Για το 2006

σας εύχομαι η ζωή σας να γεμίσει με φώς

Εντάξει και με λίγο κρασάκι

Καλή χρονιά σε όλους

Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς

Είχα ένα ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας σήμερα και επειδή ο καιρός δεν ήταν και ο καλύτερος ώσπου να έρθει η ώρα της συνάντησης είπα να πάω στο Νέο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς να ρίξω μιά ματιά.

Είδα 3 αξιόλογες εκθέσεις η πρώτη για τον σκηνογράφο-σχεδιαστή κοστουμιών Διον. Φωτόπουλο, μία τεράστια παρουσίαση με οτιδήποτε είχε σχέση με την προσωπικότητά του, τις συλλογές του, τα πορτραίτα που του είχαν κάνει διάφοροι ζωγράφοι, τα κοστούμια που είχε σχεδιάσει σε παραστάσεις, είχαν και ταινίες διάφορες απο αποσπάσματα θεατρικών παραστάσεων, πώς έντυνε τους ηθοποιούς με τα κοστούμια, πώς φρόντιζε τις μάσκες, τις διακοσμήσεις των διαδημάτων, μέχρι τα παπούτσια.. κούκλες ντυμένες με κουρέλια ή με μετάξια έδιναν στις συγκεκριμμένες παραστάσεις αίσθημα μεγαλείου..μουσική Στραβίνσκυ, η ιεροτελεστεία της άνοιξης, ταξίδι στο μέλλον, είτε είναι ιδεατό, είτε όχι..το ταξίδι δεν το χάνεις..

Η δεύτερη ήταν φωτογραφικό οδοιπορικό του Nίκου Οικονομόπουλου, ασπρόμαυρες κορνιζαρισμένες φωτογραφίες διαφόρων λαών, ο ταξιδευτής όργωνε με τη μηχανή του τα Βαλκάνια, την Τουρκία και την ενδοχώρα της, την Αλβανία, Σερβία, Ινδία, πάντα η κάμερα έπιανε στιγμές καθημερινότητας, ένα χωριό Ρόμ στην θήβα, παιδιά να παίζουν ξένοιαστα μέσα στα γκρεμίδια του Σεράγεβο..μία τρακαρισμένη Κράϊσλερ φάνταζε μπροστά σε ένα πλινθόκτιστο κτίσμα στη Ρουμανία.. Αλλο ταξίδι αυτό, μέσα στη στυφή πραγματικότητα μιάς άλλης γής, όπου δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι, δεν απολαμβάνουν όλοι το ίδιο..στυφά και πικραμένα τα πρόσωπα των επιζώντων της Σερβίας..ένα ταξίδι στη συνείδηση..που ξεχνάει ότι ναί μεν (ελευθερία) αλλά( φτώχεια, πόλεμος, γιατί?)...

Η τρίτη ήταν για τους πίνακες του θανόντος ζωγράφου Μανουσάκη..εκεί ακόμη και τα πιό ταπεινά αντικείμενα, ένα βάζο, ένα μολύβι ξεχασμένο, ένα καράβι μισοβουλιαγμένο αποκτούν χρώμα και υπόσταση. Από αδιάφορα αντικείμενα γίνονται τέχνη, γεμίζουν χρώμα και παίρνουν λίγη απο την ψυχή του ζωγράφου.. Μικροί σε μέγεθος οι πίνακες αποθανατίζουν ένα άλλο ταξίδι, στην οδό των ονείρων που ακόμη και οι αποβάθρες του Πειραιά μας χαιρετάνε πρόσχαρα.. "έλα"!!

Ευτυχισμένη αισθάνθηκα μετά τις εκθέσεις αυτές

Με χαρά λοιπόν κατευθύνθηκα πρός το πωλητήριο του Μουσείου, για να πάρω ένα αναμνηστικό απο όσα είδα, καμμιά καρτ ποστάλ..οτιδήποτε να μου θυμίζει τις όμορφες στιγμές που έζησα..Αυτό είναι κάτι που συνηθίζω..όταν πάω κάπου θέλω να αγοράσω κάτι, μιά ανάμνηση, ένα σουβενίρ..ας είναι και το τσολιαδάκι..οτιδήποτε να μου υπενθυμίζει τη στιγμή

Πλήρης η απογοήτευσή μου όταν είδα τι περιείχε αυτό το κατάστημα. Προσωπικές συλλογές κοσμημάτων απο χρυσά μέχρι πλαστικά, κεραμικά, κρύσταλλα που δεν εκτίθετο στο Μουσείο, αντίθετα..δεν είχαν καμμία σχέση..Οι τιμές δε υψηλές, τίποτα δεν είχε κάτω απο 50 ευρώ.. Ετριβα τα μάτια που απο αυτά που έβλεπα..

Υπήρχαν βέβαια κάποια φθηνώτερα βιβλία, ημερολόγια..κάτι μολυβάκια...

Το περιεχόμενο όμως του πωλητήριου του Μουσείου δεν είχε καμμία σχέση με τις εκθέσεις, ούτε ένας οδηγός δεν υπήρχε..

Από όσα Μουσεία έχω δεί και εδώ και στο εξωτερικό, πάντα οι του Μουσείου, προσπαθούν να προωθούν στο κοινό αντίγραφα των εκθεμάτων και να εκμεταλλεύονται στο έπακρο το περιεχόμενο των εκθέσεων. Στο κυρίως κτίριο του παλαιού Μουσείου Μπενάκη..υπάρχουν ένα σωρό αντίγραφα, από πλαστικό έως χρυσό των εκθεμάτων, μαντήλια, κάρτες, μολύβια, βιβλία, πάζλς, τετράδια, παιχνίδια για παιδιά..για όλα τα βαλάντια..έτσι ώστε ο επισκέπτης να φύγει ευχαριστημένος..να εξασφαλίσει την ανάμνησή του..

Προφανώς το Μουσείο της οδού Πειραιώς, εκφράζει μία πλήρη αδιαφορία για τον επισκέπτη.. "δεν θα αγοράσεις αυτό που θέλεις εσύ, θα επενδύσεις σε αυτό που σου πουλάω εγώ" "επένδυση" είναι η λέξη γιατί εδώ δεν πρόκειται για απλές αγορές όταν ένα πλαστικό βραχιολάκι κοστίζει 65 ευρώ!!!

Επειδή λοιπόν πιστεύω ότι τα Μουσεία απευθύνονται σε όλο τον κόσμο και όχι στους ζάπλουτους και τους σνόμπ ας μου εξηγήσει κάποιος τι νόημα έχει ένα πωλητήριο με είδη άσχετα με το κυρίως κτίσμα που εκπροσωπεί. Είναι σαν να γράφει η επιγραφή του μαγαζιού μου "Φρουτεμπορική" και εγώ να πουλάω ζώνες. Και όχι φτηνές. Πανάκριβες, επώνυμες και ή δυνατόν και επίχρυσες!!!

Και ερωτώ.

Σε ποιούς απευθύνεται αυτό το πωλητήριο?

Daily madness

wishes you

http://www.care2.com/ecards/build/1/4841

plenty of dancing Christmas!!

Η χασαπόγατα

Οταν ήμουνα μικρή θυμάμαι κάθε τέτοια εποχή άρχιζαν τα παρακάλια πρός τον Αη Βασίλη. Και δεν ήμουνα μικρή του Δημοτικού, ήμουνα κοτζάμ δεσποινιδούλα του Γυμνασίου που πίστευε ακόμη στην ευχή που θα κάνει κανείς το πρώτο λεπτό της πρώτης μέρας του νέου χρόνου. Οτι η ευχή αυτή πάντα πιάνει όταν την κάνεις με όλο σου το είναι, όταν πιστεύεις σαν αυτήν..
Παρακαλούσα λοιπόν να φωτίσει ο θεός τη μαμά μου να σταματήσει να με πιλατεύει για το μελλοντικό μου επάγγελμα που θα ήταν ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ γιατρός γιατί όπως έλεγε - είναι επάγγελμα με κύρος, και κόπο, απαιτεί πολλά χρόνια μόρφωσης και επιμέλειας γιατί θα κρατάς ανθρώπινες ζωές στα χέρια σου και πρέπει να τις φροντίσεις να ζήσουν.. (Με το που μου το έλεγε αυτό εμένα με έπιανε τρεμούλα, δεν ήθελα καθόλου να κρατάω ανθρώπινες ζωές στα χέρια μου). Ενας γιατρός κατά την κρίση της θα ήταν τιμή και καμάρι στην οικογένεια, θα ψήλωνε η μύτη της φαντάζομαι αν έλεγε "να σας συστήσω, απο εδώ η Μ, φοιτήτρια της Ιατρικής" και δώστου να μου κάνει φροντιστήριο έξτρα για φυσική/χημεία/θετικά μαθήματα γενικά.

Εκείνη ήθελε να εκπληρώσει μέσω εμού ένα δικό της όνειρο. Επίσης δεν ήθελε να ακούσει για το δικό μου όνειρο (το τότε όνειρό μου), γενικά ποτέ δεν της άρεσαν τα όνειρα που έκανα για επάγγελμα απο παιδί. Τα δικά μου όνειρα ήταν για κλάμματα κατά την κρίση της, τα δικά της ήταν σημαντικά άρα προηγείτο . Ελά όμως που η μικρή ήθελε να γίνει
α) μπαλλαρίνα (πολύ δύσκολο, είσαι ψηλή και δεν έχεις αρμονία στο χορό)
β) δασκάλα (θα σε κοροϊδεύουν τα παιδιά όπως κοροϊδεύεις εσύ)
γ) αστροναύτης (έδω΄ζαλίζεσαι που ανεβαίνεις στη σκάλα...σκέψου να πετάς στα σύννεφα)

δ) χορεύτρια (πα, πα, πα θα σου κολλάνε όλοι οι άντρες) (μιάμ μιάμ χαρά εγώ)
ε) φωτογράφος (δεν πουλάει-θα ψοφίσεις της πείνας),
ζ) ταχυδρόμος . Ακούγοντας τη λέξη αυτή άφριζε λές και την είχα βρίσει.."Η κόρη μου ταχυδρόμος"? "Ποτέ των ποτών. Γιατρός θα γίνεις και για ειδίκευση θα πάρεις ή χειρουργική ή αναισθησιολογία.
Προφανώς η μητέρα μου είχε δεί το έξοχο χάρισμα που διαθέτω το οποίο είναι η κάποια μου ανοσία πρός τα αίματα, τις πληγές, τις αντίστοιχες μυρωδιές κλπ, κλπ.... θυμάμαι βέβαια ότι όταν είχα κάνει ένα μάθημα ανατομίας και η δασκάλα άνοιξε μπροστά στα θορυβημένα μας μάτια τον εγκέφαλο ενός ψόφιου (εδώ και πολλές μέρες) προβάτου ήμουνα απο τις πρώτες που πρώτα κιτρίνισε, μετά πρασίνισε και μετά φέρανε τις πατσαβούρες να σκουπίσουν και το πάτωμα όπου είχα ακουμπήσει το πρωϊνό μου...αυτή μου η εμπειρία όμως δεν την πτόησε, αντίθετα την ευχαρίστησε γιατί μου είπε ότι ώσπου να έχω πλήρη ανοσία θα χρειαστεί να ανοίξω εγώ η ίδια άπειρα πτώματα... (Μπλιάχχ....δεν κόβω καλύτερα μιά πανσετούλα να φάμε τώρα που κάνει και κρύο?)


Ηταν όμως και άτυχη η καϋμένη. Το όνειρο της ζωής της απεδείχθη φούσκα. Το γεγονός ότι σε όλα σχεδόν τα πρωτεύοντα μαθήματα που χρειάζονταν για να μπώ στην Ιατρική ήμουνα η βασίλισσα του πάτου, άντε και του πρώτου υπογείου, την εξόργιζε... στο τέλος πιά το πήρε απόφαση ότι Ιατρική δεν μπαίνω... ούτε και για Ιατροδικαστής μπορούσα να πάω... Τράβα τις πλερέζες. Εχουμε πένθος.
Ετσι άρχισαν τα ιδιωτικά συμβούλια με τις φίλες της "τι θα το κάνω το μωρό, που στις θετικές επιστήμες είναι λίγο κουτό?"


Η μία έλεγε να γίνω φιλόλογος, η άλλη αρχαιολόγος, η άλλη να της βρούμε ένα γαμπρό αλλά το τελευταίο εξαγρίωσε τη μητέρα μου που πρέσβευε, πρώτα το πτυχίο και μετά ερωτοδικείο.. γιατί άμα δεν έχω πτυχίο θα είμαι έρμαιο στα χέρια του άντρα (τρα λα λά! ναι, ναί κι άλλο!!) που θα μπορεί να με κάνει ότι θέλει (μιάου!) , ενώ με ένα πτυχίο θα μπορώ να πάρω το καπέλλο μου και να φύγω, θα είμαι δυνατή...θα έχω τον άσσο στο μανίκι..


Ετσι σκέφτηκα να της πώ ότι μιά που έχω ανοσία στα αίματα (έχω καθαρίσει του κόσμου τις μπριτζόλες, ψάρια, συκώτια, εντερα για κοκορέτσι κλπ) να πάω μπακαλόγατα σε έναν χασάπη να μάθω τη δουλειά..
Εκανε να μου μιλήσει 1 εβδομάδα.
Νομίζω μετά έγινε και φυτοφάγος


Ενώ εμένα μου έμεινε κόλλημα με το επάγγελμα του ταχυδρόμου, να μοιράζω έιδήσεις, να περπατάω και να δουλεύω στο χώρο του ονείρου μου το ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ.
Λέτε να κάνω αίτηση στον ΑΣΕΠ?

Οταν ο διάβολος ...

δεν μπορεί ούτε να μιλήσει ούτε να ξεμυτίσει

ξέρετε τι κάνει?

παίζει με τα μανίας

http://games.zeeks.com/game_arctic_antics.html?g=9017
(πιγκουϊνάκια..)
http://www.squiglysplayhouse.com/Games/Flash/Snowball/index.html (σούρχεται..σούρχεται!!)
http://www.squiglysplayhouse.com/Games/MiniClip/PenguinPush/index.html
(παλιό αλλά καλό)
http://www.freechristmasgames.com/
http://www.crazy-jokes.com/arcade-games/index.shtml
(αυτό με τον μεθυσμένο Αγιο Βασίλη-δεν αντέχεται..)http://games.yahoo.com/games/downloads/chickeninvaders2xmas.html
(σιχαίνομαι τις κότες)

Αν μου δίδασκαν έτσι την ύλη στο Σχολείο θα ήμουνα αστέρι και όχι παρτέρι (με λουλουδάκια)
http://www.engagingscience.org/games/ (επιστήμη) http://www.kidsastronomy.com/explore_index.htm (astronomy)http://www.mathsyear2000.org/games/(μαθηματικά
http://www.bbc.co.uk/science/humanbody/body/index_interactivebody.shtml (biology)
http://www.bbc.co.uk/history/ancient/egyptians/pyramid_builder_game.shtml (history)




Να μην ξεχνάμε ότι είμαστε και ...γυναίκες
http://www.dressupgames2.com/athemes/index.html
http://www.garment-district.com/dolls/vint2/vintdoll2.htm
και λίγο '60s της μαμάς μας..

http://www.gamerflex.com/index.php?act=play&id=67 (φέτος θα κάνω πάπια για τα Χριστούγεννα..θα διαλέξω μία απο τις ψόφιες)

ώσπου να μου πέσουν τα χέρια και να κλουβιάνω εντελώς...

Σας ασπάζομαι (όσο έχω ακόμη τα μυαλά μου)

Μαρίνα

Ούφ ! Μέρος Β

Με τις γκρίνιες και τις μουρμούρες αποδιοργανώθηκα..

Μου κόπηκε η όρεξη

Μου κόπηκε το κέφι

Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου

Αρχισα και να κρυώνω

Πάγωσαν τα χέρια μου αλλά και η μύτη μου, ενώ έξω έχει 15 βαθμούς C

Ετσι

τηλεφώνησα στο γιατρό ο οποίος ακούγοντάς με να μιλάω έδωσε την ετυμηγορία του..

Φαρυγγίτιδα = 2 κουτιά αντιβίωση + πολλά ζεστά + να μην μιλάω πολύ + τέρμα οι βόλτες...

Ούφ!

Βαρέθηκα τη μουρμούρα..

Ολοι έχουμε σκυλοβαρεθεί πιά να τον ακούμε να μας γκρινιάζει...

(Ερχονται Χριστούγεννα, σηκωθείτε επιτέλους απο εκεί)

Γιατί δεν έχω αγοράσει τίποτα και για κανέναν γιατί όπως βλέπετε είμαι πολύ απασχολημένη..

Ούφ! Πιά...

Αισθηματίες

Μία φορά το χρόνο προσκαλούμε παλιούς φίλους και συμμαθητές του Κ, φίλους τόσο απο το Δημοτικό οσο και απο το Γυμνάσιο, για να παίξουν χαρτιά και να ξαναβρεθούν. Παίζουν ως επί το πλείστον πόκα όχι για λεφτά αλλα σαν φόρο τιμής σε παλιές εποχές τότε που ήταν φοιτητές με λίγα λεφτά αλλά πολύ κέφι για χαβαλέ.. Και επειδή κρατάνε την παράδοση ολοζώντανη παίζουν με μάρκες που είναι σε δραχμές, ποντάροντας απο 50 δρχ μέχρι 3000..το ύστατο ποσό, που κάποτε ξόδευαν για να αγοράσουν ένα μπλου τζήν απο τα ακριβά..

Ολοι τους είναι πλέον παντρεμένοι και φέρνουν και τις γυναίκες τους, ίσως και τα παιδιά τους (τη φορά αυτή είχαμε 4 παιδάκια), με τις οποίες περνάμε πολύ ωραία αφού γνωριζόμαστε κάποια χρόνια..

Είχαμε χωρισθεί σε δύο παρέες, οι άντρες απο την μιά σε ένα δωμάτιο-τεκέ (όχι σκληρά πλήζ-μόνο τσιγάρα) να χαρτοπαίζουν και οι κούκλες με τα μωρά σε άλλο να γελάνε και να λένε διάφορα.., η οικοδέσποινα σαν διάτονας αστέρας να πηγαίνει απο λουλούδι σε λουλούδι και να ακούει μέρος συζητήσεων απο όλους..
Και ενώ με τις γυναίκες είχαμε σκάσει στα γέλια..όχι γιατί κοροϊδεύαμε τους άντρες..(μόνιμη αγωνία των ανδρών που ξέρω είναι ΜΗΠΩΣ και τους συζητάμε, άλλη όρεξη δεν έχουμε όταν μαζευτούμε 10 γυναίκες μαζί να ασχολούμαστε μαζί τους, αλλά έτσι είναι οι άντρες μυγιάζονται) αλλά λέγαμε ιστορίες καθημερινότητας, δουλειάς ...από το δωμάτιο των ανδρών ακουγόταν σιγή..πάω λοιπόν μέσα και τους βλέπω να έχουν σταματήσει τα χαρτιά και να συζητάνε περί ανέμων και υδάτων
...........για μία μπριτζόλα 1600 γραμμαρίων που έφαγε ο Γ στην Πορτογαλία ΜΟΝΟΣ του και τη χώνεψε μία χαρά..και δεν βούλωσε την τουαλέττα την επομένη
...........για τον πατέρα ενός άλλου που είναι σοβαρά άρρωστος
...........για τον θείο του Κ που πέθανε και θα πάνε αύριο τα πεθερικά μας στην κηδεία..κάπου στην κεντρική Ελλάδα..
...........για τον Θ να λέει ότι γίορτασε με τη γυναίκα του 30 χρόνια γνωριμίας (φαντάζομαι ότι ήταν μαζί απο τα 12 τους χρόνια)..

και διαπιστώνω πόσο σημαντική είναι η φιλία μεταξύ των ανδρών όταν όλοι τους είναι παιδικοί φίλοι, που παίζανε μπάλα μικροί σε αλάνες..που τώρα η ζωή τους έχει χωρίσει, ο ένας εδώ ο άλλος κάπου αλλού , αλλά 1 φορά το χρόνο θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά να ξαναγίνουν ανέμελοι, να βάλουν στη μπάντα ότι έγνοιες έχει ο καθένας και να κάτσουν στο τραπέζι των αναμνήσεων για να παίξουν, να καρπαζωθούν, να γίνουν τύφλα, να γελάσουν και να κλάψουν, να ξαναπροσπαθήσουν να κλέψουν στα χαρτιά, να μαδήσουν τον γνωστό φίλο τους που μάδαγαν ΧΡΟΝΙΑ, να γυρίσουν το ρολόι του χρόνου πίσω..

Μήπως είναι οι άντρες πιό αισθηματίες απο εμάς?

Οστρια και ακρίβεια

Με χαλάει πολύ ο συνδυασμός καιρού και Δεκεμβρίου, όποτε έχει όστρια, πνίγομαι..Αυτή η υγρή ζέστη, ο αέρας γλυκόσαχλα μας φυσάει κοροϊδευτικά..."βγάλε τη ζακέττα σου, αν τολμάς" με προκαλεί ξεδιάντροπα βγάζοντάς μου τη γλώσσα γιατί ξέρει ότι δεν θα τη βγάλω γιατί αν το κάνω θα πουντιάσω..., ούτε το κασκώλ θα βγάλω γιατί φοβάμαι τις αμυγδαλές μου δεν με παίρνει να αρρωστήσω τέτοιες ώρες, τέτοιες μέρες, τέτοιο μήνα γενικά..

Τι ωραία που θα ήταν να φύσαγε μιά τραμουντάνα, άντε και ένας γρέγος...να φουσκώσει το κύμα, να πρασινίσει ο βυθός ή τα σύννεφα πρασινίζουν, πάντως το χρώμα της θάλασσας το παίρνει απο τον ουρανό..λένε. Και μετά να καταλαγιάσει σε μαϊστρο.. μμ Ονειρα.

Ονειρα απατηλά είναι αυτά και η διάθεσή μου πάει απο το κακό στο χειρότερο. Μία ο καιρός που μου κόβει το κέφι, και απο την άλλη η ακρίβεια της ζωής..Πήγα σήμερα σε 2 σουπερμάρκετ να ψωνίσω γιατί έχω καλεσμένους το Σάββατο και έφριξα με την ακρίβεια των τροφίμων..

Καλά τώρα ξύπνησες εσύ?

Δεν είναι η ώρα που ξύπνησα εγώ, είναι που ο κάθε μπαγλαμάς ότι γουστάρει ζητάει. Και δεν μιλάμε για είδη μη πρώτης ανάγκης, ιδιαίτερα τρα λα λα..αλλά ενα κρέας θα πάρεις, λαχανικά, φρούτα..

Το ελληνικό κρέας είναι πιό ακριβό απο το ξένο, το ίδιο και τα ελληνικά κρασιά..Ναί! Ναί! Πρέπει να παίρνω ελληνικά προϊόντα για να ενισχύσω τους αγρότες, την οικονομία, το κράτος που με χέζει σε καθημερινή βάση, εμένα ποιός θα με ενισχύσει ρέεέέέέέέ!?

Ο κάθε καταστηματάρχης ψάχνει το πορτοφόλι του , κυττάει "πόσα του λείπουν" και μετά κοτσάρει τις τιμές.. Δεν είναι κλέφτης, είναι μεγάλος κλέφτης που έχει όμως ανάγκες να καλύψεις όπως εσύ και εγώ.. μήπως δεν είναι κλέφτης?

Ασε πιά τα δόλια τα ρούχα..εκεί να δείς αισχροκέρδεια..αφού πιστεύω ότι όσες κυκλοφορούν με νέα μοντελάκια πρέπει ή να έχουν σχέση με καταστήματα ρούχων ή να ασπάζονται τα κινέζικα.. κούκλες και μάγκες ελάτε να κάνουμε παρέα αν ανήκετε στην κατηγορία βου..

Στο τέλος θα φάμε και εισαγόμενα κινέζικα κρέατα και ψάρια..

Ξανά μανά

του τού ρου τού του

Junk food tonight

Σήμερα το απόγευμα γυρίσαμε σχετικά αργότερα απο την κανονική μας ώρα και επειδή δεν είχα μαγειρέψει (επειδή έλειπα απο το πρωϊ), κάναμε ένα junk food-γεύμα, ένα απο τα αγαπημένα μας φαγητά δηλαδή. Ετοιμάσαμε λουκάνικα τηγανιτά μέσα στο λίπος που έβγαζε το μπέηκον και από 3 αυγά ο καθένας, πατάτες τηγανιτές και ήπιαμε κόκα κόλα.

Το σημερινό γεύμα μου θύμισε κάτι άλλες εποχές που σπούδαζα στο Λονδίνο όπου έτρωγα πάρα πολύ υγιεινά, δηλαδή τρείς φορές την εβδομάδα στον McDonald's, 1 φορά στο Kentucky fried chicken που το λέγαμε και Kenfucky chicken, αν είχαμε περίσσευμα χρημάτων στο Pizza hut γιατί θεωρείτο ακριβό και ή στον Τούρκο για τουρκικό σουβλάκι με γύρο, ή fish-and-chips.

Φρούτα? Γιόκ
Σαλάτες? Γιόκ
Υγιεινές τροφές? Αχάχάχά

Πίναμε πολλά τσάγια, πολλούς καφέδες, πολλες μπύρες, πολλά ποτάκια και κοκα κόλα.
Αν ναί, πίναμε και λίγο γάλα, αυτό των τρελλών αγελάδων το γάλα

Υψος 1.70
Βάρος 50 κιλά ..
Ασκηση, κάθε μέρα κολύμπι στη πισίνα στης Σχολής.

Ωραίες εποχές!

ΑΙΣΧΟΣ

Ποντίκια λέει ο Σκάϊ, βρήκανε μέσα σε πιάτα σούπας στο Δρομοκαϊτειο νοσοκομείο, όχι ολόκληρα αλλά υπολλείμματα ποντικιών, κουραδάκια, ένα κεφαλάκι εδώ, μιά ουρίτσα εκεί ..

Και προφανώς θα τα σερβίρανε στους ασθενείς που παρόλλο που έχουν ψυχικές διαταραχές διέκριναν τα ποντίκια, τα υπολλείμματά τους και τι άλλο δεν ξέρω που έπεσε στο καζάνι της σούπας που έφτιαχνε ο μάγειρας, αλλά που εκείνος δεν το πρόσεξε, έτσι κατέληξε στα πιάτα..

Και απο πού έπεσαν τα ψόφια ποντίκια? Απο το ταβάνι ή σουλατσάριζαν ελεύθερα πάνω στις κουζίνες και στους πάγκους, ή κατοικούσαν μονίμως μέσα στις κατσαρόλες? Στις οποίες άπλυτες όπως ήταν ο μάγειρες έβαλε τα υλικά της σούπας του?

Φαντάζομαι ότι οι κατσαρίδες θα θεωρούνται και pets, σαν γατάκια και σκυλάκια του σαλονιού, θα τις χαϊδεύουν και ίσως να τις βγάζουν βολτούλες με το λουρί..

ΑΙΣΧΟΣ!

Τι πράγματα είναι αυτά!. Πού ζούμε?

Και τι δουλειά κάνετε?

Σε μία κοινωνική εκδήλωση όπου προσπαθείς να πιάσεις κουβέντα με ανθρώπους που δεν έχεις ξαναδεί αλλά που μπορεί να ξαναδείς ή φιλικά κάποια άλλη στιγμή ή σε επαγγελματικό επίπεδο, η πρώτη ερώτηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι

"Εσείς με τι ασχολείσθε?"

Ελπίζω με την ερώτηση αυτή να λάβω μία απάντηση που ξεκινώντας απο εκεί να ανταλλάξουμε κάποιες απόψεις, να πώ, να πουν για να περάσει ευχάριστα η ώρα και ίσως να κάνουμε κάποια κοινωνική γνωριμία που μπορεί να μείνει σε αυτό το επίπεδο αλλά μπορεί να εξελιχθεί και σε φιλία, παρέα κλπ.

Και παίρνω την εξής απάντηση

"Είμαι επεξεργαστής τζιτζικοδερμάτων ή αλλιώς tzitzikoderma processing consultant" .

Είναι να μην μείνω κάγκελλο?

Απο τη μιά προσπαθώ να συλλάβω τι μου είπε, ενώ η λογική έχει βγάλει κόκκινο πανώ ότι

α) τα τζιτζίκια δεν έχουν δέρμα

β) με κοροϊδεύει ασύστολα

γ) είναι άεργος και μου το λέει με αυτόν τον τρόπο

και απο την άλλη προσπαθώ να μην γελάσω μήπως έχω να κάνω με κάποιο τρελλό..οπότε

δ) δείχνω ένα σχετικό ενδιαφέρον .. και την κάνω πρός την πρώτη πόρτα και όπου με βγάλει.

Πάντως αυτή η περίπτωση είναι πολύ καλύτερη απο μία άλλη που είχε τύχει στον Κ όταν κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού δείπνου ρώτησε ευγενικά την κυρία απέναντί του "Εσείς τι δουλειά κάνετε" και εκείνη του είπε "Το ξύνω".

Δεν θα γράψω για τις αντιδράσεις του Κ, εμένα, των ανθρώπων που άκουσαν την κουβέντα αυτή.. πάντως η συζήτηση δεν προχώρησε γιατί δεν είχε νόημα ούτε το

"τι ξύνει"

"πώς το ξύνει",

"που το ξύνει",

"γιατί το ξύνει" και

"με τι το ξύνει" άσε δε το

"ποιός την βοηθάει να το ξύσει"..

Απο τη Σουηδία με αγάπη

Στη Σουηδία, - που είναι μιά προηγμένη χώρα, καμμία σχέση με τη δική μας την τσαπερδώνα- επειδή έχουν δύσκολες καιρικές συνθήκες και δεν είναι καθόλου σίγουρο αν ο εργαζόμενος ή ο μαθητής θα μπορεί επί καθημερινής βάσεως να πηγαίνει στον προορισμό του έχει φροντίσει και κτίσει το κράτος ένα πολύ καλό δίκτυο τηλεπικοινωνίας έτσι ωστε πολύς κόσμος να προτιμάει την εργασία απο το σπίτι του, δηλ. την Τηλεργασία..

Αυτό εφαρμόσαμε και εμείς σήμερα παρότι δεν είμαστε στη Σουηδία. Λόγω των καιρικών φαινομένων (που θα παραθέσω πιό κάτω) κάναμε δουλειά αλά Σουηδία, ναί και για να μη χάσω έφτιαξα και το μαλλί στο πιό ξανθό του, ή είμαστε Σουηδέζες ή όχι..

Να μην ακούω κακεντρέχειες για την ΔΕΗ και τον ΟΤΕ τα πουλάκια μου σήμερα ούτε στρατιωτάκια αμίλητα αγέλαστα να ήταν..όλα κανονικά, φαίνεται ότι όταν αναλαμβάνουν καθήκοντα τρομοκρατίας τα καιρικά φαινόμενα, οι δεηοτές δουλεύουν κανονικά ενώ οι άλλοι εισπράττουν τις κατάρες μας.. Κάθε μέρα κάποιος εισπράττει και μιά κατάρα, κάνει πολύ καλό γιατί ξεσπάς και δεν στα τρώει ο ψυχοτραλαλάς, στα τρώει βέβαια ο βενζινάς έ ! μη φωνάζετε το χρήμα πρέπει να κυκλοφορεί. Ολο γκρίνια απο το πρωϊ του Θεού!

Και τι πρωϊ! Ολο φώς και χαρά. Βγήκανε λοιπόν σήμερα τα παπάκια, συγνώμη ο Κ και εγώ, να πάμε να πάρουμε το αυτοκίνητο και είχαμε την πρώτη εκπληξη .. γιατί με το που δρασκελίσαμε το κατώφλι πέσαμε πάνω σε μιά σκούπα, ήταν του διαχειριστή της πολυκατοικίας που μαζί με τη γυναίκα του τυλιγμένοι σε μουσαμάδες με σκούπες στα χέρια κυνηγούσαν τα νερά μήπως μπούν μέσα στη πολυκατοικία.. ο ένας έτρεχε απο δώ να δέσει/σωσει κάποιο λουλούδι, η άλλη έσπρωχνε τα φύλλα μακριά απο τις σχάρες και εμείς στη μέση κυττάγαμε σαν χάνοι.. Αλλά δεν ήταν ο διαχειριστής που κυττάγαμε ήταν ο δρόμος μπροστά μας ο οποίος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα, σπάνια περνάνε αυτοκίνητα απο εμάς γιατί έχει πολλά αδιέξοδα και να μπροστά μας, οδηγοί σε έξαλλη κατάσταση να ψάχνουν ένα δρόμο μη αδιέξοδο που ίσως τους οδηγήσει μακριά απο την παραλιακή πρός την Λεωφ. Βουλιαγμένης.. Απ΄ότι μας είπε κάποιος απο αυτούς μετά απο 2 ώρες κόλλημα, έφθασε κοντά στο παλιό αεροδρόμιο που είχε πλημμυρίσει και τους γυρίζανε πίσω...

Η Ελλάς της Αποχέτευσης

Αν σκεφτούμε ότι οι μηχανικοί της Μυκηναϊκής εποχής φτιάχνανε / βάζανε σιφόνια στα λουτρά των παλατιών τους θέλω να πιστεύω ότι οι μεταγενέστεροι μηχανικοί κατέχουν την γνώση της Υδραυλικής και μπορούν να κατασκευάζουν μερικά αποχετευτικά έργα γαμώ το τους γιατί βαρεθήκαμε να πνιγόμαστε..

Στην Ελλάδα του Μεσαίωνα είναι ντροπή τόσο για τους μελετητές όσο και για αυτούς που παραλαμβάνουν τα έργα να έρχεται μία μεγάλη βροχή και να υποχωρεί το οδόστρωμα στον δρόμο πρός Μαραθώνα, στη θέση Πατητήρια και να βγαίνει ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας - ο Πέτσας - με τις λάσπες μέχρι το γόνατο να τις σπρώχνει έξω απο το μαγαζί του.., όπου η παραλιακή έγινε λίμνη, η Λεωφ. Αμφιθέας ξανα ονομάστηκε Βουρλοπόταμος γιατί το τι κατέβασε δεν νοείται και τα αυτοκίνητα στη μέση να πνίγονται..

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Ελλάς παρόλλο που ανήκει στην Ευρώπη, διακηρύχθηκε επίτιμη χώρα του Τρίτου Κόσμου. Παρακαλούνται οι κάτοικοι όπως περάσουν απο τις Υγιειονομικές Υπηρεσίες της περιοχής τους, μαζί με τις οικογενειές τους για να εμβολιασθούν για χολέρα, τύφο, πανούκλα, ελονοσία και κίτρινο πυρετό, εμβόλια που είναι απαραίτητα για να ζεί κανείς στα Αφρικανικά κράτη.

Η γυναίκα του Καίσαρα

Παρακολουθώ στις εφημερίδες και στην τηλεόραση το "σκάνδαλο" για την Ελευθεροτυπία για την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και τα λοιπά..ο καθένας τάσσεται είτε υπέρ είτε κατά..Δεν θα σας τα πώ εγώ, βγάζετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας ανάλογα με τις πεποιθήσεις σας.

Αν θεωρήσουμε ότι μία εφημερίδα απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό που συνήθως συμφωνεί με τα γραφόμενά της, ή τουλάχιστον ασπάζεται την "γραμμή" που δίνει, τότε η εφημερίδα θα μπορούσε και να καθοδηγεί τα μυαλά των αναγνωστών της.

Την ίδια θεωρία ας την εφαρμόσουμε και σε διάφορες εκπομπές στην τηλεόραση, εκπομπές που έχουν το τρόπο τους να δημιουργούν εικόνες και καταστάσεις όπου το κοινό καλείται να πάρει θέση, να μπεί δηλαδή μέσα στην εικόνα. Και εκεί είναι η παγίδα. Απο τη μιά το κοινό εξίσταται στα γεγονότα -σκάνδαλα που του κουνάνε μπροστά απο τη μύτη του (οι απόψεις της Ελευθεροτυπίας για τα ολυμπιακά έργα και η κα Βεντουράκη) και απο την άλλη δεν καταλαβαίνει ότι τα γεγονότα έχουν σκηνοθετηθεί έτσι ώστε το κοινό να παίρνει τη θέση που περιμένουν να πάρει, την προσχεδιασμένη αντίδραση.

Ετσι δουλεύει η σκανδαλοθηρία.

Βάζει την είδηση σε ένα Χ περιβάλλον, με ντεκόρ κατάλληλο, φέρνει για αποδείξεις τις γνώμες διαφόρων γνωστών-αγνώστων, καταγράφει συνομιλίες όπου "η άλλη άποψη" μπαίνει σε θέση αμυντική και αναγκαστικά υπερασπίζεται τον εαυτό της και βέβαια όταν μας βάζουν στη γωνία (φταίμε-δε-φταίμε) λέμε και μιά κουβέντα πάρα πάνω ώστε ΤΟ ΚΟΙΝΟ να πάρει την αναμενόμενη θεση, υπέρ του σκανδαλοθηρικού.

Δεν θα πώ τίποτα για το αν είχε ιδέα ο κ. Φ. τι ποιούσε η σύζυγός του την ώρα που η εφημερίδα στην οποία εκείνος έγραφε προωθούσε κάτι άλλο. Κάποιοι είπανε ότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν φθάνει να φαίνεται τίμια πρέπει και να είναι.

Εμένα θέλω να μου εξηγήσουνε γιατί η σύζυγος του Καίσαρα, δεν πρέπει να έχει δικιά της επιχειρηματική οντότητα, ανεξάρτητη καριέρα, δικό της πνεύμα αλλά πρέπει να παίρνει την υπό σκιάν θέση "η κυρία του Κυρίου" ?

Γιατί να χρησιμοποιείται η καριέρα της σαν όπλο επίθεσης κατά του συζύγου της ? Επειδή ο σύζυγος έχει μιά εξέχουσα θέση στον Τύπο? Πρέπει λοιπόν εκείνη, να παρατήσει την επιχειρηματική της δραστηριότητα και να κάτσει σπίτι να γυρίζει το τυρί, να κάνει τσάγια, χοροεσπερίδες και επισκέψεις στα ορφανοτροφεία, ώστε να μη γίνει ποτέ αντικείμενο επίθεσης στα του Κυρίου της, σωστά? Να πάψει να υπάρχει επειδή he rulez?

Αν η κυρία αυτή έχει κάνει κάτι παράνομο, να επέμβει ο Νόμος και να την καθίσουν στο σκαμνί. Οχι όμως να την χρησιμοποιούν για να βάλλουν κάποιους άλλους.

Γιατί είναι ανήθικο.

Οπως ανήθικη είναι και η σκανδαλοθηρία.

Real daily madness

Αχ τι μέρα και αυτή σήμερα..

Καθαρή τρέλλα

όχι τρέλλα απο τη χαρά που βρέχει, τρέλλα απο τη μαλακία που μας δέρνει.. Η καθημερινότητα πως καταφέρνει και γίνεται σκέτη παράνοια, αλλού ξεκινάς, αλλού βρίσκεσαι, 10.000 πράγματα έχουμε στο μυαλό μας αλλά δεν είμαστε κεφάλες, μερικοί είναι, αλλά όχι εγώ..

Ξεκινάω το πρωϊ σήμερα μαζί με την κα Π που πάει να κάνει εξαγωγή σε ένα δόντι που της έσπασε, έχω αφήσει την κοπέλλα μόνη στο σπίτι να καθαρίζει και έξω γίνεται της πουτάνας...ουρές τεράστιες απο ξετρελλαμένους κακομοίρηδες σαν και μένα ...μετά απο 1 ώρα φθάνουμε στην Αμφιθέας για να απολαύσουμε την ανταμοιβή του κόπου καθυστερήσεώς μας, ένα φρεάτιο στη μέση του δρόμου έχει γίνει συντριβάνι, τα νερά πηδάνε ψηλά και ο Δήμαρχος Π. Φαλήρου δεν ηρθε για να βάλει και τα απαραίτητα φωτάκια και να γίνουν "τα νερά που χορεύουν"....μεγάλη του παράλειψη...θα του κάνω παρατήρηση όταν τον δώ, αν και έχω και μερικά ραμματάκια για τη γούνα του..όπως να πάει να μαζέψει τα σκατά απο τα πεζοδρόμια..βαρέθηκα να τα βλέπω, να τα μυρίζω και να τα πατάω..και άλλοι έχουν ζώα στο σπίτι( και δίποδα και τετράποδα) αλλά τα μαζεύουμε ρε πούστη τα σκατά τους, σε μιά σακκουλίτσα αλλά βλέπεις οι Παλιοφαληριώτες είναι πολύ χάϊ για να λερώσουν τα χέρια τους...πόσο μάλλον ο Δήμαρχός τους..κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση.

Αφήνω την κα Π. στον οδοντογιατρό να την κουτσουρέψει και πάω για μιά βόλτα στην παραλία.. Ο αέρας λυσσομανάει αλλά δεν κάνει κρύο. Βεβαίως δεν έχω ομπρέλλα, τι να την κάνω, άχρηστη μου είναι όταν φυσάει γιατί γυρίζει ανάποδα, μαζεύει τα νερά σαν δεξαμενή και μετά όταν βαρύνει αποφασίζει απο δικού της να ξαναγίνει ομπρέλλα και εγώ μούσκεμα..

Το κύμα ψηλό, γκρι σκούρα είναι η θάλασσα στο βάθος αλλά πρασινιζει πρός την παραλία, πρός το χωματί της είναι..απο τον ανακατεμένο βυθό..θυμάμαι παλιά ένα φίλο που είχα που ήτανε δύτης και μου έλεγε ότι όταν η θάλασσα έχει καταιγίδα στην επιφάνεια, απο κάτω είναι όλα ήσυχα...γαλήνια δεν τρέχει τίποτα...μόνο τα ψάρια που κατεβαίνουν πιό βαθιά και κολυμπούν ατάραχα.. Η τέλεια σύμπνοια.. Γυρίζοντας πίνω και ένα ωραίο εσπρεσάκι που πήρα απο ένα όχι πολύ φλάσυ μαγαζί, ένα απλό καφενείο απο εκείνα που μόνο άντρες πάνε και παίζουν πρέφα..

Γυρίσαμε σπίτι κατά τις 12.00 η Π. πονεμένη και εγώ σχετικά ήρεμη. Βρήκα την κοπέλλα κλαμμένη, κατά τα φαινόμενα η Αστυνομία συνέλαβε το φίλο της για κάποιο λόγο, ήθελε να φύγει να πάει να τον βρεί , πού πάς της λέω, ξέρεις που θα πάς?..σαν παλαβή έφυγε γρήγορα-γρήγορα..και μετά έπεσε ο κεραυνός και πήρε μαζί του τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ...Η ΔΕΗ πιό συνεπής στα ραντεβού της επανήλθε σε 5 λεπτά, ο ΟΤΕ όμως ο κερατάς έδωσε ρεσιτάλ..στο διάλο τίποτα δεν λειτουργεί δεν καταλαβαίνω γιατί δεν λειτουργεί, εγώ πώς λειτουργώ βρέξει -χιονίσει? Τι θα πείς στον μπάρμπα τον Διευθυντή σου, ξέρεις δεν γουστάρω το μουστάκι σου αν δεν το κόψεις δεν έρχομαι? Ενώ ο ΟΤΕ..χλάτς σου κόβει τον βήχα είτε είσαι παπάς είτε ζευγάς.. όχι τι νόμιζες?

Κάτι γίνεται που όλοι συνεισφέρουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.. Δεν μπορεί η κάθε βροχούλα να φέρνει μιά καταστροφή τόσο εύκολα.. βραχήκαν λέει τα καλώδια και γιατί βραχήκαν? γιατί έπεσε πολύ νερό, ήταν κοντά στην επιφάνεια...και γιατί δεν τα θάψατε πιό κάτω..μα δεν γινόταν, διότι τουτο κείνο..απο δικαιολογίες άπειρες..το αποτέλεσμα κάτσε χωρίς θέρμανση, φώς, τηλέφωνο όποτε βρέξει, επειδή στην τελική κάποιος δεν έκανε σωστά τη δουλειά του, όχι μη κυττάς δίπλα σου, μπορεί να είναι ο μπαμπάς σου, ή εσύ. Πόσοι και πόσες κάνουνε κοπάνα απο τη δουλειά μέρα μεσημέρι, τάχα για επαγγελματικό ραντεβού και καταλήγουν στα πηδηχτοξενοδοχεία της Γλυφάδας..κάνουν τους αδιάφορους ενώ μπαίνουν μέσα...κάτι σας έπεσε μαντάμ...εδώ..ω! σας ευχαριστώ θερμά..να σας κεράσω μιά τζιτζιμπύρα..μέσα...στο δωμάτιο 1001 νύχτες ή στο υδρομασάζ της Χαλιμάς.. Το ίδιο είναι με αυτούς που φτύνουνε στο δρόμο, απο παιδί πίστευα ότι κάτι σιχαμένοι κωλόγεροι έφτυναν.. και ακόμη κωλόγερους που φτύνουν έβλεπα..μέχρι σήμερα που είδα έναν πιτσιρικά κατ΄άλλα καλοντυμένο να φτύνει και λέω οι κωλόγεροι προηγουμένως ήταν νέοι...δεν φτύνουν οι άλλοι, εσείς φτύνετε σκατόπαιδα..

Ας με συγχωρήσουν όσοι διαβάσουν αυτές τις γραμμές τα πήρα άσχημα αυτές τις μέρες γιατί κάθισα και είδα τηλεόραση και 2 βράδυα και τρελλάθηκα. Οχι απο τη χαρά μου, κάτι έπαθα εξ΄ού και το άνωθεν/κάτωθεν κείμενο.. Τι μαλακίες σήριαλς είδα...και τα έχουν και κατάλληλα για τα παιδάκια..

Πάρα πολύ κατάλληλο είναι εκείνο το σίριαλ που ο σύζυγος μεγαλοδικηγόρος, η σύζυγος έχει μπουτίκ, ζούνε στο σούπερ-ντουπερ σπίτι, μόνο που η σύζυγος έχει γκόμενο έναν άλλο παντρεμένο και ξαφνικά μαθαίνει ότι ο γκόμενός της ο παντρεμένος έχει και γκόμενα άλλη πέρα απο αυτή. Δηλαδή εξυπηρετεί γυναίκες 3 στον αριθμό!! Πολύ εκπαιδευτικό για τη κόρη σας κυριές μου, άντε και στα δικά της ! Να παντρευτεί για τα λεφτά και να δίνει-τρώει κερατάκια!

Η το άλλο με τον Φέρτη που τα έχει με μιά πιτσιρίκα που στήνει κάμερα στο δέντρο για να "τραβήξει" τις ερωτικές τους στιγμές στο αυτοκίνητο και μετά να στείλει τις φωτο στη κα Κερατοπούλου-σύζυγο..απλά μαθήματα ζωής και αυτά για την κορούλα σας...

Ευτυχώς που βάλανε το αφιέρωμα για τον Μίνω Βολανάκη και συνήλθα κάπως.. γιατί για μιά στιγμή νόμισα ότι είχα μετοικήσει στη Ζουρλουλάνδη..

Από επικοινωνία

πάνε τα blogs καλά?
αναρωτιέται ο Panagiotis ο μονιτοράς

έτσι έφτιαξε το πείραμα αυτό που
ή σε υψώνει
ή σε χαμηλώνει
αργότερα μπορεί και να στα χώνει
αλλά δεν σε αφήνει σε ησυχία
να κοιμάσαι πάνω στα θρανία
ή στις δουλειάς τα εργαλεία..

για να δεί
αν τα μπλόκια
έχουν πέραση πολλή..

Η διάσπαση του ατόμου

Αναρωτιέμαι για τη σχιζοφρένεια

Λένε ότι οι σχιζοφρενείς είναι άτομα με πολλαπλή προσωπικότητα που όταν τους πιάσει έχουν το ακαταλόγιστο. Εχουν κομματιάσει τον εαυτό τους, το άτομό τους και δεν το ελέγχουν..

Δηλαδή

εγώ που έχω 4,0005 blogs (το δεκαδικό είναι οι βιβλιογνώμες που δεν είναι δικές μου, απλά συνεισφέρω) και

πότε γράφω τρέλλες στο ένα,

σοβαρές ασυναρτησίες στο άλλο ή

γιουσουρουμάρω τις αναμνήσεις μου στο τρίτο και

τολμώ να κάνω και κριτική στα βιβλία που διάβασα τρομάρα μου όταν

δεν είμαι υπό την επίρρεια όλων των παραπάνω....

εγώ που είμαι πότε στα πάνω-πάνω μου και πότε στα κά΄
ά¨αάάάάάάάά
κάάάτω μου πιάσε πάτο μου


μήπως αυτό σημαίνει
ότι πρέπει να ράψω ένα ζουρλομανδύα καλού-κακού?

Παλιές ονομασίες

Χθές είχαμε βγεί με κάτι φίλους και μιλάγαμε γενικά για τα παλιά, πήγαμε και τους πήραμε απο το Μπογιάτι που κατοικούν σχεδόν μόνιμα, με σκοπό να πάμε σε μία ταβέρνα στις Κουκουβάουνες, αλλά επειδή δεν την εντοπίσαμε τελικά, καταλήξαμε μετά απο μεγάλη διαδρομή στο Λιόπεσι για μπριτζόλες..

Τα μέρη αυτά ακούγονται άγνωστα έχουν αλλάξει, όπως όλα αλλάζουν συνεχώς. θυμάται κανείς πως λέγεται η Μαγκουφάνα (που μας πήγαιναν εκδρομές με το σχολείο) και που είναι το Χαρβάτι?

Μήπως ξέρετε άλλα παλιά ονόματα τοποθεσιών, που δεν υπάρχουν πιά?

Σαν βγείς στον πηγαιμό για Εφορία..

Σήμερα το πρωϊ είχα δουλειά στην Εφορία. Επρεπε να πάω να ζητήσω ένα αντίγραφο μιάς ειδικής δήλωσης φόρου που είχα κάνει πρίν 3 χρόνια, σχετικά με τον θάνατο της μητέρας μου. Με λίγα λόγια θέλω μία θεωρημένη φωτοτυπία.

Εξω απο το γραφείο που έπρεπε να πάω είχε μία ουρά 20 ατόμων, άλλοι ήσαν όρθιοι, αλλοι είχαν στριμωχθεί σε ένα καναπεδάκι.

Στο γραφείο αυτό, στο οποίο εργάζονται 7 γυναίκες, μπαίνουμε μέσα ένας-ένας γιατί αμα μαζεύεται κόσμος νευριάζουν, μας βάζουν τις φωνές και μας πετάνε έξω με τη δικαιολογία "ότι δεν μπορούν να δουλεύουν με εμάς πάνω απο το κεφάλι τους - γιατί τις πνίγουμε" (τώρα πώς εγώ που επί σειρά ετών δούλευα με 50 νοματαίους πάνω απο το κεφάλι μου, δίπλα, πίσω, σε απόσταση αναπνοής, ο ένας να ζητάει το τούτο του, η άλλη το κείνο της, όλοι βιαζόντουσαν , τότε ήταν αλλιώς, εγώ ήμουνα στον ιδιωτικό τομέα, ενώ στο Δημόσιο είναι προφανώς μη-μου-άπτου, τρομάζουν εύκολα και μετά έχουν ψυχοσωματικά προβλήματα . Επίσης παλιά που η ουρά έμπαινε στα γραφεία μέσα οι κυρίες αυτές δεν βιαζόντουσαν καθόλου να εξυπηρετήσουν τα χέρια που τους έθρεφαν - δηλαδή εμάς - και είχανε 2 μέτρα γλώσσα για όποιον παραπονιόταν) .

Ερχεται η σειρά μου μπαίνω μέσα με το καπέλλο στο χέρι σαν να μπαίνω σε εκκλησία. (Γιατί αν μπείς μέσα στην Εφορία σαν κανονικός άνθρωπος ή με τουπέ, τσαντίζονται και κάνουν 1001 κόλπα για να μη γίνει η δουλειά σου, αν είσαι δε και νευριασμένος...εκεί πιά, είναι ικανές να σε σκοτώσουν, σε βρίζουν πατόκορφα και σε πετάνε έξω, ενώ αν πάς γονυπετής - ένα μπουκαλάκι γάλα να αγοράσω στο παιδάκι μου καλή μου κυρία - ελπίζεις κάτι να γίνει).

Ρωτάω την υπάλληλο αν σε αυτή την υπηρεσία θα μου βγάλουν αντίγραφο του συγκεκριμμένου εγγράφου. Και γίνεται ο εξής διάλογος.

_ Γιατί το θέλετε το χαρτί?
- Μα σας είπα ότι έχασα το πρωτότυπό που μου είχατε δώσει και το θέλω για το φάκελλό μου
- Σιγουρα θέλετε το συγκεκριμμένο, δεν έχει νόημα το τι θα το κάνετε..
- Σας είπα και πάλι, έχασα το πρωτότυπο και είπα μήπως η εφορία μου δώσει αντίγραφο

Εκείνη το βιολί της, τι το θέλω το χαρτί. (Χριστιανή μου, τι σε νοιάζει τι το θέλω το χαρτί, για να το φάω θέλω, κατσίκα είμαι χαρτιά τρώω) μου ήρθε να της πώ αλλά βεβαίως δεν το είπα.
Αρχισε να αγριεύει και να λέει
- "Δεν θα σου δώσουμε κανένα χαρτί αν δεν μας πείτε τι το θέλετε, γιατί κάτι κρύβετε εδώ.".

Αρχισα να πονηρεύομαι.

- Της εξήγησα ότι τίποτα δεν κρύβω απλά ο λογιστής μου μου είπε ότι πρέπει να έχω αυτό το χαρτί.
- "Ετσι μπράβο κοπέλλα μου, πές το πιά μας έσκασες! (????) ότι ο λογιστής σου το ζήτησε και όχι ότι σου ήρθε έτσι απο τον ουρανό να μας κουράσεις για το τίποτα!!! "

Και βλέποντας μάλλον τα γουρλωμένα μου μάτια, συνέχισε ότι πολλοί έρχονται και τους ζητάνε διάφορα μόνο και μόνο για "να τρώνε την ώρα των Δημοσίων Υπαλλήλων" ενώ στην πραγματικότητα δεν τα χρειάζονται αυτά που ζητάνε, ενώ αν ρώταγαν κάποιο νομικό πρόσωπο ή λογιστές θα ζήταγαν το σωστό έγγραφο και όλοι θα ήταν μιά χαρά..
Μου έκανε και χάρη δηλαδή.

Μόνο που δεν εξυπηρετήθηκα γιατί πρέπει πρώτα να υπογράψω μία υπεύθυνη δήλωση ότι είμαι εγώ η ίδια που ζητάω το χαρτί και να το πιστοποιήσει αυτό ένα ΚΕΠ και μετά να κάνω αίτηση που θα την πρωτοκολλήσω και να ξανακάτσω στην ουρά των 20+ ατόμων ώσπου να έρθει η σειρά μου για να περάσω, να πάρουν τα χαρτιά μου, να ψάξουν στο κομπιούτερ να δούν αν ο φάκελλος που ζητάω έχει περαστεί στη μνήμη και να μου δώσουν την εκτύπωση αφού τη σφραγίσει η μεγάλη διευθύντρια του ορόφου, (άλλο γραφείο, άλλη ουρά).

Αν όμως το έγγραφό μου είναι της πρό Internet εποχής της Εφορίας (άλλο το Internet της Ελλάδος και άλλο το Intetnet της Εφορίας) τότε θα είναι καταχωρημένος ο φάκελλος στα κατάστοιχα της Εφορίας, οπότε θα πρέπει να βρεθεί και όχι απο τις χαριτόβρυτες αυτές κυρίες που είναι ντυμένες στην τρίχα με άψογο μανικιούρ, σιγά μη μαδήσουν και το μανόν, άλλοι νεοδιορισμένοι ποντικοί θα πάνε στα κελλάρια να βρούν το φάκελλο, "οπότε κυρία μου θα σας δώσουμε ένα χαρτάκι να περάσετε σε 10 μέρες" (τόσο θέλουν οι ποντικοί να κατέβουν στα κελάρια) να το πάρετε" (και να περιμένετε σε άλλη ουρά 20+ ατόμων) . ¨

ΟΜΩΣ

λέει η προϊσταμένη (που ώς τώρα δεν είχε πεί κίχ, μόνο κάπνιζε) να έχετε υπόψη σας ότι αν δεν βρεθεί ηλεκτρονικά, ούτε και στο αρχείο, ίσως να έχει πάει ολόκληρος ο φάκελλος στο Υποθηκοφυλακείο οπότε θα το αναζητήσετε εκεί..

- Καλά εσείς μέσω του Η/Υ δεν μπορείτε να δείτε αν όντως έχει πάει Υποθηκοφυλακείο για να μην χάνω χρόνο?

- Βεβαίως και μπορούμε , λέει ο Φωτεινός Παντογνώστης του εν λόγω τμήματος αλλά αυτό θα σημαίνει νέα αίτηση και περισσότερες μέρες αναμονή (λόγω του πήγαιν' έλα προφανώς των ηλεκτρονικών αιτήσεων..). Καλύτερα για σας θα ήταν να πάτε κατευθείαν στο Υποθηκοφυλακείο απο την αρχή και αν δεν έχει πάει εκεί, έρχεσθε και απο εδώ..

Και με ξαπόστειλε.

Φαίνεται ότι δεν είχα αρκετά αξιολύπητο ύφος..