Αξιαγάπητα ????

Ελεγα παλιά πόσο μ' αρέσουν τα μπλογκοπαιχνίδια και απορούσα με τον Jason, που γκρίνιαζε ότι δεν θέλει να συμμετέχει..και πώς έρχεται η στιγμή που λέω. δίκιο είχε παρότι μικρότερος..το μυαλό του έβλεπε μακριά.. Κατάπια το ήδη δύσκολο παιχνίδι να επιλέξω 5 φίλους απ΄εδώ που προτιμάω να διαβάζω..και τώρα άντε πάλι.. να επιλέξω 15. Μα δεν θέλω να επιλέγω μερικούς αφήνοντας άλλους έξω. .. γιατί όλους τους αγαπώ το ίδιο, σας διαβάζω προσεκτικά και με κέφι, άλλοτε αφήνω σχόλια, άλλοτε όχι..αλλά δεν μπορώ να βγώ σαν ντελάλης, "Λέω ΝΑΙΙΙΙΙ στον ΧΨΜ και όοοοχχχχιιιι στον ΓΨΛ" ! Ντροπή.

Εν τούτοις.. μου το χρύσωσαν το χάπι η Citronella και η Luna και μου έδωσαν βραβείο..ότι έχω αξιαγάπητο μπλόγκ....παρόλλη τη συνεχή μου γκρίνια!!!! Παρόλλο που απορώ, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.. πρέπει να δώσω το βραβείο σε άλλους 15..να ξεχωρίσω πάλι τους φίλους μου σε μαύρα πρόβατα και άσπρα ... Επειδή λοιπόν εκ φύσεως είμαι στριμμένο άντερο, (με λένε και βερνικωμένο) θα δώσω βραβείο σε αντίστοιχους γκρινιάρηδες.. και να τους ειδοποιήσω να έρθουν να πάρουν το βραβείο τους...


Οι άντρες που θα πάρετε τα ρoζάκια, φουντουλάκια, λουλουδάκια κλπ άκια..μη στραβώσετε!!.. ολόκληρο βραβείο Μουρμούρας σας δίνω..το περιτύλιγμα δεν έχει να κάνει, έτσι δεν είναι;

Αρχίζουμε

1) Georgia (λίγο της πέφτει το βραβείο με όλα αυτά που περνάει..στα ξένα)
2) So far (βραβείο για την αντοχή της όταν παλεύει με τα καλώδια)
3) Tanila (βραβείο γιατί πεθαίνω στα γέλια με αυτά που γράφει)
4) John Boy (γιατί ένας εστέτ..μόνο βραβεία παίρνει+ για τις φωτογραφίες του)
5) KitsosMitsos (για το τρόπο που βλέπει το κόσμο γύρω του + οι εξαίσιες φωτογραφίες)
6) Patsiouri (σαν να είμαι εγώ στα 25 μου)
7) Lina (γιατί μία δασκάλα είναι απαραίτητη, να μας λέει και κανένα μπινελίκι)
8) Sotiris (για την ευαισθησία του και την αγάπη του για την Ελλάδα)
9) Kwlogria (για το τρόπο που τα χώνει σε όλους και για όλα)
10) Darthiir the Abban (για τα μάτια της καμήλας σου ..μόνο)
11) Anna Silia (για την ευαισθησία των κειμένων της και το τρελλό της γέλιο)
12) Μικρή κουζίνα (γιατί καλή είναι η γκρίνια..αλλά και το φαγάκι ανασταίνει)
13) Τρελλοτουρίστες (για τις βόλτες τους ανά την υφήλιο)
14) An lu (για τη γλυκιά της καρδούλα) και
15) Glorificus & Bardus (για άφεση αμαρτιών..όλων μας) Μη πέσει και μας κάψει, λέμε!

Μη κάτσετε τώρα πάνω στο βραβείο σας περήφανοι..να δώσετε και εσείς βραβεία σε άλλους..ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι.. αϊντε, γρήγορα χέρια..γράφετε..

Εμπνεύσεις και διακρίσεις

Η ιντερνετική μου φίλη Κατερίνα, με συμπεριέλαβε σ' αυτό το παιχνίδι τιμώντας με, με διάκριση φιλίας, στέλνοντάς μου αυτό το banner και λογότυπο, την ευχαριστώ θερμά απο καρδιάς. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ είναι αλήθεια, όταν όμως συμβεί αυτό θα είναι σίγουρα μία πηγή αμοιβαίας χαράς. Εχουμε πολλά κοινά σημεία, την αγάπη για το Θησείο και τον Αγιο Φίλιππο, τη μανία ίσως για να διατηρήσουμε τα λίγα πάρκα-τις λίγες πηγές πρασίνου στην κατα τ' αλλα βάρβαρη πόλη (βλ. αλσος Ριζάρη) και το τρόπο γραφής της που "μιλάει" μέσα μου. Την αγάπη μας για αυτή τη χώρα που οι ίδιοι καθημερινά πληγώνουμε. Θα συναντηθούμε κάποια στιγμή. Τα καλά πράγματα αργούν σχεδόν πάντα να έρθουν έτσι ώστε όταν προκύψουν η αίσθηση της μοναδικότητας να τα ξεχωρίζει.

Τώρα θα πρέπει να δώσω διάκριση φιλίας και εκτίμησης σε 5 φίλους τους οποίους εκτιμώ και τα γραφτά τους με εμπνέουν. ΜΟΝΟ ΠΕΝΤΕ, αυτό είναι τρομερό γιατί αγαπώ σχεδόν όλους τους διαδικτυακούς φίλους και συνοδοιπόρους της εικονικής μας ζωής, τους ακολουθώ όταν αποτυπώνουν εντυπώσεις και αισθήματα, μέσα απο τη σύνταξη των κειμένων οσφραίνομαι τα συναισθήματα και τις εμπειρίες τους. Μόνο πέντε και θα προσπαθήσω με δυσκολία να διαλέξω.

1. Τον Jason που σιχαίνεται τα μπλογκοπαιχνίδια. Νέο παιδι, θα μπορούσε να είναι και γιός μου. Μακάρι να ήταν. Θα ήταν τιμή μου. Τον διαβάζω απο τότε που ξεμύτισε στη μπλογκόσφαιρα, μια εποχή τύπωνα τα άρθρα του για να τα διαβάσω με την ησυχία μου κάποια στιγμή σιγής μέσα στη μέρα. Εχει ακεραιότητα (integrity) σε όλα του, πράγμα σπάνιο για τη κούφια εποχή που ζούμε.

2) Τη Citronella, παλιά φιλενάδα με απίθανη φαντασία. Θυμάμαι την εποχή που πρωτομπήκα στο μπλόγκ της, 2006 ήταν θαρρώ, θαμπώθηκα απο τα καταπληκτικά χαρούμενα λουλουδιασμένα wallpapers & templates της, μόνο το μεθυστικό άρωμα τους έλειπε. Ημουνα τότε στραβάδι στα html & rss, δεν ήξερα που πάν τα τέσσερα..αλλά θυμάμαι με τι θαυμασμό και αγαλίαση έμπαινα στον εικονικό της ανθόκηπο και αφηνόμουνα..ας είμαι εγώ για λίγες στιγμές, ας πετάξω τις μάσκες της καθημερινότητας.. ας χαλαρώσω λίγο.. ας μπώ σε ένα Παράδεισο.

3) Τον Issallo τον είχα γνωρίσει σε ένα portal το Startpoint που είχε και forum για τους σταθερούς επισκέπτες. Απο εκεί ξεκίνησα το μπλογκινγκ, για να μεταπηδήσω στο blogspot ένα χρόνο αργότερα. Με τιμάει η γνωριμία με τον Issalo γιατί είναι καλλιτέχνης. Κρεμιέται απο τα ταβάνια και τα χέρια του πιάνουν πινέλα δημιουργίας. Τι να σκέφτεται όταν ολοκληρώνει το ένα εκατοστό του έργου; Τίποτα δεν σκέφτεται και ποτέ δεν συγχαίρει τον εαυτό του γιατί ο καλλιτέχνης ζεί μέσα στο έργο όχι για το έργο. Μου μιλάνε οι εικόνες του, πάντα είχαν κάτι που ξεκούναγαν τα πέταλα της καρδιάς μου. Οπως ο Escher στη φωτο επάνω..ο κόσμος του καλλιτέχνη στα δάχτυλα της ψυχής του.

4) Την Εlva τη διαβάζω κάθε μέρα ή όποτε γράφει. Επειδή είχα υπάρξει μετανάστης σε ξένη χώρα όχι μόνο για σπουδές αλλά και για εργασία, διαβίωση για κάποια χρόνια. Δεν είναι οι μετανάστες πάντα καλοδεχούμενοι, παντού - η Ελλάδα άλλωστε το αποδεικνύει. Οι αναζητήσεις της ως μετανάστρια σε μία πολιτισμένη Σκανδιναβική χώρα με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα..μ' αρέσει να διαβάζω για τόπους που τα κράτη δουλεύουν για τον πολίτη και όχι αντίστροφα.

Ας μου επιτρέψει η Elva να μοιράσω το βραβείο της με τη Σοφία

4α) Τα ταξιδια είναι η μεγάλη μου αγάπη. Σε συνδυασμό με τη φωτογράφιση με πηγαίνουν σε άλλους κόσμους, με άλλα πρόσωπα, ήθη, έθιμα, ζωές. Παλιά ταξίδευα περισσότερο, τα τελευταία χρόνια όχι τόσο, πάντα όμως τα ταξίδια έχω στο νού μου γιατί ποτέ τους δεν με πρόδωσαν. Τη Σοφία με τις Red nights τη λάτρεψα. Οι μόνο για τις άριστες φωτογραφικές απεικονίσεις αλλά και για το τρόπο που τις μοιράζεται, που τις γράφει, που σαν να τις εξιστορεί με κέφι. Διάκριση φιλίας και βραβείο.
5) Το γέλιο κάνει καλό. Μέσα στα προβλήματα που όλοι αντιμετωπίζουμε το να διηγείτε κάποιος τόσο όμορφα τις 1001 εκδοχές της καθημερινό-πιτας που όλους μας ταλανίζουν είναι μεγάλο προτέρημα. Δίνω βραβείο χαράς στο Γιωρίκα γιατί τα κείμενά του με βγάζουν απο τη μαυρίλα του οτιδήποτε. Χαιρετισμούς στο τσιτσίνο σου!

Τώρα εσείς οι 5 αν θέλετε δώστε βραβεία έμπνευσης και διάκρισης σε άλλους 5 αφού προηγουμένως κάνετε link με εμένα.

O πρώτος έρωτας

Μετά απο πρόσκληση της Georgia, μου ζητήθηκε να συμμαζέψω τα μυαλά μου (χα! χα!) να κάτσω να θυμηθώ το πρώτο μου έρωτα ως παιδί και να τον διηγηθώ Το περίεργο είναι ότι την εποχή εκείνη τη θυμάμαι πολύ καλά, ενώ τα μετέπειτα χρόνια της εφηβείας όχι τόσο, ίσως γιατί σαν παιδί όλα ήταν ήσυχα-αγγελικά πλασμένα, χωρίς τις φουρτούνες που προέκυψαν μετά τα 12.

Οπως και να έχει..ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στα 7 μου χρόνια τον Δημήτρη Τ. που έμενε στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας. Μιλάμε για μία εποχή (τέλη της δεκαετίας του 60- ω!ναί μία γραία είμαι που αρνείται να ωριμάσει) που η περιοχή της Πατησίων στη οποία ήταν το σπίτι μας (σε μία πάροδο), είχε λίγες πολυκατοικίες ενώ οι μονοκατοικίες υπερτερούσαν. Ηταν τότε που ξεκίναγε η ανοικοδόμηση-καταστροφή της περιοχής, η κατάντια της οποίας έτρεψε σε φυγή όλους τους τότε λάτρεις της. Οι νεες πολυκατοικίες που ξεφύτρωναν συνεχώς ήταν γερές, με ωραίες μαρμάρινες εισόδους, πλούσιους καθρέφτες και χαμογελαστούς θυρωρούς που φρόντιζαν για τα πάντα. Η πολυκατοικία μου μέναμε ήταν στη μέση,γύρω-γύρω είχε σπιτάκια με εσωτερικές αυλές, κρεμιώμασταν απο τα μπαλκόνια και βλέπαμε τη ζωή απο κάτω, είχαμε και μία ταβέρνα δίπλα που έψηνε κάτι σουβλάκια..αχχχ! ποίημα. Υπήρχε η κομμώτρια που τα είχε φτιάξει με τον χασάπη, το ψιλικατζίδικο δ'ιπλα με τη κοπέλλα που μπάλωνε με μία ηλεκτρική βελόνα τα σκισμένα καλσόν, η ΕΒΓΑ, μία κάβα, όπου μοίραζε τις κόκα κόλες και τις μπύρες ο κ. Ανέστης με ένα τρίκυκλο, το κατάστημα με τις ελιές όπου βαρέλια γεμάτα διάφορες ποιότητες περίμεναν υπομονετικά να τις ψαρέψει, ο παπούς που το είχε, μέ μία τρυπητή κουτάλα και να τις βάλει στο τενεκεδάκι που έφερνες. Θυμάμαι ακόμη και το κάρο με το άλογο και το παιδί που κάθε πρωϊ, χαράματα σχεδόν φώναζε "Παγόοοοος" μεταφέροντας τυλιγμένους με λινάτσα, ντάκους πάγου για τα παλιά ψυγεία της γειτονιάς. Τους ήξερα όλους γιατί η μαμά μου με έστελνε να ψωνίσω απο μικρή, μόνη μου πήγαινα και περναγα τους δρόμους χωρίς κανένα φόβο. Τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα.

Ο Δημήτρης ήταν ένα παχουλό αγοράκι γύρω στα 8, με γαλανά μάτια (εξ ού και το κόλλημά μου με αυτά τα μάτια αργότερα= πρώτος γάμος) και λίγο απομονωμένο απο τη μαρίδα της γειτονιάς. Δεν ενσωματώθηκε με τους πιτσιρικάδες που παίζανε στο δρόμο - ένα δρόμο άδειο χωρίς παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ένα δρόμο ιδανικο για ποδόσφαιρο, βώλους, κάρτες, σκλαβάκια, πετροπόλεμο.. ένα δρόμο με μαρίδα παιδιών, τα κορίτσια απο εδώ, τα αγόρια απο εκεί, ο κόσμος μας όλος. Ημουνα στη μαρίδα των κοριτσιών όποτε με άφηνε η μαμά μου να παίξω μαζί τους, γιατί πάντα φοβόταν μη πάθει κάτι η μοναχοκόρη της, μη πέσει, μη χτυπήσει, μη το ένα, μη το άλλο.. Ο Θεός μάλλον της έστειλε το Δημήτρη Τ., γιατί απο τότε που εμφανίσθηκε, εμείς οι δυό κολλήσαμε και οι παλιές μου φιλενάδες σαν να έσβησαν απο τα μάτια μου. Φώς φανάρι ότι ερωτεύτηκα. Και ήταν και αμοιβαία τα αισθήματα. Και κράτησε ώς τα 10 μου χρόνια!!!

Μετά όμως έγινε ένας φοβερός καυγάς στο σπίτι του Δημήτρη Τ. Οι γονείς του σκοτωθήκανε στο ξύλο. Οι φωνές και οι βρισιές του πατέρα του πρός τη μαμά του ακουστήκανε μέχρι τη ταράτσα.. όλες οι μαρίδες της γειτονιάς είχαν αράξειι έξω απο τη πολυκατοικία για να μαθαίνουν τα νέα. Ετσι μάθαμε όλοι ότι η όμορφη μαμά του είχε φίλο και ότι ο μπαμπάς του διαφωνούσε. Το ζευγάρι χώρισε κακήν κακώς και ο μικρός μετακόμισε μαζί με τη μαμά του σε άλλη περιοχή. Το διαμέρισμα πουλήθηκε.

Τα δάκρυα και οι αγκαλιές που σπαρακτικά χύσαμε και ανταλλάξαμε τα θυμάμαι ακόμη. Και αργότερα χάσαμε την επαφή. Δεν ξέρω αν έγινε τελικά γιατρός που τόσο ποθούσε. Οι αναμνήσεις όμως ζεστές απο τις βόλτες μας χεράκι-χεράκι, τα υπαθρια σινεμά που πηγαίναμε, μιά βροχή που μας έπιασε και έβγαλε το σακάκι του να με σκεπάσει.. υπήρχαν και κάποια φιλάκια, στο μάγουλο κυρίως, πιο πολύ όμως μας ένωνε η αγάπη που είχαμε για το κοινό μας ενδιαφέρον.. τα τουβλάκια LEGO με τα οποία χτίζαμε κόσμους, εκείνος νοσοκομεία, κτίρια γενικά, εγώ αεροπλάνα, καράβια.. και ονειρα.

Δεν τον ξαναείδα ποτέ.

..................................................................................

Αν θέλουν οι Sotiris K, patsiouri, So far, Μερόπη, Ελληνίδα, An-Lu, AnnaSilia, Vista, Που πάς μωρή ξυπόλητη στ' αγκάθια, Stavraetos, Issalos, Stavroula-Renata, Νατασσάκι, Katerina ante portas και Juanita, ας γράψουν τη δική τους ιστορία για τη πρώτη τους αγάπη!

5 Ζοχαδιάσματα (Pet peeves)

Μου έκανε πρόσκληση η Λινα σε μπλογκοπαίγνιον, να αναφέρω 5 πράγματα τα οποια φαινομενικα ειναι ασημαντα , αλλά μ' εκνευρίζουν πολύ. Τι λές κοπέλλα μου, μόνο 5 σε εκνεyρίζουν ολόκληρη Daily Madness!

Τα κάτωθι ισχύουν και για τα δύο φύλλα - να είμαστε εξηγημένοι!

Στο αυτοκίνητο
Ολοι όσοι ενώ βρίσκονται 10 αυτοκίνητα πίσω, κορνάρουν με το που θα ανάψει το πράσινο. Βγάζουν φλάς αριστερά και στρίβουν δεξιά. Η απλά στρίβουν σε οποιαδήποτε κατεύθυνση, το φλάς είναι για τους λαμάκες. Περνάνε πάντα με κόκκινο - που να περιμένεις τώρα. Βρίζουν χυδαία όποιον σταματάει με κίτρινο. Το φάσκελο δίνει και παίρνει.

Στο Φανάρι

Σταματημένοι, σκαλίζουν τη μύτη τους, καθαρίζουν τα δόντια τους με το νύχι, ή και το σπανάκι απο τα αυτιά τους, καθαρίζουν το λαιμό τους, ανοίγουν τη πόρτα, φτύνουν στο οδόστρωμα και την ξανακλείνουν. Ενίοτε σουτάρουν τα άδεια τενεκεδάκια αναψυκτικών απο το παράθυρο έξω.

Στο πάρκινγκ

Παρκάρουν εκεί που είναι χώροι για ΑΜΕΑ, ή αλλού στραβά, πιάνοντας τουλάχιστον 2 θέσεις. Αλλες πάλι φορές όπου νάναι, σε ράμπες, πεζοδρόμια, κλείνοντας εισόδους πολυκατοικιών, διπλα-τριπλα, ακόμη και πάνω στις ράγες των τραίνων.

Λίγο κρασί (και σουβλάκι)..

Εχουν φρικτούς τρόπους στο τραπέζι, τρώνε και απο το στόμα τους πέφτουν ψίχουλα παντού, μιλάνε μασώντας και χειρονομώντας, ξύνουν τα πόδια τους, το κεφάλι τους και τα αποτέτοια τους, και/ ή αμολάνε και τις πορδές τους, ενω συνεχίζουν το φαγητό τους. Τους αρέσει πολύ το μπάσκετ γι' αυτό πετάνε τη σακκούλα των σκουπιδιών εξ αποστάσεως στο κάδο για να δούν αν θα πέσει "καλάθι", αν σκάσει στο πεζοδρομιο, την αφήνουν και φεύγουν. Γκρινιάζουν μετά για το πόσο κακό δημαρχο έχουν.

Λίγο θάλασσα

Στη παραλία πασαλείβονται με γάλα καρύδας + 56 βότανα με αποτέλεσμα να περνάνε και να πέφτει θανατικό. Οχι όμως απο την ομορφιά τους! Σβήνουν τα τσιγάρα τους στην αμμουδιά. Ακούνε Βίσση και Τερζή στη διαπασσών ενώ παίζουν ρακέττες πατώντας πάνω σε όσους κάνουν ηλιοθεραπεία για να πιάσουν το μπαλλάκι. Μετά τη γυμναστική-ιδρώτα-ηλιοθεραπεία+βρώμα καρύδας, δεν κάνουν ντούς αλλά μπαίνουν στο κατάμεστο λεωφορείο...

Αυτάαααα!

Ας γράψουν αν θέλουν οι Georgia, Lifewhispers, An-Lu, Kitsomitsos, Anna Silia, Juanita, Marialena, Νίνα, Ελληνίδα, Estrella, γυάλινο δάκρυ, κωλόγρια, τανίλα, So far, Citronella, Μεροπη

7

Με κάλεσε ο Σωτήρης να γράψω για τις 7 πληγές του...χαρακτήρα μου, δλδ για 7 αλήθειες που με σταυρώνουν, 7 κουσούρια ή προτερήματα που με διακατέχουν χωρίς ψέμματα. Ο Πινόκιο θα πάει μουτρωμένος για ύπνο.

1) Παρορμητική-straight forward

2) Απόμακρη. Κλείνω τα αισθήματά μου μέσα μου και δεν καταλαβαίνει κανείς πως αισθάνομαι. Αντίστοιχα κλείνω έξω απο τη ζωή μου, αυτούς που δεν πάω. Προστασία.

3) Ανθεκτική - resilient. Στις μεγάλες φουρτούνες δεν αντιστέκομαι. Δεν παλεύω και δεν μαχομαι. Υποχωρώ. Μόλις περάσει η μπόρα, σηκώνομαι, τινάζω τις σκονες απο τα ρούχα μου, μαζεύω ότι έμεινε και ξαναρχίζω απο το Α αν χρειαστεί. Εχω μάθει απο τα 11 μου χρόνια να επιβιώνω, μόνη χωρίς κανένα στήριγμα. Βαδίζω σύμφωνα με το ένστικτό μου.

4) Παρατηρητική. Εχει σχέση με την Ανθρωπολογια που είχα μελετήσει παλιά. Παρατηρώ τα πάντα, τους ανθρώπους, τι λένε, τι εκφράζουν, πώς το λένε, τι αισθάνονται. Παρατηρώ τη φύση, τα πουλιά, τα λουλούδια, ό,τι μας περιβάλλει. Παρατηρώ και φωτογραφίζω στιγμές.

5) Ανησυχώ πολύ για τους γύρω μου, για την υγεία τους, την ευτυχία τους. Ισως γιατί δένομαι μαζί τους, η ευτυχία τους συμπίπτει και με τη δικιά μου.

6) Οταν κάτι δεν μου κάθεται καλά ψάχνω για φυγές. Τα ναρκωτικά δεν μ' αρεσουν έτσι έχω κολλήσει στο Ιντερνετ, αμα δεν έχω ΠιΣι με πιανει στερητικό σύνδρομο σαν τους αλκοολικούς.

7) Εκτιμάω τη φιλία σχεδόν πάνω απ' όλα τα άλλα συναισθήματα. Οι φιλοι μου είναι λιγοι, που ζούν ανά τον κόσμο. Εχω φιλίες πάνω απο 30 χρόνια. Δινομαι ολόψυχα σ'αυτούς που θεωρώ φίλους.

Τελος.
Τη σκυτάλη ας την πάρει η Yoryia αν θελει και η So far

Tα μεταλλαγμένα 3+1

Με κάλεσε ο Σουρωτήρης σε άλλο ένα μπλογκοπαίγνιο. Να γράψω 3 ψέμματα και μία αλήθεια για μένα και ν' αφήσω τους άλλους να μαντέψουν!! Απίστευτα πράγματα. Πού να ξέρουν οι άνθρωποι τι και τι ισχύει για τον οποιονδήποτε εικονικό τους φίλο. Εδώ δεν ξέρουμε τι ισχύει για τους κοντινούς μας ανθρώπους. Οσο για τα ψέμματα έχω πεί τόσα που έχω χάσει το λογαριασμό πιά, στην πραγματική ζωή. Ας γίνει το μπλόγκ η εξαίρεση. Σπάω τη μπάνκα και γυρίζω τον τροχό ανάποδα.

Δύο αλήθειες και δύο ψέμματα.


1) Μ' αρέσει να εξερευνώ νέα μέρη χωρίς καμμία προετοιμασία, έτσι με βάρκα την ελπίδα και όπου με βγάλει, κάτι σαν το camel trophy
2) Εχω καπνίσει μαριχουάνα περισσότερο από μία φορά
3) Εχω παντρευτεί 3 φορές ως τώρα
4) Μ' αρέσει να τροποποιώ μία συνταγή όταν μου λείπουν υλικά. Να αφήνω ελεύθερη την φαντασία μου να οργιάζει.

Αϊντε με τις υγείες σας!
Ας συνεχίσει παρακαλώ όποιος αντέχει.

"Ποτέ μη λές ποτέ"

Με κάλεσε σε αυτό το παιχνίδι η So far, να γράψω κάτι για μία έκφραση που λέω αρκετά συχνά και κατά κάποιο τρόπο με χαρακτηρίζει. Εσπασα το κεφάλι μου τι να γράψω γιατί πολλές είναι οι φράσεις που τις έχω ψωμοτύρι, ο τίτλος όμως του άρθρου κέρδισε τον αγώνα με διαφορά μεγαλύτερη του στήθους..

Πόσες μα πόσες φορές έχω βγάλει κλισέ συμπεράσματα ότι "ποτέ πλέον δεν θα κάνω αυτό" , "ποτέ πλέον δεν θα αισθανθώ εκείνο" και κάθε φορά τρώω κάτι ανάποδες, κάτι φάσκελα που λέω και καλά να ήμουνα 15 ετών χωρίς τη πείρα της ζωής να τρώω τις ανάποδες, αλλά ακόμη και τώρα που είμαι αυτή που είμαι..είναι ανήκουστο να συνεχίζει το βιολί του μεταλλαγμένου ποτέ.

Προφανώς θεωρώ ότι η εμπειρία είναι μία, ανεπανάληπτη με τον τρόπο που την αντιλαμβάνομαι στη δεδομένη στιγμή!

Αγγούρια καλαβρέζικα

Ερχεται η επόμενη στιγμή, η επομενη εμπειρία και μου βάζει τρικλοποδιά. Πέφτοντας λοιπόν μονίμως ανάσκελα, ατενίζω τον ουρανό και δεν πιστεύω ότι την πάτησα για μία ακόμη φορά..

Μερικά παραδείγματα

Ελεγα παλιά

1) "ποτέ δεν θα κάνω κάμπινγκ, είναι κουραστικό"

Μετά πήγαμε με μία συμφοιτήτριά μου σε ένα νησί, στήσαμε μετά απο ώρες τη σκηνή σε λάθος έδαφος, ήρθε η θάλασσα και μας πήρε..την ξαναστήσαμε και έβρεξε και την ξαναστήσαμε και το έδαφος είχε πετρούλες, μυρμηγκάκια, βαθουλωματάκια και εμείς κοιμώμασταν κάτω χωρίς στρώματα που δεν είχαμε μαζί μας. Γυρίσαμε στο σπίτι μας σαν να μας είχε πατήσει μπουλντόζα.

2) "Ποτε δεν θα πάω σε μπάρ ασυνόδευτη χωρίς άντρα, είναι μπελάς"

Πήγαμε με μία φίλη μου στις Σπέτσες σε ένα μπάρ παρόλλες τις αντιρρήσεις μου, μπελάδες βρήκαμε γιατί ήπιαμε κάτι μπόμπες, Μετά δεν καταλαβαίναμε ποιοί ήσαν αυτοί που μας συνόδεψαν στο ξενοδοχείο μας, που σκούπισαν τον εμετό απο το πάτωμα, μας ξέντυσαν, μας βάλαν να κοιμηθούμε και εκείνοι ξάπλωσαν στις πολυθρόνες (γιατί στοματάκια μετά απο ρουκέττες..ζεχνουν) και μας σέρβιραν το πρωϊνό στο κρεββάτι. Εμείς να έχουμε ανοίξει τις ΜΑΤΑΡΕΣ μας ΤΟΟΟΟΣΕΕΕΕΣ! (Τελικά ο ένας παντρεύτηκε τη φίλη μου).

3) "Ποτέ δεν θα κόψω το τσιγάρο, μου είναι αδύνατον"

Καλά! Ο πρώτος μου άντρας δεν κάπνιζε..μαγείρευε όμως ωραία. Εκοψα το τσιγάρο και έγινα μπαούλο. Αδυνάτισα, το ξανάρχισα το κάπνισμα και ήρθα στα ίσια μου όταν χώρισα. Η δεύτερη πεθερά όταν τη γνώρισα κάπνιζε αρειμανίως κάτι χόρτα, Παναγία μου τι πράγμα ήταν αυτά βρώμαγε όλο το δωμάτιο και εκείνη μαζί. Συνείσφερα και εγώ στο τεκέ, όχι σαν τα δικά της, εμένα μου άρεσε απο τα Ελληνικά τσιγάρα το άφιλτρο Αρωμα (φαντάζομαι ότι δεν κυκλοφορεί πιά) και κανένα Marlboro κάπνιζα πότε-πότε. Και μετά έφαγα φλασιά με τη γυμναστική. Δεν μπορούσα όμως να τρέξω γιατί λαχάνιαζα. Ετσι το μείωσα το τσιγάρο μέχρι που το σταμάτησα τελείως..και τόρριξα στις τσίκλες. Καφάσια μάσαγα συνέχεια. Τώρα πιά..τόκοψε και η πεθερά. ..τέλος.

4) "Ποτέ δεν θα μάθω κομπιούτερ, είναι κινέζικα για μένα"

Χαχα! Δεν χρειάζονται εξηγήσεις εδώ!..Πιο πολύ με το ΠιΣιού ασχολούμαι παρά με τον άντρα μου! (Αυτό το λέει εκείνος)

Ποτέ μη λέτε ΠΟΤΕ γιατί τα ποτέ σας η ζωή θα σας τα τρίψει στη μούρη

Αν θέλουν να συνεχίσουν το θεάρεστο αυτό παχνίδιον let's nominate the following

Sotiris, Citronella, una mama, Yoryia, an-lu, marialena, kitsosmitsos, Radio Marconi, Zoyzoyna, Georgia (too-far-away-from-home), Lina, Panagiota, Kwlogria, vista, patsioiuri, Elisavet, Jojo, της τρελλής, Ελληνίδα, Παυσίλυππη.

Στον ανακριτή..

Μετά απο πρόσκληση της Ζουζουνας, πέρασα απο το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου να καταθέσω όσα στοιχεία κρύβει επιμελώς η ταυτότητά μου. Η φωτογραφία μου δεν δίνει καμμία έννοια ομοιότητας, με τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω, τα αυτιά τραβηγμένα μπροστά, χωρίς μακιγιάζ και με μάτι να γυαλίζει απο νεύρα..τι να περιμένει κανείς απο τη ζωή τούτη..μιά πέτρα..μιά τριχιά..ένα λαιμό κατά προτίμηση πλυμμένο..να δέσω..να σκοτωθώ..δεν βλέπεται, κύριε μπουμπουνόπουλε που συνέλαβες την ιδέα, αυτή η ταυτότητα.

Ο ανακριτής ήταν βιαστικός (κρύωνε ο καφές του), άίντε κυρά μου να τελειώνουμε

1) Είσαι η και λέγεσαι: Μαρίνα-Ουρανια

2) Γενέθλια: 18 Απριλιου

3) Ζώδιο: Κι άλλος ένας Κριός! Μάστιγα έχουμε γίνει πιά!

4) Χρώμα μαλλιών: (πήγα να του πώ ότι έχει στραβομάρα, μετά όμως λέω..άσε μη τη βγάλω σε κανένα κατσαριδοκρατούμενο κελί) Καστανόξανθα (έχω κάνει ανταύγειες)

5) Χρώμα ματιών: Καφέ σκούρο

Δεν με ρώτησε για το ύψος μου, το γράφει η ταυτότητά μου 1,60 όπως όλοι οι Ελληνες απο το ίδιο καλούπι, στο ίδιο καφάσι, κοντοί-ψηλοί πλήρης ισοπέδωση. . Ασχετο αν είμαι 1,70..για 10 πόντους θα στενοχωρηθούμε? (Βέβαια αν επρόκειτο για τους δικούς του 3, 6, ή και 10 πόντους..θα το έθετε αλλιώς, θα χάλαγε τον κόσμο..αλλά τι περιμένεις απο έναν μισυγύνη). Φανταστείτε όμως να έγραφε ΚΑΙ ΑΥΤΟ η ταυτότητα..χαρά που θα κάναμε. Δεν θα δοκιμάζαμε κάν..που να τρέχεις τώρα. Ενώ με την πιστοποίηση, του ΕΛΟΤ το χαρτί..άξιος. Αχ!

6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Πολλές φορές.

7) Είδος μουσικής που ακούς: rock, dance, heavy metal, κλασσική, Opera, ballet music, latin, οτιδήποτε χαβαλεζίδικο

8) Χαρακτήρας Disney: Δεν με εκφράζει ο Disney αλλά αφού επιμένετε..εκείνος ο κόκκορας που καμαρωτός πάει και έρχεται στο κοτέτσι του..όλο φωνή και αγριάδα, αλλά πολύ ρομάντζα προς τις κοτούλες του..κάπως έτσι με φανταζομαι

9) Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? H Ρ στην Ν. Αφρική

10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφέέέέέέ΄! Δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω : κι άλλο Καφεεεεε!

11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα μυαλά μου! Λέμε και καμμιά βλακεία τώρα..

12) Τί έχεις στον τοίχο σου? Κάδρα τα πάζλς που έχω φτιάξει

13) Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Σκόνη και τη Μουσελίνα που χώνεται καμμιά φορά άμα φοβάται (Μουσελίνα = γάτα) και πολλές δικές της τρίχες

14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα γαμοσταύριζα τη ζημιάρα γάτα και μετά θα πήγαινα να πάρω σκούπα και φαράσι

15) Αγαπημένος αριθμός: -

16) Αγαπημένο όνομα: -

17) Τα χόμπι σου: Γυμναστική, πάζλς, μουσική, διάβασμα, περπάτημα, μπαλλέτο, σινεμά- ποπ κόρν (πάνε μαζί αυτά) φωτογραφία, εκδρομές, φαγητό έξω, εκθέσεις σε Μουσεία, ταξίδια

18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Μέσα σε μία θάλασσα πλατιά

19) Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και χαρά

20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?Θα πήγαινα στην Αναγέννηση, στο εργαστήρι τους Μιχαήλ Αγγέλου. Θα σκαρφάλωνα σκαλωσιές για να βάφω την Καπέλλα Σιξτίνα. Εννοείτε ότι θα ήμουνα άντρας. Και πινελάριος (ζωγράφος)

21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τον άντρα μου, τις γάτες μου, τη τσάντα μου, κλειδιά αυτοκινήτου, νερό, προμήθειες, φαγητά, σπίρτα, ένα μαχαίρι, ένα φτυάρι, κινητό, καρνε τηλεφώνων..ιώδια, γάζες, φάρμακα, ρούχα, ενα πισι.. ΑΣΕ ΚΑΙ ΤΙΠOΤΑ ΠΙΣΩ σου έπρεπε να φωνάξεις εδώ κατακαημένε αναγνώστη

22) Αγαπημένο λουλούδι: μου αρέσουν όλα όσα ευωδιάζουν, χωρίς ιδιαίτερη προτίμηση

23) Αγαπημένη σειρά: Την κατήργησα την τηλεόραση εδώ και 4 χρόνια

24) Αγαπημένη ταινία: Αρωμα Γυναίκας (με τον Al Paccino)

25) Αγαπημένο τραγούδι: δεν έχω 1 αγαπημένο μου αρέσουν πάρα πολλά, κυρίως Ρόκ

26) Aγαπημένο βιβλίο: Αντίστοιχα, μου αρέσαν πάρα πολλά βιβλία, ένα είναι το "The neverending story" του Michael Ende

27) Αγαπημένο ζώο: Αγαπώ όλα τα ζώα, παλιά είναι σκύλο για 18 χρόνια τώρα έχω 2 γάτες. 28) Αγαπημένο ρούχο: Μπλου τζην και t-shirts

29) Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Bruce Springsteen, Freddie Mercury, Kylie Minogue, Evanescence κλπ., Ζωγράφοι :Dali, Klimpt, Escher, Michelangelo, DaVinci, Brueghel...

30) Αγαπημένο χρώμα: Πορτοκαλί, τυρκουάζ, σωμόν.

31) Αγαπημένο φαγητό: Οτιδήποτε κρεατικό, ψάρια, πράσινα λαχανικά. Δεν τρώω γλυκά

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι: Με κανέναν

33) Κακή συνήθεια: Τρώω τα νύχια μου κατά περιόδους απο το αγχος. Μετά τα μακραίνω και τα ξανατρώω. (Kάνω οικονομία και στα μανόν-ασετόν)

34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Κέφι για ζωή

35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Οι φόβοι μου για πράγματα που ίσως έρθουν ίσως όχι. Καταστρέφω το σήμερα φοβούμενη για το αβέβαιο μέλλον

36) Συνηθισμένη ατάκα: "βρε δε με παρατάς?"

37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Επαγγελματίας μπαλλαρίνα

38) Μεγαλύτερος φόβος: Μην αρρωστήσω και χεζ..και με ξεσκατ΄..οι άλλοι και γίνω βάρος

39) Η καλύτερη pizza: σκέτη με ντομάτα και φρέσκο βασιλικό

40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Πολύ καλύτερα απο μερικούς άπονους-κουφούς-άστοργους-σκληρούς ανθρώπους.

Τελειώσαμε κ. Ανακριτά μου? Αντε και με έπιασε το πιπί μου..να φεύγω γρήγορα-γρήγορα πρίν αλλάξετε γνώμη. Πώς? Να ΚΑΤΑΔΩΣΩ κάποιον φίλο μου? Για να τον βάλεις και αυτόν για φακέλλωμα?Για τι με πέρασες βρέ? @@3@$%&&^*

Καλά-καλά μη δέρνεις, ορίστε πάρτε τον Jason που ΛΑΤΡΕΥΕΙ τα μπλογκοπαίγνια.., ααα! θέλετε γυναίκες (δεν είσαι πολύ gay ε?) τη So far σου συστήνω ανεπιφυλακτα, τη Παυσίλυπη, τη Georgia και τη Yoryia.

Bye, bye bambino ( η μασέλλα θέλει άλλαγμα..ηλίθιε)

Κακοποιήσεις..

Χθές το απόγευμα είχα κατεβεί στο δρόμο κάτω απο την πολυκατοικία και περίμενα να γυρίσει η κα Π που είχε πάει σε μία φίλη της. Περίμενα δλδ το ταξί που θα την έφερνε για να την παραλάβω.

Κόσμος πέρναγε. Σε μία στιγμή βλέπω ένα αγόρι, γύρω στα 12 το εκανα μπορεί να ήταν και μικρότερο, με ένα skate board παραμάσχαλα να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Εφτασε στο κάδο απορριμάτων απέναντι και σταμάτησε. Πίσω απο τον κάδο είχαν παρατήσει ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ. Δεν πολυκύτταγα τι έκανε αλλά ξάφνου άκουσα θορύβους έντονους, γύρισα και τι να δώ; Το αγόρι κοπάναγε το καροτσάκι με το skate board του, ιδιαίτερα το πλαστικό κομμάτι που έχει το κέρμα.

Του έβαλα τη φωνή "Εεεε! Τι κάνεις εκεί;"

Σταμάτησε αμέσως, τσούλησε το καρότσι πίσω απο την πρώτη γωνία, ώστε να μη βλέπω και ξανάρχισε το κοπάνημα. Κάποιος άλλος όμως του έβαλε τη φωνή. Πέρασε απο μπροστά μου τρέχοντας και χώθηκε στη πυλωτή της απέναντι πολυκατοικίας. Υστερα απο λίγο εμφανίστηκε χωρίς το skate αλλά με ένα μακρύ σίδερο. Πήγε πάλι στον άλλο δρόμο και ακούστηκαν πάλι δύο-τρία πολύ δυνατώτερα κοπανίσματα. Και μετά σιωπή.

Το αγόρι εμφανίσθηκε καμαρωτό, κάθισε στη ζαρντινιέρα απέναντι και σχημάτισε ένα νούμερο στο κινητό του. Μίλησε με φίλους του, κάτι λέγανε για ραντεβού αύριο κάπου. Εβαλε μετά το κλειδί του στην πόρτα της απέναντι πολυκατοικίας, πήρε το ασανσέρ και πήγε σπίτι του.

Και έμεινα να αναρωτιέμαι

Πρός τι τέτοια κακοποίηση, για 1 ευρώ όταν έχει ακριβό παιχνίδι και κινητό;

Και είναι και μικρό παιδί. Τι θα κάνει όταν μεγαλώσει; Τι κάνει όταν ειναι μαζί με τους φίλους του σαν ομάδα;

Μου ήρθε μία δυσάρεστη γεύση στο στόμα, ούτε πικρή, ούτε ξυνή συνάμα όμως αποκρουστική.

123 - The art of eating well

Mου έγινε πρόταση απο τον Jason και την So far να βγώ απο την ελλειψη μπλογκο - ενδιαφέροντος, να πάρω τα ξερά μου και να γράψω κάτι.

Η αλήθεια είναι ότι την προσοχή μου αυτόν τον καιρό την έχουν αποσπάσει άλλα πράγματα, τόσο επαγγελματικά όσο και γενικού ενδιαφέροντος. Ασχολούμαι με τη φωτογραφία τώρα και μαθαίνω να βελτιώνω τις οπτικές μου γωνίες. Επίσης το έχω ρίξει στο διάβασμα σε βαθμό κακουργήματος. Τρία βιβλία διαβάζω συγχρόνως - εδώ να στοιχηθείτε για να με καρπαζώσετε. Το πρώτο βιβλίο το βλέπετε αριστερά, το δεύτερο είναι του Ιουλίου Βέρν, ο Ροβήρος ο κατακτητής, που δεν είχα διαβάσει ποτέ μου αλλά που το βρήκα στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου (και που μου είπε μιά γνωστή "αντε καιρός να μεγαλώσεις-όλο παιδικά αγοράζεις) και το τρίτο είναι comics επιστημονικής φαντασίας. Σας παραθέτω αποσπασμα απο το πρώτο, στα άλλα δεν έφθασα ακόμη στη σελίδα 123.

Το βιβλιο "Secret Ingredients" αναφέρεται στην τέχνη του να τρώς. Είναι μία ανθολογία άρθρων που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στο περιοδικό New Yorker και αφορούν οτιδήποτε έχει να κάνει με το φαγητό αλλά χωρίς βαρετές συνταγές και υποδείξεις. Εχει προσωπικές εμπειρίες δημοσιογράφων που αφού επισκεφθησαν φημισμένα εστιατόρια στη Γαλλία, έφαγαν καλά, πλήρωσαν πολύ λίγα για την ποιότητα που γευτηκαν, έγιναν φίλοι με τον εστιάτορα που θεωρούσε προσωπική του υπόθεση να πλησιάζει τον πελάτη και να τον κάνει φίλο του, έχει εμπειρίες μαγείρων top chefs για το πώς εξελίχθηκε η δουλειά τους μαζί με τα όνειρά τους, περιλαμβάνει οδοιπορικό για κρασιά και ποτά γενικά, έχει όμως και κριτικές για τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μέσω του φαγητού. Ακόμη στη μέση είμαι, τη σελίδα όμως 123 την διάβασα χθές.

Σας την παραθέτω λοιπόν ως έχει

There were always a number of things, like fresh vegetables, that could only be bought at the last minute, however, and Mr. & Mrs. Bishop were responsible for getting those."

Στο συγκεκριμμένο άρθρο, ετοιμάζεται μία παράσταση στο θέατρο Kabuki (στη Χονολουλού) όπου ένα γεύμα παρασκευάζεται πάνω στη σκηνή με το ακροατήριο να παρακολουθεί. Μετά το πέρας της παράστασης, τόσο τα εδέσματα όσο και τα μαγειρικά σκεύη θα αγοράζοντο απο το κοινό. Οπως θα υποψιάζεσθε το γεύμα αυτό ήταν αρκετό για να ταϊσει όλους τους παρευρισκομένους στο θέατρο. Οι ποσότητες π.χ. των υλικών ήταν πελώριες και το άγχος των παρασκευαστών αντίστοιχα μεγάλο. Οι διοργανωτές της παράστασης ήταν το Women'y Board of Presbyterian Hospital of Pacific Medical Center και χορηγοί διάφοροι προμηθευτές μαγειρικών σκευών. Τα κέρδη θα διατίθεντο για το συγκεκριμμένο νοσοκομείο.

Υπέροχη ιστορία ήταν αυτή. Τη διάβασα χθές!

Ενα ποίημα

Μου ζήτησε η Lina να γράψω ένα ποίημα, η ψυχή μου όλη μέσα σε στίχους. Είμαι άνθρωπος της δράσης, η στατικότητα, η βολεψούλα και η άφεση αμαρτιών δεν μ' αρέσουν. Προτιμώ να κάνω και να σπάζω τα μούτρα μου συνέχεια απο το να μη κάνω και ν' αναρωτιέμαι τι θα γινόταν άν. Μ' αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα και ν' αφήνομαι να με ξεβράσει όπου θέλει το κύμα. Οταν φθάσω στο οπουδήποτε..θα δούμε τι θα κάνουμε τότε. Εν τω μεταξύ υπάρχει η απόλαυση του ταξειδιού.

Ασ' τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,

ας ορίζει τ' αγέρι, τιμόνι-πανί,

τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,

είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί,

η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα,

ας το φέρειόπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,

γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός,

είτ' ειδύλλιο γελούμενο απλώνετ' η πλάση,

είτ' αντάρτες και μπόρες σου κρεμά ο ουρανός,

μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,

όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξεις.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη κι εσύ το γνωρίζεις;

Έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;

Μη 'που σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;

Δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;

Ότι σ' έχει μαγέψει κι ότι σου 'χει γελάσει,

το 'χεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;'

Ασε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,

ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά τη καρδιά

κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει,

κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά

κι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει

πάντα κάπου κρυφή, μια χαρά τη προσμένει.

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Γείτονεςςςςςςςςςςς!

Νιαί! Σκάσανε μύτη!. Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ ότι εδώ που ήρθαμε είναι όλοι τύπος και υπογραμμός, gentlemen with blondes, δεν έχει στραβάδια, δεν έχει καψούρες, δεν έχει άσματα..Πρέπει να τα χάσεις για να τα λιγουρευτείς!. ΟΜΩΣ κάτι έχει και εδώ. Μετα πόνου ψυχής σας καταθέτω το περιστατικό

Είσαι μιάς κάποιας ηλικίας ζευγάρι και κάνεις γιορτή σπίτι σου. Οι καλεσμένοι σου είναι μάλλον συνομήλικοί σου όχι όμως και τελείως γκα-γκά γιατί οδηγούν αυτοκίνητο. Η περιοχή δεν φημίζεται για τους απίθανους ελεύθερους χώρους στάθμευσης..σαν τις σαρδέλλες είμαστε όλοι. Θέλοντας να εξυπηρετήσεις, ζητάς προκαταβολικά την άδεια απο συγκατοικους στη πολυκατοικία να επιτρέψουν στα αυτοκίνητα φίλων σου να τα βάλουν στη πυλωτή. Αν κλείνουν κάποιον σου χτυπάει τη πόρτα, και διευθετείται το θέμα. Τη γιορτή την κάνουν τα πεθερικά μου. Μια χαρά ως εδώ..Χμμ! Υπάρχει άτομο στη πολυκατοικία που

Είναι νεαρά μητέρα

με δύο παιδιά

μαγειρεύει πολύ καλά

με κύριο συστατικό

τα αυγά.

Επίσης έχει νεύρα πολλά

και δεν γουστάρει

τα πεθερικά

που την αγαπούσαν τρελλά

όταν ήτανε μικρά.

Η κυρία αυτή (που είναι ανηψιά των πεθερικών μου) θέλει να βγάλει το αυτοκίνητό της απο το πάρκινγκ, αλλά δυσκολεύεται γιατί έχει παρκάρει παπούς κοντά της. Δεν πάει στη πεθερά μου να ζητήσει να μετακινήσουν το αμάξι του επισκέπτη που την κλείνει...οοοοχι!. Πάει στο σπίτι της και ανοίγει το ψυγείο. Παίρνει ένα πακέτο με ωμά αυγά και κατεβαίνει κάτω. Θυμωμένα σπαζει αυγά στο παρμπρίτζ του αυτοκινήτου που την ενοχλεί, και φεύγει!. Τα αυγά παγώνουν και γίνονται...πέτσα. Αργά το βράδυ πάει να φύγει ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και δεν μπορεί, δεν βλέπει τίποτα.

Τα πεθερικά έξαλλα για το ρεζιλίκι αρχίζουν να βράζουν νερά να προσπαθούν μέσα στη νύχτα να βγάλουν τα κολλημένα. Τελικά ο επισκέπτης φεύγει.

Τα σκατά και οι φελλοί αργά ή γρήγορα επιπλέουν.

Οταν έλαμψε η αλήθεια, η ανηψιά δεν ζήτησε συγνώμη, τους την είπε κιόλας ότι το έκανε για τιμωρία!. Γιατί ο χώρος ήταν ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ και δεν μπορεί ο καθένας ΝΑ ΠΑΤΑΕΙ ΤΑ ΔΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ.

Κάνω πολύ καλά που κρατάω τις αποστάσεις μου. Εδώ είναι άλλα φρούτα!

Dama cup-a

Ελαβα πρόσκληση απο τη Lina, για να σας παρουσιάσω και τα φλυτζάνια απο τα οποία πίνω διαφορα ποτά, άλλα ζεστά, άλλα κρύα..κούπες λοιπόν.



Πρωϊνός καφές εσπρέσσο. Εχει και πιατάκι αλλά στη φωτογραφία ξέχασε να βγεί. Μου άρεσε το φλυτζάνι όταν το αγόρασα που φοβούμενη μήπως σπάσει (όποτε) πήρα άλλα 2, μη χάσω. Καθημερινά παίρνω το φλυτζάνι άνευ πιατακίου βόλτα σε όλο το σπίτι, πολλές φορές μου χύνεται ο καφές, "ενώ αν είχε πιατάκι δεν θα έπεφτε στο πάτωμα και δεν θα έσκυβες πάλι να το μαζέψεις, και δεν θα πόναγε η μέση σου", μπλά-μπλά υποδείξεις σύννεφο πέφτουν απο τον Κ, άσε με μωρέ.

Τέϊον, αγαπημένο ρόφημα του χειμώνα. Μου έχει μείνει το χούϊ όταν ζούσα σε Αγγλετέρα, έπινα βαρέλια τσαγιού τότε. Συνήθως πίνω τσάϊ Mlesna, τύπου Nuwaraeliya (Νουρέλια) χύμα, το βρίσκω στο εμπόριο αλλά και το αντίστοιχο πράσινο μ' αρέσει. Παντα σε φλυτζάνι με πιατάκι. Το συγκεκριμμένο το είχα κάνει δώρο γάμου στον Κ και σε εμένα, όταν παντρεύτηκα τη δεύτερη φορά. Αγόραζα ένα κάθε μήνα σύνολο 12 διαφορετικά λουλούδια.

Οταν έρχονται φίλοι στο σπίτι, συχνά μου ζητάνε "μισό φλυτζάνι καφέ", έτσι βρήκα αυτό το μισό κύπελλο, που λέει κιόλας "you asked for half a cup of coffee" για να είμαστε πάτσι. Το να πιείς βέβαια απο το μισό φλυτζάνι χωρίς να σου χύνεται ο καφές έξω, έιναι μία άλλη πονεμένη ιστορία που την αφηγούνται οι παθόντες.

Γράφτε τώρα για τα κουπάκια της ζωής σας οι zoaki, snikolas, darthiir, jojo, Σωτήρης Κ και kv

Καθημερινής τρέλλας εγκόλπια

Μου πέταξε το μπαλάκι η So far, για τα καθημερινά αντικείμενα εκείνα που συνεισφέρουν στη κατάστασή μου, αυτή της πάνως σκάλας, που βρίσκομαι μονίμως. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αμαρτίες εξομολογημένες, ουδέποτε όμως συγχωρεμένες! Αμ πώς!

Ξεκινάμε με καφέ Νο. 1. 2. 3 που θα καταναλωθούν εντός μισής ώρας. Τα 3 γκλούπ! Εσπρέσσο και΄Αγιος ο Θεός. Illy που τον φτιάχνω στο σπίτι τον πίνω σκέτο ΦΑΡΜΑΚΙΙΙΙΙΙΙ!

Ανάμεσα στα φλυτζάνια και στις δουλειές, κυττάω λίγο και το μποστάνι. Κάθε μέρα όλα κάτι θέλουν, λίγο σκάλισμα, λίγο ξεβοτάνισμα, κανένα αγριόχορτο να βγεί, ακόμη και μιά καλή κουβέντα ή χάδι. ΧΑΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΑΥΤΗ, (φέρτε μου έναν ζουρλομανδύα, αντί για μαντολίνο).
Μετά πάω γραφείο όπου στρώνομαι μπροστά στο όχι και τόσο παστρικό πληκτρολόγιο, είναι που τρώω τυρόπιττες και φύλλα πέφτουν ανάμεσα στα γραμματάκια..καλά μη δέρνετε πιά! Α! Ναί έχω ψώνιο με τις πένες, αυτή είναι η αγαπημένη μου που με ακολουθεί ΠΑΝΤΟΥ.

Το Moleskin βιβλιαράκι μου όπου ακουμπάω όλες τις αμπελοφιλοσοφίες μου πρίν σας τις ξεφουρνίσω. Και άμα γεμίσει, το βάζω σε ζελατινούλα και σε ένα κουτί μεγάλο που έχω. Εχει πλάκα μετά απο χρόνια να διαβάζεις τις ανοησίες που έγραφες όντας μικρότερος. Οταν μετακόμισα βρήκα ένα τέτοιο κουτί που είχε μπλοκάκια σπιράλ που έγραφα όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο..απίστευτο γέλιο, απο τότε ήμουνα ζουρλοπαντιέρα! Γονίδιο, τι άλλο!

Στο τέλος της ημέρας θα διαβάσω το αγαπημένο μου βιβλίο. Οποιο κι αν είναι αυτό. Είναι η καθημερινή μου απόλαυση, μιά ξεκούραση, μιά φυγή. (Το ποδήλατο δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα γιατί δεν ξέρω ποδήλατο! Mais oui! Υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι! Οσες φορές το επιχείρησα, έσπασα τα μούτρα μου, έφαγα τα γόνατά μου, μέχρι και χέρι έχω σπάσει!!! "Καρούλι" με φωνάζανε, κάτι ξέρανε οι άνθρωποι!

Να κάνω και τη κακκία μου. Να δώσω πάσες σε άλλους να αποκαλύψουν ή να μην αποκαλύψουν κι άλλο απο τι πάστα είναι πλασμένος ο προσωπικός τους κόσμος.

Εμπρός με βήμα ταχύ, έρχεται και η 28η, ακόμη κι αν δεν παρελάσετε, γράφτε κάτι

KV, xasodikis, katerina, cgp, Georgia

5 λέξεις έμμετρες

Μου πέταξε η Yoryia το μπαλλάκι (και το έπιασα όλως τυχαίως παρότι στα ομαδικά παιχνίδια ΠΟΤΕ δεν είχα καταφέρει να πιάσω την οποιαδήποτε μπάλλα - εξ ού και το παρατσούκλι "καρούλι" που με συνόδευε σαν κολλημένη τσίκλα στο παπούτσι όλα μου τα σχολικά χρόνια) για 5 λέξεις που θα χρειαστεί να τις φτιάξω κάτι σαν ιστορία.

Με τα παραμύθια και τα συναφή δεν είμαι καλή. Μιά εποχή έπρεπε να λέω τα 7 κατσικάκια και το λύκο σε κάτι παιδάκια για να κοιμηθούν, μόνο που αντί να προκύψει αυτό καθόντουσαν με ορθάνοιχτα μάτια να με διορθώνουν κάθε φορά που έλεγα αλλα αντ'άλλων, πότε τα κατσικάκια ήταν 5 γιατί τα άλλα δεν άκουσαν το ξυπνητήρι και πότε έλλειπε ο λύκος που είχε πάει στον κουρέα. Με έπιανε και μία νύστα αφόρητη και με σκούνταγαν τα σκασμένα για να τους τελειώσω την ιστορία..

Αφήστε που πολλές φορές γράφω ότι μου κατέβει και "ξεφουσκώνω" και μετά ξεχνάω τι κακουργίες έχω γράψει και κάνω τη μη- μου-άπτου, μέχρις ότου κάποιος βρεθεί και ξεθάψει τις παλιές μου βλακείες και μου τις τρίψει στη μούρη..Errare humanum est. Δύσκολο το μονοπάτι πρός την ωριμότητα, όλο λάκκους (που μπορεί να τους άνοιξα μόνη μου), πέτρες, γλυστερό σαπούνι και ανηφόρες.. Ούφ.

Παίρνω λοιπόν το θάρρος τις 5 λέξεις να τις ενσωματώσω σε έμμετρο ποιηματάκι (χωρίς βρωμόλογα όμως).

"Κολλημένη στην οθόνη του ΠιΣι
διάβαζε τις γνώμες του κόσμου
η Φιφή
δίπλα της μαστίχα Χίου στο ποτήρι
να τη τρώει σιγά-σιγά
"Υποβρύχιο" το λέγανε το γλυκό αυτό παλιά
τουλάχιστον έτσι το ονομάτιζε
η δική της η γιαγιά.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε ξαφνικά
απο ένα σκούρο σύννεφο που στάθηκε
εκεί ψηλά
σήκωσε τα μάτια η Φιφή
και προσευχήθηκε για αύριο
"ας είναι η μέρα ηλιόλουστη
και καλή"

Αυριο είναι η μεγάλη μέρα

που θα πάει με την μαμά της

στα μαγαζιά

να δούνε άπειρα καλούδια

μόδες, παπούτσια και λοιπά

ομορφιές και κιτσαρίες

ολα μέσα στης ζωής

τις αμαρτίες που

είναι τόσο πολύ γλυκιές.

Αυριο βράδυ με χαρά

αφού γυρίσουν απο της

Ερμού τα μαγαζιά

περήφανη θα τηλεφωνήσει

στο γιατρό

να του πεί νέο μεγάλο και τρανό

"Γιατρεύτηκα για τα καλά

την αγοραφοβία δεν τήν έχω πια

στην αγκαλιά

δεν δεσπόζει την ύπαρξή μου

δεν φυλακίζει τη ζωή μου

Σήμερα συνάντησα κόσμο πολύ

και μια χαρά αισθάνθηκα

σαν λεύτερο πουλί" "

Κυρία αυτά έγραψα. Δεν περιμένω να πάρω "Αριστα" γιατί αντί να ακολουθήσω την πεπατημένη έκανα του κεφαλιού μου, όπως πάντα, ξέρω. Τουλάχιστον όμως να πάρω τη βάση?

Πετάω την μπάλλα στους

Julia_Dream , Jojo, Attalanti, dimitri-R, Tina

για να συνεχίσουν την αλυσίδα με τις λέξεις

Αμφισβήτηση, μαγειρίτσα, παπαρούνες, παιδάκια, φράουλες