απο ταπετσαρίες, που φυλάχθηκαν για μελλοντική χρήση..
κουτιά άπειρα με κουμπιά απο φίλντισι, ελεφαντόδοντο, κόκκαλο, ζωγραφιστά και στολισμένα με τα πρώτα στράς..
Σακκούλες με αποκριάτικες στολές, μποά, καπέλλα, μουστάκια, ντόμινο, Μπουρμπούλια, μάσκες..
η μούχλα περιποιήθηκε τα τραπέζια, τα σεκρεταίρ εκείνα που φιλοξένησαν τις σκέψεις Κερκυραίων εραστών της πένας..

Τι αξία έχει ένα πράγμα όταν δεν το τυλίγει η ανθρώπινη παρουσία?

Στους εργαζόμενους εύχομαι..

Καλή εβδομάδα...









(από το http://www.filaki.gr)

Σφάζονται οι γκόμενοι

στο κατώφλι μου για τα μάτια της παραδουλεύτρας μας


ενώ


νέες, όμορφες, έξυπνες, μορφωμένες Ελληνίδες είναι μόνες και



ψάχνουν





(δεν σφαχτήκανε τελείως, ήρθε όμως η Αστυνομία να τους χωρίσει)

Διαμαρτυρίες στο Παγκράτι

Σήμερα το πρωϊ άκουσα απο τις ειδήσεις του ΣΚΑΙ, ότι "διαμαρτύρονται οι κάτοικοι Παγκρατίου για τα γαυγίσματα των σκύλων τη νύχτα, γιατί τους ενοχλούν."

Δεν τους ενοχλούν τα κορναρίσματα, τα σπασμένα πεζοδρόμια, οι λακκούβες των οδοστρωμάτων, αλλά το κανίς της γειτόνισας ενοχλεί.. Φωνάχτε τον μπόγια γρήγορα.

Δεν τους ενοχλεί που ζούν στην μπετονούπολη που όλοι μας δημιουργήσαμε...αλλά αν γαυγίζουν οι σκύλοι, νιαουρίζουν οι γάτες, που εμείς πετάξαμε στο δρόμο (ξέρεις τώρα, αγοράζεις σκυλάκι για το παιδί που το θέλει, το σκυλάκι χέζει, κατουράει παντού, εσύ μαζεύεις, σου τη δίνει κιόλας, στο τέλος το πάς με το αυτοκίνητο ΑΛΛΟΥ και το αφήνεις στο δρόμο...έτσι δημιουργούνται τα αδέσποτα) η πολιτεία πρέπει να τα μαζέψει, φολιάσει, διώξει..ώστε να κοιμόμαστε ήσυχοι νανουρισμένοι απο τον ήχο των τροχοφόρων που λικνίζονται σαγηνευτικά πάνω στους πάλαι ποτέ ασφαλτοστρωμένους - και νύν - χωματόδρομους της πρωτευούσης..

Πράσινες αναμνήσεις

Οταν το Σβκ έχει περάσει ξένοιαστα, χαλαρά, οικογενειακά, σχεδόν τρυφερά, η Δευτέρα χάνετε μέσα στις αναμνήσεις του χθές..

Εκδρομή στην ορεινή Αρκαδία, μετά τη μεγάλη νεροποντή, όλα σκούρο πράσινο και λίγη πρωϊνή πάχνη να σκεπάζει τα σπαρτά.

Ακολουθήσαμε το φιδωτό δρόμο απο το ένα βουνό στο άλλο, περάσαμε όλη την εύφορη πεδιάδα..χόρτασε το μάτι μας δροσοσταλίδες στις άκρες των ξεδιψασμένων φύλλων...

Αρχές φθινοπώρου, πρωτοβρόχια, η εποχή μου..

Δεν πουλάει..

Εχω ένα χόμπυ

Μου αρέσουν τα έργα τέχνης. Ζωγραφικής. Εποχής απο 1000μ.Χ έως και 20ου αιώνα.

Αλλά δεν ζωγραφίζω.

Αν ζωγράφιζα θα έφτιαχνα δικά μου έργα, σύμφωνα με την έμπνευσή μου ή θα αντέγραφα έργα άλλων..

Οτι όμως και αν έκανα... το αποτέλεσμα θα ήταν μία δημιουργία. θα είχε τον δικό μου μόχθο, την δική μου έννοια να το δημιουργήσω. Θα την αγάπαγα τη δημιουργία μου.

Αλλά δεν ζωγραφίζω..

Φτιάχνω πάζλς. Αντίγραφα έργων του Λεονάρντο, του Πικάσσο, του Νταλί, Uffici, Πόλοκ, Καντίνσκυ, Ραφαέλο, Καραβάτζιο, Το βιβλίο των Ωρών, Αλμα-Ταντίμα, Προ-ραφαελικούς ζωγράφους, Κλίμτ κλπ..

Από 500 έως 2000 κομμάτια ως τώρα..

Δεν είναι τέχνη

Ούτε όμως αντιγραφή

Είναι η δημιουργία μου, κομμάτι-κομμάτι. Από ανάλυση στη σύνθεση. Απο το τίποτα στο όλον.

Δεν τα φτιάχνω για σένα. Ούτε για τους άλλους. Δεν θέλω μπράβο, τα μπράβο σας αφήστε τα για τους ξιπασμένους..

Τα φτιάχνω για μένα.

Η συνεισφορά μου είναι στην Τέχνη που τόσο αγαπώ.

Είναι κάτι δικό μου. Δεν τα χαρίζω, δεν τα δανείζω.. δεν θέλω να δείξω πόσο συγκροτημένη είμαι... φτερό στον άνεμο είμαι.. και μ' αρέσει γιατί αισθάνομαι ευάλωτη, άνθρωπος με πάθη, με λύπες με χαρές.. Είμαι

τύφλα.

Ηπια πολύ κρασί και αυτό με ανοίγει σαν άνθρωπο..φεύγουν οι προσωπίδες της "Αγγλίδας", με προτιμώ έτσι... είναι και η καλύτερή μου.. όπως και τα τσιφτετέλια...αυτός ο ήχος..με ξετρελλαίνει..ναί, τσιφτετέλια μαζί με rock&roll, μου θυμίζει ένα φοβερό γάμο που είχα πάει όταν ο γαμπρός με τους φίλους του χορεύανε Καλαματιανό με ήχους U2, να έχεις ή να μην έχεις...guts...

Δεν ανέχομαι όμως να μου λές εσύ κυρία...ΧΧΧ, ότι τα πάζλ μου "δεν πουλάνε".

Βεβαίως και "δεν πουλάνε", δεν είναι για πούλημα.. για την πλάκα μου τα κάνω.. όχι για τους άλλους....

Οχι δεν πουλάμε

Δεν πουλιώμαστε

Χέσε με

Πρωϊνός καφές

Εχω πρόβλημα μεγάλο
και δεν μπορώ άλλο
έφυγε ο καφετζής μου
και πήρε την ψυχή μου...

μιά ψυχή που ήταν να βγεί, βγήκε...Ναι, ναί..τα όργανα γρήγορα..τα λυπητερά τραγούδια..του Κίτσου η μάνα..

Πίνω καφέ κάθε πρωί, όχι πολύ πρωϊ..μετά τις 08.00.

Πολύ πρωϊ βαριέμαι να τον φτιάξω μόνη μου...προτιμώ να μου τον φτιάχνουν άλλοι.."τεμπέλα, καταπιέζω τον κόσμο"..είμαι όντως όλα αυτά και πολλά άλλα... μη βαράτε μόνο όλοι σας πρωϊ-πρωϊ, έχω τη τσίμπλα στο μάτι και δεν σας καλοβλέπω..

Επίσης, κάτι άσχετο τώρα, έχω και την κακιά συνήθεια να οδηγώ στη δουλειά, ενώ περνάνε απο το σπίτι μου πολλά μέσα μεταφοράς και εγώ η υπανάπτυκτη συνεχίζω να οδηγώ μαζί με όλους τους άλλους Ελληνες υπανάπτυκτους..να οδηγώ κοιμισμένη, να πηγαίνω αργά αριστερά...να βάφομαι μέσα στο αυτοκίνητο, ... να χτενίζομαι..να ψάχνω στο ντουλαπάκι για τσίκλες, καραμέλες, τα γυαλιά μου που στο διάλο είναι..τι κορνάρεις ρε βλάκα..αντε χάσου πρωϊ-πρωϊ!

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω λέγεται καφετζής..

ΕΦΥΓΕ ο καφετζής μου, αυτός που μου έφτιαχνε το πρωϊ ΤΟΝ καφέ που με κράταγε ξύπνια και χαρωπή όλη μέρα.. Πού πήγε? (έβαλα μώβ γράμματα γιατί είμαι σε πένθος..)

Σε ποιό άλλο καφενείο έπιασε δουλειά, να τρέξω..?

Θα τον γυρέψω στα χαρτιά,
θα τον γυρέψω στ' αστρα
μα σαν τον βρώ στ΄ορκίζομαι
θα τον ταράξω στη φάπα...

Html - ίαση

....αυτή την αρρώστεια έχω πάθει εδώ και 5 παρακαλώ ημέρες.

Εβγαλα τα ματάκια μου για να σουλουπώσω τις σελίδες μου εδώ, να ομορφύνω κάπως (σύμφωνα με το γούστο μου πάντα..) τα blogs μου, να πάρουν μία άλφα προσωπικότητα, ένα αμπαλάζ βρε παιδιά.. Καλό το περιεχόμενο αλλά και το χαρτί περιτυλίγματος οφείλει να σκίζει... αλλά

από html οδηγίες, τι σημαίνουν, πως λειτουργούν, δεν μου προκύπτει...

Μου λέει η φίλη μου η jojo (το link της διεύθυνσής της στις "Τρουφίτσες", ναί! ναί! δεν ξέρω να βάζω ακόμη links, στον τομέα αυτό παραμένω οικοδομικό υλικό = τούβλο) να κατεβάσω τις εικόνες, τα wallpapers που θέλω, να αντιγράψω τις διευθύνσεις τους αυτές που μοιάζουν με "'@@@**-+=α χρεφ"=.,>,<>>και τέτοια ιερογλυφικά σε μιά σελίδα και κάνοντας copy-paste να τα βάλω δίπλα στην ΚΑΘΕ οδηγία της σελίδας μου , μετά preview αν βγεί τρώω μία κουταλιά καταϊφι (μία κουταλιά του γλυκού θα φάω για να συγχαρώ τον εαυτό μου...να λείπουν οι κακίες, ζηλιάρόγατες/οι, δεν θα παχύνω...αμάν πιά αυτή η καταπίεση) , αν δεν βγεί κάνω "Μαυρογιαλούρος" στην οθόνη, clear edits και πάμε για το επόμενο..

Το πάνω μέρος εκεί που είναι η επικεφαλίδα δεν το κατάφερα ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, κατάφερα όμως και έβαλα cartoons και animations εδώ και εκεί..(άκουσα και τις κακίες του Κ, ότι το έκανα σαν Χριστουγεννιάτικο δένδρο...κακέ ζηλιαρόγατε...μμμ) , περί ορέξεως...

και αφού ήμουνα στο πέμπτο στρώμα του ουρανού (θα πάω στον έβδομο όταν βάλλω και header, της επιλογής μου), εμφανίζεται ο πλουμιστός ξερόλας της οικίας μου, μπαίνει στο 'υπό-κατασκευήν" blog του πατάει 2 κουμπάκια και βάζει ΝΑΑΑΑ! τα αεροπλάνα red arrows (φωτογραφίες που τράβηξε την περασμένη εβδομάδα) σαν header στη σελίδα του. Τον ρωτάω,
"Πώς το έκανες αυτό?" και αντί να μου πεί, κάνει
Χέ, Χε"!!

Κρατείστε με ΘΑ ΦΟΝΕΥΣΩ... αντί όμως να καταλήξω στην ψειρού ..
"θα σε συγυρίσω εγώ εσένα μικρή πικρή μου αγάπη, ή μικρέ, σκατέ μου αράπη...

Εχω ήδη φάει το ένα πόδι του τραπεζιού ΤΟΥ και σήμερα θα φάω και το άλλο ΑΝ δεν μου δείξει πώς έβαλε την εικόνα...

άσε που μπορεί να του φάω και την τσάντα του

και το μαξιλάρι του..

Η Ψευδαίσθηση του Ισχυρού

Εχουν λεχθεί και γραφτεί πάρα πολλά για την καταστροφή που προκάλεσε ο τυφώνας Κατρίνα στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ.

Και βεβαίως υπάρχουν και τα έκτροπα που γίνονται απο ανθρώπους ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ γιατί όταν χαθούν τα βασικά - ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, επικοινωνίες - τι γίνεται?

Εχουμε μάθει να ζούμε με "όλα στο πιάτο". Αν κάτι πάει στραβά και χάσουμε το "πιάτο" περιμένουμε κάποιον να "μας σώσει". Εν τω μεταξύ σκοτωνόμαστε για ένα κιβώτιο γάλατα.... Και όταν αυτός ο κάποιος δεν έρχεται (για οποιοδήποτε λόγο) τι κάνουμε?

Επιστροφή 150 χρόνια πίσω?

Πώς προσαρμοζόμαστε σε μία κατάσταση που έπεσε επάνω μας με βίαιο τρόπο?

Υ.Γ. Οι κατηγορίες και οι κατάρες για την κακή μας μοίρα και τα ρητά "οι άλλοι φταίνε" δεν έχουν θέση εδώ.

(Δείτε αν θέλετε το άρθρο "Κατρίνα" του "Spasikla" (http://versutia.blogspot.com/2005/09/blog-post_04.html ) για κάποιες απόψεις με τις οποίες συμφωνώ. )

Υ.Γ. δεν έχω μάθει ακόμα πως να βάζω links, συγχωρείστε αυτή μου τη αμάθεια...απο κομπιουτεροπρογράμματα..δεν σκαμπάζω και πολλά.