Με το ζόρι πιστωτική κάρτα

Το έχουν παραξηλώσει κάποιες τράπεζες με τις πιστωτικές κάρτες που στέλνουν σε πελάτες τους χωρίς οι τελευταίοι να αιτηθούν να έχουν μία τέτοια κάρτα.

Ξαφνικά, εμφανίζεται πιστωτική κάρτα με το ταχυδρομείο στο όνομά σου! Την κυττάς και απορείς. "Πότε ζήτησα πιστωτική κάρτα απο τη Χ τράπεζα;" Ποτέ είναι η απάντηση, αλλά δεν το κάνεις θέμα, παίρνεις ένα ψαλίδι, κόβεις τη κάρτα σε κομμάτια και τη πετάς αφού προηγουμένως πατάς στη Τράπεζα και ένα στόλισμα! Υστερα απο 2-3 μέρες εμφανίζεται ο μυστικός κωδικός της κάρτας που πέταξες.. τον πετάς και αυτόν και θεωρείς το θέμα λήξαν. Αμ δε!

Στο μήνα επάνω, έρχεται ο λογαριασμός 35 ευρώ. Εκεί αρχίζεις και θυμώνεις. Να έχεις τα χχχ προβλήματα και να φορτώνεσαι μλκίες. Πάς στο κοντινό σου κατάστημα τραπέζης. Τους εξηγείς ότι δεν θέλεις την κάρτα που σου έστειλλαν, τους ζητάς να σου δείξουν που στο κόρακα αιτήθηκες για νέα πιστωτική κάρτα σε αυτούς..αρχίζουν να τα μασάνε ότι σου την κάνουν δώρο κλπ σαχλαμάρες και σου ζητάνε τη κάρτα πίσω. Μόνο που δεν την έχεις γιατί την κατέστρεψες!

Πώ πω πω! Μέγα ατόπημα, ντα΄ντά θα σε κάνουμε που τη καταστρέψατε "έπρεπε να την επιστρέψετε άθικτη στη τράπεζα που σας την έστειλε, να την καταστρέψουμε εμείς ", δεν το ήξερα τους λέω, δεν πειράζει να κάνουμε μία αίτηση ότι δεν θέλω κάρτα να κλείσει το θέμα. Κάνουμε τα χαρτιά το Δεκέμβριο, λίγο μετά τις φασαρίες για τον Αλέξη.

Σε 20 ημέρες έρχεται δεύτερος λογαριασμός 35 ευρώ. Αρχίζω να τα παίρνω. Εξαλλη πάω στη τράπεζα να ρωτήσω τι στην ευχή κάνανε το προηγούμενο χαρτί που υπέγραψα ότι ΔΕΝ ΘΕΛΩ βρε παιδιά τη πιστωτική σας κάρτα. Κάνανε τους κινέζους.."πότε υπογράψατε, αααα! τότε, δεν το κάνατε σε εμάς γιατί μας είχαν κάψει οι αναρχικοί και δεν κάναμε εργασίες..μήπως κάηκε η αίτησή σας".. ευτυχώς για μένα είχα αντίγραφο. Τους το κολλάω στη μούρη.. "για δες, για δές! Αααα το είχε παραλάβει η καινουργιοπούλου και ξέχασε να το καταχωρίσει. Πρέπει να ξανακάνετε αίτηση. Και θα πληρώσετε τα 35 ευρώ"

ΧΑΜΟΣ , "Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω" που έλεγε ο Ντάριο Φό, ..τελικά τη βρήκαν την αίτηση του Δεκεμβρίου, όλως τυχαίως είχε καταχωρηθεί, αλλά βαριόντουσαν να το πολυψάξουν. "Να τηλεφωνήσουμε στα κεντρικά να ακυρώσουν τη χρέωση".

Κάθισα και περίμενα μέχρι να ακυρωθεί. Πήρα και γραπτή επιστολή ότι ακυρώθηκε.

Τώρα περιμένω τη χρέωση του Φεβρουαρίου. Θα τους τη βάλω να τη φάνε!

Ανύπαρκτες οικογένειες

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βγεί ένα πιστοποιητικό γεννήσεως; Απο πολύ απλό - τηλεφωνείς στο ΚΕΠ, δίνεις τα στοιχεία σου και σου έρχεται το πιστοποιητικό έως απίθανα δύσκολο αν έχει χαθεί η οικογενειακή μερίδα.

Η κα Π, έχασε τη ταυτότητά της. Ταυτότητα που την είχε απο το 1964. (Δεν την άλλαζε με τίποτα, γιατί η φωτογραφία την κολάκευε, άσχετο βέβαια που δεν της έμοιαζε καθόλου..λεπτομέρεια.) Ευτυχώς υπήρχε φωτοτυπία. Απο τοτε που ξεκίνησε ο μαραθώνιος του πιστοποιητικού γεννήσεως για την έκδοση νέας ταυτότητας, έχουν περάσει 10 μέρες. Δεν βρίσκουμε πουθενά τα οικογενεικά της στοιχεία, τη μερίδα της.

Η κυρία είναι γεννημένη στο Ναύπλιο απο Ναυπλιώτη πατέρα και παπού. Προπολεμικά ζούσε εκεί, πήγε στο σχολείο, αλλά παντρεύτηκε στην Αθήνα, έναν Κερκυραίο. Η ημερομηνία γεννήσεώς της δεν είναι σωστή. Τρείς εκδοχές υπάρχουν, η φωτοτυπία της χαμένης ταυτότητας δίνει ημερομηνία Α, το διαβατήριο μιά άλλη ημερομηνία Β, το εκλογικό βιβλιάριο την Γ, εκδοχές που όλες μαζί μπορεί να είναι και λάθος. Η ίδια ξέρει πότε γεννήθηκε, τα χαρτιά όμως λένε άλλα. Στην αρχή γελάσαμε, μετά ..μας κόπηκε ο βήχας, τώρα δεν γελάμε καθόλου.

Ο Δήμος Ναυπλιέων δεν την βρίσκει πουθενά στα αρχεία του, δεν βρίσκει ούτε τους γονείς της, ούτε τίποτα. "Μετέφερε τα δικαιώματά της αλλού, ίσως στη μερίδα του συζύγου", μου είπαν και με ξεπέταξαν. Ο Δήμος Κερκυραίων - του συζύγου - βρήκε τη μερίδα του νεκρού ανδρός της, αλλά διαπιστώσαμε ότι δεν είχε μεταφέρει τα δικαιώματά της στη Κέρκυρα. Ούτε στο Δήμο Αθηναίων είναι. Απο το 1952 έως το 2000 ψήφιζε στη περιοχή που κατοικούσε, μετά όμως άλλαξε ο νόμος για τους ετεροδημότες που δεν είχαν μεταφέρει τη μερίδα τους και σβήστηκε και απο τους εκλογικούς καταλόγους. Στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής της που πήγα, ο υπεύθυνος κύτταξε τη φωτοτυπία και μου είπε ότι ο αριθμός δημοτολογίου είναι ψευδής "τότε τα κάνανε αυτά, ότι τους κατέβαινε γράφανε. Θα είναι και αυτή σαν τους ανύπαρκτους. Βάλτε ένα δικηγόρο να βρεί άκρη".

Πήγα στο Δημαρχείο της περιοχής της και σκεφτήκανε, ότι μιά και δεν μπορούμε να της βγάλουμε ταυτότητα με το γνωστό τρόπο, να της ανοίξουμε νέα μερίδα, να την ξαναγράψουνε στους καταλόγους βάσει πολιτικογράφησης. Ζητάνε:

α) Πιστοποιητικό γεννήσεων των γονέων της (Πέθαναν το 1950 και 1973 αντίστοιχα απο γηρατειά). Χαρτιά γεννήσεως κλπ έχουν πεταχτεί.

β) Ληξιαρχική πράξη γέννησης της κας Π (προπολεμική-μπορεί να χάθηκαν τα στοιχεία)

γ) Πιστοποιητικό βάπτισης (σε όποια εκκλησία την είχαν βαφτίσει - δεν θυμάται, δεν ξέρει)

δ) Πιστοποιητικό γάμου (όπου θα αναγράφονται τα στοιχεία της - δεν θυμάται αν παντρεύτηκε το 1948, το 1949, ή το 1950, την εκκλησία όμως τη θυμάται). Αυτό είναι ένα στοιχείο αλλά μόνο του δεν φτανει, χρειάζονται και τα άλλα 3 πιο πάνω.

Τα χαρτιά όμως που μου ζήτησαν ΠΟΥ θα τα βρώ, αφού όλη η μερίδα της δεν υπάρχει στα αρχεία του κράτους, οεο;;;;;;;

Εντάξει θα βάλουμε ένα δικηγόρο, όμως η κα Π έχει αφηνιάσει, που τη σβήσανε. Κάθεται και θυμάται τις διάφορες "ευεργεσίες" που ο πατέρας της είχε κάνει για τη πόλη του Ναυπλίου (ήταν δικηγόρος), κάθε ευεργεσία συνοδεύεται και απο μιά κατάρα, τους πήξους τους δείξους που έσβησαν τα ονοματά μας.. μετά θυμάται τον οικογενειακό τους τάφο, "τι να γίνονται τα κοκκαλάκια των γονιών μου"..(επ΄αυτού ξέρω αλλά δεν μιλάω. Ο τάφος δεν υπάρχει πιά στο όνομά τους, έχει δοθεί σε άλλους, τα κοκκαλάκια των γονιών της ανακατεύτηκαν με τα κοκκαλάκια άλλων μιά ωραία σούπα- αμα το μάθει θα γίνει βαπόρι) , απο τη μιά κλαίει και απο την άλλη βρίζει τους κουφιοκέφαλους υπαλλήλους του Δήμου, που παίρνουν τις θέσεις ανάλογα με το δείκτη ηλιθιότητάς τους.

Εν συντομία, η ζωή στο σπίτι έχει γίνει κόλαση. Ετσι για να γλυτώσω, βρίσκομαι συνεχώς στους δρόμους.

Ω! Τι κόσμος μαμά!

Το βίντεο το είδα για πρώτη φορά στο μπλόγκ του Αθήναιου και τρόμαξα.


Ενα παιδί σε κάποια κατεστραμμένη πόλη, παίζει μπάλλα με ένα ανθρώπινο κρανίο. Κανένα δυνατό συναίσθημα δεν ήρθε να με ταράξει, μόνο ένα σφίξιμο. Οχι για τις συρράξεις, όχι για τα έθνη που δημιουργούνται και αλληλοσπαράσσονται, οχι για τους συνεχείς πολέμους που ο ένας προκαλεί στους άλλους για το χρήμα, όχι για τους αμάχους που θυσιάζονται συνεχώς για αγώνες χωρίς ινδάλματα, χωρίς αιτίες και χωρίς λύτρωση.

Ο Αθήναιος τα λέει καλύτερα απο μένα στο κείμενό του, το οποίο ασπάζομαι.

Είναι σκληρό να βλέπω το αιώνιο παιδί που βρίσκει τρόπους να παίξει μέσα στα χαλάσματα και να κλωτσήσει οτιδήποτε μοιάζει με μία απλή μπάλλα. Το παιδί που δεν φρίττει με το σχήμα της "μπάλλας", που έμαθε να μη φρίττει, που το έμαθαν οι πράξεις άλλων να αποδέχεται τη φρίκη, να αδιαφορεί γιατί τίποτα δεν μπορεί να κάνει στην ηλικία που είναι για να τη σταματήσει και συγχρόνως να τη χρησιμοποιεί πρός ώφελός του - λίγες στιγμές χαράς.

Το παιδί που θέλει να ζήσει, να χαλαρώσει, να βρεί τρόπους να συνεχίσει τη ζωή του, χρησιμοποιώντας τα υπολείμματα μιάς φρίκης..μέσα στον κόσμο που η ανθρωπότητα του προτείνει σαν μέρος του μέλλοντός του.

Τι να πιστέψω μετά, ε;

και απο Δευτέρα..δίαιτα

Μετα τις γιορτές νοιώθουμε ένα φούσκωμα, ένα πλάκωμα, μιά θλίψη.

Κυττάμε τον εαυτό μας στο καθρέφτη και αντί να δούμε "τα καλά" σημεία, το βλέμμα πέφτει στα ψωμάκια, στη κοιλίτσα, στις δαντελίτσες γύρω απο τα πλευρά μας, τα φουσκωμένα μαγουλάκια μας και την ανοιχτή μας όρεξη (ξέφραγο αμπέλι) που μετα κόποις αποκτήσαμε τα Χριστούγεννα όταν τραπεζωνόμασταν απο θεία σε θεία, απο πεθερά σε πεθερά, απο ξαδέλφη σε παραξάδελφο, απο φίλο σε Σπυράκο-Στεφανάκο-Χρηστάκη-Μανωλάκη-Βασίλω και Φωτούλα- και τελικά σερνόμασταν απο τουαλέττα σε τουαλέττα (οι τυχεροί) ή απο φούσκωμα σε σόδες (οι άτυχοι). Μέχρι να τελειώσουν τα Φώτα, είμαστε έτοιμοι για ζύγισμα (μπρρ) και για σφάξιμο!.

Ας μιζεριάσω και λίγο..( αφού μ' αρέσει)

1) Ξεστόλισμα του δένδρου. Οσο χαρά έχουμε όταν το στολίζουμε, όταν βάζουμε τα καρακιτσάτα φωτάκια στα μπαλκόνια μας (φυσικά και εμείς φωτίζουμε το μπαλκόνι μας- τι μας πέρασες;) και συναγωνιζόμαστε με την κα Μπιχλιμπίδου δίπλα, που πέρυσι μέχρι και φωτεινούς ελέφαντες είχε βάλει στο μπαλκονάκι της, με τη φωτεινή μας χιλιοπάρδαλη κουρτίνα μπαλκονιού και τα ταρανδάκια να κάνουν τουμπίτσες πάνω στις γλάστρες, τόση κατήφεια μας πιάνει στο ξεστόλισμα-μάζεμα και χώσιμο δένδρου στην αποθήκη ή πέταγμα του ξερού δένδρου στο δρόμο (δεν θα σας σχολιάσω εδώ..επιφυλάσσομαι).

2) Με το που ανοίγουμε τη ντουλάπα, φλάτς φάτσα κάρτα με τον προδότη. Τον καθρέφτη. Μας κυττάει υπεροπτικά. Αυτόματα το μάτι πέφτει στο σημείο εκείνο (ξέρεις εσύ) που στρογγύλεψε. Οπου και να είναι αυτό, ο προδότης το βλέπει και φροντίζει να το δούμε και εμείς..καλά-καλά και απ' ολες τις πλευρές. Η σπάθη της τιμωρίας ταλαντεύεται πάνω απο το κεφάλι μας. Ετυμηγορία : Απο Δευτέρα Δίαιτα.

Η λογική βέβαια λέει ότι

3) δεν υπάρχει περίπτωση, τη δίαιτα θα τη κάνουμε..τις ύπουλες εποχές που ζούμε πού λεφτά για να αγοράσεις ξανά ρούχα ένα (&2, & 3, & 4 παιδιά δλδ κιλά..) νούμερο μεγαλύτερα.. θα κόψουμε α) τα γλυκά, β) το κ. Χατζή (ειδική κατηγορία, οι παθώντες ξέρουν γ) τα τσουρέκια-τυροπιττάκια-παγωτάκια-καφέδες με τα 1001 φουντουκοσαντιγοκαραμελοτσαρκες επάνω τους, δ) τα παχυντικά φαγητά (γράψε όλα όσα σ' αρέσουν) και ε) τα ποτά βρέ.. και

θα αρχίσουν αχ οι υγιεινές σαλάτες.. αχχ το γευστικό βραστό χωρίς μαγιονέζα ψάρι..αχχχ οι φρυγανιές-κριτσίνια και αχχχχ το άπαχο γιαουρτάκι και αχχχχχχχχχ τα αγαπημένα ακτινίδια για φρούτο.. ενώ για γλυκό, 1 ζελέ με Ο θερμίδες και 1 κουταλάκι μέλι πρίν κοιμηθείς μη σφηνώσεις κιόλας.

Πώς όμως γίνεται όταν είσαι σε δίαιτα να περνάνε κάτι διαβολικά παστάκια απο μπροστά σου,

το σκατόπαιδο του γείτονα να σου μιλάει μπουκωμένο με παγωτό χωνάκι πάνω στο ποδήλατό του..η γειτόνισσα να μαγειρεύει αρνάκι στο φούρνο με λιγδερές πατάτες, κάποιος να τηγανίζει κεφτεδάκια.. την ώρα που τρώς το ξεπετσιασμένο φιλέττο γυαλόχαρτου..εε κοτόπουλου με βραστά μπρόκολλα χωρίς λάδι.

Και όλα αυτά για 2 ψωμάκια που ενοχλούν εμάς τις γυναίκες..γιατί οι άντρες δεν χαμπαριάζουν απο τέτοια..συνήθως μας κοροϊδεύουν κιόλας (να σου κάνω μάτς-μουτς το κιλάκι που πήρες εδώ, εκείνο που πήρες εκεί, το άλλο πάρακάτω..και να απορούν γιατί ξενερώσαμε).

Μιά ψυχή έχουμε ας βγεί. Απο χθές το βράδυ (γιατί το μεσημέρι παράφαγα) δίαιτα. Επιτρέπονται μόνο τα εικονικά γλυκά.

Θαλασσινές βόλτες

Ενα πολύ δύσκολο σαββατοκύριακο ήρθε και πέρασε. Η μέση μου, μου άλλαξε τα φώτα, γιατί είχε χρειαστεί το Σάββατο να μείνω όρθια πολλές ώρες, ήρθε η Κυριακή και ίσα που μπορούσα να κουνηθώ. Ετσι πήγαμε σήμερα μία ωραία οδική βόλτα σε ένα γαλήνιο ψαροχώρι της Αργολίδας, στο Βιβάρι. Είχε λίγη συννεφιά

αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον/την φωτογράφο της οικογένειας, να επιδοθεί στο αγαπημένο του/της χόμπυ. Βοήθησαν βέβαια και οι βάρκες που στεκόντουσαν ακίνητες, καθώς και η θάλασσα-λάδι.

Οποιος αγναντεύει πολλές ώρες την απειραντοσύνη...πεινάει.. Ενα πιάτο πήραμε,χταπόδι ψητό πάνω σε ζοχούς!. Ούζο βέβαια στην αρχή τουλάχιστον..μετά κρασάκι. Οχι όμως πολύ, είχαμε και επιστροφή!. Και 3 καφέδες για να ξυπνήσουμε, εννοείτε

Επιστρεφοντας, είχαμε χαλαρώσει και ο πόνος εξαφανισθεί..το χταπόδι μάλλον βοήθησε. Να το σημειώσω άμα ξαναπιαστώ..και τα καταπότια του γιατρού να τα πετάξω.

Αντε καλή εβδομάδα!

Εσωτερικοί διαλογοι

Και οι πορείες ξανάρχισαν.
Και οι πέτρες και τα καδρόνια πέφτουν βροχή. "Κάθε μέρα υπάρχει τουλάχιστον μία πορεία στο κέντρο τα τελευταία 3 χρόνια" λέει γνωστός μου οδηγός ταξί. Ας μην απορούμε. Και μετά ...τι; Finis coronat opus*

Ο 21χρονος αστυνομικός άπο χειρουργείο σε χειρουργείο. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Αν πεθάνει θα γίνουν άραγε πάλι εξεγέρσεις; Θα υπερασπιστούμε και τα ένστολα θύματα του Αγνωστου Καλάζνικωφ; Χλωμό το βλέπω.

Η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει αντίκρυσμα; Χμμμ

Εδώ Γαζώνονται άνθρωποι για την ιδέα μιάς ..πατρίδας. Αίμα παντού. Κανείς δεν λογαριάζει τίποτα. Το ξέρεις και εσύ και όλοι, ότι όταν σταματήσει κι αυτή η σύρραξη, θα ανοίξει αμέσως μία άλλη. Κι αν πεθάνεις εσύ θα αλλάξει η ροή; Ασε

Ανασχηματισμός είπαν. Κάτι πρέπει να δείξουν. Εδω που φτάσαμε, ας δείξουν και κάτι.

Η Μαρία Δημητριάδη, νεκρή. Το 1974 όταν εκείνη εμψύχωνε με τα τραγούδια της, εμείς κηδεύαμε τον μπαμπά μου. Που όλο να φύγω σχεδίαζα αλλά που εκείνος έφυγε τελικά, σε ένα ήσυχο ταξίδι, σαν τον άνθρωπο της βροχής, αφήνοντας ένα απίστευτο κενό. Η χρονιά της μεταπολίτευσης ήταν χρονιά μετεωρισμού για μάς, δεν ανήκαμε πουθενά. Το μόνο που θέλαμε ήταν να ξαναγίνουμε μία οικογένεια, με μπαμπά και να πορευόμαστε εν ειρήνη. Τρία πουλάκια κάθονται. Καμμία σχέση με τη πραγματικότητα. Οπως πάντα δλδ.


...........................................

* "To τέλος στεφανώνει το έργο"

Τα ντουλαπάκια σας..μέσα

Παραμονή Πρωτοχρονιάς πάω σε συνοικιακό κατάστημα της Εμπορικής τράπεζας να κάνω μία συναλλαγή. Συνήθως προτιμώ κεντρικό κατάστημα όπου εξυπηρετούμαι κανονικά χωρίς κανένα πρόβλημα, τούτη τη φορά όμως προτίμησα το συγκεκριμμένο για να μη χάνω χρόνο.

Μπαίνω μέσα στον ειδικό χώρο ασφαλείας που έχουν όλες οι τράπεζες στην είσοδό τους, έναν στενό χώρο που με τα βίας χώραγα γιατί είχα και κάτι σακκουλίτσες μαζί μου, με ¨διαβάζει" το μηχάνημα και ακούω μία φωνή λέει. "ανιχνεύθηκαν μεταλλικά αντικείμενα επάνω σας, παρακαλούμε βάλτε τα στη θυρίδα αριστερά".

Δεν κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά δεν άνοιγε και η πόρτα να μπώ στην Τράπεζα, οποτε βγήκα έξω και παρατήρησα μία σειρά απο μπλέ ντουλαπάκια τύπου locker όπως αυτά των γυμναστηρίων να περιμένουν εκτός τραπέζης, στο έδαφος το ένα πάνω στο άλλο, για να δεχθούν τα μεταλλικά μου αντικείμενα που ανιχνεύθηκαν και δεν μπορούσα να μπώ στη τράπεζα..δλδ το πιστόλι, τη χειροβομβίδα, τον πτυσσόμενο λοστό, το σουγιά..μη τρελλαθούμε τώρα.

Ρωτάω έναν υπάλληλο, "τι πρέπει να βάλω εκεί"

και μου λέει "μεταλλικά αντικείμενα εκτός απο κέρματα".
Για να δούμε τι να πρωτοβάλλω. Είχα ψωνίσει και κάτι δώρα για τα ανήψια μου, αυτοκινητάκια..στη θυρίδα
κλειδιά ..στη θυρίδα
κινητό..στη θυρίδα ( όμως αν παρουσίαζε πρόβλημα η συναλλαγή μου και ήθελα να μιλήσω με το κινητό, τι θα γινόταν..θα έβγαινα έξω, θα ξεκλείδωνα το ντουλάπι, θα έπαιρνα το κινητό, θα κλείδωνα το ντουλάπι, θα χτυπάγανε οι συναγερμοί και φτού ξελεφτερία;)
περιεχόμενο τσάντας ήτοι

α) φακός β) μεταλλικό κουτάκι χαπιών γ) στυλό όχι bic δ) πουδριέρα-κραγιόν ε) ψηφιακή μηχανή ζ) σετ μανικιούρ, η) κομπολόγι (εχει μεταλλική αλυσιδίτσα) και θ) τη τσάντα γιατί έχει μεταλλικό κούμπωμα...στη θυρίδα

Α! τώρα πάμε στα δύσκολα. Στα μεταλλικά είδη μήπως συμπεριλαμβάνονται..
το κολλιέ, σκουλαρίκια, δαχτυλίδια και το χαλκά στη μύτη που φοράω...στη θυρίδα
μήπως θέλετε και τα παπούτσια μου που έχουν μεταλλική αγκράφα;

η ζώνη που κρατάει το παντελόνι μου είναι σιδερένια..
οι μπρετέλλες του σουτιέν μου είναι επίσης μεταλλικές

καθώς και το φερμουάρ του παντελονιού μου...

Μα πώς να ξεντυθώ η έρημη μέσα στο χιονιά, μήπως έχει προνοήσει η διεύθυνση και για αποδυτήρια ;

ΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΡΕΛΛΑΘΕΙ κυρία Εμπορική μου Τράπεζα ΕΝΤΕΛΩΣ?????

Ολες οι άλλες τράπεζες έχουν πόρτες ασφαλείας, μόνο εσείς όμως έχετε την απαίτηση απο τους πελάτες σας να βάζουν τα πράγματά τους σε ντουλαπάκια με θέα το δρόμο!!!
Μα δεν είμαστε καλά.

Εκανα φασαρία βέβαια και μπήκα.

Και μία γλυκανάλατη ταμίας μου είπε ότι το σύστημα αυτό το κάνουν "για την ασφάλειά τους". Τσίφτισσα η μανδάμ! Ενώ οι άλλες οι τράπεζες που δεν διαθέτουν μυαλό ξουράφι δεν νοιάζονται για την ασφάλειά τους! Ρισκάρουν τη ζωή τους χωρίς να ξεβρακώνουν τους πελάτες τους!

Οποιος είναι για τη συγκεκριμμένη τράπεζα να φοράει σαγιονάρες και μπουρνούζι κάτω απο το παλτό του χωρίς εσώρουχα πάντα καθώς μερικα έχουν μεταλλικά κουμπώματα και στράς ! Αν πάλι επιμένετε και είσθε και καλλίγραμμοι επιτρέπονται και τα τόπ λες.

Ενα σωβρακάκι αρκεί

για τη μέγιστη συναλλαγή!

Αιντεεεεεεεε! Ζαγάρια!

Καλή χρονιά

Εύχομαι για μια νέα χρονιά, χωρίς πολέμους, χωρίς αίμα, χωρίς πικρίες, χωρίς μίση για μιά νέα Ελλαδα όπως μας αξίζει

Πετώντας βαρίδια

Του έτους που παρήλθε. Πολύ υγιές σπορ, σας το συνιστώ χωρίς επιφύλαξη.

α) Τα δικά μου βαρίδια

Χρονιά προσγείωσης στα μαλακά ηταν το 2008, οι φόβοι που είχα για την ανάμειξη με την οικογένεια του ανδρός μου εξανεμίστηκαν, όλα καλά, ήρεμα και κυρίως αγαπημένα. Διδακτική η χρονιά απο αυτόν τον τομέα, δεν έχει νόημα να φοβάμαι το δράκο που ίσως εμφανισθεί ίσως όχι. Καταστρέφω την ημέρα μου, άσε που ο δράκος αν εδεήσει να έρθει μπορεί και να μοιάζει με απλή σαύρα.

Πολύ τρέξιμο μα πάρα πολύ. Να μη μπορώ να προγραμματίσω τί-πο-τα ούτε για την επόμενη μέρα, όλα να γίνονται στο φτερό! Φτερά στον άνεμο η καθημερινότητα που όμως βρίθει απο την ποικιλία του απρόσμενου. Και παρόλλη τη μουρμούρα μου, ναί! δεν ήταν άσχημη η κατάσταση αυτή. Πολύ ενδιαφέρουσα η προσαρμογή στο ό,τι ήθελε προκύψει, έτσι κι αλλιώς ήμουνα καλή στις κρίσεις (εκεί που παρέλυαν όλοι, τα πήγαινα μιά χαρά και τρα λα λα), το έχουμε ξαναπεί, οι κρίσεις, το άγχος και η πίεση εμένα με θρέφουν, ενώ η ηρεμία, η ησυχία και ολα στοιχιμένα στα κουτάκια τους, με πετάνε στα ερέβη της βαρεμάρας, η τάση για crisis creation γίνεται έντονη. Οποιος θέλει να του οργανώσω μία κατά φαντασία κρίση, ή να με φωνάξει ή να δεί την ταινία "Wag the dog" με τον Dustin Hoffman.

Φυγές και εκδρομές υπήρξαν πολλές, ούτε τα σβκ δεν καθόμασταν ήσυχοι, το καπελλάκι μας και δρόμο. Είναι και το χόμπυ της φωτογραφίας που ξεκίνησε απο τον Κ αλλά που κόλλησε και σε εμένα, τώρα πιά βαριέμαι να γράφω, προτιμώ να αποτυπώνω τον κόσμο μέσα απο τα μάτια μου και μετά να βλέπω πώς άλλοι άνθρωποι κάνουν το ίδιο με τα δικά τους μάτια της ψυχής. Πόσες ματιές ανταλλάξατε σήμερα; Πόσες ματιές σου μίλησαν και θέλησες να σχολιάσεις τις απεικονίσεις άλλων, όπως στα μπλόγκς; Ας βάλω και λίγο χρώμα στις σκέψεις μου, όχι ξερά κείμενα.

Αραιώσαμε να πηγαίνουμε στο Ναύπλιο μετά που οι γείτονες δηλητηρίασαν το σκύλο μας. Καθώς και τα άλλα 9 σκυλάκια που τάϊζα και φρόντιζα. Ο πονος αφόρητος, σαν να έχασα ένα παιδί. Ακόμη αφουγκράζομαι το γάβγισμά του, έχω την αίσθηση της ουράς του στα χέρια μου. Δεν τους συγχώρησα γι αυτό! Εχουν λέει πρόβλημα με τ' αδέσποτα. Αντί να λύσουν το πρόβλημα στειρώνοντας τα ζώα και εκπαιδεύοντας τον κόσμο να μη τα πετάει στο δρόμο, το στραγγαλίζουν πετώντας φόλες και μέσα στους κήπους των σπιτιών. Εμετικές συμπεριφορές που συνεχίστηκαν όταν οι δήμοι της περιοχής παίζανε μπαλλάκι την υγεία των τουριστών και των κατοίκων ανακατεύοντας αρδευτικό νερό με πόσιμο και στέλνοντάς μας όλους στα νοσοκομεία με γαστρεντερίτιδες, γυναικολογικά και μολύνσεις παντού. Εδώ δεν νοιάζονται για την υγεία των ανθρώπων, των κατοίκων δλδ για να μη μιλήσω για τους επισκέπτες, για τα ζώα θα ενδιαφερθούν; Πράγματι δεν είχα καταννοήσει το επίπεδο πολιτισμού τους.

Δεν μου αρέσει ΑΥΤΗ η Ελλάδα κύριοι, έτσι όπως την κακοποιείτε, έτσι προτιμώ να μη σας πλησιάζω, πάω νότια-ανατολικά-δυτικά-βόρεια οπουδήποτε μακριά σας.

β) Τα βαρίδια του κόσμου

Το 2008 πέρασε γρήγορα. Ο Δεκέμβριος σκοτεινός μήνας, η αποτρόπαιη δολοφονία του παιδιού, η στάση των κυβερνώντων λυπηρή, ουτε που καταλαβαίνουν τι τους γίνεται, οι πορείες των μαθητών που προσπαθούν να εισακουστούν μέσα στο κυκεώνα της αναξιοσύνης, με συντάραξε. Συνεχίζει να με συνταράζει.

Η Ελλάδα δεν λειτουργεί, μα λειτούργησε ποτέ; Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν κάθε πέρυσι και καλύτερα. Πώς καταφέραμε και απο άνθρωποι γίναμε "εαυτούληδες"? Κρίση; Kύττα γύρω σου τα μώλ,σαν μανιτάρια όλο και περισσότερα ανοίγουν, αλλά κανένα δεν έκλεισε ακόμη λόγω κρίσης..ποιοί τα συντηρούν; κάποιοι πάντως ψωνίζουν, συνεχώς γεμάτα είναι. Προφανώς υπάρχει χρήμα που κινείται..πρός ποιά κατεύθυνση όμως? Συνεχώς νέα ανοίγουν φτηνοί πειρασμοί εσαει.

Κάτι δεν πάει με την Δανιμακία. To be or not to be είναι να αναρωτιέται κανείς.

γ) Τι να ευχηθώ για το νέο έτος;

Παλιά έκανα ευχές που μερικές ξεστόμιζα, άλλες όχι ελπίζοντας να πραγματοποιηθούν, με τις ελπίδες συνήθως μένω. Οχι δεν κυτταω αυτές που δεν έγιναν, κυττάω μόνο μήπως οι ευχές μου ήταν εκτός πραγματικότητας, γιατί αν ναί, τότε δεν θα πραγματοποιούντο ποτέ. Είμαι πολύ down-to-earth άνθρωπος, τα όνειρα τα αφήνω για ανθρώπους που τα βρήκαν έτοιμα και δεν χρειάστηκαν να τρίψουν τα μούτρα τους στα σκ. Αν κάτι δεν πραγματοποιηθεί, φταίνει οι υπερφίαλες προσδοκίες μου. Φταίω εγώ και κανείς άλλος.

Υγεία

Γιατί χωρίς αυτήν τίποτα δεν έχει νόημα. Χωρίς αυτήν είμαστε αχυράνθρωποι με ένα "φού" μας παιρνει το αγέρι

Υπομονή

Δεν την έχω, είμαι πολύ ανυπόμονη. Συγκριτικά πάντα με το παρελθόν έχω βελτιωθεί, παραμένω όμως αρκετά ανυπόμονη. Ιδιαίτερα με τους ηλικιωμένους. Δεν τους καταλαβαίνω καθόλου, να το πώ αλλιώς, καταλαβαίνω κάποιους απο αυτούς, κάποιους που δεν έχουν γεράσει και το βάλει κάτω, αλλά όχι τους άλλους.

Θέλω να ξεφύγει η Ελλάδα απο την αναξιοσύνη. Να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι. Χωρίς να χρειάζεται να φωνάζουμε, να ουρλιάζουμε για το αυτονόητο

Καλή χρονιά σε όλους!

.....................................................

Ο πίνακας "Η κραυγή " είναι του Ε.Munch (σε puzzle 260 κομματιών)

Χρόνια πολλά

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένες στιγμές με την οικογένειά σας, με τους αγαπημένους σας, με ό,τι σας ευχαριστεί. Yγεία, χαρά, ευτυχία και πολλά, πολλά χριστουγεννιάτικα δένδρα..

Με τις ευχές μου για μιά καλύτερη χρονιά, με ελπίδα για τις μέρες που θα έρθουν.

Καλά Χριστούγεννα

Κλέφτες γνώσης

Δουλειά, δουλειά με το ένα μάτι στην καθημερινότητα, το άλλο στα γενόμενα. Ολη μέρα ήμουνα στο κέντρο της Αθήνας. Ξεκίνησα απο το Σύνταγμα, έκανα ένα μεγάλο κύκλο ως τη Πειραιώς και μετά ξαναβρέθηκα πλ. Κολοκοτρώνη, με τα πόδια εννοείτε. Και βέβαια πορείες, διαμαρτυρίες, δακρυγόνα.

Στο τέλος της ημέρας μου πέρασα απο ένα βιβλιοπωλείο με σπασμένη βιτρίνα.
Μπήκα μέσα και μεταξύ των άλλων ρώτησα αν τους κλέψανε τίποτα, αυτοί που έσπασαν τα τζάμια .

"Μπααα! " μου λέει ο υπάλληλος, "σιγά μη κλέψουν βιβλία. Ενώ αν πουλάγαμε ηλεκτρονικά ή ρούχα..θα βουταγανε και τα σώβρακά μας".

Στη Θεσσαλονίκη όμως ανοίξανε ένα βιβλιοπωλείο και σήκωσαν όλα τα gadgets, ελπίζω να πήραν και κάποια βιβλία ώστε να επαληθευθεί αυτό που είχε πεί ένας παλιός καθηγητής φιλόλογος "Οτι θα πήγαινε μάρτυρας υπεράσπισης στο κλέφτη βιβλίων"!!!

Τους λίγους αυτούς λοιπόν κλέφτες βιβλιοπωλείων μήπως θα έπρεπε να τους επιβραβεύουμε που δεν ακολούθησαν τη πεπατημένη αλλά που ενδιαφέρονται και για κάτι παραπάνω, για μιά γνώση, για μία ιδέα, για έναν καλύτερο κόσμο;

"Εσύ δεν ψώνισες τίποτα"? Ναί, δεν άντεξα και πήρα 4 βιβλία.

Το "Φάκελλος Πουτσίνι" της Αλεξάνδρα Ουϊλσον,

το graphic novel "Logicomix" του Αλ. Δοξιάδη,

την "Ασπρη Τίγρη" του Aravind Adiga (βραβείο Booker 2008)

και "τη Σιωπή των Βιβλίων".

Φέτος τα Χριστούγεννα μόνο βιβλία θα χαρίσω. Σε μελλοντικούς ίσως "Κλέφτες γνώσης" που πιθανώς να ενδιαφέρονται για τη προσωπική τους εξέλιξη, για κάτι παραπάνω απ' αυτά που η καταναλωτική κοινωνια μας προωθεί.

Aftermath

μετά από όλα αυτά που είδα, διάβασα και άκουσα φοβάμαι ότι

.........σε ένα μήνα θα τα έχουμε όλα μασήσει, μαζί με τις συγνώμες και των πολιτικών και των πολιτών και καταπιεί
.........θα γυρίσουν τα παιδιά στα σχολεία τους, μαθήματα, εξετάσεις, προβλήματα, το μέλλον τους (όποιο), ό,τι έγινε έγινε
........ όλοι θα γίνουν Θωμάδες και θα απαρνηθούν την αναμιξή τους στο οτιδήποτε, ακόμη και στην ΑΔΡΑΝΕΙΑ - προβλέπονται πολλά κορδώματα εδώ.
ο Δερβενιώτης μιά χαρά τα είπε εδώ

και στο εξάμηνο
......... θα είναι σαν να μην έγινε και τίποτα, ιδιαίτερα αν βγεί ΑΛΛΟ ΕΝΑ νέο βατοπαίδι.

Τα χειρότερα πάντα έρχονται.

Στο όνομα της δημοκρατίας

....ας φορέσει ο κάθε ένας μία κουκούλα, ένα κράνος, μία μάσκα, να πάρει ένα λοστό και ν' αρχίσει να σπάζει καταστήματα και αυτοκίνητα. Ιδιαίτερα αν είναι ανήλικος ή φοιτητής.

....δικαίωμά του θα είναι ως μελλοντικός ενήλικος πολίτης να δείξει στους κυβερνώντες, την έμπρακτη άποψή του για τα πάντα, να εκφράσει τον θυμό του καταστρέφοντας ξένες περιουσίες και σπάζοντας μερικά κεφάλια.

Στο όνομα της δημοκρατίας οι γιοί και οι κόρες των μπαμπάδων τους λεηλάτησαν και έκαψαν κατάστημα στα Εξάρχεια ανθρώπου που το υπερασπίστηκε με κυνηγετική καραμπίνα. Τον απείλησαν να τον σκοτώσουν αν ξαναπλησιάσει την επιχείρησή του. Και δεν ήταν το μόνο.

Στην τηλεόραση είπαν δημοσιογράφοι ότι η πλειοψηφία των κουκουλοφόρων ήταν νέοι + - 18 ετών. Στο όνομα λοιπόν της δημοκρατίας αυτοί οι νέοι τιμωροί, τα έκαναν λίμπα στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, νέα παιδιά που πολλά δεν εργάζονται αλλά ζουν απο τα λεφτά που τους δίνουν οι γονείς τους. Αντίστοιχα έμαθαν νωρίς να καταστρέφουν τα σχολεία τους ή και τις Σχολές/Πανεπιστήμιά τους όταν κάνουν καταλήψεις και να περνάει πάντα το δικό τους. Ακολούθησαν τα χνάρια των πατεράδων τους που παρκάρουν όπου τους βολεύει και που ίσως βάζουν χέρι σε επιχειρήσεις ή και φεσώνουν τον οποιονδήποτε. Η Ελλάδα του "ωχ αδελφισμού" και της αρπαχτής.

Τι είναι αυτό που τους λείπει, πέρα απο φαιά ουσία; Ετσι θ' αλλάξουν τον κόσμο; Αύριο θα ξυλοκοπήσουν τον καθηγητή που τους έκοψε και θα σκοτώσουν στο ξύλο τη γριά άστεγη για πλάκα;

Ελέχθει σε συζήτηση στην τηλεόραση ότι εκφράζουν την αγανάκτησή τους γι' αυτή την Κυβέρνηση με τον τρόπο αυτό. Την Κυβέρνηση που η πλειοψηφία των μπαμπάδων τους και οι ίδιοι, επέλεξαν να κυβερνάει την Ελλάδα. Να φύγει λοιπόν η παρούσα κυβέρνηση και να έρθει ίσως μία άλλη που θα κάνει ακριβώς τα ίδια, ξεχαρβαλώνοντας κι άλλο τη χώρα. Το έχουμε ξαναδεί το έργο με παλαιότερες κυβερνήσεις.

Στο όνομα της δημοκρατίας γίνονται παγκοσμίως τα χειρότερα εγκλήματα.

Και ΔΕΝ αναφέρομαι στον θάνατο του 15χρονου που απλά έτυχε να είναι εκεί (όπως είπαν αυτόπτες μάρτυρες). Οι ταραχές είχαν ήδη ξεσπάσει ΠΡΙΝ ο άτυχος νέος χάσει τη ζωή του. Οι πλέον αθώοι την πληρώνουν.

Ούτε είμαι υπέρ της Αστυνομίας και τις μεθόδους της καταρράκωσης του καθενός απο εμάς. Υποτίθεται ότι προστατεύει τους πολίτες ενώ ως τώρα δεν έχω δεί καμμία προστασία. Το αντίθετο μάλιστα. Η Αθήνα έγινε Ανοχύρωτη Πόλη και αυτοί απλά πέταγαν δακρυγόνα.

Με στενοχωρεί που η Ελλάδα πάει κατά διαόλου, το μέλλον της ζοφερό με αυτούς τους αυριανούς "δημοκρατικούς" πολίτες της.

(Η φωτογραφία είναι απο εδώ)

Ο θάνατος του 15χρονου

Ακουσα το γρήγορο βιογραφικό του θύματος, "παιδί καλής οικογένειας, με πατέρα πολιτικό μηχανικό και μητέρα κάτοχο καταστήματος στη Βουκουρεστίου". Ακουσα για τον αναίτιο θάνατό του απο σφαίρα ειδικού φρουρού, ωρα 9 το βράδυ κάπου στα Εξάρχεια.

Αυτό που δεν άκουσα είναι

ΤΙ ΓΥΡΕΥΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΥΤΟ ΕΞΩ ΧΘΕΣ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΣΕ ;

Αυτός ο "γόνος μιάς τόσο καλής οικογένειας" που ανέφερε τηλεπαρουσιάστρια, τι στην ευχή έκανε έξω με τα φιλαράκια του να προκαλούν τον λάθος άνθρωπο, τη λάθος ώρα και

να συνεισφέρουν στη βία;

Τι έλειπε απο τη ζωή του και έπρεπε να χτυπηθεί έστω και λεκτικά με ειδικούς φρουρούς εκπαιδευμένους στο πυροβολείν;

Οι γονείς του που ήταν; Ηξεραν που βρίσκεται;

Ο θάνατός του είτε απο ανθρώπινο χέρι είτε απο ατύχημα, είτε απο τη κακιά στιγμή, θα διελευκανθεί.

Το ερώτημά μου όμως παραμένει. Το ίδιο ερώτημα θα ταλανίζει τους άτυχους γονείς του.

Αλλαγή πορείας & απολογισμός

Βαρέθηκα να γκρινιάζω για όλα. Τίποτα δεν αλλάζει, ό,τι και να λέω. Οπότε ας το ρίξω..στα Χριστούγεννα. Εχετε δεί τις τιμές της αγοράς; Τι έγραψες πιο πάνω; ΔΕΝ ΘΑ ΓΚΡΙΝΙΑΞΕΙΣ.

ΟΚ.

Ας κάνω λοιπόν ένα check-out του 2008

Το θέμα μέσης μου πάει να λυθεί επιτέλους. Μετά απο σωρεία εξετάσεων ο ντοτόρος σκοπεύει να με ξεπιάσει με 2 ενέσεις..κάπου θα τις κάνει πάνω στο μύ, στο νεύρο, στον σπόνδυλο, στη μύτη μου, στη μύτη του, ούτε ξέρω που. Οι ενέσεις με χαλάνε αφάνταστα, τις φοβάμαι σαν τον διάολο. Πόσο μάλλον αυτές οι της ορθοπεδικής φύσεως. Αναβάλλω το όλο θέμα για μετά τα Χριστούγεννα. Η λύση βρέθηκε..η εφαρμογή είναι δυσκολοχώνευτη. Ενώ η γαλοπούλα, μιά χαρά θα τη φχαριστηθώ κιόλας. Δεν θα ξεχάσω τα μοναδικά χριστούγεννα της ζωής μου πρίν 4 χρόνια που είχα τραπέζι καποιους φίλους μας Καθολικούς και φάγαμε ανήμερα ΨΑΡΙ. Ολη η Αθήνα μύριζε ψητό, εμείς κάναμε Σαρακοστή. Τόπα, τελείωσα - πήρα αφεση.

Το θέμα συγγενών με είχε πιάσει απο κάτω φέτος. Χρειάζεται να αλλάξω πορεία. Ελπίζω να τα καταφέρω να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στη κα Π, που βαριέται μόνη της αλλά που δεν ρίχνει νερό στο κρασί της δλδ τσακώνεται και βρίζει όλο τον κόσμο. Να αφιερώνω περισσότερο χρόνο βγάζοντάς την έξω και προστατεύοντας τον εαυτό μου απο τα λογείς σχόλια που κάνει για όλους. Λίγο κουφαμάρα θα είναι το καλύτερο εδώ. Να μην ακούω. Και κυρίως να μη βγάζω λάθος συμπεράσματα.

Θέλω λίγη περισσότερη δουλειά, γιατί αυτή που κάνω δεν έχει κάτι καινουργιο να μου δώσει και βαριέμαι τη μονοτονία. Μ' αρέσει να κάνω εξωτερικές δουλειές, μια χαρά τα πάω σε συναλλαγές με το δημόσιο. Σκέφτομαι μάλιστα να επικεντρωθώ σε αυτό. Οσο για το περπάτημα, ή με συγκοινωνίες πηγαίνω ή με τα πόδια. Πέντε χιλιόμετρα την ημέρα μέσον όρο. Και που να είχα και σκύλο.

Θέλω να βελτιώσω τη μαγειρική μου. Αμα ακολουθω τη συνταγή όλα είναι όνειρο. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν αφήνω τη φαντασία μου ελεύθερη. Το αποτέλσμα ούτε οι αδέσποτοι σκύλοι δεν το τρώνε, το μυρίζουν και αρχίζουν να ουρλιάζουν.

Φέτος αφιέρωσα ελάχιστο χρόνο στους φίλους μου, όλο δεν προλάβαινα, όλο δεν μπορούσα. Του χρόνου ελπίζω να μη συμβεί ξανά αυτό. Φέτος όμως έκανα μία καινούργια φίλη. Σιγά! θα πείς το δύσκολο. Ομως για μένα είναι πολύ δύσκολο να ανοίγομαι σε γυναίκες. Τις φοβάμαι κατά βάθος και είμαι πολύ ανταγωνιστική. Ομως ορίστε που προέκυψε και αυτό. Ελπίζω να συνεχιστεί και το 2009!

Οπότε μπαίνω σε εορταστική περίοδο αισίως.

Κράτος ΚΙΝΔΥΝΟΣ για το πολίτη

..έχει γίνει η Ελλάδα. Το κράτος δεν στέκεται δίπλα στον πολίτη όπως σε άλλες χώρες, στέκεται απο πάνω του με ένα ρόπαλο στο χέρι !. Που σε πονεί και που σε σφάζει, όπως έλεγε η γιαγιά μου.

Οι φαρμακοποιοί απεργούν γιατί δεν τους πληρώνει το κράτος τα οφειλόμενα απο τα φάρμακα που διέθεσαν σε ασθενείς. Δεν μπορούν να δίνουν άλλο βερεσέ, έτσι αναγκάζουν τους έχοντες βιβλιάρια δημοσίου να πληρώνουν τα φάρμακα που τους γράφει ο γιατρός και μετά οι ασθενείς να πηγαίνουν στις Νομαρχίες και να παίρνουν πίσω το 75% απο τα λεφτά τους.

Πρίν συνεχίσω να πώ ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ. Είμαι με το μέρος των πολιτών που βρίσκονται για μιά φορά μέσα στην αρένα: Οταν τσακώνονται τα λιοντάρια με τις τίγρεις, την πληρώνουν τα κουνέλια. Ο νικημένος άρα δυνατός θα το ρίξει στο κυνήγι, ο αδύνατος και ηττημένος θα ξεσπάσει στα κουνέλια.

Δεν έχετε ιδέα τι σημαίνει να πηγαίνετε στη Νομαρχία για να πάρετε πίσω χρήματα. Τι ταλαιπωρία, τι χαμένος χρόνος, τι άδικη συμπεριφορά, τι φτύσιμο τελικά, τρώμε σαν πολίτες ενός κράτους απόντος.

Εδώ δεν μιλάμε για τις κλωτσιές που μας ρίχνουν οι λογείς κώτσοι, αντρίκοι, γιωργούληδες, όποιοι κυβερνάνε, στα καλάθια της νοικοκυράς. Εδώ μιλάμε για τη γνώμη που έχει το κράτος για τον πολίτη. Για το τρόπο που συμπεριφέρεται πρός τον πολίτη που στηρίζει τα κόμματα και ψηφίζει τη κυβέρνηση. Μία κυβέρνηση που δεν διστάζει να θυσιάσει τα κουνέλια της.

Κινδυνεύουμε όλοι απο ένα τέτοιο κράτος. Η κάθε ροπαλιά, επίπονη.

Μία όμως θα μας αποτελειώσει.

Κάθε μέρα που περνάει αντιμετωπίζω διάφορες καταστάσεις στις συναλλαγές μου με το Δημόσιο κυρίως αλλά και με ιδιωτικούς φορείς. Σήμερα όμως ήταν ημέρα για φίλημα. Φρίκαρα με την κυρία που στο φαρμακείο εξιστορούσε τι τράβηξε για να πάρει πίσω 75 ευρώ απο τη τοπική Νομαρχία. Τις ώρες που περίμενε όρθια (μία γυναίκα σχεδόν φαλακρή απο τη χημειοθεραπεία, βάρους 40 περίπου κιλών) μαζί με άλλους που υπέφεραν.

Η αισχροκέρδεια δεν ωφελεί κανέναν. Εντούτοις στην Ελλάδα τείνει να αντικαταστήσει τον Εθνικό Υμνο.

Το άφαντο χαμόγελό μας

Περπατάω στους δρόμους και κυττάω τα πρόσωπα του κόσμου που βιαστικά περνάει απέναντί μου. Ολοι μα όλοι έχουν ένα κοινό σημείο. Ενώ οι ηλικίες παίζουν, από τους πολύ νέους μέχρι τους ηλικιωμένους, υπάρχει ένα βαρύ και ασήκωτο ύφος, ένα συνοφρυωμένο μέτωπο, ένα κατσούφικο στόμα. Νέα κορίτσια αγριοκυττάζουν μουρτζούφλικα και μουτρωμένα. Τι κι αν είναι στα μαγαζιά, τι κι αν δοκιμάζουν ρούχα και αξεσουάρ, το πρόσωπό τους δεν φωτίζεται ποτέ. Απορώ, άραγε τα χαμόγελα τα φυλάνε για τους/τις εκλεκτές;

Ο αντίποδας έρχεται απο ένα γκρούπ αλλοδαπών. Τους άδειασε το εκδρομικό πούλμαν μπροστά στο Κέντρο Αττικα για να ψωνίσουν. Μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, με έντονα χαραγμένες τις ρυτίδες του γέλιου στα πρόσωπά τους. Χαρωπές μορφές ακόμη και όταν κυττούν τα εμπορεύματα.

Γελάνε οι ξένοι περισσότερο απο εμάς?

Οχι δεν φταίει ο τιμάριθμος, οι απαιτήσεις απο τη ζωή και οι μισθοί. Πάντα κατσουφιασμένοι πορευόμαστε, αυτό το πρόσωπο βγάζουμε πρός τα έξω και όσοι χαμογελούν ή έχουν χαρωπό ύφος χαρακτηρίζονται ως "ξένοι" ή τρώνε και τη ρετσινιά "χάχας-χαζοχαρούμενη". Αναρωτιέμαι γιατί οι άλλοι λαοί να βλέπουν ίσως τη φαιδρά πορτοκαλέα της ζωής όταν αντίστοιχα για μερικούς υπάρχει φτώχεια, μιζέρια, χαμένα όνειρα όπως σε εμάς. Γιατί να διακωμωδούν τα όποια χάλια τους και εμείς όχι. Οταν όμως πετύχουμε κάποιο ευχάριστο πρόσωπο, ένα χαμογελαστό, ευπροσήγορο υπάλληλο, δεν είναι σαν ν' ανοίγει ο ουρανός; Δεν αισθανόμαστε ότι χαλάλι που κουραστήκαμε, το χαμόγελο του/της Χ μας αποζημίωσε;

Ομως δεν ακολουθούμε την εξαίρεση, δεν χαμογελάμε σχεδόν ποτέ. Και αυτό κάτι λέει για το τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη ζωή που είτε μας χαρίζεται είτε όχι, πάντα θα ζητάμε κι άλλα.

"Μωρέας" αντί για Μορέας

Αυτό που με ενοχλεί πολύ στην Ελλάδα είναι ότι φωνάζουμε, κάνουμε φασαρία, βρίζουμε, βγαίνουν οι διάφοροι στα παράθυρα της τηλεόρασης, γίνεται λεκτικός χαλασμός χωρίς καμμία πράξη και ουσία. Οταν έρθει η στιγμή να τα βάλουμε σε εφαρμογή..να κάνουμε διαμαρτυρία αντί να τη συζητάμε..τίποτα δεν γίνεται. Λές και το ζητούμενο είναι η ΦΩΝΗ!

Ας πάρουμε τα διόδια στην Ε. Ο. Κορίνθου-Τριπόλεως τον περίφημο Μορέα. Επί σειρά ετών τα διόδια ήταν 2 ευρώ. Μετά όταν ανέλαβε η Αττική Οδός το έργο, έγινε 2.80, αγανακτήσαμε και αρχίσαμε να μη πληρώνουμε. Πρίν φθάσουμε στα διόδια στρίβουμε πρός Κουταλά (όταν πηγαίνουμε Ναύπλιο) και παίρνουμε τη παλιά ανευ διοδίων Εθνικη οδό. Αγοράζουμε και ψωμί απο τον Αγ. Βασίλη..μιά χαρά είμαστε. Αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε και κορόϊδα.

Το πρόβλημα φαίνεται όταν αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στη Βυτίνα. Εδώ αναγκαστικά παίρνουμε την Ε. Ο. γιατί να πάμε Τρίπολη απο τον Αχλαδόκαμπο είναι σαν να θέλουμε να οδηγήσουμε την Αθηνών-Πατρών με πάγο χωρίς αλυσίδες = καρμανιόλα. Φθάνουμε στα διόδια.

Εχουν αυξηθεί σε 2.90 ευρώ. Για έργα που ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ. Η διαδρομή χάλια, με χαμηλή νέφωση, σημειωτόν να οδηγούμε όλοι σε μία λωρίδα γιατί την άλλη την έχουν φράξει ...για τα έργα που θα γίνουν. Μπουλντόζες σε ένα μικρό μέρος παρκαρισμένες για να ξεχερσώνουν, ενώ τα οχήματα (τα λεωφορεία, ΚΤΕΛ, φορτηγά, νταλίκες, μηχανες και αυτοκίνητα) στριμώχνονταν για πολλά χιλιόμετρα σε 1 στενή λωριδίτσα. Αυτό κι αν είναι ΑΙΣΧΟΣ! Γιατί φράζουν ΟΛΟ το δρόμο μέχρι το Αρτεμήσιο, ιδιαίτερα τα σβκ που ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ; Σταματημένοι οι εξσκαφείς στην άκρη, κανένας εργατης δεν ήταν εκεί και οι εκδρομείς να παιδεύονται. Να κλείσεις το κομμάτι εκείνο που δουλεύεις, όχι όλη την Εθνική Οδό! Ελεος πιά!

Είναι γνωστό ότι για το όνειρο ζούμε. Η εκδρομή πρός το χωριό Πάος - Αχαϊας ήταν πανέμορφη μέσα στα κόκκινα και κίτρινα χρώματα του φθινοπώρου. Ξεχάσαμε και το δρόμο και τα διόδια. Πνιγήκαμε στα κόκκινα κλαδιά, πράσινα λιβάδια, κίτρινα δένδρα.Η φύση καταπληκτική, περάσαμε έναν όμορφο υδροβιότοπο όπου αγριόπαπιες περπατούσαν στο δρόμο. Είδαμε και κυνηγούς με τα σκυλιά τους να ψάχνουν ότι απέμεινε απο τις περσινές φωτιές. Και αυτό να φάνε..δεν μπορούν η καφρίλα τους βγαίνει αυτόματα.

Μας πρόλαβε πηχτή ομίχλη και βροχή οπότε αναγκαστήκαμε να μη προχωρήσουμε. Επιστροφή.

θα ήθελα όμως να έγραφα απλά για την εκδρομή που πήγαμε..χωρίς νεύρα και δυσαρέσκειες. Και μη μου πείτε να κλείσω τα μάτια και να μη κυττάω. Αυτό κάνει όλη η Ελλάδα. Γι αυτό καταντήσαμε έτσι.

Let's save the planet

απο την ανθρωπινη ηλιθιότητα!

και την αδιαφορία.

Τη φωτογραφία τη τράβηξα χθές στη Λεωφ. Ποσειδώνος, κοντά στο Ταχυδρομείο Παλαιού Φαλήρου. Σήμερα που πέρασα ήταν ακόμη εκεί.

Αυλικές συνελεύσεις

Εχετε πάει ποτέ σε συνέλευση κατοίκων πολυκατοικίας; Εχετε δεί ποτέ τη Σαπφώ Νοταρά να ωρύεται "εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα"? Συνώνυμα και τα δύο. Στο δεύτερο κατουριέστε στα γέλια, στο πρώτο πλακώνεσθε στις καρπαζιές.

Με καλέσανε σε γενική συνέλευση απο το παλιό μου σπίτι που ζούσα με τη μαμά μου, μία ακριβοθωρούσα συνέλευση που ήταν να γίνει απο πέυσι αλλά άργησε γιατί ερχόταν (η συνέλευση) απο τη Τήνο με τα γόνατα. Ως τώρα ποτέ δεν είχα παρευρεθεί σε τέτοιου είδους cocktail parties, τα άφηνα για άλλους πιο "ξεσκολισμένους" απο εμένα. Δυστυχώς όμως η μέρα της βάπτισης είχε ορισθεί. Δεν γλύτωνα με τίποτα.

Ετσι τη περασμένη Δευτέρα, σηκώθηκα και πήγα. Ο διαχειριστής της εκεί πολυκατοικίας είπε να μαζευτούμε στην είσοδο. Μέγα λάθος. Και η αρένα της Βερόνα να ήταν η είσοδος, πάλι χαμός θα γινόταν. Συνάντηση 15 ατόμων σε ένα χώρο μιά σταλιά, χωρίς μία καρέκλα να καθίσουμε, τα σκαλιά δεν έπαιζαν είχαν κόθρα απάνω τους. Για να μπορέσουμε όλοι να βλέπουμε, βάλαμε τους ψηλούς πλάτη-τοίχο και τις πινέζες στη μέση.

Συζητήθηκαν τα κάτωθι σοβαρότατα θέματα και κρατήθηκαν και σε πρακτικά:

Πρώτο θέμα η καθαριότης. Θλιβερά κουνούσαν τα κεφάλια τους για τη κατάσταση, με απόγνωση εξιστόρησαν το γεγονός ότι η καθαρίστρια δεν έρχεται πιά να ξεβρωμίζει γιατί δεν την πληρώνουν. Ανήκουστο! Πώς τολμάει η Σβελτάνα Πι(χ2)λοβα να μην έρχεται να προσκυνήσει τζάμπα στον Οίκο του Κυρίου (κου Γιώργου, κου Νίκου, κου Τάκη). Κάτι έπρεπε να γίνει. Τελικά αποφάσισαν εκ περιτροπής οι νοικοκυρές των διαμερισμάτων να σφουγγαρίζουν και τις σκάλες. Συμφώνησα μετά χαράς. Τι με νοιάζει εμένα, δεν μένω εκεί!

Δεύτερο θέμα ο κήπος. Που όταν είχε χτισθεί η πολυκατοικία (πρίν 20 έτη) υπήρχε και ήταν πολύχρωμος και λουλουδιαστός. Στη πορεία όμως τα λουλούδια μαράθηκαν, τα δέντρα ψώριασαν, το γκαζόν φαγώθηκε απο τα μυρμήγκια και το χώμα έπεσε. Ύπήρχε ένας κηπουρός που ερχόταν, όταν όμως και εκείνος σταμάτησε να πληρώνεται, έπαψε ο γάϊδαρος να έρχεται, με αποτέλεσμα ο κήπος να τερματισθεί σαν οντότητα και να μεταλλαχθεί σε ...ξεράδι.

Η αγωνία του διαχειριστή ήταν "που θα βρούμε έτοιμο κήπο". Να τον βρούμε, να του πούμε έλα εδώ παιδί μου σε μάς που είμαστε σένιοι και ωραίοι, έτσι θα αποκτήσουμε άκοπα και ανέξοδα πάντα, τζάμπα χλωρίδα. Λύση δεν δόθηκε εδώ, θα κάνουν λεει μειοδοτικό διαγωνισμό με σφραγισμένες προσφορές που θα δημοσιευθεί στην Ναυτεμπορική!.

Τρίτο θέμα, οι λογαριασμοί. Ο διαχειριστής βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσεως (η φήμη ότι έτσι είναι απο κούνια..παίζει), απειλεί με μηνύσεις όλους που δεν του δίνουν τα κοινόχρηστα στο χέρι αλλά τα καταθέτουμε σε τραπεζικό λογαριασμό. Θέλει να τον καταργήσει γιατί είναι οργανο του Σατανά, γιατί είναι δύσκολο με το βιβλιάριο να τρέχει, να κάθεται στις ουρές για μία ενημέρωση (τα ΑΤΜ είναι και ΑΤιΜα εργαλεία του Διαβόλου). Ενώ στο χέρι είναι όλα πολύ καλύτερα. Μας γράφει και μία απόδειξη επι τόπου..και τέλος. Οσο για εκεινους που μένουν μακριά ας κάνουν ταξείδια για το μερίδιό τους, αν μένω στη Κρήτη, να έρχομαι 1 φορά το μήνα για να πληρώσω τα 20 ευρώ που μου αναλογούν.

Μήπως θα ήταν καλύτερα να αρχίσει να γράφει και με καλέμι σκαλίζοντας τα μηνύματα στα μάρμαρα της πολυκατοικίας;

Και τέλος..η διαχείριση. Δεν μπορεί άλλο κουράστηκε να κυνηγάει τους λογαριασμούς της τραπέζης . Να αναλάβει άλλος. Με γερά πόδια και ακριβές αερόσολες για την ορθοστασία.

"Ελάτε να υπογράψετε τα πρακτικά της σεπτής αυτής συνέλευσης...εδώ βάλτε το όνομά σας.."

"Τι να υπογράψω" του λέω, "δεν γράφει το χαρτί τίποτα, άδειο είναι. Που είναι τα πρακτικά;"

"Μα φυσικά και δεν γράφει τίποτα, θα τα συμπληρώσουμε ΑΥΡΙΟ τα πρακτικά. Τα γράφει με στυλό η κόρη μου που είναι καλλιγράφος ξέρετε. Υπογράψτε λοιπόν"

"Δεν είσαι με τα καλά σου που θα βάλω το όνομά μου σε άσπρο χαρτί, γκαβός παπάς σε βάφτισε"..

Και γίνεται ένας τρικούβερτος καυγάς. Φώναζα για τουλάχιστον μισή ώρα.

Μετά δεν μπορούσα να πώ λέξη. Είχα πάθει αφωνία.

Γι αυτό σας λέω, ΜΑΚΡΥΑ απο συνελεύσεις, τους διαχειριστές πλακώστε τους στις φάπες ΠΡΙΝ τις συνελεύσεις και μην υπογράφετε τίποτα.