Αναποφάσιστη

Επιτέλους! Μετά το γκάλοπ της Ελευθεροτυπίας για το προφίλ των ψηφοφόρων δεν νοιώθω πλέον τόσο μόνη. Είμαι και εγώ μέσα στο μικρούτσικο πρός μεγαλούτσικο ποσοστό των αναποφάσιστων και δεν ντρέπομαι πιά γι αυτό.

Από τότε που ξεκίνησα να ψηφίζω, αναποφάσιστη ήμουνα.

Κανένα κόμμα δεν με ενέπνεε, ούτε τώρα με εμπνέει

Κανένας πολιτικός δεν με έπεισε, ούτε τώρα με πείθει

Ολοι μπλα μπλαρίζουνε πρίν τις εκλογές, "λαέ της Αθήνας, είμαστε με το μέρος σου" και μόλις εκλεγούν κυττάνε να τακτοποιήσουν τα ρουσφετάκια τους και ο λαός που τόσα του υποσχέθηκαν πάει για πί***ες. Play it again Sam! Δεν γίνεται αυτό τώρα, γίνοταν ΠΑΝΤΑ.

Πάντα απορούσα με τους γονείς και φίλους μου που ναί μεν απολίτικοι όλο τον καιρό, την περίοδο των εκλογών, τους ερχόταν η ρομφαία της φώτισης και αυτόματα ήξεραν τι/ποιόν να ψηφίσουν. Στο παρελθόν ήταν σχετικά εύκολο γιατί οι διαφορές στα κόμματα ήταν μεγάλες. Αλλη η πολιτική του ΚΚΕ και άλλη της Δεξιάς, ναί?

Οταν όμως άρχισα και εγώ να ψηφίζω, τα δύο μεγάλα κόμματα δεν είχαν και μεγάλες διαφορές, ή εγώ δεν τις βρήκα ακόμη, μιά νερόσουπα είναι η πολιτική τους, όταν έχεις τους Αμερικάνους απο πάνω και έχεις υπογράψει για τις βάσεις εδώ και χρόνια..τι μου λές τώρα για αντιστάσεις και αλλαγή πορείας, πιές το γάλα σου και σκάς απ.

Τι να ψηφίσω? Μείζον πρόβλημα που με κυνηγάει χρόνια τώρα, στην αρχή ήταν καλά, ζούσα εκτός Ελλάδος και δεν ψήφιζα, άρα δεν χρειαζόταν να πάρω θέση. Υπάρχει και το λευκό, το γεγονός όμως ότι τελικά το κολλάνε στο υπερισχύον κόμμα με χαλάει. Ύπάρχει και το άκυρο. Και αυτό με χαλάει γιατί είμαι πολίτης της Ελλάδας, έχω γνώμη.

Και δεν με πείθει ΚΑΝΕΝΑΣ. Ούτε τρώω τις υποσχέσεις τους. Οι Δήμοι πάντα στρώνουν τους δρόμους παραμονή εκλογών και μαζεύουν τα σκουπίδια. Ούτε ποτέ μου έχω ζητήσει κανένα ρουσφέτι απο όλο αυτό τον πολιτικό τζερτζελέ. Ούτε και θέλω δηλαδή. Αει στο διάλο να μην νοιώθω και υποχρεωμένη να επιλέξω ένα απο αυτά τα σούργελλα για να ξεπληρώσω τη χάρη.

Ευτυχώς όμως δεν είμαι πλέον μόνη. Υπάρχουν και άλλοι σαν και μένα. Ετσι πετάω το κόσκινο και λέω ότι επί σειρά ετών ανήκω στους αναποφάσιστους.

Βότσαλα

Ολη αυτή την εβδομάδα σχεδόν μέρα παρά μέρα είμαι στο κέντρο της Αθήνας για δουλειές..μιάς Αθήνας πολύβουης, ζεστής, ανυπάκουης. Μιά Αθήνα γεμάτη ανθρώπους πότε σκυφτούς πότε καμαρωτούς να πηγαινοέρχονται, άλλοι τρέχοντας, άλλοι αργά σκουντουφλώντας, μάτια ανέκφραστα, αισθαντικά, γλυκά, άγρια, περίεργα αλλά ποτέ αδιάφορα. Γεμάτοι οι δρόμοι αυτοκίνητα, ΜΜΜ, πεζοί χοροπηδάνε ανάμεσα, κυρίες καπελωμένες δίπλα στις μισόγυμνες τουρίστριες, κάποιος διαλαλεί την πραμάτεια που έχει αραδιάσει σε λινάτσα στο δρόμο, άλλος ξερογλείφεται έξω απο φουρνο..

Πρώτη στάση Πλατεία Κοτζιά..
Σμήνος τα περιστέρια με περικυκλώνουν ψίχουλα απο το κουλούρι μου τα ανταμείβουν..περιστέρια παντού έρχονται κοντά μου σε φτερωτά κύματα, άλλα κάθονται πάνω στο κεφάλι μου, στα χέρια μου, σταματώ να περπατάω μη πατήσω και κανένα, σαν να μη βρίσκομαι στο κέντρο της πόλης αλλά μέσα σε ένα δάσος απο πούπουλα και ελεύθερους σκοπευτές..ένα ζευγάρι Γάλλων με παίρνει φωτογραφία περιτριγυρισμένη απο τα πουλιά. Είχα πριν μερικά χρόνια μία φίλη συμβολαιογράφο με το γραφείο της Αραχώβης και Ιπποκράτους σε κάποιο όροφο. Οποτε πήγαινα οι μπαλκονόπορτες πάντα μισάνοιχτες, μερικά περιστέρια είχαν εξοικειωθεί μαζί της και έμπαιναν μέσα, προσεκτικά καθόντουσαν πάνω στα δικόγραφα, στην καρέκλα της και στον ώμο της και μαζί γράφανε στον υπολογιστή, ίσως να της υπαγόρευαν τα κείμενα ή να της τραγουδούσαν ένα τραγουδάκι..και την ώρα του φαγητού, μαζευόντουσαν χιλιάδες απο την περιοχή και γέμιζαν το μικροσκοπικό μπαλκόνάκι με κεφαλάκια..Τους είχε φτιάξει και φωλίτσες για να γεννάνε τα πιτσουνάκια τους....τι να απέγιναν άραγες όλοι αυτοί οι προσωρινοί επισκέπτες της ζωής της τώρα που εκείνη δεν υπάρχει πιά? Αχ Λένα!

Βαρβάκειος-Αθηνάς

Κυκεώνας απο μυρωδιές και κοσμοσυρροή, χαρωπά τα πρόσωπα των εμπόρων προσπαθούν να πείσουν για την καλύτερη προσφορά. Προσέχω τα πρόσωπα των γερόντων, χαρακωμένα απο τις ομίχλες της ζωής παλεύουν για μία καλύτερη μοίρα. Ισως να έρθει, έτσι κι αλλιώς για ένα ίσως δεν ζούμε όλοι?

Ερμού

Ο πεζόδρομος δίνει άλλη αίσθηση στη κίνηση του σώματος, παρόλλο που τα μηχανάκια έχουν άλλη γνώμη, συνεχώς μπλέκονται στα πόδια των πεζών μερικοί βρίζουν κιόλας..Ο πρώτος καλαμποκάς, ψήνει αραποσίτια στη σκιά..παρόλλο που κάνει φοβερή ζέστη για την εποχή θα πάρω ένα καλαμποκάκι, αλλά δεν θα το φάω στο δρόμο, το βάζω στη σακούλα μου και προχωράω ψάχνοντας για ......αγελάδες. Τις αναζητώ να τις φωτογραφίσω όταν αμέριμνες μασουλήζουν αόρατο χόρτο, κρεμασμένες στο πλαι των κτιρίων ή διακοσμητικές μινιατούρες στις βιτρίνες.. Φαίνονται τόσο παράταιρες μέσα στην Αθήνα και συνάμα δένουν καταπληκτικά. Αραγε αν την ιδέα την είχαν συλλάβει ελληνικά μυαλά, πώς θα φαινόντουσαν παρδαλά γαϊδουράκια στη Γαλλία, ή κατσίκες με ψάθινα καπελλάκια στη Σουηδία? Μία μπάντα αυτοσχέδιων μουσικών σπάει τη μονοτονία, ας ακούσουμε και λίγο ρόκ, λίγο ποιότητα.

Μπαίνω σε ένα καφέ που σερβίρει αγγλικές λιχουδιές και ανοίγω την εφημερίδα μου, τρώω κις λωραίν, διαβάζω athens voice, και το εσπρεσάκι με περιμένει δίπλα. Αναρωτιέται η δημοσιογράφος Μ. Ζουμπουλάκη για τους ανθρώπους που δεν κάνουν τίποτα όλη μέρα (υπονοόντας ότι δεν δουλεύουν), τους θεωρεί πολύ cool, νωχελικά να πίνουν καφέδες και να κάάάάθονται. Είναι όμως έτσι? Οι κουρασμένοι ονειρεύονται τις ξάπλες, οι ξεκούραστοι και οι μπουχτισμένοι απο τις ξάπλες ονειρεύονται τη δράση..πάντα το άπιαστο κυριαρχεί και μας καταστρέφει τη μοίρα μας.

Πλ. Συντάγματος

Εκθεση λουλουδιών και πλήθη κόσμου..κάποια πορεία ακούγεται και για μία φορά οι λεωφόροι άδειοι..περπατάω στη μέση της Πανεπιστημίου, είναι και άλλοι σαν και μένα ένα παιδάκι κάνει πιρουέτες πάνω στην άσφαλτο..μιά Αθήνα χωρίς αυτοκίνητα έστω για λίγες ώρες..

Σνίτσελ

Πώς φαντάζεσθε να είναι το σνίτσελ των ονείρων σας? Απο ώραίο μαλακό κρέας, ζουμερό, τηγανισμένο μαστόρικα και σερβιρισμένο σε λευκό πιατάκι μαζί με λινό ατομικό τραπεζομάντηλο, λεπτές φέτες λεμονιού, savora..και αχ! επι τόπου θα έτρωγα ένα..

Σήμερα το πρωϊ ήρθα σε επαφή με μία άλλη μορφή σνίτσελ, εντάξει το κρέας υπήρχε, ζουμερό ήταν σίγουρο, τα ζουμιά του είχαν απλωθεί παντού..είχε σερβιριστεί τσαχπίνικα μπροστά μου και με το που το είδα... ήταν πολύ αργά γιατί ήδη είχα φάει την τούμπα μου...

Διευκρίνηση

Το κομμάτι του κρέατος ήταν απο ποντίκι (όχι το μοσχαρίσιο, το ποντικίσιο), τρωκτικό που έπιασε η Μουσελίνα (γάτα) στον κήπο, το παίδεψε, το αποκεφάλισε και έφερε το φρέσκο κουφαράκι του μέσα, απιθώνοντάς το στο κεφαλόσκαλο. Ο κοινόχρηστος χώρος νωρίς το πρωϊ σκοτεινός. Βγαίνοντας έξω η αφεντιά μου ΔΕΝ κύτταξα κάτω.

Το ποντίκι έγινε σνίτσελ, το πάτησαν τα 65 κιλά μου, (μην σου σηκώνεται το φρύδι για τα κιλά μου γιατί είμαι ψηλή..ορίστε μας) ένα τόσο δα ποντικάκι πέρασε από πάνω του ο οδοστρωτήρας και μετετράπει σε σνίτσελ

ζουμερό? Φοβερά ζουμερό καθότι τα αίματα και κάτι άλλα ζουμιά πετάχτηκαν παντού...ναί πολύ ωραία, γλύστρησα στα ζουμιά και χλάτςςς έφυγε το δεξί μου πόδι μπροστά, όπότε έκατσα οκλαδόν..τίποτα δεν έπαθα, απλά τρόμαξα, λερώθηκα και ΕΠΙΤΕΛΕΣΑ το έργο για το οποίο είχα επιλεγεί..

Σχέδιο σατανικό που είναι και της μόδας με τους κώδικες και τα τέρατα

Η Μουσελίνα αρέσκεται να τρώει σνίτσελ. Από ποντικούς ή κοτσύφια. Αντε και κανένα μικρό πουλάκι, αν το πετύχει βέβαια. Αποφεύγει συστηματικά τις κουρούνες, καρακάξες, κίσσες, περιστέρια γιατί τσιμπάνε. Επιασε λοιπόν τον ποντικούλη, αλλά δεν τον έφαγε γιατί τον ήθελε εκλεπτυσμένο, όχι ένα κομμάτι κατιμά..αμ! πώς!. Τι σκαρφίστηκε λοιπόν..

Τον τοποθέτησε με μαθηματική ακρίβεια στο σημείο που θα πατήσει, που πατάει πάντα το δεξί μου πόδι όταν βγαίνω (δεν θέλει το πόδι του Κ γιατί φοβάται μήπως το ποντίκι απο σνίτσελ γίνει σούπα), ώστε να το πατήσω και να γλυστρήσει η σόλα επάνω του, έτσι θα ισοπεδωθεί ομοιόμορφα..

Και βεβαίως ώσπου να σηκωθώ και να την γαμοσταυρίσω, έχει πάρει το σνιτσελάκι, έχει πάει στο μπαλκόνι, το έχει βάλει στο πιάτο της και το τρώει με την ησυχία της..

Μετά βέβαια μου δίνει άπειρα φιλάκια, νιαρ και μούρ... μέχρι το επόμενο...

Αντε, καλό καλοκαίρι..γιατί με το που θα πέσει η πρώτη σνιτσελοποίηση σημαίνει ότι μαζεύουμε τα μάλλινα ΟΡΙΣΤΙΚΑ και βγαίνοντας τα πρωϊνά απο το σπίτι ανάβουμε όλα τα φώτα γιατί καμμιά φορά ακουμπάει το "υπό-σνιτσελοποίηση" και μπροστά στην πόρτα του ασανσέρ.. Ασε που μετά φεύγω καθυστερημένη, αλλάζω ρούχα, μαζεύω τα περισσεύματα και σφουγγαρίζω τον κοινόχρηστο χώρο..και σαν καλή νεκροθάφτης, πετάω στα σκουπίδια, ουρίτσες, ποδαράκια και το κεφαλάκι που σίγουρα έχει χώσει κάτω απο το χαλί της μισητής γειτόνισας που όλο γατάκια μας πετάει..

Star Trek, 12 points

Ναι για την Εurovision λέω...Κάθε χρόνο ορκιζόμαστε ότι θα είναι η τελευταία φορά που στηνόμαστε για αυτή την μ%%%%κιούλα, και κάθε χρόνο αθετούμε τους όρκους μας και στρωνόμαστε να δούμε μόνο τον τελικό όμως.

Τα τραγούδια ήταν συνηθισμένα, χωρίς καμμιά μουσικότητα τα περισσότερα, άχρωμα, άοσμα τραλαλάκια, που μάταια προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν..με τα νούμερα του τσίρκου που η κάθε χώρα είχε σκαρφιστεί για να κερδίσει το βραβείο..

Και όταν εμφανίσθηκαν τα τερατάκια πεταχτήκαμε επάνω γιατί σκεφτήκαμε τους Κλίνγκον στο αγαπημένο μας Star Trek...τα τερατάκια που κυριαρχούν σε όλα τα παιδικά παιχνίδια απο τα πιο αθώα Pokemon μέχρι τα άλλα που παίζουν τα πιό μεγάλα παιδάκια σε PSP & Nintendo. Και βέβαια κερδίσανε αφού τα παιδιά/έφηβοι/ενήλικες που ασχολούνται με αυτά τα παιχνίδια, τους είδαν και αγαλλίασε η καρδιά τους..είδαν κάτι γνωστό απο τα τετριμμένα σαχλοτραγουδάκια που παραπέμπουν στα "μία απο τα ίδια".

Α! Ναί η Βίσση..καλή ήταν η Βίσση αλλά το ίδιο τραγούδι θα μπορούσε να το πεί πρίν 20 χρόνια..να γονατίζει στη σκηνή και να παραληρεί..να την λυπηθούν που τα δίνει όλα..

Τέλος εποχής κυρία Βίσση, ο νεαρόκοσμος το βλέπει αλλιώς..

Αυριο και όλη την επόμενη εβδομάδα στα πρωϊνάδικα θα κτυπάνε ενέσεις, θα σκίζουν τις κυλόττες τους και θα καίνε τα σουτιέν τους.. για την αδικία, για την έλλειψη μουσικότητας, τον ξεπεσμό..που ήρθανε οι εξωγήϊνοι και διώξαν τους ανθρώπους..

Χάρηκα πάντως πολύ που κέρδισαν οι Κλίνγκον..

Ζντούπ!

Και όταν κάνεις την πατάτα, τι γίνεται?

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, την πατάτα την έκανα, μεγάλη, μεγαλοπρεπή και την εμπέδωσα.

Ακουσα και τα εξ αμάξης.

Και δικαίως τα άκουσα, μόνο που όταν έκανα την πατατιά δεν ήξερα ότι ήταν πατατιά, νόμιζα ότι όλα θα είναι εντάξει..ενώ πάταγα στην άκρη του λάκκου..στου λάκκου με τα σκατά, συγνώμη με τις πράσινες πατάτες...

Πώς την πάτησα έτσι δεν ξέρω, πάντως έκανα λαμακία

Πάω να κλάψω με την ησυχία μου τώρα

Επιστράτευση?

Ηρθε επίσημο χαρτί συστημένο σε μιά φίλη μου ότι σε περίπτωση επιστράτευσης η υπηρεσία ΚΕΟ θα χρειαστεί το αυτοκίνητό της μαζί με όλα του τα εξαρτήματα και Γεμάτο Ρεζερβουάρ να το πάει στο Αεροδρόμιο για να χρησιμοποιηθεί στον πόλεμο με οδηγό τη φίλη μου...

Πώς δεν έπεσε ξερή όταν έλαβε συστημένο το επίσημο αυτό έγγραφο με τον αριθμό του αυτοκινήτου της, το όνομά της, πλήρεις οδηγίες πότε να το παραδώσει, τι να κάνει αν της έρθει η πρόσκληση, τι να φοράει και αν θέλει να το πουλήσει στο εν τω μεταξύ ποιούς αρμόδιους πρέπει να ειδοποιήσει....Διευκρίνηση. Η φίλη μου δεν είναι στρατιωτικός, ιδιώτης είναι.

Αυτό ήταν κάτι που δεν το είχαμε ξανακούσει. Συνήθως επιτάσσουν οχήματα σε καιρό πολέμου, ναί?

Μήπως κάτι γίνεται πίσω απο τη πλάτη μας? Μήπως πρέπει να ορμήσουμε στα σούπερ μάρκετ και να κάνουμε στόκ σε μακαρόνια, γκαζάκια, μπισκότα, σπίρτα, πάνες, όσπρια και ότι γενικά υπάρχει στα ράφια...θυμάμαι μιά άλλη εποχή που χύμηξε ο κόσμος στα σουπερμάρκετ ΜΗΠΩΣ γίνει σύρραξη και σηκώσανε ακόμη και τις ζωοτροφές, πήραν και τα ράφια...

και καλά το αυτοκίνητο αλλά να έχουν την απαίτηση να το οδηγεί και η φίλη μου μές τη μάχη!! Αυτό κι αν είναι.. αντί για ραντεβού στον αέρα, ραντεβού στα Σπάτα..

Πώς να καταστρέψετε μία σχέση

με τον φίλο σας, τη φίλη σας, το παιδί σας, τον συνάδελφο, ακόμη και με τον γονιό σας

1) κάνοντας κριτική

2) δείχνοντας περιφρόνηση

3) κρατώντας αδιάφορη στάση

1) Η κριτική, που πολλοί θεωρούν ότι βελτιώνει την επίδοση του άλλου στην πραγματικότητα προσβάλλει την προσωπικότητά του, τον/την κάνει να αισθάνεται λίγος/λίγη και αυτόματα τον βάζει σε αμυντική θέση. Το άτομο που κάνει την κριτική θέλει να πιστεύει ότι είναι ανώτερο απο τον κριτηθέντα, έτσι καταστρεφει την όποια ισοτιμία υπάρχει στο ζευγάρι, στο γραφείο, την οικογένεια.. Και αυτά που λένε ότι η κριτική βελτιώνει είναι μπούρδες, ίσως να βελτιώνει αυτούς που την κάνουν γιατί αισθάνονται δυνατοί γιατί αποκτούν εξουσία πάνω στους άλλους.

2) Η περιφρόνηση επιτίθεται στην προσωπικότητα του άλλου και κατά κάποιο τρόπο δείχνει θυμό. Το μήνυμα είναι "αφού δεν αλλάζεις επειδή το λέω εγώ, θα σε τιμωρήσω με την περιφρόνησή μου", ή πιό απλά "φάε τη σκόνη μου". Ο στόχος είναι να γελοιοποιηθεί η αυτοεκτίμηση που έχει ο/η άλλος με σκοπό να κάνει αυτά που ο περιφρονών θέλει. Ετσι καταστρέφει την όποια εκτίμηση υπάρχει στο ζευγάρι.

3) Οταν όλα τα παραπάνω γίνουν καθημερινό ψωμοτύρι, ο ένας να κριτικάρει, περιφρονεί, κοροϊδεύει και ο άλλος να τα δέχεται, ακόμη και αν υπερασπίζεται τον εαυτό του στην αρχή, ακόμη και αν γίνονται ομηρικοί καυγάδες, το τέλος είναι κοντινό. Ερχεται η αδιαφορία που σβήνει την κάθε σχέση. Και οι άνθρωποι αποξενώνονται, ο καθένας παίρνει τις πίκρες του και πάει αλλού. Φεύγει αν μπορεί, άμα όμως δεν μπορεί μένει και κλείνεται στον εαυτό του.

Θεσσαλονίκη, Δράμα, Κομοτηνή

Σχεδιάζουμε με τον Κ ένα ταξίδι με αυτοκίνητο σε Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή για τέλη Ιουνίου. Δεν θα ανέβουμε μόνοι μας, θα έχουμε μαζί μας 5μελή οικογένεια φίλων απο Ιρλανδία και μικρά παιδιά. Θα ταξιδέψουμε απο τον παλιό παραλιακό δρόμο, μέσω Τεμπών, αλλά θα γυρίσουμε απο την Εγνατία, Γρεβενά, Μετέωρα, Καρδίτσα να δούμε κάποιους συγγενείς, Λαμία, Αθήνα.
Στη Θεσσαλονίκη θα μείνουμε σε ξενοδοχείο εκτός κέντρου, (για να μην έχουμε τα ίδια τα περσινά με τα πρόστιμα που φάγαμε όταν αφήσαμε το αυτοκίνητο έξω απο το Ηλέκτρα), για 3 ημέρες στην αρχή, μετά η φίλη μου θέλει να κάνει μπάνιο στην Χαλκιδική (τόχει καϋμό), θα πάμε όμως και στη Βεργίνα.
Μετά λέμε να πάμε Κερκίνη, Βόλβη, Δράμα, Καβάλα και να μείνουμε στην Κομοτηνή (άν φθάσουμε ώς εκεί και δεν κολλήσουμε αλλού) γιατί όλοι μας είμαστε παρορμητικοί ταξιδευτές και παρασυρόμαστε εύκολα..

Μήπως μπορεί κάποιος να μου δώσει ιδέες για το τι να κάνουμε? Τη Θεσσαλονίκη την ξέρω, έχουμε πάει 1-2 φορές, αλλά από μετά τις Σέρρες δεν ξέρω τίποτα, ούτε έχω πάει ποτέ μου, άρα θα είμαστε το ίδιο τουρίστες όπως οι φίλοι μας.. Επίσης να μείνουμε Καβάλα ή να πάμε καρφωτοί Κομοτηνή και απο εκεί στα γύρω μέρη? Θα έχουμε στη διάθεσή μας 1 εβδομάδα.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Τα βάσανα της μητρότητας

Ηρθε το Πάσχα και γυρίσαμε σπίτι μας ωραία και καλά με σκοπό κάπως να μαζευτούμε, να πλύνουμε τα άπλυτά μας αλλά και να κάνουμε ένα μπάνιο της προκοπής γιατί το νερό στην Αργολίδα είναι σκληρό, ημίσκληρο, μαλακό (δεν μιλάω για τυριά) και εγώ δεν ξέρω τι είναι, αφρό δεν κάνει το σαμπουάν, πλένεσαι και έχεις την αίσθηση ότι κάπου δεν ξεβγάλθηκες καλά γιατί σε μία ώρα αισθάνεσαι το ίδιο βρώμικος.. Τέσπα.

Τέταρτη του Πάσχα η επιστροφή..που δεν προμηνύετο καλή γιατί η Π (ετών 85) έχοντας κάνει τον Σουγκλάκο στις διακοπές (είχε ανέβει στα δένδρα να κόψει νεράτζια, είχε τραβήξει τραπέζια, είχε κάνει άπειρες επικύψεις για να καθαρίσει το τζάκι, να σκουπίσει με αχυρένια σκούπα – ενώ έχουμε ηλεκτρική – και να μου λέει «τι ξέρεις εσύ από σκούπες, αν δεν σκύψεις δεν καθαρίζεις καλά» ) πιάστηκε, (πολύ πρωτότυπο) η μέση της, το πόδι της, τα χέρια της, οι ώμοι της, πιάστηκε παντού και μυξοκλαίγοντας γυρίσαμε Αθήνα, θρηνούσε τη χαμένη νιότη που τράβαγε με τα δόντια τα φορτηγά..λέμε τώρα..και τελικά κατέληξε με βολταρέν στο κρεββάτι..

Και ανοίγω την πόρτα του μπαλκονιού για να χαιρετήσω την άσπρη Χιονούλα και τα γατάκια της (που τα είχα αφήσει στο μπαλκόνι με τόνους ξηράς τροφής και νερό απο λάστιχο που έσταζε μέσα σε δοχείο)..και βλέπω τα μωρά μόνα τους και τη μάνα τους άφαντη...Με το που με είδαν χύμηξαν απάνω μου να μου δαγκώνουν τα χέρια να ουρλιάζουν πεινασμένα. Κοκκάλωσα..Από μωρά δεν έχω ιδέα, πόσο μάλλον απο γατάκια. .

Βουνά τα άπλυτα μέσα σε σάκκους, οι βαλιτσες ξεκοιλιασμένες να κείτονται και εγώ να τρέχω σε pet shops να αγοράζω γάλα για γατάκια σε σκόνη και μπιμπερό...αγόρασα και μερικά σώβρακα για τον Κ γιατί δεν προλάβαινα να πλύνω τα δικά του..δηλαδή να τα βάλω στο πλυντήριο..και να θυμηθώ να τα βγάλω εγκαίρως..και όχι την άλλη μέρα, την παράλλη ή όποτε..

Η ετυμηγορία του κτηνιάτρου σοβαρή έπεσε στους ώμους μου σαν βαριά πλάκα και τους τσάκισε...τα μικρά να τρώνε κάθε 3 ώρες», άντε να τα ταϊζω, να τα πλένω με χλιαρό τσάι μετά γιατί λερωνόντουσαν, να στρώνω εφημερίδες για την τουαλέττα τους και να τα βάλω δίπλα στο σπίτι της Π, γιατί μόλις τα είδαν οι δικές μου γάτες, βγάλαν 10 εκατοστά νύχια.. στο ενδιάμεσο να προσπαθώ να σουλουπώσω το σπίτι, να πάω σουπερμάρκετ, να βοηθάω την Π που ήταν τάβλα...κλάταρα..μου πέσανε οι ασφάλειες

Βρε τι τραβάνε οι μάνες όταν ξενυχτάνε για τα βλαστάρια τους που πεινάνε, κλαίνε, χέζονται, αρρωσταίνουν..Εκεί που ήταν τάτσι-μίτσι-κοτσι με τον αντρούλη τους, με τις βόλτες, με τα ωραία τους, ντυμένες, ευχαριστημένες, χτενισμένες, να τις βλέπει ο άλλος και να ευφραίνεται, έρχονται τα μωρά και γίνονται σκιάχτρα..να κυκλοφορούν σε απόγνωση, αχτένιστες, ξενυχτισμένες, να ντύνονται με ότι βρούν μπροστά τους, κατάκοπες. Και ο σύζυγος να μουρμουράει και αποπάνω..αμάν πιά με το μητρικό σου φίλτρο..και να κοροϊδεύει πώς ήμουνα το πάλαι ποτέ και πώς κατάντησα..

Α! Μανούλες μου , πόσο σας καταλαβαίνω..

Μεγαλώσαμε

και ομορφήναμε. Γίναμε 1 μηνός.

Η αποπάνω κυρία/κύριος (δεν είμαι ξεκαθαρισμένο ακόμα τι είναι) είναι η πιό προσαρμόσιμη γάτα, ότι καινούργιο της προσφέρω το δοκιμάζει αμέσως..
Αυτά τα δύο κατάλευκα γατάκια είναι τα πιό παιχνιδιάρικα..όλο κουτρουβάλες και τραμπάλες . Τα ματάκια όμως παραμένουν μπλέ
Αυτό το γατάκι είναι που με εκπλήσει κάθε μέρα. Από τότε που του έδινα γάλα με το μπιμπερό, αντίθετα με τα άλλα, έτρωγε όρθιο!!! Αν έχεις θεό! Εχει δυνατά πόδια, χωρίς να κάνει βάρη..

Αυτή ήταν η μαμά τους που τα γέννησε στο μπαλκόνι μου μέσα στο συγκεκριμμένο καλάθι. Η ολόλευκη αυτή περσική γάτα ήταν της κυρίας δίπλα που την πέταξε έξω λίγο πρίν μετακομίσει..Αφησε τα γατάκια της σε μένα, τα θήλασε για 3 εβδομάδες και χάθηκε..

Το νήμα

Αν έρθει το "κατι" και κοπεί το νήμα της ζωής μου, τύψεις δεν έχω ούτε ενοχές.
Δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν.
Οτι έχω να πώ το είπα, εγκαίρως δεν το άφησα για αύριο, δεν ανέβαλλα ποτέ τίποτα. Η τα λέω τώρα ή τα ξεχνώ.
Οτι έχω αισθανθεί φρόντισα να το ζήσω ως το κόκκαλο, απο το μεγαλύτερο πάθος μέχρι τη μέγιστη θλίψη, όλα τα χρώματα των συναισθημάτων τα έχω βιώσει και ευχαριστώ το Θεό για αυτή μου την εμπειρία.
Δεν έχω τύψεις ότι πρόσβαλλα, έθιξα, πόνεσα τους άλλους. Τις φορές που το έκανα αυτό το κατάλαβα εγκαίρως και ζήτησα συγνώμη πρός τα άτομα που πόνεσα, αλλά και δημόσια συγνώμη.
Ούτε παράπονα έχω επειδή δεν πρόλαβα να αγκαλιάσω, δεν πρόλαβα να βιώσω, να αγαπήσω και να φιλιώσω με τυχόν εχθρούς, ανταγωνιστές, συναδέλφους, πρώην σύζυγο.

Αν όμως δεν έρθει "το κάτι" και δεν κοπεί το νήμα της ζωής μου, υπόσχομαι
να σ' αγαπώ όλο και πιό πολύ
να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή
να μαζεύω περισσότερες μαργαρίτες

Πάσχα 4 (και το λουρί της μάνας)

γιατί τρελλαθήκαμε με τα ευτράπελα και σήμερα θα φάμε στη μάπα το τελευταίο απο αυτά, θα το φάμε κανονικά και θα το χωνέψουμε. Εχουμε και λέμε..

1) Μεγ. Σάββατο. Συνηθίζουμε την ημέρα εκείνη το βράδυ να πηγαίνει ο πεθερός μου με την θεία Ελ. στην εκκλησία να φέρει το Θείο Φώς, ενώ οι άλλοι κάθονται σπίτι με την τηλεόραση ανοιχτή και στρώνουν το τραπέζι για να φάμε συνήθως μαγειρίτσα και ψητό αρνίσιο χεράκι. Φέτος όμως απο την στιγμή που ήρθαν τα πεθερικά, έψαχνε ο πεθερός τα κλειδιά του..τα έφερα αλλά που τα έβαλα? Οταν τοποθέτησαν όλα τα πράγματά τους στις ντουλάπες, τα βρήκαν τα κλειδιά αλλά για να μην τα ξαναχάσει τα έβαλε κάπου σίγουρα να τα θυμάται και ...ξέχασε που τα έβαλε. Αναστατώθηκε γιατί δεν είναι εύκολο να αλλάξει κλειδιά, στο πόρτ κλέ του κρέμεται και το τηλεκοντρόλ της γκαραζόπορτας..και είναι ολόκληρη ιστορία να αλλάξουμε τηλεκοντρόλ. Στενοχωρημένος πήγε στην Ανάσταση με τα δικά μου κλειδιά, γύρισαν πίσω γρήγορα και μετά ..δεν φάγαμε τίποτα γιατί το σπίτι και ο κήπος χωρίστηκαν σε ζώνες όπου όλοι οπλισμένοι με φακούς ψάχναμε τα κλειδια..Τα οποία ευτυχώς για εμάς τα βρήκαμε αφημένα σε ένα μικρό τραπεζάκι στο κήπο.. Ετσι , ξαναζεστάναμε την μαγειρίτσα και είπαμε να κάτσουμε να τσουγκρίσουμε και να φάμε.

2) Μεγ. Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα. Πιάνουμε λοιπόν τα κόκκινα τα αυγά που έφερε περήφανη η πεθερά να τα τσουγκρίσουμε και μας μένει η μπογιά στα χέρια. Κυττάμε τα χέρια μας, κόκκινα. Κυττάμε τα αυγά μισο-κόκκινα, τόπους-τόπους, μερικά είχαν μπαλώματα άσπρα..ΞΕΒΑΨΑΝ...η πεθερά κίτρινη σαν φλουρί, να λέει, δεν μπορεί - δεν μπορεί. Σπάμε ένα αυγό και τι να δούμε? Απ΄έξω ξεβαμμένο απο μέσα κατακόκκινο...είχε ρουφύξει τη μπογιά το τσόφλι και την απίθωσε στο ασπράδι.. Ετσι τσουγκρίσαμε με τα δικά μου τα παρδαλά και η πεθερά μου ζήτησε να πάω να της πάρω μπογιές σαν τις δικές μου να βάψει μετά το Πάσχα νέα κόκκινα αυγά και να πάμε Πρωτομαγιά , σήμερα δηλαδή, να ξανατσουγκρίσουμε και να φάμε τα αποφάγια του κατσικιού εξοχικό (είναι φαγητό).

Ετσι πήγα την Πέμτη του Πάσχα στο κατάστημα που πήρα τις μπογιές και ευτυχώς είχαν μερικές ακόμη, περίεργα με κύτταξε η υπάλληλος, άλλο τόσο περίεργα με κύτταζε η ταμίας όταν προσπαθούσε να τις πείσω ότι είμαι Ρωσίδα παλιοημερολογίτισσα...φαίνεται ότι δεν έχω τα κατάλληλα ζυγωματικά..

3) Τις μέρες του Πάσχα τα βράδυα μετά το φαϊ, ευλαβικά πακετάριζαν όσα τρόφιμα δεν μπαίνανε ψυγείο σε κουτιά, ντουλάπια, τα τύλιγαν με λαδόκολλες γιατί έχουμε δύο γάτες και δεν τις εμπιστευόντουσαν. Και καλά κάνανε γιατί οι δεσποινίδες είναι ονομαστές μαστόρισσες του είδους τους, όχι μόνο ξέρουν να ξετυλίγουν, αλλά ξαπλώνουν ανάσκελα και ανοίγουν ένα όχι τόσο σφραγισμένο ντουλάπι με τα ποδαράκια τους. Ετσι δοκίμασαν τα τυροπιττάκια και τα κουλούρια της πεθεράς, νομίζω ότι έφαγαν και την ακρούλα του μπακλαβά.

4) Τα απογεύματα ήταν πολύ ήσυχα, πήγαμε βόλτα με τον Κ και τον πεθερό σε διάφορα μέρη της Αργολίδας, Κορινθίας, οι τρείς μας πάντα γιατί οι άλλες τρείς κυρίες απο τις πέντε το απόγευμα ώς τα μεσάνυχτα παίζανε μπιρίμπα.

5) Αυτό είναι ένα λιτό πρωϊνό για να χωνέψουμε τα αρνιά και τα ερίφια. Οταν στρώναμε πρωϊνό έξω στον κήπο, αφήναμε τον Κ να φυλάει τα τυριά κλπ απο τις ιπτάμενες γάτες του κήπου (ιδιαίτερο είδος της περιοχής, ανεβαίνουν στα αναρριχώμενα φυτά και ρίχνουν κάτι σάλτα απίθανα). Ετσι με πόνο ψυχής μιά μέρα είδαμε όταν βγήκαμε έξω τον Κ, να έχει γλαρώσει σε έναν ήσυχο και αναπαυτικό υπνάκο και πάνω στο τραπέζι να βρίσκονται τρείς χορτάτες μεν, αλλά περίεργες για νέες εμπειρίες, ξένες γάτες που υποχρεωτικά έγλειφαν λίγο τυράκι για να χωνέψουν...

ΑΥΤΑ.

ΤΕΛΟΣ

Πάσχα 3 (αρνί)

και ασυδοσία..
Το αρνί αφήχθει οδικώς, έκανε τρία ταξίδια όμως όντας πεθαμένο. Ενα να έρθει απο το χωριό στην Αθήνα με ΚΤΕΛ (είδες, είδες!) , το δεύτερο απο το ΚΤΕΛ στο σπίτι του πεθερού μου ( ο οποίος το τι τράβηξε δεν λέγεται γιατί το αρνί ήρθε Αθήνα την Μεγ. Δευτέρα. Αρα έπρεπε να μπεί ψυγείο. Καθότι ο πεθερός δεν είναι χασάπης, ούτε έχει μπατζανάκη χασάπη που να διαθέτει ψυγείο-δωμάτιο, βάλανε όλη τους τη δύναμη, πεθερός, πεθερά, ο αδελφός του Κ και μία θεία, να το διπλώσουν στη μέση χωρίς να το σπάσουν για να μπεί στην κατάψυξη..χωρίς να περισσεύουν τα πόδια και αν νομίζετε ότι είναι εύκολο, να το δοκιμάσετε και εσείς) και το τρίτο απο το σπίτι του πεθερού μου στο εξοχικό μου.. όπου του δώσαμε περίοπτη θέση πάνω στον μπουφέ

Μετά οι άνθρωποι χωριστήκαμε σε στρατόπεδα ανάλογα με τα καθήκοντα του καθενός..

Ο πεθερός και ο Κ ήταν επί του ψησίματος, αυτή τη φορά όμως ήσανε εφοδιασμένοι όχι με ένα μοτεράκι, όχι με δύο αλλά με τρία παρακαλώ..

γιατί μία χρονιά χάλασε το μοτεράκι και δεν είχαν άλλο και το γυρίζανε με το χέρι, αλλά δεν ψήθηκε καλά άσε που κουλαθήκανε γιατί μόνο εκείνοι γύριζαν οι κυρίες δεν θέλανε να τους κάψει ο Μάης το δέρμα και δεν κουνηθήκανε, έτσι φέτος ήρθαν 3 όργανα..είπαν του τρελλού να χ@@@ πήγε και ξεκ$$$$$θηκε..

Οι κυρίες πάλι γυρίσανε το κοκορέτσι

αφού προηγουμένως στρώσανε κάτω εφημερίδες και πάνω απο τις εφημερίδες ένα ταψί για τα αίματα και βάλανε εμένα να το στρίβω γιατί δεν σιχαίνομαι τη μυρωδιά.. Είμαστε οργανωμένα κορίτσια..για φίλημα λέμε!

Και ώσπου να ψηθεί ο αμνός (που απεδείχθει κατσικάκι) ήπιαμε λίγες

εντάξει το κάθε ποτήρι χώραγε 6 τενεκεδάκια μπύρας..να μην απορούν οι κύριοι όταν κάνουν μπυροκοιλιές..άμα πιά, όλο για την κυτταρίτιδα ασχολείσθε αλλά με τη σαμπρελίτσα σας ο-κο χι-κι! (αυτά είναι κορακίστικα, γλώσσα που ήμουνα πτυχιούχος)

και μερικά μεζεδάκια ώσπου να βασιλέψει νεκρική σιγή γιατί ήρθαν τα

Και του χρόνου!

Πασχα 2 (αυγά)

1) Η βαφή των αυγών. Φέτος πρωτοτυπίσαμε, αντί να τα βάψουμε παραδοσιακά κάναμε του κεφαλιού μας και τα βάψαμε με παστέλια, ρύζια, κρεμμύδια..ότι μας κατέβει κάναμε.

Το αποτέλεσμα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ, βγήκαν κάτι αυγά σαν αλάβαστρο, με νερά κόκκινα, μώβ, σμαραγδιά, το κάτι άλλο. Τα αυγά που βάψαμε με ρύζια βγήκαν σαν πίνακες του Seurat όλα με βουλίτσες, κόκκινα, κίτρινα, γαλάζια

Αυτόν τον νεροχύτη ποιός θα τον πλύνει? Μη με δέρνετε τώρα..αυτά έχουν οι καλλιτεχνίες..

Αυτά τα χέρια, είναι δικά μου, όλα μές στη βρωμιά μου

Κάτσε καλά γιατί θα σε βάψω...

Χαρτοπαιξία

Η χαρτοπαιξία είναι στενά συνδεδεμένη με την ύπαρξή μου. Απο μικρό παιδί είμαι μάρτυρας άπειρων παιχνιδιών, καυγάδων, μέχρι ξυλοδαρμών και λοιπών χαριτωμένων. Ημουνα μικρή και με πρόσεχε η γιαγιά μου που συγχρόνως έπαιζε κουμ-κάν με την κόρη της, την ξαδέλφη της και την αδελφή της ξαδέλφης της. Ολες γειτόνισσες και όλες εύκαιρες. Με κάθιζαν στο τραπέζι δίπλα τους για να παρακολουθώ και να μαθαίνω. Επαιζαν και έλεγαν διάφορα, χωράτευαν, έλεγαν και κανένα κουτσομπολιό, έρριχναν και μία χριστοπαναγία στον αχαίρευτο, (σε ένα σόϊ όλο και κάποιος αχαίρευτος θα υπάρχει), τσιμπούσαν μεζεδάκια που όλο και ερχόντουσαν. Επιναν και τα κρασάκια τους φυ-σι-κά...και αυτό συνεχιζόταν ώσπου να έρθουν να με πάρουν οι γονείς μου.

Τα θυμάμαι αυτά με στοργή, γεγονότα φευγάτα μαζί με καλούς στοργικούς παπούδες που όλο και με έπαιζαν «31» ή την απλή ξερή, μιά εποχή μου έδειξαν και τάβλι «πόρτες», κάτι έκανα, πιστεύω ότι επίτηδες με άφηναν να κερδίζω, μήπως και μου αρέσει το σπόρ.

Ατύχησαν.

Ουδέποτε με τράβηξε το χαρτί, παρόλλες τις φιλότιμες προσπάθειες όλων. Ξαφνικά έγινε κάτι και στην ξερή όχι μόνο δεν κέρδιζα αλλά εισέπραττα και σφαλιάρες «στραβομάρα, το χαρτί αυτό ΔΕΝ έχει περάσει», μπιρίμπα προσπάθησαν να με μάθουν όλες μου οι φίλες αλλα απεδείχθην τσιμεντόλιθος. Στην πόκα, μου είναι αδύνατο να ποντάρω γιατί δεν θέλω να χάνω λεφτά και αντίστοιχα στενοχωριέμαι αν κερδίσω γιατί αυτό σημαίνει ότι παίρνω τα λεφτά των φίλων μας.. Μιά εποχή μεταξύ συζύγων, είχα πάει με μία αντίστοιχα χωρισμένη φίλη μου να μάθω μπρίτζ..το μπρίτζ το μάθαμε αλλά βαριόμαστε να πάμε να παίξουμε..τραγικό, απλά τραγικό..και βέβαια χωρίς πρακτική το ξεχάσαμε. Το πρόβλημά μου είναι ότι μου είναι αδύνατο να κάτσω σε ένα τραπέζι και να δαπανήσω έστω και 2 λεπτά κυττώντας τραπουλόχαρτα. Το θεωρώ ότι κλέβω χρόνο απο τη ζωή μου, καλύτερα το ΠιΣιού, όπου μιλάω με κόσμο, που μαθαίνω πράγματα, που σερφάρω, καλύτερα να πάω σινεμά, θέατρο, να δώ ταινία, να ακούσω μουσική, να κάνω πάζλ..οτιδήποτε απο το να δαπανήσω στιγμές πάνω σε τσόχα.

Το έχω ζήσει στην προσπάθεια να κάνω τον εαυτό μου να μου αρέσει και αποτυγχάνω.

Εχουν δημιουργηθεί άπειρες φιλίες επάνω σε τσόχες, με ζήλια της κυττάω αλλά δεν μπορώ να συμμετέχω. Δεν μου βγαίνει.

Δεν είναι κρίμα?

Πασχα 1

Ξεκινάμε σαν τυπική ελληνική οικογένεια για να κάνουμε Πάσχα εκτός τειχών Μπροστά κάθεται το ζευγάρι και πίσω η γιαγιά και τα παιδιά, εμείς δεν έχουμε παιδιά έχουμε όμως 2 γατιά, Ναί έρχονται και οι κυρίες μαζί για να γιορτάσουμε , αμέ!
Το αυτοκίνητο φορτωμένο με ότι βάζει ο νούς σου, ρούχα, δώρα, τρόφιμα, αυγά που δεν συμπεριλαμβάνονται στα τρόφιμα καθότι θα βαφτούν και θα μείνουν ώσπου να κλουβιάνουν και μετά μία όχι τόσο ωραία πρωία, κάνουν «μπάμ» και βρωμίσει όλο το σπίτι. Και βέβαια το αυτοκίνητο γέρνει μονόπαντα πάντα, ανάλογα με τα πολιτικά φρονήματα του καθενός.
Φόρτωσα τα πάντα απο βραδύς γιατί θα φεύγαμε πρίν χαράξει την επομένη και δεν έχει γλέντι να φορτώνεις στο σκοτάδι. Ξεκινήσαμε στις 6 το πρωί και όντως δεν είχε ψυχή, πέρα βέβαια απο την κανονική κίνηση στην Αττική Οδό έως ότου βγούμε απο την Αθήνα. Οταν φθάσαμε τα ξεφόρτωσα σχεδόν όλα, εκτός απο ένα σακκούλι με μπύρες που αποφάσισε απο μόνο του να σκάσει και να πέσουν τα μπουκάλια πάνω στο ποδαράκι μου ΑΧΧΧΧΧΧΧΧ! Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κουτσαθώ για μερικές ώρες αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε γιατί όπως μου είπαν «ήταν αναμενόμενο» και «αυτό γίνεται κάθε χρόνο» και «με την βιασύνη που σε διακατέχει..τι περίμενες», ζώ ένα δράμα, κανείς δεν με πονάει, άχ!
Οι γάτες ξετρελλάθηκαν απο τη χαρά τους που ήρθαμε εδώ, παρόλλο που στη διαδρομή η μία βέλαζε σπαρακτικά όταν δεν ξέρναγε. Υπάρχουν και χειρότερα, θα μπορούσα να είχα ένα παιδί που να χεζ..., τι θα έκανα ε? Τρελλαίνονται αυτά τα ζώα για το συγκεκριμμένο εξοχικό γιατί έχει εσωτερικές σκάλες. Ολη τη νύχτα ανεβοκατεβαίνουν, πάνω-κάτω, κάτω-πάνω. Η μία πάει, η άλλη έρχεται, αν συναντηθούν ανταλλάσουν και μερικές μούτζες, άντε και κανένα σκαμπίλι και συνεχίζουν. Οποιος κοιμάται ελαφρά, έχασε. Ευτυχώς κοιμόμαστε σαν τούβλα όλοι μας.

Η πεθερική ταξιαρχία θα έρθει το Μεγ. Σάββατο. Ερχονται άτομα 4, 2 πεθερικά, 1 θεία και το αρνί (που το θεωρώ κανονικό άνθρωπο αφού πιάνει ουκ ολίγο χώρο). Κουβαλάνε everything but the kitchen sink, ότι μπορεί να βάλει ο νούς ανθρώπου, το κουβαλάνε. Εδώ δεν μιλάω για τρόφιμα μόνο αλλά για αντικείμενα (μπρίκια, μαχαίρια, μίξερ, μηχανή για φραπέ, κλαδευτήρια, κάρβουνα, μπιστολάκι για στέγνωμα μαλλιών, μπότες για τον κήπο, τσουγκράνες, φτυάρια, ραδιόφωνα, ανεμιστήρες, ψαλίδια, ένα σιδερο κλπ) όχι γιατί εδώ δεν έχουμε αλλά για να μην μας φορτώνουν να τους τα δωσουμε και για να έχουν καλού κακού. Παλιά φέρνανε και χαρτί τουαλέττας, αλλά νευρίασε ο Κ (αμάν ρε μάνα έχουμε και εμείς κ&&λο )και το κόψανε..
Κάθε χρόνο κάτι προκύπτει, κάτι απρόοπτο, κάτι μαγικό. Το 2004 έφερε η πεθερά μία μαρέγγα ετοιμη ψημένη με σκοπό να ετοιμάσει Πάβλοβα ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα, όλοι ευλαβικά την τοποθετήσαμε σε θέση να μην τη φυσάει τίποτα, να μην την σκουντίσει τίποτα και μετά πήγε ο πεθερός που δεν είχε ενημερωθεί για την λεπτότητα της υπόθεσης και έβαλε επάνω της το καλάθι με τα 30 κόκκινα βαμμένα αυγά. !
Το 2005 όταν λιγουρευόμουνα το κοκορέτσι που περήφανα θα τύλιγα στη σούβλα, απεδείχθει ότι η πεθερά αντί να τραβήξει τα τζιέρια απο την κατάψυξη, τράβηξε έναν κατεψυγμένο λαγό. Και βέβαια δεν τολμήσαμε να τον σουβλίσουμε..Εψαχνε μετά ένα Γιώργο στη γειτονιά να του τον κάνει δώρο γιατί είχε αποψυχθεί και έπρεπε να μαγειρευτεί άμεσα .
Ούφ!
Για να δούμε φέτος, για να δούμε.

Happy birthday

to me!!!!!!

και για σάς που κοπιάσατε ώς εδώ διαλέγετε..

Μιά βόλτα

πρός το Σούνιο. Είπαμε να εξερευνήσουμε την ανατολική Αττική απο μεριά της θάλασσας. Ως το Σούνιο η διαδρομή γνωστή, τίποτα καινούργιο δεν έχει, πέρα απο την ομορφιά του μπλέ..

Μετά το Σούνιο, φθάνουμε στην ευρύτερη περιοχή του Λαυρίου και πέφτουμε σε εγκαταλελειμένο κτίσμα της "Λαυρεωτικής".. μπροστά στα μάτια μας αυτό το χάλι. Δεν μας βγαίνει σαν λαός, άπαξ και
σταματήσει κάτι να λειτουργεί, πάει στα τσακίδια ενώ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, ας συντηρηθεί, να μείνει μιά γνώση για τους νεώτερους..απο το γκρεμίδι..

Και φθάνουμε σε κάποιο πύργο μετά το Λαύριο και μετά τις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ (που έχουν κάνει ΧΑΛΙΑ το τοπίο, αλλά που δίνουν εργασία σε πολύ κόσμο..), φθάνουμε στον πύργο, αλλά δεν μπορούμε να τον πλησιάσουμε γιατί βρίσκεται πάνω σε ένα βουνό απο ..πέτρες. Δεν ξέρω αν είναι πέτρες, χαλίκια, χώμα..ένα μαύρο πράγμα και στην κορυφή αντί για το γνωστό κερασάκι, μιά μπουλντόζα.. απίστευτες εικόνες που μόνο στην Ελλάδα γίνονται.

Παίρνουμε το βουνό απο τα χώματα γύρω-γύρω με σκοπό να βρούμε πρόσβαση πρός τον Πύργο και αντ' αυτής φθάνουμε σε αυτό το λιμανάκι. Δεν ξέρω πώς το λένε, είναι όμως ένα όνειρο..έχει και ταρσανά που κάποια καράβια επισκευάζονται.. Μυρίζει ο αέρας τηγανιτό ψαράκι...Αλλά επειδή δεν μπορώ να φάω ψάρι..

Καθόμαστε σε μιά ταβέρνα και πέφτουμε πάνω στις μπριτζόλες... που είναι τεράστιες..και οι τηγανιτές πατάτες κομμένες στο χέρι..

Διακοπή

Αυτές τις μέρες η ΔΕΗ μας έχει αλλάξει τα φώτα. Κάθε τόσο κάνει και μία διακοπή, αλλά οι διακοπές αυτές είναι εκλεπτυσμένες, έχουν άλλον αέρα, όχι σαν το 2004 που χράτς, κοβόντουσαν τα πάντα και έμενες στο σκοτάδι με τις σακκούλες του σουπερμάρκετ στο ασανσέρ..και άντε όποτε σε βγάλουν. Και όταν σε βγάλουν να τις κουβαλάς στα χέρια απο τις σκάλες...

Τώρα οι διακοπές γίνονται σε άλλη φάση. Δεν κόβεται το ρεύμα εξ' ολοκλήρου, πέφτουν 1-2 φάσεις μέσα στο σπίτι οπότε νευριάζουμε αλλά δεν σκυλιάζουμε. Γιατί έχουμε τηλέφωνο, ΠιΣί, ψυγείο και φώτα στο μισό σπίτι, αλλά δεν λειτουργεί η κουζίνα, το πλυντήριο και τα φώτα στο υπόλοιπο.

Ετσι τα παράπονα μειώνονται. Και άμα τους πείς και τίποτα σου λένε ότι "προσπαθούμε μαντάμ να βελτιώσουμε την ποιότητα υπηρεσιών" που σημαίνει = "αει μωρή στην κουζίνα σου και μην μας κολλάς, γκάζι σου περνάμε, που θές και τα ρέστα + βρισίδι πίσω απο τα μουστάκια τους"

Παροχή υπηρεσιών βλέπεις για ΒΕΛΤΙΩΣΗ της καθημερινότητας..

Never say never

Ρεζιλίκι με λοφίο ήταν αυτό που έπαθα. Αυτά που χρόνια κορόϊδευα, τα λούστηκα μεγαλοπρεπώς και δεν μπόρεσα να βγάλω λέξη.

Ο Κ και ο Ν μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων. Λέει ο Ν ότι οργανώνουν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα κάπου στον Αλιμο,

"ωραία, λέω στον Κ., καλά να περάσεις που θα πάς".

"Δεν κατάλαβες, μου λέει ο Ν., θέλω να έρθεις και εσύ".

Εκεί, έχασα το φώς μου...γιατί πέρα απο το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν έχω πάει γήπεδο, μιά ζωή κορόϊδευα τις κοπέλλες - γλάστρες που συνόδευαν τους φίλους τους στο γήπεδο, τάχα μου ότι ενδιαφερόντουσαν για το άθλημα...σαχλαμάρες απλά δεν θέλανε να τους αφήσουν απο τα μάτια τους μη χάσουν τα κελεπούρια

..άστον μωρέ να χαρεί μόνος του με τα φιλαράκια του, να φωνάξει, να βρίσει να βαρέσει και καμμιά μπουνιά, όταν γυρίσει αρνάκι θα είναι, τίποτα αυτές, στουμπωνόντουσαν εκεί σαν κλώσσες και κοκκίνιζαν για αυτά που άκουγαν...πφφ!

Ορκιζόμουν σε όλους τους θεούς της γής ότι εγώ jamais δεν θα πάω γήπεδο αλλά τελικά αφού ολόκληρος James Bond την έπαθε και του ήρθε ο ταμπλάς βαρύς, να μην την πάθω και εγώ?

Βεβαίως και πήγα. Και ντύθηκα κατάλληλα. Εγκαινίασα τη μόδα του "Βαράτε βιολιτζήδες", υπερβολικά μακρύ παντελόνι και τακούνια, όχι χοντρό τακούνι, ψιλό. Αυτά που κορόιδευα φάτα τώρα, να βουλιάζει το τακούνι στον χλοοτάπητα και να με κυττάνε τα παιδιά με ένα ύφος.."βρέ καλώς την, την κοτούλα..βρές φωλιά και κάτσε"...και την ώρα που γινόταν ο αγώνας σκεφτόμουν πώς την πάτησα έτσι και όλοι την πατάνε τελικά.