Τοους καλοκαιρινούς μήνες Ιούλιο- Αύγουστο μένω Αθήνα γιατί η πόλη αδειάζει και είναι παράδεισος.

Παράδεισος να οδηγείς το πρωϊ, παράδεισος το κέντρο της Αθήνας για περίπατο. Ησυχία απόλυτη, χαρά Θεού.

Δεν πάω πιά διακοπές τότε γιατί

Ολοι οι Αθηναίοι φεύγουν πατείς με πατώς σε πρός όλες τις κατευθύνσεις λές και τους έχουν βάλει πίσσα και πούπουλα.

Οχι βέβαια γιατί κάνει ζέστη, τον ίδιο καιρό είχε φέτος και τον Ιούνιο. Φεύγουν γιατί τώρα "πρέπει να φύγουν", σαν τα κοπάδια των προβάτων που ακολουθούν τις εντολές του κριαριού, φεύγουν όλοι γιατί πρέπει να κάνουνε μπανάκια, να δείξουν τις κορμάρες τους που έχτισαν με 1000 κόπους στα γυμναστήρια, να κάνουνε τρελλίτσες (για τις οποίες θα καυχώνται αργότερα), να μαυρίσουν (και στα σημεία που δεν τα βλέπει ποτέ ο ήλιος. Υπάρχει όμως επ ' αυτού και θεία δίκη, γιατί σε μερικές περιπτώσεις πρώτα τσουρουφλίζονται, μετά ξεπετσώνονται, μετά πάνε στους γιατρούς και στο τέλος μαυρίζουν αφού αλλάξουν από άσπρο σε ρόζ, σε κόκκινο, σε μώβ και στο ποθητό μαύρο) και τον υπόλοιπο κόσμο να τσαντίσουν.

Και τις μέρες που έχουν κλείσει εισιτήρια για φευγιό χαλάνε τα καράβια, ακυρώνονται πτήσεις, άπειρες καθυστερήσεις, έρχονται τα ΜΜΕ και νάαα τα παράπονα.

Κάθε χρόνο τα ίδια..βαρεθήκαμε να τα βλέπουμε. Ολο το χρόνο έχουν οι πλοιοκτήτες να κάνουν σέρβις στα σαπιοκάραβά τους και να τα έχουν έτοιμα για τις ορδές των τουριστών, για να μην χαλάνε, να μην καθυστερούνε..τι στο διάλο βλάκες είναι? Δεν θέλουνε να βγάζουνε έξτρα λεφτουδάκια? Γιατί χαλάνε τα καράβια τις ημέρες των μεγάλων εξόδων και όχι τις άλλες μέρες? Και μη που πείτε ότι φταίνε πάντα τα μπωφόρ...μη χέσω! Κάτι άλλο γίνεται, κάτι πολύ στραβό.

Κουτσά-στραβά φτάνουνε στον προορισμό τους. Και τι κάνουν εκεί? Απλά βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους, δηλαδή φέρονται σαν

Δεν σέβονται τους ντόπιους, τους βρίζουν, τους θεωρούν καράβλαχους. Μέρα νύχτα χαλάνε τον κόσμο είτε φωνάζοντας, είτε μαρσάροντας τα μηχανάκια, "ήρθαμε βρέεεε να μας χαίρεστε". Ασε δε την κατανάλωση νερού. Καλά τώρα τους ήρθε η όρεξη να αποθέσουν λίγη βρώμα εκεί που ανήκει? Το νερό σε ορισμένα νησιά θεωρείται ακριβό και πολύτιμο. Και τι κάνουνε οι πίθηκοι? Το αφήνουνε να τρέχει ή χειρότερα κάνουνε αφρόλουτρα...και να τα νερά και τα σαπούνια, να βουλώνουνε οι αποχετεύσεις..να τραβάνε τα μαλλιά τους οι ξενοδόχοι. Στο τέλος βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους στα μπάρ και στα ξενυχτάδικα, γίνονται πίττα μέχρι αναισθησίας, ξεβρακώνονται, πηδιούνται στους δρόμους (πέρυσι στη Ρόδο νομίζω), λές και έχουμε όρεξη να βλέπουμε εμείς και τα παιδιά μας τζάμπα τσόντες.

Και όταν τελικά καταλήξουνε στη θάλασσα μήπως όλα τα άλγη τελειώνουν εκεί? Μήπως το κρύο νερό τους ηρεμεί και τους καθησυχάζει? Ναι! Πώς. Φροντίζουν όλοι να κατουρήσουν μέσα στα ρηχά, καθώς στέκονται όρθιοι, τάχα μου, τάχα μου πώς δοκιμάζουν αν είναι κρύα η θάλασσα!... Αν κατουρήσουμε όλοι βρέ ζώα, η θάλασσα θα γίνει βόθρος, και η ονειρεμένη παραλία θα μετονομαστεί σε Ψυττάλεια..βόδια.

Και βέβαια υπάρχουν παράπονα ότι "χάλασε" το τοπίο, δεν είναι όπως παλιά...πώς έχει μαζευτεί κόσμος, κάθε καρυδιάς καρύδι, πώς είναι βρώμικα, ακριβά, τα φαγητά δεν τρώγονται, οι καφέδες πανάκριβοι, ο κάθε βρωμάει λάδι καρύδας ενώ κάθεται και ξερογλείφεται δίπλα σε θεσπέσιες υπάρξεις, τι σκουπίδια έχει η παραλία ... πώς χάλασε έτσι βρε παιδιά?

Πώς να είναι το δόλιο το τοπίο πρίν το λερώσετε κύριοι και κυρίες Ιουλιάτικοι-Αυγουστιάτικοι?

--------------

Φωτογραφίες βιβλιαρίων

Λέμε ότι οι πολίτες κακοπαθαίνουν απο το Δημόσιο, ότι όλο το Δημόσιο φταίει, λέπρα να είχε επάνω του θα έφταιγε. Μερικές φορές όμως φταίμε και εμείς, οι πολίτες, οι φορολογούμενοι.

Σκηνή σε παράρτημα Νομαρχίας για ανανέωση βιβλιαρίου Υγείας.

Ουρά 15 ατόμων μπροστά, οι περισσότεροι συνταξιούχοι.

Ερχεται η σειρά της μπροστινής μου κυρίας, μεγάλης ηλικίας αλλά κοτσωνάτη, καλοντυμένη πλήν πατημένα τα 70+ . Δίνει το παλιό βιβλιάριο, δίνει το χαρτί του συνταξιοδοτικού ταμείου, 2 φωτογραφίες ζητάει ο υπάλληλος, τις δίνει. Και γίνεται ο εξής διάλογος

"Δύο φωτο σας, κυρία μου"

"Σας τις έδωσα, τώρα μόλις"

"Δύο πρόσφατες φωτο, κυρία μου"

"Πρόσφατες είναι"

Μα τι λέτε τώρα, πρόσφατες, εδώ έχουμε μία νέα κοπέλλα να ποζάρει και το βιβλιάριο λέτε ότι είναι δικό σας"

"Εγώ είμαι στη φωτογραφία"

"Πότε όμως τη βγάλατε ε? Πρίν πόσες δεκαετίες"

Ε, δεν θα είναι.."

"Με κοροϊδεύεται κυρία μου.. ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ φωτο, όπως είσαστε τώρα όχι όπως είσασταν στα 20.

"Μα έχω γεράσει πολύ, ξερετε, έχω κόψει, δεν μου αρέσει να φαίνομαι τόσο χάλια.."

"Π Ρ Ο Σ Φ Α Τ Ε Σ ειδάλλως δεν έχει βιβλιάριο..¨

Πίσω στην ουρά να δέρνονται απο τα γέλια, να ρωτάει ο ένας παπούς τον άλλο "βλέπομαι ή έχω κόψει".

Με την ουρά στα σκέλια έφυγε η κυρία.

Ερχεται η σειρά μου. Δίνω της φωτό της κας Π..κυττάει την Π (που ήταν μαζί) χαμόγελάει..

"Ευτυχώς, εσείς έχετε πρόσφατη φωτό..όμως μήπως ήσασταν άρρωστη τότε που τις βγάλατε..γιατί σας αδικούν πολύ"..

Φεύγοντας απο τη Νομαρχία ή Π ήταν έξαλλη. Να βρίζει να λέει..τα χειρότερα για τον φωτογράφο που την έβγαλε σαν γριέτζω, σαν μούχλα..τις έκοψε χρόόνια απο τη ζωή της..

Ευτυχώς που έχουμε και αυτά παρόλλο τον καύσωνα..

Μαρίνα

Επειδή δεν έχω ούτε χώρο (γεμάτο το σπίτι κουτιά), ούτε χρόνο (χρειάζεται να ανοίξω τα κουτιά και να ταχτοποιησω περιεχόμενο), ούτε κότσια (μου τσάκισαν τη μέση τα σκυψίματα), φέτος δεν έχει κεράσματα και γλυκάκια.

Μόνο φιλάκια έχει

Πεσαμε στα τζάμπα δλδ.

Η φωτό είναι ζωγραφική του Man Ray

Κάρτες SIM

Σε μία κλοπή οι κλέφτες παίρνουν μόνο τις κάρτες SIM απο τα κινητά καθώς και τις data cards απο τους φορητους υπολογιστές. Και ρωτάω και λέω, Γιατί να κλέψουν αυτά και όχι χρήματα, κινητά, κάμερες, κοσμήματα?

Πρίν 5 μέρες οι φίλοι μας οι Ιρλανδοί πέσανε θύματα ληστείας με το που πάτησαν Ελλάδα. Ηρθε μετά η Αστυνομία, έγινε έρευνα και απεδείχθει ότι ό,τι έλειπε ήταν οι κάρτες των κινητών και του υπολογιστή. Τίποτα άλλο.

Μ'ηπως ξέρει κάποιος να μου πεί τι θα τις κάνουν τις ξένες κάρτες? Σε τι θα χρησιμεύσουν δλδ/

Λάμπα αλόγου

Φοράνε λάμπες τα άλογα, τα λογικά και τα παράλογα? Μάλλον. Σημερα το πρωί πήγα στον ηλεκτρολόγο για να αγοράσω διάφορους λαμπτήρες και να του κλείσω ραντεβού να έρθει να μας βάλει φωτιστικά, κλπ, κλπ, κάπως να αρχίσουμε να ζούμε σαν άνθρωποι της πόλης και όχι των σπηλαίων με ένα κερί στο χέρι.

Στον ηλεκτρολόγο είχε ουρά, τρείς μπροστά μου. Ε! Είπα θα περιμένω. Ερχεται η σειρά του μπροστινού και γίνεται ο εξής διάλογος

Πελάτης "Πέντε λάμπες αλόγου, παρακαλώ"

Πωλητής " Α! Ναί! Αλογόνου εννοείτε, τι είδους?"

Πελ. "Οχι αλογόνου κύριέ μου, Α-λό-γου, μου το είπε καθαρά ο ηλεκτρολόγος μου "

Πωλ. "Το ίδιο πράγμα είναι, πόσα βάτ κλπ"

Πελ. " Μα με περνάς για ηλίθιο, δεν καταλαβαίνεις τι λέω ή προσπαθείς να μου πουλήσεις άλλα αντι άλλων, άνθρωπέ μου? Α-Λ-Ο-Γ-Ο-Υ. Εχεις λάμπες γι άλογα ή δεν έχεις?"

Να προσπαθώ να μη γελάσω, ο ένας είχε αγριέψει και ο άλλος προσπαθούσε να μάθει τι είδους λαμπτήρες ήθελε, αλόγου/γαϊδάρου, ή αλογόνου/γαϊδαρόνου ήθελε ο πελάτης. Πώς δεν παίξαμε ξύλο ιδιαίτερα όταν ο πελάτης φούσκωσε και είπε

"Κοροϊδο δεν θα με πιάσει ένας πωλητής, είμαι του Πολυτεχνείου εγώ".

Είδαμε και πάθαμε να τον πείσουμε οτι αυτο που θέλει λέγεται ¨αλογόνο" και είναι λάμπα για να φωτίζει τους χώρους.

Θα μπορούσε να είχε ζητήσει και λάμπα κολλαγόνου. Και να μας πεί ότι είχε τελειώσει και την Ιατρική Σχολή.

Και τότε πώς θα τα βγάζαμε πέρα?

Ημερολόγιο πόλεως

Κάθε πρωί ξυπνάω γύρω στις 06.00, χωρίς ξυπνητήρι. Σηκώνομαι και φτιάχνω τον καφέ μου όπου τον πίνω στο μπαλκόνι του νέου σπιτιού. Αφουγκράζομαι την πόλη που ακόμη κοιμάται και συγχρόνως αφήνω το βλέμμα μου να περιπλανηθεί στις πολυκατοικίες απέναντι.

Στο παλιό μου σπίτι στο Ελληνικό, ποτέ δεν καθόμουνα πουρνό-πουρνό στη βεράντα, ίσως γιατί είχε ήλιο-ήθελα να λέω, μάλλον όμως γιατί πέρα απο τα δένδρα και τα πουλιά δεν είχε τίποτα ενδιαφέρον να δώ. Παράξενη η φύση του ανθρώπου, όταν ζεί εκτός λιγουρεύεται την πόλη και όταν ζεί στην πόλη, οδύρεται για λίγη εξοχή και πράσινο. Μήπως είμαι πιο κοινωνικό ζώο απο όσο νομίζω?

Ηδη η πόλη έχει να προσφέρει και να της προσφέρω. Υπάρχουν άνθρωποι απέναντι που κινουνται πίσω απο τις κουρτίνες τους. Εμείς δεν έχουμε βάλει κουρτίνες ακόμη και αυτό βλέπω τώρα ότι είναι προτεραιότητα. Συνεχώς πρέπει να τραβάω τα παντζούρια, να μην μας βλέπουν όταν π.χ. βγαίνουμε απο το μπάνιο. Γιατί κρέμωνται απο τα παράθυρα να δούν τους καινούργιους.. μην αρχίσουμε στραβά με χειροκροτήματα και σφυρίγματα ε?

Κάθομαι 3 μέρες τώρα πρω'ι στο μπαλκόνι και περιμένω. Τους γείτονες βέβαια. Ηδη άκουσα τους πρώτους σκυλοκαυγάδες, τη γειτόνισσα απέναντι που σουτάρει τα σκουπίδια απο τον 5 όροφο και τη διαχειρίστρια απο κάτω να καιροφυλακτεί.. "Μωρήηηη!" Γαβ, νιάρ και πολύ γέλιο. Είναι και ο Καζαντζίδης που μας την έχει στημένη, σβκ γύρω στις 16.00 ώρα. Που απο κάποιο χέρι ανεβαίνουν τα ντεσιμπέλ..και λέει ο Κ "δεν πά να είσαι και αετός, θα στα κόψω εγώ τα φτερά, αρχ###, που ούτε την Κυριακή δεν μ' αφήνεις να κοιμηθώ" . Ανήμερα δε την ημέρα της μετακόμισης, όταν έρχονταν τα έπιπλα και οι κούτες έδωσε παρόν και η κυρία του κάτω διαμερίσματος. Με παράπονα. Οτι κάνουν οι μεταφορείς πολύ θόρυβο με τα παπούτσια τους και τρέμει το ταβάνι απ' όπου έχει κρεμάσει τα κρύσταλλά της !!!!! Μήπως να περπατήσουν και ξυπόλητοι μη σπάσει και κανένας πολυέλαιος ε? Μήπως και σε pas de deux?

Δουλειές πολλές και πολλές χαρές. Χθές μας συνέδεσαν την ηλεκτρική κουζίνα, τέρμα λοιπόν τα έτοιμα και τα δανεικά απο μαμά/πεθερά/τραλαλα, χρειάζεται απο σήμερα να μαγειρέψω. Και βέβαια να πάω να ψωνίσω. Για πλυντήριο ακόμη δεν μας προέκυψε.. βουνά τα άπλυτα, θα δούμε. Εδώ οι ηλεκτρολόγοι, έρχονται για τα πράγματα ενα-ένα, σήμερα η κουζίνα, μετά ουφ, πούφ δεν μπορώ κουράστηκα, αύριο το πλυντήριο (λέμε τώρα), μεθαύριο κάτι άλλο αλλά θα πληρωθούν για όλα μαζί. Πάλι καλά.

Και βέβαια δεν έχω ADSL, no Sir, σαν τρελλό φορτηγό με κλεμμένη ασύρματη σύνδεση πορεύομαι. Ανάμεσα απο τα κιβώτια και τα τυλιγμένα. Με πολλά όνειρα. Για να δούμε αυτή η κούτα θα έχει μέσα κανένα πιάτο/μαχαιροπήρουνο/ποτήρι που ακόμη λείπουν? Οχι κυρία μου. Αυτή η κούτα έχει κουρτίνες.

Ούφ. Πάλι σε πλαστικά θα φάμε.

Ελληνικός τουρισμός

Ξένοι φίλοι μας ήρθαν στην Ελλάδα. Μείνανε σε παραθαλλάσιο διαμερισματάκι στο Διμηνιό Κορινθίας. Ολη μέρα τη βγάλανε στη θάλασσα, ήταν και ο καύσωνας.., το βράδυ μία σαλάτα, σουβλάκια και πέσανε ξεροί στον ύπνο. Με τα παράθυρα όλα βέβαια ανοιχτά.

Μέσα στη νύχτα μπήκαν 3 κλέφτες στο σπίτι. Τους πήραν τα πορτοφόλια, τα κινητά και τις φωτογραφικές μηχανές. Οι ξένοι δεν κατάλαβαν τίποτα, μέχρι το πρωί βέβαια που λείπαν πράγματα και ήταν όλα αναστατωμένα. Η αστυνομία αποφάσισε ότι ήταν τρείς οι κλέφτες.

Κοπτεται η Ελλάδα να προσελκύσει τουρίστες για να ακουμπάνε τα λεφτά τους εδώ, τι κάνει όμως για να τους προστατεύει? θα μου πείτε τα θέλανε και τα πάθανε που δεν κλειδαμπαρώθηκαν, , δεν κλείσανε και τα τζάμια, δεν κλείδωσαν, δεν βάλανε και τον τσολιά του Αγνώστου Στρατιώτη σκοπιά μη τρελλαθούμε τελείως, ε!

Πολλά τα ατυχήματα με τους τουρίστες που έχουν μεγαλώσει και ζήσει σε χώρες που το κράτος ΥΠΗΡΕΤΕΙ τον πολίτη, αντί να τον γράφει.

Ας μη μιλάμε κλαιγόμαστε λοιπόν!

Χωρίς το μωρό μου

Για το ADSL λέω. Λόγω μετακόμισης, γίνεται μεταφορά τηλεφώνων, άρα οι παρούσες παροχές λίγο-λίγο θα διακόπτονται έστω και προσωρινά. Οχι πως υπάρχει ελεύθερος χρόνος δλδ..πάνε οι χαλαρές εποχές που καθόμουνα με τις ώρες στον υπολογιστή..τώρα έχω χωθεί μέσα στα ντουλάπια και στις βιβλιοθήκες και ξεκαθαρίζω..όχι να πάμε και σκουπιδαριό στο νέο σπίτι, ε?

Είναι απίστευτο τι μαζεύεται σε ένα σπιτικό, απορίες έχω γιατί δεν είμαι απο τους ανθρώπους που "συσσωρεύουν" (ως γνωστόν σιχαίνομαι και τις αποθήκες- είχα το yiusurum.blogspot.com όπου έδινα πράγματα ας μη ξεχνάμε..), έλεγε η ηλίθια. Τα ντουλάπια μου γεμάτα αντικείμενα που είχαν να χρησιμοποιηθούν χρόνια, καλλυντικά ληγμένα ή παλιά, μισοχρησιμοποιημένα είδη μανικούρ, πηγμένα μανόν, φάρμακα όλων των ειδών όχι ληγμένα αλλά για ποιές άραγε παθήσεις..έχω χάσει τον λογαριασμό άρα..σκουπίδια.

Αφήστε τον όγκο της γραφικής ύλης..2 κούτες έχω γεμίσει ως τώρα και συνεχίζω...μα πόσες ξύστρες μάζευα η ευλογημένη..12 είναι ώς τώρα, μολύβια, κραγιόνια, οι μπογιές του Κ (ακουαρέλες, λάδια, παλέττες, νέφτια..πινέλα, καμβάδες), εργαλεία (γιατί ως γνωστόν κάθε σύζυγος είναι και μάστορας..απ' όλα είχαμε διπλά και τριπλά, ποτέ δεν βρίσκαμε το κατάλληλο στη δοθείσα στιγμή, έχουμε και λέμε 5 σφυριά, 20+ κατσαβίδια, πένσες, ταναλιες, λαμπτήρες, κλειδιά, πρόκες-καρφάκια-πινέζες-βίδες ΠΑΝΤΟΥ..ΑΑΑΑΑ!.

Για να μη πώ τίποτα για τα είδη ρουχισμού...έχω ακόμη και ρούχα της μητέρας μου που αν και δεν μου μπαίνουνε (ήταν μικρόσωμη και πολύ αδύνατη) δεν μπορώ να τα αποχωριστώ...Θα δούμε, θα δούμε..και όλο μαζεύω..γιατί δεν είναι και σωστό όταν έρθουν οι μεταφορείς απο Δευτέρα να μαζεύουν εκείνοι τα μικροπράγματα και τα ρούχα, θα πάρουν μέν τον όγκο με τα κρεμαστά, τις κρεββατοστρώσεις και τέτοια όχι όμως και τα εσώρουχα. Μπόγοι παντού. Είναι και οι ψιψίνες που κλαίνε συνέχεια νομίζοντας ότι φεύγουμε και τις αφήνουμε, και όταν δεν κλαίνε κάνουν εμετό..τους τα έχω εξηγήσει εκατό φορές, όμως τελικά με μία σφουγγαρίστρα γυρίζω

Τέσπα..

Αραιώνω λίγο-λίγο το Ιντερνέτ..ώσπου να ξαναέρθουν όλα στη θέση τους όπως πρώτα.

ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΤΕ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ.

Μετά όμως υπόσχομαι να γράψω πλήρες οδοιπορικό των ευτράπελων που πάντα γίνονται..

Au revoir λοιπόν

Μαρίνα

Λέτε?

να την πατήσουμε?

Ολα του γάμου δύσκολα..

Αυτές τις μέρες μου έχουν βγεί τα πόδια απο το τρέξιμο, μόνο μία Κυριακή τελικά μένει για Κυρίω τω Θεώ σου, για ξάπλα, τρόπος του λέγειν δλδ, γιατί έχω να μαζέψω πράγματα..στη μετακόμιση δεν θα πάρουν οι μεταφορείς τα σώβρακα και τα ελαιόλαδα.. Ουτε θα δεχθεί η ύπαρξή μου αυτό που έγινε στη μετακόμιση της Π, όταν ο Τσίφ Μεταφορέας με χαμηλή φωνή και με το ένα μάτι μισόκλειστο της πρότεινε ειδικό κιβώτιο για να βάλει "κάποια δικά της πράγματα μέσα" προφανώς εννοώντας εσώρουχα, σερβιέττες κλπ και εκείνη έβαλε μισόκλειστα μπουκάλια με λάδια, ξύδια και δη πράγματα που χύνονται. Ευτυχώς ήταν γερό το κιβώτιο, μόνο ένα λάδι χύθηκε, το πετάξαμε έξω γρήγορα, φέραμε τις πατσαβούρες και τις σφουγγαρίστρες, αντί να πακετάρουν οι άνθρωποι, πλέναν τα πατώματα.. - και έτσι βγήκε αληθινή του Κ η θεωρία ότι οι άντρες είναι πιο παστρικοθόδωροι απο τις γυναίκες, εμείς που και πού τα χώνουμε και κάτω απο το χαλί.

Αυτές τις μέρες λοιπόν και μάλλον και τις πολλές επόμενες βλέπω διάφορους τεχνίτες που έρχονται να διαφωτίσουν εμάς τους αδαείς με τις γνώσεις τους και τις απόψεις τους. Ηρθε ο αποφράκτης για να ξεβουλώσει παλιές αμαρτίες άλλων ενοίκων, ο υδραυλικός για να αλλάξει τα βασικά (καζανάκι) ενός σπιτιού, ο αλουμινάς για να αντικαταστήσει κάποια ξεχαρβαλωμένα, ο μπογιατζής είναι ήδη μέσα και σκεπάζει τους μαυρισμένους απο τα τσιγάρα τοίχους με νέο επίστρωμα μπογιάς, μετά θα έρθουν οι καθαριστές για να ξεπλύνουν σκόνες και αποτυπώματα και μετά θα αρχίσει η δική μας εισβολή και νέα τάξη πραγμάτων. Παράλληλα στέλνουμε μερικά δικά μας πράγματα σε τεχνίτες-μαστόρους για να δοκιμάσουν τις νέες τάσεις, δλδ κάτι σπασμένες καρέκλες για να κάνουν κούπ, όχι ίσως σε κομμωτήριο αλλά στο αντίστοιχο χώρο αισθητικής και ξηλώματος, κάτι πολυθρόνες απο τις γατ για αλλαγή φορέματος, ίσως όχι στο τόσο trendy αλλά στο πιο ανθεκτικό, στο τέλος θα βάλουμε και σιδερένιες ταπετσαρίες.. να με θυμηθείτε. Τι να γίνει όμως, γάτ είναι αυτές.

Με έχουν φάει και οι δρόμοι, τρώνε τα οδοστρώματα τις σόλες των παπουτσιών μου γιατί βεβαίως όταν όλα τα αυτοκίνητα έχουν σκαρφαλώσει και γλαρώσει για ώρες ώσπου να τα πάρουν οι ιδιοκτήτες τους στα πεζοδρόμια, οι πεζοί πάμε απο το δρόμο. Τρέχω σε δουλειές και σε καθήκοντα. Τα πρώτα είναι για διερεύνηση και αντίστοιχα στόχευση νέων τεχνιτών που θα μας βάλουν ντουλάπια, γιατί το νέο σπίτι έχει 2 μικρές ντουλαπίτσες και προβλέπονται τα ρούχα μας να γίνουν σαν τα τσιγγάνικα βιολιά, να πηγαίνουν χέρι-χέρι σε όλους τους συγγενείς, εσείς αγαπητά πεθερικά να πάρετε τα χειμωνιάτικα, εσείς κα Π, τα σεντόνια-κουβέρτες, εσείς αγαπητά μου συνυφάδια τις πετσέτες και τις τσάντες.. κλπ, κλπ, προτού ακόμη εισβάλλουμε να γίνουμε πιο πολύ ρεζίλι.

Η καθημερινότητα αρχίζει απο δουλειές ρουτίνας. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εκτός Κυριακής περνάω απο το Ιδρυμα του ανανεωτή υφασμάτων επίπλων. Για να δώ α) πώς πάνε οι εργασίες με τον καναπέ που απο γρατζουνιστήρι πασχίζει να γίνει καθιστικό β) αν εμπεδώνει πρακτικά τις επιθυμίες μας και δεν κάνει τα δικά του και γ) να σπάσω τους εικονικούς μου όρχεις.

Ο μάστορας δεν είναι καθόλου κακός. Είναι ένας δουλευταράς μπόντυ μπίλντερ, που ξέρει τη δουλειά. Για πότε σήκωσε τα έπιπλα μόνος του, σαν να ήταν πούπουλα..είπαμε επενδύει στη σωματική του διάπλαση. Ως εκεί. Εχει πρόβλημα όμως με τη μνήμη. Ξεχνάει τι του λέω ότι θέλω και όταν τα έγραψε, για να μη τα ξεχάσει, ξέχασε που έβαλε το χαρτί.

"Στην ατζέντα σας τα γράψατε" του είπα μία μέρα.

"Ξέρω" λέει "αλλά σε ποιό φύλλο?"

Ετσι κάθε μέρα επιστρέφω στο παλιό μου επάγγελμα. Παλιά δούλευα σε σχολείο, σαν καθηγήτρια. Κάθε μέρα τον ρωτάω, ποιό ύφασμα θα βάλει που, και πόσα μαξιλαράκια.

Χθές ομως μου είπε και το αμίμητο

"Μου θυμίζετε μία παλιά μου δασκάλα που είχα, όποτε με έβλεπε μου έκανε ερωτήσεις επανάληψης"

"8χ7 πόσο κάνει?" τον ρωτάω.

Με κυττάει

Τον κυττάω

"Το ήξερα", μου λέει "το ξέρω αλλά δεν μούρχετα..εδώ τόχω (δείχνει το στόμα του)"

"Το ξέρω ότι το ξέρετε" λέω

"Α! Χα! 56" μου λέει.

"Είδατε του λέω, απλά μη αγχώνεστε, μιά χαρά 3 μαξιλαράκια θα φτιάξετε"

"Ναί τα 5 μαξιλάρια σας θα είναι έτοιμα πολύ σύντομα"

Χτυποκάρδια στο μπαλκόνι

Σμπαράλια τα νεύρα μας απο το Σάββατο το βράδυ, 2 νύχτες μείναμε λελέκια, όχι γιατί δεν μας πιάνει ο ύπνος, μιά χαρά θα γλάρωνε το μάτι μας αν υπήρχαν και οι σωστές προϋποθέσεις. Γιατί πώς να σε πάρει ο ποταμός όταν στο μπαλκόνι γίνεται χαμός?

Ο έρωτας μας χτύπησε την πόρτα και η διεύλευσή του σαν του Αττίλα, άφησε και ίχνη και πεσσόντες, λάφυρα πολλά αλλά και μία κάποια ενγρήγορση εκ μέρους μας. Με άλλα λόγια.

Ο γαμίκουλας της περιοχής ερωτεύτηκε το γάτο μας. Εμφανίσθηκε με όλη του τη γοητεία και τα έντομά του (ψύλλους-τσιμπούρια) καθότι αδέσποτος, με τσαλακωμένη τη μούρη του απο διάφορους τσακωμούς (αλλά αυτό δείχνει περισσή ωριμότητα αλα Sean Connery που όσο κι αν γεράσει πάλι θαυμάστριες θα βρίσκει), σήκωσε το πίσω πόδι και πήρε σβάρνα το σπίτι ψεκάζοντας κουρτίνες, καναπέδες, χαλιά (δεν τα σηκώσαμε όλα), το πόδι του τραπεζιού..μόνο στη ντουλάπα δεν χώθηκε... βρώμα απίστευτη..και όλα αυτά γιατί οι άσεμνες στάσεις του Babs..του κέντρισαν το ενδιαφέρον. Οπου τον εύρισκες καβάλλα στον γάτο μας ήταν και προσπαθούσε να ανιχνεύσει την "οπή"..πράγμα δύσκολο διότι δεν υπήρχε..και ο μικρός να φεύγει τρέχοντας..τι λέω πετώντας και ο στιβαρός ν' ακολουθεί ψεκάζοντας.. Ετσι αφού φάγαμε 2 μέρες και νύχτες για να ξεβρωμίσουμε το σπίτι μας που ήταν αφόρητο..στείλαμε τον γάτο στον κα Π για να περισσώσουμε την παρθενιά του.

Και χθές που επιτέλους είπαμε ότι θα κοιμηθούμε ο γνωστός γείτονας είχε πάρτυ!!!!

Απολογισμός εβδομάδας

Δύσκολη απ'όλες τις πλευρές.

Ο αναμενόμενος θάνατος ήρθε και ενώ πιστεύαμε ότι δεν θα λυπηθούμε - γιατί θα σήμαινε τη λύτρωση ενός ταλαίπωρου ανθρώπου - μας ταρακούνησε. Οχι τόσο για τον θανόντα όσο για τους ανθρώπους που άφηνε πίσω. Μιά νέα γυναίκα και δύο παιδάκια. Που θα επιβιώσουν όπως όλοι τελικά, όμως το ταξείδι πρός τη χαρά ίσως να πάρει περισσότερο χρόνο και πόνο.

Δεν είναι εύκολο να χάνεις τον άνθρωπό σου. Δεν είναι εύκολο να αναγκάζεσαι να παλέψεις για δύο, χωρίς έναν ώμο ν' ακουμπάς.

Οχι δεν είναι

Και για εμάς άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μετακομίζουμε σε άλλο προάστειο ως το τέλος του μήνα. Ο Κ άρχισε ήδη να στενοχωριέται ότι θα του λείψουν οι κίσσες, τα πουλιά και τα χαρούμενα τραγούδια τους, η εξοχή, η ησυχία ακόμη και οι καψούρες του γείτονα, πλάκα είχαν. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή όταν δένεσαι με τόπους και αντικείμενα.

Ηδη άρχισα να φοβάμαι μήπως η επιλογή σπιτιού δεν μου βγεί σε καλό. Απο την ησυχία της εξοχής πάω σε πόλη, θέα απο το μπαλκόνι, η μπουγάδα του γείτονα, επάνω απο εμένα κάποιοι, απο κάτω άλλοι. Και οικογενειακή πολυκατοικία - με το σόϊ του Κ. Δεν ξεκολλάω εύκολα απο την πεπατημένη, δένομαι με τόπους και αντικείμενα- κάτι μας είπες τώρα.

Και έχω και όλους τους άλλους που αντιμετωπίζουν πολύ θετικά το θέμα. Τα πεθερικά είναι χαρούμενα, λάμπουν - πιστεύω ότι μας θέλουν πολύ. Ετσι δείχνουν. Τα αδέλφια του Κ επίσης, παρόλλο που ο Μ δεν είναι ιδιαίτερα ομιλητικός, έχω την αίσθηση ότι δεν έχει αντίρρηση. Η κυρία Π, ήδη κάνει σχέδια για μελλοντικές βόλτες με το τράμ και κατακτήσεις..

Παίρνουμε το ρίσκο και όπου μας βγάλει.

Πέθανε

ο Joe ο κολλητός του Κ. Που γνωρίστηκαν πρίν 7 περίπου χρόνια επαγγελματικά αλλά που εξελίχθηκε σε μία ωραία φιλία. Ανθρωποι στο ίδιο μήκος κύματος.

Είχα γνωρίσει και τη γυναίκα του, αργότερα και τα 2 παιδιά τους. Σαν να τους ξέραμε χρόνια, για όλη μας τη ζωή. Συμβαίνουν φαντάζομαι σε όλους αυτά. Φίλοι τόσο κοντά που δεν είχε σημασία η απόσταση διαμονής. Εμείς Ελλάδα, εκείνοι Ιρλανδία. Ερχόντουσαν όμως εδώ, είχαν πάθος με τη θάλασσα, με τη ζέστη και την κάψα του καλοκαιριού. Τους άρεσαν και ο Ελληνες σαν λαός, που είμαστε ζεστοί και δεμένοι με την οικογένεια. Πηγαίναμε στο σπιτι τους στο Διμηνιό (Κορινθίας) τα καλοκαίρια, ή στο Kells (Co Meath) τους χειμώνες παρόλλες τις αντίξοες για μας συνθήκες (ψοφόκρυο, βροχή και χαμηλή ομίχλη), μέχρι και ταξίδι στη Θεσσαλονίκη-Καβάλα-Κομοτηνή πήγαμε πέρυσι.. τι κέφι που είχαμε, τι γέλια κάναμε..

Δεν θα ξεχάσω μιά νύχτα στην ταράτσα του ξενοδοχείου στη Καβάλα που μείναμε, είχαμε φάει, είχαμε πιεί του σκασμού, πίττα είχαμε γίνει και τότε μας δείξανε τη Μουσική των Κρυστάλλων. Στο ποτήρι του κόκκινου κρασιού ..βρέχεις λίγο το δάχτυλό σου και το περνάς γύρω-γύρω το στόμιο, συνέχεια και σχετικά γρήγορα μέχρι που να βγάζει ήχο..το κρύσταλλο πάλλεται και εσύ συνεχίζεις.. φαντάσου αυτό να το κάνουν συγχρόνως 6 άτομα..μιλάμε για φοβερή στιγμή..Ο μισός εγκέφαλος είναι στα σύννεφα του αλκόολ, γύρω η νύχτα στη μαγευτική Καβάλλα, έναστρος ουρανός και η μουσική των ποτηριών... Τα γύρω τραπέζια αφουγκράζονταν τη μουσική των προγόνων των Ιρλανδών.

Οι στιγμές που περάσαμε με τον Τζό, ήταν απίστευτο τι χαρωπός άνθρωπος ήταν, δεν κορόϊδευε, εν τούτοις και οι πιο σοβαροί λυνόμαστε στα χάχανα. Τον πείραζα αφάνταστα, πρέπει να το παραδεχθώ, "τσίμπαγε " όμως πολύ.. άσε που τον λέγαμε και "άνθρωπο της βροχής" γιατί όποτε ερχόταν Ελλάδα έρριχνε καρεκλοπόδαρα. Αύγουστος ντάλα 45 βαθμοί να είχε, όποτε πάταγε το πόδι του στο αεροδρόμιο έπιανε καταιγίδα. Και αντίστοιχα όποτε έβρεχε τον παίρναμε τηλέφωνο να ρωτήσουμε μήπως είχε έρθει Ελλάδα για κάτι επαγγελματικό, ή μήπως πέταξε απο πάνω απο τη χώρα" γιατί χαλάει ο κόσμος απο τα νερά", και βέβαια συχνά παίρναμε την θετική του απάντηση.

Πέθανε σήμερα στις 03.00 π.μ. σε ηλικία 45 ετών. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που μας αγγίζουν περισσότερο είναι και οι πιό ευάλωτοι, έρχονται, σκορπούν την ευτυχία και τη χαρά και μετά αναχωρούν.



Στο επανιδείν.

Ο ποδηλάτης

Σήμερα καθως επέστρεφα απο το σούπερμάρκετ βίωσα ένα ατύχημα. Παίρνω συνήθως τον κυκλικό δρόμο γύρω απο το παλιό αεροδρόμιο της Ολυμπιακής (σύνορα Ελληνικού-Γλυφάδας), δρόμο διπλής κατευθύνσεως με πολύ κίνηση, όπου περνάνε φορτηγά και λεωφορεία για να πάνε απο Λεωφ. Βουλιαγμένης σε Λεωφ. Ποσειδώνος και το αντιστροφο.

Πηγαίνουμε σημειωτόν στην ουρά κάπου μπροστά κάτι εμποδίζει. Κοντά στην πρώτη στροφή, 5 αυτοκίνητα μπροστά μου, βλέπω να προπορεύεται ποδηλάτης. Λίγο εύσωμος με γκρίζα μαλλιά-χωρίς κράνος. Πήγαινε όσο πιο άκρη γινόταν δεξιά, όμως επειδή το οδόστρωμα είναι χάλια, ο δρόμος στενός, το πεζοδρόμιο έχει αντικατασταθεί απο χωμάτινο χαντάκι, δεν ήταν εύκολη η προσπέραση. Πίσω του αποστράπτουσα μπλέ CLK, την οδηγούσε μιά γυναίκα και πιο πίσω αλλα 4 αυτοκίνητα το τελευταίο το δικό μου.

Πάνω στη στροφή η μπλέ κούρσα προσπέρασε τον ποδηλάτη τόσο κοντά του, που τον άγγιξε ο καθρέφτης της, τον τρόμαξε και τον έρριξε κάτω, στο χωμάτινο χαντάκι - το ποδήλατο του ήρθε καπάκι απο πάνω.
Ευτυχώς πηγαίναμε αργά και δεν έγινε ατύχημα. Ούτε καν καραμπόλα. Η μπλέ γαϊδούρα έφυγε μπροστά ακολουθούμενη απο τα 2 προπορευόμενα αυτοκίνητα και σταμάτησε ο μπροστινός μου και εγώ να σηκώσουμε τον ποδηλάτη που ήταν ακόμη πεσμένος κάτω .
Το θέμα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι ότι η οδηγός αυτή (που ήταν στο ίδιο σουπερμάρκετ με εμένα και που τη θυμάμαι ν' αγοράζει Pampers και συναφή - άρα είναι μιά μητέρα, ακαθόριστης ηλικίας μεταξύ 25-35) κάνοντας μία απερισκεψία προκάλεσε ατύχημα. ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ! Η τουλάχιστον ούτε που την ένοιαξε.

Παιδιά, η γυναίκα αυτή θα μπορούσε να είναι η αδελφή μας, η μαμά μας, η συγγενής μας. Και στη θέση του ποδηλάτη θα μπορούσε να είναι ένα ηλικιωμένο άτομο (πχ. ο μπαμπάς μας) ή ένας απρόσεχτος που διαβάζει εφημερίδα, ένα παιδι που παίζει με το πατίνι, όχι το παιδί του γείτονα, ο γιός σου.

Και δεν λέω ότι θα μπορούσε η κακή αυτή οδηγός να προσπεράσει, μετα τη στροφή. Πολλά θα μπορούσε να κάνει αν καταλάβαινε το αυτονόητο. ΟΤΙ ΧΤΥΠΗΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, μέρα μεσημέρι, τον ΑΦΗΣΕ και ΕΦΥΓΕ

Το μόνο που κατάλαβε ήταν να πάει σπίτι της, να αλλάξει πάνες στο παιδί της, να το μεγαλώσει και να το ρίξει στην κοινωνία αυτή που ίδια δημιουργεί.

Εχω φρικάρει. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ατύχημα αλλά είναι η πρώτη που έρχομαι σε επαφή με το κόσμο των τεράτων.

(Τα πίσω αυτοκίνητα σημείωσαν τις πινακίδες της. Κάτι είναι και αυτό. Δώσαμε τα στοιχεία μας στο θύμα, αν γίνει δίκη για μάρτυρες.)

Αναθυμιάσεις

Την Παρασκευή είχα ένα ατύχημα, μέσα στο σπίτι, ανέπνευσα συνδυασμό καθαριστικών ουσιών για οικιακή καθαριότητα, (μάρμαρα-πατώματα-μπάνια) με αποτέλεσμα ν' αρρωστήσω. Στα καλά καθούμενα άρχισα να περπατάω σαν μεθυσμένη, τρίκλιζα κανονικά, μου ερχόταν να κάνω εμετό, όταν στεκόμουνα γύριζαν τα δένδρα και έβηχα ξερά. Οταν όμως έβγαινα έξω τα συμπτώματα μειονόντουσαν δραματικά. Οσα δε παράθυρα κι αν ανοιγα μέσα στο σπίτι ο υγρός καιρός δεν βοηθούσε.

Πήγα στο γιατρό, έκανα εξετάσεις και η διάγνωση " τοξική δηλητηρίαση" απο αναθυμιάσεις που απο την τραχεία, πήγαν στους βρόγχους (εξ' ού και ο βήχας), έκαναν φλεγμονή και μετά διοχετεύτηκαν στο αίμα. Οι ουσίες που χρησιμοποίησα γνωστές, χλωρίνη και καθαριστικό για μάρμαρα που λευκαίνει, μόνο που μαζί με τα μάρμαρα καταστρέφει και τους ανθρώπους. Και βέβαια πίσω απο το μπουκάλι, κατεβατό τα "απαγορεύεται", μεταξύ των άλλων και "μη εισπνεύσιμο" και ελάτε να μου πείτε εμένα κύριοι κατασκευαστές, πώς θα καθαρίσουμε τα πατώματα χωρίς να το εισπνέουμε. Προφανώς είναι για μπαλκόνια, πεζοδρόμια και ταράτσες .. αυτό όμως ΔΕΝ το λέτε, έτσι?

Στα καλά καθούμενα εκεί που πήγα να κάνω δουλειά, την πάτησα. Εχουν περάσει 5 μέρες και ακόμη δεν είμαι καλά. Μειώνονται βέβαια τα συμπτώματα, αλλά δεν έφυγαν τελείως.

Προσοχή στα καθαριστικά παιδιά. Δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται.

Κωστάκης και Ελενίτσα

Σήμερα ήταν η γιορτή του Κ, επίσημα βεβαίως δεχόμαστε όποιους θέλουν να έρθουν. Παλιά αγόραζα στον Κ μία τούρτα με διακοσμητικά απο πάνω, μετά όμως η πεθερά κάθε χρόνο μας έφερνε τη δική της τούρτα (χειροποίητη - έφτιαχνε ακόμη και ζαχαρωτά). Οποιοι έρχονται πρίν τα πεθερικά κάθονται, πίνουν αναψυκτικά και περιμένουν...φυσικά το χειροποίητο γλυκό. Με προσμονή και χαμόγελα αναρωτιούνται, "τι θα είναι φέτος?" ποτέ δεν ξέρει κανείς τι έμπνευση θα έχει η πεθερά.

Ετσι φέτος εμφάνισε μικρά στρογγυλά σού με σάλτσα φράουλας.

Κάθε χρόνο τα πεθερικά φέρνουν τα δώρα στον Κ, πάντα ρουχα και κάθε φορά κάνουν λάθος τα νούμερα. Τέτοιο γέλιο, τέτοια αφασία, πιάνουμε καρέκλα να κάτσουμε.

Πότε του παίρνουν μεγάλα παντελόνια (βρε μπαμπά τόσο μεγάλο κώ&& με βλέπεις να έχω, εδώ χωράει και βαρέλι μέσα), πότε πολύ μικρά (άντε μπαμπά πάλι για τον εγγονό - 8 ετών - ψώνισες)

Πότε τα μπλουζάκια έχουν το σωστό μέγεθος αλλά λάθος χρώμα -είναι μελαχροινός και τα καφέ ή μαύρα δεν του πάνε - (σαν μαύρος γάτος στο σκοτάδι θα είμαι μπαμπά), ή είναι small με το σωστό χρώμα (βρε μπαμπα στραβομάρα έχεις, με το πρώτο πλύσιμο θα γίνουν μπεμπέ)

Μιά φορά κάνανε λάθος και του πήρανε σώβρακα (βρε μπαμπά τι είναι αυτές οι σκελέες, ούτε 90 ετών παπούς να ήμουνα θα με κοροϊδεύει η Μ) ενώ μιά άλλη πήγαν για πυτζάμες και του πήραν XXL (για sleeping bag μπαμπά, καλές είναι)..

και ανοιγοκλείνουν οι γονείς το στόμα τους ότι αυτά τα μεγέθη τους δώσαμε και μετά βγάζει το μπλοκάκι του ο πεθερός που έχει γράψει τα σωστά μεγέθη και όντας βλέπει οτι πήρε πάλι άλλα αντι άλλων και λέει, "ε! Δεν πειράζει, θα τ' αλλάξεις γιέ μου να πάρεις ότι θέλεις".

Και η πεθερά δεν λέει τίποτα, μόνο κάθεται σταυροπόδι και απολαμβάνει baileys on the rocks, αυτή τη φορά φορούσε νέο ταγιέρ με ύφασμα που έφερε απο την Ιταλία, ραμμένο στο χέρι, και τυρκουάζ μπλούζα, είχε κάνει τα μαλλιά της μπουκλάκια σαν εκλεράκι ήταν. Κάτσανε 2 ώρες και μετά φύγανε.

Και του χρόνου. Περάστε να κεραστείτε.

δροσερή caipirinha

pavlova with strawberries

Η βόλτα της γιορτής

Χθές το μεσημέρι, πήραμε μαζί όλο το σόϊ να φάμε έξω, λόγω της επικείμενης γιορτής του Κ. Πήγαμε βορειοανατολικά σε ένα μέρος με θέα τον Ευβοϊκο. Η διαδρομή με πανέμορφους εναλλασόμενους ουρανούς, πότε μουντοί, πότε με ηλιαχτίδες, πότε έβρεχε, πότε ουράνια τόξα μας έδειχναν που να ψάξουμε..για θησαυρούς. Σύννεφα σαν παχύ μπαμπάκι αρμένιζαν. Μετά άδειαζαν και δημιουργούσαν τοπικές καταιγίδες και μετά όλα ξάνοιγαν. Κάτω είναι η παραλία της περιοχής..θαλασσοδαρμένη και ευτυχής. Κοχύλια και διάφορα άλλα μικρο-πλάσματα στόλιζαν την ακτή και πολλά χρωματιστά βότσαλα. Μιά εποχή μάζευα βότσαλα, αλλά ποτέ δεν είχαν το ίδιο χρώμα μέσα στη γυάλα απ' όταν ήταν μέσα στο κύμα. Εκαστος στο χώρο του.

Φάγαμε ψάρια σε αυτή την ταβέρνα. Οι τοίχοι στολισμένοι με ζωγραφιές και δίχτυα. To be or to have? That's the question! Ξεκινήσαμε με ουζάκι και μεζεδάκια και μετά δικό τους ροζέ κρασί. Στο τσακίρ κέφι, βγήκαμε έξω στη βροχή...να συνέλθουμε και να βγάλουμε φωτογραφίες.Ο γυρισμός μας επεφύλασσε κι άλλη έκπληξη. Βαριά και ασήκωτη ομίχλη που αλαφροπατώντας μας πλησίασε, μας μάγεψε, μας τύλιξε. Οι γιαγιάδες τρόμαξαν λίγο όταν μας κατάπιε η αντάρα, ευτυχώς βλέπαμε τον δρόμο μπροστά μας (καμμία σχέση με την αντίστοιχη ομίχλη του Δομοκού πέρυσι), ήταν σαν γκρίζα υγρή κουνουπιέρα που μας στοίχειωσε. Για λίγο. Βγήκαμε πάλι στις πεδιάδες και απολαύσαμε χοντρές στάλες βροχήςΤα ουράνια τόξα έσχιζαν τους αιθέρες, όταν φθάσαμε σπίτι.

...να σε ξυπνάει καθε πρωϊ

Αυτές τις μέρες ξυπνάω απο τα χαράματα, πρίν καλά-καλά βγεί ο ήλιος, με τις πρώτες ακτίνες. Γιατί?

Εδώ διαλέγετε την σωστή απάντηση (μια που είναι και της μόδας τα ερωτηματολόγια)

α) Δεν σου κολλάει ύπνος σαν τον Darthiir

b) Το στρώμα είναι κακό και σου χαλάει τον ύπνο

γ) Τρελλάθηκε το ξυπνητήρι

δ) Εχεις χεστεί απο το φόβο σου με τον Στήβεν Κίνγκ που διαβάζεις και όλο μεταλλαγμένους βλέπεις

ε) Αλλο, πιο παλαβό και πιό μεγάλο

Η απάντηση βέβαια είναι το "ε" γιατί κοιμάμαι που κοιμάμαι ελαφρά άρχισα απο τις 05.00 το πρωϊ να ακούω χαρωπά τιτιβίσματα πουλιών.

"Τι το ωραιότερο, να σε ξυπνάνε τα πουλάκια, μέσα στην τσιμεντούπολη?!!" θα έλεγε ο σώφρων αναγνώστης.

Τα πουλάκια αυτά όμως δεν τα ακούω έξω απο το σπίτι τα ακούω ΜΕΣΑ στο σπίτι. Και λόγω του ότι έχω γάτες ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να υπάρχουν ζωντανά πτηνά μέσα, θα είχε γίνει επανάσταση, με μάχες, οδοφράγματα, τραυματίες (και απο τις δύο πλευρές) Βατερλώ και τελικά τα πουλιά ή θα φεύγανε ή θα γινόντουσαν σνίτσελ. Κάτι άλλο ήταν.

Εψαξα πολύ και παντού. Τα τιτιβίσματα ακουγονταν απο το ταβάνι. Επάνω είναι άλλο διαμέρισμα..δεν έχω ταράτσα. Με τα πολλά βρήκα αυτό.

Στο πατάρι μου που είναι μεγάλο μέν αλλά τελείως άδειο (πέρα απο τις αποθήκες σιχαίνομαι και τα πατάρια). Μια φωλιά. Μπροστά ακριβώς απο τη φωλιά υπάρχει μία τρύπα εξαερισμού, απο εκεί μπαίνουν οι γονείς τους.

Σύρθηκα μέσα στο πατάρι και επιθεώρησα τη φωλιά, είδα 5 πουλάκια που περίμεναν να φάνε με ανοιχτά τα στόματα.. Σπουργιτάκια. Αχ! Τι χαρά! Ξετραλλάθηκα που διάλεξαν το σπίτι μου τα πουλάκια για να ζήσουν. Και βέβαια ξυπνάνε νωρίς και κοιμούνται αντίστοιχα νωρίς. (Αυτό το τελευταίο δεν με στέλνει και στα ουράνια).

Με το που διελευκάνθηκε το μυστήριο, κλίκ! Αρχισα να κοιμάμαι κανονικά. Ετσι για να μη λέτε ότι ακούω ΚΑΙ φωνές!

Give a bit of Proust to me..

Αλλο μπαλλάκι μου ήρθε..και το έπιασα. Απορώ βέβαια γιατί στο Σχολείο ουδέποτε είχα πιάσει την οποιαδήποτε μπάλλα με αποτέλεσμα να μου κολλήσουν το παρατσούκλι "καρούλι".. που είδα κι έπαθα να το πετάξω απο πάνω μου σαν τσίκλα-ρετσινιά. Ακόμη θυμάμαι να με πετυχαίνει μία παλιά συμμαθήτρια στη Γλυφάδα, με γνώρισε αμέσως και φώναξε "ΚΑΡΟΥΛΙΙΙΙΙ" , γύρισε όλη η Βασ. Γεωργίου και έγινα ρεζίλι για μία ακόμη φορά. Εύγε!

Η Λίνα μου ζήτησε να απαντήσω σε κάποια ερωτήματα, ελπίζω να αντέξω στον πειρασμό και να μην γράψω πολλές ασυναρτησίες. Μερικές όμως ..mais oui!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να ζώ συνειδητά και όχι απλά να υπάρχω

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τα νιαουρίσματα απο τις ψιψίνες που απο τα μαύρα χαράματα απαιτούν να βγούν έξω για αθλοπαιδιές. Κι αν κάνω πως δεν ακούω, πάνε πάνω στο μαξιλάρι μου και μου δίνουν μπουνιές. Αυτά για τις καθημερινές. Για τας Κυριακάς και εορτάς έχουμε τους γείτονες και τα άσματα "Τι σου κάνω μάνα μου".

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πρό ενός λεπτού, αφού έκανα "preview" διαβάζοντας τις μπούρδες που γράφω.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Εξω καρδιά, αυτοπεποίθηση και επιλεκτική μνήμη

Το βασικό ελάττωμά σας;
Θυμώνω εύκολα

α6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Μπαίνοντας στα παπούτσια του άλλου βλέπω και ανάλογα πράττω.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμμία. Εχω καιρό ακόμη μέχρι να καβαλλήσω το καλάμι. (Θέλω να πιστεύω)

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Δεν πιστεύω σε ήρωες. Στον άνθρωπο που θέλει να πράττει το σωστό, πιστεύω

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Πάντα πρός την Αγγλία με τραβά

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Πολλοί. B. Russel, M. Atwood, Betty Smith, Lewis Caroll, Stephen King, Isabel Allende, Marquez, Amy Tan, Roald Dahl, Jules Verne, Tom Robbins, Vassiliev, J. Swift, Stevenson, Coelho, Ομηρος, Παυσανίας, Ηρόδοτος, Στράβων, Μάρκος Αυρήλιος, Καζαντζάκης, Βενέζης, Μυριβήλης, Μπουσκάλια, Τσβάιχ, Τολστόυ.. ΣΤΟΠ εδώ.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Εξυπνάδα και integrity

12. … και σε μια γυναίκα;
Να είναι ο εαυτός της και να τολμά

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Είναι πάρα πολλοί. Mahler, Beetwoven, Bartok, Straus, Puccini, Verdi, Elton John, Pink Floyd, Joe Cocker, Vivaldi, Smetana, Brian Ferry, Queens,

14. Το βιβλίο που σας σημάδεψε?

Ενα που μου είχε έρθει στο κεφάλι όταν έγινε ο σεισμός του 1981. Το σημάδι που μου έκανε, το έχω ακόμη, το σκεπάζω βέβαια με τις αφέλειες..υπάρχει όμως.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Οσα παίρνει ο άνεμος

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Salvadore Dali

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Εκείνες οι αποχρώσεις του φθινοπώρου

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Οτι με μικρά βηματάκια έχω πιάσει πολλούς απο τους στόχους μου, έχω μάθει ν' αγαπώ αυτό που είμαι και να τιμώ αυτά που έχω.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κρασί

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δεν μετανοιώνω για τίποτα. Δοθείσης της ευκαιρίας τα ίδια θα έκανα πάλι.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την ξιπασιά, την κακία και αισχροκέρδεια

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Τα Jigsaw puzzles

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι κατσαρίδες οι μεγάλες με τα φτερά.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε όσες περιπτώσεις τα ψέμματα με βγάζουν απο τη δύσκολη θέση.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω κανένα

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μπάμ και κάτω

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Αυτό θα σήμαινε ότι θα πάω στον Παράδεισο. Αν γίνει αυτό ελπίζω να μπορέσει να με πείσει ότι εκεί θα είμαι καλά και όχι στην Κόλαση που θα είναι όλοι μου οι φίλοι.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ισορροπημένη, χωρίς σκαμπανεβάσματα αλλά με πολύ σωματική κόπωση

and I give a bit of Proust στους
Αθλιες κόρες
So far
Μάρκος

Ρενάτα

Mario

Γυναίκες και ποδόσφαιρο

Σήμερα το απόγευμα έχει αγώνα. Οι ποδοσφαιρόφιλοι/μπασκετόφιλοι έχουν ήδη στηθεί με πίτσες, μπύρες και αν δεν είναι μόνοι τους, έχουν πάει σε σπίτια φίλων τους. Κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες/καναπέδες, τρώνε ότι νάναι, πίνουν ότι νάναι και φωναχτά εκφέρουν τις απόψεις τους χειρονομώντας και βρίζοντας. Ισως και να πλακωθούν και στις σφαλιάρες στο τέλος. Αν κερδίσει η ομάδα τους ξεχύνονται στους δρόμους ΟΕΟ, αν χάσει μούγγα και παράπονα.

Οποτε έχει αγώνα οι γυναίκες δυσανασχετούν, που οι άντρες στήνονται και βλέπουν "αηδίες" που μονοπωλούν τις οθόνες και εκείνες δεν μπορούν να δούν το Χ σήριαλ, που ουρλιάζουν βρισιές μπροστά στο παιδί, που καλούν τους φίλους τους και τρώνε σαν τα ζώα λερώνοντας παντού..που...που..που.

Κάποιες απο αυτές φεύγουν απο το σπίτι, μαζεύονται πολλές και παίρνουν σβάρνα τις καφετέριες αν είναι νωρίς και τα μπάρ αν είναι αργά. Νευριασμένες, γνωρίζοντας ότι ακόμη και αν τις γαμ όρθιες, καρφί δεν θα καίγεται στον έτσι τους, αρκεί να τον αφήσουν ήσυχο να δεί το μάτς. Γκιρινιάζουν όλες μαζί για τα δεινά του ματσόβιου, που "πήγες γι' αντρα και σου βγήκε παιδί. Γηπεδάς".

Σιγά κορίτσια μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου.

Το παιδί έχει ένα χόμπυ. Οπως είχε ο μπαμπάς μου. Γαύρος απο την κολυμπήθρα. Το πρωϊ κύριος, στη δουλειά με το κοστούμι του, σεβαστός σε όλους, τις Κυριακές όμως..γήπεδο. Πήγαινε καμαρωτός και συχνά γύρναγε πίσω με ανοιγμένη μύτη. Είχε φωνάξει, ουρλιάξει, βρίσει, βρισθεί, ξεδώσει και ησυχάσει. Ενα χόμπυ. Και στους τοίχους είχε κολλήσει φωτογραφίες του Γιώργου Σιδέρη και του Γιούτσου. Και η μαμά μου γέλαγε.

Οι γυναίκες όμως που ξέρω δεν σκέφτονται έτσι. Τις χαλάει απίστευτα ο γηπεδάς.

Γιατί?

Οι 2 Πρωτομαγιές

Της εξοχήςΚουτσουπιά στο Καπανδρίτι

Ανθισμένη πορτοκαλιά

Χωράφι με χαμομήλια και αγριολούλούδα

και

της πόλης

καλάμια και καλώδια

αγριοτριαντάφυλλα μέσα στο συρματόπλεγμα.

Απλά διαλέγουμε τι θέλουμε να βλέπουμε.

5 λεπτά...μνημόσυνο

Σήμερα πήγαμε κατά τις 12.00 το μεσημέρι στο Νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου σε ένα μνημόσυνο. Η λειτουργία ξεκίνησε στις 12.05 και τελείωσε στις 12.10. Ως τις 12.15 είχε αδειάσει η εκκλησία απο το "δικό μας μνημόσυνο" και έμπαινε ο κόσμος για το επόμενο.

Σε κηδείες και μνημόσυνα έχουμε πάει πολλές φορές. Οι λειτουργίες διαρκούν ένα χρονικό διάστημα, απο 10 λεπτά και πάνω, ποτέ ως τώρα όμως δεν είχαμε την ευκαιρία να γευτούμε το μνημόσυνο-ξεπέτα των πέντε λεπτών. Το γευτήκαμε σήμερα. Με το που μπήκαμε στην εκκλησία, έπρεπε να βγούμε έξω.

Ντροπή κύριοι παπάδες. Δεν φτάνει που μας τα παίρνετε απ' όλες τις πλευρές (κάτι ξέρω και εγώ που έχω θάψει και τους δύο γονείς μου), αλλά να μας κοροϊδεύετε και απο πάνω πάει πολύ.

Ξέρω ότι οι εκκλησίες των νεκροταφείων έχουν πολύ κίνηση , κόσμος περιμένει και θέλει να εξυπηρετηθεί, αλλά 5 λεπτά λειτουργία να αναλογεί στον καθένα ταλαίπωρο που θέλει να μνημονεύσει τον γνωστό του

Είναι αίσχος

Μαλάκυνση

Αποφάσισα σήμερα το πρωϊ ότι μετά απο 12 μέρες καιρός να πάω σε έναν κανονικό γιατρό να με δεί με τα ματάκια του γιατί, ό,τι και να κάνω ο πόνος της μέσης-πόνος. Ο προηγούμενος γιατρός που είχα συμβουλευτεί ήταν ξάδελφός μου ο οποίος μου έκανε τηλεφωνική διάγνωση και στο τέλος μου είπε ότι

"τίποτα σπουδαίο δεν έχεις, μάλλον κανένα νεύρο τράβηξες απο τα βάρη της μετακόμισης, λίγη ανάπαυση χρειάζεσαι, όχι άλλα βάρη, όχι σκυψίματα, πάρε βολταρέν, πάρε κανένα ντεπόν αν πονάς, θα περάσει, όπου θές πήγαινε σε 1 εβδομάδα θα είσαι καλά."

Εμένα όμως με έτρωγε η ανησυχία και η τσέπη μου (δεν εξηγείται αλλιώς η υπέρμετρη λαμακία μου) γιατί ο πόνος δεν πέρναγε και όσο νάναι έχουμε και δουλειές. Σηκώθηκα λοιπόν και πήγα σήμερα σε ένα ιατρικό κέντρο, είδα έναν ορθοπεδικό ο οποίος με εξέτασε

-"Σηκώστε το αριστερό σας πόδι ψηλά"

Σηκώνω το δεξί

"Σκόρδο - κρεμμύδι" μου λέει

"Καλά εγώ δεν πήγα στρατό" του λέω..

Τέλος πάντων κάπως συννενοηθήκαμε, μου έκανε πλήρη εξέταση βρήκε τα σημεία που πονούσα, έκανα και μία ακτινογραφία, - έσκασα και μερικά έως αρκετά- ευρώπουλα και η διάγνωση..

ήταν

κρατηθείτε

"Δεν έχετε σπάσει τίποτα, δεν έχετε κανένα ράγισμα, όλοι οι σπόνδυλοι μιά χαρά στη θέση τους, απλά εχετε τραβήξει ένα νεύρο, χρειάζεσθε λίγη ανάπαυση, όχι σκυψίματα, όχι βάρη, όπου θέλετε πηγαίνετε, να βάζετε βολταρέν, πάρτε και κανένα παυσίπονο και θα περάσει, σε καμμιά εβδομάδα, αντίο σας"

Κάπου εδω έχω τα χάπια μου, ελπίζω να θεραπεύουν και τη μαλάκυνση

Εναλλαγές

Χρειάζεται να στερηθείς κάτι για να καταλάβεις πόσο αγκιστρωμένος είσαι σ' αυτό.

Ακριβώς! Για τον καφέ λέω. Τρείς μέρες δεν είχα πιεί ούτε σταγόνα. Σήμερα ημέρα τετάρτη, τη θέση μου την πήρε ένα ζόμπι που αφού κατάφερε να σηκωθεί απο το κρεββάτι μισή ώρα αργότερα, το μάτι δεν άνοιγε ούτε με κρύο νερό, σε όλη τη διαδρομή για το γραφείο χασμουριόμουνα και παρόλλες τις δουλειές που έκανα δεν ήμουνα εγώ, μιά σερνόμενη ύπαρξη με είχε αντικαταστήσει.

Περνάω απίστευτες εναλασσόμενες φάσεις καταστάσεων αυτές τις μέρες, απο τη φουρτούνα στη γαλήνη, απο τα 15 μπωφόρ στα 2, τη μιά μέρα κύματα ψηλά σαν βουνά έρχονται καταπάνω μου και την άλλη στιγμή γίνονται σαν λοφάκια στην άμμο. Να δώ πότε θα ξανάρθει η μπουνάτσα.

Ηπια σήμερα το μεσημέρι έναν καφέ και επιτέλους είδα ότι υπάρχω και βρίσκομαι κάτω απο το ίδιο πετσί. Είχα αρχίσει να αμφιβάλλω ακόμη και γι' αυτό. Οσο για τα διάφορα τεστς που κυκλοφορούν στο Ιντερνέτ, όπως αυτό που είχα κάνει στην σελίδα της An-lu, μου είχε βγάλει ότι δεν είμαι εθισμένη στην καφεϊνη, τρομάρα του.

Χα!

Πάω τώρα να φτιάξω έναν πελώριο πικρό καφέ να τον ευχαριστηθώ. Γιατί αύριο, που ξέρεις, μπορεί πάλι να μην προλάβω. Σε λίγο με βλέπω να κυκλοφορώ και με παγούρι.

Με οικογένεια

Η μετακόμιση της κας Π. ολοκληρώθηκε την Τετάρτη. Ανοίξαμε μερικές κούτες για να βάλει τα απαραίτητα, τρόφιμα, φώτα, κλινοσκεπάσματα..ξεκουραστήκαμε κάπως και μετά,

και μετά έδωσα άδεια στον εαυτό μου να φροντίσω λίγο τη μέση μου που πονάει όλο και περισσότερο. Πρίν το κάνω όμως αυτό έκανα κάτι νέο. Εδωσα τη σκυτάλη στην ομάδα, να αναλάβει εκείνη την προστασία της Π, όσο εγώ δεν μπορώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου εμπιστεύτηκα ανθρώπινη ομάδα.

Την οικογένεια.

Μην έχοντας δική μου οικογένεια, έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνη μου και αν ποτέ αρρώσταινα, με φρόντιζε ο γκόμενος/σύζυγος, πάντα κάποιος αρσενικός υπήρχε. Ανθρώπινη ομάδα όμως ποτέ δεν είχα. Τώρα όμως θα μετακομίσουμε σε οικογενειακή πολυκατοικία σε λίγους μήνες. Ολους τους ξέρω εδώ και πολλά χρόνια, με πολύ καλές σχέσεις. Ελπίζω η οικογενειακή ομάδα να μου βγεί σε καλό όχι μόνο τώρα που αναλαμβάνει την Π αλλά γενικά.

Χρειάζεται βέβαια να μάθω ΚΑΙ να εμπιστεύομαι. Ο μοναχικός λύκος μέσα μου κοιμάται ανάμεσα στους άλλους με το ένα μάτι ανοιχτό. Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Ενώ εμπιστεύομαι εύκολα ανθρώπους που δεν γνωρίζω, φοβάμαι λίγο αυτούς που επιφανειακά ξέρω.

Αλλά όπως λέει η φίλη μου η Φιφή που είναι και ψυχίατρος, "τι έχεις να χάσεις/κερδίσεις αν δε δοκιμάσεις?" Ο.τι και νάναι θα δείξει. Και μετά βλέπεις.

Ετσι παίρνω το ρίσκο.

(Τα βιβλία "Χωρίς οικογένεια" και "Με οικογένεια" του Εκτ. Μαλό ήταν απο τα αγαπημένα μου της παιδικής ηλικίας)

Προσγειώσεις

Απο τα χαράματα σηκώθηκα σήμερα για τους μεταφορείς που όντως ήρθαν πουρνό-πουρνό. Πέντε άτομα που άρχισαν να συσκευάζουν τα έπιπλα και τα είδη οικιακής χρήσης της κας Π.

Το σύμπαν άρχισε να χάνει την ηρεμία του και να διαλύεται λίγο-λίγο. Η Π. πήγαινε και ερχόταν σαν μεθυσμένη πάπια, μεγάλη αλλαγή για την ηλικία της. Και πάει και στο άγνωστο κατά κάποιο τρόπο, κοντά στα πεθερικά μου που ναί μεν τα πάνε καλά με εμένα, όμως πώς θα τα πάει με εκείνους? Το αγκαθάκι της αμφιβολίας τσιμπάει τις πιό περίεργες στιγμές.

Το πρωϊ η μέση μου δεν με τράβαγε πολύ, σχεδόν την ξέχασα. Δεν έκανα όμως δουλειές γιατί σκέφτηκα μη την ξαναπάθω. Απλά παρακολουθούσα το τύλιγμα της οικοσκευής. Μετά όμως πήγαμε σε μία αποθήκη που είχε για να μεταφέρουμε κάτι παλιά έπιπλα στο νέο της σπίτι. Η άποψή μου για τις αποθήκες είναι γνωστή. Τις μισώ γιατί εκεί θάβουμε τις αναμνήσεις μας. Και δεν τις τοποθετούμε ωραία και καλά, αλλά τις πετάμε κάτω απο άχρηστα, απο σκόνη, τις ποδοπατούμε κατά κάποιο τρόπο. Ετσι μας εκδικούνται σαπίζοντας ή καταστρεφοντας τους εαυτούς τους. Η λήθη σκοτώνει. Γεγονός.

Σήμερα έίδα μικροέπιπλα άλλων εποχών, που κοσμούσαν το σπίτι της Π όταν ήμουνα παιδάκι. Μουχλιασμένες ζωγραφιές και μισοσπασμένα αντικείμενα. Αποκαθήλωση.

Η Π όμως δεν το βλέπει έτσι, έδωσε οδηγίες και όλα τα παλιά φορτώθηκαν πρός τη νέα κατοικία. Γιατί οι δικές της οι αναμνήσεις είναι πέρα απο υγρασίες και φθορές. Ζούν στα μάτια του ονείρου, τότε που όλα ήταν νέα, ωραία, λαμπερά.

Τα πεθερικά ήρθαν να υποδεχθούν τα πρώτα πράγματα. Ο πεθερός συνοφρυώθηκε όταν μύρισε την οσμή της παλιατσούρας, άνοιξε τα παράθυρα. Παρόλλα τα χρονάκια του ζεί στο τώρα όχι στο χθές. Ευτυχώς.

Γύρισα σπίτι πρίν μία ώρα περίπου. Ξεθεωμένη και η μέση μου σε άθλια κατάσταση. Κάθε βήμα και ουρλιαχτό. Αύριο θα βάλω ένα σέξυ έμπλαστρο στη μεσούλα μου και θα βγώ πάλι στην γύρα.

Είναι και τα γενέθλιά μου..

Καληνύχτα.

Στάση εργασίας

Σας έχει τύχει να προγραμματίζετε 1001 πράγματα και τίποτα να μην κάνετε γιατί το σώμα σας να κάνει απεργία? Δεν μιλάω για ασθένεια, μιλάω για μία στάση εργασίας, να ζητάει το σώμα μία μέρα άδεια απο τη σκληραγώγηση που του επιβάλλεται καθημερινά?

Χθές το βράδυ κοιμήθηκα άσχημα, πολύ περίεργο αυτό γιατί συνήθως ότι κι αν διαβάσω πρίν κοιμηθώ (επιστημονική φαντασία, εξωγήϊνους, αίματα, ξεκοιλιάσματα, σκοτωμούς, τέρατα) δεν περνάνε στον εγκέφαλο ή στο υποσυνείδητο, σαν παραμυθάκια χάνονται στα σύννεφα της λήθης. Μέσα στη νύχτα με έπιασε ένας πόνος που μου τρύπαγε τη μνήμη. Πόνος στη πλάτη. Καμμία στάση δεν ήταν η σωστή, γύρναγα πότε εδώ και πότε απο εκεί βογγώντας.

Το πρωϊ βέβαια σηκώθηκα ουρλιάζοντας. Είναι η δεύτερη φορά στη ζωή μου που πιάνεται η μέση μου (ευτυχώς μόνο απο τη μία πλευρά). Τα χρειάστηκα. Ολα ανεβλήθησαν για όποτε. Εβαλα ένα έμπλαστρο και χώθηκα στο κρεββάτι μου. Σήμερα δίνω άδεια στο σώμα μου να ξεκουραστεί και να μου υπενθυμίσει ότι χρειάζεται να το παίρνω στα σοβάρα και να μην
α) κάνω τη μικρή αγρότισσα όταν έχω μεσάνυχτα απο καλλιέργειες και ξεχορταριάσματα
β) κουβαλάω ξύλα και βαριά εργαλεία
γ) ανεβοκατεβαίνω σκάλες τρέχοντας κρατώντας 10κιλα

για να αποδείξω πρώτα σε μένα σε τι καλή φυσική κατάσταση είμαι και μετά σε όλους τους άλλους οτι είμαι και Κουταλιανή αλλά και κουτή, γιατί υπάρχει και το κουδουνάκι του κινδύνου που λέει "πρόσεχε" θα πιαστούμε και μετά φινίτο.

Αύριο η κα Π μετακομίζει. Την εβδομάδα του Πάσχα έπαιζα τον κηπουρό που ξεχορταριάζει, σκαλίζει και βοτανίζει, επίσης τον μικρό ξυλοκόπο και κουβαλητή καυσόξυλων. Το προηγούμενο Σάββατο έκανα τον Ταρζάν και καθάρισα την αποθήκη της πετώντας ένα σωρό σκουπιδαριό αφού πρώτα το κουβάλησα έξω, ανεβοκατεβαίνοντας 20 σκαλιά τρέχοντας....Μάλλον κούρασα τη μέση και τα χεράκια μου.

Ετσι σήμερα εδώ. Παρέα με τις ψιψίνες που κάτι μάλλον κατάλαβαν γιατί εκ περιτροπής θελουν να κάτσουν πάνω στο πονεμένο μου΄ή τουλάχιστον όσο πιό κοντά του γίνεται. Το Φακούλι σε μία φάση μου έφερε το πιάτο του να με ταϊσει.

Ηδη πονάω λιγώτερο αλλά δεν ξεθαρρεύομαι. Θα καθίσω ήσυχη ως αύριο το πρωϊ. Μετά ...βλέπουμε.

Πασχαλινά απρόοπτα

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σάς, αλλά κάθε Πάσχα κάτι προκύπτει και δίνει λοκάλ κουλέρ στις μέρες εκείνες. Μερικές φορές γελάμε με τα πεθερικά. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά μας, να γελάσουν άλλοι με εμάς. Μία σου και μία μου!

1) Τα ρούχα.

Πρίν φύγουμε είπαμε να ετοιμάσουμε μία μικρή βαλιτσούλα για ότι θα χρειαστούμε στην επαρχία. Τις ξέρω εγώ τις "μικρές βαλιτσούλες" που γίνονται βαριές και ασήκωτες κάτι σαν καρτούν που περισσεύουν απέξω κάλτσες. Εβαλα λοιπόν διάφορα μέσα ρούχα για το σπίτι αλλά και για τον επιτάφιο, μη πάμε καμμιά βόλτα κλπ. .. ΑΛΛΑ όταν άνοιξα την βαλίτσα στην εξοχή διαπίστωσα ότι είχα κάνει λάθος και πέρα απο το παντελόνι που φορούσα ΔΕΝ είχα πάρει άλλο δικό μου, τα άλλα όλα ήταν του Κ.. και το δεύτερο παντελόνι ήταν απαραίτητο λόγω καιρού. Εσκασα απο τα νεύρα μου αλλά έπρεπε να ζήσω με αυτό το δράμα, ετσι είπα να προσέχω μη μου πάθει τίποτα το μοναδικό τζήν.

Το παντελόνι όμως έχει τη δικιά του οντότητα, κατ' αρχήν ήθελε να κάνει και εκείνο Πάσχα. Ετσι δοκίμασε όλα τα φαγητά, τα γλυκά, γεύτηκε το αίμα του αρνιού όταν βοήθησα στο σούβλισμα, πασαλείφθηκε με λάσπες την ημέρα που έβρεξε και έφαγε και μαγειρίτσα. Η τιμωρία μου δε ήταν να αρνηθώ μία πρόσκληση για περίπατο σε όμορφη τοποθεσία απο έναν γνωστό γιατί σκέφτηκα ότι το patchwork design απο φαγητά που δεν έβγαιναν δεν θα έπειθε πολύ για Prada..μη γίνουμε και ρεζίλι, άστο γι άλλη φορά. Την τελευταία δε μέρα που φεύγαμε έσπασε και το φερμουάρ με αποτέλεσμα να γυρίσω στην Αθήνα με παραμάνες. Με μάτιασαν φαίνεται.

2) Μετά το φαγοπότι που προέκυψε σαν άλλη μία παραδοσιακή Ελληνική οικογένεια ήρθαν οι μέλισσες.. όχι λάθος ήρθε η άμεση ανάγκη αδειάσματος του εντέρου, δηλ.. εξόδου. Οτι μπαίνει χρειάζεται να βγαίνει κιόλας.
Η τουαλέττα βέβαια πιασμένη. Το έχω παρατηρήσει, όταν βιάζεσαι, δεν βρίσκεις ποτέ τίποτα.

Τα τρία άτομα που φοβόντουσαν μην τα κάνουν απάνω τους, πήρανε δρόμο για τα χωράφια, δρόμο μακρύ και δύσβατο γιατί ψιλόβρεχε. Στο ένα χέρι όχι το τσιγάρο αλλά το χαρτί τουαλέττας, στο άλλο χέρι όχι το μπεγλέρι αλλά την ομπρέλλα και ένα φτυάρι. Α!

Είχανε και τη δύναμη της θέλησης στην τσέπη. Για να

α) βρούν χώρο μακριά απο τα ξένα βλέμματα (όχι να είσαι σκυμμένος και να σου κορνάρει όλη η Αθηνών-Πατρών)
β) καταφέρουν να σηκώσουν τα μπατζάκια και να κατεβάσουν τα σώβρακα χωρίς να βραχούν και ψυχικό σθένος γιατί

α) απο τη μιά να ξαλαφρώνουν κρατώντας/ισορροπώντας με την ομπρέλλα και απο την άλλη
β) να διώχνουν τους σκύλους που πλησίαζαν κυττώντας ερωτηματικά τον ποπό τους..μερικοί σε πλεύριζαν απο πίσω για να δούν τι κάνεις εκεί πέρα.. ξούτ και ξούτ να λέει ο άμοιρος κουνώντας απειλητικά το χαρτί τουαλέττας.

Και το σημαντικώτερο
γ) να μη χάσουν την ισορροπία τους και πέσουν πίσω γιατί ΧΑΘΗΚΑΝ

και να μην παρασυρθούν και να
δ) πεταχτούν απάνω αρπάζοντας μιά πέτρα να την πετάξουν στα σκυλιά, εμφανίζοντας όμως τον εαυτό τους σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια να τον καμαρώνει η λεωφόρος.. Α ρε σκατοκώληδες! Το τι σφυρίγματα φάγατε!

Αφού τα κατάφεραν και δεν χρειάστηκε να κόψουν και εισιτήριο για το θέαμα του Μedrano που προσέφεραν..λοξοδρομούν σε στύλ "μιά βόλτα πήγα να πιάσω τον Μάη" και εμφανίζονται καμαρωτοί.. δεν τρέχει τπτ και όλα καλά.

Και μη μου πείτε και του χρόνου..ορίστε μας!

Πάσχα...χωρίς πολλά λόγια

Η φύση περιμένει τους εκδρομείςδεν φθάνει όμως η πρώτη μαγεία, συν Αθηνά..έτσι φέτος τα αυγά βγήκαν απο την πεπατημένη.

Σουβλίσαμε και τον παραδοσιακό αμνό..δεν λέω

την παράσταση όμως έκλεψε ο γεμιστός σολωμός σε σχήμα λουλουδιών και

οι ντοματούλες σαν παπαρούνες, στο πιάτο μας...

και ιδού...πως είμασταν αργά την Κυριακή του Πάσχα..

Αντε..και του χρόνου

Καλό Πάσχα

Σας εύχομαι, να περάσετε ξένοιαστα και ξεκούραστα, ο καιρός να είναι ηλιόλουστος και καλός, να έχετε καλό ταξίδι όσοι φύγετε και

Καλή Ανάσταση

Στοιχήματα

Πρωϊνή φάση που σπάει κόκκαλα. Είμαστε μέσα στην κίνηση της παραλιακής. Κολλημένοι. Ακούμε ραδιόφωνο κάποιον να τα χώνει, σε καθημερινή βάση το κάνει, τίποτα δεν αλλάζει, δεν πάει να φωνάζει και να δέρνεται για τον απόντα ρόλο της Εκκλησίας στο βιβλίο της έκτης Δημοτικού, κανείς δεν νοιάζεται.

Κυττάω έξω απο το παράθυρο δεξιά μου. Μερσεντές αποστράπτουσα. Ο οδηγός περιποιημένος, χτένισμα, ξύρισμα, μαύρο σακκάκι, καλής ακριβής ραφής, βγαίνει πουκάμισο με μανικετόκουμπο απο μέσα, μιλάμε για πολύ sicάτο άτομο. Καπνίζει μικρό πουράκι, το χεράκι του με τέλειο μανικιούρ (french) ακουμπάει στην πόρτα (το τζάμι κατεβασμένο).

Λέω στον Κ

"κύττα που θα σουτάρει το απο-τσίγαρο στο οδόστρωμα"

"έλα ρε Μαρίνα, παραείναι κύριος για να το κάνει"

Καλάάά΄! Στοίχημα 1 ευρώ. "

Τσάκ! Χτύπησε η γόπα την ασφαλτο σε χορευτική καμπύλη.

Κατεβάζω το τζάμι

"Δεν ντρέπεσαι, βρε γαϊδούρι, να το πετάς στο δρόμο? Τασάκι δεν έχεις?"

Σηκώνει το φρύδι ο λουσάτος (το φρύδι ήταν περιποιημένο - τον φαντάζομαι να κάθεται ώρες μπροστά στον καθρέφτη και το φτιάχνει, μη πετάνε οι τρίχες)

"Τους χαρακτηρισμούς κρατείστε τους για εσάς"

"Μα δεν μπορώ κούκλε μου, με εμπνέεις, απ' έξω κούκλος και απο μέσα πανούκλος, σα δεν ντρέπεσαι να πετάς στο δρόμο τη τσιγάρο σου, μήπως φτύνεις κιόλας!"

Ανέβασε το τζάμι να μην με ακούει με ύφος πονεμένο

"Ω! Τι κόσμος μπαμπά!. Θέλουν σώνει και καλά να λερώσω το αμαξάκι μου..τι θράσος!"

Τον προσπεράσαμε κατουρημένοι απο τα γέλια. Πάει του χάλασα το πρωϊ του, το κέφι του στραπατσαρίστηκε σαν να του έσπαγε ένα νύχι, ας πούμε. Θρήνος

Κέρδισα, κέρδισα, κέρδισα το στοίχημααααα!

Κέρδισα το ευρώ μου!

Αλλος για στοίχημα?

Supermarket fantasy

Σήμερα με την κα Π. πήγαμε σε μία άλλη περιοχή, μακριά απο το σπίτι μας για να εξερευνήσουμε μία νέα γειτονιά αλλά και για να περπατήσει λίγο, γιατί χθές λόγω καιρού δεν βγήκε. Πήγαμε σε μία περιοχή του Π. Φαλήρου. Περπατώντας κυττούσαμε τα καταστήματα και τα καλούδια, απ' όλα είχε ο μπαξές, ζαχαροπλαστεία, στεγνοκαθαριστήρια, φαρμακεία, 2 φούρνους απ ' όπου πήραμε μυρωδάτα τσουρέκια και κουλούρια Θεσσαλονίκης (που φάγαμε στο δρόμο) και στρίβοντας μία γωνία πέσαμε σε ένα σουπερμάρκετ. Γνωστής ελληνικής αλυσίδας.
Για να πώ και του στραβού το δίκιο είχα να πάω κάτι χρόνια στο αντίστοιχο κατάστημα της περιοχής μου, με κόλλαγε φοβερά ότι δεν υπήρχε κανένας χώρος για πάρκινγκ. Πρόβλημα γιατί σε αναγκάζει ή να σπάσεις τα χέρια σου κουβαλώντας τις σακκούλες και καλά άμα μένεις κοντά, άμα όμως είσαι σε απόσταση, τι κάνεις?
ή να πηγαίνεις συχνά για 2-3 πραγματάκια

ή να ξοδευτείς και να κάνεις αποστολή στο σπίτι (ελεγε ότι αποστολές κάνουμε απο τα τόσα ευρώ και πάνω).
Φαίνεται ότι είναι η πολιτική του καταστήματος να μπαίνει στην θέση του μπακάλικου της γειτονιάς, χωρίς βλέψεις για κάτι πιο μεγάλο. Το εν λόγω σουπερμάρκετ είχε χώρο για 20 θέσεις παρκαρίσματος πίσω, "όπου τις χρησιμοποιεί το προσωπικό", τουλάχιστον έτσι μας είπε μιά πελάτισσα και "γνώστης" της περιοχής. Αν αυτό αληθεύει, τότε δεν επενδύει ΚΑΙ στον πελάτη.
Τέλος πάντων μπήκαμε μέσα χωρίς να έχουμε καμμία ανάγκη για να δούμε αν θα μας δημιουργήσει ανάγκες...........και δεν μας δημιουργησε! Κακό αυτό!
Το κατάστημα ήταν γεμάτο κόσμο που ψώνιζε με τα μανίας, είχε ευγενέστατο προσωπικό, πεντακάθαρο χασάπικο, όλα ήταν όμορφα, εν τούτοις δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο να μας δείξει. Σαν κι αυτό υπάρχουν πολλά.

Δεν είχε φρέσκα ζυμαρικά ή τουλάχιστον κάτι βιολογικό, ούτε καν βιολογικά λαχανικά!!
Τα κρασιά του τα είχε όρθια κοντά το ένα με το άλλο, σκονισμένα να τα δέρνει το φώς γιατί ήταν κοντά στην πρόσοψη. Δίπλα απο τα ουϊσκυ είχε κοκα-κόλα, ουζάκια, σφηνάκια όλα φύρδιν-μύγδιν στα ράφια.
Πήγαμε στα τυριά, είχε μεγάλη ποικιλία αλλά δεν ήθελε ο υπάλληλος να κόψει 100 γραμμάρια για να δοκιμάσουμε, μας κόβει ένα κομμάτι "200 γρ, είναι να το αφήσω?" Αντε να του εξηγήσεις τώρα ότι αν ήθελες 200, 400 ή ένα κιλό θα το έλεγες. Το πήραμε και φύγαμε σαν κυνηγημένες.
Αντίστοιχα σε γνωστή ξένη γερμανική αλυσίδα σουπερμάρκετ, βρίσκουμε πολλά νέα και καλής ποιότητας + φτηνά πράγματα. Βρίσκουμε θέση για το αυτοκίνητό μας, παρκάρουμε ωραία και καλά και με την ησυχία μας κάνουμε τις γύρες μας. Μπορεί να πάρουμε 1 πράγμα τρόφιμο ή ένδυμα ή και κανένα, τουλάχιστον όμως αισθανόμαστε ότι μας προσέχουν. Ο, τι επενδύουν σε εμάς.

Και αναρωτιέμαι γιατί η ξένη αλυσίδα να με σέβεται σαν πελάτη, ενώ η βέρα ελληνική όχι. Και εφόσον ζούμε εποχές ανταγωνιστικές, γιατί η ελληνική εταιρεία να σκάβει τον ίδιο της το λάκκο τελικά?

ΚαψούρααααΑΑΑΑΑ!

Το Σάββατο το βράδυ είχαμε τραπέζι κάτι φίλους σπίτι μας και κοιμηθήκαμε αργά. Οι φίλοι μας φύγανε κατά τις 02.00 πμ ώσπου να τα μαζέψω πήγε 3 το πρωί. Ε! Λέω αύριο Κυριακή θα κοιμηθώ ως αργά.

Ελεγε η ηλίθια και λογάριαζα χωρίς τους Γείτονες. Τους θυμάστε φαντάζομαι..

Στις 07.00 ακριβώς ακούω στη διαπασών το κάτωθι άσμα

"Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,

θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες"

και λέω, όνειρο βλέπω μετά μουσικής, γύρνα πλευρό και θα φύγει. Γυρίζω πλευρό και έρχεται αυτό

"Τα ματάκια σου με καιν γιατί είσαι μανεκέν. "
"Μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος."
"Σε βρίσκω πολύ κύριο, αλλά περνάω κλιμακτήριο."
"Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Άγιο Γεώργιο"

"Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα,
μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα."

τώρα πείτε μου η καψερή τι φταίω που σκόπευα να μείνω λίγο παρα πάνω στο κρεβατάκι μου μαζί με τον αντρούλη μου ε?

"Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω,
γι’ αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο. "
(Άγνωστος /η Καλλιτέχνης)
"Μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω;"

"" "Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες, βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες"

"Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπώ."

"Ο ήλιος καιει, καιει για μας τους gay."

Μετά απο αυτό το τελευταίο, έφριξα, πετάχτηκα έτοιμη να τους ξυλοφορτώσω που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ..

αλλά ήταν μάταιο..που να με ακούσουν..μές την κρεββατοκάμαρά τους ήταν στο τσακίρ κέφι..τραγουδάγανε φαλτσάροντας..

"Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε"

"Απόψε έχω περίοδο, μα έχω κι άλλη δίοδο."

Οταν μετακομίσουμε σε λίγους μήνες σύν τοις άλλοις θα μας λείψουν ΚΑΙ οι γείτονες!!!

5 λέξεις έμμετρες

Μου πέταξε η Yoryia το μπαλλάκι (και το έπιασα όλως τυχαίως παρότι στα ομαδικά παιχνίδια ΠΟΤΕ δεν είχα καταφέρει να πιάσω την οποιαδήποτε μπάλλα - εξ ού και το παρατσούκλι "καρούλι" που με συνόδευε σαν κολλημένη τσίκλα στο παπούτσι όλα μου τα σχολικά χρόνια) για 5 λέξεις που θα χρειαστεί να τις φτιάξω κάτι σαν ιστορία.

Με τα παραμύθια και τα συναφή δεν είμαι καλή. Μιά εποχή έπρεπε να λέω τα 7 κατσικάκια και το λύκο σε κάτι παιδάκια για να κοιμηθούν, μόνο που αντί να προκύψει αυτό καθόντουσαν με ορθάνοιχτα μάτια να με διορθώνουν κάθε φορά που έλεγα αλλα αντ'άλλων, πότε τα κατσικάκια ήταν 5 γιατί τα άλλα δεν άκουσαν το ξυπνητήρι και πότε έλλειπε ο λύκος που είχε πάει στον κουρέα. Με έπιανε και μία νύστα αφόρητη και με σκούνταγαν τα σκασμένα για να τους τελειώσω την ιστορία..

Αφήστε που πολλές φορές γράφω ότι μου κατέβει και "ξεφουσκώνω" και μετά ξεχνάω τι κακουργίες έχω γράψει και κάνω τη μη- μου-άπτου, μέχρις ότου κάποιος βρεθεί και ξεθάψει τις παλιές μου βλακείες και μου τις τρίψει στη μούρη..Errare humanum est. Δύσκολο το μονοπάτι πρός την ωριμότητα, όλο λάκκους (που μπορεί να τους άνοιξα μόνη μου), πέτρες, γλυστερό σαπούνι και ανηφόρες.. Ούφ.

Παίρνω λοιπόν το θάρρος τις 5 λέξεις να τις ενσωματώσω σε έμμετρο ποιηματάκι (χωρίς βρωμόλογα όμως).

"Κολλημένη στην οθόνη του ΠιΣι
διάβαζε τις γνώμες του κόσμου
η Φιφή
δίπλα της μαστίχα Χίου στο ποτήρι
να τη τρώει σιγά-σιγά
"Υποβρύχιο" το λέγανε το γλυκό αυτό παλιά
τουλάχιστον έτσι το ονομάτιζε
η δική της η γιαγιά.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε ξαφνικά
απο ένα σκούρο σύννεφο που στάθηκε
εκεί ψηλά
σήκωσε τα μάτια η Φιφή
και προσευχήθηκε για αύριο
"ας είναι η μέρα ηλιόλουστη
και καλή"

Αυριο είναι η μεγάλη μέρα

που θα πάει με την μαμά της

στα μαγαζιά

να δούνε άπειρα καλούδια

μόδες, παπούτσια και λοιπά

ομορφιές και κιτσαρίες

ολα μέσα στης ζωής

τις αμαρτίες που

είναι τόσο πολύ γλυκιές.

Αυριο βράδυ με χαρά

αφού γυρίσουν απο της

Ερμού τα μαγαζιά

περήφανη θα τηλεφωνήσει

στο γιατρό

να του πεί νέο μεγάλο και τρανό

"Γιατρεύτηκα για τα καλά

την αγοραφοβία δεν τήν έχω πια

στην αγκαλιά

δεν δεσπόζει την ύπαρξή μου

δεν φυλακίζει τη ζωή μου

Σήμερα συνάντησα κόσμο πολύ

και μια χαρά αισθάνθηκα

σαν λεύτερο πουλί" "

Κυρία αυτά έγραψα. Δεν περιμένω να πάρω "Αριστα" γιατί αντί να ακολουθήσω την πεπατημένη έκανα του κεφαλιού μου, όπως πάντα, ξέρω. Τουλάχιστον όμως να πάρω τη βάση?

Πετάω την μπάλλα στους

Julia_Dream , Jojo, Attalanti, dimitri-R, Tina

για να συνεχίσουν την αλυσίδα με τις λέξεις

Αμφισβήτηση, μαγειρίτσα, παπαρούνες, παιδάκια, φράουλες

Ανθρωποι & savoir vivre

Χθές είχαμε πάει σε ένα γεύμα με 2 φίλους μας. Οταν φθάσαμε εκεί διαπιστώσαμε ότι θα είμασταν τελικά 6 γιατί θα ερχόταν και άλλο ένα ζευγάρι, κανένα πρόβλημα. Επειδή αισθανόμασταν χαλαροί είχαμε φορέσει κάτι απλό χωρίς πολλά πολλά, του λόγου μου ένα κόκκινο μπλουζάκι και ο CGP έβγαλε την καθημερινή γραβάτα και έβαλε και εκείνος κάτι απλό αντίστοιχου χρώματος.

Το γεύμα μιά χαρά, τρώγαμε με γέλια και απολαμβάναμε. Σε μιά στιγμή η Χ (η κυρία του άγνωστου σε μάς ζευγαριού) μου λέει

"Το κόκκινο δεν θα είναι το αγαπημένο σου χρώμα σήμερα!" διευκρινίζοντας ότι αν ήταν στη θέση μου και ο σύντροφός της επέλεγε το ίδιο χρώμα αμφίεσης με εκείνη, θα γινόταν καυγάς, θα έλεγε μη το βάλεις αυτό, ή θα άλλαζε εκείνη ρούχα. Το γεγονός δε ότι καθόμασταν και δίπλα-δίπλα της φάνηκε γελοίο και το είπε κιόλας.

Οι φίλοι μας "πάγωσαν" λίγο γιατί δεν ήταν και το καλύτερο σχόλιο σε ένα φιλικό άντε και λίγο επαγγελματικό γεύμα. Τον σκόπελο τον παρέκαμψα λέγοντας ότι

"άσχετο τι θα διαλέξω να φορέσω, πάντα ο Κ απο δικού του με ακολουθεί χρωματικά σαν καρμπόν. Το γεγονός αυτό δεν με χαλάει, ούτε αισθάνομαι υπεύθυνη για τα ρούχα του, ότι θέλει ας βάλει. Μας έχει ξανατύχει να φοράμε ίδια απόχρωση, μας έχουν βγάλει και φωτογραφία. Πρόσθεσα όμως ότι ειδικά σήμερα δεν είμαστε 100% καρμπόν γιατί φοράμε διαφορετικού χρώματος και ποιότητας εσώρουχα και άλλη μυρωδιά κολώνιας. Είπα ότι τα μαλλιά μου τα βάφω ενώ ο Κ όχι και δεν καταλαβαίνω γιατί αντιστέκεται τόσο στην ιδέα."

Το γέλιο που ακολούθησε ήταν ομόφωνο και χαλαρωτικό. Η ένταση διαλύθηκε και ξανα-προσηλωθήκαμε στα εδέσματα μπροστά μας.

Σκέφτομαι όμως πόσο ευαίσθητος είναι ο τομέας του savoir vivre και πόσο σωστός ήταν ο Αθήναιος όταν το ανέφερε (το link στον τίτλο). Δεν έχει νόημα να γίνομαι κακιά και να αποπάρω την αγενή για την άστοχη παρατήρηση. Δεν χρειάζεται την βοήθειά μου, μόνη της καπελλώνει τον εαυτό της και τραβάει το χαλί κάτω απο τα πόδια της.

Εντύπωση όμως μου κάνει πώς πληθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι γύρω μας. Και δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά μάλλον παιδείας.

Ασχετο με τις πεποιθήσεις μας είναι φαίνεται δύσκολο να σεβόμαστε τις επιλογές των άλλων χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε.

Πανεπιστημιακά βολέματα

Προχθές είχαμε βγεί έξω με ένα φιλικό μας ζευγάρι. Και οι δύο είναι καθηγητές πανεπιστημίου με μακρά ακαδημαϊκή καρριέρα. Μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων και μετά το ρίξαμε και στον Μαριετισμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ ελέχθησαν τα ακολούθα για τα οποια ΕΦΡΙΞΑ.

Κατά την κρίση τους λοιπόν, η Μαριέττα και η κάθε Μαριέττα ανεξαρτήτου κόμματος θα σπάει τα μούτρα της εξαιτίας των καθηγητών.

- Οι καθηγητές εργάζονται και αμείβονται. Φτιάχνουν τη ζωή τους, το πρόγραμμά τους και τον ελεύθερο χρόνο τους τον διοχετεύουν στα ιδιαίτερα μαθήματα, σε φροντιστήρια και δικές τους δουλειές.

Οποιαδήποτε αλλαγή τους χαλάει τη σούπα. Τους ξεβολεύει γιατί θα πρέπει να ανασχηματίσουν τη ζωούλα τους, το προγραμματάκι τους, την καθημερινότητά τους. Ετσι δεν θέλουν αλλαγές. Η Χ Κυβέρνηση το ξέρει αυτό και πιέζει. Οι καθηγητές ξέρουν ότι ξέρει η κυβέρνηση και έτσι αντιστέκονται.

- Οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί καθηγητές στην Ελλάδα υποστηρίζονται απο διάφορες πολιτικές παρατάξεις. Μέσω των παρατάξεων, υποκινούν τους φοιτητές να εξεγερθούν, να κάνουν καταλήψεις, πορείες, αποχές κλπ, κλπ. Μόλις αυτό επιτευχθεί, δεν γίνονται μαθήματα, όμως Ο ΜΙΣΘΟΣ των καθηγητών συνεχίζει και πέφτει. Σου λέει, εγώ εδώ είμαι έτοιμος να διδάξω. Αλλά οι φοιτητές δεν έρχονται. Οπότε, μια χαρά! Η ζωή συνεχίζεται, τα ιδιαίτερα, τα φροντιστήρια κλπ, κλπ. Οι φοιτητές καθυστερούν στις σπουδές, χάνουν μαθήματα, περνάνε δεν περνάνε, τελικά έρχεται μετ' εμποδίων και το πτυχίο.. κλπ κλπ..

Κατά την κρίση τους λοιπόν η ίδια η παιδεία στην Ελλάδα σπάζει τα πόδια της μάθησης για να μην ξεβολεύεται.

Ελπίζω να μην είναι έτσι και να διαψεύσετε τις παραπάνω πικρές κουβέντες.

Ε-Φ-Ρ-Ι-Ξ-Α