JellyPages.com

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2007

2008

Σας εύχομαι η νέα χρονιά να είναι μέσα στη μουσική, στην ομορφιά και στις αγκαλιές αγαπημένων προσώπων.





Καλή Χρονιά!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2007

Χμμμ!

Επειδή η φωνή μου δεν είναι ό, τι ήταν παλιά, καμμία σχέση με τις άριες που σπάζαν κρύσταλλα των παρελθόντων μηνών, γράφω το γλυκανάλατο αυτό κείμενο, γιατί ναί μεν τα φάρμακα με πιάσανε για κυνήγησαν το μικρόβιο με τά του πυρετού του έξω, άφησαν όμως ανοιχτές διόδους ώστε όντως να βγεί έξω.

Πάει να πεί, 1) έναρξη συναχίου απο χθές. Σήμερα η μύτη μου είναι σαν του Πινόκιο, άδικο γιατί δεν έχω πεί κανένα ψέμμα εδώ και 48 ώρες (τόσο πολύ). Και συνεχίζει ακάθεκτο να τρέχει, τρέχω και εγώ να μαζεύω τις μύξες μου με μυρωδάτα χαρτομάντηλα που μου φέρνουν φτάρνισμα, αψιού μέσα στο χαρτομάντηλο, φύσηγμα μύτης και πάλι αψιού γιατί τα χνούδια μου φέρνουν φτάρνισμα.. αφήστε με!.

2) Η απόλυτη καύλα!. Η φωνή μου έγινε σαν της Amanda Lear, πού να τη ξέρετε οι νεώτεροι. Ηταν εκείνη που τραγούδησε πρώτη το "Give a bit of hmm! to me" σπάζοντας κάθε ίχνος αισχύνης γιατί τα μάτια μας βλέπανε ΚΟΥΚΛΑΡΑ αοιδό, τ'αυτιά μας όμως ακούγανε ΜΠΑΣΟ ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟ να τραγουδάει - ασε που μερικοί λέγανε ότι ήταν εγχειρισμένο τραβεστί.
Τα συμπεράσματα δικά σας.



Πολλοί και πολλές προσπάθησαν να τη μιμηθούν, πρώτη η δική μας Εφούλα, δεν είναι όμως το ίδιο..




Δεν μιλάω πολύ για να μη γελάνε όσοι με ακούνε. Βουβά, βήχοντας, πορεύομαι..

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 28, 2007

After Christmas blues

Τι blues δλδ καλύτερα να έλεγα blacks and arahna! This Christmas fariggitida rules! Εχοντας ήδη καταπιεί 1,5 κουτιά αντιβίωσης μου έπεσε ο πυρετός, άνοιξε και ο λαιμός μου, σταμάτησαν τα ρίγη..υποτίθεται ότι γιατρεύτηκα ναί? Οχι. Μου ξεκίνησε ένας τσιγαρόβηχας άλλο πράγμα, και να κάπνιζα να πάει στα κομμάτια, αλλά εχω να καπνίσω απο τότε που ήμουνα 14 ετών (όχι σηκωμένα φρύδια πλήζ, απο τότε ήμουνα bad girl). Ετσι ο ντόκτορ είπε ότι πρέπει να συνεχίσω να πίνω χαπάκια..να δώ πόσο θ αντέξω, τα αντιβιοτικά μου φέρνουν απίστευτη διάρροια, ήμουνα που ήμουνα βολική στη τουαλέττα, το μόνο που μου μένει είναι να πάρω το μαξιλαράκι μου και να βολευτώ εκεί πέρα. Κι αν δεν περάσει ο βήχας μέχρι μεθαύριο, ίσως ν' αλλάξω φάρμακα σε πιο δυνατά (εκεί είναι που θα μετακομίσω στο λουτρό) . Τρελλάθηκα στη κλεισούρα, 5 μέρες έμεινα σπίτι, ούτε τα σκουπίδια δεν κατέβαζα (έβγαλα τις σακούλες στο μπαλκόνι) μόνο ταινίες στο dvd είδαμε τόσες που στραβωθήκαμε πιά!
To Christams dinner οργανώθηκε για μία ακόμη φορά σπίτι μας και παραλίγο να μη πραγματοποιηθεί γιατί όλα μας πήγαιναν στραβά! Το πρωί της Τρίτης πιάσανε τον Κ κάτι πόνοι στη κοιλιά, κάτι σφάχτες, δεν μπορούσε ούτε να περπατήσει, έχει κήλη, φοβήθηκα αρκετά, είπα μη τον πάω Νοσοκομείο..αλλά τελικά όταν ξάπλωσε και κατάπιε Ζαntac του πέρασε και μπόρεσε να καθίσει και στο τραπέζι. (Κάθε που τον πιάνει πόνος ορκίζεται ότι θα πάει στο γιατρό την επομένη ΝΑΙ, μόλις του περναει το ξεχνάει..) Το ίδιο βράδυ σήκωσε όμως πυρετό και έφερα γιατρό..διάγνωση : Οξεία φαρυγγίτιδα..καλά! Πρωτότυπο!
Τώρα είμαστε 3 οι άρρωστοι! Η αφεντιά μου που όντας λίγο καλύτερα κάνει εξωτερικές δουλειές τυλιγμένη σαν χανούμισσα με κασκώλ και με τη μύτη μέσα στα χαρτομάντηλα, ο Κ ξαπλωτός αγκαλια με μία γάτα (αντί για θερμοφόρα), τα πεθερικά να τρέχουν σαν διάτονες αστέρες, να τα φαγητά, να οι σούπες, να τα γλυκά, η κα Π τέζα με οξεία παλινδρόμηση γιατί τα Χριστούγεννα έφαγε το καταπέτασμα και βαρυστομάχιασε..
μιά χαρά Σκατούγεννα περάσαμε φέτος!

Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007

Γκούχ γκούχ Χριστούγεννα!

Φέτος θα έχουμε πολύ ιδιαίτερα Χριστούγεννα στο νέο μας σπίτι. Εξωφρενικά προβλέπονται με περίσσιο σθένος. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ με φαρυγγίτιδα, γι ' αυτό!.


Με όλους τους μαστόρους της περασμένης εβδομάδας, ο ένας να μπαίνει (και ν' αφήνει τη πόρτα ανοιχτή) ο άλλος να βγαίνει, σκόνη και αναθυμιάσεις παντού (οπότε και τα παράθυρα ακολουθούσαν το παράδειγμα της πόρτας) κάθισα στα άπειρα ρεύματα. Οι τεχνίτες φεύγανε απόγευμα και έτσι μέσα σε κάτι νύχτες ο Κ και εγώ τρέχαμε σε μαγαζιά για δώρα και για προμήθειες του Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού που θα γίνει βεβαίως σπίτι μας. Στη πορεία μάθαμε ότι τελικά μόνο 6 θα είμαστε, η οικογένεια του Μ (αδελφός του Κ) θα λείπουν και κάτι άλλοι θείοι θα πάνε στο χωριό τους. Εν τούτοις αυτοί οι 6 περιμένουν απο εμάς κάτι διαφορετικό απο τη παραδοσιακή γαλοπούλα ή γουρουνόπουλο. Και κάτι διαφορετικό παίρνουν!. Καλά δε κάνουμε?


Ομως με όλα αυτά το κρύωμα με παραμόνευε και προχθές με έρριξε, κατ' αρχήν με υποθερμία (δεν σηκώνω υψηλό πυρετό, αλλά πέφτει το θερμόμετρο στο 35, 34 βαθμούς κλπ και κρυώνω αφόρητα)..ήρθε και ο γιατρός (συγγενής ευτυχώς) με πλάκωσε ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ, χώθηκα στο κρεββατάκι μου και παρακολουθώ.


Ο πεθερός υπ' ατμόν να βοηθήσει, πήγε σουπερμάρκετ να πάρει τα υλικά, η πεθερά έτρεξε στον χασάπη για κρέας, ο Κ μαγείρεψε υπέροχο ζεστό ρυζόττο με καλαμαράκια και ουίσκυ!!, ανοίξαμε και ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί (για την πίεση είναι καλέ) και κάπως καλύτερα. Ο λαιμός μου είναι σαν τσαρούχι με χιλιάδες ξυράφια να γδέρνουν την κάθε κουταλιά.


Να πάρει η ευχή, αλλιώς τα είχα προγραμματίσει. Ευτυχώς που μπόρεσα να ψωνίσω κάποια δωράκια ώς τώρα, ως τις 27/12 δλδ, ευελπιστώ να είμαι καλά στις 27/12 για να κάνω και τα υπόλοιπα. Εχουμε γκαντεμιά η κα Π για πολλοστή φορά έπεσε μπροστά στα μάτια μου..δεν ξέρω αν το κάνει επίτηδες για να με παιδεύει ή γιατί το έχει χαμένο και η αδελφή της πεθεράς μου έσπασε το χέρι της... Είναι δε και λίγο απαιτητική σαν χαρακτήρας, καροτσάκι την έχει κάνει τη δύσμοιρη. Ευχέλαιοοοοοοοοοοοοοοοο!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007

πωλητές & Πωλητές

Χθές αποφασίσαμε με τον Κ να πάμε να πάρουμε φωτιστικά για το μπάνιο γιατί απο τον Ιούνιο είμαστε με τους γλόμπους να κρέμονται. Πηγαίνουμε λοιπόν σε αντίστοιχο κατάστημα επι της Λεωφ. Αλίμου. Χώρος μπροστά άνετος για πάρκινγκ, μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε τουλάχιστον 4 νεαρούς καθιστούς πίσω απο τα γραφεία τους να μιλάνε στο τηλέφωνο..Δύο χαριτωμένες ξανθιές κοπελίτσες εξυπηρετούσαν χα-λα-ρά τους πελάτες που κύτταγαν τα φωτιστικά. Λέμε στη μία κοπέλλα ακριβώς τι θέλουμε δλδ λάμπα για το μπάνιο να την αγοράσουμε τώρα, όχι παραγγελία. Μας δείχνει μία προθήκη με τουλάχιστον 40 είδη. Διαλέγουμε λοιπόν και όταν είναι να κάνουμε παραγγελία μας λέει ότι δεν τα έχει.
¨Βρε καλή μου δεν ζητήσαμε απο την αρχή να μας δείξετε αυτά που έχετε τώρα, να τα πάρουμε να φύγουμε?"
"Το ξέχασα, δεν κατάλαβα" ψιθύρισε..ναί δεν μιλούσε ψιθύριζε, νέα μόδα αυτή, να μη σε ακούει ο πελάτης όταν του μιλάς, να τ' ακούς μόνο εσύ...
Αντε ξανά να παίζουμε το παιχνίδι των ερωταποκρίσεων, τόχετε έτοιμο αυτό? , ναί-όχι.
Καταλήγουμε τελικά σε 2 απλίκες και ένα για το ταβάνι. Γράφει στην παραγγελία 2 για το ταβάνι, 1 απλίκα, ευτυχώς που την είδαμε εγκαίρως..αντε ξανά να ακυρώσει-σκίσει το φύλλο, κάθισα απο πάνω της όπως τότε που διόρθωνα τα τετράδια των μαθητών μου, το στύλ Χατζηνικολάου δ-υ-0 α-πλί-κες, ε-να τα-βα-νι-ού.
Ο Κ σε μιά φάση ρωτάει έναν απο τους καθιστούς νεαρούς για μια λάμπα, αν κι αυτή μπαίνει σε μπάνιο
"Αυτή είναι για πίνακα ζωγραφικής" απαντάει ο καθιστός
"Δεν σας ρώτησα για που είναι, στο μπανιο αν μπαίνει ρώτησα", λέει ο Κ
"Μπαίνει, αλλά για πίνακα το πουλάμε συνήθως "..απαντά αυστηρά(!!) (Δηλαδή αν δεν έχεις πίνακα ζωγραφικής στο μπάνιο ΔΕΝ στο πουλάει- αμ πώς!).
Ο Κ προχώρησε πρός το ταμείο.
Η ταμίας ρωτάει το επίθετό του και πρίν κόψει την απόδειξη μας το διαβάζει
Κύριος Νεφέλη Π.
Κυττάω τον Κ, με κυττάει, κυττάμε και τη ταμία..
"Ποιά είναι η Νεφέλη", τη ρωτάω
ΚΑΙ ΛΕΕΙ απευθυνόμενη στον Κ.."δεν σας λένε Νεφέλη"?
¨Μοιάζω για Νεφέλη?" της αγριεύει ο Κ, γυάλισε το μάτι του...
Συμπέρασμα το κάτωθι βιντεάκι: (χωρις το αυτοκίνητο)


Δε περνάμε και απο την Autoplus να πάρουμε κάτι που θέλω?" λέει ο Κ. Πάμε.
Εκεί βρεθήκαμε να μιλάμε με 3 παιδιά. Ηταν δεν ήταν 20 ετών το μεγαλύτερο που καθόταν στο ταμείο. Μας εξυπηρέτησε ένας πιτσιρικάς πρέπει να ήταν γύρω στα 16 τόσο τον έκανα, υπήρχε και άλλος ένας γύρω στα 11. Τσακίστηκαν να μας εξυπηρετήσουν. Δεν έφτανε που πήραμε κάποια πράγματα, όοοχι, έπρεπε να μας τα βάλουν στο αυτοκίνητο, κανονική τοποθέτηση κάνανε. Απίστευτοι Πωλητές, ευγενέστατοι και ατσίδες. Μπράβο σας!

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007

Κάνε παιχνίδι!

Κάθε χρόνο το Δεκέμβριο μαζευόμαστε μερικοί έως πολλοί φίλοι για να παίξουμε χαρτιά. Για να φύγει ο παλιός χρόνος μέσα στη χαρά (για τη μάζωξη) , στη λύπη (απο τη χασούρα) αλλά και μέ ελπίδα (θα σας ξεσκίσουμε του χρόνου).
Οι παίχτες είναι 10 και παίζουν πόκα. Τα τραπουλόχαρτα πρέπει να είναι τα ίδια τα περσινά. Κανένα καινούργιο δεν επιτρέπεται. Μεγάλη γρουσουζιά η νέα τράπουλα. Κάτι σαν θρησκεία είναι αυτό, σαν τον αδελφό του Κ που πρίν πάει γήπεδο πρέπει να φάει μακαρόνια, να φορέσει το γούρικο γιλέκο και το αντίστοιχο χαϊμαλί. Μόνο έτσι θα κερδίσει η ομαδάρα. Μιά χρονιά βαρέθηκα να βλέπω τα παλιά τραπουλόχαρτα, πήγα λοιπόν και τους πήρα μία καινούργια..Και να έρχονται οι άσσοι, να έρχονται οι βαλέδες και κανείς να μη μιλάει, να ποντάρουν σιωπηλά για τα φούλ τους και να χαίρονται επειδή θα σάρωναν..μέχρι που κάποιος είπε "μα καλά, πόσους βαλέδες έχει αυτή η τράπουλα?"Και διαπιστώθηκε ότι είχε απο 10. Δέκα ντάμες, 10 άσσους, ήταν τράπουλα για πινάκλ!!!. Μετά απο αυτό δεν με σκότωσαν απαγορεύτηκε όμως ρητά να αγγίζω τα ιερά παιχνιδιόχαρτα που ώσπου να λιώσουν τα ίδια θα είναι.
Τα λεφτά που ποντάρουν, άλλο κώλυμμα. Παίζουν με πλαστικές μάρκες αλλά σε ΔΡΑΧΜΕΣ!! δεν κάνω πλάκα. Το ανώτερο χτύπημα είναι 100 δραχμές το αντίστοιχό του σε ευρώ..ουδείς νομίζω ασχολείται με τα 3 ευρώ..αλλά το κατοστάρικο έχει δύναμη. Φώς φανάρι δεν παίζουν για τα λεφτά αλλά για το καλό.
Η παρέα γνωρίστηκε στο Γυμνάσιο, όταν ο άντρας μου ήταν πιτσιρικάς και έπαιζε μπάλα στο δρόμο (!!!) με τα γειτονόπουλα. Παίζανε στην αρχή το χαρτζηλίκι τους ή και τα ρούχα τους αν τους τελείωναν τα ψιλά. Οι χαμένοι που έχαναν τα μπλού τζήν τους γύριζαν σπίτι με σόρτς και έτρωγαν και τις καρπαζιές απο τους γονείς τους, οι κερδισμένοι έκοβαν τα νεο-αποκτηθέντα παντελόνια (αν ήταν μικρά) και τα έκαναν σόρτς!! ή παντιέρες! Τώρα βέβαια όλοι είναι παντρεμένοι, έτσι έρχονται με τις οικογενειές τους και γέμίζει ο χώρος χαρά!.
Τα πιτσιρίκια κάνανε συμμορία και παίζανε κυνηγητό στο διάδρομο, πηδάγανε πρός τους τοίχους με στοίχημα τίνος η πατημασιά θα φθάσει ψηλώτερα (τα χαμηλά τα καθάρισα, το αποτύπωμα όμως του νικητή λέω να το κρατήσω για φέτος).
Τα ανήψια μου κάθισαν και εκείνα στο τραπέζι της πόκας μέχρι που κοιμήθηκαν όρθια. Ο ανηψιός και εγώ κάπου μαλλιοκουβαριαστήκαμε γιατί τάχα αδιάφορα κύτταγε τα χαρτιά των άλλων και μετά τα μετέδιδε στον μπαμπά του.. "α! ρε προδότη", θα σε πιάσω να σε μαδήσω"..του είπα και αρχίσαμε να τρέχουμε, ο καταδότης σαν ζαρκάδι μπροστά η κότα με τα τακούνια απο πίσω, τον έπιασα βέβαια και κουτρουβαλιόμαστε στο πάτωμα απο τα χάχανα!.
"Θεία, δεν θα φάω άλλα προφιτερόλ, έχω ήδη χάψει 6 και η μαμά είπε ότι θα με πιάσει το βράδυ η κοιλιά μου, κατάλαβες"?
"Κρίμα να σε πιάσει η κοιλιά σου..και θα χέζ..σαι, και θα λερώσεις τα σεντόνια..και.. και"
"Ναί θεία κρίμα είναι"
"Ναί πουλάκι μου συμφωνώ, θέλεις ένα προφιτερόλ?"
"Μα τώρα δεν σου είπα ότι θα τα κάνω επάνω μου?"¨
" Ε!Κι αν τα κάνεις απάνω σου, τι έγινε βρε ανηψιέ? Στο δικό σου κρεββάτι θα τα κάνεις, άλλος θα τα μαζέψει..χι! χι, τι με νοιάζει εμένα?
"Θεία θα σε μαδήσω"...
¨"Νια! Νιά (βγαλμένη γλώσσα), σκάσε και τρώγε (το 7ο προφιτερόλ)!

Και του χρόνου.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 14, 2007

Το φάρμακο της λύπης



Ψίτ! Το τελευταίο τύπο με τη κοτσίδα και το see-through φανελλάκι, ΤΟΝ ΘΕΛΩ. Εφόσον έχει το κεφαλομάντηλο και την καδένα βεβαίως βεβαίως.
Τα πεθερικά, καλέ μου Αϊ Βασίλη, πέτα τα, στη διαδρομή απο το έλκυθρο! Πρός θεού όμως μη σου πέσει το τηλεκοντρόλ..που ξέρεις...μη αλλάξουν τα πράγματα..

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 12, 2007

Ψωνάρα!

Σήμερα είμαι στα κάτω μου. Στα κάτω-κάτω μου. Τσακώθηκα πρωϊ-πρωϊ, μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι. Να φύγω. Πραγματικά, βγήκα έξω να ψωνίσω κάτι λιγα πράγματα, καφέ, χαρτοπετσέτες, μαρούλια. Μιά βόλτα πήρα ν' αλλάξω παραστάσεις να μη σκάσω. Γύρισα σπίτι και ταμπουρώθηκα μέσα, να μη βλέπω, να μην ακούω. Είπα να κάνω λίγο πάζλ να ηρεμήσω, αντ' αυτού σχεδόν ξεκοκκάλισα το βιβλίο "Το Νησί" που αναφέρεται στους λεπρούς της Σπιναλόγκα, παραμυθάκι, τίποτα σπουδαίο αλλά αρκετά αγχολυτικό. Σχεδόν το τέλειωσα. Και ακόμη κόμπος είμαι.
Εφτιαξα ψαρόσουπα. Αμα γυρίσει ο Κ απο τη δουλειά θα φάμε. Ως τότε πίνω λίγο κρασί. Μετά θα πιώ κι άλλο. Ελπίζω ως το βράδυ να γίνω πίτα.
Ορίστε και ένα τέστ για blogging. Ελπίζω να μείνει σε μένα η κορώνα του ψώνιου! 88%How Addicted to Blogging Are You?

Phoenix Dating

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

Lego

Φέτος τα Χριστούγεννα ήρθαν πιο νωρίς. Ο Αγιος Βασίλης σκάλιζε τα ντουλάπια του, "βρε! βρέ! λέει, "να κάτι συλλεκτικά lego , σε ποιόν να τα δώσω, σε ποιόν να τα δώσω?" Ανοιξε τα κιτάπια του, κύτταξε προσεκτικά γιατί τα σημερινά πιτσιρίκια όλο με ηλεκτρονικά παίζουν και βρήκε..ένα κοριτσάκι..που είχε κάπως μεγαλώσει.. χμμ! Εμένα δλδ!

Ετσι ήρθαν απο τον ουρανό, κυριολεκτικά και πέσανε στην ποδιά μου. Για άλλον προοριζόντουσαν, τον πεθερό, που δεν είχε ενδιαφέρον ..ο οποίος όμως τα έδωσε σε μένα "Μαρίνα εσύ φτιάχνεις πάζλς, μήπως σ' αρέσουν και αυτά?" Πώς δεν κατουρήθηκα εκείνη την ώρα..

Τα παιδικά μου χρόνια με lego τα έβγαλα, άπειρες οι κατασκευές, 1000άδες τα κομμάτια σκόρπια παντού ακόμη και μέσα στα πιάτα μας. Τα πρώτα ήταν σαν τα παραπάνω, μου τα αγόραζε ο μπαμπάς μου, βοηθούσε κιόλας, μετά χάθηκαν αυτά και ήρθαν κάτι άλλα σαν τουβλάκια που πωλούνται σε κουβαδάκια..και απο αυτά έφτιαχνα πολυ-κατασκευές.

Τα άρπαξα σαν το καλύτερο δώρο, άνοιξα τις οδηγίες στο πάγκο της κουζίνας, παράτησα και το φαγητό μου και.... νάμαι! Εχω χωθεί ολόκληρη μέσα στην κατασκευή, ούτε η μέση μου με πονάει, ούτε τίποτα. (Η φωτό δεν είναι καλή, φαίνεται η άβαφη ρίζα..καλά ρε παιδιά, άυριο θα πάω κομμωτήριο) . Με αυτά και με αυτά..την ξέχασα!.


Δεν είχε πολλά κομμάτια (έτσι δεν μπόρεσα να φτιάξω όλα τα σχέδια, σνίφ), είχε αρκετά όμως ώστε να φτιαχτεί ένα σαλονάκι (λάμπα, τραπέζι, καρέκλα), ένα αεροπλάνο και μία καμηλοπάρδαλη.




Το δώρο μου για φέτος το πήρα. Ευχαριστώ Αϊ Βασίλη!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007

Η Γάβ

Είδος γυναίκας με πολύ δυνατή φωνή.

Οτι έχει να πεί το ακούει όλη η γειτονιά, τα γύρω αυτοκίνητα, όλος ο κινηματογράφος και όλο το (ταλαίπωρο) εκκλησίασμα. Ολως τυχαίως τα μυστικά σου τα μαθαίνει η Πανελλήνιος χωρίς να διαβάζει Εσπρέσσο. Τζάμπα!

Πώς είναι όμως μία Γάβ?
Είναι καλοντυμένη, με ψηλά τακούνια, ψηλή-κοντή αδιάφορο, πάντα γίνεται αισθητή απο τη φωνή της. Που ποτέ δεν είναι τσιριχτή, λίγο μπάσο αλλά με τέμπο και ισχύ.

Αυτή η γυναίκα δεν θα πεί τσιριχτά " Γιαννάκηηηηηη! Εβγα έξω απο τη θάλασσσσσσσαααα!, δεν θα φωνάξει απλά θα πεί με τη μπάσα φωνή, σπαθάτα "ΓΙΑΝΝΗ! Τη μπάλλα σου και δρόμο κακομοίρη μου!". Ολοι οι Γιάννηδες στην παραλία θα κυττάξουν πρός το μέρος της, ξαφνικά θα αισθανθούν τύψεις απο το πηδ..που δεν έκαναν μέχρι τις ψιλοκακίες στη δουλειά. Το μέτωπό τους θα ιδρώσει, με αργά βήματα θα συρθούν πρός το μέρος της. Αν είναι του γούστου τους ίσως και να πέσουν στα γόνατα.. Η ιδεώδης dominatrix. Αλλά και του γούστου τους να μην είναι..δεν πειράζει, μία συγνώμη θα τη ζητήσουν. Μιά άφεση!
Και που να την πετύχεις σε χειμερινό σινεμά! Ξαφνικά όλοι μας ενημερωνόμαστε ότι η ταινία είναι πολύ αστεία, τόσο που χρειάζόμαστε άμεσα να τρέχουμε για πί πί. Η ότι έχει πολύ αίσθημα, γιατί κλάμμμα η κυρία γάβ κορόμηλο γαβοοουυυυυ!
Και τι γίνεται άν κάποιος αντιμιλήσει σε μία Γάβ? Αν πάει να της κόψει το βήχα γιατί ενοχλεί η γαϊδουροφωνάρα της τη κινηματογραφική αίθουσα όταν για 100η φορά εξηγεί τι θα γίνει μετά το διάλλειμα?
Αγριοκύτταγμα
Σήκωμα χειλιών απο τη μία άκρη
Εμφάνιση σκυλόδοντα
Ρυτίδιασμα μετώπου
"Σκάσε ψείρα" ή κάτι αντίστοιχο.

Αν δε προκύψει ο άλλος να είναι κανένας θεόρατος τότε αρχίζει η φωνή
"Μιλάνε όλοι μιλάν και οι μπουνταλάδες.."

Είναι απλά να μη σου τύχει... να πληρώσεις να δείς ξένη ταινία στο πανί και να τη δείς στην ελληνική μπανάλ μορφή..και live!

Ούφ!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

Βλέμματα

Περπατάω στους δρόμους κάθε μέρα για δουλειές. Πάντα περπατώ κοντά σε άλλους ανθρώπους και παρατηρώ...τα μάτια τους. Μ' αρέσουν τα βλέμματα του κόσμου, τι άραγε θα δώ σήμερα?
Είναι κάποιοι που φορούν μαύρα γυαλιά παντός καιρού.
Η που ποτέ δεν κυττάζουν τους άλλους στα μάτια. Σαν κάποιες χειραψίες κι αυτοί, κρύες που ποτέ δεν μένουν τα δάχτυλα στο χέρι του άλλου, σαν άψυχα χέλια γλιστρούν μακριά.
Είναι κάποιοι άλλοι που τους μιλάς και κυττάνε αλλού, όχι απαραίτητα τον ουρανό, κυττάνε τα παπούτσια σου, τα χέρια σου, ακόμη και τα ρούχα σου!
Είναι κάτι μάτια που φωνάζουν "βαριέμαι", ειδικά τραπεζικών υπαλλήλων πίσω απο τους πάλαι ποτέ γκισέδες.
Οι τσιγγάνες συνωστίζονται έξω απο τις εκκλησίες και παρακαλετά ζητούν με τα μάτια τους, απλώνοντας χέρια με ωραίο μανικιούρ και δαχτυλίδια.
Οι αλλοδαποί βιολιτζήδες που παίζουν στους δρόμους έχουν γελαστά μάτια, με ελπίδα όχι μόνο για τον οβολό σου για τη ζωή γενικά.
Παραπονεμένα είναι τα μάτια της γιαγιάς που μάταια περιμένει τα παιδιά να έρθουν στο γεροντολογικό κέντρο που την αφήσαν και την ξέχασαν.
Ερωτηματικά τα μάτια του σκύλου της γειτονιάς "τι φαγί μαγειρεύεις σήμερα"? Ξέρει ότι θα του βγάλω το περίσσευμα, απλά αναρωτιέται για τη γεύση. Οπου μιά μέρα που προφανώς αυτά που του έβγαλα δεν συμφωνούσαν με τον ουρανίσκο του.."εντάξει θα το φάω, έλεος όμως..τόσοι τσελεμεντέδες υπάρχουν..δεν φτιάχνεις κάτι πιο γευστικό?"

Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

Νυμφασία, Βαλτεσίνικο

Φύγαμε τη περασμένη εβδομάδα όσο πιο μακριά μπορούσαμε, πήραμε τα βουνά, να ξεκουράσουμε το μάτι μας και τη καρδιά μας. Απο την Εθνική Οδό Κορίνθου-Τριπόλεως, στρίψαμε πρός Βυτίνα, αλλά δεν πήγαμε εκεί, δεν θέλαμε κόσμο, μόνο τη γαλήνη των βουνών.

Πρώτη στάση Νυμφασία. Ενα υπέροχο χωριό, σιωπηλό μέν γιατί ήταν νωρίς το πρωϊ, πνιγμένο στα κόκκινα-κίτρινα χρώματα του φθινοπώρου , τι να πρωτοδιαλέξω δεν ήξερα, ποιό λιβάδι, ποιό δένδρο, ποιούς ουρανούς?
Μπαίνοντας στο χωριό, έχεις μπροστά σου αυτή την εικόνα της δημοσιάς ας τη πούμε. Την ονομάσαμε " οδός των σκέψεων" γιατί περπατώντας τη, ό,τι προβλήματα και να είχαμε παίρνανε άλλη όψη, άλλη χροιά αν θέλετε. Το δένδρο της ζωής μας αποχαιρετά. Την υπόσχεση τη δώσαμε. Θα ξανάρθουμε την άνοιξη.

Μετά τη Βυτίνα στρίβουμε για Μαγουλιανα, ένα έρημο μέρος, η διαδρομή όμως μέσα απο βαθιά φαράγγια και πλαγιές κατάφυτες απο έλατα. Κτίσματα σαν κι αυτό, σπαρμένα, ένα εδώ άλλο εκεί.



Αγριο τοπίο αλλά πολύ κατευναστικό. Λίγο πάγο βρήκαμε στο οδόστρωμα, ελάχιστο, το χειμώνα όμως εκεί δεν θα αστειεύεται. Χιόνια και πάγοι θα υποδέχονται τους τολμηρούς. Το οδόστρωμα πολύ καλό αλλά ο δρόμος φιδωτός.

Προχωρήσαμε ακόμη πιο ψηλά. Φτάσαμε σε ένα άλλο χωριό, που λεγόταν Βαλτεσίνικο. Ενα μεγάλο κεφαλοχώρι αραδιασμένο σε μία πλαγιά σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρα. Μεγάλα πέτρινα σπίτια και πολλοί τουρίστες άρτι αφιχθέντες με πούλμαν.

Μπήκαμε σε ένα κατάστημα με παραδοσιακής λιχουδιές και πήραμε χυλοπίττες, λαζάνια και τοπικές δίπλες (γλυκά), πώς μου ήρθε να πάω και σε ένα άλλο παρακείμενο κατάστημα μήπως βρώ κάρτες και κανένα μαγνητάκι για το ψυγείο μου. Κακή επιλογή. Μας χάλασε την όμορφη εικόνα τόσο του χωριού όσο και της διαδρομής. Γιατί η ιδιοκτήτρια έπαιξε το ρόλο της νυφίτσας. Με το που μπήκα μέσα με ρώτησε απο πού είμαι. Αυτό με χαλάει αφάνταστα γιατί όσες φορές με έχουν ρωτήσει τέτοιο πράγμα σε μαγαζιά, είναι για να εκτιμήσουν πόσο θα ανατιμήσουν τα προϊόντα τους. Μου ήρθε εκείνη την ώρα να σηκωθώ να φύγω, εν τούτοις της απάντησα τοποθετώντας τη καταγωγή μου στα βάθη της θάλασσας και δη στο Αιγαίο. "Α! Γιατί μοιάζετε με ξένη" λέει η νυφίτσα και ετοιμάζεται να δαγκώσει. Ο λογαριασμός στο ταμείο 17.20. Της δίνω 50 ευρώ και 20 λεπτά. Μου δίνει 2 ευρώ και άλλα 30.
¨Η θα μου δώσετε άλλα 80 λεπτά η δεν θα πάρετε το 20λεπτο και θα μου δώσετε άλλο ένα ευρώ", της λέω. Απο εδώ το πήγε, απο εκεί το πήγε δεν ήθελε να δώσει τα σωστά ρέστα. Και εγώ πάλι δεν τα έβαζα στο πορτοφόλι μου, ώστε να μου πεί το κλασσικό "μα σας τα έδωσα, απλά μπερδεύτηκαν με τα ψιλά σας". Τελικά έδωσε 80 λεπτά.
Μα πώς κάνεις έτσι για 1 ευρώ, θα μου πείτε. Κάνω έτσι όταν αισθάνομαι ότι πάνε να μου τη φέρουν. Είδαν τουρίστα, πάμε να δαγκώσουμε. Εντάξει, δαγκώστε. Εμείς πάντως στο Βαλτεσίνικο δεν θα ξαναπατήσουμε. Να το χαίρεσαι κυρά νυφίτσα μου! Ολο δικό σου!

Επιστροφή. Σταματήσαμε στο Λεβίδι, πήραμε ωραίο χωριάτικο ψωμί (3 μέρες το έχουμε και ακόμη είναι μαλακό και μυρωδάτο) και μυτζήθρα..κάπου σταματήσαμε και φάγαμε με θέα την Ελλάδα μας.


Οπως απλόχερα μας προσφέρεται. Οχι όπως την εκμεταλλευόμαστε εμείς.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

Εξοδος

Θέλω να φύγω τώρα αμέσως για οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε μορφή. Το μόνο πρόβλημά μου είναι η αδυναμία μου να βγάλω μουστάκι.. φυσικό λέμε.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 16, 2007

Γαμώ την Ιατρική σας

Μου έχει βγεί το λάδι. Οχι απο τη σωματική κούραση, αλλά απο την αγωνία, το θέατρο και το τρέξιμο.
Α! Και απο τις μαλακίες των γιατρών. Σαν το τούβλο πέφτω για ύπνο το βράδυ και όταν το πρωϊ ξυπνήσω αισθάνομαι ότι έπεσα για ύπνο πρίν 5 λεπτά.

Δεν μου έχει βγεί το λάδι με τη Π τόσο (που αποφάσισε απο δικού της να κανει απεργία πείνας (γιατί ώς γνωστόν οι άρρωστοι δεν πρέπει να τρώνε) και να καταπίνει μόνο ζεστό τσάι, ένα μασούρι χάπια, φρυγανιές και κορν φλέικς για αυτούς που έχουν δυσκοιλιότητα, μετά να χέζ και να απορεί γιατί και να κατηγορεί τα φάρμακα, το γάτο της ότι τη ματιάζει, τις παυσίπονες ενέσεις και τη μαύρη νύχτα στα βουνά - τηλέφωνα σε όλη την επικράτεια για τη μούτζα που της έρριξε ο Θεός και τι να κάνει δεν ξέρει για να τη ξεματιάσουν..πολλές πίτες του Αγ. Φανουρίου πρέπει να φτιαχθούν.. δλδ να βάλει τη πεθερά μου να φτιάξει..γιατί εκείνη είναι άρρωστη δεν μπορεί ούτε το χέρι της να κουνήσει..- τσίρκο το κάναμε εδώ, δεν μπορώ άλλο) αλλά περισσότερο με τη νοοτροπία κάποιων γιατρών.

Τι κάνει κάποιος που πονάει η μέση του? Πάει στο γιατρό. (Σε ορθοπεδικό να πάμε, όχι δεν θέλω, βρε καλή μου, βρέ χρυσή μου ΟΧΙΙ, στον καλό κ. Χ θα πάμε, μα αυτός είναι παθολόγος, όλα τα ξέρει αυτός). Σ' έναν παθολόγο. Ο παθολόγος λογικά πρέπει να ζητήσει εξετάσεις για να δεί το αίτιο του πόνου. ΛΟΓΙΚΑ γιατί εμείς το πήγαμε στα ΑΛΟΓΑ, σ' αυτά και στα παράλογα. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ έγραψε και λάλησε:
Πρώτα βάζουμε τον ασθενή στο κρεββάτι και τον πλακώνουμε σε παυσίπονες ενέσεις.
Μετά απο 6 και βάλε μέρες γράφουμε στο βιβλιάριο υγείας ακτινογραφίες και εξετάσεις όλων των ειδών.
Πάω να σφραγίσω το βιβλιάριο (ουρά) και μου λέει ο ελεγκτής ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ένας παθολόγος να γράφει τέτοιες εξετάσεις, μόνο ο ορθοπεδικός μπορεί. Φεύγω πάω να βρώ ορθοπεδικό, (ουρα 2) γράφει τις εξετάσεις, τον πληρώνω ξανακάθομαι ουρά 3 να σφραγίσω βιβλιάριο. Ερώτηση ξανθιάς χαζούλας : Ραμολίρουν και οι γιατροί? Δεν εξηγείται΄πως δεν ήξερε τι να γράψει στο βιβλιάριο!!
Αντε και σε έμμετρο για να εμπεδωθεί


Πρώτα ο ασθενής παίρνει θεραπεία και
αν δεν πεθάνει στη πορεία
έρχεται και η Διαγνωση
βαριά και ευανάγνωστη
ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ όλων των ειδών
πρέπει να γίνουν
απο κολονοσκοπήσεις
μέχρι και
εγκεφαλογραφήσεις.
Πιάσε μωρή το ΠιΣι
και γράψε την ασφάλεια του
ασθενή
Τιιι! Δημόσιο! Ευανθίααα!
Διακοπές μωρή θα κάνεις
Πάλι στη Γαλλία!

Τετάρτη, Νοεμβρίου 14, 2007

Τρέχω

Αυτές τις μέρες τρέχω συνέχεια, πότε τρέχω και δεν φθάνω, πότε τρεχω και φθάνω και μετά πάμε για τον επόμενο στόχο.
Ολα ήρθαν ξαφνικά και απότομα. Το προηγούμενο σβκ δεν ξεκουράστηκα καθόλου, παρόλλη την εκδρομή, αντίθετα αγχώθηκα απίθανα, νευρίασα, έσπασε και ένα καλώδιο της ΔΕΗ απο τον δυνατό άνεμο και αναγκαστήκαμε ν' απομονώσουμε μόνοι μας το ρεύμα μέσα στα σκοτάδια..κρύωσα απο την υγρασία, πονάει πάλι η παλιομέση μου, αει στο καλό.
Δε βαριέσαι λέω, θα ξεκουραστώ πίσω στην Αθήνα, ναί πώς, βρήκαμε την κα Π τάβλα απο κάτι πόνους κάπου στα κόκκαλα, το εδώ, όχι εκεί πονάω δεν μου λέει τίποτα. Εφερα γρήγορα γιατρό και την πλάκωσε σε ενέσεις, βρήκαμε και μία νοσοκόμα απο του διαόλου τη μάνα να έρθει μέσα στη νύχτα να της κάνει την πρώτη, μετά βεβαια, ήρθε άλλη νοσοκόμα που εμενε κοντά στο σπίτι. Και βλέπουμε. Περιμένω να δώ τις ακτινογραφίες και τα αποτελέσματα του τέστ οστεοπόρωσης. Απίστευτο τρέξιμο και απο εκεί.
Και στην πορεία είναι τα καθημερινά τούτο-κείνο. Η βροχή με βρήκε στο δρόμο ξανά σήμερα. Ηταν υπέροχα μουντή η μέρα, λίγος κόσμος στους δρόμους μόνο η δική μου Barbie ρόζ ομπρέλλα χοροπηδούσε.
Ερχεται η νύχτα και δεν βλέπω την ώρα να χωθώ στο κρεββατάκι μου..να διαβάσω τον Κίνγκ και να ονειρευτώ..άσχετα πράγματα, λές και οι βρυκόλακες-σφαγές-αίματα-μεταλλαγμένοι δεν με αγγίζουν, τα όνειρά μου χρωματιστά και απαλά.
Καληνύχτα σας

Παρασκευή, Νοεμβρίου 09, 2007

Προσοχή μη το μάθουν τα κανάλια..

Η Δ.Ζ είναι καθηγήτρια σε Δημόσιο Γυμνάσιο της Αθήνας. Πρίν 3 περίπου μέρες στο σχολείο που δουλεύει συνέδεσε ένα νέο καλώδιο στον υπολογιστή της, έγινε βραχυκύκλωμα, το ρεύμα τη τίναξε στο πάτωμα και από το χτύπημα της έσπασε η μία ωμοπλάτη. Κουτσά- στραβά συνήλθε, στο σχολείο ακόμη, κανείς δεν ειδοποίησε ένα ασθενοφόρο..τα κατάφερε και γύρισε σπίτι της. Τηλεφωνεί στο ΕΚΑΒ απο το σπίτι της, να έρθουν να τη πάρουν γιατί πόναγε φρικτά, οι οποίοι όμως όταν άκουσαν ότι ναί μεν έπαθε ηλεκτροπληξία αλλά συνήλθε, δεν πειράζει, της λένε, τη γλυτώσατε. Τηλεφωνεί σε έναν ορθοπεδικό γιατί υπέφερε πολύ, της λέει να πάει σε Νοσοκομείο και πράγματι πάει στον Ευαγγελισμό. Οι γιατροί εκεί όμως δεν ξέρω τι εξετάσεις της κάνανε, απεφάνθισαν ότι ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΚΟΜΗ με τόσο ηλεκτρικό ρεύμα που έφαγε και δεν έχει πεθάνει, και την βάλανε ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ! Ακόμη εκεί είναι απ' όσο ξέρω!
Και όταν ενημερώθηκε ο Διευθυντής του Γυμνασίου/Λυκείου για το ατύχημα που έγινε απο ελλειπή συντήρηση των ηλεκτρικών του σχολείου του, είπε
"Προσοχή μη μας πιάσουν στο στόμα τους τα κανάλια, γιατί χαθήκαμε"
Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει τα παιδιά μας και τους μαθαίνει ότι η ανθρώπινη ζωή είναι τζάμπα, ενώ τα ΚΑΝΑΛΙΑ RULE!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007

Οι Ρωμαίοι χορεύουν Τσάρλεστον

Κάθε Νοέμβριο θυμάμαι έναν άλλο αντίστοιχο μήνα σε μία ξένη χώρα πρίν πολλά χρόνια. Οταν το κλίμα ήταν απο βαρύ ως ασήκωτο, χαμηλοί ουρανοί λόγω ομίχλης και βροχή ανά μισάωρο. Τι να σου κάνει η μεσογειακή προσωπικότητα εδώ? Τον μήνα αυτό λοιπόν οργανώναμε θεματικά πάρτυ, όπου καλούσαμε όλους τους φίλους και γνωστούς, καθώς και τους γείτονες (για να μην έχουμε παράπονα). Στα δύο χρόνια της Σχολής οργάνωσα 2 τέτοια πάρτυ.

1) 1925-Τσάρλεστον
Πάρτυ με αυτοσχεδιασμό. Οι προσκλήσεις δόθηκαν χέρι-χέρι, ήταν βέβαια χειροποίητες (δεν υπήρχε η τωρινή τεχνολογία) σαν προσκλητήρια γάμου απο χαρτόνι και το σκιαγράφημα μίας κυρίας του '20. Οι καλεσμένοι θα έπρεπε να μεταμορφωθούν στην ορισμένοι εποχή. Τι χαρά κάναμε τότε, δεν θα το ξεχάσω. Μέσα σε 10 ημέρες όλα έπρεπε να γίνουν στην τρίχα. Τα κοστούμια μας τα φτιάχναμε μόνοι μας, όπως μπορούσε ο καθένας. Το δικό μου ήταν ένα κόκκινο ύφασμα γυαλιστερό (φόδρα με το μέτρο που το πήρα φτηνά), το τύλιξα επάνω μου και επειδή δεν ξέρω να ράβω το ένωσα με staples και στο κάτω μέρος κόλλησα με κόλλα για υφάσματα κρόσια απο κάτι παλιές κουρτίνες που είχαμε. Αλλες κοπέλλες που ράβανε τα φτιάξανε πιο περίτεχνα και καλύτερα. Τα καπέλλα τα φτιάξαμε ή απο σκληρά χαρτόνια με διάφορα χρώματα ή φοράγαμε λάστιχα-ταινίες για τα μαλλιά.

Μερικές βέβαια ήρθαν με τα εσώρουχά τους στο πάρτυ, με κορσέδες και τις αντίστοιχες καλτσοδέτες, άλλες με μαγιώ ολόσωμα της εποχής εκείνης, (φαντάσου άντρα με ολόσωμο μαγιώ και σκούφια! ) όλοι όμως ανεξαιρέτως χόρευαν charleston, το πιο δύσκολο κομμάτι της υπόθεσης...να μάθω αυτό το χορό χωρίς να γίνομαι θέαμα..δλδ χωρίς να μου φεύγουν τα παπούτσια πρός όλες τις κατευθύνσεις.

Είχαμε περάσει ΟΝΕΙΡΟ... αξέχαστες στιγμές. Ξεθεωθήκαμε -ξεβιδωθήκαμε κυριολεκτικά απο το χορό!.

2) Το Ρωμαϊκό όργιο!
Αυτό ήταν πιο εύκολο αλλά είχε περισσότερα ευτράπελα. Η πρόσκληση ήταν μία περγαμηνή γραμμένη με λατινικους χαρακτήρες αλλά με αγγλικό νόημα. Στο χέρι γραμμένη βέβαια!. Δεν είχε τοπική μουσική είχε όμως απίστευτο γέλιο γιατί οι Εγγλέζοι ήρθαν όλοι ντυμένοι με τα σεντόνια τους (άσπρα), σαν τη ρωμαϊκή τογκα, με σανδάλια το καταχείμωνο, είχαμε όμως και τις Κλεοπάτρες μας και τους Νουμίδες δούλους (με φύλλο συκής)..καθώς και τους μονομάχους σκεπασμένους με χαρτόνια και πλαστικά σπαθιά!

Και μας βλέπανε οι γείτονες να χοροπηδάμε με τα σεντόνια ν' ανεμίζουν, γιατί ναί μερικά ήταν κακοδεμένα και λύθηκαν απο καλύπτοντας τα σωβράκια μερικών και την έλλειψή τους ορισμένων άλλων.. που νόμιζαν ότι οι Ρωμαϊοι κυκλοφορούσαν τσίτσιδοι κάτω απο τις φούστες τους.. Στο χορό είμασταν πιο μοντέρνοι..ρυθμούς πόπ!

Και βέβαια σπάνια έφευγαν όλοι οι καλεσμένοι απο το σπίτι..έτσι πίτα που ήσαν τους εύρισκε η Κυριακή ξαπλωμένους στο πάτωμα και σκεπασμένους με ότι κουβέρτα βρίσκανε σε όλο το σπίτι. Κάτι τέτοιες μουντές μέρες όλ΄αυτά θυμάμαι!

....................

Το video clip είναι απο την ταινία "The Great Gatsby"

Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007

Στη φωλιά μου

Η περασμένη Πέμτη ήταν μία υπέροχη μέρα χαράς και απίθανου γέλιου, το 3ωρο της συνάντησης με έναν/μία μπλόγκερ κατέληξε όπως έχουν καταλήξει ως τώρα οι συναντήσεις αυτές σε ευεξία, σε χαρά, το χαμόγελο είχε καρφωθεί στο πρόσωπό μου, λές και δεν έσβηνε με τίποτα, σαν να κέρδισα το λαχείο, σαν να με αγκάλιασε σφιχτά μιά φίλη απ τα παλιά. Λίγες φορές έχω πάει σε μπλογκοσυναντήσεις λίγες και καλές οι επαφές μου με αξιόλογα άτομα. After all you are a great part of my world. Ολοι/όλες εσείς.

Aυτοματιάστηκα , φώς φανάρι.

Το ίδιο βράδυ έγινε ένας απίθανος καυγάς με την κα Π, που έχοντας το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας έβριζε όλους και όλα. Φωνές, κακό, ξαφνικά κανείς μας δεν είναι good enough για τα δικά της μέτρα, ή λαϊκούρα είναι ο ένας, ή σνομπαρία ο άλλος, πολύ κρύο το σπίτι, πολύ ζεστή η γειτονιά..τα αρνητικά πέφτανε σύννεφο και οι κατάρες παρέα. Εκεί που ήμουνα στα ουράνια, προσγειώθηκα σε φρέσκα σκ..τα οποία μου φάνηκαν πιο βρωμερά απο ότι τα περίμενα.
Την επομένη μου βγήκε το λάδι στο τρέξιμο και στην ορθοστασία, γύρισα αργα το βράδυ σπίτι μου, κουρέλι.

Το σβκ είχαμε κανονίσει να πάμε εκδρομή με τα πεθερικά, αλλά δεν ξύπνησα νωρίτερα απο τις 11.00 το πρωϊ. Η κοινή μας εκδρομή πήγε περίπατο. Κάθισα όλο το σβκ σπίτι, κρύφτηκα στη φωλιά μου με τον Κ παρέα και τις γάτες για να γιάνω. Με χαλάει απίθανα η κακκία και οι φωνές χωρίς λόγο, ή μάλλον ο εγωκεντρισμός των ηλικιωμένων. Λές και δεν έχουμε άλλα πράγματα να σκεφτούμε.

Και σήμερα Δευτέρα, πάλι στο σπίτι κάτσαμε. Ο Κ είναι ψιλοκρυωμένος, ωραία αφορμή για άλλη μία μέρα στη φωλιά. Με

παπάρα σεκαι μετά πολλά puzzles

και με μουσική

Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

Γαλήνη

Εχω παρατηρήσει ότι όταν είμαι στα πάνω μου, στις καλές μου και όταν όλα πάνε ρολόϊ, σαν τον Σωκράτη, δεν γράφω τίποτα πουθενά και σε κανέναν. Σαν να θέλω ν' απολαύσω τις λίγες στιγμές ευτυχίας όπου κυλάνε κατ' ευχήν.

Δυστυχώς για μένα και ευτυχώς για το blogging οι ωραίες - γαλήνιες στιγμές έχουν κοντή ημερομηνία λήξεως.


Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

Ανιχνεύοντας ..επαγγέλματα

Κάποιες γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας (θα μπορούσαν να είναι κάπου μεταξύ 30-60 ετών) περπατούν ανάμεσά μας και δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα στο πλήθος που τις περιβάλλει. Περπατάνε στους δρόμους, μπαίνουν σε τραίνα και λεωφορεία για ν' ακούνε τον κόσμο που μιλάει, και τις λέξεις-φράσεις που χρησιμοποιεί.
Αν τύχει και ακούσουν μία λέξη που δεν την ξέρουν, τη σημειώνουν σε ένα μπλοκάκι που έχουν για μελλοντική επεξεργασία και προχωράνε. Στο γραφείο τους, όταν φθάσουν, τους περιμένουν όλες οι εφημερίδες της ημέρας, οι οποίες προσεκτικά θα διαβασθούν πάλι πρός αναζήτηση νέων λέξεων. Η ίδια αλίευση εφαρμόζεται σε βιβλία, δοκίμια, σεμινάρια, οτιδήποτε περιεχει λέξεις της Ελληνικής γλώσσας.
Για όλα αυτά αμείβονται κιόλας. Ξέρετε τι είναι να πληρώνεσαι για να κόβεις βόλτες, να διαβάζεις τα βιβλία της αρεσκείας σου και τις εφημερίδες στο γραφείο, πίνοντας καφέδες?
Μα τι επάγγελμα είναι αυτό, θα ρωτήσετε (σκεπτόμενοι πάντα το "θέλω και εγώ").
Είναι λεξικογράφοι.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007

Dama cup-a

Ελαβα πρόσκληση απο τη Lina, για να σας παρουσιάσω και τα φλυτζάνια απο τα οποία πίνω διαφορα ποτά, άλλα ζεστά, άλλα κρύα..κούπες λοιπόν.



Πρωϊνός καφές εσπρέσσο. Εχει και πιατάκι αλλά στη φωτογραφία ξέχασε να βγεί. Μου άρεσε το φλυτζάνι όταν το αγόρασα που φοβούμενη μήπως σπάσει (όποτε) πήρα άλλα 2, μη χάσω. Καθημερινά παίρνω το φλυτζάνι άνευ πιατακίου βόλτα σε όλο το σπίτι, πολλές φορές μου χύνεται ο καφές, "ενώ αν είχε πιατάκι δεν θα έπεφτε στο πάτωμα και δεν θα έσκυβες πάλι να το μαζέψεις, και δεν θα πόναγε η μέση σου", μπλά-μπλά υποδείξεις σύννεφο πέφτουν απο τον Κ, άσε με μωρέ.

Τέϊον, αγαπημένο ρόφημα του χειμώνα. Μου έχει μείνει το χούϊ όταν ζούσα σε Αγγλετέρα, έπινα βαρέλια τσαγιού τότε. Συνήθως πίνω τσάϊ Mlesna, τύπου Nuwaraeliya (Νουρέλια) χύμα, το βρίσκω στο εμπόριο αλλά και το αντίστοιχο πράσινο μ' αρέσει. Παντα σε φλυτζάνι με πιατάκι. Το συγκεκριμμένο το είχα κάνει δώρο γάμου στον Κ και σε εμένα, όταν παντρεύτηκα τη δεύτερη φορά. Αγόραζα ένα κάθε μήνα σύνολο 12 διαφορετικά λουλούδια.

Οταν έρχονται φίλοι στο σπίτι, συχνά μου ζητάνε "μισό φλυτζάνι καφέ", έτσι βρήκα αυτό το μισό κύπελλο, που λέει κιόλας "you asked for half a cup of coffee" για να είμαστε πάτσι. Το να πιείς βέβαια απο το μισό φλυτζάνι χωρίς να σου χύνεται ο καφές έξω, έιναι μία άλλη πονεμένη ιστορία που την αφηγούνται οι παθόντες.

Γράφτε τώρα για τα κουπάκια της ζωής σας οι zoaki, snikolas, darthiir, jojo, Σωτήρης Κ και kv

Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007

Καθημερινής τρέλλας εγκόλπια

Μου πέταξε το μπαλάκι η So far, για τα καθημερινά αντικείμενα εκείνα που συνεισφέρουν στη κατάστασή μου, αυτή της πάνως σκάλας, που βρίσκομαι μονίμως. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αμαρτίες εξομολογημένες, ουδέποτε όμως συγχωρεμένες! Αμ πώς!

Ξεκινάμε με καφέ Νο. 1. 2. 3 που θα καταναλωθούν εντός μισής ώρας. Τα 3 γκλούπ! Εσπρέσσο και΄Αγιος ο Θεός. Illy που τον φτιάχνω στο σπίτι τον πίνω σκέτο ΦΑΡΜΑΚΙΙΙΙΙΙΙ!

Ανάμεσα στα φλυτζάνια και στις δουλειές, κυττάω λίγο και το μποστάνι. Κάθε μέρα όλα κάτι θέλουν, λίγο σκάλισμα, λίγο ξεβοτάνισμα, κανένα αγριόχορτο να βγεί, ακόμη και μιά καλή κουβέντα ή χάδι. ΧΑΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΑΥΤΗ, (φέρτε μου έναν ζουρλομανδύα, αντί για μαντολίνο).
Μετά πάω γραφείο όπου στρώνομαι μπροστά στο όχι και τόσο παστρικό πληκτρολόγιο, είναι που τρώω τυρόπιττες και φύλλα πέφτουν ανάμεσα στα γραμματάκια..καλά μη δέρνετε πιά! Α! Ναί έχω ψώνιο με τις πένες, αυτή είναι η αγαπημένη μου που με ακολουθεί ΠΑΝΤΟΥ.
Το Moleskin βιβλιαράκι μου όπου ακουμπάω όλες τις αμπελοφιλοσοφίες μου πρίν σας τις ξεφουρνίσω. Και άμα γεμίσει, το βάζω σε ζελατινούλα και σε ένα κουτί μεγάλο που έχω. Εχει πλάκα μετά απο χρόνια να διαβάζεις τις ανοησίες που έγραφες όντας μικρότερος. Οταν μετακόμισα βρήκα ένα τέτοιο κουτί που είχε μπλοκάκια σπιράλ που έγραφα όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο..απίστευτο γέλιο, απο τότε ήμουνα ζουρλοπαντιέρα! Γονίδιο, τι άλλο!

Στο τέλος της ημέρας θα διαβάσω το αγαπημένο μου βιβλίο. Οποιο κι αν είναι αυτό. Είναι η καθημερινή μου απόλαυση, μιά ξεκούραση, μιά φυγή. (Το ποδήλατο δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα γιατί δεν ξέρω ποδήλατο! Mais oui! Υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι! Οσες φορές το επιχείρησα, έσπασα τα μούτρα μου, έφαγα τα γόνατά μου, μέχρι και χέρι έχω σπάσει!!! "Καρούλι" με φωνάζανε, κάτι ξέρανε οι άνθρωποι!



Να κάνω και τη κακκία μου. Να δώσω πάσες σε άλλους να αποκαλύψουν ή να μην αποκαλύψουν κι άλλο απο τι πάστα είναι πλασμένος ο προσωπικός τους κόσμος.

Εμπρός με βήμα ταχύ, έρχεται και η 28η, ακόμη κι αν δεν παρελάσετε, γράφτε κάτι

KV, xasodikis, katerina, cgp, Georgia

Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007

Ελαφάκι ψητό

Μετά τις καλοκαιρινές φωτιές που όλη η πανίδα της Πάρνηθας έγινε ψητή σε φούρνο χωρίς πατάτες, μετά τις εγκυκλίους ότι απαγορεύεται το κυνήγι στις πληγείσες περιοχές

έρχεται η Ελευθεροτυπία και με αυτό της το άρθρο, μας ενημερώνει ότι βεβαίως και οι καλοί μας κυνηγοί σκότωσαν ότι επέζησε της καταστροφής.

Σκότωσαν λοιπόν 50 ελάφια..και τα άφησαν για να τα βρούν οι δασάρχες. Γιατί τα σκότωσαν τότε? Συνήθως τα τρόπαια τα παίρνουν για να τα επιδεικνύουν, "απο εδώ τα λιοντάρια, οι τίγρεις, τα ελάφια που με κίνδυνο της ζωής μου ξεπάστρεψα, απο εκεί τ' αρχίδια μου που πάνε μπροστά με καροτσάκι". σε αυτή την περίπτωση όμως άφησαν τα κουφάρια και φύγανε. Αρα επίσειξη όρχεων 0.



Πρός τι τότε η αιματοχυσία?

Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

Αλιευτής ονείρων

Κάνοντας απολογισμό της προηγούμενης εβδομάδας, τη χαρακτηρίζω απλά ώς δύσκολη απ' όλες τις πλευρές. Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις έχουν στόχο τη τέρψη, δεν λέω, συχνά-πυκνά όμως άλλα πράγματα φαίνονται όχι τόσο απο τις κουβέντες όσο απο τις σιωπές και τις εκφράσεις των συνδαιτημόνων.
Ξαφνικά βρέθηκα να είμαι αλιεύτρια συναισθημάτων, άλλα έκδηλα, άλλα σαν νάρκες έτοιμα να σκάσουν έτσι και τ' ακουμπήσει άνθρωπος και άλλα έχοντας ήδη σκάσει και κατακάψει, να ξαπλώνουν χαλαρά σαν χαλάκια του μπάνιου πρός τον οποιονδήποτε θα ήθελε να σκουπίσει τα πόδια του.

Ολα ξεδιπλώθηκαν στο οικογενειακό δείπνο που παραθέσαμε και αραδιάστηκαν σαν τραχανάς στον ήλιο.

Είδα την περιφρόνηση και τη μαζεμένη κακία να σκοτεινιάζει ένα πρόσωπο. Αφού δεν μπορεί να εκπολιτίσει τις μάζες, προτιμάει να αρρωστήσει, χρησιμοποιώντας τη νόσο σαν τιμωρία. Για να παιδεύει όσους μπαίνουν στο μάτι.

Είδα μία δόση επικριτικής διάθεσης. Εδώ το ζητούμενο δεν είναι ο εκπολιτισμός, είναι η διδαχή των μαζών για να λάμψει το προσωπικό μας άστρο! Σαν αυτό που έλεγε ο συχωρεμένος ο Χατζηχρήστος "Ιγο μ' ιγό!Βζουνάκι γουργό! " για να δώσουμε έμφαση στη παρουσία μας, γιατί χωρίς αυτήν κινδυνεύουμε να σβήσουμε?

Υπήρχε διάχυτη η ιδεα του "ναί μεν αλλά", το άτομο που ζητάει συνεχώς, επειδή χρειάζεται να ζητάει, γιατί χωρίς τις απαιτήσεις πώς θα συνεχίσει να λάμπει το άστρο της " κακομαθημένης"?

Αρκετή δόση βαρεμάρας απο τη μεριά των παιδιών. Αναμενόμενη. Οσοι θυμούνται τα οικογενειακά γεύματα με τις θειάδες, ξαδέλφια και γιαγιάδες τα ίδια αισθάνονταν.

Και ενώ οι γεύσεις έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους, πολύ λίγοι τις απελάμβαναν πραγματικά. Ηταν εκείνοι, που έχοντας δώσει τα πάντα και δεν έχοντας άλλο πιά να καταθέσουν, έτρωγαν με όρεξη.

Στο τέλος της γραμμής ο Σπάρτακος, δέχεται τις απαιτήσεις και τις υποδείξεις των άλλων σκύβοντας μονίμως το κεφάλι του. Μέχρις ότου κάνει το μεγάλο μπάμ της απελευθέρωσης.

Σε ποιό κεφάλι όμως η κρoτίδα θα πέσει?
Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι μιά που οι σιωπές "μιλάνε" περισσότερο απο τις φωνές, μήπως μπορώ να έχω λίγη έως πάρα πολύ εναλλαγή στη ζωή μου? Ας είναι τα ίδια πρόσωπα, μόνο που θα ήθελα τις συμπεριφορές slightly or very improvised.

Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007

Οταν θέλεις κάτι πολύ συντελεί το Σύμπαν..

για να γίνουν όλα μαντάρα. Αλλού ξεκινάς και αλλού βρίσκεσαι. Ο,τι σχέδια έχεις κάνει..κάπου πάνε, όχι εκεί που θέλεις εσύ.
Αύριο γιορτάζει ο Κ, τα γενέθλιά του και έχουμε και επέτειο γάμου.
(Πονηρή η δικιά σου, φρόντισε να παντρευτεί ανήμερα σε γενέθλια οπότε ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσει την επέτειο..).

Λέω λοιπόν, να κάνω το σπίτι λαμπίκο, να ετοιμάσω τίποτα γιατί θα παρελάσει το σόϊ για τα χρόνια πολλά. Ελεγε η ηλίθια.



Χυλόπιττα Νο. 1. Αρρώστησε η οικιακή βοηθός με γρίππη, αδύνατον να έρθει. Που σημαίνει ότι πάλι θα καταπιώ φάρμακα για τη μέση μου και θα κάνω όλο το σπίτι μόνη μου. Και να ήταν μόνο αυτό..

Χυλόπιττα Νο. 2. Ειδοποίησε ο ξυλουργός ότι μετά απο 3 μήνες θα έρθει ΣΗΜΕΡΑ το απόγευμα (τον περίμενα τον Αύγουστο - που όμως εκείνος διακόπευε σε εξωτικό νησί, τώρα όμως που τάφαγε όλα, ξανάρχεται παραμονή γιορτής..) για να βάλει τα ράφια στην ντουλάπα ούτως ώστε να μπορέσω να μαζέψω σαν άνθρωπος τα καλοκαιρινά και όχι να τα έχω στοιβαγμένα σε κιβώτια. Που σημαίνει ότι θα τρυπήσει τους τοίχους με black& decker και πέρα απο τη σκόνη που θα σκεπάσει τα πάντα, είναι και τα παπούτσια του που θα πάνε τη σκόνη σε όλο το σπίτι. Αρα η φασίνα αποκλείεται για σήμερα.


Χυλόπιττα Νο. 3. Μη χάσουμε όμως τη γραμμή, σήμερα ήρθε ο φωτο-δότης. Τον έψαχνα 4 μήνες να μου βάλει 5 γλόμπους, δεν έχουμε ακόμη αγοράσει φωτιστικά, απλά ήθελα να μου τραβήξει καλώδιο στα ταβάνια για να κρεμάσουμε γυμνούς γλόμπους μπάς και δούμε τη τύφλα μας.
Μόλις έφυγε το καμάρι μου. Οπου πάτησε, άφησε μαύρη λάσπη. Μαύρη γιατί ο Δήμος έξω στρώνει άσφαλτο, όσοι πατάνε στο οδόστρωμα..κερδίζουν χρυσούν ωρολόγιον - απο τα κινέζικα όμως.

Αμα λοιπόν ακούσετε τίποτα high φιλοσόφους για Κοελίστικες παπαριές περί Σύμπαντος και συγκυριών...να μου τους στείλετε εδώ να τρίψουν κανά πάτωμα.. να δείς για πότε τους φεύγει όλη η μαγκιά!


Α! Μα πιά!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

Οσο υπάρχουν άνθρωποι

πάντα θα αναρωτιέμαι, τι είδους άνθρωποι είναι όλοι αυτοί γύρω μας. Επενδύω συναισθηματικά στους ανθρώπους , χαίρομαι που το κάνω, κάθε φορά. Ομως κάποιες φορές, όπως η τωρινή αυτές μου οι επενδύσεις γίνονται στάχτη. Ξεκινάει λοιπόν η ημέρα Χ λαμβάνεις ένα e-mail και ούτε λίγο ούτε πολύ σου λένε οι γκαρδιακοί φίλοι (τουλάχιστον φίλοι τους νόμιζα) ότι σκοπεύουν να μη σε ξαναδούν γιατί ο συνδετικός κρίκος πέθανε ) η γυναίκα θα ξαναφτιάξει τη ζωή της, αλλά εσύ που τόσο τους αγαπούσες (και τον νεκρό και εκείνη) είσθε παρελθόν, της θυμίζετε πράγματα που θέλει να ξεχνά, ούστ λοιπόν απ' τη ζωή της. Η οποία ζωή της , τώρα που πέθανε ο φίλος σας, είναι πολύ καλύτερη απο πρίν, ετσι λοιπόν εσείς οι πρώην, στα τσακίδια. Θα μου πείτε, ότι σε έναν χωρισμό ή σε ένα θάνατο, επόμενο είναι ο επιζών, να κόβει δεσμούς. Οχι όμως τόσο σύντομα (πέθανε πρίν 4 μήνες) και όχι με τόσο βίαιο τρόπο) έλεος. Και εμείς πονάμε και σε εμάς λείπει.

Θα σκάσω σε λίγο, θα κάνω μπάμ!.


Δεν πίστευα ότι υπάρχουν άνθρωποι που λιώνουν τη φιλία κάτω απο τις σόλες τους. Τον Ιούνιο πέθανε ο Τζό, ακόμη κι αν εκείνη δεν τον αγαπούσε, τον αγαπούσαμε εμείς. Στα μάτια μου ήταν το γελαστό παιδί, ο Πήτερ Πάν, είχαμε κάνει ταξείδια μαζί, ήταν μέσα στη καρδιά μας.
Δεν έχω καμμία γνώμη ή αντίρρηση που η γυναίκα του φτιάχνει μετά το θάνατό του τη ζωή της, καλά κάνει η γυναίκα, είναι όμως ο τρόπος της γραφής αυτού του e-mail που λάβαμε χθές που μας λέει, ότι "δώσατε ό,τι ήταν να δώσετε, άντε και στο διάλο τώρα, εγώ δεν έχω σχέση μαζί σας, θα φτιάξω τη ζωή μου εκ νέου, σβήνω την Ελλάδα και την Ιρλανδία, βασικά αντε γειά". Θα μπορούσε να μη μας το είχε στείλει και απλά να σταματούσε την επικοινωνία. Η να το έκανε πιο κομψά. Το φτύσιμο όμως πονάει.
Οσο λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι, θα πασχίζω να τους καταλάβω. Σκέφτομαι μόνο πόσο γρήγορα έφυγε ο φίλος μας, σαν ταπεινό κεράκι, άναψε-φώτισε-έσβησε.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

Oργανοπαίχτης


Τις Κυριακές το πρωϊ, όταν είμαι σπίτι μου περιμένω τον πλανόδιο οργανοπαίχτη. Εμφανίζεται πρώτα η μουσική του, συνήθως παίζει "Φραγκοσυριανή", την ακούω 2 τετράγωνα νωρίτερα. Δεν λέει τα λόγια, μόνο ακορντεόν. Μπροστά απο την πολυκατοικία όμως σταματάει και πιάνει το "Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" και δακρύζω βρε παιδιά γιατί τραγούδαγε αυτό το σκοπό ο μπαμπάς μου πρός τη μαμά μου και εκείνη τον κύτταγε με τον τρόπο της. Μιά γλυκιά ανάμνηση χρόνια καταχωνιασμένη που σαν τη Χιονάτη έφτανε ένας γλυκός ήχος-φιλί για να τη ξυπνήσει.

Ο μουσικός έχει φωνή κανταδόρου, ίσως να είναι και μετανάστης με τα 1001 προβλήματά του, πάντα όμως μας καλημερίζει με το χαμόγελο στο στόμα. Και πάντα του ριχνω χρήματα. Γιατί το γέλιο πλέον κοστίζει. Πόσο μάλλον ο συνδυασμός χαμόγελου-μουσικής-ευχάριστης διάθεσης.
Καλή εβδομάδα

Παρασκευή, Οκτωβρίου 05, 2007

Ισλάμ και Δύση

Το ερώτημα είναι αν έχουμε δικαίωμα να κατακρίνουμε άλλες κουλτούρες με μόνο σκεπτικό τη διαφορά τους απο τη δική μας?
Διάβασα ένα άρθρο, αυτό, που πραγματικά στην αρχή με προβλημάτισε, τα σχόλια όμως που ακολουθούσαν πραγματικά με καθήλωσαν.
Λέγονται πολλά για τον μουσουλμανικό κόσμο, για την καταπίεση των γυναικών, για τους ξυλοδαρμούς που δέχονται, τους γάμους παιδιών, τους σωματικούς βασανισμούς-ακρωτηριασμούς-λιθοβολισμούς. Ολα μας δίνουν εικόνες άλλων λαών, για τα δυτικά μας "πολιτισμένα" μάτια τέτοιες έκδοχές σοκάρουν, καταθλίβουν, οργίζουν. Αντίστοιχα στον δυτικό μας "πολιτισμένο" κόσμο, οι γυναίκες έχουν περισσότερες ελευθερίες. Βέβαια κάποιες και μικροπαντρεύονται και τυγχάνουν οικογενειακής βίας, αλλά σου λένε "α! αυτές είναι οι αμόρφωτες φτωχές κακομοίρες - καμμιά σχέση με εμάς".
Τόννοι μελανιού έχουν χυθεί για το πώς ο δυτικός κόσμος οφείλει να προστατεύει τα θύματα της αυταρχικότητας του Ισλάμ. Οργανώσεις έχουν δημιουργηθεί και πολλοί κατατρεγμένοι βρήκαν ουσιαστική εκεί βοήθεια. Δεν λέω όχι στις οργανώσεις αυτές. Οποιαδήποτε βοήθεια στους πάσχοντες είναι απαραίτητη ανεξαρτήτως θρησκείας, όπως αυτή που προσφέρουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα. Λέω όχι όταν "κάποιοι" πρόσκειται σε προσητυλισμό!
Ο δυτικός κόσμος " ας πούμε ο Χριστιανικός κόσμος" δεν δέχεται τη διαφορετικότητα. Αμέσως κατατάσσει τις διαφορετικές κουλτούρες σε "χαμηλώτερες". Χαμηλώτερες γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται αποδεκτά σύμφωνα με το δυτικό τρόπο αντιμετώπισης της ζωής, χαμηλώτερες γιατί οι αξίες έχουν διαφορετική βάση. Χαμηλωτερες γιατί το δόγμα κυβερνά, ΑΡΑ οφείλουμε να το αλλάξουμε. The White man's burden έγραφε παλιά ο R. Kipling, σε αυτή τη περίπτωση οφείλουμε να πατάξουμε ό,τι μας ενοχλεί στην άλλη κουλτούρα και αφού την κατακρίνουμε μέχρις εσχάτων να την βελτιώσουμε, να την κάνουμε σαν και εμάς.
Αυτό το τελευταίο με ενοχλεί αφάνταστα. Γιατί πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο, ώστε να μπαίνει στα καλούπια μας? Για την δική μας ασφάλεια, σίγουρα. Ας μη ΄κοροϊδευόμαστε, το διαφορετικό φοβίζει. Ερχεται ο αντίλογος εδώ και λέει "μα καλά, αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν σαν άγριοι, πάνω στα δένδρα. Να μη τους βοηθήσουμε να εξελιχθούν και να προσαρμοστούν?" Αλλο βοήθεια ανθρωπιστική άλλο προσητυλισμός.
Η βοήθεια δέχεται το διαφορετικό και φροντίζει στη βελτίωση της ευρύτερης ζωής του ατόμου, ώστε να συνεχίζει να βιώνει όπως εκείνο επιλέγει.
Ο προσητυλισμός αλλάζει τις αξίες των ανθρώπων και τους κάνει ένα με το άρχων σύνολο.
Τα ίδια κάνανε παλιά οι Οθωμανοί πρός τους σκλαβωμένους Ελληνες. Αυτοί όμως ήσαν οι κακοί της Ιστορίας. Ο κάθε λαός που θεωρεί εαυτόν ισχυρό τα ίδια κάνει παντού και πάντοτε.

Είναι όμως αυτό ΗΘΙΚΟ?

Τρίτη, Οκτωβρίου 02, 2007

Προβλήματα κωφών

Οποιος θέλει και μπορεί ας με βοηθήσει στο πρόβλημα που παραθέτω.

Μένω σε πολυκατοικία σε πολυάνθρωπο προάστειο της Αθήνας. Δίπλα απο το διαμέρισμά μου μένει η κα Π (συγγενής ετών 85 που μένει κοντά μας και την προσέχουμε απο το 2003). Απο κάτω απο εμάς υπάρχουν άλλα διαμερισματα, το ίδιο και απο πάνω.

Απο τη στιγμή που μετακόμισε εδώ η κα Π αρχίσαν τα παράπονα για την ένταση της τηλεόρασης. Η κα Π δεν ακούει καθόλου καλά, έχει πάει και σε Ωρυλά αλλά δεν υπάρχουν γιατρειά, η πιθανότητα ακουστικού απαγορευτική, σύμφωνα με τη γνωμάτευση του γιατρού. Αφού δεν ακούει βάζει τη τηλεόραση στη διαπασών. Εμείς που είμαστε δίπλα ακούμε όλους τους διαλόγους της άσχημης Μαρίας (δεν χρειάζεται να βλέπουμε κιόλας - τα καταλαβαίνουμε) και διάφορων άλλων εκπομπών. Είμαστε συγγενείς και δεν μιλάμε. Οι γείτονες όμως έχουν άλλη γνώμη. Της έχουν κάνει γραπτή παρατήρηση ήδη 3 φορές. Τις παρατηρήσεις τις πετάει στα σκουπίδια και ορκίζεται ότι τη μισούνε και εκείνη ποτέ δεν ακούει τηλεόραση τίς ώρες της κοινής ησυχίας.


Την Κυριακή έλαβε άλλο ένα σημείωμα τέτοιου τύπου, ότι είχε ανοιχτή την ΤιΒι στη διαπασών έως τις 04.00π.μ. Η Π βέβαια δεν παραδέχεται τίποτα, τους βρίζει και απο πάνω.






Πήγα χθές και είδα τη κυρια που παραπονείται. Την έχω ήδη γνωρίσει, είναι πολύ συνεργάσιμη, μητέρα ενός 15 χρονου παιδιού. Τους τρελλαίνει η ένταση της τηλεόρασης που βρίσκεται ακριβώς απο πάνω απο την κρεββατοκάμαρά τους. Δεν κλείνουν μάτι οι άνθρωποι. Με παρακάλεσε για μία λύση.

Πρότεινα στην Π., να της αγοράσουμε ένα ζευγάρι ακουστικά ασύρματα, όχι αυτά για τους κωφούς, κανονικά σαν τα δικά μου που τα φοράω όταν θέλω να ακούω ρόκ στη πάνω σκάλα αλλά να μην στέλνω τον υπόλοιπο κόσμο για βουτιά απελπισίας στη θάλασσα.

ΑΡΝΕΙΤΑΙ πεισματικά με την ιδέα, λέγοντας ότι οι γείτονες είναι τρελλοί και θα τους δείξει εκείνη, θα φωνάξει την Αστυνομία ότι την κατατρέχουν, τη διαβάλλουν κλπ, κλπ. Βρισιές, φωνές, κλάμματα, ταχυπαλμίες, ταχυκαρδίες και τα τοιαύτα. Ενός κακού μύρια έπονται.

Ενας φαύλος κύκλος.



Εχω απηυδύσει. Τι να κάνω βρε παιδιά?

Δευτέρα, Οκτωβρίου 01, 2007

Νύχτες

Τώρα τελευταία κάθομαι στον υπολογιστή μόνο νύχτες. Ισως γιατί οι μέρες βογγούν απο γενόμενα. Ακούω τους ήχους της πόλης με τους ανθρώπους της, αφουγκράζομαι αυτά που δεν λένε, σαν τσαμπιά κρέμωνται απο πάνω τους οι κρυφές επιθυμίες. Την ημέρα "μαζεύω" εμπειρίες και τη νύχτα τις αδειάζω σεργιανώντας στα μπλόγκς.
Νευριάζω εύκολα, παλιά φούντωνα γρήγορα και έλεγα παρορμητικά ότι μου ερχόνταν στο νού μετανοιώνοντας αργότερα για τη χαζομάρα μου, τώρα το έχω μάθει το κόλπο και κρατιέμαι. Νευριάζω για τον τρόπο που βλέπουν τη ζωή μερικές και μερικοί, αλλά δεν τους χαρακτηρίζω σαν λάθος. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στο δικό του λάθος. Εκτός κι αν μου τη πούνε. Τότε αλλάζει το σκηνικό. Η θα τσακωθώ ή θα προσπεράσω. To be or not to be.
Μεγάλωσα στην Πατησίων μιά εποχή που ήταν όμορφη και δενδροφυτεμένη. Ο ήχος της πόλης με ενθουσιάζει, οι θόρυβοι των γειτόνων ευπρόσδεκτοι. Μετά με τράβηξε η θάλασσα. Καθόμουνα στο μπαλκόνι και αγνάντευα τα καράβια να περνούν για ώρες. Δεν χαζεύεις όταν βουτάς στο κύμα, απλά αφήνεσαι. Η θάλασσα και η νύχτα, νεράϊδες των ονείρων μου.
Η νύχτα πάντα ήταν με το μέρος μου. Τη νύχτα κάνω απολογισμό της ημέρας. Σούμα. Τι μου άρεσε, τι με δυσαρέστησε, τι καινούργιο έμαθα, που πλανήθηκα, τι με πόνεσε. Τι μου λείπει? Είμαι ό,τι θέλω να είμαι ή χρειάζεται ν ' αλλάξω ξανά και ξανά και ξανά?
Μετά μπάνιο. Βυθίζομαι στο νερό σαν να επιστρέφω στην ασφάλεια της μήτρας. Η απόλυτη εξιλέωση της ημέρας, Και μετά έρχεται ο Μορφέας με τα όνειρα. Χρωματιστά και αέρινα. Για να βλέπω και εκεί τι δεν πρόσεξα με τα κανονικά μου μάτια.
Μέχρι την ανατολή.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 28, 2007

Κουρτίνες, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι

Κατά τα φαινόμενα όλη η Ελλάδα έχει πήξει στο τάλληρο και ας μη της φαίνεται.
Ψάχνεις για υδραυλικό..όλο δεν μπορεί, δεν κάνει, όλο σε άλλες δουλειές (πιο αποδοτικές ίσως απο τη δική σου) είναι, σε σκάζει όσο να έρθει και μετά ...το καλύτερο, τσιμπάει ένα ...άρι σε ευρώ και φεύγει.
Τώρα πώς σου έφυγε το ..άρι για τα `10 λεπτά που κάθισε άλλη ιστορία. Καμμιά φορά βέβαια ξαναγυρίζει γιατί..το καζανάκι που άλλαξε τρέχει (το οριζινάλ προβλημα ήταν ότι έτρεχε το παλιό, βάλαμε νέο..μία απο τα ίδια..θα σου γα**** τίποτα ρε μλκ που με κοροϊδεύεις).

Ψάχνεις για ηλεκτρολόγο. Αλλη φάρα πιο σικ, πιο με τα λοφία της. Πριμαντόνες. Αγκομαχώντας έρχεται ο φωτοδότης, "απο άλλη δουλειά, μονίμως σκαστός"- χρόνια τα ακούω αυτά, τι πάει να πεί "σκαστός", ραντεβού δεν είχαμε? Ιδρωμένος καταφτάνει, κάθεται 10 λεπτά και μιά χαρά τσεπώνει το ...'αρι που θα του δώσεις, μη σου πώ και για τα ...άρια. Και μετά απο λίγες μέρες διαπιστώνεις ότι ό,τι έβαλε δεν δουλεύει καλά. Η κρέμασε κάποιο καλώδιο που ξέχασε να καρφώσει.. και μετά άντε να στήνεις κώλο για να σου ξανάρθει να διορθώσει..και να ξαναπάρει..άρι.
Ψάχνεις για καθρεφτά. Δεν έχει καθρέφτες αυτό το σπίτι, μόνον αυτόν του μπάνιου. Για να δούμε δλδ αν ντυθήκαμε καλά πρέπει να βγούμε στον όροφο, να καλέσουμε το ασανσέρ και να κυτταχτούμε εκεί. Ενα μήνα κυνηγάω τον καθρεφτά. Ολο έρχεται και όλο δεν φτάνει.
Ολοι είναι σε δουλειές, κάποιες άλλες πιο αποδοτικές απο τον πτωχό μου μοναδικό καθρέφτη. Μου το λένε κιόλας για να αισθάνομαι και άσχημα. Και να τους λαδώνω περισσότερο. Για τη χάρη που μου κάνουν.

Ψάχνεις για κουρτίνες. Διαλέγεις ενα Χ ύφασμα, ώς εδώ καλά και μετά αρχίζει το αρχιδοπρήξιμο..να έρθει ο Τεχνικός-κολοκύθας να πάρει μέτρα (κυνηγάς τον κολοκύθα πότε μπορεί ώστε να μπορείς και εσύ..), να φτιάξουν τις κουρτίνες, να ζητάνε κι άλλες προκαταβολές (λές και θα τους τα φάς..αφού έχεις υπογράψει) όχι κυρία μου προτιμάμε μετρητά.. (σκατά!), να έρθει ο τεχνικός να τις τοποθετήσει (εσύ να περιμένεις απο κάτω με την ηλεκτρική σκούπα έτοιμη και τη σφουγγαρίστρα γιατί απ' όπου περάσουν θα γίνει μέσα στο χώμα), πάλι να τα σκάσεις για τις υπηρεσίες του τεχνικού (και καλά ) και μετά απο όλα αυτά, θα έχεις ωραίες κουρτίνες. Ισως όμως και όχι. Γιατί η μία κουρτίνα απεδείχθει κοντυτερη απο τις άλλες. Να γίνει και διάλογος "μήπως ψηλωσε το πάτωμα", γιατί δεν μπορεί βέβαια η αλάνθαστη κουρτινού να πήρε λάθος μέτρα, αρα πάλι εγώ φταίω που συνομώτησα με το ταβάνι και το ψήλωσα για να τη βασανίσω. Και άλλα..άρια για ψυχική οδύνη..της κουρτινούς βεβαίως, βεβαίως

Εχουν πήξει όλοι στο τάλληρο και γίνανε Μανταμ Σουσούδες. αυτό είναι. Υφος 100 καρδιναλίων ρίχνουν (και αυτό αν) να μας εξυπηρετήσουν, ενώ εμείς τους κυνηγάμε για να τους πληρώσουμε και απο πάνω.
Και απο συμπεριφορά..καλά!

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 24, 2007

Ποδηλατάδα

Χθές σε κυριακάτικη εφημερίδα διάβασα άρθρο αφιερωμένο στην ποδηλασία. Η ιδέα είναι να αφήνουμε το τουτού μας σπίτι και να πηγαίνουμε με ποδήλατο σε προορισμούς. Η ιδέα (που έχει εφαρμοστεί εδώ και δεκαετίες σε άλλα μέρη) είναι πολύ καλή. Μία ερώτηση΄έχω μόνο να κάνω πρός τους Δήμους των Αθηνών.
Είναι εφικτή η ποδηλασία στην Αθήνα? Είναι οι κάτοικοι της πόλεως αυτής έτοιμοι να καταλάβουν ότι χρειάζονται να σέβονται/προσέχουν ΚΑΙ τα ποδήλατα όταν οδηγούν? Εδώ δεν σέβονται ο ένας τον άλλο, τους πεζούς τους έχουν χ..αιρετισμένους, οι ποδηλάτες έλλειπαν.
Σήμερα το πρωϊ, επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος στο ύψος του Φλοίσβου, ένας οργανωμένος ποδηλάτης πήγαινε πρός Αθήνα-Πειραιά. Είχε το κράνος του, τα γάντια του, επιγονατίδες, κλπ. Πήγαινε όσο πιο δεξιά μπορούσε. Δίπλα του οδηγός ΙΧ που έκανε σφήνες απο αρκετή ώρα. Κόκκινο το φανάρι. Σταματάει ο ποδηλάτης, φρενάρει ο σφηνάκιας απότομα πίσω του, κορνάρει νευριασμένος και κολλάει στη πίσω ρόδα του ποδηλάτη. Γυρνάει ο ποδηλάτης
"Τι θές ρε φίλε?"
"Κωλομαλάκα, κότα, έχασες το φανάρι, άντε προχώρα".
"Κόκκινο, στραβούλιακα"
"Αει γ..που θα μου πείς εμένα, κατέβα κάτω αν είσαι άντρας..πορδή..αδελφάρα"
Και ο ποδηλάτης γύρισε τη ρόδα του αριστερά και τον έκλεισε. Αναγκαστικά θα κατέβαινε κάτω απο το τουτού για να μετρήσουν ποιός την έχει πιο μεγάλη....τη γλώσσα.
Μαζεύτηκε κόσμος, ο περιπτεράς πρώτος που ήταν και κοντά..ο σφηνάκιας ήταν ήδη έξω έβριζε τα ποδήλατα, όλα τα είχε η Μαριωρή κλπ.
Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί προχώρησα.
Θέλω να πώ ότι ναί μεν να ποδηλατούμε αλλά και λίγος σεβασμός πρός όσους οδηγούν και ΔΕΝ ρυπαίνουν δεν βλάπτει.
Κατάλαβες Ελληναρά μου?

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 19, 2007

Ηχοι περιπάτου

Σήμερα το βράδυ, για πρώτη φορά πήγα βραδυνή βόλτα. Περπάτησα σε δρόμους πολυσύχναστους, απο το οδόστρωμα πρέπει να πώ, μια που τα πεζοδρόμια αποτελούν παγίδες για τους πεζούς, είτε οι πλάκες είναι κακές, είτε η άνοδος των αυτοκινήτων επάνω τους εμποδίζουν είτε ο φωτισμός ελλιπής, τα αποφεύγω όσο μπορώ.
Μιά βόλτα στη πόλη, όχι πολύ αργά, ούτε πολύ νωρίς. Τα μαγαζιά κλειστά, τα περίπτερα πάντα ανοιχτά, καθώς και η κάβα, ψιλικατζίδικο της γειτονιάς.
Ο μπαμπάς μου πήγαινε βραδυνές βόλτες, ξεκίναγε στις 21.00 και γύριζε σε μία περίπου ώρα το καλοκαίρι και το χειμώνα πρίν να δύσει ο ήλιος. Ο πεθερός μου το ίδιο κάνει μέχρι σήμερα.
Πάντα αναρωτιόμουνα τι προσφέρουν οι βόλτες αυτές, μέχρι σήμερα που πήρα μία. Με μπόλικο σαντιγύ πλήζ και ίχνη σοκολάτας.Στην αρχή του περιπάτου σκέφτεσαι το δρόμο μπροστά σου. Η έννοια όλη είναι ο δρόμος, που να μη πατήσεις, που να πατήσεις.
Μετά ερχεται το θέμα της ημέρας. Τι ήταν πιο σημαντικό σήμερα? Σήμερα η Μαρίνα έκανε μαγνητική τομογραφία για τη μέση της που πονάει εδώ και 5 μήνες. Ακόμη ακούω τη φασαρία που κάνανε οι μαγνήτες που χτυπιόντουσαν. Σαν να βρισκόμουνα σε εργοστάσιο , με κομπρεσέρ άνοιγαν τρύπες , έκοβαν φέτες τις αλουμινόπλακες, οξυγόνωναν τα κομμάτια. Σαν να ήμουνα σε μεταλλείο. Ναί δούλευα παλιά σε μεταλλευτική εταιρεία. Φαίνεται ότι οι εμπειρίες πάντα γυρνάνε. Σαν κοτόπουλο βγήκα απο την τομογραφία τ' αυτιά μου να βουϊζουν απο τις οξυγονοκολλήσεις. Προβάλλουμε στους ήχους αυτό που έχουμε μέσα μας. Ξύπνα! Το μεταλλείο είναι πίσω σου. Είσαι άλλος άνθρωπος τώρα.
Τα αποτελέσματα θα τα πάρω αύριο. Ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό. Εν τούτοις φοβάμαι. Είμαι ευάλωτη (παρόλλο που κρύβομαι π'ισω απο μία πολύ cool μάσκα) και φοβάμαι.
Μετά το πρόβλημα άρχισα να βλέπω γύρω μου τα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντούσα. Μαμάδες με παιδάκια πηγαιναν-γύριζαν απο διάφορα ιδιαίτερα, βιαστικοί επαγγελματίες παρκάριζαν και όδευαν στο σπίτι τους. Πήρα και ένα παγωτό. Μπανάνα. Παιδικό παγωτό. Γιατί να χαρακτηρίζεται ένα παγωτό σαν παιδικό, εφηβικό, ώριμο, σαραντάρικο, γεροντικό? Marketing darling wake up! Προσπαθώ. Νομίζω.
Γύρισα με ελαφριά τη καρδία.


Καλό σας βράδυ

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 16, 2007

Μετεκλογικά

Πρωϊνό ξύπνημα σήμερα Κυριακή των Εκλογών. Πήγα και ψήφισα νωρίς, χάραμα σχεδόν σε άδειο εκλογικό τμήμα δίπλα στο σπίτι μου. Στον τρίτο όροφο ενός Δημοτικού, χωρίς ασανσέρ αλλά με πολλά σκαλιά. Πάνω τους σερνόντουσαν γεροντάκια με τα μπαστούνια τους. Φούντωσα πρωϊ-πρωϊ, τη ψήφο τη θέλετε ρε κομματοσκυλα, τρόπο να βοηθήσετε τους πολίτες να σας επιλέξουν δεν προσφέρετε όμως. Ο ψηφοφόρος δε πάει να συρθεί, να ιδρώσει, να του κοπούν τα πόδια για να φθάσει στην κάλπη, για να σας επιλέξει έτσι ώστε να συνεχίζετε να τον έχετε χεσμένο, χωρίς ούτε ένα ασανσέρ. Σε άλλα κράτη οι ηλικιωμένοι ψηφίζουν σε κέντρα με εύκολη πρόσβαση, εδώ μην ανεβούν και στην κορυφή του λόφου. Για τα μάτια σας μόνο. Μαζώχες-σαδιστές σφιχτά αγκαλιασμένοι πορευόμαστε.
Ο Κ. λέει ότι οι απόψεις μου περί πολιτικής και οι απαιτήσεις μου απο τους πολιτικούς με κάνουν κάτοικο άλλου κράτους, όχι του Ελλαδιστάν. Να φύγουμε όλοι οι απηθείς απο αυτή τη χώρα, να τη χέσουμε, μαύρη πέτρα να ρίξουμε. Μία λύση. Δεν τη παίρνω όμως.

Χθές ξενυχτήσαμε ειχαμε κάτι φίλους καλέσει σε γεύμα. Υπάρχουν και οι όμορφες στιγμές που μας κάνουν να εκτιμάμε που ζούμε καλά. Πήγα το πρωϊ μετά την ψηφοφορία και πήρα τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Ακόμη δεν τις άνοιξα. Και αυτό θα γίνει, όχι όμως τώρα. Οταν βαρεθώ να βγάζω εσώψυχα και ησυχάσω θα διαβάσω, θα προβληματιστώ και ή θα ξεχάσω ή θα ξανα-γράψω. Είχα διαβάσει πρίν κάποιο καιρό, τις συνεντεύξεις κάποιων φοιτητών για το πώς βλέπουν το μέλλον τους στην Ελλάδα. Ολες είχαν μία κοινή λέξη, που δεν ειπώθηκε άμεσα αλλά ήταν εμφανής "τη βολεψούλα".



Ας χαιρετήσω λοιπόν το όποιο κόμμα επιλεγεί. Η βολεψούλα μας θα είναι εξασφαλισμένη.

Χαίρε ω Χαίρε πατρίδα μου γλυκιά.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 10, 2007

Τριήμερα

Αντί για πολυήμερες διακοπές, το έχουμε καθιερώσει πλέον να φεύγουμε για τριήμερα, αναχώρηση Παρασκευή βράδυ επιστροφή Δευτέρα. Το κάναμε ήδη 3 φορές και πολύ μας άρεσε. Ετσι και αυτή τη φορά ξεκινήσαμε οικογενειακώς - δατ ιζ μαζί και με τις 2 γάτες μας - για το τριήμερό μας. Το τοπίο φθινοπωρινό, όχι τόσο ζέστη, καθαροί ουρανοί και ελάχιστος κόσμος. Ο τουρισμός τέλος για τους περισσότερους που έχουν παιδιά και υποχρεώσεις. Η διαδρομή καλή αν εξαιρέσουμε το παραπάνω τοπίο που επαναλαμβάνετο συνέχεια. Κρανίου τόπος, όπου τίποτα δεν ζεί. Την ησυχία των νεκρών φυτών και πλασμάτων διέκοπταν οι ντουφεκιές κάποιων ανεγκέφαλων κυνηγών που ψάχναν στα καμμένα για επιζώντες. Μερικές φορές πυροβολούν ο ένας τον άλλο. Το τελευταίο καθόλου κακό. Η θάλασσα μας περίμενε υπομονετικά λάμποντας και εκπέμποντας τον καλύτερο εαυτό της. "Ελα" φώναζε και σαγηνευτικά λίκνιζε τα κύματά της. Ποιός αντιστέκεται? Σίγουρα εμείς, όχι!.
Μετά το μπάνιο φαγητό που μαγείρεψε ο Κ, χοιρινά μπριτζολάκια και ένα Πολωνέζικο τουρλού με λαχανικά. Απο ωρα ορισμένοι λαίμαργοι συγγενείς είχαν πάρει θέσεις. Τα γλυκά έτσι κι αλλιώς τα έχουμε κόψει, όμως
ένα τσαμπάκι απο το κλήμα μας είναι ότι πρέπει. Απλά πράγματα. Δύσκολα όμως γιατί συνήθως τα όνειρά μας είναι μεγαλύτερα απο τις απλότητες που μας προσφέρει η ζωή.





Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007

Γειτονιές

Εχω ψώνιο με τους γείτονες..μία σχέση αγάπης-μίσους, αυτό είναι γνωστό απο το παρελθόν..όπως θα θυμάστε. Με το που ήρθαμε στη νέα αυτή συνοικία...τσούπ! ξεμύτησαν τα μπουμπούκια της γειτνίασης. Διαβάστε για να φρίξετε! Πριν ένα μήνα περίπου έρχεται η Ζ (ξαδέλφη-γείτονας, του Κ που όμως δεν έχουμε πολλά-πολλά) σπίτι για να
1) πεί ένα γειά αλλά κυρίως για να
2) να μας κάνει τις "πονηρές" ερωτήσεις που αθώοι εμείς απαντήσαμε και ανάλογα να πράξει.
Συμφεροντολογία Πράξη Πρώτη
"Πότε θα πάτε διακοπές".."Ααα! Ωστε τον Αύγουστο θα είσθε εδώ!!"
"Νααααι" απαντούν τα χαϊβάνια, δλδ εμείς "έχουμε να ταχτοποιήσουμε το σπίτι".
Και για να μας ενημερώσει (χεστήκαμε) ότι φεύγει αύριο για εξωτερικό μαζί με την οικογένειά της
"μπράβο, καλά να περάσεις ευχήθηκαν τα χαϊβάνια (δλδ εμείς)".

Την επομένη το μεσημεράκι, εμφανίζεται φάντης μπαστούνι με ένα σακκουλάκι που ήθελε να το πάρω να της το φυλάξω
"μιά που εσείς δεν φεύγετε"
"τι έχει μέσα" τη ρωτάω,
"Ψιλοπράγματα, λέει, να τα κλειδιά, διαβατήρια, κάρτες..
"Είσαι καλ'α της λέω, δεν παίρνω τέτοια πράγματα, εδώ μπαίνει ο ένας και ο άλλος μάστορας, να χαθεί τπτ και να φταίω, δεν τα παίρνω..
Πές, πές όμως με έπεισε. Ασε σκέφτηκα, ας μη τσακωθώ ακόμη δεν μπήκαμε, θα το βάλω με τις τσάντες μου, μικρό είναι, στα κομμάτια. Στην πορεία βέβαια σκυλομετάνιωσα, γιατί με έπιασε ΚΟΡΟΙΔΟ. Και σκυλιάζω όταν πιάνομαι.
Συμφεροντολογία Πράξη Δεύτερη
Το ίδιο βράδυ, ενώ εμές λείπαμε άφησε στην κα Π που μένει δίπλα (και χωρίς να έχει συννενοηθεί μαζί μας) 2 συρτάρια μπουφέ λέγοντάς της ψέμματα ότι τάχα είχαμε μιλήσει και συμφωνήσει, για να της τα φυλάξουμε
"μια που δεν θα πάμε διακοπές τον Αϋγουστο"
Τα συρτάρια βαριά, ασήκωτα, 2 άντρες χρειάστηκαν για να μεταφερθούν. Τι στο διάλο είχε μέσα? Τι θα τα κάνω, τα γμνα? Τσακώθηκα και με τον Κ, γιατί πήρες το σακκουλάκι, ορίστε και τα επόμενα, τσαντίστηκα και με τον εαυτό μου.. σιχτίρ!
Νευριάσαμε, θυμώσαμε αλλά είπαμε που θα μας πάς, θα γυρίσεις και θα τα πούμε.
Τέλος Αυγούστου, τελείωσαν οι κούτες, είπαμε να πάμε λίγες μέρες να ξεκουραστούμε. Και φύγαμε. Ουαί! Η Ζ με τον άνδρα της γύρισε το Σάββατο 25/8 και εμείς λείπαμε εκτός Αθηνών..
Βεβαίως δεν είχε ειδοποιήσει πότε θα έρθει, θεώρησε ότι εκεί θα είμασταν να την περιμένουμε.. πλήν όμως απατήθηκε.
Πάμε στην Πράξη Τρίτη
Τη ζώσανε τα φίδια. Που είμαστε? γιατί μέσα στο τσαντάκι είχε τα κλειδιά του γραφείου της, το πορτοφόλι με τις κάρτες της, ταυτότητες και κυρίως τα διαβατήριά τους. Και είχανε να πάνε επαγγελματικά ταξείδια. Θα πέσανε και 40 τηλέφωνα. Ολως τυχαίως άρχισε να αναρωτιέται για την υγεία μας. Για την ημερομηνία, ώρα επιστροφής μας. Χωρίς να αλλάξουμε το πρόγραμμά μας επιστρέψαμε μία Δευτέρα. Η θέση στάθμευσης ήταν πιασμένη απο το αυτοκίνητο της Ζ που θεώρησε ότι αφού ήταν άδεια ας να τη πιάσει. Πήγαμε λοιπόν και την κλείσαμε πανηγυρικά. Αλλη φορά να ρωτάει. Αργότερα της τηλεφωνήσαμε να έρθει να παραλάβει τα πράγματά της. Εκείνη έστειλε τον σύζυγό της που δεν είχε ιδέα ότι μας είχε στείλει τα προσωπικά τους είδη καθώς και τα μαχαιροπήρουνά τους. Αναγκάστηκε να τα φορτωθεί ολομόναχος και όταν ανέβηκε επάνω έγινε καυγάς τρικούβερτος. Μέχρι το δρόμο ακούστηκαν.

Ολοι όμως οι υπόλοιποι γελούσαν. Ακόμη γελάμε.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007

Η madness ξαναχτυπά!

Σήμερα που γύριζα σπίτι με φορτωμένο από λαχανικά το καρότσι μου, έπεσα επάνω στον 70+ οδηγό που παρκάριζε πάνω σε στροφή, κλείνοντας τη διάβαση πεζών. Με είδε την ώρα που με έκλεινε ότι δεν μπορούσα να περάσω και συνέχισε να παρκάρει.
Του χτυπάω το τζάμι
"Δεν μπορείτε να παρκάρετε εδώ κλείνετε τη διάβαση πεζών, είναι και στροφή Λεωφορείων"
Μέσα απο το τζάμι τον είδα να ανοιγοκλείνει το στόμα του στέλνοντάς με στον διάολο μωρή.
Οπότε εφόσον είμαι και "μωρή" κατά την κρίση του, του κλωτσάω λίγο τον κατά πολύ στραπατσαρισμένο του προφυλακτήρα και του φωνάζω
"Μπάρμπα! Τράβα στην άκρη να περάσω".
Κατέβασε το τζάμι και άρχισε να με βρίζει πατόκορφα. Μαζεύτηκαν και άλλες γυναίκες και τον κύτταζαν που άφριζε γιατί δεν τον άφηνα να παρκάρει σε γωνία εμποδίζοντας τους πεζούς και τα λεωφορεία. Θέαμα έγινε, ολόκληρος άντρας ντέ και καλά να κάνει παρανομία και να επιμένει κιόλας. Είχε και ένα κοριτσάκι μαζί που είχε γίνει κατακόκκινο απο τη ντροπή του και του έλεγε "πάμε να φύγουμε παπού!" Στο τέλος ξεκουμπίστηκε και διπλοπάρκαρε πάρακάτω.

Κάθομαι και σκέφτομαι τις φωτιές, τη καταστροφή και όλους εμάς που καθημερινά προβαίνουμε σε κάθε είδους πιθηκιές αρκεί να κάνουμε τη δουλειά μας και για τους άλλους ας μεριμνήσει ο Θεός.
Ομως οι ενοχές είναι μόνο δικές μας.

Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2007

Τα παρατράγουδα των πυρκαγιών

Ακόμη δεν έσβησαν οι φωτιές στην Πελοπόννησο και άρχισαν τα παρατράγουδα.

Παρατράγουδο 1
"Ευτυχώς που έπιασε φωτιά το δάσος της...στην Ηλεία, κάηκαν έτσι οι 60 ψωριάρικες ελιές που είχα, με την αποζημίωση που θα πάρω θα βάλω καινούργιες"
Παρατράγουδο 2
Ο κόσμος στην κυριολεξία καίγεται και οι κυνηγοί πήραν τα ντουφέκια τους να ξεπαστρέψουν ότι απέμεινε απο την Ελληνική πανίδα και αν δεν βρούν, ξεπαστρεύουν και τη χλωρίδα (μαζεύουν χόρτα).

Εύγε τέκνα μου, με αυτά τα μυαλά και εις ανώτερα

Τρίτη, Αυγούστου 28, 2007

Τα δεινά του Ναυπλίου

Πήγαμε στο Ναύπλιο για λίγες μέρες διακοπών. Ηταν να μείνουμε περισσότερο αλλά τα κάτωθι δεν μας το επέτρεψαν. Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ναυπλίου είναι οι Ναυπλιώτες
1) ΝΕΡΟ. Με το που φθάσαμε πέσανε πάνω οι γείτονες να μας ενημερώσουν ότι εδώ και 1 περίπου μήνα (όλως τυχαίως μέσα σε φούλ τουριστική σαιζόν), το τρεχούμενο νερό της βρύσης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΙΜΟ, ούτε και για το φαγητό. Το εν λόγω ύδωρ απεδείχθει αρδευτικό και όποιος το πιεί ΚΑΗΚΕ. Για 1001 λόγους, τους οποίους ακούσαμε και απο τους υπερ και απο τους κατά..με αποτέλεσμα ότι η πόλη ΔΙΨΑΕΙ. Χρειαστηκαμε να αγοράσουμε μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού όχι μόνο για να το πίνουμε, αλλά για να πλένουμε τα δόντια μας και ν μαγειρεύουμε με αυτό. Κάθε δε μέρα, κοβόταν για 2 ώρες τουλάχιστον. Ποιές δύο ώρες? Οποτε θέλανε εκείνοι. Πότε ήταν 15.00-17.00, πότε ήταν στις 10 το βράδυ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ, Αύγουστο μήνα όταν έχει 35 βαθμούς ζέστη και καίγεται ο τόπος.
ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΠΛΙΩΤΙΚΑ, δεν με νοιάζει για τις πολιτικές σας, ο κάθε φταίχτης δαχτυλοδείχνει τον άλλο φταίχτη για το πώς καταφέρατε να διψάσετε τους ίδιους τους δημότες σας, άσε τους τουρίστες. Ντροπή σας!
2) ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ. Παντού υπάρχουν σκουπιδοντενεκέδες, αυτό να λέγεται. Ομως η ιδέα της ανακύκλωσης ΑΓΝΩΣΤΗ ΛΕΞΗ. Μέσα σε 5 μέρες βγάλαμε 6 σακκούλες σκουπιδιών εκ των οποίων οι 4 ήταν γεμάτες με μπουκάλια γυάλινα - πλαστικά και τενεκεδάκια αλουμινίου.
ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΠΛΙΩΤΙΚΑ προφανώς δεν σας ενδιαφέρει να έχετε οικολογική συνείδηση και να συνεισφέρετε στην ανακύκλωση των μετάλλων, χαρτιού, γυαλιού και των πλαστικών, ζε'ιτε στην κλειστή σας κενωνία και χε&&& για τον έξω κόσμο, ναί! . Ξέρω, εδώ δεν νοιάζεσθε να έχετε καθαρό νερό για εσάς τους ίδιους!! . Απο κάπου όμως χρειάζετε να αρχίσετε ρε καραγκιόζηδες.
3) ΖΩΑ. Πολλά σκυλιά/γάτες σκελετωμένα, τραυματισμένα, ψωριάρικα να κυκλοφορούν παντού. Λυπηρό θέαμα. Οι Ναυπλιώτες αδιαφορούν ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ. Δεν συμφωνούν στο να γίνονται στειρώσεις "είναι απάνθρωπο να τους κόβουμε τ' αρχίδια" είπε ένας Αναπλιώτικος Φωστήρας (που τυγχάνει και κτηνίατρος (!!!!) . Ενώ είναι πιο ανθρώπινο να τρελλαίνεσθε για γατάκια-κουταβάκια, να τρέχετε να τα ταϊσετε " αχ τι γλυκούλικα" και άμα μεγαλώσουν να τα στήνετε στο δρόμο και να κάνετε κόντρες ποιός θα γκαζώσει και θα πατήσει περισσότερα, άντρες με βαριά αρχ@@, τα πάτε μπροστά σας με το καροτσάκι, ξεφτίλες.
4) ΦΑΝΑΡΙΑ. Εχει το Ναύπλιο πολλούς σηματοδότες, μόνο που στους κεντρικούς κόμβους είναι σκοτεινοί σηματοδότες, γιατί ποτέ τους δεν άναψαν, προτεραιότητα έχει ο πιο θαρραλέος να κόψει όλους τους άλλους. ΕΡχεται ο ξένος απο την πατρίδα τους, καμαρώνει φωτιές, οδοστρώματα, λακκούβες, έλλειψη σήμανσης και φθάνει στα φανάρια. Εκεί παίρνει και τις μούτζες του απο το λοκάλ κουλέρ!

Γειά σου ρε Αργολίδα απολίτιστη

Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2007

Ου γαρ

Αλληθωρισα γαμβρέ μου αλληθώρισα. Η κατάσταση είναι απο σοβαρή έως σοβαρώτατη. Απο το πολύ διάβασμα βεβαίως, βεβαίως. Μη μου φύγουν οι οξείες, γιατί οι δασείες έχουν φύγει προ πολλού.
Αδύνατο να τελειώσω τον Μαύρο Πύργο του Στήβεν Κίνγκ. Γιατί δε μου έφτανε που τον διαβάζω στα ελληνικά, μου τον πήρε ο Κ δώρο και στα αγγλικά, για να διαβάσω και το original κόπι, τρομάρα μου. Και όντως αυτό κάνω, διαβάζω ένα κομμάτι στ'αγγλικά και μετά λέει ο δαίμονας της μαλακίας "πώς το αποδίδει ο μεταφραστής αυτό?" οπότε πέφτω στο αγγλικό κείμενο..
Πάντα δε, διαβάζω τέτοια τρομακτικά, αργά το βράδυ, πολύ αργά, τόσο που αργεί να έρθει ο Μορφέας, όχχιιιι! δεν έχω πάθει Darthiir-ίτιδα, (dum, spiro, spero) - εσπρεσσιέρα αγοράσαμε και πίνουμε πολλούς δυνατούς καφέδες (και Νο. 1, 2, 3 και 4 παιδιά) , έτσι τα βράδυα αφού χορέψουμε και την τσιγκολελέτα (ξεμωραμένοι)...αρχίζει το ΣτήβενΚινγκ-ειο άλγος!


Τρίτη, Αυγούστου 21, 2007

Οταν η γλώττα προτρέχει της διανοίας

Σήμερα το μεσημέρι έξω απο το γραφείο, συναντώ την Τ που εργάζεται σε συνεργείο καθαρισμού έργασιακών χώρων. Εχει μόλις επιστρέψει απο την καλοκαιρινή της άδεια, σήμερα πιάνει πάλι δουλειά. Η Τ είναι Ρωσίδα μεν αλλά ζεί και εργάζεται στην Ελλάδα εδώ και χρόνια.
Τη ρώτησα πώς πέρασε, που πήγε, κλπ. Εϊχε πάει σε κάποιο μέρος στον Κορινθιακό όπου η θάλασσα ήταν κρύσταλλο, κολύμπησε με την ψυχή της.
Τ - "Ωραία ήταν τα μπάνια, πάλι καλά που έκανα τόσα, τέρμα για φέτος."
Μ - "καλά" της λέω, "ακόμη μπορείς να κάνεις μπάνια, όλη η παραλία ελεύθερη, η θάλασσα εδώ είναι, ο καιρός το επιτρέπει"
Τ - "Μπαααα! κυρία Μαρίνα, ποτέ δεν πάω εδώ για μπάνιο, ούτε στη Βούλα , ούτε Γλυφάδα, ούτε Βουλιαγμένη, η θάλασσα είναι πολύ βρώμικη, όλο μετανάστες που κατουράνε μέσα... πά πα, πα"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κάγκελλο εγώ. Προσπαθούσα να κρατηθώ μη ξεσπάσω στα γέλια! Εκείνη δεν κατάλαβε τι είπε, συνέχισε απτόητη να κατηγορεί....τους μετανάστες!!!!!!

Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Κάποια πράγματα

με στέλνουν κυριολεκτικά. Θα ήθελα να ήμουν στη θέση του, όμως αυτό το σπόρ το κάνουν κυρίως άντρες. Θέλει και μυϊκή δύναμη.

Ετσι έμεινα να κυττάω, το όνειρο.


Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007

Η μικρή Λουλού

Κάθε μέρα που περνάει ειναι μία καινούργια εντύπωση για μένα. Το νέο σπίτι μυρίζει αλλιώς απο το παλιό, ίσως το γεγονός ότι δεν έχει φύγει 100% η μυρωδιά του μπογιατζή να επηρεάζει τον ψυχισμό μας και να αισθανόμαστε πράγματα που δεν υπάρχουν, ή να έχουν γίνει οι μυρωδιές των τοίχων + αυτές των ντουλαπιών + τα καυσαέρια ένας ωραίος εισπνεύσιμος mojito (σλούρπ) ο οποίος καταπίνεται σε καθημερινή βάση.

Αλλοι κάνουν εισπνοές τη βενζίνη ή κόλλα, γιατί να μην πάρουμε και λίγο τοιχοντουλαπίξ?

Οπως και να έχει έρχεται η στιγμή που κατάλαβα επιτέλους την αγάπη που είχε η μαμά μου για το σπίτι της..όλο να το φροντίζω θέλω, να παίρνω διάφορα πραγματάκια, να το στολίζω και να χοροπηδάω με μουσικές.

Εχω ακούσει σημεία και τέρατα για τους γείτονες που κάποια στιγμή θα με φονεύσουν για να σκάσω, ακόμη όμως δεν προέκυψε, να το καλομελετήσω?
Σταμάτησα και το γυμναστήριο..δεν έχει νόημα πλέον έχω χάσει 5 κιλά χωρίς να κάνω δίαιτα απο τα βάρη της μετακόμισης. Για να μπορώ να ανταπεξέρχομαι έκοψα δικό μου μενού
Για μπλέκφαστ, σκέτο φαρμακερό εσπρέσσο
Στις 13.00 Ενα ποτήρι γάλα φούλ λιπαρών και μία γερή δόση σπιτικό γλυκό του κουταλιού κατά προτίμηση κεράσι ή καϊσι
Στις 18.00 κάποιο κρέας-μοσχάρι, κοτοπουλο, ψάρι - με μπόλικη σαλάτα και κάτι αλκολούχο -ούζο, κρασί - ή cocktail μετά

και 3-4 λίτρα ανθρακούχο νερό.

Λέτε να γράψω βιβλίο για δίαιτες?