Χτυποκάρδια στο μπαλκόνι

Σμπαράλια τα νεύρα μας απο το Σάββατο το βράδυ, 2 νύχτες μείναμε λελέκια, όχι γιατί δεν μας πιάνει ο ύπνος, μιά χαρά θα γλάρωνε το μάτι μας αν υπήρχαν και οι σωστές προϋποθέσεις. Γιατί πώς να σε πάρει ο ποταμός όταν στο μπαλκόνι γίνεται χαμός?

Ο έρωτας μας χτύπησε την πόρτα και η διεύλευσή του σαν του Αττίλα, άφησε και ίχνη και πεσσόντες, λάφυρα πολλά αλλά και μία κάποια ενγρήγορση εκ μέρους μας. Με άλλα λόγια.

Ο γαμίκουλας της περιοχής ερωτεύτηκε το γάτο μας. Εμφανίσθηκε με όλη του τη γοητεία και τα έντομά του (ψύλλους-τσιμπούρια) καθότι αδέσποτος, με τσαλακωμένη τη μούρη του απο διάφορους τσακωμούς (αλλά αυτό δείχνει περισσή ωριμότητα αλα Sean Connery που όσο κι αν γεράσει πάλι θαυμάστριες θα βρίσκει), σήκωσε το πίσω πόδι και πήρε σβάρνα το σπίτι ψεκάζοντας κουρτίνες, καναπέδες, χαλιά (δεν τα σηκώσαμε όλα), το πόδι του τραπεζιού..μόνο στη ντουλάπα δεν χώθηκε... βρώμα απίστευτη..και όλα αυτά γιατί οι άσεμνες στάσεις του Babs..του κέντρισαν το ενδιαφέρον. Οπου τον εύρισκες καβάλλα στον γάτο μας ήταν και προσπαθούσε να ανιχνεύσει την "οπή"..πράγμα δύσκολο διότι δεν υπήρχε..και ο μικρός να φεύγει τρέχοντας..τι λέω πετώντας και ο στιβαρός ν' ακολουθεί ψεκάζοντας.. Ετσι αφού φάγαμε 2 μέρες και νύχτες για να ξεβρωμίσουμε το σπίτι μας που ήταν αφόρητο..στείλαμε τον γάτο στον κα Π για να περισσώσουμε την παρθενιά του.

Και χθές που επιτέλους είπαμε ότι θα κοιμηθούμε ο γνωστός γείτονας είχε πάρτυ!!!!

Απολογισμός εβδομάδας

Δύσκολη απ'όλες τις πλευρές.

Ο αναμενόμενος θάνατος ήρθε και ενώ πιστεύαμε ότι δεν θα λυπηθούμε - γιατί θα σήμαινε τη λύτρωση ενός ταλαίπωρου ανθρώπου - μας ταρακούνησε. Οχι τόσο για τον θανόντα όσο για τους ανθρώπους που άφηνε πίσω. Μιά νέα γυναίκα και δύο παιδάκια. Που θα επιβιώσουν όπως όλοι τελικά, όμως το ταξείδι πρός τη χαρά ίσως να πάρει περισσότερο χρόνο και πόνο.

Δεν είναι εύκολο να χάνεις τον άνθρωπό σου. Δεν είναι εύκολο να αναγκάζεσαι να παλέψεις για δύο, χωρίς έναν ώμο ν' ακουμπάς.

Οχι δεν είναι

Και για εμάς άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μετακομίζουμε σε άλλο προάστειο ως το τέλος του μήνα. Ο Κ άρχισε ήδη να στενοχωριέται ότι θα του λείψουν οι κίσσες, τα πουλιά και τα χαρούμενα τραγούδια τους, η εξοχή, η ησυχία ακόμη και οι καψούρες του γείτονα, πλάκα είχαν. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή όταν δένεσαι με τόπους και αντικείμενα.

Ηδη άρχισα να φοβάμαι μήπως η επιλογή σπιτιού δεν μου βγεί σε καλό. Απο την ησυχία της εξοχής πάω σε πόλη, θέα απο το μπαλκόνι, η μπουγάδα του γείτονα, επάνω απο εμένα κάποιοι, απο κάτω άλλοι. Και οικογενειακή πολυκατοικία - με το σόϊ του Κ. Δεν ξεκολλάω εύκολα απο την πεπατημένη, δένομαι με τόπους και αντικείμενα- κάτι μας είπες τώρα.

Και έχω και όλους τους άλλους που αντιμετωπίζουν πολύ θετικά το θέμα. Τα πεθερικά είναι χαρούμενα, λάμπουν - πιστεύω ότι μας θέλουν πολύ. Ετσι δείχνουν. Τα αδέλφια του Κ επίσης, παρόλλο που ο Μ δεν είναι ιδιαίτερα ομιλητικός, έχω την αίσθηση ότι δεν έχει αντίρρηση. Η κυρία Π, ήδη κάνει σχέδια για μελλοντικές βόλτες με το τράμ και κατακτήσεις..

Παίρνουμε το ρίσκο και όπου μας βγάλει.

Πέθανε

ο Joe ο κολλητός του Κ. Που γνωρίστηκαν πρίν 7 περίπου χρόνια επαγγελματικά αλλά που εξελίχθηκε σε μία ωραία φιλία. Ανθρωποι στο ίδιο μήκος κύματος.

Είχα γνωρίσει και τη γυναίκα του, αργότερα και τα 2 παιδιά τους. Σαν να τους ξέραμε χρόνια, για όλη μας τη ζωή. Συμβαίνουν φαντάζομαι σε όλους αυτά. Φίλοι τόσο κοντά που δεν είχε σημασία η απόσταση διαμονής. Εμείς Ελλάδα, εκείνοι Ιρλανδία. Ερχόντουσαν όμως εδώ, είχαν πάθος με τη θάλασσα, με τη ζέστη και την κάψα του καλοκαιριού. Τους άρεσαν και ο Ελληνες σαν λαός, που είμαστε ζεστοί και δεμένοι με την οικογένεια. Πηγαίναμε στο σπιτι τους στο Διμηνιό (Κορινθίας) τα καλοκαίρια, ή στο Kells (Co Meath) τους χειμώνες παρόλλες τις αντίξοες για μας συνθήκες (ψοφόκρυο, βροχή και χαμηλή ομίχλη), μέχρι και ταξίδι στη Θεσσαλονίκη-Καβάλα-Κομοτηνή πήγαμε πέρυσι.. τι κέφι που είχαμε, τι γέλια κάναμε..

Δεν θα ξεχάσω μιά νύχτα στην ταράτσα του ξενοδοχείου στη Καβάλα που μείναμε, είχαμε φάει, είχαμε πιεί του σκασμού, πίττα είχαμε γίνει και τότε μας δείξανε τη Μουσική των Κρυστάλλων. Στο ποτήρι του κόκκινου κρασιού ..βρέχεις λίγο το δάχτυλό σου και το περνάς γύρω-γύρω το στόμιο, συνέχεια και σχετικά γρήγορα μέχρι που να βγάζει ήχο..το κρύσταλλο πάλλεται και εσύ συνεχίζεις.. φαντάσου αυτό να το κάνουν συγχρόνως 6 άτομα..μιλάμε για φοβερή στιγμή..Ο μισός εγκέφαλος είναι στα σύννεφα του αλκόολ, γύρω η νύχτα στη μαγευτική Καβάλλα, έναστρος ουρανός και η μουσική των ποτηριών... Τα γύρω τραπέζια αφουγκράζονταν τη μουσική των προγόνων των Ιρλανδών.

Οι στιγμές που περάσαμε με τον Τζό, ήταν απίστευτο τι χαρωπός άνθρωπος ήταν, δεν κορόϊδευε, εν τούτοις και οι πιο σοβαροί λυνόμαστε στα χάχανα. Τον πείραζα αφάνταστα, πρέπει να το παραδεχθώ, "τσίμπαγε " όμως πολύ.. άσε που τον λέγαμε και "άνθρωπο της βροχής" γιατί όποτε ερχόταν Ελλάδα έρριχνε καρεκλοπόδαρα. Αύγουστος ντάλα 45 βαθμοί να είχε, όποτε πάταγε το πόδι του στο αεροδρόμιο έπιανε καταιγίδα. Και αντίστοιχα όποτε έβρεχε τον παίρναμε τηλέφωνο να ρωτήσουμε μήπως είχε έρθει Ελλάδα για κάτι επαγγελματικό, ή μήπως πέταξε απο πάνω απο τη χώρα" γιατί χαλάει ο κόσμος απο τα νερά", και βέβαια συχνά παίρναμε την θετική του απάντηση.

Πέθανε σήμερα στις 03.00 π.μ. σε ηλικία 45 ετών. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που μας αγγίζουν περισσότερο είναι και οι πιό ευάλωτοι, έρχονται, σκορπούν την ευτυχία και τη χαρά και μετά αναχωρούν.



Στο επανιδείν.

Ο ποδηλάτης

Σήμερα καθως επέστρεφα απο το σούπερμάρκετ βίωσα ένα ατύχημα. Παίρνω συνήθως τον κυκλικό δρόμο γύρω απο το παλιό αεροδρόμιο της Ολυμπιακής (σύνορα Ελληνικού-Γλυφάδας), δρόμο διπλής κατευθύνσεως με πολύ κίνηση, όπου περνάνε φορτηγά και λεωφορεία για να πάνε απο Λεωφ. Βουλιαγμένης σε Λεωφ. Ποσειδώνος και το αντιστροφο.

Πηγαίνουμε σημειωτόν στην ουρά κάπου μπροστά κάτι εμποδίζει. Κοντά στην πρώτη στροφή, 5 αυτοκίνητα μπροστά μου, βλέπω να προπορεύεται ποδηλάτης. Λίγο εύσωμος με γκρίζα μαλλιά-χωρίς κράνος. Πήγαινε όσο πιο άκρη γινόταν δεξιά, όμως επειδή το οδόστρωμα είναι χάλια, ο δρόμος στενός, το πεζοδρόμιο έχει αντικατασταθεί απο χωμάτινο χαντάκι, δεν ήταν εύκολη η προσπέραση. Πίσω του αποστράπτουσα μπλέ CLK, την οδηγούσε μιά γυναίκα και πιο πίσω αλλα 4 αυτοκίνητα το τελευταίο το δικό μου.

Πάνω στη στροφή η μπλέ κούρσα προσπέρασε τον ποδηλάτη τόσο κοντά του, που τον άγγιξε ο καθρέφτης της, τον τρόμαξε και τον έρριξε κάτω, στο χωμάτινο χαντάκι - το ποδήλατο του ήρθε καπάκι απο πάνω.
Ευτυχώς πηγαίναμε αργά και δεν έγινε ατύχημα. Ούτε καν καραμπόλα. Η μπλέ γαϊδούρα έφυγε μπροστά ακολουθούμενη απο τα 2 προπορευόμενα αυτοκίνητα και σταμάτησε ο μπροστινός μου και εγώ να σηκώσουμε τον ποδηλάτη που ήταν ακόμη πεσμένος κάτω .
Το θέμα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι ότι η οδηγός αυτή (που ήταν στο ίδιο σουπερμάρκετ με εμένα και που τη θυμάμαι ν' αγοράζει Pampers και συναφή - άρα είναι μιά μητέρα, ακαθόριστης ηλικίας μεταξύ 25-35) κάνοντας μία απερισκεψία προκάλεσε ατύχημα. ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ! Η τουλάχιστον ούτε που την ένοιαξε.

Παιδιά, η γυναίκα αυτή θα μπορούσε να είναι η αδελφή μας, η μαμά μας, η συγγενής μας. Και στη θέση του ποδηλάτη θα μπορούσε να είναι ένα ηλικιωμένο άτομο (πχ. ο μπαμπάς μας) ή ένας απρόσεχτος που διαβάζει εφημερίδα, ένα παιδι που παίζει με το πατίνι, όχι το παιδί του γείτονα, ο γιός σου.

Και δεν λέω ότι θα μπορούσε η κακή αυτή οδηγός να προσπεράσει, μετα τη στροφή. Πολλά θα μπορούσε να κάνει αν καταλάβαινε το αυτονόητο. ΟΤΙ ΧΤΥΠΗΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, μέρα μεσημέρι, τον ΑΦΗΣΕ και ΕΦΥΓΕ

Το μόνο που κατάλαβε ήταν να πάει σπίτι της, να αλλάξει πάνες στο παιδί της, να το μεγαλώσει και να το ρίξει στην κοινωνία αυτή που ίδια δημιουργεί.

Εχω φρικάρει. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ατύχημα αλλά είναι η πρώτη που έρχομαι σε επαφή με το κόσμο των τεράτων.

(Τα πίσω αυτοκίνητα σημείωσαν τις πινακίδες της. Κάτι είναι και αυτό. Δώσαμε τα στοιχεία μας στο θύμα, αν γίνει δίκη για μάρτυρες.)

Αναθυμιάσεις

Την Παρασκευή είχα ένα ατύχημα, μέσα στο σπίτι, ανέπνευσα συνδυασμό καθαριστικών ουσιών για οικιακή καθαριότητα, (μάρμαρα-πατώματα-μπάνια) με αποτέλεσμα ν' αρρωστήσω. Στα καλά καθούμενα άρχισα να περπατάω σαν μεθυσμένη, τρίκλιζα κανονικά, μου ερχόταν να κάνω εμετό, όταν στεκόμουνα γύριζαν τα δένδρα και έβηχα ξερά. Οταν όμως έβγαινα έξω τα συμπτώματα μειονόντουσαν δραματικά. Οσα δε παράθυρα κι αν ανοιγα μέσα στο σπίτι ο υγρός καιρός δεν βοηθούσε.

Πήγα στο γιατρό, έκανα εξετάσεις και η διάγνωση " τοξική δηλητηρίαση" απο αναθυμιάσεις που απο την τραχεία, πήγαν στους βρόγχους (εξ' ού και ο βήχας), έκαναν φλεγμονή και μετά διοχετεύτηκαν στο αίμα. Οι ουσίες που χρησιμοποίησα γνωστές, χλωρίνη και καθαριστικό για μάρμαρα που λευκαίνει, μόνο που μαζί με τα μάρμαρα καταστρέφει και τους ανθρώπους. Και βέβαια πίσω απο το μπουκάλι, κατεβατό τα "απαγορεύεται", μεταξύ των άλλων και "μη εισπνεύσιμο" και ελάτε να μου πείτε εμένα κύριοι κατασκευαστές, πώς θα καθαρίσουμε τα πατώματα χωρίς να το εισπνέουμε. Προφανώς είναι για μπαλκόνια, πεζοδρόμια και ταράτσες .. αυτό όμως ΔΕΝ το λέτε, έτσι?

Στα καλά καθούμενα εκεί που πήγα να κάνω δουλειά, την πάτησα. Εχουν περάσει 5 μέρες και ακόμη δεν είμαι καλά. Μειώνονται βέβαια τα συμπτώματα, αλλά δεν έφυγαν τελείως.

Προσοχή στα καθαριστικά παιδιά. Δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται.

Κωστάκης και Ελενίτσα

Σήμερα ήταν η γιορτή του Κ, επίσημα βεβαίως δεχόμαστε όποιους θέλουν να έρθουν. Παλιά αγόραζα στον Κ μία τούρτα με διακοσμητικά απο πάνω, μετά όμως η πεθερά κάθε χρόνο μας έφερνε τη δική της τούρτα (χειροποίητη - έφτιαχνε ακόμη και ζαχαρωτά). Οποιοι έρχονται πρίν τα πεθερικά κάθονται, πίνουν αναψυκτικά και περιμένουν...φυσικά το χειροποίητο γλυκό. Με προσμονή και χαμόγελα αναρωτιούνται, "τι θα είναι φέτος?" ποτέ δεν ξέρει κανείς τι έμπνευση θα έχει η πεθερά.

Ετσι φέτος εμφάνισε μικρά στρογγυλά σού με σάλτσα φράουλας.

Κάθε χρόνο τα πεθερικά φέρνουν τα δώρα στον Κ, πάντα ρουχα και κάθε φορά κάνουν λάθος τα νούμερα. Τέτοιο γέλιο, τέτοια αφασία, πιάνουμε καρέκλα να κάτσουμε.

Πότε του παίρνουν μεγάλα παντελόνια (βρε μπαμπά τόσο μεγάλο κώ&& με βλέπεις να έχω, εδώ χωράει και βαρέλι μέσα), πότε πολύ μικρά (άντε μπαμπά πάλι για τον εγγονό - 8 ετών - ψώνισες)

Πότε τα μπλουζάκια έχουν το σωστό μέγεθος αλλά λάθος χρώμα -είναι μελαχροινός και τα καφέ ή μαύρα δεν του πάνε - (σαν μαύρος γάτος στο σκοτάδι θα είμαι μπαμπά), ή είναι small με το σωστό χρώμα (βρε μπαμπα στραβομάρα έχεις, με το πρώτο πλύσιμο θα γίνουν μπεμπέ)

Μιά φορά κάνανε λάθος και του πήρανε σώβρακα (βρε μπαμπά τι είναι αυτές οι σκελέες, ούτε 90 ετών παπούς να ήμουνα θα με κοροϊδεύει η Μ) ενώ μιά άλλη πήγαν για πυτζάμες και του πήραν XXL (για sleeping bag μπαμπά, καλές είναι)..

και ανοιγοκλείνουν οι γονείς το στόμα τους ότι αυτά τα μεγέθη τους δώσαμε και μετά βγάζει το μπλοκάκι του ο πεθερός που έχει γράψει τα σωστά μεγέθη και όντας βλέπει οτι πήρε πάλι άλλα αντι άλλων και λέει, "ε! Δεν πειράζει, θα τ' αλλάξεις γιέ μου να πάρεις ότι θέλεις".

Και η πεθερά δεν λέει τίποτα, μόνο κάθεται σταυροπόδι και απολαμβάνει baileys on the rocks, αυτή τη φορά φορούσε νέο ταγιέρ με ύφασμα που έφερε απο την Ιταλία, ραμμένο στο χέρι, και τυρκουάζ μπλούζα, είχε κάνει τα μαλλιά της μπουκλάκια σαν εκλεράκι ήταν. Κάτσανε 2 ώρες και μετά φύγανε.

Και του χρόνου. Περάστε να κεραστείτε.

δροσερή caipirinha

pavlova with strawberries

Η βόλτα της γιορτής

Χθές το μεσημέρι, πήραμε μαζί όλο το σόϊ να φάμε έξω, λόγω της επικείμενης γιορτής του Κ. Πήγαμε βορειοανατολικά σε ένα μέρος με θέα τον Ευβοϊκο. Η διαδρομή με πανέμορφους εναλλασόμενους ουρανούς, πότε μουντοί, πότε με ηλιαχτίδες, πότε έβρεχε, πότε ουράνια τόξα μας έδειχναν που να ψάξουμε..για θησαυρούς. Σύννεφα σαν παχύ μπαμπάκι αρμένιζαν. Μετά άδειαζαν και δημιουργούσαν τοπικές καταιγίδες και μετά όλα ξάνοιγαν. Κάτω είναι η παραλία της περιοχής..θαλασσοδαρμένη και ευτυχής. Κοχύλια και διάφορα άλλα μικρο-πλάσματα στόλιζαν την ακτή και πολλά χρωματιστά βότσαλα. Μιά εποχή μάζευα βότσαλα, αλλά ποτέ δεν είχαν το ίδιο χρώμα μέσα στη γυάλα απ' όταν ήταν μέσα στο κύμα. Εκαστος στο χώρο του.

Φάγαμε ψάρια σε αυτή την ταβέρνα. Οι τοίχοι στολισμένοι με ζωγραφιές και δίχτυα. To be or to have? That's the question! Ξεκινήσαμε με ουζάκι και μεζεδάκια και μετά δικό τους ροζέ κρασί. Στο τσακίρ κέφι, βγήκαμε έξω στη βροχή...να συνέλθουμε και να βγάλουμε φωτογραφίες.Ο γυρισμός μας επεφύλασσε κι άλλη έκπληξη. Βαριά και ασήκωτη ομίχλη που αλαφροπατώντας μας πλησίασε, μας μάγεψε, μας τύλιξε. Οι γιαγιάδες τρόμαξαν λίγο όταν μας κατάπιε η αντάρα, ευτυχώς βλέπαμε τον δρόμο μπροστά μας (καμμία σχέση με την αντίστοιχη ομίχλη του Δομοκού πέρυσι), ήταν σαν γκρίζα υγρή κουνουπιέρα που μας στοίχειωσε. Για λίγο. Βγήκαμε πάλι στις πεδιάδες και απολαύσαμε χοντρές στάλες βροχήςΤα ουράνια τόξα έσχιζαν τους αιθέρες, όταν φθάσαμε σπίτι.

...να σε ξυπνάει καθε πρωϊ

Αυτές τις μέρες ξυπνάω απο τα χαράματα, πρίν καλά-καλά βγεί ο ήλιος, με τις πρώτες ακτίνες. Γιατί?

Εδώ διαλέγετε την σωστή απάντηση (μια που είναι και της μόδας τα ερωτηματολόγια)

α) Δεν σου κολλάει ύπνος σαν τον Darthiir

b) Το στρώμα είναι κακό και σου χαλάει τον ύπνο

γ) Τρελλάθηκε το ξυπνητήρι

δ) Εχεις χεστεί απο το φόβο σου με τον Στήβεν Κίνγκ που διαβάζεις και όλο μεταλλαγμένους βλέπεις

ε) Αλλο, πιο παλαβό και πιό μεγάλο

Η απάντηση βέβαια είναι το "ε" γιατί κοιμάμαι που κοιμάμαι ελαφρά άρχισα απο τις 05.00 το πρωϊ να ακούω χαρωπά τιτιβίσματα πουλιών.

"Τι το ωραιότερο, να σε ξυπνάνε τα πουλάκια, μέσα στην τσιμεντούπολη?!!" θα έλεγε ο σώφρων αναγνώστης.

Τα πουλάκια αυτά όμως δεν τα ακούω έξω απο το σπίτι τα ακούω ΜΕΣΑ στο σπίτι. Και λόγω του ότι έχω γάτες ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να υπάρχουν ζωντανά πτηνά μέσα, θα είχε γίνει επανάσταση, με μάχες, οδοφράγματα, τραυματίες (και απο τις δύο πλευρές) Βατερλώ και τελικά τα πουλιά ή θα φεύγανε ή θα γινόντουσαν σνίτσελ. Κάτι άλλο ήταν.

Εψαξα πολύ και παντού. Τα τιτιβίσματα ακουγονταν απο το ταβάνι. Επάνω είναι άλλο διαμέρισμα..δεν έχω ταράτσα. Με τα πολλά βρήκα αυτό.

Στο πατάρι μου που είναι μεγάλο μέν αλλά τελείως άδειο (πέρα απο τις αποθήκες σιχαίνομαι και τα πατάρια). Μια φωλιά. Μπροστά ακριβώς απο τη φωλιά υπάρχει μία τρύπα εξαερισμού, απο εκεί μπαίνουν οι γονείς τους.

Σύρθηκα μέσα στο πατάρι και επιθεώρησα τη φωλιά, είδα 5 πουλάκια που περίμεναν να φάνε με ανοιχτά τα στόματα.. Σπουργιτάκια. Αχ! Τι χαρά! Ξετραλλάθηκα που διάλεξαν το σπίτι μου τα πουλάκια για να ζήσουν. Και βέβαια ξυπνάνε νωρίς και κοιμούνται αντίστοιχα νωρίς. (Αυτό το τελευταίο δεν με στέλνει και στα ουράνια).

Με το που διελευκάνθηκε το μυστήριο, κλίκ! Αρχισα να κοιμάμαι κανονικά. Ετσι για να μη λέτε ότι ακούω ΚΑΙ φωνές!

Give a bit of Proust to me..

Αλλο μπαλλάκι μου ήρθε..και το έπιασα. Απορώ βέβαια γιατί στο Σχολείο ουδέποτε είχα πιάσει την οποιαδήποτε μπάλλα με αποτέλεσμα να μου κολλήσουν το παρατσούκλι "καρούλι".. που είδα κι έπαθα να το πετάξω απο πάνω μου σαν τσίκλα-ρετσινιά. Ακόμη θυμάμαι να με πετυχαίνει μία παλιά συμμαθήτρια στη Γλυφάδα, με γνώρισε αμέσως και φώναξε "ΚΑΡΟΥΛΙΙΙΙΙ" , γύρισε όλη η Βασ. Γεωργίου και έγινα ρεζίλι για μία ακόμη φορά. Εύγε!

Η Λίνα μου ζήτησε να απαντήσω σε κάποια ερωτήματα, ελπίζω να αντέξω στον πειρασμό και να μην γράψω πολλές ασυναρτησίες. Μερικές όμως ..mais oui!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να ζώ συνειδητά και όχι απλά να υπάρχω

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τα νιαουρίσματα απο τις ψιψίνες που απο τα μαύρα χαράματα απαιτούν να βγούν έξω για αθλοπαιδιές. Κι αν κάνω πως δεν ακούω, πάνε πάνω στο μαξιλάρι μου και μου δίνουν μπουνιές. Αυτά για τις καθημερινές. Για τας Κυριακάς και εορτάς έχουμε τους γείτονες και τα άσματα "Τι σου κάνω μάνα μου".

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πρό ενός λεπτού, αφού έκανα "preview" διαβάζοντας τις μπούρδες που γράφω.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Εξω καρδιά, αυτοπεποίθηση και επιλεκτική μνήμη

Το βασικό ελάττωμά σας;
Θυμώνω εύκολα

α6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Μπαίνοντας στα παπούτσια του άλλου βλέπω και ανάλογα πράττω.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμμία. Εχω καιρό ακόμη μέχρι να καβαλλήσω το καλάμι. (Θέλω να πιστεύω)

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Δεν πιστεύω σε ήρωες. Στον άνθρωπο που θέλει να πράττει το σωστό, πιστεύω

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Πάντα πρός την Αγγλία με τραβά

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Πολλοί. B. Russel, M. Atwood, Betty Smith, Lewis Caroll, Stephen King, Isabel Allende, Marquez, Amy Tan, Roald Dahl, Jules Verne, Tom Robbins, Vassiliev, J. Swift, Stevenson, Coelho, Ομηρος, Παυσανίας, Ηρόδοτος, Στράβων, Μάρκος Αυρήλιος, Καζαντζάκης, Βενέζης, Μυριβήλης, Μπουσκάλια, Τσβάιχ, Τολστόυ.. ΣΤΟΠ εδώ.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Εξυπνάδα και integrity

12. … και σε μια γυναίκα;
Να είναι ο εαυτός της και να τολμά

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Είναι πάρα πολλοί. Mahler, Beetwoven, Bartok, Straus, Puccini, Verdi, Elton John, Pink Floyd, Joe Cocker, Vivaldi, Smetana, Brian Ferry, Queens,

14. Το βιβλίο που σας σημάδεψε?

Ενα που μου είχε έρθει στο κεφάλι όταν έγινε ο σεισμός του 1981. Το σημάδι που μου έκανε, το έχω ακόμη, το σκεπάζω βέβαια με τις αφέλειες..υπάρχει όμως.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Οσα παίρνει ο άνεμος

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Salvadore Dali

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Εκείνες οι αποχρώσεις του φθινοπώρου

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Οτι με μικρά βηματάκια έχω πιάσει πολλούς απο τους στόχους μου, έχω μάθει ν' αγαπώ αυτό που είμαι και να τιμώ αυτά που έχω.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κρασί

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δεν μετανοιώνω για τίποτα. Δοθείσης της ευκαιρίας τα ίδια θα έκανα πάλι.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την ξιπασιά, την κακία και αισχροκέρδεια

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Τα Jigsaw puzzles

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι κατσαρίδες οι μεγάλες με τα φτερά.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε όσες περιπτώσεις τα ψέμματα με βγάζουν απο τη δύσκολη θέση.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω κανένα

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μπάμ και κάτω

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Αυτό θα σήμαινε ότι θα πάω στον Παράδεισο. Αν γίνει αυτό ελπίζω να μπορέσει να με πείσει ότι εκεί θα είμαι καλά και όχι στην Κόλαση που θα είναι όλοι μου οι φίλοι.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ισορροπημένη, χωρίς σκαμπανεβάσματα αλλά με πολύ σωματική κόπωση

and I give a bit of Proust στους
Αθλιες κόρες
So far
Μάρκος

Ρενάτα

Mario

Γυναίκες και ποδόσφαιρο

Σήμερα το απόγευμα έχει αγώνα. Οι ποδοσφαιρόφιλοι/μπασκετόφιλοι έχουν ήδη στηθεί με πίτσες, μπύρες και αν δεν είναι μόνοι τους, έχουν πάει σε σπίτια φίλων τους. Κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες/καναπέδες, τρώνε ότι νάναι, πίνουν ότι νάναι και φωναχτά εκφέρουν τις απόψεις τους χειρονομώντας και βρίζοντας. Ισως και να πλακωθούν και στις σφαλιάρες στο τέλος. Αν κερδίσει η ομάδα τους ξεχύνονται στους δρόμους ΟΕΟ, αν χάσει μούγγα και παράπονα.

Οποτε έχει αγώνα οι γυναίκες δυσανασχετούν, που οι άντρες στήνονται και βλέπουν "αηδίες" που μονοπωλούν τις οθόνες και εκείνες δεν μπορούν να δούν το Χ σήριαλ, που ουρλιάζουν βρισιές μπροστά στο παιδί, που καλούν τους φίλους τους και τρώνε σαν τα ζώα λερώνοντας παντού..που...που..που.

Κάποιες απο αυτές φεύγουν απο το σπίτι, μαζεύονται πολλές και παίρνουν σβάρνα τις καφετέριες αν είναι νωρίς και τα μπάρ αν είναι αργά. Νευριασμένες, γνωρίζοντας ότι ακόμη και αν τις γαμ όρθιες, καρφί δεν θα καίγεται στον έτσι τους, αρκεί να τον αφήσουν ήσυχο να δεί το μάτς. Γκιρινιάζουν όλες μαζί για τα δεινά του ματσόβιου, που "πήγες γι' αντρα και σου βγήκε παιδί. Γηπεδάς".

Σιγά κορίτσια μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου.

Το παιδί έχει ένα χόμπυ. Οπως είχε ο μπαμπάς μου. Γαύρος απο την κολυμπήθρα. Το πρωϊ κύριος, στη δουλειά με το κοστούμι του, σεβαστός σε όλους, τις Κυριακές όμως..γήπεδο. Πήγαινε καμαρωτός και συχνά γύρναγε πίσω με ανοιγμένη μύτη. Είχε φωνάξει, ουρλιάξει, βρίσει, βρισθεί, ξεδώσει και ησυχάσει. Ενα χόμπυ. Και στους τοίχους είχε κολλήσει φωτογραφίες του Γιώργου Σιδέρη και του Γιούτσου. Και η μαμά μου γέλαγε.

Οι γυναίκες όμως που ξέρω δεν σκέφτονται έτσι. Τις χαλάει απίστευτα ο γηπεδάς.

Γιατί?

Οι 2 Πρωτομαγιές

Της εξοχήςΚουτσουπιά στο Καπανδρίτι

Ανθισμένη πορτοκαλιά

Χωράφι με χαμομήλια και αγριολούλούδα

και

της πόλης

καλάμια και καλώδια

αγριοτριαντάφυλλα μέσα στο συρματόπλεγμα.

Απλά διαλέγουμε τι θέλουμε να βλέπουμε.

5 λεπτά...μνημόσυνο

Σήμερα πήγαμε κατά τις 12.00 το μεσημέρι στο Νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου σε ένα μνημόσυνο. Η λειτουργία ξεκίνησε στις 12.05 και τελείωσε στις 12.10. Ως τις 12.15 είχε αδειάσει η εκκλησία απο το "δικό μας μνημόσυνο" και έμπαινε ο κόσμος για το επόμενο.

Σε κηδείες και μνημόσυνα έχουμε πάει πολλές φορές. Οι λειτουργίες διαρκούν ένα χρονικό διάστημα, απο 10 λεπτά και πάνω, ποτέ ως τώρα όμως δεν είχαμε την ευκαιρία να γευτούμε το μνημόσυνο-ξεπέτα των πέντε λεπτών. Το γευτήκαμε σήμερα. Με το που μπήκαμε στην εκκλησία, έπρεπε να βγούμε έξω.

Ντροπή κύριοι παπάδες. Δεν φτάνει που μας τα παίρνετε απ' όλες τις πλευρές (κάτι ξέρω και εγώ που έχω θάψει και τους δύο γονείς μου), αλλά να μας κοροϊδεύετε και απο πάνω πάει πολύ.

Ξέρω ότι οι εκκλησίες των νεκροταφείων έχουν πολύ κίνηση , κόσμος περιμένει και θέλει να εξυπηρετηθεί, αλλά 5 λεπτά λειτουργία να αναλογεί στον καθένα ταλαίπωρο που θέλει να μνημονεύσει τον γνωστό του

Είναι αίσχος

Μαλάκυνση

Αποφάσισα σήμερα το πρωϊ ότι μετά απο 12 μέρες καιρός να πάω σε έναν κανονικό γιατρό να με δεί με τα ματάκια του γιατί, ό,τι και να κάνω ο πόνος της μέσης-πόνος. Ο προηγούμενος γιατρός που είχα συμβουλευτεί ήταν ξάδελφός μου ο οποίος μου έκανε τηλεφωνική διάγνωση και στο τέλος μου είπε ότι

"τίποτα σπουδαίο δεν έχεις, μάλλον κανένα νεύρο τράβηξες απο τα βάρη της μετακόμισης, λίγη ανάπαυση χρειάζεσαι, όχι άλλα βάρη, όχι σκυψίματα, πάρε βολταρέν, πάρε κανένα ντεπόν αν πονάς, θα περάσει, όπου θές πήγαινε σε 1 εβδομάδα θα είσαι καλά."

Εμένα όμως με έτρωγε η ανησυχία και η τσέπη μου (δεν εξηγείται αλλιώς η υπέρμετρη λαμακία μου) γιατί ο πόνος δεν πέρναγε και όσο νάναι έχουμε και δουλειές. Σηκώθηκα λοιπόν και πήγα σήμερα σε ένα ιατρικό κέντρο, είδα έναν ορθοπεδικό ο οποίος με εξέτασε

-"Σηκώστε το αριστερό σας πόδι ψηλά"

Σηκώνω το δεξί

"Σκόρδο - κρεμμύδι" μου λέει

"Καλά εγώ δεν πήγα στρατό" του λέω..

Τέλος πάντων κάπως συννενοηθήκαμε, μου έκανε πλήρη εξέταση βρήκε τα σημεία που πονούσα, έκανα και μία ακτινογραφία, - έσκασα και μερικά έως αρκετά- ευρώπουλα και η διάγνωση..

ήταν

κρατηθείτε

"Δεν έχετε σπάσει τίποτα, δεν έχετε κανένα ράγισμα, όλοι οι σπόνδυλοι μιά χαρά στη θέση τους, απλά εχετε τραβήξει ένα νεύρο, χρειάζεσθε λίγη ανάπαυση, όχι σκυψίματα, όχι βάρη, όπου θέλετε πηγαίνετε, να βάζετε βολταρέν, πάρτε και κανένα παυσίπονο και θα περάσει, σε καμμιά εβδομάδα, αντίο σας"

Κάπου εδω έχω τα χάπια μου, ελπίζω να θεραπεύουν και τη μαλάκυνση

Εναλλαγές

Χρειάζεται να στερηθείς κάτι για να καταλάβεις πόσο αγκιστρωμένος είσαι σ' αυτό.

Ακριβώς! Για τον καφέ λέω. Τρείς μέρες δεν είχα πιεί ούτε σταγόνα. Σήμερα ημέρα τετάρτη, τη θέση μου την πήρε ένα ζόμπι που αφού κατάφερε να σηκωθεί απο το κρεββάτι μισή ώρα αργότερα, το μάτι δεν άνοιγε ούτε με κρύο νερό, σε όλη τη διαδρομή για το γραφείο χασμουριόμουνα και παρόλλες τις δουλειές που έκανα δεν ήμουνα εγώ, μιά σερνόμενη ύπαρξη με είχε αντικαταστήσει.

Περνάω απίστευτες εναλασσόμενες φάσεις καταστάσεων αυτές τις μέρες, απο τη φουρτούνα στη γαλήνη, απο τα 15 μπωφόρ στα 2, τη μιά μέρα κύματα ψηλά σαν βουνά έρχονται καταπάνω μου και την άλλη στιγμή γίνονται σαν λοφάκια στην άμμο. Να δώ πότε θα ξανάρθει η μπουνάτσα.

Ηπια σήμερα το μεσημέρι έναν καφέ και επιτέλους είδα ότι υπάρχω και βρίσκομαι κάτω απο το ίδιο πετσί. Είχα αρχίσει να αμφιβάλλω ακόμη και γι' αυτό. Οσο για τα διάφορα τεστς που κυκλοφορούν στο Ιντερνέτ, όπως αυτό που είχα κάνει στην σελίδα της An-lu, μου είχε βγάλει ότι δεν είμαι εθισμένη στην καφεϊνη, τρομάρα του.

Χα!

Πάω τώρα να φτιάξω έναν πελώριο πικρό καφέ να τον ευχαριστηθώ. Γιατί αύριο, που ξέρεις, μπορεί πάλι να μην προλάβω. Σε λίγο με βλέπω να κυκλοφορώ και με παγούρι.

Με οικογένεια

Η μετακόμιση της κας Π. ολοκληρώθηκε την Τετάρτη. Ανοίξαμε μερικές κούτες για να βάλει τα απαραίτητα, τρόφιμα, φώτα, κλινοσκεπάσματα..ξεκουραστήκαμε κάπως και μετά,

και μετά έδωσα άδεια στον εαυτό μου να φροντίσω λίγο τη μέση μου που πονάει όλο και περισσότερο. Πρίν το κάνω όμως αυτό έκανα κάτι νέο. Εδωσα τη σκυτάλη στην ομάδα, να αναλάβει εκείνη την προστασία της Π, όσο εγώ δεν μπορώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου εμπιστεύτηκα ανθρώπινη ομάδα.

Την οικογένεια.

Μην έχοντας δική μου οικογένεια, έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνη μου και αν ποτέ αρρώσταινα, με φρόντιζε ο γκόμενος/σύζυγος, πάντα κάποιος αρσενικός υπήρχε. Ανθρώπινη ομάδα όμως ποτέ δεν είχα. Τώρα όμως θα μετακομίσουμε σε οικογενειακή πολυκατοικία σε λίγους μήνες. Ολους τους ξέρω εδώ και πολλά χρόνια, με πολύ καλές σχέσεις. Ελπίζω η οικογενειακή ομάδα να μου βγεί σε καλό όχι μόνο τώρα που αναλαμβάνει την Π αλλά γενικά.

Χρειάζεται βέβαια να μάθω ΚΑΙ να εμπιστεύομαι. Ο μοναχικός λύκος μέσα μου κοιμάται ανάμεσα στους άλλους με το ένα μάτι ανοιχτό. Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Ενώ εμπιστεύομαι εύκολα ανθρώπους που δεν γνωρίζω, φοβάμαι λίγο αυτούς που επιφανειακά ξέρω.

Αλλά όπως λέει η φίλη μου η Φιφή που είναι και ψυχίατρος, "τι έχεις να χάσεις/κερδίσεις αν δε δοκιμάσεις?" Ο.τι και νάναι θα δείξει. Και μετά βλέπεις.

Ετσι παίρνω το ρίσκο.

(Τα βιβλία "Χωρίς οικογένεια" και "Με οικογένεια" του Εκτ. Μαλό ήταν απο τα αγαπημένα μου της παιδικής ηλικίας)

Προσγειώσεις

Απο τα χαράματα σηκώθηκα σήμερα για τους μεταφορείς που όντως ήρθαν πουρνό-πουρνό. Πέντε άτομα που άρχισαν να συσκευάζουν τα έπιπλα και τα είδη οικιακής χρήσης της κας Π.

Το σύμπαν άρχισε να χάνει την ηρεμία του και να διαλύεται λίγο-λίγο. Η Π. πήγαινε και ερχόταν σαν μεθυσμένη πάπια, μεγάλη αλλαγή για την ηλικία της. Και πάει και στο άγνωστο κατά κάποιο τρόπο, κοντά στα πεθερικά μου που ναί μεν τα πάνε καλά με εμένα, όμως πώς θα τα πάει με εκείνους? Το αγκαθάκι της αμφιβολίας τσιμπάει τις πιό περίεργες στιγμές.

Το πρωϊ η μέση μου δεν με τράβαγε πολύ, σχεδόν την ξέχασα. Δεν έκανα όμως δουλειές γιατί σκέφτηκα μη την ξαναπάθω. Απλά παρακολουθούσα το τύλιγμα της οικοσκευής. Μετά όμως πήγαμε σε μία αποθήκη που είχε για να μεταφέρουμε κάτι παλιά έπιπλα στο νέο της σπίτι. Η άποψή μου για τις αποθήκες είναι γνωστή. Τις μισώ γιατί εκεί θάβουμε τις αναμνήσεις μας. Και δεν τις τοποθετούμε ωραία και καλά, αλλά τις πετάμε κάτω απο άχρηστα, απο σκόνη, τις ποδοπατούμε κατά κάποιο τρόπο. Ετσι μας εκδικούνται σαπίζοντας ή καταστρεφοντας τους εαυτούς τους. Η λήθη σκοτώνει. Γεγονός.

Σήμερα έίδα μικροέπιπλα άλλων εποχών, που κοσμούσαν το σπίτι της Π όταν ήμουνα παιδάκι. Μουχλιασμένες ζωγραφιές και μισοσπασμένα αντικείμενα. Αποκαθήλωση.

Η Π όμως δεν το βλέπει έτσι, έδωσε οδηγίες και όλα τα παλιά φορτώθηκαν πρός τη νέα κατοικία. Γιατί οι δικές της οι αναμνήσεις είναι πέρα απο υγρασίες και φθορές. Ζούν στα μάτια του ονείρου, τότε που όλα ήταν νέα, ωραία, λαμπερά.

Τα πεθερικά ήρθαν να υποδεχθούν τα πρώτα πράγματα. Ο πεθερός συνοφρυώθηκε όταν μύρισε την οσμή της παλιατσούρας, άνοιξε τα παράθυρα. Παρόλλα τα χρονάκια του ζεί στο τώρα όχι στο χθές. Ευτυχώς.

Γύρισα σπίτι πρίν μία ώρα περίπου. Ξεθεωμένη και η μέση μου σε άθλια κατάσταση. Κάθε βήμα και ουρλιαχτό. Αύριο θα βάλω ένα σέξυ έμπλαστρο στη μεσούλα μου και θα βγώ πάλι στην γύρα.

Είναι και τα γενέθλιά μου..

Καληνύχτα.

Στάση εργασίας

Σας έχει τύχει να προγραμματίζετε 1001 πράγματα και τίποτα να μην κάνετε γιατί το σώμα σας να κάνει απεργία? Δεν μιλάω για ασθένεια, μιλάω για μία στάση εργασίας, να ζητάει το σώμα μία μέρα άδεια απο τη σκληραγώγηση που του επιβάλλεται καθημερινά?

Χθές το βράδυ κοιμήθηκα άσχημα, πολύ περίεργο αυτό γιατί συνήθως ότι κι αν διαβάσω πρίν κοιμηθώ (επιστημονική φαντασία, εξωγήϊνους, αίματα, ξεκοιλιάσματα, σκοτωμούς, τέρατα) δεν περνάνε στον εγκέφαλο ή στο υποσυνείδητο, σαν παραμυθάκια χάνονται στα σύννεφα της λήθης. Μέσα στη νύχτα με έπιασε ένας πόνος που μου τρύπαγε τη μνήμη. Πόνος στη πλάτη. Καμμία στάση δεν ήταν η σωστή, γύρναγα πότε εδώ και πότε απο εκεί βογγώντας.

Το πρωϊ βέβαια σηκώθηκα ουρλιάζοντας. Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή μου που πιάνεται η μέση μου (ευτυχώς μόνο απο τη μία πλευρά). Τα χρειάστηκα. Ολα ανεβλήθησαν για όποτε. Εβαλα ένα έμπλαστρο και χώθηκα στο κρεββάτι μου. Σήμερα δίνω άδεια στο σώμα μου να ξεκουραστεί και να μου υπενθυμίσει ότι χρειάζεται να το παίρνω στα σοβάρα και να μην
α) κάνω τη μικρή αγρότισσα όταν έχω μεσάνυχτα απο καλλιέργειες και ξεχορταριάσματα
β) κουβαλάω ξύλα και βαριά εργαλεία
γ) ανεβοκατεβαίνω σκάλες τρέχοντας κρατώντας 10κιλα

για να αποδείξω πρώτα σε μένα σε τι καλή φυσική κατάσταση είμαι και μετά σε όλους τους άλλους οτι είμαι και Κουταλιανή αλλά και κουτή, γιατί υπάρχει και το κουδουνάκι του κινδύνου που λέει "πρόσεχε" θα πιαστούμε και μετά φινίτο.

Αύριο η κα Π μετακομίζει. Την εβδομάδα του Πάσχα έπαιζα τον κηπουρό που ξεχορταριάζει, σκαλίζει και βοτανίζει, επίσης τον μικρό ξυλοκόπο και κουβαλητή καυσόξυλων. Το προηγούμενο Σάββατο έκανα τον Ταρζάν και καθάρισα την αποθήκη της πετώντας ένα σωρό σκουπιδαριό αφού πρώτα το κουβάλησα έξω, ανεβοκατεβαίνοντας 20 σκαλιά τρέχοντας....Μάλλον κούρασα τη μέση και τα χεράκια μου.

Ετσι σήμερα εδώ. Παρέα με τις ψιψίνες που κάτι μάλλον κατάλαβαν γιατί εκ περιτροπής θελουν να κάτσουν πάνω στο πονεμένο μου΄ή τουλάχιστον όσο πιό κοντά του γίνεται. Το Φακούλι σε μία φάση μου έφερε το πιάτο του να με ταϊσει.

Ηδη πονάω λιγώτερο αλλά δεν ξεθαρρεύομαι. Θα καθίσω ήσυχη ως αύριο το πρωϊ. Μετά ...βλέπουμε.

Πασχαλινά απρόοπτα

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σάς, αλλά κάθε Πάσχα κάτι προκύπτει και δίνει λοκάλ κουλέρ στις μέρες εκείνες. Μερικές φορές γελάμε με τα πεθερικά. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά μας, να γελάσουν άλλοι με εμάς. Μία σου και μία μου!

1) Τα ρούχα.

Πρίν φύγουμε είπαμε να ετοιμάσουμε μία μικρή βαλιτσούλα για ότι θα χρειαστούμε στην επαρχία. Τις ξέρω εγώ τις "μικρές βαλιτσούλες" που γίνονται βαριές και ασήκωτες κάτι σαν καρτούν που περισσεύουν απέξω κάλτσες. Εβαλα λοιπόν διάφορα μέσα ρούχα για το σπίτι αλλά και για τον επιτάφιο, μη πάμε καμμιά βόλτα κλπ. .. ΑΛΛΑ όταν άνοιξα την βαλίτσα στην εξοχή διαπίστωσα ότι είχα κάνει λάθος και πέρα απο το παντελόνι που φορούσα ΔΕΝ είχα πάρει άλλο δικό μου, τα άλλα όλα ήταν του Κ.. και το δεύτερο παντελόνι ήταν απαραίτητο λόγω καιρού. Εσκασα απο τα νεύρα μου αλλά έπρεπε να ζήσω με αυτό το δράμα, ετσι είπα να προσέχω μη μου πάθει τίποτα το μοναδικό τζήν.

Το παντελόνι όμως έχει τη δικιά του οντότητα, κατ' αρχήν ήθελε να κάνει και εκείνο Πάσχα. Ετσι δοκίμασε όλα τα φαγητά, τα γλυκά, γεύτηκε το αίμα του αρνιού όταν βοήθησα στο σούβλισμα, πασαλείφθηκε με λάσπες την ημέρα που έβρεξε και έφαγε και μαγειρίτσα. Η τιμωρία μου δε ήταν να αρνηθώ μία πρόσκληση για περίπατο σε όμορφη τοποθεσία απο έναν γνωστό γιατί σκέφτηκα ότι το patchwork design απο φαγητά που δεν έβγαιναν δεν θα έπειθε πολύ για Prada..μη γίνουμε και ρεζίλι, άστο γι άλλη φορά. Την τελευταία δε μέρα που φεύγαμε έσπασε και το φερμουάρ με αποτέλεσμα να γυρίσω στην Αθήνα με παραμάνες. Με μάτιασαν φαίνεται.

2) Μετά το φαγοπότι που προέκυψε σαν άλλη μία παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια ήρθαν οι μέλισσες.. όχι λάθος ήρθε η άμεση ανάγκη αδειάσματος του εντέρου, δηλ.. εξόδου. Οτι μπαίνει χρειάζεται να βγαίνει κιόλας.
Η τουαλέττα βέβαια πιασμένη. Το έχω παρατηρήσει, όταν βιάζεσαι, δεν βρίσκεις ποτέ τίποτα.

Τα τρία άτομα που φοβόντουσαν μην τα κάνουν απάνω τους, πήρανε δρόμο για τα χωράφια, δρόμο μακρύ και δύσβατο γιατί ψιλόβρεχε. Στο ένα χέρι όχι το τσιγάρο αλλά το χαρτί τουαλέττας, στο άλλο χέρι όχι το μπεγλέρι αλλά την ομπρέλλα και ένα φτυάρι. Α!

Είχανε και τη δύναμη της θέλησης στην τσέπη. Για να

α) βρούν χώρο μακριά απο τα ξένα βλέμματα (όχι να είσαι σκυμμένος και να σου κορνάρει όλη η Αθηνών-Πατρών)
β) καταφέρουν να σηκώσουν τα μπατζάκια και να κατεβάσουν τα σώβρακα χωρίς να βραχούν και ψυχικό σθένος γιατί

α) απο τη μιά να ξαλαφρώνουν κρατώντας/ισορροπώντας με την ομπρέλλα και απο την άλλη
β) να διώχνουν τους σκύλους που πλησίαζαν κυττώντας ερωτηματικά τον ποπό τους..μερικοί σε πλεύριζαν απο πίσω για να δούν τι κάνεις εκεί πέρα.. ξούτ και ξούτ να λέει ο άμοιρος κουνώντας απειλητικά το χαρτί τουαλέττας.

Και το σημαντικώτερο
γ) να μη χάσουν την ισορροπία τους και πέσουν πίσω γιατί ΧΑΘΗΚΑΝ

και να μην παρασυρθούν και να
δ) πεταχτούν απάνω αρπάζοντας μιά πέτρα να την πετάξουν στα σκυλιά, εμφανίζοντας όμως τον εαυτό τους σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια να τον καμαρώνει η λεωφόρος.. Α ρε σκατοκώληδες! Το τι σφυρίγματα φάγατε!

Αφού τα κατάφεραν και δεν χρειάστηκε να κόψουν και εισιτήριο για το θέαμα του Μedrano που προσέφεραν..λοξοδρομούν σε στύλ "μιά βόλτα πήγα να πιάσω τον Μάη" και εμφανίζονται καμαρωτοί.. δεν τρέχει τπτ και όλα καλά.

Και μη μου πείτε και του χρόνου..ορίστε μας!

Πάσχα...χωρίς πολλά λόγια

Η φύση περιμένει τους εκδρομείςδεν φθάνει όμως η πρώτη μαγεία, συν Αθηνά..έτσι φέτος τα αυγά βγήκαν απο την πεπατημένη.

Σουβλίσαμε και τον παραδοσιακό αμνό..δεν λέω

την παράσταση όμως έκλεψε ο γεμιστός σολωμός σε σχήμα λουλουδιών και

οι ντοματούλες σαν παπαρούνες, στο πιάτο μας...

και ιδού...πως είμασταν αργά την Κυριακή του Πάσχα..

Αντε..και του χρόνου

Καλό Πάσχα

Σας εύχομαι, να περάσετε ξένοιαστα και ξεκούραστα, ο καιρός να είναι ηλιόλουστος και καλός, να έχετε καλό ταξίδι όσοι φύγετε και

Καλή Ανάσταση