Σχολική εκδρομή

Σήμερα το μεσημέρι είχαν έρθει κάποιοι φίλοι μας να μας δούν και να φάμε μαζί. Η κουβέντα μεταξύ των άλλων πήγε και στις σχολικές εκδρομές που τώρα ξεκινάνε και θα ολοκληρωθούν μέχρι τον Ιούνιο.

Δύο απο τους φίλους μας είναι εκπαιδευτικοί, ο ένας καθηγητής σε δημόσιο Λύκειο, η άλλη σε Πανεπιστήμιο. Η τάξη του ενός κανόνισε για φέτος εκδρομή στο Παρίσι. Εξι μέρες όλα πληρωμένα, σε καλά ξενοδοχεία με ένα γεύμα. Πέρυσι που είχε συνοδέψει την τελευταία τάξη στη Κρήτη, τους είχε κοστίσει τα 3πλά λεφτά. Γιατί στην Ελλάδα άμα ακούνε σχολική εκδρομή τρίβουν οι ξενοδόχοι τα χέρια τους. Ευκαιρία για ένα ακόμη άρμεγμα. Και τα παιδιά 9/10 φορές όντας μαντρωμένα σε ένα χώρο κάνουν του κόσμου τις ζημιές.

Ενώ μία εκδρομή στο εξωτερικό έρχεται σε όλους φθηνώτερα, τα μισά λεφτά απ' ότι κατάλαβα. Γιατί τα έξω ξενοδοχεία κάνουν ακόμη πιο καλές τιμές στα σχολεία που τους επισκέπτονται. Οσο για τα αξιοθέατα..Παρίσι είναι αυτό, απο το να κάθονται μέσα στα δωμάτια των ξενοδοχείων, να κατεβαίνουν απο τα Γρεβενά για να δούν το Mall, καλύτερος δεν θα είναι ο Πύργος του Αίφελ ή το Λούβρο?

Θυμάμαι όταν ήμουνα στην Γ Λυκείου, μας πήγαν εκδρομή στο Υδρα Μπήτς. Μας χώσαν σε ένα ξενοδοχείο και γύρω-γύρω περιφρουρούσαν καθηγητές σαν τα ντόμπερμαν. Τίποτα δεν είδαμε. Κάναμε βέβαια τις πλάκες μας, αλλά δεν ήταν και το ΟΥΑΟΥ πιά!. Ενώ τώρα..
Πραγματικά ζηλεύω αυτά τα παιδιά!
.....................................

Οταν οι γονείς μου καλούσαν κόσμο στο σπίτι τους, ακόμη και μερικούς φίλους, μετά τα γεύματα έπεφτε τραγούδι και/ή χορός. Καθόταν η μαμά στο πιάνο και ο μπαμπάς είτε έπαιζε με τη κιθάρα, είτε φυσαρμόνικα ή τη συνόδευε και εκείνος στο πιάνο (4 χέρια).
Ενα απο τα αγαπημένα τους τραγούδια ήταν αυτό


στο οποίο όλη η παρέα τραγουδούσαν είτε ελληνικά, είτε αγγλικά, όπως βολεύονταν. Και το κοριτσάκι απλά χαμογελούσε ευτυχισμένο.

Κόβε-κόβε

Το πρωϊ έβαλα την τηλεόραση για να δώ μήπως υπάρχουν τίποτα απεργίες σήμερα. Επεσα σε μια συζήτηση για τον σακχαρώδη διαβήτη και τους πιθανούς ακρωτηριασμούς των άκρων που μπορεί να οδηγήσει σε περίπτωση τραυμάτων που δεν επουλώνονται.

Ελεγε ο ένας το μακρύ του
έλεγε ο άλλος το κοντό του

ΟΛΟΙ όμως λέγανε ότι οι Ελληνες γιατροί βιάζονται να κόβουν τα άκρα των ασθενών αντί να επιχειρούν και μία άλλη θεραπεία. Και ότι βεβαίως υπάρχουν τρόποι για θεραπεία κάποιων περιπτώσεων ασθενών. Μας διαβεβαίωσαν.
Επρεπε δηλαδή να χάσει η Μαριέττα Γιαννάκου το πόδι της για να ξυπνήσουν οι φορείς και να σκεφτούν τις εναλλακτικές? Οχι για την Μαριέττα, αυτήν άστην. Για τους άλλους που τσάκα-τσάκα τους κόβουν τα πόδια λές και θα ξαναφυτρώσουν κάποτε.

Μα δεν είμαστε καλά! Εχουμε τρελλαθεί εντελώς? Πρέπει δλδ κάτι να προκύψει σε έναν υπουργό, σε κάποιον γνωστό για να ξεκουνηθεί το σύστημα και να αρχίσει να λειτουργεί και για τους υπόλοιπους?
Πρεπει να πεθάνει γιός υπουργού για να κάνουν εναλλακτικά έργα στο πέταλο του Μαλλιακού?
Αει στο διάλο πρωϊ-πρωί

Μπλογκοσυνάντηση

Μετά απο κάθε συνάντηση με bloggers μου είναι απο δύσκολο έως αδύνατο την επομένη μέρα να γράψω γι' αυτήν. Πρέπει να περάσει ένα χρονικό διάστημα, να χωνέψω τις καταστάσεις και κυρίως να σταχυολογήσω τις λεπτομέρειες των συναισθημάτων των άλλων. Είμαι παρατηρητικός άνθρωπος παρόλλο που δεν μου φαίνεται.
Εγινε λοιπόν τη Παρασκευή δεύτερη συνάντηση μεταξύ των Daily Madness, CGP, An-Lu, Woof-Victor σε ένα ταβερνάκι. Οι οδηγίες που τους είχα δώσει δεν ήταν καλές..τρόμαξαν οι άνθρωποι να το βρούνε και εγώ τα άκουσα απο τον CGP (με πήρε η μπάλλα για την απουσία του GPS, για το γεγονός ότι δεν προσανατολίζομαι, δεν μπορώ να διαβάσω χάρτη..μούμπλε, μούμπλε..ούφ), ευτυχώς που τηλεφωνηθήκαμε. Η Αν-Λού είχε αλλεργία και υπέφερε απο φραγμένο αναπνευστικό, κατα τ' αλλα όμως ήταν όπως πάντα, γλυκιά, χαλαρή, ζεστή έτοιμη να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Ενα λιμάνι με ανοιχτές αγκάλες. Ετσι τη βλέπω εγώ.

Είχαμε αποφασίσει νωρίτερα να συναντηθούμε για κουβεντούλα σε ένα ταβερνάκι στα Νότια Προάστεια. Γνωριζόμασταν έτσι κι αλλιώς, είχαμε ξανα-βγεί και είχε πάει πολύ καλά, κατά την άποψή μου, η πρώτη μας συνάντηση. Η Αν-Λού και εγώ είχαμε βγεί και μόνες μας, μετά βγήκαμε με τους άντρες μας σε ζευγάρια και τα πήγαν καλά οι άντρες μεταξύ τους, έτσι το ξανα-οργανώσαμε.

Κατά βάθος είμαι bad girl άξιο αντίγραφο του avatar που έχω στο προφίλ μου. Ενώ περιμέναμε το δεύτερο ζευγάρι, με πήρε τηλέφωνο η So far, μιλήσαμε και πως μου ήρθε να της πώ για τη συνάντηση και προσεφέρθει να πεταχτεί να μας γνωρίσει. Μπαλαντέρ. Αυτό δεν το είπα στους άλλους που ήρθαν, το άφησα φλού.

Ετσι την ώρα που τρώγαμε εμφανίσθηκε φάντης μπαστούνι η So far, δεν την περίμεναν, στα γρήγορα τη σύστησα αν και ήδη είχε αυτοσυστηθεί, κάθισε και πιάσαμε μία όμορφη κουβέντα που όμως βάστηξε λίγο γιατί έπρεπε να φύγει.

Συναίσθημα.
Χαρούμενο έως παιχνιδιάρικο.
Εμπειρία

Ποτέ δεν μετανοιώνω που βγαίνω με μπλόγκερς, είναι μία άλλη μορφή συνάντησης, όπου άνθρωποι έχουν συνδεθεί χωρίς την οπτική επαφή και όταν η τελευταία έρθει, το ένστικτο προσπαθεί να βάλει τον άλλον στη ζυγαριά της δοκιμασίας και συγχρόνως βλέπει ότι δεν έχει νόημα αυτή η προσπάθεια, γιατί έχουμε γίνει φίλοι χωρίς τα ένστικτά μας να ανακατεύονται.

Για ένα άτομο τόσο down-to-earth όπως εγώ, αυτό το πείραμα αγγίζει τα όρια του φανταστικού, σαν να περπατάω ξυπόλητη στον Αρη.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.

Paroles που με σοκάρισαν

Χθές στο καφενείο άκουσα άλλη μία κουβέντα που πολύ με σοκάρισε. Την τριγύριζα όλη μέρα στο μυαλό μου, είπα σήμερα να την αποτυπώσω, μήπως την ξορκίσω.

Καθόμουνα δίπλα σε δύο γυναίκες που χαλαρά έπιναν τον καφέ τους και μιλούσαν. Η μία ήταν νέα, γύρω στα 30+ την έκανα, η αλλη μεγαλύτερη πάνω κάτω 60 ίσως και λίγο μικρότερη.

Λέει η μεγαλύτερη

" Δεν είχα οργασμό μέχρι που έγινα 40. Και όταν στα 40 μου εμφανίσθηκε για πρώτη φορά και άρχισα να τινάζομαι, μου λέει ο Παύλος"

"Τι έπαθες Τζέννυ, δεν είσαι καλά;"

Μετά η κουβέντα τους συνεχίστηκε, μόνο που εγώ δεν την άκουγα. Συγχίστηκα. Ανακατεύτηκα. Παρήγγειλα και άλλον ένα καφέ μήπως ηρεμήσει το φυλλοκάρδι μου που έτρεμε.

Και καλά η γυναίκα να μην είχε οργασμούς για κάποιο λόγο, ο μαλάκας όμως ποτέ του δεν κατάλαβε τίποτα?

Εφριξα και ακόμη τρέμω!

Paroles, paroles

Ξεκινάει η μέρα με συννεφιά αρα πολύ κατάλληλη να βγώ για δουλειές διάφορες. Πάω με τα πόδια μία απόσταση 3 χιλιομέτρων. Μ'αρέσει να βλέπω και να αφουγκράζομαι τον κόσμο γύρω μου. Κάθισα και σε ένα καφέ να πιώ τον 3ο εσπρεσσο για σήμερα..και τέντωσα τ’ αυτιά μου. Ο κόσμος μιλάει πολύ, παραπονιέται για την ακρίβεια ενώ πίνει τον 3-4 σούπερ-ντούπερ coffee του που έχει μέσα σιρόπια, κρέμες, φουντούκια, σοκολάτες.., καπνίζει φουγάρο και αναπολεί ότι όπως έχει γίνει η ζωή, θα πρέπει να κόψει και κάτι άλλο απο τα ήδη κομμένα. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, λέει η παλιά ρήση, πώς θα την πετύχουμε όμως τη τελευταία..που όλο υπόσχεται και όλο το σκάζει; Ανοίγω την εφημερίδα μου και κάνω πως διαβάζω. Ορθώνω τ' αυτάκια μου.
Τέσσερα άτομα δίπλα μου μιλάνε. Δύο συνταξιούχοι, μία γυναίκα και ένας δραπέτης του δημοσίου (alias κοπανατζής).
«Η πολιτική που μας σερβίρουν είναι σαν το φιδέ. Είτε του Πασόκ είτε της ΝΔ, ίδια συστατικά έχει. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν θέλουν να στον βάλουν να τον φάς κιόλας και να τους πείς ότι σ’ αρέσει. Γιατί δεν σ’ αρέσει να το τρώς και αυτοί που σου τον επιβάλλουν ποτέ δεν τον τρώνε. Αυτοί τρώνε άλλα, πασαλειμένα με το αίμα μας.» Λέει ο συνταξιούχος

«Ωχ, καϋμένε ξέχασες τη μπουνιά που έφαγες επί Πασόκ τότε που πήγες να διαδηλώσεις? Κακομοιρα γερατειά. Αλλά και κακόμοιρα παιδιά μας που θα φορτώσουν στη πλάτη τους και εμάς.. Ας είναι καλά οι πολιτικοί, όσο μας πιέζουν τόσο φαρδαίνει ο κώλος τους.." Λέει η γυναίκα, μάλλον σύζυγός του

«Να τους κάνεις μήνυση τους αλητήριους που εξαιτίας τους κάηκε το ψυγείο. Θα τα πάρεις τα λεφτά σου του αγίου κάποτε σίγουρα. Αντε τώρα, ξεχυλώσου άλλη μία φορά."

«(Απευθυνόμενος στην σερβιτόρα) Θα φάς καλά κοπέλλα μου όταν βγείς στη σύνταξη. Το ψωμί-ψωμάκι θα πείς, ήδη έτσι το λένε οι συνταξιούχοι. Και για δεύτερη δουλειά, τώρα πιάστην όσο είναι καιρός γιατί άμα γεράσουμε ούτε για τις πουτάνες δεν θα είμαστε. Και εγώ τα απογεύματα σε λογιστικό γραφείο δουλεύω..γιατί τι να μου κάνει η δουλειά των 3,60, δύο παιδιά έχω» λέει ο δημόσιος υπάλληλος

Και στα διπλανά τραπέζια υπήρχε μία κατήφεια, ένα πράγμα, όλοι παρακολουθούσαν τον κόσμο που περνούσε αναλογιζόμενοι τα δικά τους.

Σήμερα συλλαλητήρια, απεργίες, σκουπιδια (σε σακκούλες αλλά και με 2 πόδια), διαδηλώσεις παράπονα. Ολοι λεφτά θέλουμε. Και οι πολιτικοί που εμείς επιλέξαμε δεν μας τα δίνουν.

Γύρισα πίσω. Φτάνοντας είχε κοπεί το ρεύμα. Φορτωμένη ανέβηκα με τις σκάλες. Ολοι φαίνεται να κάνουν την επανάστασή τους.

Αισθάνομαι περιθωριοποιημένη.

123 - The art of eating well

Mου έγινε πρόταση απο τον Jason και την So far να βγώ απο την ελλειψη μπλογκο - ενδιαφέροντος, να πάρω τα ξερά μου και να γράψω κάτι.

Η αλήθεια είναι ότι την προσοχή μου αυτόν τον καιρό την έχουν αποσπάσει άλλα πράγματα, τόσο επαγγελματικά όσο και γενικού ενδιαφέροντος. Ασχολούμαι με τη φωτογραφία τώρα και μαθαίνω να βελτιώνω τις οπτικές μου γωνίες. Επίσης το έχω ρίξει στο διάβασμα σε βαθμό κακουργήματος. Τρία βιβλία διαβάζω συγχρόνως - εδώ να στοιχηθείτε για να με καρπαζώσετε. Το πρώτο βιβλίο το βλέπετε αριστερά, το δεύτερο είναι του Ιουλίου Βέρν, ο Ροβήρος ο κατακτητής, που δεν είχα διαβάσει ποτέ μου αλλά που το βρήκα στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου (και που μου είπε μιά γνωστή "αντε καιρός να μεγαλώσεις-όλο παιδικά αγοράζεις) και το τρίτο είναι comics επιστημονικής φαντασίας. Σας παραθέτω αποσπασμα απο το πρώτο, στα άλλα δεν έφθασα ακόμη στη σελίδα 123.

Το βιβλιο "Secret Ingredients" αναφέρεται στην τέχνη του να τρώς. Είναι μία ανθολογία άρθρων που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στο περιοδικό New Yorker και αφορούν οτιδήποτε έχει να κάνει με το φαγητό αλλά χωρίς βαρετές συνταγές και υποδείξεις. Εχει προσωπικές εμπειρίες δημοσιογράφων που αφού επισκεφθησαν φημισμένα εστιατόρια στη Γαλλία, έφαγαν καλά, πλήρωσαν πολύ λίγα για την ποιότητα που γευτηκαν, έγιναν φίλοι με τον εστιάτορα που θεωρούσε προσωπική του υπόθεση να πλησιάζει τον πελάτη και να τον κάνει φίλο του, έχει εμπειρίες μαγείρων top chefs για το πώς εξελίχθηκε η δουλειά τους μαζί με τα όνειρά τους, περιλαμβάνει οδοιπορικό για κρασιά και ποτά γενικά, έχει όμως και κριτικές για τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μέσω του φαγητού. Ακόμη στη μέση είμαι, τη σελίδα όμως 123 την διάβασα χθές.

Σας την παραθέτω λοιπόν ως έχει

There were always a number of things, like fresh vegetables, that could only be bought at the last minute, however, and Mr. & Mrs. Bishop were responsible for getting those."

Στο συγκεκριμμένο άρθρο, ετοιμάζεται μία παράσταση στο θέατρο Kabuki (στη Χονολουλού) όπου ένα γεύμα παρασκευάζεται πάνω στη σκηνή με το ακροατήριο να παρακολουθεί. Μετά το πέρας της παράστασης, τόσο τα εδέσματα όσο και τα μαγειρικά σκεύη θα αγοράζοντο απο το κοινό. Οπως θα υποψιάζεσθε το γεύμα αυτό ήταν αρκετό για να ταϊσει όλους τους παρευρισκομένους στο θέατρο. Οι ποσότητες π.χ. των υλικών ήταν πελώριες και το άγχος των παρασκευαστών αντίστοιχα μεγάλο. Οι διοργανωτές της παράστασης ήταν το Women'y Board of Presbyterian Hospital of Pacific Medical Center και χορηγοί διάφοροι προμηθευτές μαγειρικών σκευών. Τα κέρδη θα διατίθεντο για το συγκεκριμμένο νοσοκομείο.

Υπέροχη ιστορία ήταν αυτή. Τη διάβασα χθές!

Τίποτα

Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν γίνεται. Κανένα γεγονός, καμμία αναταραχή, απλά βασιλεύει ηρεμία τόση σε βαθμό κακουργήματος. Πώς βαριέμαι! Αφάνταστα.

Και όλοι μου λένε οτι οφείλω να απολαμβάνω τις ήρεμες στιγμές, να τις χαιρετώ, γιατί κάπου σε κάποια στιγμή η φουρτούνα καιροφυλακτεί. Συμφωνώ σε όλα

Ομως βαριέμαι. Βαριέμαι την ηρεμία. Βαρύ το νόσημα ε?

Οι διακοπές ΔΕΗ

Να δείτε που τελικά όλες αυτές οι διακοπές ρεύματος που μας κάνει η ΔΕΗ θα μας ωφελήσουν κιόλας. Θα αρχίσουμε να εκτιμούμε την ηλεκτρική ενέργεια, ιδιαίτερα όταν μας κόβεται στο παραπέντε. Ξεθάψαμε εξαιτίας της και τον γρύλλο που τον είχαμε καταχωνιασμένο.

Λέει η Μ : Θέλω να πάω σουπερμάρκετ να ψωνίσω τρόφιμα

Λέει ο Γρύλλος : Και πώς θα τα ανεβάσεις επάνω αν δεν έχει ασανσέρ?

Μ : Γκρμχψπμσζ! (πέρα απο το ανεξέλγκτο πιάσαμε και το ακατάληπτο).

ΕΤΣΙ αρχίζει η προσαρμογή

να βγώ να σεργιανίσω

νωρίς όμως να γυρίσω

χωρίς πολλά-πολλά

να ανέβω απο τα σκαλιά

τους ορόφους όλους

μονοκοπανιάνα μην φθάσω

επάνω ξεπνεμένη

σέρνοντας και λαχανιασμένη

να είμαι μιά χαρά

να κάνω και

τραλα λα, τρα λα λα.

Αυτό τον μήνα δεν θα πληρώσω

το Γυμναστήριο το ακριβό

αντίθετα θα του κάνω τον καμπόσο

που τρώγοντας μπόλικο φαγητό

θα έχω στυλάκι και ΟΥΑΟΥ ποπό!

Χωρίς να σκίζομαι σε ποδηλασίες

αερόμπικ και γονυκλισίες

αν συνεχίσει τοιουτροπως η ΔΕΗ

θα γίνω μπαλαρίνα

θα με προσλάβει και η Λυρική!

είδες τι καλό μας κάνει η ΔΕΗ?

"Σκυλάδικο, παράς & καφρίλα" μετάφραση

σε "λατέρνα, φτώχια & φιλότιμο". Η νέα γαλάζια μας Ελλάδα που μας μάθαιναν στο Δημοτικό. Χρειάζεται κανείς να βγεί λίγο πιο έξω απο την Αθήνα για να δεί σε τι βαθύ ύπνο μας ρίχνουν οι μεγάλοι, απο τα μικράτα μας. Και όταν ξυπνήσουμε, αν δλδ, μας έρχεται βαρύ το κοκκορέτσι.

Τη Κυριακή πήγαμε με τον Κ μία ημερήσια εκδρομή στο Γραμματικό, στην ανατολική Αττική, ναί, ναί εκεί που θέλουν να πετάξουν τα σκουπίδια..να καταστρέψουν άλλο ένα όμορφο παρθένο μέρος.. ξουράφια τα μυαλά τους.

Οπως και να έχει ξεκινήσαμε χαρωπά και φθάνοντας στον στενό δρόμο της πρώτης φωτογραφίας ήρθαμε σε επαφή με τη διαταραχή. Τη σιωπή και το κελάιδημα των πουλιών τη διέκοψε μουσική στη διαπασών ενός διερχόμενου 4Χ4 που το οδηγούσε μια γυναίκα που έτρεχε με τα 1000 στη μέση του δρόμου.. πως δεν συγκρουστήκαμε μετωπικά, έστριψε ο Κ το τιμόνι όλο δεξιά και γλυτώσαμε.. Και ο διάολος να σε κυνήγαγε κυρά μου, δεν πάνε έτσι Κυριακάτικα!! Πίσσα και πούπουλα βλαμμένη, τσόκαρο, μαλάκω.

Παρκάραμε εκεί κοντά να ηρεμήσουμε, βγάλαμε και φωτογραφίες. Το τοπίο

προσπαθεί να ξαναζωντανέψει παρά τις προσπάθειες των νεοελλήνων για το αντίθετο

Στη φωτογραφία εδώ βλέπετε τις προσπάθειες των κάφρων συμπατριωτών μας να κάψουν και τα τελευταία μας πράσινα βουνά, ενώ απο κάτω η ίδια η φύση μας αναστέλλει τη μαλακία μας. (Κάφροι δεν είναι οι άλλοι, ΟΛΟΙ είμαστε).

Η βόλτα μας συνεχίστηκε πρός το Σέσι, που είναι το θέρετρο του Γραμματικού πρός την Εύβοια, ένα μικρό ψαροχώρι χτισμένο σε ένα όρμο με θάλασσα κρύσταλλο και δένδρα. Ενας ακόμη Παράδεισος που δεν πρόλαβαν να καταστρέψουν. Ακόμη γιατί αμα έρθει η χωματερή...ποιός θα θέλει να πάει στο Σέσι και να περάσει μέσα απο τα σκουπίδια που ο ίδιος παράγει?

Μη τρελλαθούμε κιόλας

Εμείς άπαξ και έχουμε το τζιπάκι, το γκομενάκι, το παραδάκι, τέλος. Τα άλλα έπονται.

Η μετενσάρκωσή μας εξελικτικά έχει λήξει, πιο κάτω δεν πάει..

Εν τούτοις, γυρίσαμε ευχαριστημένοι, με ανανεωμένες της μπαταρίες μας, με μπόλικες φωτογραφικές απεικονίσεις, μές την καλή χαρά.

Α! Και παρόλλη τη γκρίνια μου, μου αρέσει η Ελλάδα.

Πάω να ρουφήξω τ' αυγό μου τώρα. Μετά θα πάρω το χαπάκι της λήθης.

Ελενα Ναθαναήλ μίξερ

Πέθανε η Ελενα Ναθαναήλ και τη μνημονεύαμε χθές το βράδυ με τον Κ. Μετά απο ένα μπουκάλι κρασί που βεβαίως ανοίξαμε στη μνήμη της, ε..ήταν και κάτι σφηνάκια μετά..η κουβέντα μας πήρε άλλο δρόμο.

Μ : Είχε παίξει τη πρώτη ταινία της "Εκείνο το καλοκαίρι" με τον Λάκη Κομνηνο΄

Κ : Δεν ήταν με τον Κομνηνό, τα έχεις μπερδέψει, ο Κομνηνός ήταν στους "Γενναίους του Βορρά"

Μ : εκεί 'ομως δεν ήταν η Ναθαναήλ ήταν η Φόνσου που χόρευε καβάλα σε ένα άλογο

Κ, : ωχού..τι λές μωρέ, ο Κομνηνός έλεγε "φτού χόρευε" και η Φόνσου χόρευε για τον Κομνηνό. Αυτό που θυμάσαι περί αλόγου ήταν η τσόντα που είχε γυρίσει "Το κορίτσι με το άλογο".

Μ,: εγώ ήμουνα νινί όταν γυρίστηκε η τσόντα που λές..μετά όμως στην Αγγλία είχα δεί τη Φόνσου και τον Γκουσγκούνη, χωρίς άλογα και πρασινάλογα

Κ, : ο μπαμπάς σου όμως ΣΙΓΟΥΡΑ είχε δει την ταινία, είχε κάνει παταγο..

Μ, : σιγά μη έβλεπε τράς ο μπαμπάς μου, για μαζέψου..Τον θυμάμαι όμως να σχολιάζει εκείνη την ταινία με τη Ναθαναήλ που έπαιζε το κώλ γκερλ με τον Αντωνόπουλο..Φαντάσου τον Αντωνόπουλο που έτσι κι αλλιώς έμοιαζε με ψόφια μπάμια, να το παίζει γκόμενος με τις ρόμπ ντε σάμπρ και να δέχεται την επίσκεψη call girl στα μπανγκαλόουζ του Αστέρα (πρίν ανακαινισθούν), να προσπαθεί ο σκηνοθέτης να κάνει την ταινία τρέ σεξουάλ, και να λέει ο μπαμπάς μου "το ξυλάγγουρο βάλανε οι ηλίθιοι σαν call girl" φώς φανάρι δεν του άρεσε η Ναθαναήλ προτιμούσε τη Προκοπίου, άντρες τι να πείς μόνο βυζί και μπούτια κυττάνε. Κύτταγα και εγώ την Ελενα και μου πέφτανε οι ασφάλειες, έτσι ήθελα να γίνω όταν μεγάλωνα..

Κ : ευτυχώς που δεν έγινες δηλαδή, σαν σανίδα σιδερώματος θα ήσουνα..

Μ : Αντε απο εδώ έξυπνε. Πιές το σφηνάκι σου..Ελα εδώ να μου πείς πώς η Ελενα είχε παίξει σε εκείνο το φίλμ με κάτι κομιτατζήδες και ο Δ. Σταρένιος ήταν Βούλγαρος πράκτορας ο οποίος μισούσε το Βόγλη γιατί βούταγε ο τελευταίος τη κόρη του που ήταν η Καλογεροπούλου, αλλά του άρεσε να ντύνεται μασκαράς τσοπάνος και να κυνηγάει τις τουρίστριες που γυρνάγανε στις ελληνικές παραλίες, ημίγυμνες είχαν πάρει σβάρνα τα χωριά μη της γαμ..κάποιος και ησυχάσουνε.

Σε αυτό το σημείο ο Κ είχε σηκωθεί επάνω και κύτταγε τη μπουκάλα του κρασιού, τι είχαν βάλει μέσα οι κερατάδες γιατί είχα γίνει ΠΙΤΤΑ και δεν ήξερα τι έλεγα..

Κ : Αντε , το μυαλό σου τα έχει κάνει μαντάρα...πάμε για ύπνο..

Και εγώ να ωρύομαι πώς η Βουγιουκλάκη αφού είχε επιζήσει στα βασανιστήρια σαν υπολοχαγός Νατάσα ο κότσος ήταν στη θέση του, το σούπερ μίνι της εποχής (των 70) στο σωστό μήκος και η ψεύτικη βλεφαρίδα Max factor κάγκελλο. Ενώ ο Καρύδης πάντα έκανε τα φασιστάκια-ναζιστάκια ενώ στην πραγματικότητα και πολύ κούκλος ήταν και λίγο της αριστεράς. Ενώ ο Κομνηνός, φτού.. λέξη δεν έλεγε..μόνο έκανε τον όμορφο..και κυνήγαγε τις τσόντες.

Μίξερ το μυαλουδάκι μου..κρίμα που πέθανε η Ναθαναήλ, αλλά το διασκεδάσαμε. Της κάναμε καλή κηδεία.

Η χοντρή

Μας έχει η κοινωνία γανώσει τα μυαλά για τα κριτήρια ομορφιάς που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να είναι σέξυ, επιθυμητός, ευχάριστος. Οτι δήποτε βγαίνει απο τους κανόνες των ανορεξικών μοντέλων και μοδίστρων, σφαγιάζεται. Δεν είναι όμως έτσι. Οσοι και όσες δεν μπαίνουν στα άδικα καλούπια έχουν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους.

Σήμερα το πρωϊ πήγα σε ένα νοσοκομείο να δω μία φίλη της μαμάς μου (την κα Κ). που είχε κάνει εγχείρηση. Απο τις τελευταίες φίλες της που ζούσαν ακόμη. Οταν ήμουνα μικρή, η κόρη της η Π και εγώ είμασταν πρώτες φίλες και οι μητέρες μας κάναν και εκείνες παρέα. Στην πορεία βέβαια η Π και εγώ χάσαμε την επαφή, εκείνη παντρεύτηκε αμέσως μετά το Γυμνάσιο, εγώ συνέχισα σπουδές..αλλά οι μαμάδες είχαν δέσει.

Μαθαίνοντας οτι εγχειριστηκε πήγα να της κάνω μία επίσκεψη στο νοσοκομείο. Πήρα και την κα Π μαζί που γνώριζε την ασθενή απο τη μητέρα μου. Κάτσανε οι γιαγιάδες μαζί και η Π και εγώ κατεβήκαμε στο σαλόνι να τα πούμε λίγο. Μου είπε τα δικά της, ότι περιποιήται τη μάνα της απο το πρωϊ ως το βράδυ, την αλλάζει, της κάνει παρέα κλπ.

Οταν ξανα ανεβήκαμε επάνω έφριξα. Η κα Κ μιλούσε πολύ άσχημα στη κόρη της μπροστά μας. Χοντρή την ανέβαζε, ζουμπουρλού τη κατέβαζε. Η Π είναι εύσωμη, της αρέσει που είναι έτσι, τρώει τον άμπακο και τη βρίσκει και με τον γκόμενο που τη γουστάρει όπως είναι. Η μάνα της όμως δεν θέλει να τη βλέπει παχιά. Θέλει να την κάνει αδύνατη. Η κατάσταση μεταξύ τους είναι ένας ανελέητος πόλεμος μόνο με μάχες-αψιμαχίες και προσωρινές ειρήνες.

Τα "πώς είσαι έτσι" δίνουν και παίρνουν, μιά ζωή τα ίδια ακούω. Η κόρη βέβαια έφυγε απο το σπίτι νωρίς, απο την εφηβεία της την είχε κάνει..με κάποιον. Μετά παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, όποτε ερχόταν κοντά στη μάνα της τα ίδια, απορούσε κιόλας "πώς είναι δυνατόν έτσι χοντρή που είναι να τη θέλει άντρας"..κλπ, κλπ

Ηλπιζα όμως ότι τώρα που η μάνα έχει μία δύσκολη ασθένεια (έχει καρκίνο-ίσως ζήσει-ίσως όχι) να επέλθει η αποδοχή, η ανακωχή, η ειρήνη σε αυτόν τον άδοξο και ανόητο πόλεμο.

Μπά!!

Η αχαριστία προσωποποιημένη. Να σε περιποιούνται, να σε προσέχουν, να σε αγαπούν και εσύ να τους χτυπάς στο ευαίσθητο σημείο. Του πάχους.

Ω! Τι κόσμος μαμά!.

Πόση ευλογία χωράει

στο καροτσάκι του σουπερμάρκετ; Που ανέμελα στέκεται παρκαρισμένο κάτω απο τις σκάλες της εκκλησίας δεξιά;

Είτε ήταν σήμερα μέρα υπόσχεσης για μεγάλες εκπτώσεις όπου όλοι οι παπάδες θα γέμιζαν τους πιστούς με τόση φώτιση που για να μη λυγίσουν απο το βάρος της θα έφερναν και τα καροτσάκια μαζί τους για την εύκολη μεταφορα, είτε

κάποιος αδαής άφησε το καρότσι μπροστά στο ναό και εξαφανίστηκε.

Και άντε να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του!!

Τα αλλοπρόσαλα

Σήμερα το πρωϊ πηγαίνω στην αγορά για δουλειές. Ενα δώρο να πάρω, κάτι φάρμακα, ταχυδρομείο, λίγα τρόφιμα. Πηγαίνω με τα πόδια, χαρωπά κατηγορίζοντας. Μπαίνω σε ένα κοντινό μου pet shop, του ζητάω κάποιες τροφές, αντί να μου πεί "δεν έχω-δεν τις φέρνω-αλλά να σας τις παραγγείλω αν θέλετε" μου λέει ότι μόλις πρίν 2 λεπτά, μία κυρία πέρασε και του σήκωσε όλο το ράφι, πήρε δλδ 20 κιλά τροφές για διάφορες παθήσεις. Ξέρει ότι ξέρω ότι με κοροϊδεύει και συνεχίζει. Του λέω " να σας τις παραγγείλω τότε, να μου τις φέρετε?" και απαντά "Α, όχι δεν κάνω παραγγελίες, ότι έχουν τα ράφια μου" !!!. Σηκώνομαι και φεύγω. Εχει λεφτά η Ελλάδα, δεν εξηγείται αλλιώς γιατί να διώχνεις τον πελάτη!.

Στή πορεία βλέπω ακόμη ένα πατημένο περιστέρι πάνω στο οδόστρωμα. Δεν κατηγορώ κανέναν και εγώ έχω πατήσει άθελά μου ένα και πολύ το μετάνοιωσα, το περιστέρι βέβαια πέθανε. Με στενοχωρούν αυτά πάρα πολύ, όσο κι αν προσπαθώ δεν αποτραβάω το βλέμμα..πάνω στο σακατεμένο σώμα στέκεται. Για να εμπεδώσω την οδύνη του άδολου που θυσιάστηκε χωρίς αιτία.

Συνεχίζω το δρόμο μου, σε μία εσοχή για πάρκινγκ βλέπω πεταμένο ένα ολόκληρο καρβέλι ψωμί, άθικτο να κείτεται. Του έπεσε του ιδιοκτήτη του και δεν έσκυψε να το πιάσει? Και γιατί δεν έσκυψε να το πιάσει, κοτζάμ φρατζόλα ήταν. Η μνήμη σκαλίζει μέσα μου τότε παλιά που όταν έπεφτε κανένα κομματάκι ψωμί στο πάτωμα, στο παλιό μας σπίτι τότε που ζούσαμε μαζί με τη γιαγιά μου και ήμουνα παιδί, εκείνη έσκυβε, το μαζευε, το σταύρωνε και το έτρωγε. Και όταν τη ρώταγα γιατί το κάνει έλεγε

"δεν πετάμε το φαγί που μας δίνεται, είναι αμαρτία".

Η γιαγιά είχε περάσει πείνα βλέπετε..

Το έκπτωτο καρβέλι με κύτταξε στα μάτια εμβρόντητο.

"Αστα αυτά" σαν να μου είπε "είσαι άλλης εποχής, ξύπνα".

Εφθασα στην αγορά, πήρα το φάρμακο και φεύγοντας μπαίνω σε ένα Γρηγόρη για καφέ. Παλιά πήγαινα συχνότερα, περιόρισα τις επισκέψεις μου απο τότε που αγόρασα εσπρεσσιέρα στο σπίτι. Ο υπάλληλος όμως με θυμόταν, τι κάνετε, πως είσθε μου λέει, καιρό έχουμε να σας δούμε. Οσμίστηκα τον αέρα, μύριζε φρεσκοψημένο φύλλο κρούστας.. για το οποίο τρελλαίνομαι.

"Να σας κεράσουμε κάτι" μου λέει και μου προσφέρει ένα κομμάτι καυτή τυρόπιττα που μόλις ξεφούρνισε..Τον ευχαρίστησα και την πήρα.

Στο δρόμο μόνο το φύλλο έφαγα, η γέμιση δεν με ενδιαφέρει. Τη τάϊσα στα περιστέρια που με είχαν εντοπίσει και μαζευτεί.

Είμαι εξαγοράσιμη, δυστυχώς. Πέφτω κάτω για λίγο τραγανό φύλλο, ένα φρεσκοφτιαγμένο γλυκάκι, μιά γλυκιά κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά. Και μετά θέλω να επανέρχομαι στα μέρη που απέκτησα όμορφες αναμνήσεις. Οπως όλοι μας φαντάζομαι.

Σαν αλεπού με κομμένη ουρά νοιώθω. Που προτιμάει πάντα να ξεπαστρεύει το ίδιο κοτέτσι. Ωσπου να την αντιληφθεί ο αγρότης εννοείται και μετά ή πάει αλλού ή χάνει την ζωή της, γιατί την ουρά την έχασε στο προηγούμενο κοτέτσι..στη πορεία της ωριμότητας.

Οψεις και απόψεις-Αστρος Κυνουρίας

Οψεις και απόψεις είναι η καθημερινότητά μας.

Παράλιον Αστρος Κυνουρίας. Ενα υπέροχο τοπίο που απλόχερα προσφέρεται.

και που ο Δήμος προσφέρει μιά άλλη άποψη για να κρατάμε καθαρά, αυτά που αγαπάμε

πλήθος οι γλάροι, μπαινοβγαίνουν στη πεντακάθαρη θάλασσα τρώγοντας ψαράκια. Σαν τις κότες άφοβοι λιάζονται στη παραλία. μιά παραλία καθαρή έτοιμη να δεχθεί τουρίστες όταν επιτρέψει ο καιρός. Αποψη.
Οψη απο Κιβέρι. Οι ομορφιές της φύσης απλόχερα ζωγραφισμένες στην άμμο. Αγναντεύοντας το πέλαγος, μέσα στο τίποτα, μακριά απο όλα. Αποψη

Eau de vie, απαραίτητο. Απλά διαλέγουμε το χρώμα σύμφωνα με την άποψή μας και τη στιγμή.

Ατάκα και επιτόπου

Σήμερα το πρωϊ ακούω σε μία ουρά, τον εξής διάλογο μεταξύ 2 ανδρών :

"Εμένα άκουγε που ξέρω.

Αν είναι όμορφη, μιά κούκλα όπως λές, γάμισέ τα απο κουζίνα-νοικοκυριό- συμμάζεμα .

Αν όμως θές νοικοκυρά..μη περιμένεις Σκλεναρίκοβα. Τόσο απλό"!

Πώς δεν έπεσα κάτω απο τα γέλια.

Ενα ΜΗ γκρινιάρικο άρθρο!

Σας έχω συνηθίσει όλο να γκρινιάζω, να μουρμουρίζω, να φωνάζω, να παραπονιέμαι, ας είναι η σημερινή εξαιρετέα..Η σημερινή βολτούλα στη παραλία πουρνό-πουρνό.

Ωρα 09.00 και ίσα που ανοίγει το ματάκι του Κυριακάτικου Έλληνα..όλα έξω άσπρα, ένα απαλό χιονάκι 2 πόντων σαν ζάχαρι άχνη. Ωρα να φεύγω για φωτογραφικό σαφάρι.

Ο δρόμος έρημος , μόνο κάποια παιδιά ντυμένα με σκουφιά και γάντια, μάζευαν χιόνι απο τα αυτοκίνητα και το διασκέδαζαν..

καμάρωναν κιόλας στη φωτογράφιση..Μόνο χαμόγελα να βλέπω, κέφια και χαρά! Κατεβαίνω πρός τη θάλασσα. Στο δρόμο δεν υπάρχει ψυχή. Φθάνω στη Λεωφόρο Ποσειδώνος και περπατάω στο οδόστρωμα ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ! Στη μέση σταματάω και τραβάω αυτή τη φωτογραφία. Ούτε τον Αύγουστο δεν είναι η πόλη τόσο έρημη...Μιλάμε για αδειοσύνη! Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω σταθεί στη μέση της Ποσειδώνος για το οτιδήποτε!!! Οι άνθρωποι πήραν γραμμή απο την ΕΜΥ, κρυφτήκανε μη λιώσουν!!! Περνάω απέναντι, στη θάλασσά μου, την αγάπη μου. Μια θάλασσα πλατιά..σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις..

Λίγο χιονάκι στην αμμουδιά, μία γυναίκα με ένα λυκόσκυλο τρέχανε στην αμμο-χιονο-ακτή, μέσα στη χαρά!. Η θάλασσα λίγο κρύα αλλά όχι και μπούζι.. ούτε όμως και για βουτιές. Για τρέξιμο όμως με το ευτυχισμένο ξέφρενο ζωντανό, ιδεώδης!.
Επιστρέφω με την εφημερίδα στο χέρι, ή μάλλον στη σακκούλα..με τόσα ένθετα να μη μου πέσουν..Στο δρόμο συναντώ τριανταφυλλιά..περήφανη να στέκεται, με τη χειμωνιάτική της φορεσιά.

Σκέπασα με νάϋλον τα δικά μου λουλούδια, όσα μπόρεσα. Το απόγευμα άρχισε να ρίχνει πυκνό χιόνι. Για να δούμε πώς θα είναι αύριο. Μήπως κάνω και χιονάνθρωπο?

Και ιδού η Χιονούλα-χιονανθρωπούλα με γαλάζια σπιρτοματάκια και καπελλάκι απο μαϊντανό. Ισά που πρόλαβε να φωτογραφηθεί γιατί έλιωσε.

Καθημερινές διαδρομές

Περπατάω στους δρόμους και κυττάω τα πρόσωπα του κόσμου που βιαστικά περνάει απέναντί μου. Κοινό σημείο. Ενώ οι ηλικίες παίζουν, από τους πολύ νέους μέχρι τους ηλικιωμένους, όλοι έχουν ένα βαρύ και ασήκωτο ύφος, συνοφρυωμένο, κατσούφικο. Πολλά προβλήματα, δύσκολοι οι καιροί, θα μου πείτε, όλοι όμως να έχουν μούτρα? Νέα κορίτσια και να είναι μουρτζούφλικα και μουτρωμένα. Τι κι αν είναι στα μαγαζιά, τι κι αν δοκιμάζουν ρούχα και αξεσουάρ, το πρόσωπό τους δεν φωτίζεται ποτέ. Απορώ, άραγε τα χαμόγελα τα φυλάνε για τους/τις εκλεκτές του κύκλου τους;

Το φοβερώτερο είναι ότι άπαξ και είσαι κατσούφης, όλοι σε αποδέχονται, ενώ άμα είσαι χαμογελαστός όλοι σε κοροϊδεύουν, σε λένε χάχα.

Ο αντίποδας έρχεται απο ένα γκρούπ αλλοδαπών. Τους άδειασε το πούλμαν μπροστά στο Κέντρο Αττικα για να ψωνίσουν πράγματα. Μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, με έντονα χαραγμένες τις ρυτίδες του γέλιου στα πρόσωπά τους. Χαρωπές μορφές ακόμη και όταν κυττούν τα εμπορεύματα. Γελάνε οι ξένοι περισσότερο απο εμάς?

Απίστευτο σπρωξίδι στους δρόμους. Δεν περπατάει ο κόσμος ίσια, πέφτουν πάνω σε άλλους ανθρώπους συνέχεια, όλοι βιαζόμαστε αλλά δεν θα τσαλαπατηθούμε κιόλας για ένα φανάρι! Και δεν φτάνει που πέφτουν πάνω σου, σε βρίζουν και απο πάνω, η συγνώμη δεν υπάρχει, ενω το αει στο διάλο δίνει και παίρνει. Δεν είναι δυνατόν αυτό που βλέπω..σήμερα ξαμολύθηκαν όλοι οι ανισσόροποι?

Με τον ίδιο τρόπο οδηγούμε στο κέντρο της Αθήνας. Πλήρης πανζουρλισμός. Μήπως φοβήθηκαν τον σεισμό και χάσανε τον έλεγχο!!! Μπααα! Οσα μαζέψει ο κώλος μας έχουμε γίνει. Βάλανε κολωνάκια στη Σόλωνος για να μη παρκάρουν στα πεζοδρόμια και τώρα παρκάρουν κανονικά στο δρόμο κόβοντας λωρίδες, πότε τη μιά πότε την άλλη. Ολοι έχουμε γίνει άσοι στα σλάλομς, τα δε λεωφορεία παίρνουν βραβείο.

Αστυνόμευση? Καλά. Γυαλίσου!Μ' αρέσει που φωνάζουν κάποιοι ηλίθιοι για τις κάμερες που παρακολουθούν..τι άραγε? Τους δρόμους πάντως αποκλείεται, τον τρόπο που οδηγούμε που πετάγεται τσούπ το ένα μηχανάκι απο αριστερά (χωρίς φλάς, χωρίς κράνος, με 2 μέτρα γλώσσα και πλατιά μούτζα), τσούπ το άλλο μηχανάκι δεξιά, σφυρίγματα μπρός-πίσω, ξαφνικά μεταφέρθηκα στην Ινδία, η αγελάδα λείπει να μασουλιζει τα χορτάρια του Εθνικού Κήπου. Οι κάμερες μπήκαν και ατόνισαν, όπως όλα τα μέτρα στην Ελλάδα. Αμα ψοφίσει κανένας επώνυμος θα τις ανάψουν (όσες θα δουλεύουν ως τότε).

Πλήρης μπαχαλοποίηση!. Και που να πιάσουνε και οι ζέστες!

Τσάϊ γιασεμί

Διάβασα στον Ελεύθερο τύπο ότι αρρώστησε βαριά η Αρλέτα, μία παλιά τραγουδίστρια, αγαπημένη, με φωνή αηδόνι. Εγκεφαλική αιμορραγία.
Οταν συνέλθει όμως ας της προσφέρουμε ένα φλυτζάνι τσάι γιασεμί, μιά αγκαλιά και την αγάπη μας.




.

Χρειάζεται να τον ξεπεράσεις και αυτό τον σκόπελο Αρλέτα, σημαίνεις πολλά για τη ζωή μου, οι αναμνήσεις μου είναι και με εσένα συνδεδεμένες, περιγραφές μιάς παλιάς εποχής.

Πατησίων, Μαρκορά, Πλ. Παπαδιαμάντη, η νονά μου, σινέ Χαρά, Τσίλερ και μετά Φωκίωνος Νέγρη, σινεμά Ελληνίς, Ράδιο Σίτυ, Ηλέκτρα, Λιλά, Σινέ Μόντ, Αλόη, Ογδοο Γυμνάσιο, Ιθάκης-Σουβλακια, Pizza Paezano, Πλατεία Αγάμων (Αμερικής), Καραπιπέρη, μαθήματα κιθάρας στη Μετσόβου, στη Ψυχάρη με τη Πένυ και τα ντουέτα μας, στον Σβίγγο για φαγητό και Au Revoir.

Cheers Arleta!

Ενα ποίημα

Μου ζήτησε η Lina να γράψω ένα ποίημα, η ψυχή μου όλη μέσα σε στίχους. Είμαι άνθρωπος της δράσης, η στατικότητα, η βολεψούλα και η άφεση αμαρτιών δεν μ' αρέσουν. Προτιμώ να κάνω και να σπάζω τα μούτρα μου συνέχεια απο το να μη κάνω και ν' αναρωτιέμαι τι θα γινόταν άν. Μ' αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα και ν' αφήνομαι να με ξεβράσει όπου θέλει το κύμα. Οταν φθάσω στο οπουδήποτε..θα δούμε τι θα κάνουμε τότε. Εν τω μεταξύ υπάρχει η απόλαυση του ταξειδιού.

Ασ' τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,

ας ορίζει τ' αγέρι, τιμόνι-πανί,

τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,

είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί,

η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα,

ας το φέρειόπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,

γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός,

είτ' ειδύλλιο γελούμενο απλώνετ' η πλάση,

είτ' αντάρτες και μπόρες σου κρεμά ο ουρανός,

μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,

όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξεις.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη κι εσύ το γνωρίζεις;

Έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;

Μη 'που σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;

Δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;

Ότι σ' έχει μαγέψει κι ότι σου 'χει γελάσει,

το 'χεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;'

Ασε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,

ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά τη καρδιά

κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει,

κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά

κι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει

πάντα κάπου κρυφή, μια χαρά τη προσμένει.

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Ενσωμάτωση σε τοπική κοινωνία

Οσο είμαστε τουρίστες που πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη και περνάμε καλά είναι πολύ ωραία. Μερικές φορές όμως τυχαίνει να κολλάμε σε ένα μέρος, είτε μας αρέσει το τοπίο, είτε γιατί έχουμε αναμνήσεις, είτε γιατί είναι κοντά στη πόλη που μένουμε και βολεύει, για 1000 λόγους θα μπορούσε να μας αρέσει ένα μέρος και να το προτιμάμε απο τα άλλα.
Τα προβλήματα αρχίζουν όταν αποφασίσουμε ν'αγοράσουμε κάτι στο μέρος της αρεσκείας μας. Να δηλώσουμε μία μονιμοποίηση στην εξοχή που αγαπάμε. Το ευκολώτερο είναι η αγοραπωλησία το δυσκολώτερο είναι η ενσωμάτωση με τους κατοίκους της περιοχής. Ο ντόπιος ΣΠΑΝΙΑ θέλει να δεί τον τουρίστα μόνιμο κάτοικο της περιοχής του. Προτιμάει να τον αρμέγει σε τακτά διαστήματα, αλλά να μη τον βλέπει, ακούει, ανέχεται. Απαξ και γίνουμε γείτονες, χαλάει η σούπα. Ξαφνικά αποκτάμε γνώμη για τα πάντα που αφορούν το εξοχικό μας/τη γή μας. Αρχίζουμε και ρωτάμε, να ζητάμε, να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Και οι ντόπιοι αρχίζουν να βαρυγκομούν. "Ηρθαν τώρα και οι πρωτευουσιάνοι..να διώξουν τα ήμερα.. "

ΦΑΣΗ Α
Αρχίζει"η κολοκυθιά". Θέλεις να βρείς ένα μάστορη? Ρωτάς το γείτονα..Πρόβλημα..Δεν θέλει να μπερδεύεται στα εσωτερικά σου, αλλά δεν σου λέει και όχι. Σου λέει ότι είναι δύσκολο έως αδύνατο. Δεν υπάρχουν υδραυλικοί, ο κόσμος εδώ δεν έχει τουαλέττες, χέζει στην ύπαιθρο και τα σκεπάζει με ένα φτυαράκι. Εχω έναν γνωστό βέβαια, που δεν είναι εδώ ζεί...(στου διαόλου τη μάνα), να του πώ νάρθει όποτε μπορεί..και θα σου ζητήσει τα μαλλιά της κεφαλής σου, ΑΝ βρεθεί ανταλλακτικό..ΟΠΟΤΕ. Ολα είναι δύσκολα, για να μη πώ αδύνατα. Ο ένας μάστορας χαλάει τη δουλειά του άλλου. Το γεφύρι της Αρτας γίνεται συνώνυμο με το σπίτι σου. Ασε που με το πρώτο σκάψιμο, πέφτεις σχεδόν πάντοτε σε Αρχαία..οπότε την πάτησες.. δεν θα κτίσεις..άρα γλύτωσαν απο σένα.
Αν τα καταφέρεις κάτοχε εξοχικού σε επαρχία, να τα βρείς με τους λογείς μαστοράντζες και να κάνεις και τη δουλειά σου..οι ντοπιοι νευριάζουν πολύ. Τους μπήκες στη μύτη. Ιδιαίτερα αμα τους κουβαλάς την αστυνομία κάθε λίγο επειδή μπάζουν το γάϊδαρο στο κήπο σου "να βοσκήσει"με τα λουλούδια που εσύ πληρώνεις ή κτίζουν μαντρί δίπλα στη κρεββατοκάμαρά σου (βρωμάνε τα πρόβατα).

ΦΑΣΗ Β

Ενα σπίτι αφύλαχτο, κλειστό τον περισσότερο καιρό είναι κράχτης. Δεν οργανώνουν οι ίδιοι τη διάρρηξη, απλά διαδίδουν τι υπέροχο σπίτι έφτιαξες..τι ωραία πράγματα έχεις.. και όταν προκύψει να σου ανοίξουν κλέφτες το σπίτι.. είναι πολύ στενοχωρεμένοι που σε παίρνουν τηλέφωνο και σου λένε ότι μπήκαν κλέφτες και τρεχάτε γιατί σπάσανε, πόρτες, παράθυρα λαμπόγιαλο..κλπ, κλπ... Ηδονίζονται να σου περιγράφουν τα σπασμένα..τα κλεμμένα, τα διαλυμένα..και όταν με το καλό τα καταφέρεις να πάς να δείς τι γίνεται..με τι χαρά σου ξαναπεριγράφουν πώς οι 40 κλέφτες, είπαν "άνοιξε Σουσάμι" και επειδή δεν άνοιγε, σπάσανε τη πόρτα, με ματσούκια, με μπαλτάδες, με δυναμίτη..και δεν αφήσανε αποτυπώματα..πήραν τα απορρυπαντικά και φύγανε. Φυσικά κανένας δεν άκουσε τίποτα..είχαν σιγαστήρα οι μπαλτάδες!
Μετά βέβαια να οι συναγερμοί, να οι φύλακες, οι αστυνομίες..μήπως αρχίσεις και αφήνεις τα κλειδιά σε κανά γείτονα? Το ιδεώδες..γιατί αργά-ή -γρήγορα θα μάθει πότε πηγαίνεις..θα σου προσφέρει υπηρεσίες π.χ. η γυναίκα του να σου καθαρίζει, αυτός να ποτίζει και εν τω μεταξύ πλένει και το αυτοκίνητό του, ή τραβάει το λάστιχο και ποτίζει τον κήπο του με το δικό σου νερό, βουτάει τις ελιές σου, τα πορτοκάλια, τα λεμόνια..τα χόρτα....και τι έγινε..προστασία πουλάει. Και αν πείς και τίποτα...τα πουλιά φάγανε τα πάντα και τσιγγάνοι σύρθηκαν κάτω απο το σύρμα..το έκοψαν κιόλας, να βάλουμε καινούργιο..να μου δώσετε χρήματα να το αγοράσω..1 χιλιόμετρο κοτετσόσυρμα με αξία επίχρυσου (για τα 4 μέτρα πρόσοψη).
Δυστυχώς είσαι και χοντρόπετσος, ηλίθιος και καπού-λαμάκας. Δεν καταλαβαίνεις Χριστό. Σου αρέσει το μέρος και το θέλεις παρά τα προβλήματα. Εδώ θα μείνω...που λέει και το άσμα!

ΦΑΣΗ Γ.
Αφού κάνανε τα πάντα για να πάρεις πόδι, τώρα αρχίζουν να σε τσιγκλάνε με άλλο τρόπο. Ενώ εσύ αγαπάς την ησυχία, το μάτι σου να πλανιέται στο μπλέ (θάλασσα), στο πράσινο (βουνό), στην αχάνεια μακριά απο τις πολυκατοικίες βρε αδελφέ, φροντίζουν να βρωμίζουν τα νερά με λύμματα, τα βουνά με μπάζα και να κτίζουν με τα μανίας παντού, δίπλα σου. Επίσης τον Αύγουστο που θέλεις να πηγαίνεις εκεί διακοπές, σου κόβουν το νερό (όχι γιατί δεν το πλήρωσες, κάνουν οικονομία) , σκάβουν το δρόμο μπροστά σου ώστε να μην περνάς, κτίζουν το βουνό απέναντί σου και έχουν το τριβέλι του κομπρεσέρ απο την ανατολή μέχρι το μεσημέρι, και σου κάνουν ΑΝΟΙΧΤΕΣ πλέον προτάσεις για εξαγορά της γής σου.. Και λέω

Υποτίθεται ότι η Ελλάδα αγαπαει τους επενδυτές, είτε τους ξένους είτε τους ντόπιους. Επειδή είμαι λίγο χαζούλα...πώς δλδ τους αγαπάει? Πώς δείχνει την αγάπη της?

Τι πρέπει να κάνουμε άλλο δλδ με τον γείτονα καράβλαχο, είτε είναι μορφωμένος, είτε αμόρφωτος?

Αει στο διάλο απο εδώ..