Τα όνειρά μου γαλανά με τούφες απο άσπρο

Πως αλλάζει ο άνθρωπος και τα όνειρά του! Αλλα θέλεις στα 15 σου, άλλα στα 25 και πολύ περισσότερα άλλα στα 55 σου. Ισως όσο μεγαλώνουμε να σταθεροποιούμεθα στο τι θέλουμε  και πως το θέλουμε, να απλοποιούνται οι επιθυμίες μας. απο τα αυθόρμητα 15 που αν τα έφτιαχνες με αυτόν/αυτήν που αγαπούσες είχες το κόσμο όλο στην αγκαλιά σου. Το αντίστοιχο στα 35 ισχύει όμως δεν φτάνει μόνο το σέξ, θέλεις κι άλλα, όλο και περισσότερα στα 45, προστίθεται και τα προβλήματα υγείας . και φτάνεις στα 85 σου... που με κάλυψε γι' αυτό ένας γνωστός μου ηλικιωμένος "να ευχαριστείς το Θεό που έχεις στύση". 

Τα δικά μου όνειρα είναι πράγματα πέρα απο εμένα. Ισως γιατί αισθάνομαι πλούσια χωρίς να είμαι χρηματικά πλούσια. Εχω περάσει διάφορα και καλά και άσχημα στη ζωή μου, τα έχω θαλασσώσει, άλλες φορές είχα κάνει σωστά πράγματα..εχω φάει σφαλιάρες απο λάθος επιλογές, αλλά έχω πετύχει σε πολλά πράγματα. Εκτισα  την αυτοπεποίθησή μου, χαλικάκι, χαλικάκι με τη βοήθεια της Φιφής Βερβελίδη (ψυχολόγου), όταν όλοι μου τραβούσαν το χαλί κάτω απο τα πόδια μου για να τη πατήσω, ώστε να μην ανεξαρτοποιηθώ, να μη φύγω για να κτίσω τα δικά μου όνειρα, να μείνω εκεί δίπλα τους, γιατί με είχαν ανάγκη, γιατί πάντα φοβόντουσαν μη τους φύγω. Και ότι φοβάσαι το λούζεσαι. Νόμος της φύσεως που γίνεται πράξη ώστε οι εμπειρίες να σε ωριμάζουν σαν άνθρωπο. Ιδιαίτερα το να πέφτεις σε άγνωστα νερά, χωρίς να ξέρεις τι και πως. 

Τα όνειρά μου αφορούν φάλαινες. Αγαπώ αυτά τα πελώρια κήτη που ζούν στις θάλασσες, τους ήρεμους γίγαντες που διαθέτουν μεγάλη νοημοσύνη για επιβίωση και που επικοινωνούν με τραγούδια και ήχους. Θα ήθελα να ζούσα κάπου κοντά τους, ή να ταξίδευα με καράβια που πλησίαζαν τα κοπάδια και να τις έβλεπα στο στοιχείο τους, ελεύθερες. 

Αυτό είναι το τωρινό μου όνειρο. 

Πύρρα Τρικάλων

Τις τελευταίες μέρες της άδειά μας σκεφτήκαμε να τις περάσουμε χαλαρά μέ φθινοπωρινά χρώματα..έτσι καταλήξαμε στη Πύρρα Τρικάλων..ένα όχι πολύ γνωστό προορισμό για τον μέσο Αθηναίο.. Ενα γεμάτο 5ωρο ταξείδι (γιατί δεν πηγαίναμε και με 150 χλμ), ένα επεισοδιακό ταξείδι, αφού κάναμε να βγούμε απο την Αθηνούλα μας 1,30 ώρες..κολλήσαμε στην αγαπημένη μας Ε.Ο. και..όόοχι δεν φύγαμε ώρα αιχμής, στις 10.10 αναχωρήσαμε γι' αυτό το λόγο να γλυτώσουμε τη κίνηση..

Ωσπου να φθάσουμε στη Λαμία, φάγαμε τις βροχές, τις καταιγίδες, την ομίχλη στην Ε. Ο πάντα..αφού αναρωτηθήκαμε μήπως είμαστε τρελλοί που φεύγουμε με τέτοια θεομηνία..και "πού πάμε για όνομα του θεού"..για να φθάσουμε σε έναν στεγνό Δομοκό !!!, καταγάλανη Καρδίτσα και..και αυτό

Για ανθρώπους της πόλης, σαν και εμάς η φθινοπωρινή Πίνδος μας έκοβε την ανάσα..όπως και η διαφορά θερμοκρασίας..τουλάχιστον 15 βαθμούς απο την Αθήνα..φύγαμε με σχετική ζέστη 22 βαθμούς αλλά με βροχή και φθάσαμε στους 7 βαθμούς με ήλιο!!! για να πέφτει στους 2-3 τη νύχτα όταν έβρεχε..
Ενα χωριό κολλημένο σε μία κατάφυτη χαράδρα της Πίνδου, κοντά στο Περτούλι και την Ελάτη.. ένα μέρος που προσφέρει διάφορες δραστηριότητες στους ενδιαφερόμενους, στα 10 χλμ το χιονοδρομικό κέντρο, μονοπάτια για περπάτημα, ανάβαση, trekking και πάρα κάτω τα ορμητικά νερά του Ασπροπόταμου διαθέτουν σίγουρες κακοτοπιές για rafting lovers

και ήταν μόνο Οκτώβριος!! Αναρωτιέμαι πώς είναι ο ποταμός την άνοιξη!. Απ όλες αυτές τις δραστηριότητες εννοείτε ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν κάναμε..δεν ανεβήκαμε στα βουνά για να κουραστούμε κωπηλατώντας, χαλαρώσαμε στο ξενοδοχείο μας, φάγαμε ωραιότατα κοψιδάκια και βγάλαμε πολλές φωτογραφίες.

Το ξενοδοχείο μας ήταν χαμένο μέσα στις οξυές..να ξυπνάμε το πρωϊ και όλα να είναι τυλιγμένα σε πυκνή ομίχλη..σαν να βρισκόμαστε στο Πύργο των Καρπαθίων, μία ομίχλη που έφευγε σε λίγο, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στις αγελάδες που ελεύθερες έβοσκαν ακόμη και μέσα στο κήπο μας.. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΕΣ είναι οι αγελάδες..σε απόσταση αναπνοής..μέχρι τις βλεφαρίδες τους μετρούσα..τις φοβήθηκα λιγάκι..είχαν και κέρατα...

εκείνες πάλι με αδιαφορία μάλλον κυττούσαν τους τουρίστες να χοροπηδάνε γύρω τους, τα χειρότερα φαντάζομαι θα λένε για εμάς μεταξύ τους.. Είχε και άλογα που σε κοπάδια έβοσκαν σε καταπράσινα βοσκοτόπια..πώς να μην είναι πράσινα αφού βρέχει τουλάχιστον 3 φορές την ημέρα!! Εκείνα ήταν πιο φιλικά απο τις αγελάδες, ερχόντουσαν κοντά για να τους ξύσουμε τ' αυτάκια Ηταν όμορφα μέσα με τα τζάκια να καίνε γιατί το κρύο έξω, τσουχτερό..Ομως μας έκανε 2 ωραιότατες μέρες μέσα στον ήλιο, μέρες που ξεχυθήκαμε σε εξερεύνηση των γύρω χωριών..μέχρι τα Μετέωρα..γι' αυτή τη διαδρομή θα γράψω μετά.

Ναύπλιο

Το δεύτερο σκέλος των διακοπών μας τελείωσε την περασμένη εβδομάδα..όπου και αυτό το μήνα ανανεώθηκαν οι μπαταρίες μας. Κατά κάποιο τρόπο ήταν ιδανικές δια-κο-πές από'τι καταπιανόμαστε καθημερινά..δια-κο-πές απο τη βουή της πόλης, γιατί πήγαμε σε απομονωμένο μέρος, δια-κο-πές απο τα άγχη αφήνοντας το βλέμμα μας στο πράσινο των δένδρων και το μπλέ της θάλασσας, δια-κο-πές απο δίαιτες..γιατί όσο νάναι φάγαμε και κυρίως ήπιαμε..διακοπές όπου το μόνο που κάνεις είναι.. να μη προγραμματίζεις τίποτα.

Το Ναύπλιο, όντας πλέον τόσο κοντά στην Αθήνα, προσφέρει μία μικρή έως μεγάλη φυγή. Το Παλαμήδι απο πάνω κυριαρχεί και κόβει την ανάσα..όπως και τα 800 περίπου σκαλιά στους τολμηρούς που ανεβαίνουν στη κορυφή με τα πόδια..

για μία απίστευτη θέα απο κάτω..

Δεν πήγαμε στο κάστρο, τόχουμε δεί πολλές φορές..πήγαμε σε μοναχικά μέρη εκεί που ο κόσμος δεν πλησιάζει το καλοκαίρι. Ο παλιός σταθμός του τραίνου, έχει γίνει όμορφο καφενείο εδώ και πολλά χρόνια, με επιτοίχιες ζωγραφιές παλιών εποχών.. Απ' εξω έχουν στήσει ένα παλιό βαγόνι με την αντίστοιχη μηχανή του, ένα βαγόνι που δεν γλύτωσε τελικά απο το ανελέητο γράφιτι. Στη περίπτωση αυτή, ΝΤΡΟΠΗ σε αυτούς που το λέρωσαν. Κειμήλιο είναι βρέ, δεν πιτσιλάς τη κληρονομιά σου!

Κάναμε και μια βόλτα στα μαγαζιά της πόλης για να δούμε αν άλλαξε τίποτα απο πέρυσι. Η ίδια ακρίβεια και το πιασοκωλάδικο.. για ένα πλαστικό κομπολογάκι, 20 ευρώ!! Μέγας είσαι Κύριε, στα περίπτερα της Ομονοίας, το ίδιο κάνει 5 ευρώ...αλλά βλέπεις στο Ναύπλιο πάνε οι πλούσιοι..για άρμεγμα προφανώς! Βρήκα σε ένα κατάστημα που πουλούσε καραμέλες, μαλλί της γριάς εισαγώμενο απο την Ισπανία (σε πλαστική συσκευασία) !!! Το αγόρασα γιατί μ' αρέσει το μαλλί της γριάς, αναρωτήθηκα όμως γιατί να το εισάγουμε;;; Δεν παράγει η Ελλάδα ΟΥΤΕ μαλλί της γριάς;;; Ελεος πιά!

Αν το καλοσκεφτείς όμως, Μαρίνα, το Ναύπλιο σαν πόλη, μόνο ομορφιά σου προσφέρει. Ετσι το εμπιστεύεσαι. Οι κάτοικοί του όμως φροντίζουν σχεδόν πάντα να σε προδίδουν..ξανά και ξανά. Είναι κι αυτό ένα ταλέντο που με στενοχωρεί γιατί η ομορφιά μόνο καλωσύνη και σεβασμό για το τοπίο θα έπρεπε να βγάζει. Το κέρδος όμως και ο εαυτούλης, εκεί, υπερτερεί. Για όσο τους παίρνει. Ακόμη.

Ενα ακόμη θετικό στοιχείο είναι η επαναλειτουργία του τραίνου. Τέσσερις φορές την ημέρα ένας συρμός του ΟΣΕ περνάει απο το Ναύπλιο και πηγαίνει μέχρι τον αντίστοιχο στη Κόρινθο. Εκεί ο επισκέπτης αλλάζει τραίνο και πάει στην Αθήνα.. Δεν βλέπω την ώρα να τον δοκιμάσω..να πάρω δλδ τον Προαστειακό μέχρι την Κόρινθο και απο εκεί να πάω με τραινάκι στο Ναύπλιο..! Θα το χρονομετρήσω βέβαια αλλά κυρίως θα βολευτώ στα καθίσματα και θα τραβήξω φωτογραφίες!!

Δεν μείναμε όμως όλες τις μέρες εκεί..κάναμε και βόλτες.. θα γράψω και για αυτές τις βόλτες..σε λίγο.

Αλλοι δρόμοι..για το Ναύπλιο

Το Ναύπλιο έχει γίνει ένας πολύ όμορφος και κοντινός προορισμός του Αθηναίου που θέλει να περάσει ένα ευχάριστο σβκ. Τι γίνεται όμως όταν ο δρόμος είναι γεμάτος κόσμο, όταν οι ουρές για τα διόδια φθάνουν στα 4 χλμ και ο ήλιος καίει; Κανείς υπομονή, σου λέει ο άλλος.

Λοιπόν..υπάρχουν και άλλες οδοί που παρακάμπτουν το Εθνικό δίκτυο..που τις ξέρουν οι ντόπιοι και που έχουν ενδιαφέρον, αν βέβαια είσαστε άνθρωποι της εξερεύνησης!.

Παρακάμπτοντας την Ε. Οδό
Παίρνοντας την εθνική οδό Κορίνθου-Τριπόλεως..σε κάποια στιγμή μετά τη μεγάλη κατηφόρα, βλέπετε μπροστά σας τα διόδια Σπαθοβουνίου.

Λίγα μέτρα προτού φθάσετε στα διόδια, στρίβετε δεξιά σε μικρή διασταύρωση-δρομάκι ( στη φωτογραφία μετά το 4 κώνο), δεν υπάρχει καμμία σήμανση.

Είναι μικρός αγροτικός δρόμος, που σας οδηγεί σε υπόγεια διάβαση δεξιά κάτω απο την Ε.Ο. και πάλι μετά δεξιά.. . Δεν υπάρχει καμμία σήμανση, στις διασταυρώσεις θα ακολουθείτε τη πεπατημένη, όλο δεξιά.. Θα οδηγήσετε ανάμεσα απο πολλά χωράφια σπαρμένα, ή με κλήματα, προσοχή στη ταχύτητα ο δρόμος είναι κακοσυντηρημένος και χρησιμοιείτε απο πολλά φορτηγά. Στο τέλος αυτού του δρόμου θα κάνετε δεξιά στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που θα βρείτε μπροστά σας, ο οποίος είναι η παλιά Ε.Ο Κορίνθου-Τριπόλεως!! Αν κάνετε αριστερά θα γυρίσετε πίσω στη Κόρινθο! (Μη γελάτε την έχουμε πάθει σαν το Βέγγο).

Μετά θα ακολουθήσετε τις πινακίδες για Ναύπλιο.. Στη πορεία θα περάσετε απο το παλιό σταθμό του ΟΣΕ Νεμέας, κόψτε ταχύτητα οι γραμμές του τραίνου εξέχουν! Κάποια στιγμή στρίβετε σε διασταύρωση αριστερά για Αργος-Ναύπλιο. Φαρδύς δρόμος που τελείωσε σχετικά πρόσφατα. Προσοχή στη ταχύτητα..καιροφυλακτούν ραντάρ..κρυμμένα στους θάμνους..(μιλάνε οι παθόντες εδώ). Σε κάποια φάση ο καλός αυτός δρόμος τελειώνει. Εδώ υπάρχουν πινακίδες, δεξιά για Ναύπλιο, αριστερά για διάφορα χωριά.. Αν στρίψετε δεξιά σας βγάζει στη λεωφόρο Αργους-Ναυπλίου στο υψος των αγροτικών φυλακών.

Αν όμως θέλετε και λίγη περιπέτεια..

Μπορείτε να συνεχίσετε ευθεία στον όχι και τόσο καλό δρόμο..που πάλι στο Ναύπλιο θα σας βγάλει αλλά σε άλλο σημείο.
Η επόμενη πινακίδα δεξιά για Ναύπλιο θα σας βγάλει σε ένα δρόμο κοντά στα τείχη της Τίρυνθας και θα βρεθείτε πάλι στη λεωφ. Αργους-Ναυπλίου.

Αν παραμείνετε όμως στο δρόμο...για να δείτε που θα πάει...

θα περάσετε απο τη κοίτη του ποταμού Ραμαντάνι και ύστερα απο λίγο στο τελευταίο STOP. Αριστερά πηγαίνει πρός τον Αγιο Αδριανό και δεξιά πρός τη λεωφόρο Ναυπλίου-Επιδαύρου. Εκεί βέβαια έχετε παρακάμψει όλη τη πόλη του Ναυπλίου και κατευθύνεσθε για Λευκάκια, Δρέπανο, Τολο, Επίδαυρο..κλπ

Αν χαθείτε στη πορεία, δεν πειράζει, είναι μικρό μέρος εύκολα θα βρείτε το δρόμο σας..αφήστε που στη πορεία μπορεί και να πεσετε και στην ιδανική ταβέρνα...ανάλογα με τα γούστα σας βεβαίως-βεβαίως!

Φανάρι, Δρακότρυπα, λίμνη Πλαστήρα

Με βάση τη Καλαμπάκα που ήταν το ξενοδοχείο μας κάναμε μία μεγάλη εκδρομή νότια πρός τη λίμνη Πλαστήρα. Οι αποστάσεις στο χάρτη φαίνονται μεγάλες, στη πραγματικότητα όμως είναι πολύ κοντά όλα.

Δεν είχε τύχει ώς τώρα να πάω ποτέ στο Φανάρι (παρόλλο που έχω επισκεφθεί τη περιοχή πολλές φορές λόγω συγγενών) , βρέθηκε η ευκαιρία αυτή τη φορά που μείναμε λίγες μέρες στη Καλαμπάκα και αφιερώσαμε 2 πρωϊνά για εξερεύνηση. Το Φανάρι είναι μία κωμόπολη χτισμένη σε υψόμετρο με ωραιότατη θέα όλο το κάμπο απο κάτω. Εχει και ένα βυζαντινό κάστρο το οποίο θέλαμε να επισκεφθούμε αλλά που μας απέτρεψαν γιατί έκαναν λέει έργα στο δρόμο και η πρόσβαση θα ήταν αδύνατη!!!

Ετσι περιοριστήκαμε στο να βγάλουμε φωτογραφίες απο κάποια σημεία του παρελθόντος, όπως ένα παλιό πολυβολείο, το μνημείο για τον ανταρτοπόλεμο (1941 -1944) καθώς και μία μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματα των τσουκαλάδων της περιοχής!!!!

Και μετά πήγαμε στη Δρακότρυπα. Είχε μανία ο Κ να επισκεφθεί το συγκεκριμμένο μέρος είχε ακούσει πολύ καλά λόγια. Απο πλευράς θέας είναι το κάτι άλλο γιατί είναι ψηλά στο βουνό, ένα μικρός οικισμός απο χαριτωμένα σπιτάκια και πολλές ταβέρνες. Είχε λίγη δροσιά τώρα το καλοκαίρι, το χειμώνα με τα χιόνια φαντάζομαι ότι θα είναι παράδεισος!

Καλά είναι και τα βουνά, αλλά μας έλλειψε και το μπλέ. Πήραμε το παλιό δρόμο απο Φανάρι πρός τη λίμνη Πλαστήρα που είναι πολύ γραφικός γιατί περνάει μέσα απο πολλά χωριουδάκια. Η θέα της γαλήνιας λίμνης μέσα στο καταμεσήμερο είτε απο ψηλά, είτε απο χαμηλά ανυπέρβλητη. Ενας παράδεισος μέσα στη κάψα του μεσημεριού..ο παράδεισος φέρνει και μία λιγούρα..άλλο πράγμα. Καθίσαμε σε ένα απο τα πολλά ταβερνάκια που ατενίζουν το απίθανο μπλέ και δοκιμάσαμε τοπικές γεύσεις..

τηγανιτές πέστροφες, ματζίνα (πίτα με διάφορα τυριά) και πλαστό(πίτα με χόρτα και τυριά) ! Με χύμα κρασί εννοείτε. Εδώ ευχαριστείς το Θεό που σε αξίωσε να βιώσεις αυτή την εμπειρία.

Πρίν κλείσω να πώ ότι σουβενίρ..πήραμε βέβαια. Μετά το φράγμα, σειρά ήταν τα τουριστικά μαγαζάκια που πούλαγαν διάφορα. Αυτή τη φορά προτιμήσαμε άλλα πονηρά πράγματα.. μία σφενδόνα "πολύ γερή, βγάζει μάτι" σύμφωνα με τα λεγόμενα του πωλητή και ένα γλυκό ξύλινο σκατζοχοιράκι...σκέτο κουκλάκι.

Σεβασμία μου Εξώφθαλμη ζητώ μία εκ των προτέρων άφεση για τα μελλοντικά χτυπήματα (με μικρές όμως πέτρες) που θα εξακοντίσω με τη χειροποίητη σφενδόνα πρός κάποιους κακούς γείτονες! Μετά θα περάσω απο το μοναστήρι με μερικά καφάσια μπύρες..

Περτούλι, Ελάτη, Πύλη, Καλαμπάκα

Μία διαδρομή παράδεισος, μετά απο αυτά που είχαμε περάσει στο Ανήλιο-Χαλίκι. Μέσα στο πράσινο στην αρχή μέχρι τη διασταύρωση της Πολυθέας, αριστερά για Δολιανά (με τη περίφημη εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, με τους χρυσούς τρούλλους - που ΔΕΝ επισκεφθήκαμε - ίσως μία άλλη φορά) και δεξιά για Περτούλι..

Λίγο-λίγο αρχίσαμε να κατεβαίνουμε, θεσσαλικός κάμπος, γή των Καραγκούνηδων...πολλες οι αγελάδες, στεκόντουσαν στη μέση του δρόμου, μία μάλιστα ήρθε κοντά στο παράθυρο, ήθελε να επιθεωρήσει και μέσα..χμμ! αστο καλύτερα φιλενάδα! Φορούσε και κίτρινο σκουλαρίκι!
Περάσαμε απο τη Πύρρα όπου είχαμε περάσει ένα ονειρεμένο σβκ πρίν μερικά χρόνια ένα Νοέμβριο! Τώρα το χωριουδάκι κοιμότανε ήσυχο στη μασχάλη των βουνών!. Πολύ δροσιά!

Κατεβήκαμε πρός την Ελάτη. Σταμάτησα σε ένα τουριστικό μαγαζάκι στην άκρη του δρόμου, το ένα δίπλα-στο άλλο για να πάρω αποξηραμένα μπουκέτα με ανθισμένη ορτανσία (ένα όνειρο) και silver dollars. Εκει τη πάτησα με την ορτανσία, γιατί όταν πήγα σπίτι είδα ότι την είχαν δέσει με ένα φρικαλέο πράσινο τσέρκι (χάθηκε να βάζανε έναν απλό σπάγγο;;). Οταν γυρίσαμε στην Αθήνα έβγαλα το τσέρκι και διαπίστωσα ότι με κορόϊδεψαν γιατί το μπουκέτο διαλύθηκε, δεν αποτελείτο απο 2-3 μεγάλες ορτανσίες αλλά απο πολλές μικρούτσικες με κοντά κοτσανάκια αλλά με τέχνη τοποθετημένα μέσα σε μεγάλα ξερά κοτσάνια ώστε να φαίνονται 2 λουλούδια !! Αναγκάστικα και τα πέταξα! ΝΤΡΟΠΗ λέμε!! Ευτυχώς που μείνανε τα ασημένια δολλάρια!

Πεινάγαμε πολύ αλλά δεν φάγαμε τίποτα στη διαδρομή ως τη Καλαμπάκα που ήταν το ξενοδοχείο μας. Εκεί βέβαια..τη κάναμε..ταράτσα! Το βράδυ έξω με συγγενείς..

Εγνατία, Μέτσοβο, Ανήλιο, Χαλίκι, Πίνδος

Στις 4 ημέρες αποχαιρετήσαμε τη Θεσσαλονίκη και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε πρός την Αθήνα...με πολλές παρακάμψεις.

Την Εγνατία οδό την είχαμε δοκιμάσει και πέρυσι μέχρι τα Γρεβενά (οπου μάταια ψάχναμε για τα περίφημα μανιτάρια τους-το σβκ το κατάστημα ήταν κλειστό!!) και απο εκεί πέσαμε στον παλιό δρόμο, ανέβα - κατέβα τα βουνά. Φέτος όμως ήταν αλλιώς.. Η Εγνατία είναι μία Αττική Οδός επί 10! Φαρδιά, καλοφτιαγμένη με πάρα πολλές σήραγγες, μεγάλες και κυρτές. Σήραγγες και 3 χλμ μήκος!!! κόβουν στα 2 το κάθε βουνό. Μετά τις σύραγγες έρχονται οι γέφυρες. Στιβαρές σαν εκείνη της φωτογραφίας που οδηγούν πάλι σε νέες σήραγγες. Μιλάμε για ΤΟ ΕΡΓΟ!.

Απο το Κλειδί έως το Μέτσοβο κάναμε 1 ώρα και 30 λεπτά με μέση ταχύτητα 120χλμ!! ενώ με τον παλιό δρόμο και τη μισή ταχύτητα θέλαμε 6 ώρες!! Με 120 χλμ το αυτοκίνητο ήταν σαν ακίνητο..οδηγούσαμε στην άκρη να μην εμποδίζουμε όσους βιάζονταν!!!. Και η σήμανση πολύ ιδιαίτερη..στη μεσαία φωτογραφία μας προειδοποιούσαν να κόψουμε ταχύτητα γιατί μπαίνουμε στα λημέρια της αρκούδας!!!

Φτάσαμε στο Μέτσοβο όπου σταματήσαμε για πολύ λίγο, ίσα να πάρουμε ζυμαρικά με μανιτάρια (καθναρίδες-πέτουρα), μερικά τοπικά γλυκά(λεμόνι του κουταλιού, κεράσι με κουκουνάρι, και λουκούμια με μανιτάρια καθώς και ..αναμνηστικά! Στον άνθρωπο είναι κάθε που επισκέπτομαι ένα μέρος θέλω να πάρω κάτι μικρό..να το βλέπω το χειμώνα να θυμάμαι που είχα πάει! Δεν πήραμε τυριά λόγω εποχής!

Δυστυχώς αφήσαμε τον ωραίο αυτό αυτοκινητόδρομο στο Μέτσοβο για να κάνουμε Camel trophy με ακατάλληλο αυτοκίνητο, χάρτη και ρούχα.. Πήραμε ένα κατσικόδρομο (υποτίθεται ασφαλτοστρωμένο) πρός Ανήλιο-Χαλίκι, με σκοπό να πάμε στο Περτούλι, Ελάτη, Πύλη.

Περασαμε το χιονοδρομικό κέντρο του Ανήλιου, ο δρόμος άφαντος, σκέτο χάλι. Παντού φορτηγά, εκσκαφείς και μπουλντόζες με χώματα να φτιάχνουν ξανά το κομμάτι αυτό του δρόμου που απο τις χιονοπτώσεις είχε πέσει.. λάσπες, πέτρες, μέση ταχύτητα 10 χλμ μάξιμουμ! Τα έκανα επάνω μου απο το φόβο μη μας σκάσει κανένα λάστιχο απο τις λακκούβες και τις πέτρες ή μήπως και ξανα-χτυπήσει το αυτοκίνητο απο κάτω..και έχουμε βλάβη! Ο δρόμς μέχρι το Χαλίκι, δεν ήταν όλος κακός, (στη φωτογραφία ένα ΚΑΚΟ κομμάτι)είχε και κομμάτια με άσφαλτο, απλά ξαφνικά εκεί που πήγαινες κανονικά τσαααακ! βρισκόσουνα στο χωματόδρομο ή μέσα στη μεγάλη λακκούβα! μου βγήκε η ψυχή πάντως, αυτά τα 20 χλμ εναλασσόμενου οδοστρώματος, δεν ήξερα η επόμενη στροφή ΤΙ θα φέρει ! Αλλος οδηγούσε και δεν πτοήτο απο τα σκαμπανεβάσματα, όπως εγώ. Ετσι αντί να ανησυχώ για τα χάλια του δρόμου, κυττούσα τη θέα.. που ήταν Αριστούργημα!

Τόσο πράσινο δεν είχα δεί πουθενά στην Ελλάδα. Τα βουνά γεμάτα κωνοφόρα, σφιχτοπλεγμένα μεταξύ τους με πολύ μικρά ξέφωτα. Σε κάποια στιγμή που σταματήσαμε το μόνο που ακουγόταν ήταν τιτιβίσματα και το ψιθύρισμα των δένδρων. Και βέβαια η θερμοκρασία ήταν όχι μεγαλύτερη απο 20 βαθμούςΚελσίου. Η απόλυτη ομορφιά. Το απόλυτο τοπίο για τον λάτρη του πράσινου!

Για αυτό το θέαμα και μόνο λέω χαλάλι ο καρόδρομος.

Θεσσαλονίκη

Τη Θεσσαλονίκη τη λατρεύω παρόλλο που ποτέ δεν έζησα εκεί και ούτε είχα Θεσσαλονικιώτικη καταγωγή. Κάτι απο τη πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου με τραβούσε σαν μαγνήτης, περπατούσα τη πόλη και ήταν σαν να την ήξερα απο χρόνια. Κάτι σαν deja vu.

Κάθε χρόνο πρέπει να πάω ένα ταξείδι σε αυτή τη πόλη, όλη μου η ύπαρξη την αναζητά. Και τι κάνω όταν πάω, παρά βόλτες στις πλατείες και στα κάστρα της

τραβώντας φωτογραφίες όμορφα συντηρημένα κτίρια παλιών ή και νεώτερων όπως το σέρβικο νεκροταφείο με τους 8000 σταυρούς αγωνιστών που πέθαναν για την ελευθερία,

και περιδιαβαίνοντας συνοικίες και ιδιαιτερότητες, όπως τα στενά δρομάκια της Ανω Πόλης

ή και τα λαδάδικα, τα βυζαντινά-Ρωμαϊκά μνημεία και τα ηλιοβασιλέματα δίνουν στο τοπίο χροιά μαγική.

Το φαγητό είναι άλλη μία ιστορία, παλιότερα μέτραγα, τόσες μέρες Θεσσαλονικη= 1 κιλό την ημέρα. Αυτή τη φορά ήμουνα λίγο προσεκτική και πήρα μόνο μισό κιλό την ημέρα..

Οι συγγενείς μας, φροντίζουν κάθε φορά να μας πάνε σε κάποιο ωραίο εστιατόριο, φέτος πάλι τα ίδια έκαναν. Αντίστοιχα και εμείς βρίσκουμε πάντα το πιο ιδιαίτερο στέκι, στέκι για τους ντόπιους, όχι για τουρίστες, Φέτος αυτό που ανακαλύψαμε λεγόταν Χαμόδρακας, ήταν δίπλα στη θάλασσα και σερβίριζε και γούνα
δηλαδή σκουμπρί στα κάρβουνα με τσίπουρο. Εξαιρετικό .

Ορίστε και το λογοπαίγνιο.

Οι Θεσσαλονικείς βρήκαν τρόπο να παρακάμπτουν το νόμο για το κάπνισμα. Σταμάτησαν το τσιγάρο και άρχισαν όλοι αργιλέδες..