Κουρτίνες, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι

Κατά τα φαινόμενα όλη η Ελλάδα έχει πήξει στο τάλληρο και ας μη της φαίνεται.

Ψάχνεις για υδραυλικό..όλο δεν μπορεί, δεν κάνει, όλο σε άλλες δουλειές (πιο αποδοτικές ίσως απο τη δική σου) είναι, σε σκάζει όσο να έρθει και μετά ...το καλύτερο, τσιμπάει ένα ...άρι σε ευρώ και φεύγει.

Τώρα πώς σου έφυγε το ..άρι για τα `10 λεπτά που κάθισε άλλη ιστορία. Καμμιά φορά βέβαια ξαναγυρίζει γιατί..το καζανάκι που άλλαξε τρέχει (το οριζινάλ προβλημα ήταν ότι έτρεχε το παλιό, βάλαμε νέο..μία απο τα ίδια..θα σου γα**** τίποτα ρε μλκ που με κοροϊδεύεις).

Ψάχνεις για ηλεκτρολόγο. Αλλη φάρα πιο σικ, πιο με τα λοφία της. Πριμαντόνες. Αγκομαχώντας έρχεται ο φωτοδότης, "απο άλλη δουλειά, μονίμως σκαστός"- χρόνια τα ακούω αυτά, τι πάει να πεί "σκαστός", ραντεβού δεν είχαμε? Ιδρωμένος καταφτάνει, κάθεται 10 λεπτά και μιά χαρά τσεπώνει το ...'αρι που θα του δώσεις, μη σου πώ και για τα ...άρια. Και μετά απο λίγες μέρες διαπιστώνεις ότι ό,τι έβαλε δεν δουλεύει καλά. Η κρέμασε κάποιο καλώδιο που ξέχασε να καρφώσει.. και μετά άντε να στήνεις κώλο για να σου ξανάρθει να διορθώσει..και να ξαναπάρει..άρι.

Ψάχνεις για καθρεφτά. Δεν έχει καθρέφτες αυτό το σπίτι, μόνον αυτόν του μπάνιου. Για να δούμε δλδ αν ντυθήκαμε καλά πρέπει να βγούμε στον όροφο, να καλέσουμε το ασανσέρ και να κυτταχτούμε εκεί. Ενα μήνα κυνηγάω τον καθρεφτά. Ολο έρχεται και όλο δεν φτάνει.
Ολοι είναι σε δουλειές, κάποιες άλλες πιο αποδοτικές απο τον πτωχό μου μοναδικό καθρέφτη. Μου το λένε κιόλας για να αισθάνομαι και άσχημα. Και να τους λαδώνω περισσότερο. Για τη χάρη που μου κάνουν.

Ψάχνεις για κουρτίνες. Διαλέγεις ενα Χ ύφασμα, ώς εδώ καλά και μετά αρχίζει το αρχιδοπρήξιμο..να έρθει ο Τεχνικός-κολοκύθας να πάρει μέτρα (κυνηγάς τον κολοκύθα πότε μπορεί ώστε να μπορείς και εσύ..), να φτιάξουν τις κουρτίνες, να ζητάνε κι άλλες προκαταβολές (λές και θα τους τα φάς..αφού έχεις υπογράψει) όχι κυρία μου προτιμάμε μετρητά.. (σκατά!), να έρθει ο τεχνικός να τις τοποθετήσει (εσύ να περιμένεις απο κάτω με την ηλεκτρική σκούπα έτοιμη και τη σφουγγαρίστρα γιατί απ' όπου περάσουν θα γίνει μέσα στο χώμα), πάλι να τα σκάσεις για τις υπηρεσίες του τεχνικού (και καλά ) και μετά απο όλα αυτά, θα έχεις ωραίες κουρτίνες. Ισως όμως και όχι. Γιατί η μία κουρτίνα απεδείχθει κοντυτερη απο τις άλλες. Να γίνει και διάλογος "μήπως ψηλωσε το πάτωμα", γιατί δεν μπορεί βέβαια η αλάνθαστη κουρτινού να πήρε λάθος μέτρα, αρα πάλι εγώ φταίω που συνομώτησα με το ταβάνι και το ψήλωσα για να τη βασανίσω. Και άλλα..άρια για ψυχική οδύνη..της κουρτινούς βεβαίως, βεβαίως

Εχουν πήξει όλοι στο τάλληρο και γίνανε Μανταμ Σουσούδες. αυτό είναι. Υφος 100 καρδιναλίων ρίχνουν (και αυτό αν) να μας εξυπηρετήσουν, ενώ εμείς τους κυνηγάμε για να τους πληρώσουμε και απο πάνω.

Και απο συμπεριφορά..καλά!

Ποδηλατάδα

Χθές σε κυριακάτικη εφημερίδα διάβασα άρθρο αφιερωμένο στην ποδηλασία. Η ιδέα είναι να αφήνουμε το τουτού μας σπίτι και να πηγαίνουμε με ποδήλατο σε προορισμούς. Η ιδέα (που έχει εφαρμοστεί εδώ και δεκαετίες σε άλλα μέρη) είναι πολύ καλή. Μία ερώτηση΄έχω μόνο να κάνω πρός τους Δήμους των Αθηνών.

Είναι εφικτή η ποδηλασία στην Αθήνα? Είναι οι κάτοικοι της πόλεως αυτής έτοιμοι να καταλάβουν ότι χρειάζονται να σέβονται/προσέχουν ΚΑΙ τα ποδήλατα όταν οδηγούν? Εδώ δεν σέβονται ο ένας τον άλλο, τους πεζούς τους έχουν χ..αιρετισμένους, οι ποδηλάτες έλλειπαν.

Σήμερα το πρωϊ, επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος στο ύψος του Φλοίσβου, ένας οργανωμένος ποδηλάτης πήγαινε πρός Αθήνα-Πειραιά. Είχε το κράνος του, τα γάντια του, επιγονατίδες, κλπ. Πήγαινε όσο πιο δεξιά μπορούσε. Δίπλα του οδηγός ΙΧ που έκανε σφήνες απο αρκετή ώρα. Κόκκινο το φανάρι. Σταματάει ο ποδηλάτης, φρενάρει ο σφηνάκιας απότομα πίσω του, κορνάρει νευριασμένος και κολλάει στη πίσω ρόδα του ποδηλάτη. Γυρνάει ο ποδηλάτης

"Τι θές ρε φίλε?"

"Κωλομαλάκα, κότα, έχασες το φανάρι, άντε προχώρα".

"Κόκκινο, στραβούλιακα"

"Αει γ..που θα μου πείς εμένα, κατέβα κάτω αν είσαι άντρας..πορδή..αδελφάρα"

Και ο ποδηλάτης γύρισε τη ρόδα του αριστερά και τον έκλεισε. Αναγκαστικά θα κατέβαινε κάτω απο το τουτού για να μετρήσουν ποιός την έχει πιο μεγάλη....τη γλώσσα.

Μαζεύτηκε κόσμος, ο περιπτεράς πρώτος που ήταν και κοντά..ο σφηνάκιας ήταν ήδη έξω έβριζε τα ποδήλατα, όλα τα είχε η Μαριωρή κλπ.

Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί προχώρησα.

Θέλω να πώ ότι ναί μεν να ποδηλατούμε αλλά και λίγος σεβασμός πρός όσους οδηγούν και ΔΕΝ ρυπαίνουν δεν βλάπτει.

Κατάλαβες Ελληναρά μου?

Ηχοι περιπάτου

Σήμερα το βράδυ, για πρώτη φορά πήγα βραδυνή βόλτα. Περπάτησα σε δρόμους πολυσύχναστους, απο το οδόστρωμα πρέπει να πώ, μια που τα πεζοδρόμια αποτελούν παγίδες για τους πεζούς, είτε οι πλάκες είναι κακές, είτε η άνοδος των αυτοκινήτων επάνω τους εμποδίζουν είτε ο φωτισμός ελλιπής, τα αποφεύγω όσο μπορώ.
Μιά βόλτα στη πόλη, όχι πολύ αργά, ούτε πολύ νωρίς. Τα μαγαζιά κλειστά, τα περίπτερα πάντα ανοιχτά, καθώς και η κάβα, ψιλικατζίδικο της γειτονιάς.
Ο μπαμπάς μου πήγαινε βραδυνές βόλτες, ξεκίναγε στις 21.00 και γύριζε σε μία περίπου ώρα το καλοκαίρι και το χειμώνα πρίν να δύσει ο ήλιος. Ο πεθερός μου το ίδιο κάνει μέχρι σήμερα.

Πάντα αναρωτιόμουνα τι προσφέρουν οι βόλτες αυτές, μέχρι σήμερα που πήρα μία. Με μπόλικο σαντιγύ πλήζ και ίχνη σοκολάτας.Στην αρχή του περιπάτου σκέφτεσαι το δρόμο μπροστά σου. Η έννοια όλη είναι ο δρόμος, που να μη πατήσεις, που να πατήσεις.
Μετά ερχεται το θέμα της ημέρας. Τι ήταν πιο σημαντικό σήμερα? Σήμερα η Μαρίνα έκανε μαγνητική τομογραφία για τη μέση της που πονάει εδώ και 5 μήνες. Ακόμη ακούω τη φασαρία που κάνανε οι μαγνήτες που χτυπιόντουσαν. Σαν να βρισκόμουνα σε εργοστάσιο , με κομπρεσέρ άνοιγαν τρύπες , έκοβαν φέτες τις αλουμινόπλακες, οξυγόνωναν τα κομμάτια. Σαν να ήμουνα σε μεταλλείο. Ναί δούλευα παλιά σε μεταλλευτική εταιρεία. Φαίνεται ότι οι εμπειρίες πάντα γυρνάνε. Σαν κοτόπουλο βγήκα απο την τομογραφία τ' αυτιά μου να βουϊζουν απο τις οξυγονοκολλήσεις. Προβάλλουμε στους ήχους αυτό που έχουμε μέσα μας. Ξύπνα! Το μεταλλείο είναι πίσω σου. Είσαι άλλος άνθρωπος τώρα.
Τα αποτελέσματα θα τα πάρω αύριο. Ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό. Εν τούτοις φοβάμαι. Είμαι ευάλωτη (παρόλλο που κρύβομαι π'ισω απο μία πολύ cool μάσκα) και φοβάμαι.
Μετά το πρόβλημα άρχισα να βλέπω γύρω μου τα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντούσα. Μαμάδες με παιδάκια πηγαιναν-γύριζαν απο διάφορα ιδιαίτερα, βιαστικοί επαγγελματίες παρκάριζαν και όδευαν στο σπίτι τους. Πήρα και ένα παγωτό. Μπανάνα. Παιδικό παγωτό. Γιατί να χαρακτηρίζεται ένα παγωτό σαν παιδικό, εφηβικό, ώριμο, σαραντάρικο, γεροντικό? Marketing darling wake up! Προσπαθώ. Νομίζω.
Γύρισα με ελαφριά τη καρδία.

Καλό σας βράδυ

Μετεκλογικά

Πρωϊνό ξύπνημα σήμερα Κυριακή των Εκλογών. Πήγα και ψήφισα νωρίς, χάραμα σχεδόν σε άδειο εκλογικό τμήμα δίπλα στο σπίτι μου. Στον τρίτο όροφο ενός Δημοτικού, χωρίς ασανσέρ αλλά με πολλά σκαλιά. Πάνω τους σερνόντουσαν γεροντάκια με τα μπαστούνια τους. Φούντωσα πρωϊ-πρωϊ, τη ψήφο τη θέλετε ρε κομματοσκυλα, τρόπο να βοηθήσετε τους πολίτες να σας επιλέξουν δεν προσφέρετε όμως. Ο ψηφοφόρος δε πάει να συρθεί, να ιδρώσει, να του κοπούν τα πόδια για να φθάσει στην κάλπη, για να σας επιλέξει έτσι ώστε να συνεχίζετε να τον έχετε χεσμένο, χωρίς ούτε ένα ασανσέρ. Σε άλλα κράτη οι ηλικιωμένοι ψηφίζουν σε κέντρα με εύκολη πρόσβαση, εδώ μην ανεβούν και στην κορυφή του λόφου. Για τα μάτια σας μόνο. Μαζώχες-σαδιστές σφιχτά αγκαλιασμένοι πορευόμαστε.

Ο Κ. λέει ότι οι απόψεις μου περί πολιτικής και οι απαιτήσεις μου απο τους πολιτικούς με κάνουν κάτοικο άλλου κράτους, όχι του Ελλαδιστάν. Να φύγουμε όλοι οι απηθείς απο αυτή τη χώρα, να τη χέσουμε, μαύρη πέτρα να ρίξουμε. Μία λύση. Δεν τη παίρνω όμως.

Χθές ξενυχτήσαμε ειχαμε κάτι φίλους καλέσει σε γεύμα. Υπάρχουν και οι όμορφες στιγμές που μας κάνουν να εκτιμάμε που ζούμε καλά. Πήγα το πρωϊ μετά την ψηφοφορία και πήρα τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Ακόμη δεν τις άνοιξα. Και αυτό θα γίνει, όχι όμως τώρα. Οταν βαρεθώ να βγάζω εσώψυχα και ησυχάσω θα διαβάσω, θα προβληματιστώ και ή θα ξεχάσω ή θα ξανα-γράψω. Είχα διαβάσει πρίν κάποιο καιρό, τις συνεντεύξεις κάποιων φοιτητών για το πώς βλέπουν το μέλλον τους στην Ελλάδα. Ολες είχαν μία κοινή λέξη, που δεν ειπώθηκε άμεσα αλλά ήταν εμφανής "τη βολεψούλα".

Ας χαιρετήσω λοιπόν το όποιο κόμμα επιλεγεί. Η βολεψούλα μας θα είναι εξασφαλισμένη.

Χαίρε ω Χαίρε πατρίδα μου γλυκιά.

Τριήμερα

Αντί για πολυήμερες διακοπές, το έχουμε καθιερώσει πλέον να φεύγουμε για τριήμερα, αναχώρηση Παρασκευή βράδυ επιστροφή Δευτέρα. Το κάναμε ήδη 3 φορές και πολύ μας άρεσε. Ετσι και αυτή τη φορά ξεκινήσαμε οικογενειακώς - δατ ιζ μαζί και με τις 2 γάτες μας - για το τριήμερό μας. Το τοπίο φθινοπωρινό, όχι τόσο ζέστη, καθαροί ουρανοί και ελάχιστος κόσμος. Ο τουρισμός τέλος για τους περισσότερους που έχουν παιδιά και υποχρεώσεις. Η διαδρομή καλή αν εξαιρέσουμε το παραπάνω τοπίο που επαναλαμβάνετο συνέχεια. Κρανίου τόπος, όπου τίποτα δεν ζεί. Την ησυχία των νεκρών φυτών και πλασμάτων διέκοπταν οι ντουφεκιές κάποιων ανεγκέφαλων κυνηγών που ψάχναν στα καμμένα για επιζώντες. Μερικές φορές πυροβολούν ο ένας τον άλλο. Το τελευταίο καθόλου κακό. Η θάλασσα μας περίμενε υπομονετικά λάμποντας και εκπέμποντας τον καλύτερο εαυτό της. "Ελα" φώναζε και σαγηνευτικά λίκνιζε τα κύματά της. Ποιός αντιστέκεται? Σίγουρα εμείς, όχι!.

Μετά το μπάνιο φαγητό που μαγείρεψε ο Κ, χοιρινά μπριτζολάκια και ένα Πολωνέζικο τουρλού με λαχανικά. Απο ωρα ορισμένοι λαίμαργοι συγγενείς είχαν πάρει θέσεις. Τα γλυκά έτσι κι αλλιώς τα έχουμε κόψει, όμως

ένα τσαμπάκι απο το κλήμα μας είναι ότι πρέπει. Απλά πράγματα. Δύσκολα όμως γιατί συνήθως τα όνειρά μας είναι μεγαλύτερα απο τις απλότητες που μας προσφέρει η ζωή.

Γειτονιές

Εχω ψώνιο με τους γείτονες..μία σχέση αγάπης-μίσους, αυτό είναι γνωστό απο το παρελθόν..όπως θα θυμάστε. Με το που ήρθαμε στη νέα αυτή συνοικία...τσούπ! ξεμύτησαν τα μπουμπούκια της γειτνίασης. Διαβάστε για να φρίξετε! Πριν ένα μήνα περίπου έρχεται η Ζ (ξαδέλφη-γείτονας, του Κ που όμως δεν έχουμε πολλά-πολλά) σπίτι για να
1) πεί ένα γειά αλλά κυρίως για να
2) να μας κάνει τις "πονηρές" ερωτήσεις που αθώοι εμείς απαντήσαμε και ανάλογα να πράξει.
Συμφεροντολογία Πράξη Πρώτη
"Πότε θα πάτε διακοπές".."Ααα! Ωστε τον Αύγουστο θα είσθε εδώ!!"
"Νααααι" απαντούν τα χαϊβάνια, δλδ εμείς "έχουμε να ταχτοποιήσουμε το σπίτι".

Και για να μας ενημερώσει (χεστήκαμε) ότι φεύγει αύριο για εξωτερικό μαζί με την οικογένειά της

"μπράβο, καλά να περάσεις ευχήθηκαν τα χαϊβάνια (δλδ εμείς)".

Την επομένη το μεσημεράκι, εμφανίζεται φάντης μπαστούνι με ένα σακκουλάκι που ήθελε να το πάρω να της το φυλάξω

"μιά που εσείς δεν φεύγετε"

"τι έχει μέσα" τη ρωτάω,

"Ψιλοπράγματα, λέει, να τα κλειδιά, διαβατήρια, κάρτες..

"Είσαι καλ'α της λέω, δεν παίρνω τέτοια πράγματα, εδώ μπαίνει ο ένας και ο άλλος μάστορας, να χαθεί τπτ και να φταίω, δεν τα παίρνω..

Πές, πές όμως με έπεισε. Ασε σκέφτηκα, ας μη τσακωθώ ακόμη δεν μπήκαμε, θα το βάλω με τις τσάντες μου, μικρό είναι, στα κομμάτια. Στην πορεία βέβαια σκυλομετάνιωσα, γιατί με έπιασε ΚΟΡΟΙΔΟ. Και σκυλιάζω όταν πιάνομαι.

Συμφεροντολογία Πράξη Δεύτερη

Το ίδιο βράδυ, ενώ εμές λείπαμε άφησε στην κα Π που μένει δίπλα (και χωρίς να έχει συννενοηθεί μαζί μας) 2 συρτάρια μπουφέ λέγοντάς της ψέμματα ότι τάχα είχαμε μιλήσει και συμφωνήσει, για να της τα φυλάξουμε

"μια που δεν θα πάμε διακοπές τον Αϋγουστο"

Τα συρτάρια βαριά, ασήκωτα, 2 άντρες χρειάστηκαν για να μεταφερθούν. Τι στο διάλο είχε μέσα? Τι θα τα κάνω, τα γμνα? Τσακώθηκα και με τον Κ, γιατί πήρες το σακκουλάκι, ορίστε και τα επόμενα, τσαντίστηκα και με τον εαυτό μου.. σιχτίρ!

Νευριάσαμε, θυμώσαμε αλλά είπαμε που θα μας πάς, θα γυρίσεις και θα τα πούμε.

Τέλος Αυγούστου, τελείωσαν οι κούτες, είπαμε να πάμε λίγες μέρες να ξεκουραστούμε. Και φύγαμε. Ουαί! Η Ζ με τον άνδρα της γύρισε το Σάββατο 25/8 και εμείς λείπαμε εκτός Αθηνών..

Βεβαίως δεν είχε ειδοποιήσει πότε θα έρθει, θεώρησε ότι εκεί θα είμασταν να την περιμένουμε.. πλήν όμως απατήθηκε.

Πάμε στην Πράξη Τρίτη

Τη ζώσανε τα φίδια. Που είμαστε? γιατί μέσα στο τσαντάκι είχε τα κλειδιά του γραφείου της, το πορτοφόλι με τις κάρτες της, ταυτότητες και κυρίως τα διαβατήριά τους. Και είχανε να πάνε επαγγελματικά ταξείδια. Θα πέσανε και 40 τηλέφωνα. Ολως τυχαίως άρχισε να αναρωτιέται για την υγεία μας. Για την ημερομηνία, ώρα επιστροφής μας. Χωρίς να αλλάξουμε το πρόγραμμά μας επιστρέψαμε μία Δευτέρα. Η θέση στάθμευσης ήταν πιασμένη απο το αυτοκίνητο της Ζ που θεώρησε ότι αφού ήταν άδεια ας να τη πιάσει. Πήγαμε λοιπόν και την κλείσαμε πανηγυρικά. Αλλη φορά να ρωτάει. Αργότερα της τηλεφωνήσαμε να έρθει να παραλάβει τα πράγματά της. Εκείνη έστειλε τον σύζυγό της που δεν είχε ιδέα ότι μας είχε στείλει τα προσωπικά τους είδη καθώς και τα μαχαιροπήρουνά τους. Αναγκάστηκε να τα φορτωθεί ολομόναχος και όταν ανέβηκε επάνω έγινε καυγάς τρικούβερτος. Μέχρι το δρόμο ακούστηκαν.

Ολοι όμως οι υπόλοιποι γελούσαν. Ακόμη γελάμε.

Η madness ξαναχτυπά!

Σήμερα που γύριζα σπίτι με φορτωμένο από λαχανικά το καρότσι μου, έπεσα επάνω στον 70+ οδηγό που παρκάριζε πάνω σε στροφή, κλείνοντας τη διάβαση πεζών. Με είδε την ώρα που με έκλεινε ότι δεν μπορούσα να περάσω και συνέχισε να παρκάρει.
Του χτυπάω το τζάμι
"Δεν μπορείτε να παρκάρετε εδώ κλείνετε τη διάβαση πεζών, είναι και στροφή Λεωφορείων"
Μέσα απο το τζάμι τον είδα να ανοιγοκλείνει το στόμα του στέλνοντάς με στον διάολο μωρή.
Οπότε εφόσον είμαι και "μωρή" κατά την κρίση του, του κλωτσάω λίγο τον κατά πολύ στραπατσαρισμένο του προφυλακτήρα και του φωνάζω
"Μπάρμπα! Τράβα στην άκρη να περάσω".
Κατέβασε το τζάμι και άρχισε να με βρίζει πατόκορφα. Μαζεύτηκαν και άλλες γυναίκες και τον κύτταζαν που άφριζε γιατί δεν τον άφηνα να παρκάρει σε γωνία εμποδίζοντας τους πεζούς και τα λεωφορεία. Θέαμα έγινε, ολόκληρος άντρας ντέ και καλά να κάνει παρανομία και να επιμένει κιόλας. Είχε και ένα κοριτσάκι μαζί που είχε γίνει κατακόκκινο απο τη ντροπή του και του έλεγε "πάμε να φύγουμε παπού!" Στο τέλος ξεκουμπίστηκε και διπλοπάρκαρε πάρακάτω.

Κάθομαι και σκέφτομαι τις φωτιές, τη καταστροφή και όλους εμάς που καθημερινά προβαίνουμε σε κάθε είδους πιθηκιές αρκεί να κάνουμε τη δουλειά μας και για τους άλλους ας μεριμνήσει ο Θεός.
Ομως οι ενοχές είναι μόνο δικές μας.

Τα παρατράγουδα των πυρκαγιών

Ακόμη δεν έσβησαν οι φωτιές στην Πελοπόννησο και άρχισαν τα παρατράγουδα.

Παρατράγουδο 1

"Ευτυχώς που έπιασε φωτιά το δάσος της...στην Ηλεία, κάηκαν έτσι οι 60 ψωριάρικες ελιές που είχα, με την αποζημίωση που θα πάρω θα βάλω καινούργιες"

Παρατράγουδο 2

Ο κόσμος στην κυριολεξία καίγεται και οι κυνηγοί πήραν τα ντουφέκια τους να ξεπαστρέψουν ότι απέμεινε απο την Ελληνική πανίδα και αν δεν βρούν, ξεπαστρεύουν και τη χλωρίδα (μαζεύουν χόρτα).

Εύγε τέκνα μου, με αυτά τα μυαλά και εις ανώτερα

Τα δεινά του Ναυπλίου

Πήγαμε στο Ναύπλιο για λίγες μέρες διακοπών. Ηταν να μείνουμε περισσότερο αλλά τα κάτωθι δεν μας το επέτρεψαν. Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ναυπλίου είναι οι Ναυπλιώτες

1) ΝΕΡΟ. Με το που φθάσαμε πέσανε πάνω οι γείτονες να μας ενημερώσουν ότι εδώ και 1 περίπου μήνα (όλως τυχαίως μέσα σε φούλ τουριστική σαιζόν), το τρεχούμενο νερό της βρύσης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΙΜΟ, ούτε και για το φαγητό. Το εν λόγω ύδωρ απεδείχθει αρδευτικό και όποιος το πιεί ΚΑΗΚΕ. Για 1001 λόγους, τους οποίους ακούσαμε και απο τους υπερ και απο τους κατά..με αποτέλεσμα ότι η πόλη ΔΙΨΑΕΙ. Χρειαστηκαμε να αγοράσουμε μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού όχι μόνο για να το πίνουμε, αλλά για να πλένουμε τα δόντια μας και ν μαγειρεύουμε με αυτό. Κάθε δε μέρα, κοβόταν για 2 ώρες τουλάχιστον. Ποιές δύο ώρες? Οποτε θέλανε εκείνοι. Πότε ήταν 15.00-17.00, πότε ήταν στις 10 το βράδυ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ, Αύγουστο μήνα όταν έχει 35 βαθμούς ζέστη και καίγεται ο τόπος.

ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΠΛΙΩΤΙΚΑ, δεν με νοιάζει για τις πολιτικές σας, ο κάθε φταίχτης δαχτυλοδείχνει τον άλλο φταίχτη για το πώς καταφέρατε να διψάσετε τους ίδιους τους δημότες σας, άσε τους τουρίστες. Ντροπή σας!

2) ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ. Παντού υπάρχουν σκουπιδοντενεκέδες, αυτό να λέγεται. Ομως η ιδέα της ανακύκλωσης ΑΓΝΩΣΤΗ ΛΕΞΗ. Μέσα σε 5 μέρες βγάλαμε 6 σακκούλες σκουπιδιών εκ των οποίων οι 4 ήταν γεμάτες με μπουκάλια γυάλινα - πλαστικά και τενεκεδάκια αλουμινίου.

ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΠΛΙΩΤΙΚΑ προφανώς δεν σας ενδιαφέρει να έχετε οικολογική συνείδηση και να συνεισφέρετε στην ανακύκλωση των μετάλλων, χαρτιού, γυαλιού και των πλαστικών, ζε'ιτε στην κλειστή σας κενωνία και χε&&& για τον έξω κόσμο, ναί! . Ξέρω, εδώ δεν νοιάζεσθε να έχετε καθαρό νερό για εσάς τους ίδιους!! . Απο κάπου όμως χρειάζετε να αρχίσετε ρε καραγκιόζηδες.

3) ΖΩΑ. Πολλά σκυλιά/γάτες σκελετωμένα, τραυματισμένα, ψωριάρικα να κυκλοφορούν παντού. Λυπηρό θέαμα. Οι Ναυπλιώτες αδιαφορούν ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ. Δεν συμφωνούν στο να γίνονται στειρώσεις "είναι απάνθρωπο να τους κόβουμε τ' αρχίδια" είπε ένας Αναπλιώτικος Φωστήρας (που τυγχάνει και κτηνίατρος (!!!!) . Ενώ είναι πιο ανθρώπινο να τρελλαίνεσθε για γατάκια-κουταβάκια, να τρέχετε να τα ταϊσετε " αχ τι γλυκούλικα" και άμα μεγαλώσουν να τα στήνετε στο δρόμο και να κάνετε κόντρες ποιός θα γκαζώσει και θα πατήσει περισσότερα, άντρες με βαριά αρχ@@, τα πάτε μπροστά σας με το καροτσάκι, ξεφτίλες.

4) ΦΑΝΑΡΙΑ. Εχει το Ναύπλιο πολλούς σηματοδότες, μόνο που στους κεντρικούς κόμβους είναι σκοτεινοί σηματοδότες, γιατί ποτέ τους δεν άναψαν, προτεραιότητα έχει ο πιο θαρραλέος να κόψει όλους τους άλλους. ΕΡχεται ο ξένος απο την πατρίδα τους, καμαρώνει φωτιές, οδοστρώματα, λακκούβες, έλλειψη σήμανσης και φθάνει στα φανάρια. Εκεί παίρνει και τις μούτζες του απο το λοκάλ κουλέρ!

Γειά σου ρε Αργολίδα απολίτιστη

Ου γαρ

Αλληθωρισα γαμβρέ μου αλληθώρισα. Η κατάσταση είναι απο σοβαρή έως σοβαρώτατη. Απο το πολύ διάβασμα βεβαίως, βεβαίως. Μη μου φύγουν οι οξείες, γιατί οι δασείες έχουν φύγει προ πολλού.

Αδύνατο να τελειώσω τον Μαύρο Πύργο του Στήβεν Κίνγκ. Γιατί δε μου έφτανε που τον διαβάζω στα ελληνικά, μου τον πήρε ο Κ δώρο και στα αγγλικά, για να διαβάσω και το original κόπι, τρομάρα μου. Και όντως αυτό κάνω, διαβάζω ένα κομμάτι στ'αγγλικά και μετά λέει ο δαίμονας της μαλακίας "πώς το αποδίδει ο μεταφραστής αυτό?" οπότε πέφτω στο αγγλικό κείμενο..

Πάντα δε, διαβάζω τέτοια τρομακτικά, αργά το βράδυ, πολύ αργά, τόσο που αργεί να έρθει ο Μορφέας, όχχιιιι! δεν έχω πάθει Darthiir-ίτιδα, (dum, spiro, spero) - εσπρεσσιέρα αγοράσαμε και πίνουμε πολλούς δυνατούς καφέδες (και Νο. 1, 2, 3 και 4 παιδιά) , έτσι τα βράδυα αφού χορέψουμε και την τσιγκολελέτα (ξεμωραμένοι)...αρχίζει το ΣτήβενΚινγκ-ειο άλγος!

Οταν η γλώττα προτρέχει της διανοίας

Σήμερα το μεσημέρι έξω απο το γραφείο, συναντώ την Τ που εργάζεται σε συνεργείο καθαρισμού έργασιακών χώρων. Εχει μόλις επιστρέψει απο την καλοκαιρινή της άδεια, σήμερα πιάνει πάλι δουλειά. Η Τ είναι Ρωσίδα μεν αλλά ζεί και εργάζεται στην Ελλάδα εδώ και χρόνια.

Τη ρώτησα πώς πέρασε, που πήγε, κλπ. Εϊχε πάει σε κάποιο μέρος στον Κορινθιακό όπου η θάλασσα ήταν κρύσταλλο, κολύμπησε με την ψυχή της.

Τ - "Ωραία ήταν τα μπάνια, πάλι καλά που έκανα τόσα, τέρμα για φέτος."

Μ - "καλά" της λέω, "ακόμη μπορείς να κάνεις μπάνια, όλη η παραλία ελεύθερη, η θάλασσα εδώ είναι, ο καιρός το επιτρέπει"

Τ - "Μπαααα! κυρία Μαρίνα, ποτέ δεν πάω εδώ για μπάνιο, ούτε στη Βούλα , ούτε Γλυφάδα, ούτε Βουλιαγμένη, η θάλασσα είναι πολύ βρώμικη, όλο μετανάστες που κατουράνε μέσα... πά πα, πα"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κάγκελλο εγώ. Προσπαθούσα να κρατηθώ μη ξεσπάσω στα γέλια! Εκείνη δεν κατάλαβε τι είπε, συνέχισε απτόητη να κατηγορεί....τους μετανάστες!!!!!!

Κάποια πράγματα

με στέλνουν κυριολεκτικά. Θα ήθελα να ήμουν στη θέση του, όμως αυτό το σπόρ το κάνουν κυρίως άντρες. Θέλει και μυϊκή δύναμη.

Ετσι έμεινα να κυττάω, το όνειρο.

Η μικρή Λουλού

Κάθε μέρα που περνάει ειναι μία καινούργια εντύπωση για μένα. Το νέο σπίτι μυρίζει αλλιώς απο το παλιό, ίσως το γεγονός ότι δεν έχει φύγει 100% η μυρωδιά του μπογιατζή να επηρεάζει τον ψυχισμό μας και να αισθανόμαστε πράγματα που δεν υπάρχουν, ή να έχουν γίνει οι μυρωδιές των τοίχων + αυτές των ντουλαπιών + τα καυσαέρια ένας ωραίος εισπνεύσιμος mojito (σλούρπ) ο οποίος καταπίνεται σε καθημερινή βάση.

Αλλοι κάνουν εισπνοές τη βενζίνη ή κόλλα, γιατί να μην πάρουμε και λίγο τοιχοντουλαπίξ?

Οπως και να έχει έρχεται η στιγμή που κατάλαβα επιτέλους την αγάπη που είχε η μαμά μου για το σπίτι της..όλο να το φροντίζω θέλω, να παίρνω διάφορα πραγματάκια, να το στολίζω και να χοροπηδάω με μουσικές.

Εχω ακούσει σημεία και τέρατα για τους γείτονες που κάποια στιγμή θα με φονεύσουν για να σκάσω, ακόμη όμως δεν προέκυψε, να το καλομελετήσω?
Σταμάτησα και το γυμναστήριο..δεν έχει νόημα πλέον έχω χάσει 5 κιλά χωρίς να κάνω δίαιτα απο τα βάρη της μετακόμισης. Για να μπορώ να ανταπεξέρχομαι έκοψα δικό μου μενού
Για μπλέκφαστ, σκέτο φαρμακερό εσπρέσσο
Στις 13.00 Ενα ποτήρι γάλα φούλ λιπαρών και μία γερή δόση σπιτικό γλυκό του κουταλιού κατά προτίμηση κεράσι ή καϊσι
Στις 18.00 κάποιο κρέας-μοσχάρι, κοτοπουλο, ψάρι - με μπόλικη σαλάτα και κάτι αλκολούχο -ούζο, κρασί - ή cocktail μετά

και 3-4 λίτρα ανθρακούχο νερό.

Λέτε να γράψω βιβλίο για δίαιτες?

Γαστρονόμος

Δεν αγοράζω συχνά εφημερίδες - τις διαβάζω online - σήμερα όμως σαν να χτύπησε το καμπανάκι του ενστίκτου μου που με καθοδήγησε πρός το ενθετό αυτό περιοδικό γνωστής Κυριακάτικης.

Το άρθρο του Αθήναιου για ανεπιτήδευτες ξένοιαστες διακοπές με ποδήλατα, χωρίς λεφτά και κρατήσεις, χωρίς προγραμματισμούς και τάσεις για θεαθείναι

κι αν πεινάσουμε

με κλεμμένες ντομάτες

και με 1 κονσέρβα τόνου

μιά χαρά θα χορτάσουμε

με έστειλε σε πελάγη χαράς και αναμνήσεων. Εχουμε τόσο πολύ πήξει με τα πρέπει (να πάς "εκεί", να δείς "αυτά", να συναντήσεις "τους Χ") και τα θέλω (να ξεφύγω, να ταξιδέψω, να ξεκουραστώ, να με δούν, να τους δώ) και ξεχάσαμε να ζούμε.

Θυμάμαι πρίν 20 χρόνια με σακκίδια στην πλάτη να κάνω με μία φίλη μου ελεύθερο κάμπινγκ σε νησί. Ο στόχος να το γυρίσουμε όλο το νησί, χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς πείρα και κυρίως χωρίς πολλά μυαλά. Αυτό που λέμε με βάρκα την ελπίδα.

Φτάσαμε στο νησί ψόφιες, οι πλάτες μας μπαστούνια απο το βάρος του εξοπλισμού. Η που**** η σκηνή ασήκωτη. Κουτσά στραβά τη στήσαμε και πέσαμε για ύπνο. Ξυπνήσαμε μέσα στη θάλασσα, την είχαμε βάλει πολύ κοντά στην παραλία, ήρθε ένα κύμα και μας πήρε.. Αντε ξανά-μανά...εκεί μου βγήκε και το παρατσούκλι "καρούλι", όπου κάρφωνα τους πασσάλους, φεύγανε. Το ίδιο έγινε και την επόμενη φορά, μας πήρε ο αέρας, μας φάγαν τα μυρμήγκια..σαν την άδικη κατάρα γυρίζαμε ώσπου να βρούμε μέρος να βάλουμε τη σκηνή.

Και όντας κάπου στάθηκε η σκηνή. Τα βάσανα όμως μόλις άρχιζαν. Δεν είχαμε πάρει μαζί μας ούτε στρώματα, ούτε sleeping bags, κοιμόμασταν δλδ ΄πάνω στον πάτο της σκηνής με τα πετραδάκια-εξογκωματάκια της Μητέρας Γής απο κάτω. Οταν γυρίσαμε πάλι Αθήνα είμασταν σαν να είχαμε φάει ξύλο, όλο μώλωπες.

Το φαγητό κάτω απο τα αστέρια εμπειρία. Το πρωϊ μετά απο πολλές προσπάθειες ψαρεύαμε και αντίστοιχα τρώγαμε..εφόσον δεν μας έτρωγαν οι καλογριές (μικρά ψαράκια πολύ πονηρά που δεν τρώγονται) το δόλωμα..πιάναμε μερικά κεφαλόπουλα ή κανένα σπάρο..είδαμε και καβούρια, τα βάλαμε και αυτά πάνω στη θράκα με όσα δάχτυλα είχαν απομείνει χωρίς δαγκωνιές - γιατί αν νομίζεις ότι είναι εύκολο να πιάνεις καβούρια..η εμπειρία δείχνει ότι θέλει δουλειά.

Και τα βράδυα λουζόμασταν με κουβάδες θαλασσόνερο και σαν άλλες γοργόνες που τις ξέβρασε το κύμα, πηγαίναμε στη Χώρα για χορό.

Οχι αυτές οι εποχές δεν είναι "κάτι παλιές άλλες", και τώρα μπορούν να ξαναγίνουν, αρκεί να το παλέψουμε, να θέλουμε να είμαστε αυθεντικοί. Κι ας κλέψουμε μυρωδικά, πιπεριές και κρεμμύδια, ας βάλουμε στο σακκίδιο σουγιάδες με μαχαιροπήρουνα, ποτήρια και λαδόξυδο, ας ξαπλώσουμε γελώντας στα χωράφια με τη "λεία" στα χέρια και ας γίνουμε για λίγο

Εμείς.

Τα όνειρα δεν βλάπτουν?

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™

Μικρές αποδράσεις

Φέτος το καλοκαίρι δεν είναι δυνατόν να λείψουμε όσες μέρες θέλουμε για διακοπές εξαιτίας της μετακόμισης και των λογείς μαστόρων-τεχνικών που μπαινοβγαίνουν. Μπορούμε όμως να φεύγουμε τα σβκ. Πάλι καλά να λέμε.

Πρώτη απόδραση
Λιμανάκια

Δεύτερη απόδραση

Παλιά Επίδαυρος

Μετά τις αποδράσεις πεινάμε. Αν μέν είμαστε μακριά, τρώμε κάτι έξω. Αν όμως είμαστε κοντά φτιάχνουμε κάτι στο σπίτι. Στη περίπτωση αυτή ορίστε εύκολα σουβλάκια με μπακαλιάρο (μπορεί να βάλετε και όποιο άλλο ψάρι-φέτα θέλετε), ντομάτα, κρεμμύδι, μελιτζάνες. Το σκεπάζετε με μπέηκον, αλουμινόχαρτο για να μην αρπάξει, φούρνος.

Και για να χωνέψουμε πιάσε έναν μέτριο

Τοους καλοκαιρινούς μήνες Ιούλιο- Αύγουστο μένω Αθήνα γιατί η πόλη αδειάζει και είναι παράδεισος.

Παράδεισος να οδηγείς το πρωϊ, παράδεισος το κέντρο της Αθήνας για περίπατο. Ησυχία απόλυτη, χαρά Θεού.

Δεν πάω πιά διακοπές τότε γιατί

Ολοι οι Αθηναίοι φεύγουν πατείς με πατώς σε πρός όλες τις κατευθύνσεις λές και τους έχουν βάλει πίσσα και πούπουλα.

Οχι βέβαια γιατί κάνει ζέστη, τον ίδιο καιρό είχε φέτος και τον Ιούνιο. Φεύγουν γιατί τώρα "πρέπει να φύγουν", σαν τα κοπάδια των προβάτων που ακολουθούν τις εντολές του κριαριού, φεύγουν όλοι γιατί πρέπει να κάνουνε μπανάκια, να δείξουν τις κορμάρες τους που έχτισαν με 1000 κόπους στα γυμναστήρια, να κάνουνε τρελλίτσες (για τις οποίες θα καυχώνται αργότερα), να μαυρίσουν (και στα σημεία που δεν τα βλέπει ποτέ ο ήλιος. Υπάρχει όμως επ ' αυτού και θεία δίκη, γιατί σε μερικές περιπτώσεις πρώτα τσουρουφλίζονται, μετά ξεπετσώνονται, μετά πάνε στους γιατρούς και στο τέλος μαυρίζουν αφού αλλάξουν από άσπρο σε ρόζ, σε κόκκινο, σε μώβ και στο ποθητό μαύρο) και τον υπόλοιπο κόσμο να τσαντίσουν.

Και τις μέρες που έχουν κλείσει εισιτήρια για φευγιό χαλάνε τα καράβια, ακυρώνονται πτήσεις, άπειρες καθυστερήσεις, έρχονται τα ΜΜΕ και νάαα τα παράπονα.

Κάθε χρόνο τα ίδια..βαρεθήκαμε να τα βλέπουμε. Ολο το χρόνο έχουν οι πλοιοκτήτες να κάνουν σέρβις στα σαπιοκάραβά τους και να τα έχουν έτοιμα για τις ορδές των τουριστών, για να μην χαλάνε, να μην καθυστερούνε..τι στο διάλο βλάκες είναι? Δεν θέλουνε να βγάζουνε έξτρα λεφτουδάκια? Γιατί χαλάνε τα καράβια τις ημέρες των μεγάλων εξόδων και όχι τις άλλες μέρες? Και μη που πείτε ότι φταίνε πάντα τα μπωφόρ...μη χέσω! Κάτι άλλο γίνεται, κάτι πολύ στραβό.

Κουτσά-στραβά φτάνουνε στον προορισμό τους. Και τι κάνουν εκεί? Απλά βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους, δηλαδή φέρονται σαν

Δεν σέβονται τους ντόπιους, τους βρίζουν, τους θεωρούν καράβλαχους. Μέρα νύχτα χαλάνε τον κόσμο είτε φωνάζοντας, είτε μαρσάροντας τα μηχανάκια, "ήρθαμε βρέεεε να μας χαίρεστε". Ασε δε την κατανάλωση νερού. Καλά τώρα τους ήρθε η όρεξη να αποθέσουν λίγη βρώμα εκεί που ανήκει? Το νερό σε ορισμένα νησιά θεωρείται ακριβό και πολύτιμο. Και τι κάνουνε οι πίθηκοι? Το αφήνουνε να τρέχει ή χειρότερα κάνουνε αφρόλουτρα...και να τα νερά και τα σαπούνια, να βουλώνουνε οι αποχετεύσεις..να τραβάνε τα μαλλιά τους οι ξενοδόχοι. Στο τέλος βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους στα μπάρ και στα ξενυχτάδικα, γίνονται πίττα μέχρι αναισθησίας, ξεβρακώνονται, πηδιούνται στους δρόμους (πέρυσι στη Ρόδο νομίζω), λές και έχουμε όρεξη να βλέπουμε εμείς και τα παιδιά μας τζάμπα τσόντες.

Και όταν τελικά καταλήξουνε στη θάλασσα μήπως όλα τα άλγη τελειώνουν εκεί? Μήπως το κρύο νερό τους ηρεμεί και τους καθησυχάζει? Ναι! Πώς. Φροντίζουν όλοι να κατουρήσουν μέσα στα ρηχά, καθώς στέκονται όρθιοι, τάχα μου, τάχα μου πώς δοκιμάζουν αν είναι κρύα η θάλασσα!... Αν κατουρήσουμε όλοι βρέ ζώα, η θάλασσα θα γίνει βόθρος, και η ονειρεμένη παραλία θα μετονομαστεί σε Ψυττάλεια..βόδια.

Και βέβαια υπάρχουν παράπονα ότι "χάλασε" το τοπίο, δεν είναι όπως παλιά...πώς έχει μαζευτεί κόσμος, κάθε καρυδιάς καρύδι, πώς είναι βρώμικα, ακριβά, τα φαγητά δεν τρώγονται, οι καφέδες πανάκριβοι, ο κάθε βρωμάει λάδι καρύδας ενώ κάθεται και ξερογλείφεται δίπλα σε θεσπέσιες υπάρξεις, τι σκουπίδια έχει η παραλία ... πώς χάλασε έτσι βρε παιδιά?

Πώς να είναι το δόλιο το τοπίο πρίν το λερώσετε κύριοι και κυρίες Ιουλιάτικοι-Αυγουστιάτικοι?

--------------

Φωτογραφίες βιβλιαρίων

Λέμε ότι οι πολίτες κακοπαθαίνουν απο το Δημόσιο, ότι όλο το Δημόσιο φταίει, λέπρα να είχε επάνω του θα έφταιγε. Μερικές φορές όμως φταίμε και εμείς, οι πολίτες, οι φορολογούμενοι.

Σκηνή σε παράρτημα Νομαρχίας για ανανέωση βιβλιαρίου Υγείας.

Ουρά 15 ατόμων μπροστά, οι περισσότεροι συνταξιούχοι.

Ερχεται η σειρά της μπροστινής μου κυρίας, μεγάλης ηλικίας αλλά κοτσωνάτη, καλοντυμένη πλήν πατημένα τα 70+ . Δίνει το παλιό βιβλιάριο, δίνει το χαρτί του συνταξιοδοτικού ταμείου, 2 φωτογραφίες ζητάει ο υπάλληλος, τις δίνει. Και γίνεται ο εξής διάλογος

"Δύο φωτο σας, κυρία μου"

"Σας τις έδωσα, τώρα μόλις"

"Δύο πρόσφατες φωτο, κυρία μου"

"Πρόσφατες είναι"

Μα τι λέτε τώρα, πρόσφατες, εδώ έχουμε μία νέα κοπέλλα να ποζάρει και το βιβλιάριο λέτε ότι είναι δικό σας"

"Εγώ είμαι στη φωτογραφία"

"Πότε όμως τη βγάλατε ε? Πρίν πόσες δεκαετίες"

Ε, δεν θα είναι.."

"Με κοροϊδεύεται κυρία μου.. ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ φωτο, όπως είσαστε τώρα όχι όπως είσασταν στα 20.

"Μα έχω γεράσει πολύ, ξερετε, έχω κόψει, δεν μου αρέσει να φαίνομαι τόσο χάλια.."

"Π Ρ Ο Σ Φ Α Τ Ε Σ ειδάλλως δεν έχει βιβλιάριο..¨

Πίσω στην ουρά να δέρνονται απο τα γέλια, να ρωτάει ο ένας παπούς τον άλλο "βλέπομαι ή έχω κόψει".

Με την ουρά στα σκέλια έφυγε η κυρία.

Ερχεται η σειρά μου. Δίνω της φωτό της κας Π..κυττάει την Π (που ήταν μαζί) χαμόγελάει..

"Ευτυχώς, εσείς έχετε πρόσφατη φωτό..όμως μήπως ήσασταν άρρωστη τότε που τις βγάλατε..γιατί σας αδικούν πολύ"..

Φεύγοντας απο τη Νομαρχία ή Π ήταν έξαλλη. Να βρίζει να λέει..τα χειρότερα για τον φωτογράφο που την έβγαλε σαν γριέτζω, σαν μούχλα..τις έκοψε χρόόνια απο τη ζωή της..

Ευτυχώς που έχουμε και αυτά παρόλλο τον καύσωνα..

Μαρίνα

Επειδή δεν έχω ούτε χώρο (γεμάτο το σπίτι κουτιά), ούτε χρόνο (χρειάζεται να ανοίξω τα κουτιά και να ταχτοποιησω περιεχόμενο), ούτε κότσια (μου τσάκισαν τη μέση τα σκυψίματα), φέτος δεν έχει κεράσματα και γλυκάκια.

Μόνο φιλάκια έχει

Πεσαμε στα τζάμπα δλδ.

Η φωτό είναι ζωγραφική του Man Ray

Κάρτες SIM

Σε μία κλοπή οι κλέφτες παίρνουν μόνο τις κάρτες SIM απο τα κινητά καθώς και τις data cards απο τους φορητους υπολογιστές. Και ρωτάω και λέω, Γιατί να κλέψουν αυτά και όχι χρήματα, κινητά, κάμερες, κοσμήματα?

Πρίν 5 μέρες οι φίλοι μας οι Ιρλανδοί πέσανε θύματα ληστείας με το που πάτησαν Ελλάδα. Ηρθε μετά η Αστυνομία, έγινε έρευνα και απεδείχθει ότι ό,τι έλειπε ήταν οι κάρτες των κινητών και του υπολογιστή. Τίποτα άλλο.

Μ'ηπως ξέρει κάποιος να μου πεί τι θα τις κάνουν τις ξένες κάρτες? Σε τι θα χρησιμεύσουν δλδ/