Τι θα ψηφίσετε στις εκλογές;

1) εάν καπνίζετε

2) εάν ασχολείσθε με τη τέχνη

3) εάν είσθε καλλιτέχνης

4) εάν έχετε υψηλή αισθητική και

5) καλλιέργεια

6) εάν είσθε γυναίκα ή

7) πολύ προχω ανήρ...

να ψηφίσετε τις Κ.Ο.Τ.Ε.Σ., όχι εκείνες όλων των κομμάτων..άλλες..πιο νέες και ωραίες...

Είδα το διαφημιστικό τους και ομολογουμένως..χαμογέλασα. Μου άρεσε η ιδέα, μ' αρέσει και το κοτόπουλο ιδιαίτερα στα κάρβουνα..μμ!

Λέω τη Κυριακή να μη πετάξω όλη τη χαρτούρα των ψηφοδελτίων που θα μου δώσουν, για να διαλέξω το ένα και μοναδικό που θα ρίξω στη κάλπη, αλλά να τα φέρω σπίτι για να δώ πόσα κόμματα κατεβαίνουν στις εκλογές!!

Πατερούλης

Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν συνεχώς για "πατερούληδες" σε όλη τους τη ζωή. Ο "πατερούλης" είναι ένα μικρό-μεγάλο ομοίωμα του πατέρα τους που όντας υποστηρικτικός μιά ζωή πρός το παιδί, το έμαθε να μη στηρίζεται 100% στα δικά του πόδια, να κάνει ό,τι κάνει μεν, ξέροντας ότι ό,τι κι αν προκύψει ο μπαμπάς θα τον πάρει υπό τη σκέπη του, ο μπαμπάς θα τον προστατέψει, ο μπαμπάς θα καθαρίσει για εκείνον, ο μπαμπάς θα τον ξελασπώσει, ο μπαμπάς θα τον αποκαταστήσει, ο μπαμπάς θα του δώσει τον τρόπο για μία νέα αρχή.

Ολοι οι γονείς υποστηρίζουν τα παιδιά τους. Το θέμα είναι ΠΩΣ το κάνουν. Και ΠΩΣ το εκλαμβάνουν τα παιδιά.

Γιατί αν σπάζοντας κάπου τα μούτρα τους, έτρεχε ο μπαμπάς τους να βοηθήσει-ξελασπώσει-αναπτερώσει, μετά εκείνα επαναναπαύονται ..για τις μελλοντικές τους επιλογές..ξέροντας ότι ο "πατερούλης" τους θα βγάλει το φίδι απο τη τρύπα.

Τα παραπάνω είναι η απλοποίηση του θέματός μου. Αντικατέστησε τώρα το "μπαμπάς" με τον "πατερούλη" σε θέματα εργασίας.

Το άτομο που έμαθε να υποστηρίζεται συνεχώς απο την οικογένειά του, θα ψάχνει όλη του τη ζωή για ένα προστάτη στον εργασιακό χώρο, ένα προστάτη όχι για να του φάει λεφτά ή να του κάνει ρουσφέτια, όχι τέτοιο προστάτη, έναν προστάτη που θα τον φροντίζει αμα στραβοπατήσει, έναν άνθρωπο που θα τον επιβραβεύει και θα του κτίζει τη προσωπική του αξία, εναν άνθρωπο με το μέρος του που θα στέκεται πίσω του-δ'ιπλα του εσαει.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ξεκινάει να φαίνεται άμα ο εργαζόμενος του άρθρου μου ΧΑΣΕΙ τον εργασιακό του πατερούλη.

Θα μάθει να επιπλέει, χωρίς σωσίβιο, θα μου πείτε. Ενα λεπτό. Εδώ δε μιλάμε για μωρά-παιδιά-εφήβους..μιλάμε για το σοβαρό θέμα της αυτοπεποίθησης. Της εργασιακής αυτοπεποίθησης. Κάτι που ο εργαζόμενός μας ΔΕΝ ΕΧΕΙ γιατί έχει μάθει απο παιδί, να μην ασχολείται με τα δύσκολα, να τα πασάρει σε άλλους και εκείνος να προχωράει στο επόμενο. Ο άνθρωπος αυτός δεν χάνεται ποτέ, θα ψευτοκολυμπήσει μέχρι να βρεί τον επόμενο πατερούλη.. και οι μέν και οι δε, αλληλένδετοι. Το πρόβλημά του όμως ΔΕΝ λύθηκε.

Τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτόν τον άνθρωπο;

Οι δήθεν συμπολίτες μας

Συναλλάσομαι με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους και έχω βγάλει διάφορα συμπεράσματα για το ποιόν τους. Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι.

Ο δήθεν πολιτικός, που εξελέγει απο το λαό για να φροντίζει τα συμφέροντα του τόπου..το υποσχέθηκε απο καρδιάς μέχρι τη καταμέτρηση των ψήφων. Μετά χάρηκε πολύ που εξελέγει, του κάνανε και πάρτυ, έφαγε, μίλησε, γέλασε, ήπιε..τόσο που ξέχασε μετά τις υποσχέσεις του πρός το λαό.. ότι έκανε και αν απο εκεί και πέρα ήταν για να βολέψει κολλητούς, πώς να μεγαλώσει το εισόδημά του, να μη γίνει βέβαια τσακωτός και ο λαός.. τι θα γίνει με τις υποσχέσεις φίλε..α! ναί αυτές! ε καλά έχουμε χρόνο, όλα θα γίνουν.. μέχρι τις επόμενες εκλογές..που θα με ξαναψηφίσετε για να πάρουν σάρκα (επιτέλους) οι υποσχέσεις μου αλλά όχι και οστά.. ε! σιγά τώρα, στην Ελλάδα ζούμε!

Ο δήθεν δάσκαλος. Που διορίστηκε αλλά ποτέ δεν πάτησε στο χ νησί της άγονης γραμμής, στην Κάτω Κουτσούφλιανη των βουνών και της ραχούλας. Το ονοματάκι του αναφέρθηκε στις λίστες, μόνο που εκείνος δεν πήγε ποτέ, ή πήγε..έδωσε το παρόν και μετά..Α! ναί! Αρρώστησε (το παιδί του, το σκυλί του, η γιαγιά του, η προγιαγιά του, η προ προ προ προ προ προ..προ-πο γιαγιά του) και έπρεπε να πάει..ώσπου να γιάνει..το παιδι του, το σκυλί του, η γιαγιά του κλπ.. Εν τωμεταξύ το μάθημα το κάνουν οι αναπληρωτές..να μη μείνουν κούτσουρα τα παιδιά..

Ο δήθεν φοιτητής. Ποτέ δεν πατάει στις παραδόσεις του πανεπιστημίου..έχει όμως απαίτηση να παίρνει καλές σημειώσεις..για να ετοιμάζεται για τις εξετάσεις..που σπάνια περνάει.. δεν βαριέσαι! Εχει θείο τον τέταρτο ξάδελφο της βαφτισιμιάς του υπουργού Γεωργίας, ένος γκόμενου που είχε παλιά η μάνα του πριν παντρευτεί τον ηλίθιο τον πατέρα του. Με τη φοιτητική του ταυτότητα μιά χαρά είναι..όλα πληρωμένα, χαρτζηλίκι, λούφα..που να τρέχει τώρα για πτυχία, στρατό, δουλειές..παπαπα! Κατ' αλλα θέλει να αλλάξει τον κόσμο, να σηκώσει τους κώλους των γονέων του απο τους καναπέδες και να μπούν όλοι σύσσωμοι στο κόμμα που πρεσβεύει..συμμετέχει σε πορείες φορώντας τα ωραία του δερμάτινα μπουφάν και ρούχα που του αγοράζουν..σπάει βιτρίνες ή καίει καμμιά ταβέρνα στο όνομα της κακομοίρας της Κούνεβα..επαναστάτης εδώ και τώρα..τι λέγαμε..α! ναί, στις 11.00 ραντεβού στα Starbucks!

Ο δήθεν σκληρά εργαζόμενος.. της Δημόσιας Υπηρεσίας. Που έχει κολλήσει ο κώλος του στη καρέκλα και ΑΜΑ είναι σηκωθεί, φωνάζουν τον ταπετσέρη για να του ξεκολλήσει το κάθισμα. Αν το συρραπτικό είναι στο διπλανό γκισέ ΔΕΝ μπορεί να σηκωθεί να πάει να το πάρει..θα σκίσει το βρακί του.. ετσι λέει στον φορολογούμενο ότι δεν έχει συρραπτικό (ενώ βλέπουμε όλοι ΠΟΥ είναι το συρραπτικό), άλλη φορά να φέρνει και το συρραπτικό απο το σπίτι του. Αντίστοιχα ΔΕΝ πάει οπουδήποτε..στην αποθήκη, στο πρωτοκολλο, στο δίπλα γραφείο για τον ίδιο λόγο η δερμάτινη φούστα της έχει γίνει ένα με τη καρέκλα. Αν σηκωθεί..χρούτς! Μόλις όμως ξεκουμπιστείς..για πότε σηκώνεται και τρέχει στα μαγαζιά..σε σπρώχνει στο ασανσέρ, να περάσει πρώτη ..να προλάβει τις εκπτώσεις της Ζάρα.. ! Μέσα στο ασανσέρ της πατάω το ΣΤΟΠ και της κάνω ένα βρισίδι τρικούβερτο..για το συρραπτικό, για όλα..στολίζοντάς την..μπάς και ξυπνήσει.. μετά..τη πετυχαίνω ξανά στο παρακείμενα καφέ, μαζί με φιλενάδες κότες του Δημοσίου, να κάνουνε πηγαδάκια μεταξύ τους γκρινιάζοντας.. "Δεν μπορώ άλλο τη πίεση, δουλειά 10ώρου, παλαβούς πελάτες ..να φύγω, σόπινγκ, να ξεσκάσω..με πρήξανε..για τα ψίχουλα που παίρνω..κωλοζωή" ! Εκείνη την ώρα θάθελες να βαστάς γιαούρτι σακούλας..πεντόκιλο!

Ο δήθεν διαχειριστής..της πολυκατοικίας.. που έχει και 10 παρατρεχάμενους, έναν για να κάνει τον ηλεκτρολόγο, άλλον τον υδραυλικό, τρίτο το μαντρόσκυλο, 4 να μαζεύει τα κοινόχρηστα, 5 να διώχνει τους σκύλους και τις γάτες απο το κήπο.. κλπ... Οταν τον χρειάζεσαι πάντα λείπει. Και στις γενικές συνελεύσεις συνέχεια βρίζει ώς ανίκανους όλους τους παρατρεχάμενους του!

Ο δήθεν αστυνομικός. Μονίμως τρέχει..να σωθεί παρά να σώσει. Αν ακουστούν πιστολιές..φθάνει αφού οι πιστολέρο έχουν φύγει με τα πόδια, έχουν πάει στη δίπλα καφετέρια, έχουν πιεί καφέ και με τα πόδια πάνε σπίτι τους μαζί με τη λεία που την κρατάνε στα χέρια..να τη βλέπει όλος ο κόσμος. Τους ψάχνει βέβαια..κάνοντας το γύρω του τετραγώνου και παίρνοντας συνεντεύξεις απο τις κουφές-στραβές γριές γειτόνισσες. Φυσικά δεν οπλοφορεί..θα του σκάσει το όπλο στα χέρια..
Κάνει μπλόκο νωρίς το πρωϊ στο μοναδικό πολυσύχναστο δρόμο της περιοχής..δεξιά οι ζητάδες, αριστερά ΔΙΠΛΟ-ΤΡΙΠΛΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΕΝΟΙ οι μπάτσοι!! ώστε μία στενή λωρίδα έχει μείνει για τα αυτοκίνητα αλλά όχι για τα φορτηγά..που δεν χωράνε.. και αυτοί δεν κουνιούνται..κάνουν ΕΡΕΥΝΑ" "ψάχνουν τον Κουφοντίνα" στο πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο, στις 07.00!! ώρα που γίνεται η τροφοδοσία των καταστημάτων της περιοχής..ως γνωστόν με φορτηγά και όχι με ποδήλατα.. Ηθελα νάξερα που τους βρίσκουν και τους κάνουν αστυνομικούς, πόσο χαμηλό IQ πρέπει να έχει κανείς..για να μη καταννοεί τα στοιχειώδη. Και άμα τους τη πείς, θυμώνουν.

Η δήθεν παραδουλεύτρα..μονίμως τρέχει..λές κυνηγάει τη σκόνη, όχι, η σκόνη τη κυνηγάει να τη πνίξει, να τη θάψει.. μπαίνει - βγαίνει και δεν φαίνεται η προκοπή της..βουνό η σκόνη στα ράφια (α! εγώ δεν ξεσκονίζω μη κάνω ζημιές και θυμώσετε), βουνό τα πιάτα στο νεροχύτη (α! εγώ δεν πλένω τα πιάτα μη σπάσω κανένα και θυμώσετε), μανιτάρια κάτω απο το κρεββάτι (α! εγώ δεν σκύβω, έχω τη μέση μου αν αρρωστήσω δεν θα έρχομαι και θα θυμώσετε), σκουλήκια στο φούρνο (α! εγώ δεν βάζω καθαριστηκά με χημικά, θα τα εισπνεύσω θα αρρωστήσω, δεν θα έρχομαι θα θυμώσετε), βούλωσε η τουαλέττα απο τα σκ.(α! δεν μπρώ τις μυρωδιές είμαι ευαίσθητη εγώ..) έτσι και δεν είναι η νοικοκυρά εκεί παρούσα είτε να προστατεύει είτε να κάνει όλες τις βαριές δουλειές μόνη της και να πληρώνει σαν κορόΪδο.. δεν υπάρχει σωτηρία!

Ο δήθεν ηλεκτρολόγος, ο Σκοτοδότης καλύτερα..αλλάζει τις λάμπες σου με καλύτερες-οικολογικές, αλλά δεν αλλάζει το ντουί και όταν χρειάζεσαι το νέο φωτισμό (π.χ. έχεις τραπέζι) κκκΛΑΚ πέφτει η ασφάλεια και είσαι σε ένα βαθύ σκοτάδι καθόλου ΔΗΘΕΝ. Μετά αρχίζεις και πιάνεις στο στόμα σου τη δήθεν μάνα του και το δήθεν σόϊ του..τα δήθεν Θεία του. Αυτό δεν αλλάζει τη πραγματικότητά σου. Εκεί στο σκοτάδι σου πορεύεσαι!

Η λίστα δεν έχει τέλος..

Περιμένοντας

το debate




για το οποίο όλη η Ελλάδα αναστενάζει, που έλεγε παλιά ο Νιόνιος.. Αντε με το καλό..να διαβεί ο "τυχερός" τη πύλη του Παραδείσου ή της Κολάσεως..όπως το πάρει κανείς.

Σας παραθέτω επικό άσμα..

Σοφία, Ελπίδα, Αγάπη, Πίστη

Μεγάλη γιορτή η σημερινή απο πολλές απόψεις. Σοφία λέγανε τη μητέρα μου και κάθε χρόνο μέχρι το 1974, τη γιορτάζαμε με πάρτυ.
Πάρτυ γινόταν το Σάββατο της εβδομάδας της γιορτής της, πάρτυ ενηλίκων, εμένα με στέλνανε στη θεία μου όταν ήμουνα μικρό και μετά με ανεχόντουσαν ως τις 10.00 όπου με βάζανε για ύπνο στη γιαγιά μου δίπλα..

..και τι πάρτυ, με χορό και ξεβίδωμα, οι Elvis Presley τον οποίο λιγουρεύονταν όλες οι φίλες της μαμάς μου!! Και παίρνανε ένα χαζό ύφος όταν τραγουδάγανε έστω και φάλτσα τα λόγια!!
Bill Haley, που ήταν το ίνδαλμα του μπαμπά μετά τον Boggie εννοείται, ξεβίδωμα μέχρι πτώσεως!
Jerry Lee Lewis, ΘΕΟΣ
Paul Anka καταφερτζής και γλυκουλιάρης αλλά άρεσε στις κυρίες..είχαν και μία Αρτεμη στην παρέα..και όλο νάζια έκανε.
ουρλιάζανε μαζί με τις Ronettes για να ολοκληρώσουν με γιάνκα.

Μετά τρώγανε ό,τι είχαν φτιάξει οι γυναίκες της οικογένειας γιατί η μάνα μου ήταν χορτοφάγος και μόνο τέτοια έφτιαχνε. Και μετά καθόταν η εορτάζουσα στο πιάνο και έπαιζε τα σουξέ της εποχής. Αρχίζοντας απο τα Πράσινα Μάτια που ήταν άλλωστε σαν τα δικά της
Εκ περιτροπής οι καλλίφωνοι δοκίμαζαν τη τύχη τους.. οι άλλοι απλά σιγοτραγουδούσαν αγκαλιασμένοι .

Και αυτά ως το 1974 που ανήμερα 17/9 πέθανε ο μπαμπάς μου.. Ποτέ δεν ξαναγιόρτασε η μαμά μου και όταν πέθανε το 2001 κατά κάποιο τρόπο, την πήρε ο άνδρας και φύγανε..


Χρόνια πολλά σε όλες!

Απορίες σοβαρές αλλά και γελοίες

ΑΠΟΡΩ

... που μερικοί άνθρωποι είναι τόσο κακομαθημένοι. Χαίρονται να κάνουν παρέα με όσους συμφωνούν μαζί τους και τους χαίδεύουν τ' αυτιά, άμα όμως κάποιος πεί κάτι διαφορετικό ή ακόμη και ΔΙΑΦΩΝΗΣΕΙ, θυμώνουν και τον πετάνε έξω απο π.χ το μπλόγκ τους, τη παρέα τους, βρίζοντάς τον και απο πάνω επειδή δεν συμφώνησε. Είναι όμορφο να βρίσκουμε ομοιδεάτες, δεν λέω. Αλλά το να κάνουμε έναν διάλογο και με τους διαφωνούντες, πάλι κερδισμένοι θα βγούμε, απο την αντίθεση μαθαίνεις όχι απο τη συναίνεση. Δεν το καταλαβαίνουν..

...είμαι στο λεωφορείο/μετρό/τράμ και συλλέγω..μυρωδιές. Πάνε οι εποχές που οι κυρίες μυρίζαν αρώματα και οι άντρες κολώνιες..αυτά απαντώνται πλέον στις μεγάλες ηλικίες 60+. Οι περισσότερες γυναίκες δεν μυρίζουν τίποτα, υπάρχουν και εξαιρέσεις δεν λέω αλλά και τότε τα αρώματα είναι πολύ απαλά. Βέβαια όσες πήγαν κομμωτήριο κάπως ξεχωρίζουν απο τη μυρωδιά της λάκ. Οι νεαρές κοπέλλες και τ'αγορια συνήθως μυρίζουν ιδρώτα ή και απλυσιά δυστυχώς. Τώρα όμως τελευταία άρχισα να μυρίζω σκορδίλα και ψαρίλα στα μαλλιά και ρούχα τους.. ασε πια αυτά τα χνώτα.. Ελεος βρε παιδιά, εντάξει να κάνουμε οικονομία στο νερό..αλλά όχι και να βρωμάμε!!

... βάζω τις κάλτσες στο πλυντήριο διπλωμένες για να μη τις χάνω. Μετά τη πλύση βγαίνουν ξεδι-πλωμένες και μονές. Δεν χάνονται όλες, κάποιες όμως χάνονται. Τις κατάπιε ο κάδος λέω. Ετσι όταν έρχεται ο συντηρητής παίρνω μεγάλο καλάθι θεωρώντας ότι θα βρώ τις χαμένες μου κάλτσες..κάπου στα έγκατα του πλυντηρίου.. Το καλάθι μένει άδειο. Τζάμπα μάλλον κατηγορήθηκε το πλυντήριο..οι καλτσούλες άφαντες.

...έχω μία γάτα γύρω στα 3 το πολύ κιλά. Ομορφη και ναζιάρα. Αυτό που με κάνει να απορώ είναι το μέγεθος των σκ.. της..Είναι πελώρια και πολύ μακριά..για τη συγκεκριμμένη μινιόν γατούλα.. Τι πισινός είναι αυτός και βγαίνουν τόσο μεγάλες κου@@δες??...

Οι Ελληναράδες μέσα μας

α) Ο Δήθεν δάσκαλος. Που διορίστηκε αλλά ποτέ δεν πάτησε στο χ νησί της άγονης γραμμής, στην Κάτω Κουτσούφλιανη των βουνών και της ραχούλας. Το ονοματάκι του αναφέρθηκε στις λίστες, μόνο που εκείνος δεν πήγε ποτέ, ή πήγε..έδωσε το παρόν και μετά..Α! ναί! Αρρώστησε (το παιδί του, το σκυλί του, η γιαγιά του, η προγιαγιά του, η προ προ προ προ προ προ..προ-πο γιαγιά του) και έπρεπε να πάει..ώσπου να γιάνει..το παιδι του, το σκυλί του, η γιαγιά του κλπ.. Εν τωμεταξύ το μάθημα το κάνουν οι αναπληρωτές..να μη μείνουν κούτσουρα τα παιδιά..

β) Ο δήθεν φοιτητής.. Ποτέ δεν πατάει στις παραδόσεις του πανεπιστημίου..έχει όμως απαίτηση να παίρνει καλές σημειώσεις..για να ετοιμάζεται για τις εξετάσεις..που σπάνια περνάει.. δεν βαριέσαι! Εχει θείο τον τέταρτο ξάδελφο της βαφτισιμιάς του υπουργού Γεωργίας, ένος γκόμενου που είχε παλιά η μάνα του πριν παντρευτεί τον ηλίθιο τον πατέρα του. Με τη φοιτητική του ταυτότητα μιά χαρά είναι..όλα πληρωμένα, χαρτζηλίκι, λούφα..που να τρέχει τώρα για πτυχία, στρατό, δουλειές..παπαπα!

γ) Ο Δήθεν σκληρά εργαζόμενος.. του Δημοσίου. Που έχει κολλήσει ο κώλος του στη καρέκλα και ΑΜΑ σηκωθεί, φωνάζουν τον ταπετσέρη για να του ξεκολλήσει το κάθισμα. Αν το συρραπτικό είναι στο διπλανό γκισέ ΔΕΝ μπορεί να σηκωθεί να πάει να το πάρει..θα σκίσει το βρακί του.. ετσι λέει στον φορολογούμενο ότι δεν έχει συρραπτικό (ενώ βλέπουμε όλοι ΠΟΥ είναι το συρραπτικό), άλλη φορά να φέρνει και το συρραπτικό απο το σπίτι του. Αντίστοιχα ΔΕΝ πάει οπουδήποτε..στην αποθήκη, στο πρωτοκολλο, στο δίπλα γραφείο για τον ίδιο λόγο η δερμάτινη φούστα της έχει γίνει ένα με τη καρέκλα. Αν σηκωθεί..χρούτς! Μόλις όμως ξεκουμπιστείς..για πότε σηκώνεται και τρέχει στα μαγαζιά..είναι το κάτι άλλο!

Το ωραιότερο είναι να τις ακούσεις να μιλάνε στα παρακείμενα καφέ, κάνουνε πηγαδάκια μεταξύ τους γκρινιάζοντας.. "Δεν μπορώ άλλο τη πίεση, δουλειά 10ώρου..να φύγω, σόπινγκ, να ξεσκάσω..με πρήξανε..για τα ψίχουλα που παίρνω..κωλοζωή" !

δ) Ο Δήθεν διαχειριστής..της πολυκατοικίας.. που έχει και 10 παρατρεχάμενους, έναν για να κάνει τον ηλεκτρολόγο, άλλον τον υδραυλικό, τρίτο το μαντρόσκυλο, 4 να μαζεύει τα κοινόχρηστα, 5 να διώχνει τους σκύλους και τις γάτες απο το κήπο.. κλπ... Οταν τον χρειάζεσαι πάντα λείπει. Και στις γενικές συνελεύσεις συνέχεια βρίζει ώς ανίκανους όλους τους παρατρεχάμενους του!

ε) Ο Δήθεν αστυνομικός. Μονίμως τρέχει..να σωθεί παρά να σώσει. Αν ακουστούν μπιστολιές..φθάνει αφού οι πιστολέρο έχουν φύγει με τα πόδια, έχουν πάει στη δίπλα καφετέρια, έχουν πιεί καφέ και με τα πόδια πάνε σπίτι τους μαζί με τη λεία που την κρατάνε στα χέρια..να τη βλέπει όλος ο κόσμος. Τους ψάχνει βέβαια..κάνοντας το γύρω του τετραγώνου και παίρνοντας συνεντεύξεις απο τις κουφές-στραβές γριές γειτόνισσες. Φυσικά δεν οπλοφορεί..θα του σκάσει το όπλο στα χέρια..

Κάνει μπλόκο νωρίς το πρωϊ στο μοναδικό πολυσύχναστο δρόμο της περιοχής..δεξιά οι ζητάδες, αριστερά ΔΙΠΛΟ-ΤΡΙΠΛΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΕΝΟΙ οι μπάτσοι!! ώστε μία στενή λωρίδα έχει μείνει για τα αυτοκίνητα αλλά όχι για τα φορτηγά..που δεν χωράνε.. και αυτοί δεν κουνιούνται..κάνουν ΕΡΕΥΝΑ" "ψάχνουν τον Κουφοντίνα" στο Παλιό Φάληρο, στις 07.00!! ώρα που γίνεται η τροφοδοσία των καταστημάτων της περιοχής..ως γνωστόν με φορτηγά και όχι με ποδήλατα.. Ηθελα νάξερα που τους βρίσκουν και τους κάνουν αστυνομικούς, πόσο χαμηλό IQ πρέπει να έχει κανείς..για να μη καταννοεί τα στοιχειώδη.

ζ) Η Δήθεν παραδουλεύτρα..μονίμως τρέχει..λές κυνηγάει τη σκόνη, όχι, η σκόνη τη κυνηγάει να τη πνίξει, να τη θάψει.. μπαίνει - βγαίνει και δεν φαίνεται η προκοπή της..βουνό η σκόνη στα ράφια (α! εγώ δεν ξεσκονίζω μη κάνω ζημιές και θυμώσετε), βουνό τα πιάτα στο νεροχύτη (α! εγώ δεν πλένω τα πιάτα μη σπάσω κανένα και θυμώσετε), μανιτάρια κάτω απο το κρεββάτι (α! εγώ δεν σκύβω, έχω τη μέση μου αν αρρωστήσω δεν θα έρχομαι και θα θυμώσετε), σκουλήκια στο φούρνο (α! εγώ δεν βάζω καιαριστηκά με χημικά, θα τα εισπνεύσω θα αρρωστήσω, δεν θα έρχομαι θα θυμώσετε), βούλωσε η τουαλέττα απο τα σκ.(α! δεν μπρώ τις μυρωδιές είμαι ευαίσθητη εγώ..) έτσι και δεν είναι η νοικοκυρά εκεί παρούσα..το σπίτι ΑΧΟΥΡΙ.

η) Ο Δήθεν ηλεκτρολόγος, ο Σκοτοδότης καλύτερα..αλλάζει τις λάμπες σου με καλύτερες-οικολογικές, αλλά δεν αλλάζει το ντουί και όταν χρειάζεσαι το νέο φωτισμό (π.χ. έχεις τραπέζι) κΛΑΛ πέφτει η ασφάλεια και είσαι σε ένα βαθύ σκοτάδι καθόλου ΔΗΘΕΝ. Μετά αρχίζεις και πιάνεις στο στόμα σου τη δήθεν μάνα του και το δήθεν σόϊ του..τον δήθεν Χριστό του. Αυτό δεν αλλάζει τη πραγματικότητά σου. Εκεί στο σκοτάδι σου πορεύεσαι!

Πελατο-διώχτης

Παρακολουθησα στιχομυθία σε κατάστημα με αξεσουάρ. Η πωλήτρια/ιδιοκτήτρια παραπονιόταν για κάποια πελάτισσα. Εστησα αυτί και άκουσα.

Υπήρχε η κα Χ που πήγαινε τακτικά στο κατάστημα της Πωλήτριας/Ιδιοκτήτριας (ΠΙ) τόσο για να ψωνίζει όσο και για να κυττάει επειδή η τελευταία βρισκόταν απέναντι απο το σουπερμάρκετ της γειτονιάς. Οποτε πήγαινε η κα Χ για ψώνια, φορούσε απλά ρούχα και κρατούσε σχεδόν πάντα την ίδια τσάντα, μιά μαύρη το χειμώνα και μία ψάθινη το καλοκαίρι.

Η ΠΙ έπιανε τη κουβέντα με την κα Χ για τις αγορές της κλπ και κάποια στιγμή θεώρησε ότι εξοικειώθηκε μαζί της αρκετά ωστε να της κάνει και "παρατηρήσεις" για το ντύσιμό της..!! όπως "να χάσει βάρος ώστε να χωράει στις μπλουζίτσες" που πούλαγε..(με φιογκάκια, χαντρούλες, σκατουλάκια - για κοριτσάκια κυρίως) και διάφορες τσάντες γιατί "όλο τα ίδια και τα ίδια φοράτε". Η πελάτισσα κα Χ νευρίασε και ξέκοψε απο το κατάστημα της ΠΙ.

Εντελώς τυχαία, μιά μέρα που ήταν στην Αθήνα η ΠΙ, μπήκε σε γνωστό μαγαζί με αξεσουάρ και είδε εκεί την κα Χ να το "έχει σχεδόν σηκώσει όλο" και να λέει στη ταμία που προφανώς τη γνώριζε απο καιρό γιατί της μιλούσε με το μικρό της όνομα ότι "ευτυχώς που υπάρχετε και εσείς γιατί στην γειτονιά μου..δεν έχει τίποτα". Αναστατώθηκε η ΠΙ και έγινε καπνός. Με πικρία μας εξιστορούσε το συμβάν στο κατάστημά της, και έλεγε πόσο κακός ήταν ο κόσμος. Περίμενε φαντάζομαι να συμφωνήσουμε μαζί της και να τη παρηγορήσουμε!!!

Οταν ρώτησε και εμένα δυστυχώς για την ΠΙ δικαίωσα τη πελάτισσα. Γιατί ο σκοπός του καταστήματος είναι να πουλάει και να κρατάει το πελάτη. Η κα Χ θα μπορούσε να ήταν μία καλόγρια, ντυμένη με το ράσο, κρατώντας την ίδια τσάντα της δεκαετίας του '30 που όμως ενδιαφερόταν να αγοράζει σαχλαμάρες για άλλους. Τι σε νοιάζει για ποιόν τα προορίζει; Τα παίρνει για το κέφι της και τα πετάει στη θάλασσα. Η ίδια μπορεί να ντύνεται με κουρέλια, να είναι 100 κιλά, αλλά οι κόρες της να αγαπούν τα κολάν παντελόνια, τα τσαντάκια με λουλουδάκια και hello kitty, το να της κάνεις υποδείξεις, τη θίγεις, με το τρόπο σου της λές ότι δεν ανήκει στο μαγαζί σου όπως είναι τώρα, ότι η εμφάνισή της σου τη δίνει και θα πρέπει ν' αλλάξει για να αναδεικνύει τα προιόντα σου.

Με άκουγε με ανοιχτό το στόμα. Δεν είχε σκεφτεί ότι μπορεί να πρόσβαλλε μία καλή πελάτισσα και να την έδιωξε η έλλειψη τάκτ! "Και εσείς όμως", μου λεει "όλο με σαγιονάρες, και σόρτς μου έρχεσθε. Και όλο όμορφα πραγματάκια αγοράζετε, μήπως έίσθε και εσείς της ίδιας κατηγορίας;" με ρώτησε!!

Μερικοί άνθρωποι δεν μαθαίνουν με τίποτα. Εχουν τον πελατοδιώχτη κολλημένο επάνω στο μέτωπό τους σαν τσίκλα!. Οτι και να τους πείς πάει χαμένο.

Σχέδιο Φράκταλ

Πάνε πολλά χρόνια που διαβάζω επιστημονική φαντασία, ξεκίνησα με Τόλκιν, για να προχωρήσω στην Ursula LeGuin. Εκεί έμεινα για αρκετο καιρό, (είναι πολυγραφότατη έτσι κι αλλιώς), διάβασα όλο το παιδικό κομμάτι της για τη Γαιοθάλασσα για να εστιαστώ σε εκείνο με τους άλλους κόσμους που δημιουργεί. Σε άλλα σύμπαντα, με άλλες μορφές ζωής και ήθη. Η διήγηση με έκανε να ενσωματώνομαι εντελώς μέσα σε αυτούς τους "αλλους" κόσμους που εφάπτονταν με εκείνον της Γής κατά καιρούς αλλα που συνήθως μακριά απο εμάς, πορευόντουσαν.

Δεν τα διάβαζα γρήγορα αυτά τα βιβλία, σταμάταγα σε κάποιο σημείο, ίσως στο ενδιάμεσο να διάβαζα κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό και μετά να ξαναγύριζα για να συνεχίσω την εξερεύνηση. Για ζωή..αλλού. Πάνω στη θεωρία αυτή έχουν γραφτεί τόμοι. Πόσο κοντά όμως είναι αυτό το Αλλου;

Και μετά έπεσε στα χέρια μου το "Σχέδιο Φράκταλ" του Κ. Χαρίτου, για το οποίο είχα ακούσει 2 εντελώς αντίθετες γνώμες. Οι γνώμες αυτές με κέντρισαν να το αγοράσω, ήθελα κι εγώ να αποκτήσω άποψη. Μου πήρε 6 ημέρες για να το διαβάσω, με συνεπήρε εντελώς..ξύπναγα-έτρωγα-μιλούσα-δούλευα και το μυαλό μου "εκεί". Προσπάθησα να διαβασω κάτι άλλο ενδιάμεσα..αδύνατον..το μυαλό πάντα εκεί γύριζε και 'έσβηνε"το οποιοδήποτε άλλο ανάγνωσμα. Αυτό που με κέντρισε αμέσως ήταν που μου θύμισε τις τρελλές έρευνες με τη θεωρία του Χάους και τον Mandelbrot της δεκαετίας του '90. Τότε που βγήκαν οι ταινίες τύπου Jurassic Park για να την αποδεικνύουν. Οι γνώσεις μου σε μαθηματικά και Φυσική, ανύπαρκτες, στο σχολείο ήμουνα πάτος, τα φράκταλς όμως τα καταλάβαινα μιά χαρά.

Το βιβλίο του Κ. Χαρίτου, κτίζει πολύ αργά ένα δυσάρεστο συναίσθημα, το περιμένει κανείς αυτό απο τα SF βιβλία, δεν είναι σαν το σασπένς του Στήβεν Κίνγκ, με τους μεταλλαγμένους και τα αίματα που φέρνει πρός το παραμύθι, αυτό είναι χειροπιαστό, έχει σχέση με τη πραγματικότητα, μιλαμε για την Ελλάδα. Οι χαρακτήρες που διάλεξε, ο ένας εντελώς λογικός-ορθολογιστής-επιστήμονας σε μία Χ εργασία, ο άλλος συγγραφέας-ονειροπόλος-ανεύθυνος ίσως, δεν ταιριάζουν σε τίποτα. Δύο παράλληλες ζωές που μπορεί να μη συναντιώντουσαν ποτέ. Αλλά συναντιώνται σαν μονάδες μίας συνομωσίας και ένος τερατώδους φράκταλ..που σκοπεύει να αλλάξει τα δεδομένα όλης της Γής. Ενός φράκταλ που σ'αρέσει να το βλέπεις..πώς όμως θα σου φανεί αν είναι να ζείς μέσα του;

Και ενώ το τελείωσα χθές το βιβλίο..πάλι μέσα στις σελίδες του είμαι..ψάχνω μη μου ξέφυγε τίποτα..Α! Και όλα αυτά που λέει περί Φυσικής και μαθηματικών..μιά χαρά τα καταλαβαίνω.. έφταιγαν μάλλον τα βιβλία του σχολείου που δεν τα έλεγαν καλά, ίσως και ο καθηγητής..τι να πώ.. Η πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου που κατάλαβα τα περί Φυσικής. Ποτέ δεν είναι αργά τελικά.

Η τσιγαρού..του Δημοσίου

Σήμερα ήταν μία δύσκολη μέρα γιατί είχα δουλειές και στην Εφορία. Οπου ο κάθε φορολογούμενος πάει σαν πρόβατο για σφαγή, πάει με κατεβασμένα τ' αυτιά και προκατειλημμένος να τον ..

α) βρίσουν

β) του γυρίσουν τα χαρτιά πίσω ώς ελλειπή

γ) να τσακωθεί

και η δουλειά του να μη γίνει.. εκτός κι αν πάει ξανά και ξανά, λαδώσει, βάλει δικηγόρο κάνει τούμπες στον αέρα..του ψηθεί το ψάρι στα χείλια.

Η υπόθεσή μου απλή: Αλλαγή ταχυδρομικής διεύθυνσης για την αποστολή εκκαθαριστικών. Ειχα σχεδόν όλα τα χαρτιά, καθώς και την αίτηση.

Η υπάλληλος ήταν του τύπου "τα ζώα μου αργά"..αγάλι-αγάλι πληκτρολογούσε με το ένα δάχτυλο που είχε νύχι κοντύτερο απο τα άλλα, παραφωνία στο γαλλικό της μανικιούρ..(φως φανάρι αυτή δεν έπλενε τα πιάτα).. Φορούσε γυαλιά για να βλέπει..αλλά μάλλον ήταν για τη μόδα γιατί τελικά το έγγραφο ήταν γεμάτο ανωρθωγραφοίαις..έλειπαν γράμματα, αντί ΙΩΑΝΝΗΣ είχε γράψει ΙΑΝΝΗΣ, που'ναι το "ω"βρε!! και στον ΑΦΜ είχε φάει ένα ψηφίο, με αποτέλεσμα το σύστημα να μη δίνει καρτέλλα και να μου λέει ότι το έχω γράψει λάθος και να πάω στο Μητρώο να βρώ άκρη.. Κάθισα πάνω απο το κεφάλι της σαν το ΧΑΡΟ και της διόρθωνα γραμμή-γραμμή τις μπούρδες της. Καταλάβαινα το σύστημα πιο πολύ απο εκείνην..αυτό τη τσάντισε ..και μου είπε ότι δεν μπορεί να προχωρήσει..να περιμένω την προϊσταμένη για έγκριση!

Που βεβαίως απουσίαζε.. θα παραξενευόμουνα αν ήταν εκεί!.

Περίμενα.

Περίμενα.

Περίμενα.

Περίμενα.

Προφανώς την είχε πιάσει κόψιμο..δεν εξηγείτε τι στο διάλο έκανε 20 λεπτά!

Καποια στιγμή εμφανίζεται το ζητούμενο, το φώς των ματιών μου, με τουπέ 100 καρδιναλίων. Η Προϊσταμένη. Που κάπνιζε σαν φουγάρο σε κλειστό χώρο.

Ορθια επιθεώρησε τα χαρτιά μου, άκουσε τις εξηγήσεις μου, ιδιαίτερα τη παράκληση να με βοηθήσει να βγάλω άκρη (αμα βλέπω τέτοιες το παίζω χαζούλα απο το χωριό) και μου έδωσε όλες τις αρμόδιες οδηγίες ΦΥΣΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ απο τα ποδαρίλος που φουμάριζε, ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ. Προσπάθησα να μη βήξω, παρόλλο που πνιγόμουν. Την έκανα να υπογράψει την αίτηση..ώστε να ξαναπάω δίπλα στο βούρλο να πατήσει (αφού το εντοπίσει) το πλήκτρο ENTER για να την προωθήσει. Και βέβαια το τελικό χαρτί είχε και τις γνωστές ανωρθωγραφείαις!. Το λιγώτερο. Βγήκα έξω και έβηχα, έβηχα, έβηχα..μέχρι που κάποιος μου πρόσφερε λίγο νερό..

Πρώτη Ιουλίου ψηφίστηκε ο νόμος για το τσιγάρο στους κλειστούς χώρους και το ίδιο το γμένο το κράτος τους πατάει..

Στα διάλα.

Φωτιές

Κάθε καλοκαίρι μπαίνουν φωτιές και καίνε. Ξεκινάνε τους θερμούς μήνες και πάνε όπου φυσάει ο άνεμος, στο πέρασμά τους τα πάντα μπορεί να χαθούν. Απο το 1974 καίγεται η χώρα τα καλοκαίρια, εξαιρουμένου του 2004 που τίποτα δεν κάηκε γιατί είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες..όπου όλοι ανασκουμπώθηκαν να μη πιάσει τίποτα φωτιά και χάσουμε γόητρο.

Αν η Ελλάδα είναι δύο πάνινα μπατζάκια, οι φωτιές τα έχουν κατακάψει όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τσουρουφλίζουν τα πόδια της χώρας κανονικά. Και η καμμένη χώρα χοροπηδάει γιατί πονάει..καίγεται ο φυσικός πλούτος, οι άνθρωποι, τα σπίτια τους, οι περιουσίες τους.

Καίγονται τα πόδια της Ελλάδας ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ και κανένας δεν φαίνεται να μπορεί να κάνει κάτι.. παρά μόνο ΑΦΟΥ φουντώσουν οι φλόγες να τρέχουν να τις σβήσουν, με ότι μέσα διαθέτουν, μέσα της πυρκαγιάς, ΠΥ και Στρατό, ο κάθε σπιτονοικοκύρης μόνος του να καταβρέχει τις αυλές και τα παραθυρόφυλλά του...

Αφού λοιπόν η χώρα είναι επιρρεπής στις φωτιές ΓΙΑΤΙ εμείς οι ίδιοι δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό;

Λένε ότι στις χαράδρες και στις πλαγιές μόνο τα ελικόπτερα μπορούν να φθάσουν για να ρίχνουν νερό και αυτά όταν δεν φυσάει πολύ γιατί δεν υπάρχει πρόσβαση. Γιατί δεν έγιναν δασικοί δρόμοι ώστε τα οχήματα της Πυροσβεστικής να φθάνουν κοντά στις εστίες; Γιατί όσες προσπάθειες έγιναν για δημιουργία τέτοιων δρόμων απερρίφθησαν απο το κράτος με τη πρόφαση ότι άπαξ και ανοίξει δρόμος..ύστερα απο λίγο θα ξεφυτρώσουν αυθαίρετα και παρελκόμενα.. ;

Τα γιατί μου άπειρα.. εν τω μεταξύ οι φλόγες συνεχίζουν το έργο της ..μελλοντικής οικοπεδοποίησης.. Λές και αυτός είναι ο στόχος.

Λυγουριό, Μέθανα, Γαλατάς, Λεμονοδάσος

Μετά απο μερικές μέρες στο Ναύπλιο βαρεθήκαμε και αρχίσαμε τις βόλτες..

Πρώτη εξερεύνηση, του νέου παραλλιακού δρόμου Παλ. Επίδαυρος-Γαλατάς. Τον καναμε πέρυσι για πρώτη φορά μέχρι ενός σημείου, φέτος όμως προχωρήσαμε ώς το τέρμα του..δλδ το Γαλατά.

Απο Ναύπλιο παίρνουμε το δρόμο για το Λυγουριό. Φτάνοντας εκεί ακολουθούμε τις πινακίδες για Παλιά Επίδαυρο. Υπάρχουν 2 δρόμοι, ο ένας που περνάει μέσα στη πόλη του Λυγουριού, είναι πιο σύντομος. Ο αλλος δρόμος είναι πιο γραφικός, μέσα απο τα πεύκα και τον βρίσκουμε αφού βγούμε απο το Λυγουριό. Αφήνουμε πίσω μας το Κέντρο Υγείας και βγαίνουμε στο δρόμο που πάει πρός Αθήνα. Στριβουμε αριστερά κάτω απο τη γέφυρα και ακολουθούμε πινακίδες για Πόρο-Γαλατά. Ανεβαίνουμε μία πλαγιά, αφήνουμε στα δεξιά μας το σουπερμάρκετ ΑΒ και βρίσκουμε διασταύρωση με ΔΥΟ πινακίδες για Γαλατά

Αν πάτε δεξιά στον ανηφορικό δρόμο, που είναι ο παλιός με τις στροφές, θα περάσετε μέσα απο τα βουνά .
Ο νέος παραθαλάσσιος δρόμος είναι αριστερά, ο οποίος έχει φανταστική θέα όλο το Σαρωνικό, περνάει μέσα απο γραφικά χωριά (Δρυόπη, Τροιζήνα, διαβολογέφυρα) , φθάνει στη διασταύρωση για Μέθανα και συνεχίζει για Γαλατά. Σε 1 ώρα είχαμε φθάσει στο Γαλατά

Απέναντι ο Πόρος μας καλούσε.. Η φυσική θέα ωραιότατη, βάρδα μην ανακατευτεί ο ανθρώπινος παράγοντας λίγο πάρα κάτω, και τα κάνει σκτ. Μπροστά στη προκυμαία σκέφτηκες να τους βάλεις βρε βλάκα, πιο πέρα δεν μπορούσες??

Συνεχίσαμε για το Λεμονοδάσος..όπου ο δρόμος στένεψε και καταλάβαμε ότι πέσαμε στον παλιό με τις στροφές.. ας συνεχίσουμε όμως μεχρι "το δάσος" είπαμε.. Μόνο που δεν υπήρχε Λεμονοδάσος, ούτε δάσος, ούτε λεμονιές είδαμε, αντ' αυτών πολλες ελιές και απίθανη θέα.

Στην επιστροφή περάσαμε και απο τα Μέθανα..ωραίο το μέρος και υπέροχη παραθαλάσσια διαδρομή. ΟΜΩΣ λόγω των ιαματικών νερών η πόλη των Μεθάνων μυρίζει..το χειμώνα δεν είναι τόσο έντονη η μυρωδιά του υδροθειου (κλούβια αυγά), το καλοκαίρι όμως..

αφήστε το καλύτερα. .. Κάναμε μία βόλτα και φύγαμε.....γρήγορα. Δεν σταματήσαμε πουθενά για φαγητό...γυρίσαμε σπίτι μας.

Ναύπλιο

Το δεύτερο σκέλος των διακοπών μας τελείωσε την περασμένη εβδομάδα..όπου και αυτό το μήνα ανανεώθηκαν οι μπαταρίες μας. Κατά κάποιο τρόπο ήταν ιδανικές δια-κο-πές από'τι καταπιανόμαστε καθημερινά..δια-κο-πές απο τη βουή της πόλης, γιατί πήγαμε σε απομονωμένο μέρος, δια-κο-πές απο τα άγχη αφήνοντας το βλέμμα μας στο πράσινο των δένδρων και το μπλέ της θάλασσας, δια-κο-πές απο δίαιτες..γιατί όσο νάναι φάγαμε και κυρίως ήπιαμε..διακοπές όπου το μόνο που κάνεις είναι.. να μη προγραμματίζεις τίποτα.

Το Ναύπλιο, όντας πλέον τόσο κοντά στην Αθήνα, προσφέρει μία μικρή έως μεγάλη φυγή. Το Παλαμήδι απο πάνω κυριαρχεί και κόβει την ανάσα..όπως και τα 800 περίπου σκαλιά στους τολμηρούς που ανεβαίνουν στη κορυφή με τα πόδια..

για μία απίστευτη θέα απο κάτω..

Δεν πήγαμε στο κάστρο, τόχουμε δεί πολλές φορές..πήγαμε σε μοναχικά μέρη εκεί που ο κόσμος δεν πλησιάζει το καλοκαίρι. Ο παλιός σταθμός του τραίνου, έχει γίνει όμορφο καφενείο εδώ και πολλά χρόνια, με επιτοίχιες ζωγραφιές παλιών εποχών.. Απ' εξω έχουν στήσει ένα παλιό βαγόνι με την αντίστοιχη μηχανή του, ένα βαγόνι που δεν γλύτωσε τελικά απο το ανελέητο γράφιτι. Στη περίπτωση αυτή, ΝΤΡΟΠΗ σε αυτούς που το λέρωσαν. Κειμήλιο είναι βρέ, δεν πιτσιλάς τη κληρονομιά σου!

Κάναμε και μια βόλτα στα μαγαζιά της πόλης για να δούμε αν άλλαξε τίποτα απο πέρυσι. Η ίδια ακρίβεια και το πιασοκωλάδικο.. για ένα πλαστικό κομπολογάκι, 20 ευρώ!! Μέγας είσαι Κύριε, στα περίπτερα της Ομονοίας, το ίδιο κάνει 5 ευρώ...αλλά βλέπεις στο Ναύπλιο πάνε οι πλούσιοι..για άρμεγμα προφανώς! Βρήκα σε ένα κατάστημα που πουλούσε καραμέλες, μαλλί της γριάς εισαγώμενο απο την Ισπανία (σε πλαστική συσκευασία) !!! Το αγόρασα γιατί μ' αρέσει το μαλλί της γριάς, αναρωτήθηκα όμως γιατί να το εισάγουμε;;; Δεν παράγει η Ελλάδα ΟΥΤΕ μαλλί της γριάς;;; Ελεος πιά!

Αν το καλοσκεφτείς όμως, Μαρίνα, το Ναύπλιο σαν πόλη, μόνο ομορφιά σου προσφέρει. Ετσι το εμπιστεύεσαι. Οι κάτοικοί του όμως φροντίζουν σχεδόν πάντα να σε προδίδουν..ξανά και ξανά. Είναι κι αυτό ένα ταλέντο που με στενοχωρεί γιατί η ομορφιά μόνο καλωσύνη και σεβασμό για το τοπίο θα έπρεπε να βγάζει. Το κέρδος όμως και ο εαυτούλης, εκεί, υπερτερεί. Για όσο τους παίρνει. Ακόμη.

Ενα ακόμη θετικό στοιχείο είναι η επαναλειτουργία του τραίνου. Τέσσερις φορές την ημέρα ένας συρμός του ΟΣΕ περνάει απο το Ναύπλιο και πηγαίνει μέχρι τον αντίστοιχο στη Κόρινθο. Εκεί ο επισκέπτης αλλάζει τραίνο και πάει στην Αθήνα.. Δεν βλέπω την ώρα να τον δοκιμάσω..να πάρω δλδ τον Προαστειακό μέχρι την Κόρινθο και απο εκεί να πάω με τραινάκι στο Ναύπλιο..! Θα το χρονομετρήσω βέβαια αλλά κυρίως θα βολευτώ στα καθίσματα και θα τραβήξω φωτογραφίες!!

Δεν μείναμε όμως όλες τις μέρες εκεί..κάναμε και βόλτες.. θα γράψω και για αυτές τις βόλτες..σε λίγο.

Αλλοι δρόμοι..για το Ναύπλιο

Το Ναύπλιο έχει γίνει ένας πολύ όμορφος και κοντινός προορισμός του Αθηναίου που θέλει να περάσει ένα ευχάριστο σβκ. Τι γίνεται όμως όταν ο δρόμος είναι γεμάτος κόσμο, όταν οι ουρές για τα διόδια φθάνουν στα 4 χλμ και ο ήλιος καίει; Κανείς υπομονή, σου λέει ο άλλος.

Λοιπόν..υπάρχουν και άλλες οδοί που παρακάμπτουν το Εθνικό δίκτυο..που τις ξέρουν οι ντόπιοι και που έχουν ενδιαφέρον, αν βέβαια είσαστε άνθρωποι της εξερεύνησης!.

Παρακάμπτοντας την Ε. Οδό
Παίρνοντας την εθνική οδό Κορίνθου-Τριπόλεως..σε κάποια στιγμή μετά τη μεγάλη κατηφόρα, βλέπετε μπροστά σας τα διόδια Σπαθοβουνίου.

Λίγα μέτρα προτού φθάσετε στα διόδια, στρίβετε δεξιά σε μικρή διασταύρωση-δρομάκι ( στη φωτογραφία μετά το 4 κώνο), δεν υπάρχει καμμία σήμανση.

Είναι μικρός αγροτικός δρόμος, που σας οδηγεί σε υπόγεια διάβαση δεξιά κάτω απο την Ε.Ο. και πάλι μετά δεξιά.. . Δεν υπάρχει καμμία σήμανση, στις διασταυρώσεις θα ακολουθείτε τη πεπατημένη, όλο δεξιά.. Θα οδηγήσετε ανάμεσα απο πολλά χωράφια σπαρμένα, ή με κλήματα, προσοχή στη ταχύτητα ο δρόμος είναι κακοσυντηρημένος και χρησιμοιείτε απο πολλά φορτηγά. Στο τέλος αυτού του δρόμου θα κάνετε δεξιά στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που θα βρείτε μπροστά σας, ο οποίος είναι η παλιά Ε.Ο Κορίνθου-Τριπόλεως!! Αν κάνετε αριστερά θα γυρίσετε πίσω στη Κόρινθο! (Μη γελάτε την έχουμε πάθει σαν το Βέγγο).

Μετά θα ακολουθήσετε τις πινακίδες για Ναύπλιο.. Στη πορεία θα περάσετε απο το παλιό σταθμό του ΟΣΕ Νεμέας, κόψτε ταχύτητα οι γραμμές του τραίνου εξέχουν! Κάποια στιγμή στρίβετε σε διασταύρωση αριστερά για Αργος-Ναύπλιο. Φαρδύς δρόμος που τελείωσε σχετικά πρόσφατα. Προσοχή στη ταχύτητα..καιροφυλακτούν ραντάρ..κρυμμένα στους θάμνους..(μιλάνε οι παθόντες εδώ). Σε κάποια φάση ο καλός αυτός δρόμος τελειώνει. Εδώ υπάρχουν πινακίδες, δεξιά για Ναύπλιο, αριστερά για διάφορα χωριά.. Αν στρίψετε δεξιά σας βγάζει στη λεωφόρο Αργους-Ναυπλίου στο υψος των αγροτικών φυλακών.

Αν όμως θέλετε και λίγη περιπέτεια..

Μπορείτε να συνεχίσετε ευθεία στον όχι και τόσο καλό δρόμο..που πάλι στο Ναύπλιο θα σας βγάλει αλλά σε άλλο σημείο.
Η επόμενη πινακίδα δεξιά για Ναύπλιο θα σας βγάλει σε ένα δρόμο κοντά στα τείχη της Τίρυνθας και θα βρεθείτε πάλι στη λεωφ. Αργους-Ναυπλίου.

Αν παραμείνετε όμως στο δρόμο...για να δείτε που θα πάει...

θα περάσετε απο τη κοίτη του ποταμού Ραμαντάνι και ύστερα απο λίγο στο τελευταίο STOP. Αριστερά πηγαίνει πρός τον Αγιο Αδριανό και δεξιά πρός τη λεωφόρο Ναυπλίου-Επιδαύρου. Εκεί βέβαια έχετε παρακάμψει όλη τη πόλη του Ναυπλίου και κατευθύνεσθε για Λευκάκια, Δρέπανο, Τολο, Επίδαυρο..κλπ

Αν χαθείτε στη πορεία, δεν πειράζει, είναι μικρό μέρος εύκολα θα βρείτε το δρόμο σας..αφήστε που στη πορεία μπορεί και να πεσετε και στην ιδανική ταβέρνα...ανάλογα με τα γούστα σας βεβαίως-βεβαίως!

Φανάρι, Δρακότρυπα, λίμνη Πλαστήρα

Με βάση τη Καλαμπάκα που ήταν το ξενοδοχείο μας κάναμε μία μεγάλη εκδρομή νότια πρός τη λίμνη Πλαστήρα. Οι αποστάσεις στο χάρτη φαίνονται μεγάλες, στη πραγματικότητα όμως είναι πολύ κοντά όλα.

Δεν είχε τύχει ώς τώρα να πάω ποτέ στο Φανάρι (παρόλλο που έχω επισκεφθεί τη περιοχή πολλές φορές λόγω συγγενών) , βρέθηκε η ευκαιρία αυτή τη φορά που μείναμε λίγες μέρες στη Καλαμπάκα και αφιερώσαμε 2 πρωϊνά για εξερεύνηση. Το Φανάρι είναι μία κωμόπολη χτισμένη σε υψόμετρο με ωραιότατη θέα όλο το κάμπο απο κάτω. Εχει και ένα βυζαντινό κάστρο το οποίο θέλαμε να επισκεφθούμε αλλά που μας απέτρεψαν γιατί έκαναν λέει έργα στο δρόμο και η πρόσβαση θα ήταν αδύνατη!!!

Ετσι περιοριστήκαμε στο να βγάλουμε φωτογραφίες απο κάποια σημεία του παρελθόντος, όπως ένα παλιό πολυβολείο, το μνημείο για τον ανταρτοπόλεμο (1941 -1944) καθώς και μία μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματα των τσουκαλάδων της περιοχής!!!!

Και μετά πήγαμε στη Δρακότρυπα. Είχε μανία ο Κ να επισκεφθεί το συγκεκριμμένο μέρος είχε ακούσει πολύ καλά λόγια. Απο πλευράς θέας είναι το κάτι άλλο γιατί είναι ψηλά στο βουνό, ένα μικρός οικισμός απο χαριτωμένα σπιτάκια και πολλές ταβέρνες. Είχε λίγη δροσιά τώρα το καλοκαίρι, το χειμώνα με τα χιόνια φαντάζομαι ότι θα είναι παράδεισος!

Καλά είναι και τα βουνά, αλλά μας έλλειψε και το μπλέ. Πήραμε το παλιό δρόμο απο Φανάρι πρός τη λίμνη Πλαστήρα που είναι πολύ γραφικός γιατί περνάει μέσα απο πολλά χωριουδάκια. Η θέα της γαλήνιας λίμνης μέσα στο καταμεσήμερο είτε απο ψηλά, είτε απο χαμηλά ανυπέρβλητη. Ενας παράδεισος μέσα στη κάψα του μεσημεριού..ο παράδεισος φέρνει και μία λιγούρα..άλλο πράγμα. Καθίσαμε σε ένα απο τα πολλά ταβερνάκια που ατενίζουν το απίθανο μπλέ και δοκιμάσαμε τοπικές γεύσεις..

τηγανιτές πέστροφες, ματζίνα (πίτα με διάφορα τυριά) και πλαστό(πίτα με χόρτα και τυριά) ! Με χύμα κρασί εννοείτε. Εδώ ευχαριστείς το Θεό που σε αξίωσε να βιώσεις αυτή την εμπειρία.

Πρίν κλείσω να πώ ότι σουβενίρ..πήραμε βέβαια. Μετά το φράγμα, σειρά ήταν τα τουριστικά μαγαζάκια που πούλαγαν διάφορα. Αυτή τη φορά προτιμήσαμε άλλα πονηρά πράγματα.. μία σφενδόνα "πολύ γερή, βγάζει μάτι" σύμφωνα με τα λεγόμενα του πωλητή και ένα γλυκό ξύλινο σκατζοχοιράκι...σκέτο κουκλάκι.

Σεβασμία μου Εξώφθαλμη ζητώ μία εκ των προτέρων άφεση για τα μελλοντικά χτυπήματα (με μικρές όμως πέτρες) που θα εξακοντίσω με τη χειροποίητη σφενδόνα πρός κάποιους κακούς γείτονες! Μετά θα περάσω απο το μοναστήρι με μερικά καφάσια μπύρες..

Περτούλι, Ελάτη, Πύλη, Καλαμπάκα

Μία διαδρομή παράδεισος, μετά απο αυτά που είχαμε περάσει στο Ανήλιο-Χαλίκι. Μέσα στο πράσινο στην αρχή μέχρι τη διασταύρωση της Πολυθέας, αριστερά για Δολιανά (με τη περίφημη εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, με τους χρυσούς τρούλλους - που ΔΕΝ επισκεφθήκαμε - ίσως μία άλλη φορά) και δεξιά για Περτούλι..

Λίγο-λίγο αρχίσαμε να κατεβαίνουμε, θεσσαλικός κάμπος, γή των Καραγκούνηδων...πολλες οι αγελάδες, στεκόντουσαν στη μέση του δρόμου, μία μάλιστα ήρθε κοντά στο παράθυρο, ήθελε να επιθεωρήσει και μέσα..χμμ! αστο καλύτερα φιλενάδα! Φορούσε και κίτρινο σκουλαρίκι!
Περάσαμε απο τη Πύρρα όπου είχαμε περάσει ένα ονειρεμένο σβκ πρίν μερικά χρόνια ένα Νοέμβριο! Τώρα το χωριουδάκι κοιμότανε ήσυχο στη μασχάλη των βουνών!. Πολύ δροσιά!

Κατεβήκαμε πρός την Ελάτη. Σταμάτησα σε ένα τουριστικό μαγαζάκι στην άκρη του δρόμου, το ένα δίπλα-στο άλλο για να πάρω αποξηραμένα μπουκέτα με ανθισμένη ορτανσία (ένα όνειρο) και silver dollars. Εκει τη πάτησα με την ορτανσία, γιατί όταν πήγα σπίτι είδα ότι την είχαν δέσει με ένα φρικαλέο πράσινο τσέρκι (χάθηκε να βάζανε έναν απλό σπάγγο;;). Οταν γυρίσαμε στην Αθήνα έβγαλα το τσέρκι και διαπίστωσα ότι με κορόϊδεψαν γιατί το μπουκέτο διαλύθηκε, δεν αποτελείτο απο 2-3 μεγάλες ορτανσίες αλλά απο πολλές μικρούτσικες με κοντά κοτσανάκια αλλά με τέχνη τοποθετημένα μέσα σε μεγάλα ξερά κοτσάνια ώστε να φαίνονται 2 λουλούδια !! Αναγκάστικα και τα πέταξα! ΝΤΡΟΠΗ λέμε!! Ευτυχώς που μείνανε τα ασημένια δολλάρια!

Πεινάγαμε πολύ αλλά δεν φάγαμε τίποτα στη διαδρομή ως τη Καλαμπάκα που ήταν το ξενοδοχείο μας. Εκεί βέβαια..τη κάναμε..ταράτσα! Το βράδυ έξω με συγγενείς..

Εγνατία, Μέτσοβο, Ανήλιο, Χαλίκι, Πίνδος

Στις 4 ημέρες αποχαιρετήσαμε τη Θεσσαλονίκη και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε πρός την Αθήνα...με πολλές παρακάμψεις.

Την Εγνατία οδό την είχαμε δοκιμάσει και πέρυσι μέχρι τα Γρεβενά (οπου μάταια ψάχναμε για τα περίφημα μανιτάρια τους-το σβκ το κατάστημα ήταν κλειστό!!) και απο εκεί πέσαμε στον παλιό δρόμο, ανέβα - κατέβα τα βουνά. Φέτος όμως ήταν αλλιώς.. Η Εγνατία είναι μία Αττική Οδός επί 10! Φαρδιά, καλοφτιαγμένη με πάρα πολλές σήραγγες, μεγάλες και κυρτές. Σήραγγες και 3 χλμ μήκος!!! κόβουν στα 2 το κάθε βουνό. Μετά τις σύραγγες έρχονται οι γέφυρες. Στιβαρές σαν εκείνη της φωτογραφίας που οδηγούν πάλι σε νέες σήραγγες. Μιλάμε για ΤΟ ΕΡΓΟ!.

Απο το Κλειδί έως το Μέτσοβο κάναμε 1 ώρα και 30 λεπτά με μέση ταχύτητα 120χλμ!! ενώ με τον παλιό δρόμο και τη μισή ταχύτητα θέλαμε 6 ώρες!! Με 120 χλμ το αυτοκίνητο ήταν σαν ακίνητο..οδηγούσαμε στην άκρη να μην εμποδίζουμε όσους βιάζονταν!!!. Και η σήμανση πολύ ιδιαίτερη..στη μεσαία φωτογραφία μας προειδοποιούσαν να κόψουμε ταχύτητα γιατί μπαίνουμε στα λημέρια της αρκούδας!!!

Φτάσαμε στο Μέτσοβο όπου σταματήσαμε για πολύ λίγο, ίσα να πάρουμε ζυμαρικά με μανιτάρια (καθναρίδες-πέτουρα), μερικά τοπικά γλυκά(λεμόνι του κουταλιού, κεράσι με κουκουνάρι, και λουκούμια με μανιτάρια καθώς και ..αναμνηστικά! Στον άνθρωπο είναι κάθε που επισκέπτομαι ένα μέρος θέλω να πάρω κάτι μικρό..να το βλέπω το χειμώνα να θυμάμαι που είχα πάει! Δεν πήραμε τυριά λόγω εποχής!

Δυστυχώς αφήσαμε τον ωραίο αυτό αυτοκινητόδρομο στο Μέτσοβο για να κάνουμε Camel trophy με ακατάλληλο αυτοκίνητο, χάρτη και ρούχα.. Πήραμε ένα κατσικόδρομο (υποτίθεται ασφαλτοστρωμένο) πρός Ανήλιο-Χαλίκι, με σκοπό να πάμε στο Περτούλι, Ελάτη, Πύλη.

Περασαμε το χιονοδρομικό κέντρο του Ανήλιου, ο δρόμος άφαντος, σκέτο χάλι. Παντού φορτηγά, εκσκαφείς και μπουλντόζες με χώματα να φτιάχνουν ξανά το κομμάτι αυτό του δρόμου που απο τις χιονοπτώσεις είχε πέσει.. λάσπες, πέτρες, μέση ταχύτητα 10 χλμ μάξιμουμ! Τα έκανα επάνω μου απο το φόβο μη μας σκάσει κανένα λάστιχο απο τις λακκούβες και τις πέτρες ή μήπως και ξανα-χτυπήσει το αυτοκίνητο απο κάτω..και έχουμε βλάβη! Ο δρόμς μέχρι το Χαλίκι, δεν ήταν όλος κακός, (στη φωτογραφία ένα ΚΑΚΟ κομμάτι)είχε και κομμάτια με άσφαλτο, απλά ξαφνικά εκεί που πήγαινες κανονικά τσαααακ! βρισκόσουνα στο χωματόδρομο ή μέσα στη μεγάλη λακκούβα! μου βγήκε η ψυχή πάντως, αυτά τα 20 χλμ εναλασσόμενου οδοστρώματος, δεν ήξερα η επόμενη στροφή ΤΙ θα φέρει ! Αλλος οδηγούσε και δεν πτοήτο απο τα σκαμπανεβάσματα, όπως εγώ. Ετσι αντί να ανησυχώ για τα χάλια του δρόμου, κυττούσα τη θέα.. που ήταν Αριστούργημα!

Τόσο πράσινο δεν είχα δεί πουθενά στην Ελλάδα. Τα βουνά γεμάτα κωνοφόρα, σφιχτοπλεγμένα μεταξύ τους με πολύ μικρά ξέφωτα. Σε κάποια στιγμή που σταματήσαμε το μόνο που ακουγόταν ήταν τιτιβίσματα και το ψιθύρισμα των δένδρων. Και βέβαια η θερμοκρασία ήταν όχι μεγαλύτερη απο 20 βαθμούςΚελσίου. Η απόλυτη ομορφιά. Το απόλυτο τοπίο για τον λάτρη του πράσινου!

Για αυτό το θέαμα και μόνο λέω χαλάλι ο καρόδρομος.

Θεσσαλονίκη

Τη Θεσσαλονίκη τη λατρεύω παρόλλο που ποτέ δεν έζησα εκεί και ούτε είχα Θεσσαλονικιώτικη καταγωγή. Κάτι απο τη πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου με τραβούσε σαν μαγνήτης, περπατούσα τη πόλη και ήταν σαν να την ήξερα απο χρόνια. Κάτι σαν deja vu.

Κάθε χρόνο πρέπει να πάω ένα ταξείδι σε αυτή τη πόλη, όλη μου η ύπαρξη την αναζητά. Και τι κάνω όταν πάω, παρά βόλτες στις πλατείες και στα κάστρα της

τραβώντας φωτογραφίες όμορφα συντηρημένα κτίρια παλιών ή και νεώτερων όπως το σέρβικο νεκροταφείο με τους 8000 σταυρούς αγωνιστών που πέθαναν για την ελευθερία,

και περιδιαβαίνοντας συνοικίες και ιδιαιτερότητες, όπως τα στενά δρομάκια της Ανω Πόλης

ή και τα λαδάδικα, τα βυζαντινά-Ρωμαϊκά μνημεία και τα ηλιοβασιλέματα δίνουν στο τοπίο χροιά μαγική.

Το φαγητό είναι άλλη μία ιστορία, παλιότερα μέτραγα, τόσες μέρες Θεσσαλονικη= 1 κιλό την ημέρα. Αυτή τη φορά ήμουνα λίγο προσεκτική και πήρα μόνο μισό κιλό την ημέρα..

Οι συγγενείς μας, φροντίζουν κάθε φορά να μας πάνε σε κάποιο ωραίο εστιατόριο, φέτος πάλι τα ίδια έκαναν. Αντίστοιχα και εμείς βρίσκουμε πάντα το πιο ιδιαίτερο στέκι, στέκι για τους ντόπιους, όχι για τουρίστες, Φέτος αυτό που ανακαλύψαμε λεγόταν Χαμόδρακας, ήταν δίπλα στη θάλασσα και σερβίριζε και γούνα
δηλαδή σκουμπρί στα κάρβουνα με τσίπουρο. Εξαιρετικό .

Ορίστε και το λογοπαίγνιο.

Οι Θεσσαλονικείς βρήκαν τρόπο να παρακάμπτουν το νόμο για το κάπνισμα. Σταμάτησαν το τσιγάρο και άρχισαν όλοι αργιλέδες..