JellyPages.com

Πέμπτη, Ιουλίου 22, 2010

Μέρες Ιουλίου

Τέτοιες μέρες περίπου..πρίν απο χρόνια, ήταν που χάλασα το σπίτι μου. Χάλασα το γάμο μου. Εστησα στο τοίχο τη παλιά μου ζωή, στόχευσα και έρριξα διάνα. ΜΠΑΜ!

Οχι δεν έγιναν αυτά αυθόρμητα, τα μελετούσα τουλάχιστον 6 μήνες. Τότε που γύριζα στους δρόμους ανάμεσα απο τα μαθήματα, τότε που όργωνα συνοικίες, τότε που περπατούσα αλλά δεν έβλεπα, πέρα απο πεζοδρόμια και φανάρια. Τότε που έτρωγα επειδή έπρεπε να φάω, τότε που έπινα όταν δίψαγα, αλλά που κοιμόμουνα σαν το τούβλο απο τη κούραση. Χιλιόμετρα περπαταγα κάθε μέρα. Περπάταγα και σκεφτόμουνα, τις παλιές ονειρεμένες στιγμές. Τις στιγμές που έβλεπα σαν ονειρεμένες, με το κουλό μου όραμα, πιστεύοντας ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αυτό που φαίνονται. Αυτό που σου δείχνουν. Οτι δεν υπάρχουν μυστικά, ότι όταν ερωτεύεσαι γίνεται επειδή το αισθάνεσαι έτσι και όχι επειδή βολεύει.. Οτι η ζωή που του προσέφερα ήταν το απόλυτο άπιαστο όνειρο..και βέβαια το άδραξε..πιστεύοντας ότι θα κρατήσει για πάντα. Προφανώς έπασχα απο μυωπία.
Ο έρωτας όμως κάτι σαν μυωπία είναι. Στραβώνεσαι χωρίς να ρωτάς. Οποια η απάντηση, καλή σου φαίνεται. Και μου το είπε η μάνα "μη τον παίρνεις, δεν είναι αυτό που σου δείχνει". Ομως ήταν όμορφος και αυτό απο μόνο του, μου άναβε τα λαμπάκια του πάθους. Ο γάμος ποτέ δεν με απασχόλησε, εκείνος ήταν που τον ήθελε, μαζί με τη μητέρα του η οποία με λάτρεψε απο τη πρώτη στιγμή.
Τύψεις δεν έχω που έκανα αυτό το γάμο. Πέρασα καλά τα 8 έγγαμα χρόνια. Και με τη Τζήν (τη μαμά του) μιά χαρά περνάγαμε..μέσα απο ατέλειωτα ουζάκια και σοκολατένια ταξείδια. Είχαμε πολλά κοινά. Το κυριώτερο ήταν που γελούσαμε πολύ.. παίρναμε το σκύλο μου, πιανόμασταν χεράκι-χεράκι και πηγαίναμε..σε πανηγύρια, στη λαϊκή, χτίζαμε παλάτια με άμμο, χανόμασταν σε συνοικίες της Ολλανδίας..κάναμε και κανένα τσιγαριλίκι..και μετά πολύ γέλιο. Το αστείο είναι που πάντα η μάνα μου φοβόταν μήπως οι συνομήλικοι μου με παρασύρουν στα ναρκωτικά..που να φανταστεί ότι η πρώην πεθερά..που και πού κάπνιζε του Θεού το χορταράκι. Αυτή η σχέση με τη Τζήν ήταν που καθυστερούσε την απόφασή μου να χωρίσω.. η φιλία της μετρούσε.

Ηταν μετά τη παράσταση των Pink Floyd που παρακολουθήσαμε όλοι στον ΟΑΚΑ και που μετά πήρα την απόφαση να χαλάσω το γάμο. Είχα ήδη βρεί δικηγόρο εννοείτε. Δεν ήθελε καθόλου να χωρίσουμε ο άντρας μου τότε, έκλαιγε, φώναζε, παρακαλούσε. Στο τέλος θύμωσε, γίνηκαν διάφορα. Αλλά τελικά τα μάζεψε και έφυγε. Εδωσε και το διαζύγιο και τέλος. Οι περισσότεροι φίλοι μας, πήραν το μέρος του..μία κοπέλλα μόνο έμεινε κοντά μου..και τελικά αναχώρησε και εκείνη. Μου έρριχναν το άδικο, βλέπεις. Δεν είχαμε πεί όλη την αλήθεια. Είπαμε σε όλους άλλα πράγματα, επουσιώδη..ιδιαίτερα στη Τζήν. Αυτός ο χωρισμός ήταν οδυνηρός.

Και εγώ ξανάρχισα τη ζωή μου απο την αρχή..μέρες κάποιου Ιουλίου. Που μετακόμισε και πήρε τη δική του οικοσκευή.. τα πιάτα, τα ποτήρια, τα μαχαιροπήρουνα..κάποια τραπέζια, λάμπες..μικροέπιπλα. Η σκυλίτσα μου δεν τον είδε να φεύγει, την είχα πάει στη μάνα μου, τον περίμενε όμως να γυρίσει πολύ καιρό.

Τέτοιες μέρες ήταν..που έμαθα να πηγαίνω σινεμά μόνη μου. Ωσπου να ξανα-κάνω νέους φίλους... Πήγαινα βέβαια με τη μάνα μου βόλτες, αλλά αυτό το κάναμε πάντα, δεν είναι το ίδιο. Εκείνο το καλοκαίρι όμως, δεν ήμουνα μόνη. Μία φίλη-στήριγμα των αποφάσεών μου, με φιλοξένησε στη Σαντορίνη, στο σπίτι της για 15 μέρες περίπου. Μετά πήρα μπρός και έκανα νέα ζωή..



Ομως εκείνο τον Ιούλιο με συντρόφευε αυτό το τραγούδι που σου άρεσε, Μ.Χ.

9 σχόλια:

An-Lu είπε...

Οι μεγάλες αποφάσεις πονάνε αλλά κάνουν καλό στην ψυχή...

Lily είπε...

Απλά μου άρεσε αυτό που διάβασα.
Καληνύχτα σου :)

Lily είπε...

Επίσης εκπληκτικό το τραγούδι!

Estrella είπε...

Τί να πώ ρε κοπέλα μου, μπράβο σου. Αν ήταν αυτό που έπρεπε να κάνεις και είσαι καλύτερα τώρα μπράβου σου. Και σου εύχομαι να μην είσαι ποτέ μόνη, ότι και να σημαίνει για σένα μοναξιά, όχι απαραίτητα σύντροφος δλδ.

amalthia είπε...

έστω και ένας φίλος καλός κάνει τη διαφορά!

τελικά,όλα στη ζωή είναι θέμα αποφάσεων..τις παίρνεις και μετά αντιμετωπίζεις τις συνέπειες,καλές ή κακές.

σου εύχομαι πάντα να έχεις τη δύναμη να παίρνεις αποφάσεις!

moutro είπε...

Οι αποφάσεις και οι δυσκολίες είναι τελικά μέσα στο μυαλό... Αν έχεις από αυτό, απλά(και τόσο δύσκολα)προχωράς. Να είσαι πάντα καλά!

DaisyCrazy είπε...

δεν είναι μαγικό πως μερικές φορές συνδέονται άθελα μας τραγούδια με περιόδους της ζωής;


βρήκες τη δύναμη να πάρεις μια μεγάλη απόφαση που άλλοι δε θα έπαιρναν ποτέ και γι'αυτό μπράβο σου. μπράβο που τόλμησες. ως γνωστό ο τολμών νικά!

Marina είπε...

Πάνε πολλά χρόνια που χωρίσαμε με εκείνον..κλείσαμε αισίως 20. Ομως οι θύμησες στενά συνδεδεμένες με ήχους..
Πώς τυχαίνει κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, να είναι καλοκαίρι..μέρες επετείου, ε;
Συμπτώσεις..

DaisyCrazy είπε...

συμπτώσεις ή συναντήσεις; :)