Πώς να κόψεις το στομάχι σου

Χθές με χαιρέτησε μία κυρία που ήξερα αλλά που δεν αναγνώρισα λόγω..βάρους. Ενώ τη θυμόμουνα υπέρβαρη, εμφανίσθηκε ξαφνικά μπροστά μου μία λεπτεπίλεπτη σιλουέτα με κολάν !!! χωρίς ίχνος πάχους επάνω της.. είχε και το σκυλάκι της μαζί και εξαιτίας του τελευταίου επιβεβαιώθηκα ότι επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο και όχι για κάποια συγγενή της.

Πιάσαμε την κουβέντα και τη ρώτησα για τη μέθοδο που ακολούθησε για την τόσο θεαματική της αλλαγή και μου είπε ότι "έκοψε το στομάχι της". Ομολογουμένως δεν κατάλαβα τι έκανε και τη ρώτησα αν έβαλε το δαχτυλίδι που πολλές βάζουν με χειρουργική επέμβαση.

Η απάντηση με σάστισε

"Εκανα κανονική χειρουργική επέμβαση όπου ο χειρουργός έκοψε το στομάχι μου στα δύο, αφαίρεσε το μισό και έτσι μειώθηκε η χωρητικότητα στο υπόλοιπο. "

Δεχόταν τη μισή ποσότητα τροφής έτσι επιτεύχθηκε το ποθητόν ήτοι να χάσει 70 κιλά σε ένα χρόνο!.

Είδε φαίνεται το τρομαγμένο μου βλέμμα και βιάστηκε να με καθησυχάσει ότι είναι μία μέθοδος ρουτίνας πλέον για τις υπέρβαρες γυναίκες που στοχεύουν σε ριζική μέθοδο απώλειας βάρους.. δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ούτε επακόλουθο, απλά τρώτε λιγώτερο. Και τα οφέλη τεράστια..μπλά, μπλά! Ελεγε εκείνη και εγώ δεν άκουγα απο τη φρίκη.

Υποτίθεται ότι ξέχασα το συμβάν, τη νύχτα όμως μου ήρθε σαν εφιάλτης. Απο τις 5.00 το πρωϊ δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ!
Μπρρρρ!

O πρώτος έρωτας

Μετά απο πρόσκληση της Georgia, μου ζητήθηκε να συμμαζέψω τα μυαλά μου (χα! χα!) να κάτσω να θυμηθώ το πρώτο μου έρωτα ως παιδί και να τον διηγηθώ Το περίεργο είναι ότι την εποχή εκείνη τη θυμάμαι πολύ καλά, ενώ τα μετέπειτα χρόνια της εφηβείας όχι τόσο, ίσως γιατί σαν παιδί όλα ήταν ήσυχα-αγγελικά πλασμένα, χωρίς τις φουρτούνες που προέκυψαν μετά τα 12.

Οπως και να έχει..ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στα 7 μου χρόνια τον Δημήτρη Τ. που έμενε στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας. Μιλάμε για μία εποχή (τέλη της δεκαετίας του 60- ω!ναί μία γραία είμαι που αρνείται να ωριμάσει) που η περιοχή της Πατησίων στη οποία ήταν το σπίτι μας (σε μία πάροδο), είχε λίγες πολυκατοικίες ενώ οι μονοκατοικίες υπερτερούσαν. Ηταν τότε που ξεκίναγε η ανοικοδόμηση-καταστροφή της περιοχής, η κατάντια της οποίας έτρεψε σε φυγή όλους τους τότε λάτρεις της. Οι νεες πολυκατοικίες που ξεφύτρωναν συνεχώς ήταν γερές, με ωραίες μαρμάρινες εισόδους, πλούσιους καθρέφτες και χαμογελαστούς θυρωρούς που φρόντιζαν για τα πάντα. Η πολυκατοικία μου μέναμε ήταν στη μέση,γύρω-γύρω είχε σπιτάκια με εσωτερικές αυλές, κρεμιώμασταν απο τα μπαλκόνια και βλέπαμε τη ζωή απο κάτω, είχαμε και μία ταβέρνα δίπλα που έψηνε κάτι σουβλάκια..αχχχ! ποίημα. Υπήρχε η κομμώτρια που τα είχε φτιάξει με τον χασάπη, το ψιλικατζίδικο δ'ιπλα με τη κοπέλλα που μπάλωνε με μία ηλεκτρική βελόνα τα σκισμένα καλσόν, η ΕΒΓΑ, μία κάβα, όπου μοίραζε τις κόκα κόλες και τις μπύρες ο κ. Ανέστης με ένα τρίκυκλο, το κατάστημα με τις ελιές όπου βαρέλια γεμάτα διάφορες ποιότητες περίμεναν υπομονετικά να τις ψαρέψει, ο παπούς που το είχε, μέ μία τρυπητή κουτάλα και να τις βάλει στο τενεκεδάκι που έφερνες. Θυμάμαι ακόμη και το κάρο με το άλογο και το παιδί που κάθε πρωϊ, χαράματα σχεδόν φώναζε "Παγόοοοος" μεταφέροντας τυλιγμένους με λινάτσα, ντάκους πάγου για τα παλιά ψυγεία της γειτονιάς. Τους ήξερα όλους γιατί η μαμά μου με έστελνε να ψωνίσω απο μικρή, μόνη μου πήγαινα και περναγα τους δρόμους χωρίς κανένα φόβο. Τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα.

Ο Δημήτρης ήταν ένα παχουλό αγοράκι γύρω στα 8, με γαλανά μάτια (εξ ού και το κόλλημά μου με αυτά τα μάτια αργότερα= πρώτος γάμος) και λίγο απομονωμένο απο τη μαρίδα της γειτονιάς. Δεν ενσωματώθηκε με τους πιτσιρικάδες που παίζανε στο δρόμο - ένα δρόμο άδειο χωρίς παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ένα δρόμο ιδανικο για ποδόσφαιρο, βώλους, κάρτες, σκλαβάκια, πετροπόλεμο.. ένα δρόμο με μαρίδα παιδιών, τα κορίτσια απο εδώ, τα αγόρια απο εκεί, ο κόσμος μας όλος. Ημουνα στη μαρίδα των κοριτσιών όποτε με άφηνε η μαμά μου να παίξω μαζί τους, γιατί πάντα φοβόταν μη πάθει κάτι η μοναχοκόρη της, μη πέσει, μη χτυπήσει, μη το ένα, μη το άλλο.. Ο Θεός μάλλον της έστειλε το Δημήτρη Τ., γιατί απο τότε που εμφανίσθηκε, εμείς οι δυό κολλήσαμε και οι παλιές μου φιλενάδες σαν να έσβησαν απο τα μάτια μου. Φώς φανάρι ότι ερωτεύτηκα. Και ήταν και αμοιβαία τα αισθήματα. Και κράτησε ώς τα 10 μου χρόνια!!!

Μετά όμως έγινε ένας φοβερός καυγάς στο σπίτι του Δημήτρη Τ. Οι γονείς του σκοτωθήκανε στο ξύλο. Οι φωνές και οι βρισιές του πατέρα του πρός τη μαμά του ακουστήκανε μέχρι τη ταράτσα.. όλες οι μαρίδες της γειτονιάς είχαν αράξειι έξω απο τη πολυκατοικία για να μαθαίνουν τα νέα. Ετσι μάθαμε όλοι ότι η όμορφη μαμά του είχε φίλο και ότι ο μπαμπάς του διαφωνούσε. Το ζευγάρι χώρισε κακήν κακώς και ο μικρός μετακόμισε μαζί με τη μαμά του σε άλλη περιοχή. Το διαμέρισμα πουλήθηκε.

Τα δάκρυα και οι αγκαλιές που σπαρακτικά χύσαμε και ανταλλάξαμε τα θυμάμαι ακόμη. Και αργότερα χάσαμε την επαφή. Δεν ξέρω αν έγινε τελικά γιατρός που τόσο ποθούσε. Οι αναμνήσεις όμως ζεστές απο τις βόλτες μας χεράκι-χεράκι, τα υπαθρια σινεμά που πηγαίναμε, μιά βροχή που μας έπιασε και έβγαλε το σακάκι του να με σκεπάσει.. υπήρχαν και κάποια φιλάκια, στο μάγουλο κυρίως, πιο πολύ όμως μας ένωνε η αγάπη που είχαμε για το κοινό μας ενδιαφέρον.. τα τουβλάκια LEGO με τα οποία χτίζαμε κόσμους, εκείνος νοσοκομεία, κτίρια γενικά, εγώ αεροπλάνα, καράβια.. και ονειρα.

Δεν τον ξαναείδα ποτέ.

..................................................................................

Αν θέλουν οι Sotiris K, patsiouri, So far, Μερόπη, Ελληνίδα, An-Lu, AnnaSilia, Vista, Που πάς μωρή ξυπόλητη στ' αγκάθια, Stavraetos, Issalos, Stavroula-Renata, Νατασσάκι, Katerina ante portas και Juanita, ας γράψουν τη δική τους ιστορία για τη πρώτη τους αγάπη!

Αυτός ο Μέρφι θέλει πολύ ξύλο

Στο διάλο πιά. Να μη μπορώ να προγραμματίσω τίποτα στη ζωή μου πιά...ΤΣΑΦ! κάτι προκύπτει και ΟΛΑ ανατρέπονται. Τα τελευταία 4 χρόνια ζώ στο φτερό! Δεν μπορώ να πώ ότι αύριο θα κάνω αυτά και αυτά γιατί ο Μέρφι μπορεί να βάλει την ουρά του και όλα να πάνε στο βρόντο...Και όποτε λέω, θα κάνω αυτό και εκείνο..γίνεται της τρελλής.

Μόλις πλημμύρισα. Τρία δάχτυλα νερό όλη η κουζίνα. Εκλεισα το κεντρικό ρουμπινέ και εδώ και 1,5 ώρα μαζεύω νερά...Δεν είναι δυνατόν να μου συμβαίνει αυτό..σήμερα μου βγήκε ο κώλος στη καθαριότητα, γιατί τη Πέμτη έχω γιορτή...στο διάλο πιά... και δεν πρέπει να ιδρώνω για να μη κρυώσω..τόσα φάρμακα παίρνω..εντολή γιατρού..Τι πράγμα είναι τούτο!

Πρίν μερικές μέρες κλάααακ! πάρτη κάτω τη μπαταρία του αυτοκινήτου..πέταμα όλα τα σχέδια της ημέρας, τρέξιμο στο συνεργείο.. και μόλις βγήκα κάτι δεν πήγαινε καλά..το τραβάω στην άκρη του δρόμου..λάστιχο. Τους γαμίζεις χωρίς σάλιο ή δεν τους γαμίζεις? Αει στο διάλο πιά..

Στούμπακας τώρα θα κάτσω αύριο να έρθει ο υδραυλικός για τα νερά. Και είχα σκοπό να πάω για δουλειές στο κέντρο, να πάρω δώρο στον άνδρα μου, να μαγειρέψω, να ψωνίσω γλυκά, κλπ κλπ...Εχει κολλήσει το πληκτρολόγιο απο τα εκατοντάδες ψίχουλα, τρίχες γάτας, σκόνη, δεν το καθάρισα ποτέ, μπίχλα..και δεν του φτάνουν όλα όσα έχει, τρώει και γράμματα. Αμα με πιάσεις απο τη μύτη θα σκάσω!

Αει σιχτίρ πιά!

Τα "δεν θέλω" της Eurovision

Δεν θέλω να ψηφισθεί κανένα τραγούδι τύπου Τσίρκο

δλδ με ακροβατικά νούμερα, ανθρώπους λάστιχο και τούμπες,

με οπτικά εφέκαι τραγελαφική σκηνική παρουσία - στο τέλος θα φέρουνε και ελέφαντες, για να τραβήξουν τη προσοχή,

ξεβρακώματα και

μηδανινό ταλέντο που κρύβεται μιά χαρά πίσω απο όλα αυτά!

ΔΕΝ θα μπορέσουμε ποτέ να εκλέξουμε κάτι πιο ποιοτικό;

Ας παίξουν ένα μουσικό όργανο, σαν και αυτό , ας δείξουν κάτι για το οποίο κοπίασαν

ή τουλάχιστον μία ..σκέτη φωνή

Ταξί & ζώνη ασφαλείας

Χθές το πρωί παραλίγο να χτυπήσω άσχημα σε ένα αθηναϊκό ταξί γιατί δεν φόραγα ζώνη ασφαλείας.

Συνήθως κάθομαι πίσω, ειδικά όμως χθές κάθισα μπροστά και ΕΥΤΥΧΩΣ δηλαδή, γιατί αν ήμουνα πίσω θα είχα τραυματισθεί πολύ. Μπροστά που κάθισα ξέχασα να δέσω τη ζώνη ασφαλείας (που το κάνω πάντα), απο αμέλεια, έ λέω τι θα γίνει, μικρή η απόσταση..κίνηση..σιγά. Ούτε και ο οδηγός φορούσε ζώνη, μερικοί μου το υπενθυμίζουν αν τυχόν δεν φορέσω έτσι κι αλλιώς (στο δικό μου αυτοκίνητο πάντα φοράω), μερικοί κοροϊδεύουν το όλο μέτρο, λένε ότι δεν χρειάζεται κλπ.

Και εκεί που καθόμουνα σαν τη καλή χαρά, άρχισε το ταξί να κάνει στροφές, έχασα την ισορροπία μου και βρέθηκε το κεφάλι μου πάνω στο παρμπρίτζ, ευτυχώς έκοψα τη ταλάντωση βάζοντας το χέρι μου απο κάτω, πρίν ακουσθεί το χτύπημα απο λαμαρίνες που διαλύονται κάπου αριστερά και πίσω και πρίν δώ να πετάει ένα σίδερο κάπου πλάγια και να θρυμματίζει τα αριστερά τζάμια.. Ξαφνικά σταμάτησαν όλα, είχα ζαλισθεί δεν μπορούσα να κουνηθώ..τελικά κάποιος μου άνοιξε τη πόρτα και βγήκα τρέμοντας, με κράτησε μη πέσω..ένας Ζητάς, πολύ καλό παιδί. Μου πήρε κατάθεση και μετά με έβαλε σε ένα άλλο ταξί και έφυγα..

Οπως μου είπαν, ο οδηγός του ταξί που ήμουνα, ήθελε να στρίψει σε φανάρι λεωφόρου αριστερά. Κινείτο στη μεσαία λωρίδα και είχε βγάλει φλάς για αριστερά. Οπως είπαν αυτόπτες μάρτυρες αργότερα, δεν κύτταξε το καθρέφτη ή τουλάχιστον δεν κατάλαβε ότι ερχόταν με φόρα μία μηχανή στην αριστερή λωρίδα, την ίδια ώρα που εκείνος άλλαζε λωρίδα με αποτέλεσμα η μηχανή να κάνει μανούβρα για να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση ενώ ο τρομαγμένος ταξιτζής να προσπαθεί με το τιμόνι ν' αποφύγει τη μηχανή..και το ταξί πήρε βόλτες. Ευτυχώς δεξιά δεν είχε τίποτα, αριστερά όμως ήταν η μηχανή που χτυπήθηκε. Ενα κομμάτι λαμαρίνα έσπασε τα αριστερά τζάμια του ταξί...ο οδηγός τραυματίστηκε και ο μηχανόβιος έπεσε στο οδόστρωμα..ευτυχώς σηκώθηκε όρθιος.. και τα έβαλε με τη στραβομάρα του ταξιτζή..το τι του είπε δεν λέγεται.. Μετά έγινε χαμός.. Κόπηκε η κυκλοφορία, εμφανίσθηκε σε χρόνο dt ένα περιπολικό, κάτι σκούπες ήρθαν μάζεψαν τα σπασμένα γυαλιά και σίδερα.. Κάποιος μου έδωσε λίγο νερό, καθίσαμε σε μία σκιά. Τότε άκουσα τι είχε γίνει και μετά μου πήρανε κατάθεση, φαντάζομαι ότι θα πληρώσω πρόστιμο για τη ζώνη που δεν φόραγα, καλά να πάθω, να πληρώσω για να μάθω να υπολογίζω τη ζωή μου.

Δεν είχα πάθει τίποτα, μόνο σόκ. Αν είχα βάλει τη ζώνη ούτε κάν θα κουνιώμουνα.. Εντάξει έπεσα στη περίπτωση, όμως όταν κάτι προκύπτει, πάντα σε "μία περίπτωση" δεν συμβαίνει;

Ακόμη και σε ένα ταξί που κινείται με 20 χλμ την ώρα κι αν!

Μάνα, μητέρα,μαμά

Αγαπητή μου Φούλα

Γιορτή της μητέρας σήμερα και σου γράφω για να ευχηθώ. Συνεχίζω έτσι το οικογενειακό μας χόμπυ, αυτό της αλληλογραφίας, ακόμη κι αν μας χωρίζει μία κάμαρη, ένας τοίχος, μία ανικανότητα να εκφράσουμε αυτά που μας δέρνουν. Εσύ μου έμαθες να βάζω οξείες, περισπωμένες και υπογεγραμμένες στα γραφτά μου αντί να εκφράζω τα συναισθήματα. Στη πορεία βέβαια άλλαξα, έγινα παρορμητική απλώνοντας τις διαθέσεις μου σαν τραχανά στον ήλιο, εσύ όμως έμεινες σφιγμένη μέσα στο πέπλο της συναισθηματικής ακινησίας. Η πένα ήταν η διέξοδος. Τα κείμενά σου..ανθόκηποι συναισθημάτων που διακοσμούντο και απο ρομαντικά ποιήματα, τόσο στα Γαλλικά όσο και στα ελληνικά.

Σε θυμάμαι μικρή που ήμουνα να κυκλοφορείς ανάλαφρα, τυλιγμένη σε υπέροχα χρώματα, να ασχολείσαι με τα λουλούδια του σπιτιού, με τη μαγειρική, με το μπαμπά και τ' αδέλφια σου, το ανοιχτό πανεπιστήμιο, τις διαλέξεις, οι φίλοι που γέμιζαν το σπίτι μας με γέλια και αγάπη. Με εκείνους ίσως να μπορούσες να εκφράζεις τις σκέψεις σου, να ανοιγόσουνα κάπως, ίσως πάλι όχι. Είναι γεγονός ότι ο Πόλεμος (1940) και τα μετά γεγονότα σε είχαν σημαδέψει, όλους τους επιζώντες είχαν σημαδέψει τα χρόνια εκείνα του τρόμου και της ανασφάλειας. Προσπάθησες να με κρατήσεις μακριά απο το τότε, λέγοντάς μου ανώδυνες ιστορίες για το πώς επέζησε ο μπαμπάς μου παρόλλο που το καράβι του είχε τορπιλισθεί πολλές φορές, πως επιβίωσες εσύ στην Αθήνας της πείνας, ποτέ όμως δεν μου έλεγες για τα παρακάτω, τότε που οι κυβερνήσεις τον έστειλαν στη φυλακή "λόγω φρονημάτων" και πώς τα κατάφερε και γλύτωσε το απόσπασμα. Εσύ με προστάτευες πάντα. Η ζωή όμως όχι απόλυτα. Δεν θα ξεχάσω το σόκ που πήρα όταν παραμονές της "αποχώρησής" σου απο τα εγκόσμια, βρέθηκε μιά παλιά σου συμμαθήτρια που με αναγνώρισε στο δρόμο !!! γιατί της θύμισα το μπαμπά μου και μου είπε κάτι τρομερά πράγματα για το τότε. Και μετά το έψαξα μόνη μου και βρήκα την ιστορία. Και μετά; Μετά, ακολούθησα τη συμβουλή σου, "άσε τους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς-τι σημασία έχει πιά ;". Αυτό έκανα μαμά, τα πέταξα όλα, τα ξέχασα και όταν με ρωτούν δεν θυμάμαι τίποτα. Φόρος τιμής για τους νεκρούς, που λέγαμε.

Δεν σ' αρεσε να σε λέω "μαμά" αισθανόσουνα μεγάλη. Ηθελες να σε φωνάζω με το όνομά σου έτσι ώστε να αισθάνεσαι κοντά μου, συνομήλικη, φιλεναδίτσα. Και ήσουνα. Ολα σου τα έλεγα και σε θαύμαζα απεριόριστα, μαζί με τους περισσότερους ανθρώπους που σε γνώριζαν. Ησουνα όμορφη με τα πελώρια γκρίζα σου μάτια, τα κοκκινωπά σου μαλλιά και το χαμόγελό σου, ήσουνα το κάτι άλλο. Δεν σου έμοιασα, πήρα τοον αυθορμητισμό του μπαμπά, το χιούμορ και την αίσθηση του γελοίου, μαζί με τα καστανά του χρώματα. Σε μία οικογένεια ένας είναι ο Ωραίος, οι άλλοι απλά θαυμάζουν.

Αλλαξες όταν πέθανε ο μπαμπάς, έσβησε το κεράκι της αισιοδοξίας, τα μάτια σου μεγάλωσαν στο αδυνατισμένο σου πρόσωπο, εκεί που ήταν φάροι για τη ζωή μου σουρούπωσαν και τελικά αναβόσβηναν πότε-πότε στο μέλλον. Τα 27 αυτά χρόνια που πορεύτηκες χωρίς τον γυμνασιακό σου έρωτα, ώσπου να τον ξανα-συναντήσεις το 2001 δλδ-αφού πέθανες, σε χτύπησαν άσχημα, έγινες έρμαιο ουσιών στην αρχή, απαγκιστρώθηκες στη πορεία αλλά με κόστος και τελικά κλείσθηκες στα πέπλα του Αλτζχάιμερ. Τότε έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνη μου, απο έφηβη έγινα και προστάτης οικογένειας, δική σου προστάτιδα. Αλλαξαν οι ρολοι το 1974 και έτσι παρέμειναν ώς το 2001.

Ομως η αλληλογραφία παρέμεινε, η κρυφή γλώσσα του μολυβιού Faber, που άφηνε ελεύθερα τα αισθήματα να πιάνουν χώρο και να καταλαμβάνουν τον άλλο ξαφνικά. Κούτες ολόκληρες τα γράμματά μου στο υπόγειο του σπιτιού σου, κούτες τα δικά σου στην αποθήκη μου.. Τόμους βιβλία θα έγραφε κανείς μόνο απο τα γράμματα που σου έστελνε ο μπαμπάς απο το πόλεμο.."επιβιώσαμεν αγαπημένη και αυτή τη φορά". Με πόνο ψυχής έκαψα τα γράμματα του μπαμπά μου πρός εσέ, ακολουθώντας τις οδηγίες σου, ναί, δεν τα διάβασα κάν-διάβασα μερικά, θα ήταν ιεροσυλία να μπώ στα χωρικά ύδατα της αγάπης σας. Κράτησα μόνο τα ποιήματα που σου έγραφε, τα έκανα κολλάζ και τα κορνιζάρισα.

Γιορτάζεις σήμερα και σε θυμάμαι. Αντίθετα με τον συγγραφέα Β. Αλεξάκη στο βιβλίο του "Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα" (που τόσο αγαπούσες) κράτησα τον όρκο μου του 2001, έτσι

Θα σε θυμάμαι κάθε μέρα.

Σε φιλώ

Η κόρη σου

Κι αν μας κάτσει;

http://www.skai.gr/master_story.php?id=114367

θα λυθούν τα προβλήματά μας;

Αθήνα, χαρά της Γής

Τις τελευταίες 4 μέρες πηγαίνω στο κέντρο της Αθήνας καθημερινά για δουλειές. Πάω νωρίς για να φάω όλο το πακέτο της ταλαιπωρίας σε ουρές, γιατί όλοι σαν και εμένα νωρίς πάνε..για να τελειώνουν το μεσημέρι..νωρίς. Χθές έπεσα σε ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα απο Κρητικούς που χαράματα αποφάσισαν να κλείσουν τη Σταδίου..ένα νέο είδος διαμαρτυρόμενου γεννιέται, καμμία σχέση με τους αραχτούς Αθηναίους που πορεία = 10.00-13.00, τώρα απο τις 07.00 όλο το Κέντρο κλειστό, όποιος θέλει να πάρει τον υπόγειο, αμ πώς; Μετά ήρθε η βροχή και τους διέλυσε, κατατροπώθηκαν πρός το Ζάππειο όπου και εκεί τους έκανε μούσκεμα.

Οδός Γλαδστωνος-Πλατεία Κάνιγγος. Κανείς δεν ασχολείται με τη περιοχή, κάπως να την αλαφρύνει, να την εξωραϊσει, τα άχρωμα κτίρια πνίγουν τα όποια δεντράκια της πλατείας, το τσιμέντο ανελέητα μας τιμωρεί. Μόνο ο ανθοπώλης προσπαθεί να μας ξεκουνάει. Είναι και παστρικός, έτοιμο έχει το κουβά και τη σφουγγαρίστρα για να μαζέψει τις πιθανές λάσπες του. Γιατί να μην είμαστε όλοι έτσι; Αγοράζω ένα μπουκέτο, το αξίζει.

Πέρασα απο τη πλατεία Κοτζιά, αναρωτήθηκα μήπως ο Δήμαρχος έχει πάθει εγκεφαλικό! ΔΥΟ ψεύτικα δενδρακια με πλαστικές ζαρντινιέρες και άνθη μέσα, έκανες που έκανες τη προσπάθεια, γιατί να μη βάλεις κι άλλα; Ευτυχώς που δεν σκέφτηκες να φυτέψεις τίποτα μπάτσους να τα φυλάνε, ούτε τα περιστέρια δεν τα πλησίαζαν. Ο κόσμος τα κύτταγε απορώντας, σταγόνες στον ωκεανό του τσιμέντου.

Οσο σκέφτομαι ότι το πάλαι ποτέ η πλατεία στέγαζε το Δημοτικό Θέατρο Αθηνων και κάποιος ηλίθιος έβαλε να το γκρεμίσουν γιατί του έκοβε τη θέα..ανάβω. Ο χειρότερος εχθρός της Ελλάδας αποδεικνύεται ο μέσος Ελληνας, τελικά.

Δεν αντέχω, παίρνω την Αιόλου να φύγω. Με τα μαγαζιά, τη προίκα των μικροπωλητών αραδιασμένη στα πεζοδρόμια, τη κεντρική αγορά, τα μπαχαρικά και τους μετανάστες έχει ζωή. Καλύτερα εκεί στις Ακρόπολης τα μέρη. Final countdown!

Δήθεν

Παντού πιά βλέπουμε άπειρους και άπειρες που είναι δηθεν, που πουλάνε μούρη χωρίς ίχνος αυθεντικοτητας ή χαρακτήρα. Είναι επώνυμοι και ανώνυμοι. Είναι στάρ των media και είναι και ο γείτονας /η γειτόνισσα που θέλει να είναι εστέτ και φοράει ότι βλέπει στα φιγουρίνια. Μαζεύονται όλοι οι δήθεν, στα δήθεν στέκια όπου βλέποντας τους αστέρες της (σκουπιδο)-τηλεόρασης να περνάνε την ώρα τους, θεωρούν ότι λίγη αίγλη πέφτει επάνω τους.. έστω και δήθεν.
Ολοι βέβαια έχουν και ορισμένο κόψιμο, τον περίπου ίδιο σωματότυπο, η κορμοστασιές πρέπει να δηλώνουν σωστό lifestyle : φαγητό-γυμναστήριο-botox-κομμωτήριο-ρούχα ακριβά και κομψά..όλα στη τρίχα αλα Αμερική! Oπως ορίζουν οι διαφημίσεις, τα μοντέλλα, οι πασαρέλες.

Και που είναι οι αυθεντικοί; Που είναι αυτοί οι άνθρωποι που αψηφούν τα καλούπια που θέλουν άλλοι να μας βάζουν όλους; Υπάρχουν ευτυχώς πολλοί ανάμεσά μας με μπόλικη αυτοπεποίθηση που δεν νοιάζονται για τα κραξίματα που τρώνε καθημερινά απο τους δήθεν επειδή δεν πιάνουν τα κοινωνικά πρότυπα.
Αγαλλίασε η ψυχή μου πρόπερσι όταν στο σόου Britain Got Talent πήρε το πρώτο βραβείο ένας ασήμαντος πωλητής κινητών τηλεφώνων, με "αφτιαχτα" δόντια και περίεργο πρόσωπο, ατημέλητος στην αρχή αλλά με ΤΙ φωνή!!!


Και φέτος νάτη η κα Susan Boyle, απο ένα χωριουδάκι της Αγγλίας, με το λουλουδάτο φόρεμα και τα γνωστά πέδιλα, τη συμπεριφορά της επαρχίας σε προφορά και τρόπους, να ΤΟΛΜΑ να εμφανισθεί στη σκηνή, να αδιαφορήσει για τη κοροϊδία μέχρι ν' ανοίξει το στόμα της και οι αγγελικές νότες να ξεχυθούν . Δυστυχώς δεν έχω το βίντεο, αλλά μπορείτε να τη δείτε και εδώ http://www.youtube.com/watch?v=Il5TBgD9kHI

Θά ήθελα να μπορούσαμε όλοι να πετάξουμε απο το παράθυρο τις δήθεν ιδέες για το τι είναι σωστό-σεξυ-απαραίτητο και ας γίνουμε λίγο αυθεντικοί και με τα παχάκια μας, το χαμηλό μπόι χωρίς τις 20ποντες γόβες που μας κάνουν να περπατάμε σαν να είμαστε πάπιες (για να γουστάρουν τα οπίσθιά μας οι άντρες..μας λένε) και τις γλυκές ρυτιδούλες γύρω απο τα μάτια μας που συμβολίζουν τα γέλια και τίς χαρές που γευτήκαμε ως τώρα.

Σας παραθετω και ένα (δήθεν) ανέκδοτο που μου το είπε κάποιος

Σε ένα επαρχιακό αστυνομικό τμήμα ο αξιωματικός υπηρεσίας δίνει οδηγίες σε έναν υφιστάμενό του πώς να γράψει μία αναφορά.

Τη γράφει ο υφιστάμενος του την πάει, δεν του αρέσει του αξιωματικού γιατί ..κάτι του λείπει

"πρεπει να βάλεις μέσα μερικές φορές τη λέξη "δήθεν" στραβάδι, είναι λέξη που ακούγεται στο κόσμο της εξουσίας, δίνει άλλη υπόσταση".

Ετσι η αναφορά γράφεται ώς εξής

"Τη δευτέρα πρωϊνή ωρα ημέρας Σαββάτου ακούστηκαν δήθεν πυροβολισμοί απο διαμέρισμα 3ου ορόφου πολυκατοικίας στη δήθεν πόλη μας. Εντρομοι οι δήθεν κάτοικοι βγήκαν στα μπαλκόνια και στους δρόμους και κάλεσαν το 100 για να τους δήθεν προστατέψει. Οι αστυνομικοί απομόνωσαν τη περιοχή, κάλεσαν ασθενοφόρο και τη Σήμανση, βρήκαν μερικούς δήθεν μάρτυρες του συμβάντος και συνέλαβαν τον ένοικο που δήθεν ήταν εκείνη την ώρα στο διαμέρισμα με το δήθεν πιστόλι στο χέρι"

Υπογραφή

ΤΧ (δήθεν) Αξιωματικός Υπηρεσίας.

Εκτιμήσεις

Χρειάζεται ο άνθρωπος να στερηθεί κάποια πράγματα για ν' αρχίσει να τα εκτιμάει. Οχι δεν μιλάω για μεγάαααλες στερήσεις, αλλά για τα πιο απλά, μία βόλτα με τα πόδια στο Θησείο, ένα περίπατο δίπλα στο κύμα, μιά δουλειά στο κέντρο της Αθήνας, τις μυρωδιές των λουλουδιών την άνοιξη.

Μετά τις 20/3 που με πήρε η βρογχοπνευμονία-βήχας-νοσοκομείο-φάρμακα κλπ απο κάτω, αυτές τις μέρες, παρότι λίγο εξουθενωμένη για αυτά που πέρασα, άρχισα να βγαίνω έξω. Ποτέ άλλοτε ο ουρανός δεν ήταν τόσο γαλανός, οι πολυκατοικίες τελικά δεν είναι φρικτές, ένα σωρό πράγματα μαθαίνει κανείς βλέποντας τα μπαλκόνια και τις ταράτσες μας, το χαμόγελο του ψιλικατζή εγκάρδιο "καιρό έχουμε να σας δούμε", η θάλασσα αρχίζει να μου κουνάει χαμογελαστά τα κύματα "όπου νάναι θα ζεστάνει" και οι πέτρες του πεζόδρομου της Αποστόλου Παύλου ιδιαίτερα γλυκές. Οπως άλλωστε και ο καφές εκεί.

Μαθαίνω να εκτιμώ τη κάθε στιγμή. Ελπίζω να το κρατήσω αυτό και όχι να το θυμάμαι μετά τις φουρτούνες. Keep my fingers crossed

Η πρώτη φορά

Για πολλές εβδομάδες έβηχα, χωρίς πυρετό, χωρίς άλλο σύμπτωμα μόνο βήχα. Παραμονές 25ης Μαρτίου έπεσε η πεθερά μου και έσπασε την ωμοπλάτη της. Ολοι είμασταν στο νοσοκομείο, μπαινοβγαίναμε μέσα που είχε ζέστη, έξω που είχε ψόφο. Την ίδια νύχτα μου ήρθε πυρετός. Ο γιατρός μου έδωσε αντιβιοτικά, έφυγε η λοίμωξη αλλά έμεινε ο γνωστός βήχας. Πήγα σε άλλο γιατρό. Ο δεύτερος διέγνωσε αλλεργία λόγω της σκόνης που σκέπαζε όλη την Αθήνα - έδωσε και αντισταμινικά. Πήρα τα φάρμακα αλλά ο βήχας εκεί, αμετακίνητος. Αυξανόταν κυρίως το βράδυ, αδύνατον να κοιμηθώ πνιγόμουνα. Και έχανα δυνάμεις. Σκέφτηκα να πάω να δώ έναν ειδικό πνευμονολόγο. Πήγα στις 6/4. Μου έκανε ακτινογραφία θώρακος και μετά λύσσαξε να με βάλει την ίδια στιγμή στο νοσοκομείο γιατί είχα λέει βρογχοπνευμονία!!! "Μα δεν έχω πυρετό γιατρέ" ψέλλισα. "Μερικοί άνθρωποι δεν κάνουν πυρετό και η πνευμονία εύκολα τους καλύπτει όλο το αναπνευστικό τους". Με έπεισε.

Στις 7/4 μπήκα νοσοκομείο και βγήκα προχθές.

Η εμπειρία πρωτόγνωρη γιατί ποτέ ως τώρα δεν είχα νοσηλευτεί. Δεν είχε τύχει! Η κατά τ 'άλλα άφοβη Μαρίνα δοκίμασε άλλου είδους φόβους: εκείνους για το άγνωστο, για τις πολλές εξετάσεις που έκανα για πρώτη ομολογουμένως φορά, για τα πιθανά αποτελέσματα και βέβαια για την εξέλιξη της αρρώστειας. Τη Μεγάλη Τρίτη έδειξε υποχώρηση και την επομένη με στείλλανε σπίτι με πάρα πολλά φάρμακα και οδηγίες του ενός μέτρου!.

Το μαθηματάκι μου το πήρα. Να μην αμελώ τον εαυτό μου, πείθοντάς τον ότι τίποτα δεν τρέχει και ό,τι έχω θα περάσει με τη βοήθεια ενός τσαγιού ή μιάς παστίλιας για το λαιμό!. Η εβδομάδα της νοσηλείας ήταν δύσκολη και εγώ ατίθαση ασθενής. Πάλι καλά που με ανέχτηκαν. Γύρισα σπίτι μου και για 48 ώρες κοιμόμουνα, σηκωνόμουνα να φάω κάτι, να πάω τουαλέττα και μετά λήθαργος. Μάλλον απο ευγνωμοσύνη που γύρισα επιτέλους σπιτάκι μου.

Ηταν διαφορετικό Πάσχα το φετεινό γιατί λόγω του βήχα και νοσοκομείου δεν αγόρασα τίποτα και για κανέναν. Μόνο συντήρηση φαίνεται να έκανα, να επιβιώσω και όλα τ' αλλα θα έρθουν αργότερα.

Κατόπιν εορτής για τα γενέθλιά μου (18/4) θα σας κεράσω λίγο ποπ κορν

φρούτα εποχής
σοκολατάκια, πίτσα και ποτά και θα σας ευχηθώ Χριστός Ανέστη

Παρενέργειες...μιάς ασπιρίνης

Τη περασμένη εβδομάδα η πεθερά μου είχε ένα σοβαρό ατύχημα στο αεροδρόμιο του Ελ. Βενιζέλου - καθ'οδόν για 5ημερο ταξίδι σε Πορτογαλλία. Εχασε τις αισθήσεις της, γλίστρισε στο σκαλοπατάκι του πούλμαν, έπεσε ανάσκελα και χτύπησε στο κεφάλι. Αιμόφυρτη μεταφέρθηκε σε Αθηναϊκό Νοσοκομείο. Αίμα έτρεχε απο τα αυτιά της...οι γιατροί τα χρειάστηκαν. Κάποια στιγμή τα κατάφεραν και σταμάτησαν την αιμορραγία, η γυναίκα συνήλθε παρόλλα τα κατάγματα (2 στο κρανίο, ραγίσματα στον ώμο+ πλευρά, μώλωπες κλπ). Μετά βεβαιως ρώτησαν "τι φάρμακα παίρνει" για να κανονίσουν τη πορεία της αναρρωσης της. ΦΡΙΚΑΡΕ ο γιατρός (ήμουνα μπροστα και τον είδα) όταν ο πεθερός είπε ότι παίρνει μία ασπιρίνη την ημέρα εδώ και πολλά χρόνια, για προληπτικούς λόγους μαζί με τα Χ αλλα. Δεν είπε τίποτα όμως..εκανε την αναφορά του.

Και μετά μας έπιασε ο υπεύθυνος και μας έκανε διάλεξη για την ασπιρίνη, για τα υπέρ και τα κατά. Και ένα απο τα κατά ήταν το γεγονός ότι αραιώνει το αίμα, στη συγκεκριμμένη περίπτωση η αιμορραγία που δημιουργήθηκε θα μπορούσε να επιφέρει πολύ άσχημα αποτελέσματα, να χάσει ο ασθενής πάρα πολύ αίμα, να πέσουν οι αιματολογικοί δείκτες- υπο άλλες συνθήκες, ακόμη και θάνατο. Μας είπε πολλά που δεν τα θυμάμαι όλα τώρα, αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι την ασπιρίνη την παίρνουν πολλοί απο το σόϊ μας, ο πεθερός μου εδώ και πολλά χρόνια παίρνει, ο άντρας μου παίρνει (όχι καθημερινά- αλλά παίρνει), η μάνα μου έπαιρνε. Ηταν τότε κάτι σαν πανάκεια. "Μία ασπιρίνη την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα", λέγανε τότε.

Και τώρα η πάλαι ποτέ πανάκεια..αποκτάει άλλο νόημα. "Να ρωτάτε το γιατρό πρίν παίρνετε τα φάρμακα" λένε. "Μα ο γιατρός είχε πεί τότε, να παίρνει η γυναίκα ασπιρίνες, που λόγω των όποιων προβλημάτων είχε, μόνο καλό θα της έκαναν" αλλά και πάλι η γνωμάτευση ξεγλυστράει.."ναί αλλά όχι για πάντα"..και τελικά ο ασθενής μένει μετέωρος

τι να παίρνει

πόσο να παίρνει

για πόσο καιρό να τα παίρνει

και όταν /αν γίνει κάτι έκτακτο

τότε τί;

Μήπως θα ήταν καλύτερα να μην έπαιρνε τίποτα για προληπτικούς λόγους..ν'αφηνε τη βάρκα της υγείας της στο κύμα, ό,τι βρέξει να κατεβάσει..;

....................................

Σοκαρίστηκα πολύ όταν είδα το πλημμυρισμένο πλήν ξερό αίμα επάνω της, (αυτιά-μάγουλα-λαιμός-εντάξει τη καθαρίσαμε αλλά η πρώτη εντύπωση είναι που μετράει)..και βέβαια τώρα που έχουν περάσει οι μέρες και είναι καλύτερα, έχει πέσει ο αιματοκρίτης πολύ, τώρα αρχίζει η αγωγή αίματος, να τα σίδηρα, να οι αναλύσεις..

Δίκοπο μαχαίρι απεδείχθει η ασπιρινούλα.

Ευθανασία

Ισως να είναι μία πράξη τιμής, να απελευθερώνεις απο το πόνο τα άτομα που αγαπάς.

Ισως είναι μία πράξη ανδρείας να αποσυνδέσεις το μηχάνημα που κρατάει στη ζωή τη μάνα σου.

Ισως να θέλει πολλά κότσια να δώσεις την έγκρισή σου και ο κτηνίατρος να βοηθήσει τον καταδικασμένο σκύλο σου να πάει στον άλλο κόσμο.

Ισως να τα καταφέρω να προσφέρω ευθανασία στην ανίατα άρρωστη (στο τελικό στάδιο της Chronic Renal Failure CRF, δεν τρώει, δεν πίνει, δεν πάει τουαλέττα) 20χρονη γατούλα μου.

Η συνείδησή μου όμως με δέρνει.

Εδωσα θυμάμαι όρκο μία φορά στη μητέρα μου, αν ό μη γένοιτο ασθενήσει και μείνει φυτό, να της κόψω την παροχή και να την απελευθερώσω απο τους πόνους. Με κύτταζε όταν πατούσα τον όρκο μου την ώρα που τη συνέδεαν με το μηχάνημα, τη κύτταζα ξέροντας ότι τον πατάω. Τις τύψεις δεν τις γλυτώνεις είτε βοηθήσεις ν' αναπαυθεί, είτε δεν βοηθήσεις. Το μόνο που νόμισα τότε ήταν ότι πατώντας τον όρκο δεν θα χρειαστεί ποτέ μου να βρεθώ στην ίδια θέση, δεν θα χρειαστεί να τον ξαναπατήσω, δεν θα χρειαστεί να βρεθώ στο ηθικό δίλημμα να πάρω μία ζωή ή όχι! Α! Τα ηθικά διλήμματα δεν τα ορίζει καμμία θρησκεία. Εγώ τα ορίζω. Μέσα μου. Αναρωτιέμαι μερικές φορές πώς γίνεται να αθετούνται όλες μας οι αποφάσεις απο την ίδια τη ζωή που τα γυρίσματά της μας παίζουν σαν να είμαστε βότσαλα στο κύμα.

Εχω κάνει ευθανασία σε ζώα 2 φορές ως τώρα, μία για την αγαπημένη μου σκυλίτσα, την Elisabeth-Charlotte (Liselotte) ένα Γκέκας-Γιούρα που βρήκα αδέσποτο κοντά στη θάλασσα το 1985, που πέθανε απο σάρκωμα του οπτικού νεύρου στα 15 της χρόνια και δεύτερη για μία γατούλα που τη πάτησε κατά το ήμισυ αυτοκίνητο..τη βοήθησα να αναπαυθεί χωρίς άλλους πόνους το 1988. Και νάτο πάλι το πρόβλημα της ευθανασίας μπροστά μου.

Εχω δυσκολία να πάρω μία ζωή

Το Φακούλι (η γάτα) είχε μία αξιοπρεπή ζωή, ήταν γλυκιά φιλενάδα που σου έκανε παρέα την ώρα που μαγείρευες, δούλευες, κυκλοφορούσες στο σπίτι, καθόταν πάνω στο πονεμένο σου όταν αρρώσταινες, μίλαγε για τα θέματα που την απασχολούσαν και κυρίως με κυττούσε με βλέμματα αγάπης την ωρα που με χάϊδευε με τα ποδαράκια της. Της αξίζει ένας αξιοπρεπής θάνατος απο το να σαπίζει λίγη-λίγη μέσα στην οδύνη.

Εχω δυσκολία να της προσφέρω αυτόν τον αξιοπρεπη θάνατο και συγχρόνως έχω δυσκολία να μην τον προσφέρω.

Και χρειάζεται να το αποφασίσω αυτό σήμερα.

Παλιές μαθήτριες

Εχουμε μπεί σε ένα κόσμο που δεν σέβεται τίποτα. Οι μεγαλύτεροι ίσως σε ηλικία μπορεί να έχουν ακόμη ψήγματα ήθους και αξιών, μετά λύπης μου διαπίστωσα ότι πολλοι νεώτεροι (έως 35 ετών) όχι μόνο έχουν γκρεμίσει ό,τι καλύτερο πήραν απο τους γονείς τους αλλά δεν έχτισαν κάποιες άλλες αξίες-συμπεριφορές που θα τους κάνουν ώριμους και ενδιαφέροντες στα μάτια των παλιών.

Οταν ήμουνα φοιτήτρια έκανα ιδιαίτερα μαθήματα Αγγλικών σε παιδάκια του Δημοτικού ή και του Γυμνασίου, για να πάρουν το Lower. Μεταξύ των μαθητριών μου είχα και δύο αδελφές, ας τις πούμε Μαρία και Ελένη, η πρώτη 9 ετών η δεύτερη 7 που τους έκανα μάθημα μέχρι τα 14 τους χρόνια ώσπου να πάρουν δλδ το Lower. Τα καμάρωνα αυτά τα παιδιά, είχαν αξίες τις οποίες έγραφαν στις εκθέσεις τους, είχαν ήθος, ήταν έξυπνες και ευγενικές, με αγαπούσαν όχι επειδή μου το έλεγαν, οι πράξεις ήταν τέτοιες , είχα μεγάλη χαρά να τα διδάσκω και να συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό των επιτυχιών τους.

Περάσανε τα χρόνια.

Το τελευταίο χρόνο πως έτυχε και είχαμε με αυτές τις δύο κοπέλλες μία συνεργασία. Ηταν διαχειρίστριες στη πολυκατοικία που έμενε η μητέρα μου. Μετά το θάνατο της μητέρας μου, πήγαινα εγώ στις συνελεύσεις. Οι δύο πρώην μαθήτριές μου ανέλαβαν τη διαχείριση απο το 2007 και ύστερα. Είχα χαρά που τις ξαναείδα, είχαν μεγαλώσει, σπουδάσει, δούλευαν, είχαν φτιάξει τις ζωές τους. Λίγη-λίγη μου έφευγε όμως η χαρά.

Ο τρόπος που μου μιλούσαν ήταν..σαν να ήμουνα μιά αδιάφορη κάποια που έπρεπε να κάνει ό,τι της έλεγαν αδιαμαρτύρητα να πληρώνει χωρίς καμμία αξίωση, ενώ οι ίδιες δεν ήσαν εντάξει στις υποχρεώσεις τους σαν διαχειρίστριες: δεν τηρούσαν τις αποφάσεις των συνελεύσεων, έκαναν ότι τους κατέβαινε, δεν ενημέρωναν κανέναν και μετά μας κυνηγούσαν να πληρώνουμε.. τα σπασμένα. Δεν μου άρεσε αυτός ο τρόπος διαχείρισης και τους έκανα follow - up πράγμα που τις εξαγρίωνε. Στο τέλος ανταλλάξαμε πολύ χοντρές κουβέντες.. το λεξιλόγιο εκ μέρους τους υβριστικό-επιπέδου ψαραγοράς. Μα σε ποιάν απευθύνονται; Τι το πέρασαν; Οι σχέσεις διακόπησαν μαχαίρι. Εβαλα δικηγόρο και ησύχασα.

Και κάθομαι και λέω, έτσι μιλάτε εσείς ως 35 ετών, στους παλιούς σας δασκάλους, αυτούς που κοπίαζαν να σας μάθουν 5 γράμματα; Θυμάμαι πόσο σεβόμουνα τους δικούς μου δασκάλους, ακόμη και αυτούς που δεν συμπαθούσα τότε ιδιαίτερα. Μετά απο τόσα χρόνια συνάντησα ένα μαθηματικό απο το Γυμνάσιο, συνταξιούχο και ασπρομάλλη πλέον, που μονίμως με πέταγε έξω απο τη τάξη γιατί μίλαγα, εν τουτοις τον σεβόμουνα, γιατί έτσι είχα μεγαλώσει..να τιμάω αυτούς που προσπαθούν να μου μάθουν τον κόσμο.

Αλλάζει ο άνθρωπος και γίνεται σκληρός, συμφεροντολόγος, ίσως και άτιμος. Ισως αυτό να έγινε στις αδελφές Χ. Οι παλιες αγάπες και αξίες αντικαταστάθησαν απο εκείνες του αδηφάγου κόσμου. Μία σκαιά πραγματικότητα που επέλεξαν να έχουν.

Θα τις ξεχάσω όπως έχω ξεχάσει και άλλους ανούσιους ανθρώπους, όμως η πικρίλα αέναα θα συνδέεται με την ύπαρξή τους. Προφανώς δεν τις νοιάζει να τις θυμούνται έτσι.

Η "άλλη" Ρούσαλκα

Είδα τη Παρασκευή τη "Ρούσαλκα", μία όπερα του Ντβόρζακ σε τρείς πράξεις, που παίχτηκε στη Λυρική Σκηνή.

Μου άρεσε που η σκηνοθέτιδα τοποθέτησε το παραμύθι (με νεράϊδες, ξωτικά του νερού και του δάσους και πρίγκηπες-κυνηγούς) στο 19ο αιώνα. Ηταν κάτι πέρα απο τη φαντασία, αυτή η αλλαγή με εξέπληξε θετικά.

Μου άρεσαν οι φωνές των Τσέχων σολίστ, καθώς και η σκηνική παρουσία. Ξέχασα τα πάντα και μπήκα μέσα στο έργο. Τα κοστούμια εξαίσια, καθώς και η αίσθηση του υπαρκτού-απόκοσμου μέσα απο τα κάτοπτρα. Για πρώτη φορά σε ένα παραμύθι ο κεντρικός ήρωας (εδώ ο πρίγκηπας) δεν ξέρει ούτε ποιος είναι σαν προσωπικότητα, ούτε τι θέλει, αλλά αιωρείται ανάμεσα στην έλξη πρός τη νεράϊδα αλλά και πρός την ανίχνευση και αποδοχή του άλλου του εαυτού που ακόμη ψάχνεται μέχρι να κατασταλαξει.

Δεν μου άρεσε που πρίν ξεκινήσει η παράσταση, μέλη της Ορχήστρας μοίραζαν φειγ-βολάν στην είσοδο της Λυρικής, όπου ανέφεραν το ομοφυλλοφιλικό στοιχείο που είχε βγάλει στην επιφάνεια η σκηνοθέτης. Θεώρησα τη κίνηση αυτή σεμνότυφη και άτοπη.

Μη προδιαθέτεις τον θεατή, αστον να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.

Μου άρεσε όμως που στο τέλος της παράστασης κάποιοι γιουχάρανε και την ορχήστρα φωνάζοντας μάλιστα "Να πάτε στη Τεχεράνη-ψευτοπουριτανοί"

Δεν μου άρεσε που στο φινάλε, πεταχτήκαν κάποιοι και γιουχάρανε όλο το θίασο επειδή διαφωνούσαν για τις gay σκηνές. Πέρα απο τη σκηνοθεσία υπάρχει και η όπερα, οι φωνές, οι καλλιτέχνες, το ταλέντο τους - άϊντε έτσι όλα τα αμαυρώνεις επειδή σοκαρίστηκες / διαφώνησες για τα γενόμενα!!!

Και όταν εμφανίσθηκε και η σκηνοθέτης επι σκηνής, δεν μου άρεσε που δεν πρόλαβε να πεί τίποτα η γυναίκα για το έναυσμα που την ώθησε να ερμηνεύσει έτσι αυτό το παραμύθι, απο τα "ουουου" και τα "εξω" που αντηχούσαν παντού.

Κανονικά πρώτα ακούμε τις απόψεις των άλλων και μετά μιλάμε. Αλλά εδώ είναι Ελλάς. Απολίτιστη Ελλάς.

Το Βήμα έγραψε και εδώ αν ενδιαφέρεστε και η tvxs έχει ένα βίντεο σχετικά με τα χθεσινα επεισόδια εδώ.

5 Ζοχαδιάσματα (Pet peeves)

Μου έκανε πρόσκληση η Λινα σε μπλογκοπαίγνιον, να αναφέρω 5 πράγματα τα οποια φαινομενικα ειναι ασημαντα , αλλά μ' εκνευρίζουν πολύ. Τι λές κοπέλλα μου, μόνο 5 σε εκνεyρίζουν ολόκληρη Daily Madness!

Τα κάτωθι ισχύουν και για τα δύο φύλλα - να είμαστε εξηγημένοι!

Στο αυτοκίνητο
Ολοι όσοι ενώ βρίσκονται 10 αυτοκίνητα πίσω, κορνάρουν με το που θα ανάψει το πράσινο. Βγάζουν φλάς αριστερά και στρίβουν δεξιά. Η απλά στρίβουν σε οποιαδήποτε κατεύθυνση, το φλάς είναι για τους λαμάκες. Περνάνε πάντα με κόκκινο - που να περιμένεις τώρα. Βρίζουν χυδαία όποιον σταματάει με κίτρινο. Το φάσκελο δίνει και παίρνει.

Στο Φανάρι

Σταματημένοι, σκαλίζουν τη μύτη τους, καθαρίζουν τα δόντια τους με το νύχι, ή και το σπανάκι απο τα αυτιά τους, καθαρίζουν το λαιμό τους, ανοίγουν τη πόρτα, φτύνουν στο οδόστρωμα και την ξανακλείνουν. Ενίοτε σουτάρουν τα άδεια τενεκεδάκια αναψυκτικών απο το παράθυρο έξω.

Στο πάρκινγκ

Παρκάρουν εκεί που είναι χώροι για ΑΜΕΑ, ή αλλού στραβά, πιάνοντας τουλάχιστον 2 θέσεις. Αλλες πάλι φορές όπου νάναι, σε ράμπες, πεζοδρόμια, κλείνοντας εισόδους πολυκατοικιών, διπλα-τριπλα, ακόμη και πάνω στις ράγες των τραίνων.

Λίγο κρασί (και σουβλάκι)..

Εχουν φρικτούς τρόπους στο τραπέζι, τρώνε και απο το στόμα τους πέφτουν ψίχουλα παντού, μιλάνε μασώντας και χειρονομώντας, ξύνουν τα πόδια τους, το κεφάλι τους και τα αποτέτοια τους, και/ ή αμολάνε και τις πορδές τους, ενω συνεχίζουν το φαγητό τους. Τους αρέσει πολύ το μπάσκετ γι' αυτό πετάνε τη σακκούλα των σκουπιδιών εξ αποστάσεως στο κάδο για να δούν αν θα πέσει "καλάθι", αν σκάσει στο πεζοδρομιο, την αφήνουν και φεύγουν. Γκρινιάζουν μετά για το πόσο κακό δημαρχο έχουν.

Λίγο θάλασσα

Στη παραλία πασαλείβονται με γάλα καρύδας + 56 βότανα με αποτέλεσμα να περνάνε και να πέφτει θανατικό. Οχι όμως απο την ομορφιά τους! Σβήνουν τα τσιγάρα τους στην αμμουδιά. Ακούνε Βίσση και Τερζή στη διαπασσών ενώ παίζουν ρακέττες πατώντας πάνω σε όσους κάνουν ηλιοθεραπεία για να πιάσουν το μπαλλάκι. Μετά τη γυμναστική-ιδρώτα-ηλιοθεραπεία+βρώμα καρύδας, δεν κάνουν ντούς αλλά μπαίνουν στο κατάμεστο λεωφορείο...

Αυτάαααα!

Ας γράψουν αν θέλουν οι Georgia, Lifewhispers, An-Lu, Kitsomitsos, Anna Silia, Juanita, Marialena, Νίνα, Ελληνίδα, Estrella, γυάλινο δάκρυ, κωλόγρια, τανίλα, So far, Citronella, Μεροπη

Οι 100 Ελληνες

Καλεί η τηλεόραση τηλεθεατές να παρακολουθήσουν την εκπομπή και να ψηφίσουν ποιός απο τους 100 ήταν ο μέγιστος, ο "καλυτερότερος" που λένε στα νέα ελληνικά μας :-( . Το αντικείμενο είναι η εμπεριστατωμένη ψήφος των τηλεθεατών σχετικά με τη σειρά προτεραιότητας.

Ποιός απο τους 100 θα επισκιάσει τους άλλους σύμφωνα με τη προτίμηση του τηλεθεατή; Ποιός ευεργέτης θα πάρει το τελικό βραβείο που θα είναι ταξείδι σε εξωτικό νησί με 32 γράμματα; Τι θα είναι αυτός/αυτή; Πολιτικός, φιλόσοφος, στρατιωτικός, συγγραφέας, ηθοποιός, άγνωστος στρατιώτης, κατακτητής, η Ωραία του Πέρα, τί; Με ποιό κριτήριο κάποιος θα υπερτερίσει άλλου; Θέλει πολύ προσοχή το πράγμα, πώς θα ψηφίσεις δλδ τον Χ ρίχνοντας στα ερέβη τον Ψ, αιωνίως να χοροπηδάει απο ντροπή στο τάφο του που οι νεοέλληνες τον έχουνε γραμμένο, πώς παίρνεις την αίγλη απο τον έναν και τη δίνεις στον άλλο, με τι κριτήριο η κα Πουλχερία θα καταψηφίσει τον Κολοκοτρώνη και θα προτιμήσει έναν άλλο, γιατί πάντα συχαινόταν τους μουσάτους, ε; Ασε που επιτέλους θα στείλει απο εκεί πούρθε τον Δημοσθένη που τσεβδιζε κιόλας (και βασάνιζε στο σχολείο το κανακάρη) ενώ ο Λαζόπουλος μια χαρά ξεσπαθώνει και μας τα λέει χύμα, αλλά! Το πράγμα απαιτεί όλη μας τη φαιά ουσία. Δύσκολο. Θέλει πολύ σκέψη


απο τους μικρούς έως και τους μεγάλους.

Τεράστια τα ερωτηματικά που κατακλύζουν το μυαλό μας. Ποιός θα είναι ο τυχερός, που θα πάρει τον big brother του και θα στεφτεί "άξιος"; Που θα κατακυρωθεί απο όλη την ελληνική επικράτεια ώς ο Εξοχος όλων των εποχών. Θα τον στραβοκυττάνε βέβαια οι επιλαχόντες απο τους τάφους τους-σπίτια τους, αλλά τι να κάνουν, η αθάνατη ψυχή των Νεοελλήνων θα το πεί, θα το λαλήσει, θα το ψηφίσει και θα το υπερασπισθεί στο τηλεοπτικό μαλλιοτράβηγμα (συγνώμη debate το λένε τώρα) που θα ακολουθήσει.

Αθάνατη Ελλάς

ρούφα το γάλα σου

έτσι κι αλλιώς

σ' αρέσει να σκάς

αλλά στη ΤιΒι

που σε χρειάζεται

για να κάνει εκπομπή

κατεβάζεις ως κάτω το βρακί

και εκεί

βεβαίως (παρα)μιλάς

και συμμετέχεις

στα κοινά (κενά)

και καταψηφίζεις

ό,τι σε χαλάει

για να δείξεις

σε όλους του λαούς

τι σημαίνει

Η

Νέα (Γ) Ελλάς

Η οδοντόκρεμα

Η πώς το σωληνάριο μιάς οδοντόκρεμας θα σας διαλύσει τη σχέση σας.

Διάβασα στο περιοδικό ΕΥ ΖΗΝ ένα άρθρο σχετικά με τις εύθραυστες σχέσεις ζευγαριών που αρπαζόμενα απο το ένα τίποτα, τη βρύση που στάζει (αλλά που ΕΣΥ δεν διόρθωσες), το κάθισμα της τουαλέττας (που το αφήνεις μονίμως ανασηκωμένο) βγάζουν όλα τα απωθημένα τους πάνω στο έτερον ήμισυ και τελικά ή κρεμάνε μούτρα ή χωρίζουν. Ενα πολύ καλό άρθρο για τα προβλήματα της εποχής μας.

Αυτό που με έκανε να σταθώ ήταν το θέμα της οδοντόκρεμας. Τσακώθηκε ο γράφων με τη κοπέλλα του όταν εκείνη του έκανε παρατήρηση για το τρόπο που μεταχειρίζεται το σωληνάριο της οδοντόκρεμας. Εκείνος το άφηνε ανοιχτό - ξεραινόταν το περιεχόμενο = καυγάς. Το ζούλαγε στη μέση και όχι απο κάτω = καυγάς. Ξαφνικά αναρωτήθηκα, πώς συμπεριφέρομαι στην οδοντόκρεμα του σπιτιού και αν αυτή σκοπεύει να μου γκρεμίσει το γάμο μου. Ταυτίστηκα απόλυτα με τον αρθρογράφο, Γιώργο Κωνσταντινίδη, που απόρησε για τη γκρίνια της κοπέλλας του, γιατί και εγώ την ξεχνάω ανοιχτή, πόσες μα πόσες φορές έχω χάσει και το καπάκι και τη κλείνω με ένα κομματάκι αλουμινόχαρτο, επίσης απο τη μέση την πιάνω και τη ζουλάω για να βγεί, ενώ ο Κ τη ζουλάει απο κάτω πρός τα πάνω. Ποτέ όμως δεν μαλώσαμε γι' αυτήν . Ενώ εκείνοι γίνανε μαλλιά κουβάρια. Και χωρίσανε μετά.

Αυτό που με αποτελείωσε στο άρθρο ήταν η γνώμη κάποιας επικοινωνιολόγου ότι "'οσοι παραμελούν να βάλουν το πώμα στην οδοντόκρεμα, παραμελουν και τις γυναίκες" και "Πώς μπορεί ενας άντρας να πιάσει απαλά μια γυναίκα απο τους γοφούς όταν ένα ταλαίπωρο σωληνάριο το συνθλίβει απο τη μέση;" Ελεος βρε παιδιά! Τι μου λέτε δλδ, ότι παραμελώ τον άντρα μου ή δεν του φέρομαι όπως πρέπει με βάσει μιά οδοντόκρεμα!!! Ούτε ο αστυνόμος Σαϊνης δεν θα έβγαζε τέτοια συμπεράσματα!

Και κάθομαι και σκέφτομαι πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στην εποχή μας απο τις λογείς γενικευμένες εξυπνάδες που ο κάθε ένας λέει δημοσίως για να παρασύρει τον κόσμο σε συμπεράσματα. Αλλοίμονο αν τα τέστ " δείξε μου το βρακί σου, να σου πώ τι πεθερά θα αποκτήσεις" ήταν και σοβαρά!.

Ολο το βράδυ χθές καθόμουνα σε αναμένα κάρβουνα. Ελειπε το πώμα της οδοντόπαστας.. κάπου τόχα πετάξει. Αφαντο! Επίσης ήταν ζουληγμένη στη μέση σαν ανάποδο γαμώτο. Περίμενα τον καυγά..που όμως δεν ήρθε. Μάλλον δεν ανήκουμε στα μοντέρνα ζευγάρια που μαλώνουν για να επικοινωνούν,, ισορροπώντας έτσι τις σχέσεις τους και έχουν κάνει τσίκλα το " άμα δεν έχεις τίποτα να πείς, πρέπει να τσακωθείς".

Αραγε εσείς θα μαλώνατε για τη κουλούρα της τουαλέττας, τη βρύση που στάζει, το κουμπί που δεν ράφτηκε, βάζοντας ετσι υποθήκη στη σχέση σας;

Γειτονες

Παρακαλώ όσοι ενδιαφέρεσθε δώστε μία γνώμη. Εχω πρόβλημα με τους γείτονες στη πολυκατοικία που μένω.

Γεγονότα

Κάθε σχεδόν βράδυ εδώ και 20 περίπου μήνες απο τότε που μετακομίσαμε σε αυτό το διαμέρισμα, η οικογένεια του κάτω ορόφου αφήνει τη τηλεόραση στη διαπασών τις νύχτες μετά τα μεσάνυχτα, είναι τόσο δυνατά που ακούμε καθαρά τους διαλόγους/μουσικές και δεν μπορούμε να κοιμηθούμε. Συγχρόνως έχει βάλει το σκύλο στο μπαλκόνι ΜΟΝΙΜΑ, γαυγίζει συνέχεια το δόλιο το σκυλί, λερώνει δεν τα μαζεύουνε, μυρίζει άσχημα το καλοκαίρι. Μία απο τις "κυρίες" αυτές κάνει συνεχώς παράπονα σε όλους και για όλα. Επανηλειμμένα έχω πάει στο σπίτι της και της έχω ζητήσει να χαμηλώνει την ένταση το βράδυ, με έγραψε κανονικά. Μετά της χτύπησα το κουδούνι μία νύχτα, περασμένες 12.30 μου άνοιξε και της παραπονέθηκα ξανά. Πραγματικά χαμήλωσε την ένταση για λίγες μέρες και μετά πάλι στη διαπασών. Την επομένη με πήρε τηλέφωνο και με απείλησε ότι θα μου στείλει τον γιό της "είναι 1.80 άντρακλας, θα σε σπάσει στο ξύλο" μου είπε. Τα ανέφερα στο διαχειριστή, ήρθε μια φορά και διαπίστωσε ότι ο ήχος ήταν πολυ δυνατός, της έκανε σύσταση, εκείνη κατηγόρησε άλλους ότι ενοχλούν κλπ. Εχθές πήγα πάλι στις 12.30 το βράδυ, της ξαναχτύπησα τη πόρτα και δεν μου άνοιξε.. έκανα βέβαια φασαρία. Σήμερα το πρωϊ με ξαναπήρε τηλέφωνο απείλησε να με μηνυσει που της χτύπαγα τη πόρτα τη νύχτα, δηλώνοντας ότι ως τις 12.30 επιτρέπεται κάθε βράδυ να κάνει πάρτυ αν της αρέσει και ξανά ότι θα μου στείλει το γιό της να με σαπίσει στο ξύλο.

Πήγα στην Αστυνομία και μου είπαν ότι μπορεί να κάνει πάρτυ έως τις 23.00 μετά είναι ώρα κοινής ησυχίας.

Υπάρχουν διάφορα σχέδια για το πώς θα προσπαθήσουμε να το λύσουμε το πρόβλημα, πρότεινε κάτι ο αστυνομικός υπηρεσίας, ο διαχειριστής, τα πεθερικά κλπ.

Θα ήθελα να μου πείτε και εσείς τη δική σας γνώμη. Τι να κάνω.

Διάπλαση συνειδήσεων

Πόσες ώρες περνάμε σαν Ελληνες κολλημένοι στην οθόνη της τηλεόρασης; Για άπειρους λόγους το κάνουμε, για ενημέρωση, για ψυχαγωγία, για εκπαίδευση, γιατί δεν έχουμε κάτι καλύτερο, γιατί μας βολεύει, γιατί συνηθεια είναι, γιατί το ίδιο κάνει και ο γείτονας/φίλος/συνάδελφος και τι θα πούμε αύριο όταν θα βρεθούμε...για ...για.. για 1000 λόγους ο κάθε ένας απο εμάς βλέπουμε τηλεοραση. ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ.

Πάρα πολλές ώρες στηνόμαστε μπροστά στην οθόνη. Καμμιά φορά παίρνουμε και το φαγητό μας μαζί σε δίσκο-πιάτο-πιατέλλα-κατευθείαν το κουτί του ντελίβερι, χωρίς μαχαιροπήρουνα, αντε με το πηρούνι, μόνο. Τα δόντια μας αναλαμβάνουν τη κοπή, όπως και οι σκύλοι. Η γεύση να πετάγεται απο το παράθυρο, είτε τρώμε κοντρα-πλακέ είτε την τελευταία έμπνευση του the best 10-michelin-stars chef δεν βλέπουμε διαφορά γιατί η προσήλωσή μας είναι στο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Οποιο πρόγραμμα. Εχει γίνει η τηλεόραση εξάρτημα αναπόσπαστο της ζωής μας, μερικοί απο εμάς έχουμε και απο μία συσκευή σε κάθε δωμάτιο, ιδιαίτερα στο μπάνιο. Ακόμη και την ώρα που χαλαρώνεις να βλέπεις...TV. Εγκεφαλικό κουρκούτιασμα.

Μας έχουν πάρει είδηση οι δημιουργοί εκπομπών και πειραματικά μας πετάνε ό,τι τους κατέβει. Μερικές ιδέες τις παίρνουν απο το εξωτερικό, άλλες τις σκέφτονται στην πορεία. Μας έχουν καταλαβει πόσο εθισμένοι είμαστε στη φτήνεια, τι έκανε ο Χ-ποιός πέθανε-παντρεύτηκε-πλούτισε και χρησιμοποιούν την τηλεορασούλα σαν το κόκκαλο, μπροστά στον πεινασμένο για δράση, για ζωή αποχαυνωμένο, αδρανη τηλεθεατή. Εσένα, εμένα, εμάς.

για να μας βάλουν στο τρυπάκι του οτιδήποτε. Ο σαβουροφάγος, σαβουροπότης, σαβουρογάμ@@ και σαβουροθεατής είναι εμπορεύσιμα είδη για περαιτέρω διάπλαση. Ο,τι θέλουν μας κάνουν. Μας σερβίρουν τις δικές τους ειδήσεις, ταινίες, ντοκιμαντέρ, πρωϊνάδικα, μεσημεριάτικα, βραδιάτικα θέματα που θα μας απομακρύνουν απο τη ζωή εκεί...έξω.

Είδα μία καταπληκτική έκθεση γελοιογραφίας στο Πειραιά με θέμα "TV και πολιτισμός" οργανωμένη απο το Εθνος. Ολη μας η ζωή, όλες μας οι απόψεις-επιδράσεις-αντιδράσεις-επαναστάσεις-επιτυχίες-ευτυχίες-αδικίες πνίγονται απο την έξη μας να καταπίνουμε ότι θέλει η Θεά Τηλεόραση, να μεταμορφωνόμαστε σε ζηλωτές της και να την μεταδίδουμε και στα τέκνα μας..μη χάσουν τη γραμμή.

Πήρα και το βιβλίο της έκθεσης. Πικρό αλλά αληθινό. Μήπως θα μπορούσαμε να περνάμε έστω και 1 ώρα λιγώτερη μπροστά στο χαζοκούτι; Ο κάθε ένας απο εμάς. Μήπως θα μπορούσαμε να σκεφτούμε τη πιθανότητα ελευθέρωσής μας απο τα δεσμά του έτοιμου ξαναμασημένου που μας προσφέρετε για να το καταπιούμε;

(H γελοιογραφία είναι του Ahmet Aykanat (Turkey)