5 λεπτά...μνημόσυνο

Σήμερα πήγαμε κατά τις 12.00 το μεσημέρι στο Νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου σε ένα μνημόσυνο. Η λειτουργία ξεκίνησε στις 12.05 και τελείωσε στις 12.10. Ως τις 12.15 είχε αδειάσει η εκκλησία απο το "δικό μας μνημόσυνο" και έμπαινε ο κόσμος για το επόμενο.

Σε κηδείες και μνημόσυνα έχουμε πάει πολλές φορές. Οι λειτουργίες διαρκούν ένα χρονικό διάστημα, απο 10 λεπτά και πάνω, ποτέ ως τώρα όμως δεν είχαμε την ευκαιρία να γευτούμε το μνημόσυνο-ξεπέτα των πέντε λεπτών. Το γευτήκαμε σήμερα. Με το που μπήκαμε στην εκκλησία, έπρεπε να βγούμε έξω.

Ντροπή κύριοι παπάδες. Δεν φτάνει που μας τα παίρνετε απ' όλες τις πλευρές (κάτι ξέρω και εγώ που έχω θάψει και τους δύο γονείς μου), αλλά να μας κοροϊδεύετε και απο πάνω πάει πολύ.

Ξέρω ότι οι εκκλησίες των νεκροταφείων έχουν πολύ κίνηση , κόσμος περιμένει και θέλει να εξυπηρετηθεί, αλλά 5 λεπτά λειτουργία να αναλογεί στον καθένα ταλαίπωρο που θέλει να μνημονεύσει τον γνωστό του

Είναι αίσχος

Μαλάκυνση

Αποφάσισα σήμερα το πρωϊ ότι μετά απο 12 μέρες καιρός να πάω σε έναν κανονικό γιατρό να με δεί με τα ματάκια του γιατί, ό,τι και να κάνω ο πόνος της μέσης-πόνος. Ο προηγούμενος γιατρός που είχα συμβουλευτεί ήταν ξάδελφός μου ο οποίος μου έκανε τηλεφωνική διάγνωση και στο τέλος μου είπε ότι

"τίποτα σπουδαίο δεν έχεις, μάλλον κανένα νεύρο τράβηξες απο τα βάρη της μετακόμισης, λίγη ανάπαυση χρειάζεσαι, όχι άλλα βάρη, όχι σκυψίματα, πάρε βολταρέν, πάρε κανένα ντεπόν αν πονάς, θα περάσει, όπου θές πήγαινε σε 1 εβδομάδα θα είσαι καλά."

Εμένα όμως με έτρωγε η ανησυχία και η τσέπη μου (δεν εξηγείται αλλιώς η υπέρμετρη λαμακία μου) γιατί ο πόνος δεν πέρναγε και όσο νάναι έχουμε και δουλειές. Σηκώθηκα λοιπόν και πήγα σήμερα σε ένα ιατρικό κέντρο, είδα έναν ορθοπεδικό ο οποίος με εξέτασε

-"Σηκώστε το αριστερό σας πόδι ψηλά"

Σηκώνω το δεξί

"Σκόρδο - κρεμμύδι" μου λέει

"Καλά εγώ δεν πήγα στρατό" του λέω..

Τέλος πάντων κάπως συννενοηθήκαμε, μου έκανε πλήρη εξέταση βρήκε τα σημεία που πονούσα, έκανα και μία ακτινογραφία, - έσκασα και μερικά έως αρκετά- ευρώπουλα και η διάγνωση..

ήταν

κρατηθείτε

"Δεν έχετε σπάσει τίποτα, δεν έχετε κανένα ράγισμα, όλοι οι σπόνδυλοι μιά χαρά στη θέση τους, απλά εχετε τραβήξει ένα νεύρο, χρειάζεσθε λίγη ανάπαυση, όχι σκυψίματα, όχι βάρη, όπου θέλετε πηγαίνετε, να βάζετε βολταρέν, πάρτε και κανένα παυσίπονο και θα περάσει, σε καμμιά εβδομάδα, αντίο σας"

Κάπου εδω έχω τα χάπια μου, ελπίζω να θεραπεύουν και τη μαλάκυνση

Εναλλαγές

Χρειάζεται να στερηθείς κάτι για να καταλάβεις πόσο αγκιστρωμένος είσαι σ' αυτό.

Ακριβώς! Για τον καφέ λέω. Τρείς μέρες δεν είχα πιεί ούτε σταγόνα. Σήμερα ημέρα τετάρτη, τη θέση μου την πήρε ένα ζόμπι που αφού κατάφερε να σηκωθεί απο το κρεββάτι μισή ώρα αργότερα, το μάτι δεν άνοιγε ούτε με κρύο νερό, σε όλη τη διαδρομή για το γραφείο χασμουριόμουνα και παρόλλες τις δουλειές που έκανα δεν ήμουνα εγώ, μιά σερνόμενη ύπαρξη με είχε αντικαταστήσει.

Περνάω απίστευτες εναλασσόμενες φάσεις καταστάσεων αυτές τις μέρες, απο τη φουρτούνα στη γαλήνη, απο τα 15 μπωφόρ στα 2, τη μιά μέρα κύματα ψηλά σαν βουνά έρχονται καταπάνω μου και την άλλη στιγμή γίνονται σαν λοφάκια στην άμμο. Να δώ πότε θα ξανάρθει η μπουνάτσα.

Ηπια σήμερα το μεσημέρι έναν καφέ και επιτέλους είδα ότι υπάρχω και βρίσκομαι κάτω απο το ίδιο πετσί. Είχα αρχίσει να αμφιβάλλω ακόμη και γι' αυτό. Οσο για τα διάφορα τεστς που κυκλοφορούν στο Ιντερνέτ, όπως αυτό που είχα κάνει στην σελίδα της An-lu, μου είχε βγάλει ότι δεν είμαι εθισμένη στην καφεϊνη, τρομάρα του.

Χα!

Πάω τώρα να φτιάξω έναν πελώριο πικρό καφέ να τον ευχαριστηθώ. Γιατί αύριο, που ξέρεις, μπορεί πάλι να μην προλάβω. Σε λίγο με βλέπω να κυκλοφορώ και με παγούρι.

Με οικογένεια

Η μετακόμιση της κας Π. ολοκληρώθηκε την Τετάρτη. Ανοίξαμε μερικές κούτες για να βάλει τα απαραίτητα, τρόφιμα, φώτα, κλινοσκεπάσματα..ξεκουραστήκαμε κάπως και μετά,

και μετά έδωσα άδεια στον εαυτό μου να φροντίσω λίγο τη μέση μου που πονάει όλο και περισσότερο. Πρίν το κάνω όμως αυτό έκανα κάτι νέο. Εδωσα τη σκυτάλη στην ομάδα, να αναλάβει εκείνη την προστασία της Π, όσο εγώ δεν μπορώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου εμπιστεύτηκα ανθρώπινη ομάδα.

Την οικογένεια.

Μην έχοντας δική μου οικογένεια, έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνη μου και αν ποτέ αρρώσταινα, με φρόντιζε ο γκόμενος/σύζυγος, πάντα κάποιος αρσενικός υπήρχε. Ανθρώπινη ομάδα όμως ποτέ δεν είχα. Τώρα όμως θα μετακομίσουμε σε οικογενειακή πολυκατοικία σε λίγους μήνες. Ολους τους ξέρω εδώ και πολλά χρόνια, με πολύ καλές σχέσεις. Ελπίζω η οικογενειακή ομάδα να μου βγεί σε καλό όχι μόνο τώρα που αναλαμβάνει την Π αλλά γενικά.

Χρειάζεται βέβαια να μάθω ΚΑΙ να εμπιστεύομαι. Ο μοναχικός λύκος μέσα μου κοιμάται ανάμεσα στους άλλους με το ένα μάτι ανοιχτό. Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Ενώ εμπιστεύομαι εύκολα ανθρώπους που δεν γνωρίζω, φοβάμαι λίγο αυτούς που επιφανειακά ξέρω.

Αλλά όπως λέει η φίλη μου η Φιφή που είναι και ψυχίατρος, "τι έχεις να χάσεις/κερδίσεις αν δε δοκιμάσεις?" Ο.τι και νάναι θα δείξει. Και μετά βλέπεις.

Ετσι παίρνω το ρίσκο.

(Τα βιβλία "Χωρίς οικογένεια" και "Με οικογένεια" του Εκτ. Μαλό ήταν απο τα αγαπημένα μου της παιδικής ηλικίας)

Προσγειώσεις

Απο τα χαράματα σηκώθηκα σήμερα για τους μεταφορείς που όντως ήρθαν πουρνό-πουρνό. Πέντε άτομα που άρχισαν να συσκευάζουν τα έπιπλα και τα είδη οικιακής χρήσης της κας Π.

Το σύμπαν άρχισε να χάνει την ηρεμία του και να διαλύεται λίγο-λίγο. Η Π. πήγαινε και ερχόταν σαν μεθυσμένη πάπια, μεγάλη αλλαγή για την ηλικία της. Και πάει και στο άγνωστο κατά κάποιο τρόπο, κοντά στα πεθερικά μου που ναί μεν τα πάνε καλά με εμένα, όμως πώς θα τα πάει με εκείνους? Το αγκαθάκι της αμφιβολίας τσιμπάει τις πιό περίεργες στιγμές.

Το πρωϊ η μέση μου δεν με τράβαγε πολύ, σχεδόν την ξέχασα. Δεν έκανα όμως δουλειές γιατί σκέφτηκα μη την ξαναπάθω. Απλά παρακολουθούσα το τύλιγμα της οικοσκευής. Μετά όμως πήγαμε σε μία αποθήκη που είχε για να μεταφέρουμε κάτι παλιά έπιπλα στο νέο της σπίτι. Η άποψή μου για τις αποθήκες είναι γνωστή. Τις μισώ γιατί εκεί θάβουμε τις αναμνήσεις μας. Και δεν τις τοποθετούμε ωραία και καλά, αλλά τις πετάμε κάτω απο άχρηστα, απο σκόνη, τις ποδοπατούμε κατά κάποιο τρόπο. Ετσι μας εκδικούνται σαπίζοντας ή καταστρεφοντας τους εαυτούς τους. Η λήθη σκοτώνει. Γεγονός.

Σήμερα έίδα μικροέπιπλα άλλων εποχών, που κοσμούσαν το σπίτι της Π όταν ήμουνα παιδάκι. Μουχλιασμένες ζωγραφιές και μισοσπασμένα αντικείμενα. Αποκαθήλωση.

Η Π όμως δεν το βλέπει έτσι, έδωσε οδηγίες και όλα τα παλιά φορτώθηκαν πρός τη νέα κατοικία. Γιατί οι δικές της οι αναμνήσεις είναι πέρα απο υγρασίες και φθορές. Ζούν στα μάτια του ονείρου, τότε που όλα ήταν νέα, ωραία, λαμπερά.

Τα πεθερικά ήρθαν να υποδεχθούν τα πρώτα πράγματα. Ο πεθερός συνοφρυώθηκε όταν μύρισε την οσμή της παλιατσούρας, άνοιξε τα παράθυρα. Παρόλλα τα χρονάκια του ζεί στο τώρα όχι στο χθές. Ευτυχώς.

Γύρισα σπίτι πρίν μία ώρα περίπου. Ξεθεωμένη και η μέση μου σε άθλια κατάσταση. Κάθε βήμα και ουρλιαχτό. Αύριο θα βάλω ένα σέξυ έμπλαστρο στη μεσούλα μου και θα βγώ πάλι στην γύρα.

Είναι και τα γενέθλιά μου..

Καληνύχτα.

Στάση εργασίας

Σας έχει τύχει να προγραμματίζετε 1001 πράγματα και τίποτα να μην κάνετε γιατί το σώμα σας να κάνει απεργία? Δεν μιλάω για ασθένεια, μιλάω για μία στάση εργασίας, να ζητάει το σώμα μία μέρα άδεια απο τη σκληραγώγηση που του επιβάλλεται καθημερινά?

Χθές το βράδυ κοιμήθηκα άσχημα, πολύ περίεργο αυτό γιατί συνήθως ότι κι αν διαβάσω πρίν κοιμηθώ (επιστημονική φαντασία, εξωγήϊνους, αίματα, ξεκοιλιάσματα, σκοτωμούς, τέρατα) δεν περνάνε στον εγκέφαλο ή στο υποσυνείδητο, σαν παραμυθάκια χάνονται στα σύννεφα της λήθης. Μέσα στη νύχτα με έπιασε ένας πόνος που μου τρύπαγε τη μνήμη. Πόνος στη πλάτη. Καμμία στάση δεν ήταν η σωστή, γύρναγα πότε εδώ και πότε απο εκεί βογγώντας.

Το πρωϊ βέβαια σηκώθηκα ουρλιάζοντας. Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή μου που πιάνεται η μέση μου (ευτυχώς μόνο απο τη μία πλευρά). Τα χρειάστηκα. Ολα ανεβλήθησαν για όποτε. Εβαλα ένα έμπλαστρο και χώθηκα στο κρεββάτι μου. Σήμερα δίνω άδεια στο σώμα μου να ξεκουραστεί και να μου υπενθυμίσει ότι χρειάζεται να το παίρνω στα σοβάρα και να μην
α) κάνω τη μικρή αγρότισσα όταν έχω μεσάνυχτα απο καλλιέργειες και ξεχορταριάσματα
β) κουβαλάω ξύλα και βαριά εργαλεία
γ) ανεβοκατεβαίνω σκάλες τρέχοντας κρατώντας 10κιλα

για να αποδείξω πρώτα σε μένα σε τι καλή φυσική κατάσταση είμαι και μετά σε όλους τους άλλους οτι είμαι και Κουταλιανή αλλά και κουτή, γιατί υπάρχει και το κουδουνάκι του κινδύνου που λέει "πρόσεχε" θα πιαστούμε και μετά φινίτο.

Αύριο η κα Π μετακομίζει. Την εβδομάδα του Πάσχα έπαιζα τον κηπουρό που ξεχορταριάζει, σκαλίζει και βοτανίζει, επίσης τον μικρό ξυλοκόπο και κουβαλητή καυσόξυλων. Το προηγούμενο Σάββατο έκανα τον Ταρζάν και καθάρισα την αποθήκη της πετώντας ένα σωρό σκουπιδαριό αφού πρώτα το κουβάλησα έξω, ανεβοκατεβαίνοντας 20 σκαλιά τρέχοντας....Μάλλον κούρασα τη μέση και τα χεράκια μου.

Ετσι σήμερα εδώ. Παρέα με τις ψιψίνες που κάτι μάλλον κατάλαβαν γιατί εκ περιτροπής θελουν να κάτσουν πάνω στο πονεμένο μου΄ή τουλάχιστον όσο πιό κοντά του γίνεται. Το Φακούλι σε μία φάση μου έφερε το πιάτο του να με ταϊσει.

Ηδη πονάω λιγώτερο αλλά δεν ξεθαρρεύομαι. Θα καθίσω ήσυχη ως αύριο το πρωϊ. Μετά ...βλέπουμε.

Πασχαλινά απρόοπτα

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σάς, αλλά κάθε Πάσχα κάτι προκύπτει και δίνει λοκάλ κουλέρ στις μέρες εκείνες. Μερικές φορές γελάμε με τα πεθερικά. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά μας, να γελάσουν άλλοι με εμάς. Μία σου και μία μου!

1) Τα ρούχα.

Πρίν φύγουμε είπαμε να ετοιμάσουμε μία μικρή βαλιτσούλα για ότι θα χρειαστούμε στην επαρχία. Τις ξέρω εγώ τις "μικρές βαλιτσούλες" που γίνονται βαριές και ασήκωτες κάτι σαν καρτούν που περισσεύουν απέξω κάλτσες. Εβαλα λοιπόν διάφορα μέσα ρούχα για το σπίτι αλλά και για τον επιτάφιο, μη πάμε καμμιά βόλτα κλπ. .. ΑΛΛΑ όταν άνοιξα την βαλίτσα στην εξοχή διαπίστωσα ότι είχα κάνει λάθος και πέρα απο το παντελόνι που φορούσα ΔΕΝ είχα πάρει άλλο δικό μου, τα άλλα όλα ήταν του Κ.. και το δεύτερο παντελόνι ήταν απαραίτητο λόγω καιρού. Εσκασα απο τα νεύρα μου αλλά έπρεπε να ζήσω με αυτό το δράμα, ετσι είπα να προσέχω μη μου πάθει τίποτα το μοναδικό τζήν.

Το παντελόνι όμως έχει τη δικιά του οντότητα, κατ' αρχήν ήθελε να κάνει και εκείνο Πάσχα. Ετσι δοκίμασε όλα τα φαγητά, τα γλυκά, γεύτηκε το αίμα του αρνιού όταν βοήθησα στο σούβλισμα, πασαλείφθηκε με λάσπες την ημέρα που έβρεξε και έφαγε και μαγειρίτσα. Η τιμωρία μου δε ήταν να αρνηθώ μία πρόσκληση για περίπατο σε όμορφη τοποθεσία απο έναν γνωστό γιατί σκέφτηκα ότι το patchwork design απο φαγητά που δεν έβγαιναν δεν θα έπειθε πολύ για Prada..μη γίνουμε και ρεζίλι, άστο γι άλλη φορά. Την τελευταία δε μέρα που φεύγαμε έσπασε και το φερμουάρ με αποτέλεσμα να γυρίσω στην Αθήνα με παραμάνες. Με μάτιασαν φαίνεται.

2) Μετά το φαγοπότι που προέκυψε σαν άλλη μία παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια ήρθαν οι μέλισσες.. όχι λάθος ήρθε η άμεση ανάγκη αδειάσματος του εντέρου, δηλ.. εξόδου. Οτι μπαίνει χρειάζεται να βγαίνει κιόλας.
Η τουαλέττα βέβαια πιασμένη. Το έχω παρατηρήσει, όταν βιάζεσαι, δεν βρίσκεις ποτέ τίποτα.

Τα τρία άτομα που φοβόντουσαν μην τα κάνουν απάνω τους, πήρανε δρόμο για τα χωράφια, δρόμο μακρύ και δύσβατο γιατί ψιλόβρεχε. Στο ένα χέρι όχι το τσιγάρο αλλά το χαρτί τουαλέττας, στο άλλο χέρι όχι το μπεγλέρι αλλά την ομπρέλλα και ένα φτυάρι. Α!

Είχανε και τη δύναμη της θέλησης στην τσέπη. Για να

α) βρούν χώρο μακριά απο τα ξένα βλέμματα (όχι να είσαι σκυμμένος και να σου κορνάρει όλη η Αθηνών-Πατρών)
β) καταφέρουν να σηκώσουν τα μπατζάκια και να κατεβάσουν τα σώβρακα χωρίς να βραχούν και ψυχικό σθένος γιατί

α) απο τη μιά να ξαλαφρώνουν κρατώντας/ισορροπώντας με την ομπρέλλα και απο την άλλη
β) να διώχνουν τους σκύλους που πλησίαζαν κυττώντας ερωτηματικά τον ποπό τους..μερικοί σε πλεύριζαν απο πίσω για να δούν τι κάνεις εκεί πέρα.. ξούτ και ξούτ να λέει ο άμοιρος κουνώντας απειλητικά το χαρτί τουαλέττας.

Και το σημαντικώτερο
γ) να μη χάσουν την ισορροπία τους και πέσουν πίσω γιατί ΧΑΘΗΚΑΝ

και να μην παρασυρθούν και να
δ) πεταχτούν απάνω αρπάζοντας μιά πέτρα να την πετάξουν στα σκυλιά, εμφανίζοντας όμως τον εαυτό τους σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια να τον καμαρώνει η λεωφόρος.. Α ρε σκατοκώληδες! Το τι σφυρίγματα φάγατε!

Αφού τα κατάφεραν και δεν χρειάστηκε να κόψουν και εισιτήριο για το θέαμα του Μedrano που προσέφεραν..λοξοδρομούν σε στύλ "μιά βόλτα πήγα να πιάσω τον Μάη" και εμφανίζονται καμαρωτοί.. δεν τρέχει τπτ και όλα καλά.

Και μη μου πείτε και του χρόνου..ορίστε μας!

Πάσχα...χωρίς πολλά λόγια

Η φύση περιμένει τους εκδρομείςδεν φθάνει όμως η πρώτη μαγεία, συν Αθηνά..έτσι φέτος τα αυγά βγήκαν απο την πεπατημένη.

Σουβλίσαμε και τον παραδοσιακό αμνό..δεν λέω

την παράσταση όμως έκλεψε ο γεμιστός σολωμός σε σχήμα λουλουδιών και

οι ντοματούλες σαν παπαρούνες, στο πιάτο μας...

και ιδού...πως είμασταν αργά την Κυριακή του Πάσχα..

Αντε..και του χρόνου

Καλό Πάσχα

Σας εύχομαι, να περάσετε ξένοιαστα και ξεκούραστα, ο καιρός να είναι ηλιόλουστος και καλός, να έχετε καλό ταξίδι όσοι φύγετε και

Καλή Ανάσταση

Στοιχήματα

Πρωϊνή φάση που σπάει κόκκαλα. Είμαστε μέσα στην κίνηση της παραλιακής. Κολλημένοι. Ακούμε ραδιόφωνο κάποιον να τα χώνει, σε καθημερινή βάση το κάνει, τίποτα δεν αλλάζει, δεν πάει να φωνάζει και να δέρνεται για τον απόντα ρόλο της Εκκλησίας στο βιβλίο της έκτης Δημοτικού, κανείς δεν νοιάζεται.

Κυττάω έξω απο το παράθυρο δεξιά μου. Μερσεντές αποστράπτουσα. Ο οδηγός περιποιημένος, χτένισμα, ξύρισμα, μαύρο σακκάκι, καλής ακριβής ραφής, βγαίνει πουκάμισο με μανικετόκουμπο απο μέσα, μιλάμε για πολύ sicάτο άτομο. Καπνίζει μικρό πουράκι, το χεράκι του με τέλειο μανικιούρ (french) ακουμπάει στην πόρτα (το τζάμι κατεβασμένο).

Λέω στον Κ

"κύττα που θα σουτάρει το απο-τσίγαρο στο οδόστρωμα"

"έλα ρε Μαρίνα, παραείναι κύριος για να το κάνει"

Καλάάά΄! Στοίχημα 1 ευρώ. "

Τσάκ! Χτύπησε η γόπα την ασφαλτο σε χορευτική καμπύλη.

Κατεβάζω το τζάμι

"Δεν ντρέπεσαι, βρε γαϊδούρι, να το πετάς στο δρόμο? Τασάκι δεν έχεις?"

Σηκώνει το φρύδι ο λουσάτος (το φρύδι ήταν περιποιημένο - τον φαντάζομαι να κάθεται ώρες μπροστά στον καθρέφτη και το φτιάχνει, μη πετάνε οι τρίχες)

"Τους χαρακτηρισμούς κρατείστε τους για εσάς"

"Μα δεν μπορώ κούκλε μου, με εμπνέεις, απ' έξω κούκλος και απο μέσα πανούκλος, σα δεν ντρέπεσαι να πετάς στο δρόμο τη τσιγάρο σου, μήπως φτύνεις κιόλας!"

Ανέβασε το τζάμι να μην με ακούει με ύφος πονεμένο

"Ω! Τι κόσμος μπαμπά!. Θέλουν σώνει και καλά να λερώσω το αμαξάκι μου..τι θράσος!"

Τον προσπεράσαμε κατουρημένοι απο τα γέλια. Πάει του χάλασα το πρωϊ του, το κέφι του στραπατσαρίστηκε σαν να του έσπαγε ένα νύχι, ας πούμε. Θρήνος

Κέρδισα, κέρδισα, κέρδισα το στοίχημααααα!

Κέρδισα το ευρώ μου!

Αλλος για στοίχημα?

Supermarket fantasy

Σήμερα με την κα Π. πήγαμε σε μία άλλη περιοχή, μακριά απο το σπίτι μας για να εξερευνήσουμε μία νέα γειτονιά αλλά και για να περπατήσει λίγο, γιατί χθές λόγω καιρού δεν βγήκε. Πήγαμε σε μία περιοχή του Π. Φαλήρου. Περπατώντας κυττούσαμε τα καταστήματα και τα καλούδια, απ' όλα είχε ο μπαξές, ζαχαροπλαστεία, στεγνοκαθαριστήρια, φαρμακεία, 2 φούρνους απ ' όπου πήραμε μυρωδάτα τσουρέκια και κουλούρια Θεσσαλονίκης (που φάγαμε στο δρόμο) και στρίβοντας μία γωνία πέσαμε σε ένα σουπερμάρκετ. Γνωστής ελληνικής αλυσίδας.
Για να πώ και του στραβού το δίκιο είχα να πάω κάτι χρόνια στο αντίστοιχο κατάστημα της περιοχής μου, με κόλλαγε φοβερά ότι δεν υπήρχε κανένας χώρος για πάρκινγκ. Πρόβλημα γιατί σε αναγκάζει ή να σπάσεις τα χέρια σου κουβαλώντας τις σακκούλες και καλά άμα μένεις κοντά, άμα όμως είσαι σε απόσταση, τι κάνεις?
ή να πηγαίνεις συχνά για 2-3 πραγματάκια

ή να ξοδευτείς και να κάνεις αποστολή στο σπίτι (ελεγε ότι αποστολές κάνουμε απο τα τόσα ευρώ και πάνω).
Φαίνεται ότι είναι η πολιτική του καταστήματος να μπαίνει στην θέση του μπακάλικου της γειτονιάς, χωρίς βλέψεις για κάτι πιο μεγάλο. Το εν λόγω σουπερμάρκετ είχε χώρο για 20 θέσεις παρκαρίσματος πίσω, "όπου τις χρησιμοποιεί το προσωπικό", τουλάχιστον έτσι μας είπε μιά πελάτισσα και "γνώστης" της περιοχής. Αν αυτό αληθεύει, τότε δεν επενδύει ΚΑΙ στον πελάτη.
Τέλος πάντων μπήκαμε μέσα χωρίς να έχουμε καμμία ανάγκη για να δούμε αν θα μας δημιουργήσει ανάγκες...........και δεν μας δημιουργησε! Κακό αυτό!
Το κατάστημα ήταν γεμάτο κόσμο που ψώνιζε με τα μανίας, είχε ευγενέστατο προσωπικό, πεντακάθαρο χασάπικο, όλα ήταν όμορφα, εν τούτοις δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο να μας δείξει. Σαν κι αυτό υπάρχουν πολλά.

Δεν είχε φρέσκα ζυμαρικά ή τουλάχιστον κάτι βιολογικό, ούτε καν βιολογικά λαχανικά!!
Τα κρασιά του τα είχε όρθια κοντά το ένα με το άλλο, σκονισμένα να τα δέρνει το φώς γιατί ήταν κοντά στην πρόσοψη. Δίπλα απο τα ουϊσκυ είχε κοκα-κόλα, ουζάκια, σφηνάκια όλα φύρδιν-μύγδιν στα ράφια.
Πήγαμε στα τυριά, είχε μεγάλη ποικιλία αλλά δεν ήθελε ο υπάλληλος να κόψει 100 γραμμάρια για να δοκιμάσουμε, μας κόβει ένα κομμάτι "200 γρ, είναι να το αφήσω?" Αντε να του εξηγήσεις τώρα ότι αν ήθελες 200, 400 ή ένα κιλό θα το έλεγες. Το πήραμε και φύγαμε σαν κυνηγημένες.
Αντίστοιχα σε γνωστή ξένη γερμανική αλυσίδα σουπερμάρκετ, βρίσκουμε πολλά νέα και καλής ποιότητας + φτηνά πράγματα. Βρίσκουμε θέση για το αυτοκίνητό μας, παρκάρουμε ωραία και καλά και με την ησυχία μας κάνουμε τις γύρες μας. Μπορεί να πάρουμε 1 πράγμα τρόφιμο ή ένδυμα ή και κανένα, τουλάχιστον όμως αισθανόμαστε ότι μας προσέχουν. Ο, τι επενδύουν σε εμάς.

Και αναρωτιέμαι γιατί η ξένη αλυσίδα να με σέβεται σαν πελάτη, ενώ η βέρα ελληνική όχι. Και εφόσον ζούμε εποχές ανταγωνιστικές, γιατί η ελληνική εταιρεία να σκάβει τον ίδιο της το λάκκο τελικά?

ΚαψούρααααΑΑΑΑΑ!

Το Σάββατο το βράδυ είχαμε τραπέζι κάτι φίλους σπίτι μας και κοιμηθήκαμε αργά. Οι φίλοι μας φύγανε κατά τις 02.00 πμ ώσπου να τα μαζέψω πήγε 3 το πρωί. Ε! Λέω αύριο Κυριακή θα κοιμηθώ ως αργά.

Ελεγε η ηλίθια και λογάριαζα χωρίς τους Γείτονες. Τους θυμάστε φαντάζομαι..

Στις 07.00 ακριβώς ακούω στη διαπασών το κάτωθι άσμα

"Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,

θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες"

και λέω, όνειρο βλέπω μετά μουσικής, γύρνα πλευρό και θα φύγει. Γυρίζω πλευρό και έρχεται αυτό

"Τα ματάκια σου με καιν γιατί είσαι μανεκέν. "
"Μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος."
"Σε βρίσκω πολύ κύριο, αλλά περνάω κλιμακτήριο."
"Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Άγιο Γεώργιο"

"Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα,
μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα."

τώρα πείτε μου η καψερή τι φταίω που σκόπευα να μείνω λίγο παρα πάνω στο κρεβατάκι μου μαζί με τον αντρούλη μου ε?

"Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω,
γι’ αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο. "
(Άγνωστος /η Καλλιτέχνης)
"Μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω;"

"" "Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες, βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες"

"Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπώ."

"Ο ήλιος καιει, καιει για μας τους gay."

Μετά απο αυτό το τελευταίο, έφριξα, πετάχτηκα έτοιμη να τους ξυλοφορτώσω που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ..

αλλά ήταν μάταιο..που να με ακούσουν..μές την κρεββατοκάμαρά τους ήταν στο τσακίρ κέφι..τραγουδάγανε φαλτσάροντας..

"Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε"

"Απόψε έχω περίοδο, μα έχω κι άλλη δίοδο."

Οταν μετακομίσουμε σε λίγους μήνες σύν τοις άλλοις θα μας λείψουν ΚΑΙ οι γείτονες!!!

5 λέξεις έμμετρες

Μου πέταξε η Yoryia το μπαλλάκι (και το έπιασα όλως τυχαίως παρότι στα ομαδικά παιχνίδια ΠΟΤΕ δεν είχα καταφέρει να πιάσω την οποιαδήποτε μπάλλα - εξ ού και το παρατσούκλι "καρούλι" που με συνόδευε σαν κολλημένη τσίκλα στο παπούτσι όλα μου τα σχολικά χρόνια) για 5 λέξεις που θα χρειαστεί να τις φτιάξω κάτι σαν ιστορία.

Με τα παραμύθια και τα συναφή δεν είμαι καλή. Μιά εποχή έπρεπε να λέω τα 7 κατσικάκια και το λύκο σε κάτι παιδάκια για να κοιμηθούν, μόνο που αντί να προκύψει αυτό καθόντουσαν με ορθάνοιχτα μάτια να με διορθώνουν κάθε φορά που έλεγα αλλα αντ'άλλων, πότε τα κατσικάκια ήταν 5 γιατί τα άλλα δεν άκουσαν το ξυπνητήρι και πότε έλλειπε ο λύκος που είχε πάει στον κουρέα. Με έπιανε και μία νύστα αφόρητη και με σκούνταγαν τα σκασμένα για να τους τελειώσω την ιστορία..

Αφήστε που πολλές φορές γράφω ότι μου κατέβει και "ξεφουσκώνω" και μετά ξεχνάω τι κακουργίες έχω γράψει και κάνω τη μη- μου-άπτου, μέχρις ότου κάποιος βρεθεί και ξεθάψει τις παλιές μου βλακείες και μου τις τρίψει στη μούρη..Errare humanum est. Δύσκολο το μονοπάτι πρός την ωριμότητα, όλο λάκκους (που μπορεί να τους άνοιξα μόνη μου), πέτρες, γλυστερό σαπούνι και ανηφόρες.. Ούφ.

Παίρνω λοιπόν το θάρρος τις 5 λέξεις να τις ενσωματώσω σε έμμετρο ποιηματάκι (χωρίς βρωμόλογα όμως).

"Κολλημένη στην οθόνη του ΠιΣι
διάβαζε τις γνώμες του κόσμου
η Φιφή
δίπλα της μαστίχα Χίου στο ποτήρι
να τη τρώει σιγά-σιγά
"Υποβρύχιο" το λέγανε το γλυκό αυτό παλιά
τουλάχιστον έτσι το ονομάτιζε
η δική της η γιαγιά.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε ξαφνικά
απο ένα σκούρο σύννεφο που στάθηκε
εκεί ψηλά
σήκωσε τα μάτια η Φιφή
και προσευχήθηκε για αύριο
"ας είναι η μέρα ηλιόλουστη
και καλή"

Αυριο είναι η μεγάλη μέρα

που θα πάει με την μαμά της

στα μαγαζιά

να δούνε άπειρα καλούδια

μόδες, παπούτσια και λοιπά

ομορφιές και κιτσαρίες

ολα μέσα στης ζωής

τις αμαρτίες που

είναι τόσο πολύ γλυκιές.

Αυριο βράδυ με χαρά

αφού γυρίσουν απο της

Ερμού τα μαγαζιά

περήφανη θα τηλεφωνήσει

στο γιατρό

να του πεί νέο μεγάλο και τρανό

"Γιατρεύτηκα για τα καλά

την αγοραφοβία δεν τήν έχω πια

στην αγκαλιά

δεν δεσπόζει την ύπαρξή μου

δεν φυλακίζει τη ζωή μου

Σήμερα συνάντησα κόσμο πολύ

και μια χαρά αισθάνθηκα

σαν λεύτερο πουλί" "

Κυρία αυτά έγραψα. Δεν περιμένω να πάρω "Αριστα" γιατί αντί να ακολουθήσω την πεπατημένη έκανα του κεφαλιού μου, όπως πάντα, ξέρω. Τουλάχιστον όμως να πάρω τη βάση?

Πετάω την μπάλλα στους

Julia_Dream , Jojo, Attalanti, dimitri-R, Tina

για να συνεχίσουν την αλυσίδα με τις λέξεις

Αμφισβήτηση, μαγειρίτσα, παπαρούνες, παιδάκια, φράουλες

Ανθρωποι & savoir vivre

Χθές είχαμε πάει σε ένα γεύμα με 2 φίλους μας. Οταν φθάσαμε εκεί διαπιστώσαμε ότι θα είμασταν τελικά 6 γιατί θα ερχόταν και άλλο ένα ζευγάρι, κανένα πρόβλημα. Επειδή αισθανόμασταν χαλαροί είχαμε φορέσει κάτι απλό χωρίς πολλά πολλά, του λόγου μου ένα κόκκινο μπλουζάκι και ο CGP έβγαλε την καθημερινή γραβάτα και έβαλε και εκείνος κάτι απλό αντίστοιχου χρώματος.

Το γεύμα μιά χαρά, τρώγαμε με γέλια και απολαμβάναμε. Σε μιά στιγμή η Χ (η κυρία του άγνωστου σε μάς ζευγαριού) μου λέει

"Το κόκκινο δεν θα είναι το αγαπημένο σου χρώμα σήμερα!" διευκρινίζοντας ότι αν ήταν στη θέση μου και ο σύντροφός της επέλεγε το ίδιο χρώμα αμφίεσης με εκείνη, θα γινόταν καυγάς, θα έλεγε μη το βάλεις αυτό, ή θα άλλαζε εκείνη ρούχα. Το γεγονός δε ότι καθόμασταν και δίπλα-δίπλα της φάνηκε γελοίο και το είπε κιόλας.

Οι φίλοι μας "πάγωσαν" λίγο γιατί δεν ήταν και το καλύτερο σχόλιο σε ένα φιλικό άντε και λίγο επαγγελματικό γεύμα. Τον σκόπελο τον παρέκαμψα λέγοντας ότι

"άσχετο τι θα διαλέξω να φορέσω, πάντα ο Κ απο δικού του με ακολουθεί χρωματικά σαν καρμπόν. Το γεγονός αυτό δεν με χαλάει, ούτε αισθάνομαι υπεύθυνη για τα ρούχα του, ότι θέλει ας βάλει. Μας έχει ξανατύχει να φοράμε ίδια απόχρωση, μας έχουν βγάλει και φωτογραφία. Πρόσθεσα όμως ότι ειδικά σήμερα δεν είμαστε 100% καρμπόν γιατί φοράμε διαφορετικού χρώματος και ποιότητας εσώρουχα και άλλη μυρωδιά κολώνιας. Είπα ότι τα μαλλιά μου τα βάφω ενώ ο Κ όχι και δεν καταλαβαίνω γιατί αντιστέκεται τόσο στην ιδέα."

Το γέλιο που ακολούθησε ήταν ομόφωνο και χαλαρωτικό. Η ένταση διαλύθηκε και ξανα-προσηλωθήκαμε στα εδέσματα μπροστά μας.

Σκέφτομαι όμως πόσο ευαίσθητος είναι ο τομέας του savoir vivre και πόσο σωστός ήταν ο Αθήναιος όταν το ανέφερε (το link στον τίτλο). Δεν έχει νόημα να γίνομαι κακιά και να αποπάρω την αγενή για την άστοχη παρατήρηση. Δεν χρειάζεται την βοήθειά μου, μόνη της καπελλώνει τον εαυτό της και τραβάει το χαλί κάτω απο τα πόδια της.

Εντύπωση όμως μου κάνει πώς πληθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι γύρω μας. Και δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά μάλλον παιδείας.

Ασχετο με τις πεποιθήσεις μας είναι φαίνεται δύσκολο να σεβόμαστε τις επιλογές των άλλων χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε.

Πανεπιστημιακά βολέματα

Προχθές είχαμε βγεί έξω με ένα φιλικό μας ζευγάρι. Και οι δύο είναι καθηγητές πανεπιστημίου με μακρά ακαδημαϊκή καρριέρα. Μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων και μετά το ρίξαμε και στον Μαριετισμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ ελέχθησαν τα ακολούθα για τα οποια ΕΦΡΙΞΑ.

Κατά την κρίση τους λοιπόν, η Μαριέττα και η κάθε Μαριέττα ανεξαρτήτου κόμματος θα σπάει τα μούτρα της εξαιτίας των καθηγητών.

- Οι καθηγητές εργάζονται και αμείβονται. Φτιάχνουν τη ζωή τους, το πρόγραμμά τους και τον ελεύθερο χρόνο τους τον διοχετεύουν στα ιδιαίτερα μαθήματα, σε φροντιστήρια και δικές τους δουλειές.

Οποιαδήποτε αλλαγή τους χαλάει τη σούπα. Τους ξεβολεύει γιατί θα πρέπει να ανασχηματίσουν τη ζωούλα τους, το προγραμματάκι τους, την καθημερινότητά τους. Ετσι δεν θέλουν αλλαγές. Η Χ Κυβέρνηση το ξέρει αυτό και πιέζει. Οι καθηγητές ξέρουν ότι ξέρει η κυβέρνηση και έτσι αντιστέκονται.

- Οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί καθηγητές στην Ελλάδα υποστηρίζονται απο διάφορες πολιτικές παρατάξεις. Μέσω των παρατάξεων, υποκινούν τους φοιτητές να εξεγερθούν, να κάνουν καταλήψεις, πορείες, αποχές κλπ, κλπ. Μόλις αυτό επιτευχθεί, δεν γίνονται μαθήματα, όμως Ο ΜΙΣΘΟΣ των καθηγητών συνεχίζει και πέφτει. Σου λέει, εγώ εδώ είμαι έτοιμος να διδάξω. Αλλά οι φοιτητές δεν έρχονται. Οπότε, μια χαρά! Η ζωή συνεχίζεται, τα ιδιαίτερα, τα φροντιστήρια κλπ, κλπ. Οι φοιτητές καθυστερούν στις σπουδές, χάνουν μαθήματα, περνάνε δεν περνάνε, τελικά έρχεται μετ' εμποδίων και το πτυχίο.. κλπ κλπ..

Κατά την κρίση τους λοιπόν η ίδια η παιδεία στην Ελλάδα σπάζει τα πόδια της μάθησης για να μην ξεβολεύεται.

Ελπίζω να μην είναι έτσι και να διαψεύσετε τις παραπάνω πικρές κουβέντες.

Ε-Φ-Ρ-Ι-Ξ-Α

Spicy dreams

Χθές ανέβηκα Αθήνα για δουλειές και μετά είπα να κάνω ένα σύντομο ταξείδι αναψυχής.

Να αφήσω τη μύτη μου να με οδηγήσει στους δρόμους των μπαχαρικών, των ασιατικών γεύσεων, των ξένων πρός τα ελληνικά δεδομένα, φαγητών. Ενα ταξείδι εξερεύνησης απόλαυσης και χαράς.

Στα ταξίδια αυτά, που δεν γίνονται συχνά, γι αυτό κρατάνε κιόλας την μοναδικότητά τους, μου αρέσει να χάνομαι στο πλήθος. Να μην ξεχωρίζω με τα ρούχα ή τις γόβες. Ισιο παπουτσάκι, κάτι απλό και φύγαμε. Η ιδέα είναι να δώ και να χαθώ, όχι να με δούν και να με κυττούν.

Δραγατσανίου, Αθηνάς, Ευριπίδου. Τις Δευτέρες η κίνηση είναι πεσμένη, υπάρχει όμως αρκετή. Κόσμος τρέχει ασύντακτα παντού, σκεφτικός ίσως και σκοταδισμένος, μόνο οι ξένοι ξεχωρίζουν με τα ροδαλά τους δέρματα και τις σαγιονάρες!!!. Μύγες μές το γάλα. Ωραίες μύγες δεν λέω.

Πρώτη στάση να πάρω αλλαντικά. Ιδιαίτερα πράγματα εδώ. Το κατάστημα με στενή πρόσοψη αλλά μεγάλο βάθος. Στους τοίχους άλλοι βάζουν καθρέφτες ή ζωγραφιές. Ο συγκεκριμμένος ιδιοκτήτης εκθέτει τα σουτζούκια του...........ώ! ναί, αυτά που βλέπεται απο πάνω είναι καμμιά εκατοστή σουτζούκια και σαλάμια, τουρκικής, λιβανέζικης, αραβικής προέλευσης, σε διάφορα μεγέθη..Κάτι το απίθανο να το βλέπει κανείς. Οι υπάλληλοι γελαστοί, δεν θέλουν να φύγω προτού δοκιμάσω τούτο-κείνο. Στο άψε-σβήσε ένα μεζεδάκι ετοιμάζεται.. και εξαφανίζεται γρήγορα. Μα τι λαίμαργη!

Φεύγω και πάω για μπαχαρικά. Ουρές οι νοικοκυρές έξω απο τα μαγαζιά. Αντί να σταθώ στην ουρά αφήνω τη μύτη μου ελεύθερη. Οχι και πάλι όχι, δεν μυρίζει πράγματα που θέλω να πάρω, αυτά που μυρίζει τα έχουν και τα σούπερ-μάρκετ, εντάξει ίσως εδώ να είναι φθηνώτερα, όμως για άλλα ήρθα ως εδώ. Προχωράω και κοντοστέκομαι στον μπακάλη.. Παίρνω λίγα φασόλια Πρεσπών, λέω να κάνω φασολάδα, δεν την τρώει βέβαια ο Κ, θα την φτιάξω και ό,τι θέλει ας γίνει, το πολύ-πολύ να τρώω φασόλια 3 μέρες - (και να κοιμάμαι μόνη μου αντίστοιχα). Α! Μα πιά!

Σταματάω εδώ, πρώτα απέξω να μυρίσω τις αρμαθιές απο τα λιαστά, τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και κάτι άλλα που δεν ξέρω τι είναι. Εχει και κανέλλα σε βέργες.

ο μετανάστης-υπάλληλος δεν προλαβαίνει να εξυπηρετεί τους αντίστοιχους μετανάστες πελάτες του..ευτυχώς υπάρχει και κάποιος που μιλάει ελληνικά. Ρωτώ για τούτο και κείνο..Τα μπαχάρια στα τσουβάλια με προσεκτικές τις ταμπελίτσες τους, παίρνω κάποια που ξέρω και άλλα 2 που δεν ξέρω για να τα μάθω στη διαδρομή, ..προχωράω μέσα στο μαγαζί, έχει και βότανα και κάτι αποξηραμένα μακρόστενα πραγματάκια, τι χαριτωμένα του λέω, "για ποιό φαγητό είναι?" Α! Αυτά είναι για τη δυσκοιλιότητα! Γκούπ! Ευτυχώς που ρώτησα.

Αισχύλου, Σοφοκλέους, Αθηνάς, Αρμοδίου. Το ρώσικο παντοπωλείο είναι ακόμη στη θέση του. Τα βάζα με τα τουρσιά αραδιασμένα σε βιβλιοθήκες στο πεζοδρόμιο. Αντί για βιβλία, καρόττα, αγκινάρες, παντζάρια και αγγούρια σε άλμη! Πρωτότυπο. Ψάχνω για ρώσικες πίτες, μεγάλες και παχιές.

Η ιδέα είναι να κόβουμε την καθεμιά στη μέση να τη γεμίζουμε με ντομάτες, τυριά που λιώνουν και κάτι κρεατικό, ψήσιμο στον φούρνο και μαμ! Οι Ρώσοι όμως την γεμίζουν με τυριά και μετά την τηγανίζουν. Στο πιάτο έρχεται αλάδωτη (επ' αυτού απορώ) και ονειρεμένη.

Πλατεία Θεάτρου για έναν καφέ και να κάτσω λίγο γιατί κουράστηκα, απο το πρωϊ περπατάω. Και εδώ πραγματικά ξεφεύγει κανείς. Αλλάζει ήπειρο και κόσμους.
Πίνω τον καφέ μου και χάνομαι μέσα στον ζωγραφισμένο τοίχο, αντί για σπίτια είναι κατσαρόλες, μαγευτική η σύνθεση που με φέρνει στην πραγματικότητα, στον κόσμο που θα ήθελα να ζώ. Μέσα στην τέχνη και την αρμονία. Το σαξόφωνο θα ήταν ιδανικό αν έπαιζε λίγη τζάζ. Ισως να το κάνει το βράδυ. Λές?

Εικόνες

ζωγραφιστές απο πολλές πραγματικότητες που είτε τα μάτια μας τις έπιασαν και η κάμερα τις φύλαξε, είτε η ύπαρξη μας τις ονειρεύτηκε και η μηχανή της σύνθεσε. Οχι ακριβώς ένα σβκ, μία μέρα όμως φυγής. Απο την αφάνεια της πεζότητας - σόρρυ τώρα τη λέμε καθημερινότητα, ένα γρανάζι ακόμη του γενικού συνόλου. Υποτίθεται.

Επάνω μία άποψη της λίμνης στη Βουλιαγμένη (Αττικής) πρίν πλακώσουν οι ορδές. Το νερό απο κρύο έως παγωμένο, για τους πολύ δυνατούς. Είναι τα υπόγεια ρεύματα που το καθιστούν δροσερό ακόμη και τον Αύγουστο. Γαλήνη και ερημιά. Οι κλειστές ομπρέλλες δηλώνουν την παρουσία τους. Τώρα εν υπνώσει, σε λίγο όμως..you'll see!

Βόλτα πρός το Σούνιο. Τα γαλάζια ακρογιάλια διαδεχονται στωϊκά το ένα με το άλλο. Πνίγομαι στο μπλέ με ανοιχτά μάτια και το ίδιο χρώμα στεφανώνει και τα κλειστά μου βλέφαρα. Η βόλτα παίρνει άλλες στροφές.

Πεινάσαμε. Κάτι να τσιμπήσουμε σε ταβερνάκι μπροστά στο κύμα. Τίποτα ιδιαίτερο αλλά κάτι. Λίγο ψωμί με πέστο και γραβιέρα ψητή. Παρόλλη τη ζέστη

η ψαρόσουπα ήταν ότι έπρεπε. Ηπιαμε και λίγο ουζάκι, λίγο γιατί είχαμε και το οδήγημα του γυρισμού..
Και γυρίσαμε σπίτι μας, όπου ο ήλιος βασίλευε και οι σκιές μαζεύονταν. Οταν το σώμα έχει πάρει τις θερμιδούλες του, οι εικόνες θολώνουν.

τι σημασία έχει τι είναι στην πραγματικότητα αυτό? Του καθενός η πραγματικότητα είναι εκεί έξω. Ας μείνει όμως το όνειρο απιαστο.

Η "gay" εφημερίδα

Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος?

Περιμένω ένα ραντεβού σε κάποιο παραθαλάσσιο καφενείο. Για να περνάει η ώρα πήρα μία απο τις δωρεάν εφημερίδες που έχουν κατακλύσει το σύμπαν, ευτυχώς δλδ γιατί η ποιότητα των επι χρήμασι ημερισιων φυλλάδων παει κατα διαόλου. Πίνω τον καφέ μου και διαβάζω.

Απέναντί μου ένας κύριος, γύρω στα 50, διαβάζει αθλητική εφημερίδα. Σηκώνει τα μάτια του και μου απευθύνει τον λόγο.

"Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω γυναίκα να διαβάζει gay εφημερίδα. Δεν ντρέπεσθε?"

Ευτυχώς η απόσταση μεταξύ μας ήταν αρκετά μεγάλη για να του στείλω την εφημερίδα τυλιγμένη με καφέ. Του απαντώ,

"Η εφημερίδα δεν έχει φύλλο, οι άνθρωποι είναι σεξιστές"

Ενοχλήθηκε και μου έκανε 1 λεπτό κήρυγμα για τα νεα ήθη. Το επόμενο λεπτό μετακινήθηκα να μην ακούω τις παπαριές του.

Τα ήθη έχουν αλλάξει μόνο που αυτός είναι νυχτωμένος. Παλιά βλέποντας την εφημερίδα που διάβαζες οι άλλοι καταλάβαιναν τι είσαι, τι ψηφίζεις, τι πιστεύεις. Μερικοί δίπλωναν κιόλα την εφημερίδα για να μη φαίνεται.

Τώρα αμα διαβάζω City press, Metro, Lifo ή Athens Voice, Eλευθεροτυπία ή Εσπρέσσο τι γίνομαι? Ποια η πολιτική μου παραταξη, η χροιά μου, τι καπνό φουμάρω (δεν καπνίζω αλλά αν κάπνιζα?)

Επίσης παλιά τύλιγαν τα ψάρια σε εφημερίδες και σκούπιζαν και τον κ**** τους όταν δεν υπήρχε χαρτί υγείας. Αυτό τι θα σήμαινε? Οτι τρώς ψάρι τυλιγμένο στην Καθημερινή, αλλά μένεις νηστικός αν είναι του Ριζοσπάστη? To κωλόχαρτο πρέπει να το πουλάει το εντάξει κατάστημα και όχι εκείνο του μπακάλη που τον είχαν πιάσει ως αριστερό/δεξιό?

Και εν ετει 2007 καλούμαι να απολογηθώ για την εφημερίδα μου. Να ντρέπομαι που μ' αρέσει κάτι, να δέχομαι τις αποστεωμένες ρετσινιές ηλιθίων. Αυτό κι αν είναι κατάντια.

Ασε μας ρε φίλε, ξεκόλλα.

Ασπρα καράβια τα όνειρά μας

Λές και ήταν χθές, το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς μου. Συνάντησα μία μπλόγκερ σε ένα καφέ με θέα θάλασσα. Την So Far.

Μέχρι χθές αναρωτιόμουνα τι μου δίνει τελικά αυτή η γραπτή μπλογκο-ομφαλοσκόπηση. Μέχρι χθές.

Η γλυκιά συζήτηση με ανθρώπους που έχεις μάθει να εκτιμάς γραπτώς ξάφνου παίρνει σάρκα. Αποκτά υπόσταση, είμαι εδώ και το παλεύω. Την ώρα της ανταλλαγής απόψεων σπουργίτια μπαινόβγαιναν απο τα ανοιχτά παράθυρα στην αίθουσα, κυνηγιόντουσαν ανάμεσα στα πόδια μας. Αφοβα, όπως θα ήταν ωραίο να συναλλασόμασταν στην ζωή μας ο ένας με τον άλλο.

Μόνο για να συναντώ αγαπημένους φίλους αξίζει όλο αυτό το γράψιμο.

Σε ευχαριστώ πολύ Μ.

Χθεσινές αναμνήσεις

Μας είχε καλέσει η πεθερά μου στο σπίτι της χθές Καθαρά Δευτέρα για φαγητό.

Στον δρόμο δεν είδαμε πολλούς χαρταετούς λόγω άπνοιας, καμμία σχέση με περυσι που δέσποζαν τον ουρανό. Είδαμε όμως ένα χαρταετό να μεταφέρεται ανοιχτός με το κάτωθι όχημα, στην οροφή πατικωμένος με μία κόκκινη κουβέρτα, δεμένος με σπάγγο που με τη σειρά του ήταν περασμένος απο τους υαλοκαθαριστήρες και το πορτ-μπαγκάζ και ο οδηγός να κρατάει την άκρη της κουβέρτας με το αριστερό του χέρι, ενώ με το δεξί προσπαθούσε να διατηρήσει την ισορροπία του οχήματος και των στρίγκλικων στο πίσω κάθισμα που ξεχύνονταν απο τα παράθυρα ουρλιάζοντας..ειδαμε επίσης κάποιους καταιδρωμένους άμοιρους πατεράδες να τρέχουνε στον Μπάτη πάνω κάτω προσπαθώντας να σηκώσουν τον χαρταετό που αρνείτο γιατί δεν είχε αέρα.. και δώστου να κοκκινίζουν πουφ..πούφ.. "αντε να σηκωθεί ο καταραμένος. πούφ... ρεζίλι γίνηκα.. το βιάγκρα που το έβαλα.. εννοώ , την κουλούμπα...αχ.. παφ...έσκασα". Και το πιτσιρίκι να στριγγλίζει "Α-ε-τό, σέλω α-ε-τό" ..

Φθάσαμε αισίως στο σπίτι της πεθεράς που είχε μαγειρέψει ένα σωρό σαρακοστιανά, ντολμαδάκια με δικά μας αμπελλόφυλλα απο το εξοχικό, είχε κάνει σουπιές κρασάτες, μύδια, γαρίδες, ραταμοσαλάτα με μπρίκ, λαδοκέικ, διάφορα άλλα γλυκά, είχε και χαλβά του Κοσμίδη (μη κάνουμε και ιεροσυλίες χρονιάρα μέρα), όλα καλά.

Οταν η πεθερά έχει χαρά δεν ξέρει τι της γίνεται. Χάνει τα αυγά και τα πασχάλια. Παράδειγμα, κάποιος ζήτησε πάγο για το ούζο του. Πανικός.

Ερώτηση α) Τι είναι πάγος - απάντηση (ψυγείο-κάνει πάγο). Πήγε ο πεθερός στο ψυγείο και εντόπισε τα παγάκια. Εύκολο

Ερώτηση β) Που βάζουμε τον πάγο για να τον φέρουμε στο τραπέζι?

Θέλουμε παγονιέρα, μπωλάκι, κάτι. Δύσκολο.

Ελένηηηη που βάζεις τα.....?

Απάντηση "Πάνω ράφι δεξιά στον μπουφέ".

Δέκα λεπτά αργότερα όλο το ράφι του μπουφέ ήταν στο πάτωμα μαζί με τα παρακείμενα ράφια, μπωλάκι πουθενά. Ψαχουλεύαμε ακατάπαυστα ακόμα και στις τσέπες μας μήπως κατά λάθος γλίστρησε το μπωλάκι.

Χμμ! Ε! Ναί εννοούσε δεύτερο ράφι στο ντουλάπι της κουζίνας.

Μα πώς κάνετε έτσι για λίγο πάγο!!!

Τέσσερις ώρες αργότερα είχαμε φάει και τελειώσει. Επρεπε να φύγουμε. Να σηκωθούμε επίσης απο το τραπέζι χωρίς να πάρουμε την καρέκλα μαζί μας δηλαδή με χαριτωμένες κινήσεις να ξεσφηνώσουμε τα πισινά μας απο τα χερούλια της. Μιά ψυχή είναι αυτή, ας βγεί!

Μετά το φαϊ πήγαμε μια βόλτα για να χωνέψουμε, όχι με τα πόδια, με το αυτοκίνητο πήγαμε. Μη χαλάμε και τις σόλες μας, άλλωστε πως να χωνέψεις πάνω σε γόβες..

Πήγαμε την καθιερωμένη βόλτα στη Σαρωνίδα εκεί που ο Κ είχε περάσει ένα μέρος των παιδικών του χρόνων. Δεν προλάβαμε το ηλιοβασίλεμα, μας βρήκε το λυκόφως

που γλυκά μάζευε τα γαλάζια της θάλασσας. Κάναμε βόλτα τα παλιά του στέκια, εκεί που βολτάριζε με το ποδήλατο, εκεί που έτρωγε παγωτό, εκεί που...

Μόλις σουρούπωσε φύγαμε. Ο σκοπός είχε επιτευχθεί.

Τι συναισθηματικά ευαίσθητοι που είναι οι άντρες τελικά, τελικά, τελικά, τελικά!