Περτούλι, Ελάτη, Πύλη, Καλαμπάκα

Μία διαδρομή παράδεισος, μετά απο αυτά που είχαμε περάσει στο Ανήλιο-Χαλίκι. Μέσα στο πράσινο στην αρχή μέχρι τη διασταύρωση της Πολυθέας, αριστερά για Δολιανά (με τη περίφημη εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, με τους χρυσούς τρούλλους - που ΔΕΝ επισκεφθήκαμε - ίσως μία άλλη φορά) και δεξιά για Περτούλι..

Λίγο-λίγο αρχίσαμε να κατεβαίνουμε, θεσσαλικός κάμπος, γή των Καραγκούνηδων...πολλες οι αγελάδες, στεκόντουσαν στη μέση του δρόμου, μία μάλιστα ήρθε κοντά στο παράθυρο, ήθελε να επιθεωρήσει και μέσα..χμμ! αστο καλύτερα φιλενάδα! Φορούσε και κίτρινο σκουλαρίκι!
Περάσαμε απο τη Πύρρα όπου είχαμε περάσει ένα ονειρεμένο σβκ πρίν μερικά χρόνια ένα Νοέμβριο! Τώρα το χωριουδάκι κοιμότανε ήσυχο στη μασχάλη των βουνών!. Πολύ δροσιά!

Κατεβήκαμε πρός την Ελάτη. Σταμάτησα σε ένα τουριστικό μαγαζάκι στην άκρη του δρόμου, το ένα δίπλα-στο άλλο για να πάρω αποξηραμένα μπουκέτα με ανθισμένη ορτανσία (ένα όνειρο) και silver dollars. Εκει τη πάτησα με την ορτανσία, γιατί όταν πήγα σπίτι είδα ότι την είχαν δέσει με ένα φρικαλέο πράσινο τσέρκι (χάθηκε να βάζανε έναν απλό σπάγγο;;). Οταν γυρίσαμε στην Αθήνα έβγαλα το τσέρκι και διαπίστωσα ότι με κορόϊδεψαν γιατί το μπουκέτο διαλύθηκε, δεν αποτελείτο απο 2-3 μεγάλες ορτανσίες αλλά απο πολλές μικρούτσικες με κοντά κοτσανάκια αλλά με τέχνη τοποθετημένα μέσα σε μεγάλα ξερά κοτσάνια ώστε να φαίνονται 2 λουλούδια !! Αναγκάστικα και τα πέταξα! ΝΤΡΟΠΗ λέμε!! Ευτυχώς που μείνανε τα ασημένια δολλάρια!

Πεινάγαμε πολύ αλλά δεν φάγαμε τίποτα στη διαδρομή ως τη Καλαμπάκα που ήταν το ξενοδοχείο μας. Εκεί βέβαια..τη κάναμε..ταράτσα! Το βράδυ έξω με συγγενείς..

Εγνατία, Μέτσοβο, Ανήλιο, Χαλίκι, Πίνδος

Στις 4 ημέρες αποχαιρετήσαμε τη Θεσσαλονίκη και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε πρός την Αθήνα...με πολλές παρακάμψεις.

Την Εγνατία οδό την είχαμε δοκιμάσει και πέρυσι μέχρι τα Γρεβενά (οπου μάταια ψάχναμε για τα περίφημα μανιτάρια τους-το σβκ το κατάστημα ήταν κλειστό!!) και απο εκεί πέσαμε στον παλιό δρόμο, ανέβα - κατέβα τα βουνά. Φέτος όμως ήταν αλλιώς.. Η Εγνατία είναι μία Αττική Οδός επί 10! Φαρδιά, καλοφτιαγμένη με πάρα πολλές σήραγγες, μεγάλες και κυρτές. Σήραγγες και 3 χλμ μήκος!!! κόβουν στα 2 το κάθε βουνό. Μετά τις σύραγγες έρχονται οι γέφυρες. Στιβαρές σαν εκείνη της φωτογραφίας που οδηγούν πάλι σε νέες σήραγγες. Μιλάμε για ΤΟ ΕΡΓΟ!.

Απο το Κλειδί έως το Μέτσοβο κάναμε 1 ώρα και 30 λεπτά με μέση ταχύτητα 120χλμ!! ενώ με τον παλιό δρόμο και τη μισή ταχύτητα θέλαμε 6 ώρες!! Με 120 χλμ το αυτοκίνητο ήταν σαν ακίνητο..οδηγούσαμε στην άκρη να μην εμποδίζουμε όσους βιάζονταν!!!. Και η σήμανση πολύ ιδιαίτερη..στη μεσαία φωτογραφία μας προειδοποιούσαν να κόψουμε ταχύτητα γιατί μπαίνουμε στα λημέρια της αρκούδας!!!

Φτάσαμε στο Μέτσοβο όπου σταματήσαμε για πολύ λίγο, ίσα να πάρουμε ζυμαρικά με μανιτάρια (καθναρίδες-πέτουρα), μερικά τοπικά γλυκά(λεμόνι του κουταλιού, κεράσι με κουκουνάρι, και λουκούμια με μανιτάρια καθώς και ..αναμνηστικά! Στον άνθρωπο είναι κάθε που επισκέπτομαι ένα μέρος θέλω να πάρω κάτι μικρό..να το βλέπω το χειμώνα να θυμάμαι που είχα πάει! Δεν πήραμε τυριά λόγω εποχής!

Δυστυχώς αφήσαμε τον ωραίο αυτό αυτοκινητόδρομο στο Μέτσοβο για να κάνουμε Camel trophy με ακατάλληλο αυτοκίνητο, χάρτη και ρούχα.. Πήραμε ένα κατσικόδρομο (υποτίθεται ασφαλτοστρωμένο) πρός Ανήλιο-Χαλίκι, με σκοπό να πάμε στο Περτούλι, Ελάτη, Πύλη.

Περασαμε το χιονοδρομικό κέντρο του Ανήλιου, ο δρόμος άφαντος, σκέτο χάλι. Παντού φορτηγά, εκσκαφείς και μπουλντόζες με χώματα να φτιάχνουν ξανά το κομμάτι αυτό του δρόμου που απο τις χιονοπτώσεις είχε πέσει.. λάσπες, πέτρες, μέση ταχύτητα 10 χλμ μάξιμουμ! Τα έκανα επάνω μου απο το φόβο μη μας σκάσει κανένα λάστιχο απο τις λακκούβες και τις πέτρες ή μήπως και ξανα-χτυπήσει το αυτοκίνητο απο κάτω..και έχουμε βλάβη! Ο δρόμς μέχρι το Χαλίκι, δεν ήταν όλος κακός, (στη φωτογραφία ένα ΚΑΚΟ κομμάτι)είχε και κομμάτια με άσφαλτο, απλά ξαφνικά εκεί που πήγαινες κανονικά τσαααακ! βρισκόσουνα στο χωματόδρομο ή μέσα στη μεγάλη λακκούβα! μου βγήκε η ψυχή πάντως, αυτά τα 20 χλμ εναλασσόμενου οδοστρώματος, δεν ήξερα η επόμενη στροφή ΤΙ θα φέρει ! Αλλος οδηγούσε και δεν πτοήτο απο τα σκαμπανεβάσματα, όπως εγώ. Ετσι αντί να ανησυχώ για τα χάλια του δρόμου, κυττούσα τη θέα.. που ήταν Αριστούργημα!

Τόσο πράσινο δεν είχα δεί πουθενά στην Ελλάδα. Τα βουνά γεμάτα κωνοφόρα, σφιχτοπλεγμένα μεταξύ τους με πολύ μικρά ξέφωτα. Σε κάποια στιγμή που σταματήσαμε το μόνο που ακουγόταν ήταν τιτιβίσματα και το ψιθύρισμα των δένδρων. Και βέβαια η θερμοκρασία ήταν όχι μεγαλύτερη απο 20 βαθμούςΚελσίου. Η απόλυτη ομορφιά. Το απόλυτο τοπίο για τον λάτρη του πράσινου!

Για αυτό το θέαμα και μόνο λέω χαλάλι ο καρόδρομος.

Θεσσαλονίκη

Τη Θεσσαλονίκη τη λατρεύω παρόλλο που ποτέ δεν έζησα εκεί και ούτε είχα Θεσσαλονικιώτικη καταγωγή. Κάτι απο τη πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου με τραβούσε σαν μαγνήτης, περπατούσα τη πόλη και ήταν σαν να την ήξερα απο χρόνια. Κάτι σαν deja vu.

Κάθε χρόνο πρέπει να πάω ένα ταξείδι σε αυτή τη πόλη, όλη μου η ύπαρξη την αναζητά. Και τι κάνω όταν πάω, παρά βόλτες στις πλατείες και στα κάστρα της

τραβώντας φωτογραφίες όμορφα συντηρημένα κτίρια παλιών ή και νεώτερων όπως το σέρβικο νεκροταφείο με τους 8000 σταυρούς αγωνιστών που πέθαναν για την ελευθερία,

και περιδιαβαίνοντας συνοικίες και ιδιαιτερότητες, όπως τα στενά δρομάκια της Ανω Πόλης

ή και τα λαδάδικα, τα βυζαντινά-Ρωμαϊκά μνημεία και τα ηλιοβασιλέματα δίνουν στο τοπίο χροιά μαγική.

Το φαγητό είναι άλλη μία ιστορία, παλιότερα μέτραγα, τόσες μέρες Θεσσαλονικη= 1 κιλό την ημέρα. Αυτή τη φορά ήμουνα λίγο προσεκτική και πήρα μόνο μισό κιλό την ημέρα..

Οι συγγενείς μας, φροντίζουν κάθε φορά να μας πάνε σε κάποιο ωραίο εστιατόριο, φέτος πάλι τα ίδια έκαναν. Αντίστοιχα και εμείς βρίσκουμε πάντα το πιο ιδιαίτερο στέκι, στέκι για τους ντόπιους, όχι για τουρίστες, Φέτος αυτό που ανακαλύψαμε λεγόταν Χαμόδρακας, ήταν δίπλα στη θάλασσα και σερβίριζε και γούνα
δηλαδή σκουμπρί στα κάρβουνα με τσίπουρο. Εξαιρετικό .

Ορίστε και το λογοπαίγνιο.

Οι Θεσσαλονικείς βρήκαν τρόπο να παρακάμπτουν το νόμο για το κάπνισμα. Σταμάτησαν το τσιγάρο και άρχισαν όλοι αργιλέδες..

Δοιράνη, Πορόία, Λιβάδια, Κερκίνη

Την επομένη μέρα ξεκινήσαμε νωρίς για λιμνο-βόλτα. Πρώτος στόχος η λίμνη Δοιράνη.

Πήραμε το δρόμο για Κιλκίς και στρίψαμε αριστερά για Λητή. Ωραίος ο δρόμος με πολύ πράσινο. Φθάσαμε στη λίμνη γρήγορα, πήραμε ένα "κοντά στη λίμνη" δρόμο πρός τις Μουριές, όμως δεν έφθανε κοντά στο νερό, τίποτα δεν είδαμε, δένδρα και πουρνάρια σκέπαζαν όλη τη θέα.. και δεν θέλαμε να περιπλανηθούμε πεζή σε μονοπάτια που δεν ξέραμε..έτσι την αφήσαμε πίσω μας και προχωρήσαμε πρός το χωριο Σταθμός, όπου η ελλειπής σηματοδότηση μας έκανε να χάσουμε το δρόμο μας.. ακόμη και το GPS τά παιξε!! Μιά ταμπέλλα βρε παιδιά, δεν βλάπτει! Το γύρω-γύρω όλοι κάναμε ώσπου να μαντέψουμε που βγαίνει στον κυρίως δρόμο. Ρωτήσαμε και μας είπανε όλοι γελώντας "καλά πάς". Δε πάνε όμως αυτοί καλά!

Απο το Σταθμό οδηγήσαμε τη παλιά εθνική οδό πρός Προμαχώνα, παράλληλα με τα Βουλγαρικά σύνορα. Σταματήσαμε στο χωριό Ανω Πορόϊα, πολύ συμπαθητικό και προσεγμένο μέρος, είχαμε σύσταση για 1 ταβέρνα, στις 10.00 το πρωϊ όμως δεν σερβίριζαν.. Ψωνίσαμε πολλούς τραχανάδες εκεί για όλο το σόι.

Στρίψαμε για Κερκίνη. Πρώτη στάση στο χωρίο Λιβάδια, στη σειρά οι φωλιές των πελεκάνων πάνω στους στύλους της ΔΕΗ.. απίθανο θέαμα..όλες οι κολώνες κατοικούντο απο φτερωτούς

φίλους που με περιέργεια κύτταζαν τους τουρίστες που σκοτώνονταν απο κάτω!!
Ενα στρίψιμο και μας έφερε μπροστά στη λίμνη. Με τα νερά, τα πουλιά και τ'αλογατάκια της.

Υπήρχε μία συγκέντρωση οικολόγων σε ένα λοφάκι δίπλα. Ενας πιτσιρικάς ποδηλάτης πέταξε ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι στο αυλάκι του δρόμου..θυμωμένοι τον πήραμε απο πίσω μέχρι τη συγκέντρωση των ομοιδεατών του, όπου του κάναμε παρατήρηση! "Εγώ με τα πουλιά και τη Κερκίνη ασχολούμαι, η ανακυκλωση των σκουπιδιών είναι άλλης ομάδας" είπε ο "οικολόγος".. Τον αγριοκύτταξα, αλλά χαμπάρι δεν έπαιρνε! Τι να πείς, ηλίθιος απο κούνια!
Ο καθαρός αέρας φέρνει πείνα και των γονέων. Σταματήσαμε σε ένα ταβερνάκι με θέα αυτή..


και φάγαμε γριβάδια τηγανιτά

και μετά βουβαλίσιες μπριτζόλες.. και ωραίες πατάτες, ψητές πιπεριές, χόρτα, τυράκια..ταράτσα τη κάναμε.Επιστροφή μέσω Σιδηροκάστρου. Ωραία λιβάδια με ηλίανθους..

μας συνοδεψαν μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Δελφοί, Λιβάδι, Παρνασσός - Θεσσαλονίκη

Οι διακοπές μας ξεκίνησαν νωρίς, όπως άλλωστε κάθε χρόνο που φεύγουμε για Β. Ελλάδα, αρχές Ιουλίου..για να πάρουμε το βάπτισμα, για να ξεναγηθούμε σε λίμνες και σε πράσινο, να δούμε αγαπημένους συγγενείς προτού βουτηχτούμε στις θάλασσες των διακοπων του Αυγούστου.
Πρώτη στάση Αράχωβα. Καλή είναι η Αράχωβα, τίποτα το ιδιαίτερο όμως δεν εχει να μου πεί, τουλάχιστον το καλοκαίρι, πέρα απο τις πάμπολλες ταβέρνες και αυτό γιατί ίσως να επισκιάζεται απο το κάλλος του Ομφαλού της Γής, δλδ τους Δελφούς! Μείναμε μία νύχτα σε ξενοδοχείο λίγο πιο έξω απο τη πόλη, σε περιοχή πνιγμένη στο πράσινο. Το βράδυ πήγαμε στη παράσταση Οιδίπους Τύρρανος ορατόριο του Ι. Στραβίνσκι στο αμφιθέατρο Φρύνιχος που έγινε μετά τη λήξη της ημερίδας, "ΧIV διεθνής συνάντησης αρχαίου δράματος Ξένος-Μέτοικος".

Την επομένη μέρα πήγαμε στον αρχαιολογικό χώρο που είναι πραγματικά εντυπωσιακός, η θέα και τα αρχαία μας αποζημίωσαν.
Αναχώρηση απο Δελφούς για Θεσσαλονίκη μέσω Μπράλου. Πήραμε ένα μικρό δρόμο που περνάει απο τη περιοχή Λιβάδι και που καταλήγει στην Αμφίκλεια περνώντας μέσα απο το Χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού. Το Λιβάδι, είναι μία πεδιάδα γεμάτη με φρεσκο-κτισμένες πέτρινες μονοκατοικίες, οι περισσότερες με υπερυψωμένα ισόγεια, σχεδόν όλες κλειστές. Εχει χώρους για πατινάζ και αθλοπαιδιές στο πάγο (αυτή την εποχή έρημες και κλειδωμένες). Θεωρείται μάλιστα απο τους ντόπιους, η Εκάλη της Αράχωβας (όπως μας είπαν). Ισως όταν έρθει ο χειμώνας
και καλυφθεί η περιοχή με χιόνια να είναι το Λιβάδι μία μικρή Ελβετία. Τώρα όμως είναι μιά μεγάλη ξεραϊλα, ένα απίθανο γούπατο, που τη κατακαίει ο ήλιος χωρίς μία σκιά, κάπου να σταθεί κανείς. Ανετα θα μπορούσε εκεί να είναι λίμνη. Αντ' αυτής έρημα μισοτελειωμένα γιαπιά κοσμούν την απεραντοσύνη της μαζί με τεράστιες ταμπέλες "πωλούνται".

Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε πρός το χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού, φθάσαμε και περάσαμε τη Φτερόλακκα. Υπέροχη η θέα, τοπίο με πολύ δροσιά, 15 βαθμούς Κελσίου είχε στη κορυφή!!! Καταπληκτικό πράσινο, πυκνή βλάστηση και πάρα πολύ χρώμα. Και θέα βέβαια μέχρι την Ιτέα και τη θάλασσα.

Φτάσαμε στην Αμφίκλεια και απο εκεί πήραμε τη παλιά Εθνική Οδό μέχρι τη διασταύρωση της Δαμάστας όπου μπήκαμε στο νέο Εθνικό δίκτυο δρόμων και σηραγγων. Ο δρόμος πολύ καλός. Η θερμοκρασία στο Καραβόμυλο έφτασε τους 29 βαθμούς, απο τη ψύχρα της Φτερολακκας στο καμίνι..Δε φάγαμε για άλλη μία φορά στα τσιπουράδικα του Καραβόμυλου γιατί θέλαμε να περάσουμε απο τα Τέμπη με καθαρό το κεφάλι.. Ωσπου να φθάσουμε στα Τέμπη μας βγήκε η ψυχή. Κάνανε έργα και οι τρείς λωρίδες γινόντουσαν μία και πολύ στενή.. κολλήσαμε 1 ώρα σημειωτόν. Ετσι έμεινε χρόνος να μελετήσουμε με πόνο ψυχής τα πολλά εκκλησάκια στις άκρες των δρόμων, εκκλησάκια για τη μνήμη των χαμένων ανθρώπων. Δεν θα ξεχάσω όσο ζώ το δράμα της Φαρκαδόνας που έχασαν τη ζωή τους τα βλαστάρια τους απο αμέλεια άλλων.. Στη Κατερίνη είδαμε μία νέα μεγάλη σήραγγα, ούτε που καταλάβαμε για πότε φθάσαμε στη Θεσσαλονίκη.

Ταχτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας και μετά βγάλαμε έξω τους χάρτες.. για εξερεύνηση βέβαια των γύρω περιοχών. Δεν ήρθαμε να αράξουμε στη Νύμφη του Θερμαϊκού. Ηρθαμε για να δούμε αγαπημένους συγγενείς, για να ταξιδέψουμε σε νέα μέρη και για να λιώσουμε τα λάστιχά μας σε κατσικόδρομους (τους λατρεύει ο Κ-τους απεχθάνομαι εγώ αλλά πάντα εκείνος κερδίζει καθότι είναι και ο οδηγός).

Βεβαια παίρνουμε και τα σουβενίρ μας..όχι τσολιαδάκια..φαγώσιμα κυρίως.. θα σας πώ..στη πορεία.

Adios Farrah & Michael

Πέθαναν σε διάστημα λίγων ωρών, 2 μύθοι της ζωής μου. Η Farrah Fawcett και ο Michael Jackson. Τον δεύτερο τον κατηγόρησαν πολλοί, που άλλαξε χρώμα που απαρνήθηκε τη ράτσα του, που ήταν παιδεραστής, που τούτο-κείνο. Τη μουσική του όμως δεν τη κατηγόρησε κανείς.
Αντίθετα τη λάτρεψαν



Τη Farrah Fawcett τη θαύμαζα όταν σαν "Αγγελος του Τσάρλι" μαζί με άλλες δύο φανταστικές γυναίκες αστυνομικίνες νέας γενιάς κάνανε και το κομμάτι τους.. Πάει και αυτή



They beat it together

Αξιαγάπητα ????

Ελεγα παλιά πόσο μ' αρέσουν τα μπλογκοπαιχνίδια και απορούσα με τον Jason, που γκρίνιαζε ότι δεν θέλει να συμμετέχει..και πώς έρχεται η στιγμή που λέω. δίκιο είχε παρότι μικρότερος..το μυαλό του έβλεπε μακριά.. Κατάπια το ήδη δύσκολο παιχνίδι να επιλέξω 5 φίλους απ΄εδώ που προτιμάω να διαβάζω..και τώρα άντε πάλι.. να επιλέξω 15. Μα δεν θέλω να επιλέγω μερικούς αφήνοντας άλλους έξω. .. γιατί όλους τους αγαπώ το ίδιο, σας διαβάζω προσεκτικά και με κέφι, άλλοτε αφήνω σχόλια, άλλοτε όχι..αλλά δεν μπορώ να βγώ σαν ντελάλης, "Λέω ΝΑΙΙΙΙΙ στον ΧΨΜ και όοοοχχχχιιιι στον ΓΨΛ" ! Ντροπή.

Εν τούτοις.. μου το χρύσωσαν το χάπι η Citronella και η Luna και μου έδωσαν βραβείο..ότι έχω αξιαγάπητο μπλόγκ....παρόλλη τη συνεχή μου γκρίνια!!!! Παρόλλο που απορώ, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.. πρέπει να δώσω το βραβείο σε άλλους 15..να ξεχωρίσω πάλι τους φίλους μου σε μαύρα πρόβατα και άσπρα ... Επειδή λοιπόν εκ φύσεως είμαι στριμμένο άντερο, (με λένε και βερνικωμένο) θα δώσω βραβείο σε αντίστοιχους γκρινιάρηδες.. και να τους ειδοποιήσω να έρθουν να πάρουν το βραβείο τους...


Οι άντρες που θα πάρετε τα ρoζάκια, φουντουλάκια, λουλουδάκια κλπ άκια..μη στραβώσετε!!.. ολόκληρο βραβείο Μουρμούρας σας δίνω..το περιτύλιγμα δεν έχει να κάνει, έτσι δεν είναι;

Αρχίζουμε

1) Georgia (λίγο της πέφτει το βραβείο με όλα αυτά που περνάει..στα ξένα)
2) So far (βραβείο για την αντοχή της όταν παλεύει με τα καλώδια)
3) Tanila (βραβείο γιατί πεθαίνω στα γέλια με αυτά που γράφει)
4) John Boy (γιατί ένας εστέτ..μόνο βραβεία παίρνει+ για τις φωτογραφίες του)
5) KitsosMitsos (για το τρόπο που βλέπει το κόσμο γύρω του + οι εξαίσιες φωτογραφίες)
6) Patsiouri (σαν να είμαι εγώ στα 25 μου)
7) Lina (γιατί μία δασκάλα είναι απαραίτητη, να μας λέει και κανένα μπινελίκι)
8) Sotiris (για την ευαισθησία του και την αγάπη του για την Ελλάδα)
9) Kwlogria (για το τρόπο που τα χώνει σε όλους και για όλα)
10) Darthiir the Abban (για τα μάτια της καμήλας σου ..μόνο)
11) Anna Silia (για την ευαισθησία των κειμένων της και το τρελλό της γέλιο)
12) Μικρή κουζίνα (γιατί καλή είναι η γκρίνια..αλλά και το φαγάκι ανασταίνει)
13) Τρελλοτουρίστες (για τις βόλτες τους ανά την υφήλιο)
14) An lu (για τη γλυκιά της καρδούλα) και
15) Glorificus & Bardus (για άφεση αμαρτιών..όλων μας) Μη πέσει και μας κάψει, λέμε!

Μη κάτσετε τώρα πάνω στο βραβείο σας περήφανοι..να δώσετε και εσείς βραβεία σε άλλους..ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι.. αϊντε, γρήγορα χέρια..γράφετε..

Χαρίζονται αγγλικά βιβλία

Ιστορικά, πολιτικά κυρίως αλλά και λογοτεχνία. Ολα σε καλή κατάσταση. Δε μπορώ να τα κρατήσω άλλο έχω πρόβλημα χώρου. Αν ενδιαφέρετε κανείς αφείστε μήνυμα στα σχόλια ή στείλτε μου e-mail

1) "The Bridge : A journey between Orient and Occident" by Geert Mak, hardback.

A history of Istanbul's Galata bridge from the 6th century to the present

2) "Twice a Stranger:How mass expulsion forged modern Greece and Turkey" by Bruce Clark pbk.

In 1923 nearly 2 mil citizens of Turkey and Greece were moved across the Aegean- expelled because they belonged to the "wrong" religion. The author's fascinating account over these turbulent evemts draws pm mew research in Greece & Turkey and interviews of surviving refugees wo lived through those years.

3) Χαρίστηκε

4) "Imperium" by Ryszard Kapuscinski.

It is a story of an empire, the former USSR. Just before the Berlin wall came down, the author talkied to hundreds of ordinary Soviet people about their extraordinary lives and the terror from which they were emerging.

5) "Shah of Shahs" by Ryszard Kapuscinski. pbk

It depicts the final years of the Shah of Iran, the nature of the revolution and the devastating results of fear. There is a description of the tyrannical monarch who saw himself as "the father of a Nation", the people and how they lived terrorized by the secret police.

6) "The pleasures and sorrows of work" by Alain de Botton pbk

It is an exploration of the joys and perils of the modern workplace, to make the modern frenzied world function. With the philosophical eye and the characteristic combination of wit and wisdom.

7)+8) are taken

9) "The Black book" by Orhan Pamuk pbk
A novel about a disappearance

10) "Clerical errors" by Alan Isler pbk

A delightful mix of both wit and profundity about a Catholic priest who has a secret: He doesn't believe in God. And that's not all. For the last 40 yrs he has shared his bed with his housekeeper. He also is a Jew, devoting his time in kabbalistic studies. A terribly funny novel.

11) "Lust of Knowing: The Orientalists and their Enemies" by Robert Irwin

12) "The Black Swan" by Nassim Nicholas Taleb hardback

13) "Passport ot Enclavia: travels in search of a European identity" by Vitali Vitaliev

14) "How Proust can change your life" by Alain de Botton pbk

15/ Και μερικά ακόμη εδώ

Το quiz του καλοκαιριού

Δείτε προσεκτικά τη φωτογραφία που τράβηξα πρίν λίγες μέρες απο παραθαλάσσιο χωριό.

Απεικονίζει μία πλακόστρωτη προβλήτα δίπλα στη θάλασσα. Για κυττάχτε τα παγκάκια.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΚΥΤΤΑΝΕ για όνομα του θεού;;;;; Αντί να κάθεσαι να αγναντεύεις τη θέα, τα πέλαγα, το Ναύπλιο στο βάθος απο τη μιά πλευρά και το Αστρος Κυνουρίας απο την άλλη, σε βάζουνε φάτσα να κυττάς τον απέναντί σου (ή και τον κάλαθο των αχρήστων)!!

Ποιός εγκέφαλος συνέλαβε αυτή την ιδέα ;;;

Τώρα θα μου πείτε ότι η προβλήτα προσφέρεται και για ΑΛΛΑ αθλήματα (πέρα απο τους ψαράδες που παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους επάνω στο μώλο..για να μη κουράζονται..μη περπατήσουν και τους χαλάσουν οι σόλες απο τις σαγιονάρες τους...ή για τους νεαρούς πιθηκόβιους μηχανόβιους που κάνουν σούζες και αγώνες πάνω στο μώλο..)

αθλήματα της ελληνικής επαρχίας..όπως

αυτό της Πασαρέλλας όπου οι χαριτωμένες υπάρξεις ανεξαρτήτου φύλλου και ηλικίας πάνω-κάτω, κάτω-πάνω όλη το απόγευμα, βράδυ, νύχτα σινάμενες κουνάμενες θα περπατούν υπό το άγρυπνο μάτι των καλοκαθισμένων ΣΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ κριτών και σχολιαστών τους! Αμ! Πώς! Να βγάλουμε και κανένα γαμπρό..χωρίς να του πετάμε πιθάρια!

Σίγα μη έστρεφαν τα παγκάκια πρός τη θέα θάλασσα..!! ..τι στο καλό..μπρίκια θα κολλάμε τώρα!!Αχ βρε ελληνική επαρχία, τα παγκάκια σου μέσα!

..............................................

Οι φωτογραφίες είναι απο τους Μύλους, Αργολίδας

Ο "Αρτέμης Μάτσας" των Blogs

Ελαβα ένα e-mail απο τον Blogger ότι το online πρόχειρο λεξικό μαγειρικής μου έχει χαρακτηριστεί ως "ανεπιθύμητο-προσβλητικό" απο κάποιους, μου ζητάει διάφορες διευκρινήσεις ειδάλλως θα το διαγράψει ως spam.

Ηθελα να ήξερα ποιούς ενόχλησαν οι μαγειρικοί όροι που παραθέτω!!! Τους σοκάρισε η επεξήγηση της Σαλάτας Νισουάζ ή o ορισμός al dente και με χαρακτήρισαν ώς spam ενώ δέχονται μιά χαρά τα υβριστικά, σκανδαλοθηρικά, ρατσιστικά και σεξουαλικού περιεχόμένου μπλόγκς;

Μα πώς έγινε αυτό, θα μου πείτε. Πολύ εύκολα. Πάνω-πάνω στο μπλόγκ υπάρχει μία navbar με διάφορα κουτάκια, ένα απο αυτά γράφει "επισήμανση ιστολογίου". Αν το πατήσετε ενώ βρίσκεσθε στο ιστολόγιο του κου Βρίζωταθεία π.χ. και αν θέλετε να τον ανακαλέσετε στην τάξη, πατώντας το ενεργοποιείτε το ρομποτάκι της λογοκρισίας του blogger που κλειδώνει το μπλόγκ μέχρι να διελευκαθνεί (αν ποτέ) το θέμα.. Κι αν γίνει αυτό ΟΚ, ο πολυχρονεμένος μπλόγκερ σου δίνει τη πράσινη κάρτα..εγκρίνεσαι. Αν όχι ΧΡΑΠ άντε στο διάλο φίλε με τις μαγειρικές σου, αν έγραφες για μ**νιά και κ&λους μιά χαρά θα ήταν..τα κατσαρολικά απαγορεύονται γιατί ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ. Ούστ απ' εδώ!

Δεν ξέρω ποιούς μάγειρες ή συγγραφείς ή απλό κόσμο ενόχλησαν οι ορισμοί μου για το τι είναι η συκομαϊδα και το γκιούλμπασι, θύμωσα πάρα πολύ για αυτό που έγινε..Σαν καλή λεξικογράφος όμως που είμαι, θα το πάρω το λεξικό μου απο τον κ. Blogger και θα το βγάλω εκτός μπλογκόσφαιρας..θα το πάω αλλού.

Οσο για τον "Αρτέμη Μάτσα" τον ανώνυμο καταδότη, που μου έκανε αυτή την βρωμοδουλειά, του/της εύχομαι ότι τρώει να του/της προκαλεί μεγάλη ευκοιλιότητα..που θα τον/την πιάνει πάντα στα πιο περίεργα μέρη, χωρίς πρόσβαση σε τουαλέττα, π.χ σε κατάμεστο express τραίνο, κατά τη διάρκεια δικής του ομιλίας κλπ.. και να γίνεται αυτό συνέχεια.

Αμα πιά!

Εμπνεύσεις και διακρίσεις

Η ιντερνετική μου φίλη Κατερίνα, με συμπεριέλαβε σ' αυτό το παιχνίδι τιμώντας με, με διάκριση φιλίας, στέλνοντάς μου αυτό το banner και λογότυπο, την ευχαριστώ θερμά απο καρδιάς. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ είναι αλήθεια, όταν όμως συμβεί αυτό θα είναι σίγουρα μία πηγή αμοιβαίας χαράς. Εχουμε πολλά κοινά σημεία, την αγάπη για το Θησείο και τον Αγιο Φίλιππο, τη μανία ίσως για να διατηρήσουμε τα λίγα πάρκα-τις λίγες πηγές πρασίνου στην κατα τ' αλλα βάρβαρη πόλη (βλ. αλσος Ριζάρη) και το τρόπο γραφής της που "μιλάει" μέσα μου. Την αγάπη μας για αυτή τη χώρα που οι ίδιοι καθημερινά πληγώνουμε. Θα συναντηθούμε κάποια στιγμή. Τα καλά πράγματα αργούν σχεδόν πάντα να έρθουν έτσι ώστε όταν προκύψουν η αίσθηση της μοναδικότητας να τα ξεχωρίζει.

Τώρα θα πρέπει να δώσω διάκριση φιλίας και εκτίμησης σε 5 φίλους τους οποίους εκτιμώ και τα γραφτά τους με εμπνέουν. ΜΟΝΟ ΠΕΝΤΕ, αυτό είναι τρομερό γιατί αγαπώ σχεδόν όλους τους διαδικτυακούς φίλους και συνοδοιπόρους της εικονικής μας ζωής, τους ακολουθώ όταν αποτυπώνουν εντυπώσεις και αισθήματα, μέσα απο τη σύνταξη των κειμένων οσφραίνομαι τα συναισθήματα και τις εμπειρίες τους. Μόνο πέντε και θα προσπαθήσω με δυσκολία να διαλέξω.

1. Τον Jason που σιχαίνεται τα μπλογκοπαιχνίδια. Νέο παιδι, θα μπορούσε να είναι και γιός μου. Μακάρι να ήταν. Θα ήταν τιμή μου. Τον διαβάζω απο τότε που ξεμύτισε στη μπλογκόσφαιρα, μια εποχή τύπωνα τα άρθρα του για να τα διαβάσω με την ησυχία μου κάποια στιγμή σιγής μέσα στη μέρα. Εχει ακεραιότητα (integrity) σε όλα του, πράγμα σπάνιο για τη κούφια εποχή που ζούμε.

2) Τη Citronella, παλιά φιλενάδα με απίθανη φαντασία. Θυμάμαι την εποχή που πρωτομπήκα στο μπλόγκ της, 2006 ήταν θαρρώ, θαμπώθηκα απο τα καταπληκτικά χαρούμενα λουλουδιασμένα wallpapers & templates της, μόνο το μεθυστικό άρωμα τους έλειπε. Ημουνα τότε στραβάδι στα html & rss, δεν ήξερα που πάν τα τέσσερα..αλλά θυμάμαι με τι θαυμασμό και αγαλίαση έμπαινα στον εικονικό της ανθόκηπο και αφηνόμουνα..ας είμαι εγώ για λίγες στιγμές, ας πετάξω τις μάσκες της καθημερινότητας.. ας χαλαρώσω λίγο.. ας μπώ σε ένα Παράδεισο.

3) Τον Issallo τον είχα γνωρίσει σε ένα portal το Startpoint που είχε και forum για τους σταθερούς επισκέπτες. Απο εκεί ξεκίνησα το μπλογκινγκ, για να μεταπηδήσω στο blogspot ένα χρόνο αργότερα. Με τιμάει η γνωριμία με τον Issalo γιατί είναι καλλιτέχνης. Κρεμιέται απο τα ταβάνια και τα χέρια του πιάνουν πινέλα δημιουργίας. Τι να σκέφτεται όταν ολοκληρώνει το ένα εκατοστό του έργου; Τίποτα δεν σκέφτεται και ποτέ δεν συγχαίρει τον εαυτό του γιατί ο καλλιτέχνης ζεί μέσα στο έργο όχι για το έργο. Μου μιλάνε οι εικόνες του, πάντα είχαν κάτι που ξεκούναγαν τα πέταλα της καρδιάς μου. Οπως ο Escher στη φωτο επάνω..ο κόσμος του καλλιτέχνη στα δάχτυλα της ψυχής του.

4) Την Εlva τη διαβάζω κάθε μέρα ή όποτε γράφει. Επειδή είχα υπάρξει μετανάστης σε ξένη χώρα όχι μόνο για σπουδές αλλά και για εργασία, διαβίωση για κάποια χρόνια. Δεν είναι οι μετανάστες πάντα καλοδεχούμενοι, παντού - η Ελλάδα άλλωστε το αποδεικνύει. Οι αναζητήσεις της ως μετανάστρια σε μία πολιτισμένη Σκανδιναβική χώρα με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα..μ' αρέσει να διαβάζω για τόπους που τα κράτη δουλεύουν για τον πολίτη και όχι αντίστροφα.

Ας μου επιτρέψει η Elva να μοιράσω το βραβείο της με τη Σοφία

4α) Τα ταξιδια είναι η μεγάλη μου αγάπη. Σε συνδυασμό με τη φωτογράφιση με πηγαίνουν σε άλλους κόσμους, με άλλα πρόσωπα, ήθη, έθιμα, ζωές. Παλιά ταξίδευα περισσότερο, τα τελευταία χρόνια όχι τόσο, πάντα όμως τα ταξίδια έχω στο νού μου γιατί ποτέ τους δεν με πρόδωσαν. Τη Σοφία με τις Red nights τη λάτρεψα. Οι μόνο για τις άριστες φωτογραφικές απεικονίσεις αλλά και για το τρόπο που τις μοιράζεται, που τις γράφει, που σαν να τις εξιστορεί με κέφι. Διάκριση φιλίας και βραβείο.
5) Το γέλιο κάνει καλό. Μέσα στα προβλήματα που όλοι αντιμετωπίζουμε το να διηγείτε κάποιος τόσο όμορφα τις 1001 εκδοχές της καθημερινό-πιτας που όλους μας ταλανίζουν είναι μεγάλο προτέρημα. Δίνω βραβείο χαράς στο Γιωρίκα γιατί τα κείμενά του με βγάζουν απο τη μαυρίλα του οτιδήποτε. Χαιρετισμούς στο τσιτσίνο σου!

Τώρα εσείς οι 5 αν θέλετε δώστε βραβεία έμπνευσης και διάκρισης σε άλλους 5 αφού προηγουμένως κάνετε link με εμένα.

Εκλογικές εμπειρίες

Πρίν απο αρκετές μέρες μου είχε έρθει ένα χαρτί απο το Πρωτοδικείο να παραρευθώ σε εκλογικό τμήμα της περιοχής μου ως αναπληρώτρια.. Ετσι χθές το πρωί, κατά τις 06.00 πήγα για να δώ πώς θα είναι. "Μπά δε θα σε κρατήσουν" μου είπε ο ένας, "θα σε κρατήσουν γιατί θα έχουν ελλείψεις λόγω αποχής" είπε ο άλλος.. Και βεβαίως με κράτησαν ώς τις 21.00 το βράδυ που τελείωσε και η καταμέτρηση!!!

Εκ των υστέρων και παρόλλη τη κούραση λέω ότι ήταν μία απίθανη εμπειρία, τη συνειστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον κληθεί, τουλάχιστον μία φορά να πάει.
Για α)

το διαδικαστικό κομμάτι (απίθανη η χαρτούρα που υπάρχει στα μετόπισθεν του κάθε εκλογικού τμήματος...το τι χαρτί και παρα-χαρτί υπογράφτηκε δεν λέγεται ώσπου να μας στείλουν σπίτι μας..αργά το βράδυ). Ευρωεκλογές έχουμε πόσα κόμματα θα είναι λέω; 5, 10 πόσα και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι είναι 28!!!! Εκεί χάνεις το μπούσουλα.. Την ώρα που φτιάχναμε τα ψηφοδέλτια σε πακετάκια των 28 φύλλων για τον κάθε ψηφοφόρο..τα κυττάγαμε κιόλας με περιέργεια..!!!

β) το κόσμο που συνεπάγεται με το κάθε εκλογικό τμήμα. Υπήρχαν πολλές γιαγιούλες ως εκπρόσωποι κομμάτων!!! Ολες βοηθάγανε σε όλα και τις μεσημεριανές ωρες που δεν είχε κίνηση, κάναμε μία χαρά κουβέντα για το οτιδήποτε πέρα απο τις εκλογές και πολιτικά. Ηρθαν και 2 ούφο (επόπτες λέει) με 12ποντα που περπάταγαν σαν τις πάπιες..γιατί τα σχολεία έχουν πολλά σκαλιά ε, και μετά απο λίγο πιάσαν απο μία καρέκλα και ..ως εδώ! Υπήρχαν διάφοροι που ερχόντουσαν με πελώριες σακκούλες με τρόφιμα και νερά.. καθώς και άλλοι που επόπτευαν τους εκπροσώπους των κομμάτων, αν κάνουν σωστά τη δουλειά τους!!! Ο επόπτης του επόπτη, ω ω ω επόπτη!!! =ΣΥΝ

Εμφανίσθηκαν βέβαια και κάποια κομματόσκυλα..που μας πιάνανε και μας έλεγαν στα ψηφοδέλτια ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ απο πάνω τα κόμματα που εκπροσωπούσαν = ΠΛΗΝ, συμφωνούσαμε μαζί τους αλλά δεν το κάναμε = ΣΥΝ

αλλά και για την απίθανη εμπειρία του καινούργιου. Ο,τι κι αν είσαι στη ζωή σου εκεί θα ακολουθήσεις "τη γραμμή" του αντιπροσώπου, του υπεύθυνου για το εκλ. τμήμα που κλήθηκες. Θα κάνεις ό,τι λέει, όπως το θέλει. Στην περίπτωσή μου ήταν ένα ζευγάρι δικηγόρων με 20 χροόνια πείρα απο εκλογές σε διάφορα τμήματα της Αθήνας. Χειρίστηκαν τις κακοτοπιές που προέκυψαν πάρα πολύ καλά και δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. = ΣΥΝ

Τι μου έκανε μεγάλη εντύπωση

1) Ενώ είχε το Πρωτοδικείο στείλει πρόσκληση για συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή των εκλογικών τμημάτων σε άλλους 3 για το δικό μας τμήμα, κανείς δεν πάτησε, ούτε έστειλλε δικαιολογητικό. Ετσι αναγκάστηκε η αντιπρόσωπος να κρατήσει τους 2 αναπληρωματικούς των οποίων ήταν και η πρώτη μας φορά!!! Εάν είχαν έρθει και οι άλλοι θα μοιραζόταν ο χρόνος μας, δεν θα μέναμε εμείς 15 ώρες, θα δουλεύαμε εκ περιτροπής!. Εστειλε βέβαια αστυνομικούς να βρούν τους κοπανατζήδες..αλλά έλειπαν! Και καλά να είναι κανείς ανήμπορος/αρρωστος, αλλά οι άλλοι ετσι στη ψύχρα να απαξιώνουν τη συμμετοχή στο οτιδήποτε σε σχέση με τα κοινά και να πηγαίνουν..τη βόλτα τους = ΠΛΗΝ

2) Η ασχετοσύνη ορισμένων ψηφοφόρων. Πήγαιναν στο εκλογικό κέντρο που είχαν ψηφίσει τις περασμένες φορές, χωρίς να ενδιαφερθούν να επανελέγξουν αν όντως ίσχυε αυτό και τούτη τη φορά. Ετσι αν διαπίστωναν ότι ΔΕΝ ψήφιζαν στο κέντρο που ήξεραν, ξέσπαγαν πάνω στην εφορευτική επιτροπή ή στους αναπληρωτές που δεν είμασταν και αρμόδιοι, ούτε πληρωνόμασταν, ούτε στο Δήμο δουλεύουμε ούτε στο Δημόσιο. Μας στόλισαν για τα καλά μερικοί!

Αναρωτιέμαι και λέω ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ είναι πιά τη σήμερον ημέραν που υπάρχουν τα ΚΕΠ, η τετραψήφια τηλεφωνική γραμμή, τα κομπιούτερ και το Δημαρχείο όπου μπορούν να πληροφορήσουν ΠΟΥ ψηφίζει κάποιος, να πηγαίνει ο ψηφοφόρς σαν το ζαγάρι στο "αυτό ήξερε απο πάντα" και να κάνει και καυγά μετά κατηγορώντας τους άσχετους; Ακούγεται σαν να πηγαίνεις στο πόλεμο χωρίς ντουφέκι και μετά να βρίζεις τις μαργαρίτες του χωραφιού που πατάς! Φταίει το Δημόσιο σε πολλούς τομείς, φταίμε όμως και οι πολίτες σε πολλούς άλλους! = ΠΛΗΝ

3) Η απόλυτη κουλούμπρα! Μία μερίδα ψηφοφόρων μπαίναν στο εκλογικό κέντρο σαν σεληνιασμένοι, χωρίς να κυττάξουν τις αναρτημένες λίστες με τα αρχικά των ονόματων και τις αντίστοιχες αίθουσες. Κατευθείαν πήγαιναν επάνω, έφθαναν στον πρώτο όροφο, έμπαιναν τυχαία στη πρώτη αίθουσα που έγραφε με μεγάλη χάρτινη ταμπέλα απ έξω ΤΟ-ΦΙΛ (κατάλογοι ψηφοφόρων δημοτών με επώνυμα απο Το..έως Φιλ) και ρώταγαν αν εκεί ήταν το "Μ". Και καλά να ήταν γεροντάκια, έλα μ' όμως που δεν ήταν! Οι ηλικιωμένοι είχαν ήδη ψάξει να βρούν πού ψηφίζουν είτε μέσω τηλεφώνουν/ΚΕΠ, κομπιούτερ..ήταν μιά χαρά. Αντίστοιχα μιά χαρά ήταν οι πιτσιρικάδες 19-35. Το πρόβλημα το είχαν οι 36-60. Με ύφος εντελώς γκαγκά ΔΕΝ έψαχναν τον εαυτό τους στις λίστες, μας ρώταγαν που ειναι το γραμμα Β π.χ...ενώ όλα αυτά τα γράφουν στην είσοδο του κάθε σχολείου και στους ορόφους.. Λές και είχαν αφήσει τα μάτια τους στο σπίτι, ο εγκέφαλος δεν είχε κάνει το restart της ημέρας..είχαν ξεχάσει τα πάντα..και σαν τα πρόβατα πορεύονταν ..με βάρκα την ελπίδα.. Απίστευτα πράματα.. Αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου, να μου το έλεγαν δεν θα το πίστευα! = ΠΛΗΝ

Και η καταμέτρηση είχε πολύ γούστο.. Το τι βρήκαμε μέσα στα άκυρα.. σχόλια, φωτογραφίες, υπονοούμενα..ανθόκηπος. Αλλη απορία, απο το να έρθεις να ψηφίσεις ζωγραφίζοντας τα γεννητικά σου όργανα στο ψηφοδέλτιο, δεν κάθεσαι καλύτερα σπίτι; = ΠΛΗΝ

Ψόφισα απο τη κούραση..μου βγήκε το λάδι. Αξιζε όμως τον κόπο! = ΣΥΝ

Στις κάλπες, γενναίοι μου

Περιμένωντας το σχολικό
έπιασα κουβέντα με έναν γνωστό μου, μικρό
που είχε απορίες σοβαρές
πέρα απο τις καθημερινές σκανδαλιές.

"Μια χαρά σας βλέπω κα Μ
ευχαριστημένη και καθόλου μουτρωμένη
σαν τη μαμά μου
που χθές τσακώθηκε με το μπαμπά
για τα πολιτικά"

"Κάτι μας είπες τώρα, πιτσιρικά"
του λέω γελαστά
"για τα πολιτικά σφάζεται όλη η Ελλάδα
όχι μόνο τώρα, αλλά απο παλιά"

"Χθές έγινε χαμός
έπιασε τη μαμά ο μεγάλος θυμός
γιατί δεν θέλει να πάει να ψηφίσει
στο χωριό
για "μία ουτοπία
για κάτι μη εφικτό"
αλλά να μείνει εδώ.
Και όταν τη πρόγκιξε ο μπαμπάς
άρχισε να κηρύττει
ότι δικαίωμά του είναι
να συνεισφέρει σ' αυτή τη φρίκη
που ονομάζεται (Γ)-Ελλάς."

Ο μπαμπάς μου είναι ιδεολόγος
κάθεται και σκέφτεται πολύ
τι έκανε λάθος σε αυτή του τη ζωή.
Πηγαίνει στις πορείες
φωνάζει και απαιτεί
αλλά όπως λέει και η μαμά
"δεν βλέπει προκοπή".
"Ολα θ' αλλάξουν απο αυτές τις εκλογές"
λέει στη μαμά
Για πρώτη φορά στα χρονικά
τα μεγαλα κόμματα θα φοβηθούν
απο την πανωλεθρία
θα κληθούν να κάνουν δουλειά
για τον πολίτη καθ' εαυτό
και όχι για τον χαβαλεδιασμό.
Η ψήφος έχει σημασία
για αυτό ετοιμάσου
θα κατεβούμε στη Σητεία
για το τριήμερο αυτό".

Και μετά έγινε φασαρία
γιατί η μαμά δεν συμφωνεί
με την ιδεολογία του μπαμπά.
Είπε, είπε.. πάρα πολλά
ότι δουλεύει ωρες αργά
για να φέρνει στο σπίτι τα λεφτά
και έχεσε την ιδεολογία για τα καλά
μαζί και τον μπαμπά.

"Εμένα δεν με νοιάζει, τι ψηφίζει η μαμά
θέλω να πάω στη Σητεία
να δώ και τη γιαγιά.
Ετσι κι αλλιώς
είναι γνωστό το τι θα γίνει μετά.

Αφού ψηφίσουν όλοι
θα φάμε και
θα τσακωθούμε για τα πολιτικά.
Εγώ θ ' ακούω αλλά δεν θα μιλώ
θα παίζω game boy, θα κάνω το χαζό
ιδιαίτερα όταν θα στολίζει η μάνα το γιό
οτι "αν δεν είχαμε εμείς τις παπαρούνες
να σε μορφώσουν στα εξωτερικά
που θα ήσουν τώρα
σε ποιά σκατά
θα σφουγγάριζες μαούνες
θα σκοτωνόσουν στη δουλειά
για ξένα αφεντικά
ενώ τώρα είσαι κύριος
δοκτοράτος με πολύ κύρος
άστα λοιπόν αυτά
γι αυτό πίές το γάλα σου
και ξέχνα τα πολιτικά"

Πώς να κόψεις το στομάχι σου

Χθές με χαιρέτησε μία κυρία που ήξερα αλλά που δεν αναγνώρισα λόγω..βάρους. Ενώ τη θυμόμουνα υπέρβαρη, εμφανίσθηκε ξαφνικά μπροστά μου μία λεπτεπίλεπτη σιλουέτα με κολάν !!! χωρίς ίχνος πάχους επάνω της.. είχε και το σκυλάκι της μαζί και εξαιτίας του τελευταίου επιβεβαιώθηκα ότι επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο και όχι για κάποια συγγενή της.

Πιάσαμε την κουβέντα και τη ρώτησα για τη μέθοδο που ακολούθησε για την τόσο θεαματική της αλλαγή και μου είπε ότι "έκοψε το στομάχι της". Ομολογουμένως δεν κατάλαβα τι έκανε και τη ρώτησα αν έβαλε το δαχτυλίδι που πολλές βάζουν με χειρουργική επέμβαση.

Η απάντηση με σάστισε

"Εκανα κανονική χειρουργική επέμβαση όπου ο χειρουργός έκοψε το στομάχι μου στα δύο, αφαίρεσε το μισό και έτσι μειώθηκε η χωρητικότητα στο υπόλοιπο. "

Δεχόταν τη μισή ποσότητα τροφής έτσι επιτεύχθηκε το ποθητόν ήτοι να χάσει 70 κιλά σε ένα χρόνο!.

Είδε φαίνεται το τρομαγμένο μου βλέμμα και βιάστηκε να με καθησυχάσει ότι είναι μία μέθοδος ρουτίνας πλέον για τις υπέρβαρες γυναίκες που στοχεύουν σε ριζική μέθοδο απώλειας βάρους.. δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ούτε επακόλουθο, απλά τρώτε λιγώτερο. Και τα οφέλη τεράστια..μπλά, μπλά! Ελεγε εκείνη και εγώ δεν άκουγα απο τη φρίκη.

Υποτίθεται ότι ξέχασα το συμβάν, τη νύχτα όμως μου ήρθε σαν εφιάλτης. Απο τις 5.00 το πρωϊ δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ!
Μπρρρρ!

O πρώτος έρωτας

Μετά απο πρόσκληση της Georgia, μου ζητήθηκε να συμμαζέψω τα μυαλά μου (χα! χα!) να κάτσω να θυμηθώ το πρώτο μου έρωτα ως παιδί και να τον διηγηθώ Το περίεργο είναι ότι την εποχή εκείνη τη θυμάμαι πολύ καλά, ενώ τα μετέπειτα χρόνια της εφηβείας όχι τόσο, ίσως γιατί σαν παιδί όλα ήταν ήσυχα-αγγελικά πλασμένα, χωρίς τις φουρτούνες που προέκυψαν μετά τα 12.

Οπως και να έχει..ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στα 7 μου χρόνια τον Δημήτρη Τ. που έμενε στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας. Μιλάμε για μία εποχή (τέλη της δεκαετίας του 60- ω!ναί μία γραία είμαι που αρνείται να ωριμάσει) που η περιοχή της Πατησίων στη οποία ήταν το σπίτι μας (σε μία πάροδο), είχε λίγες πολυκατοικίες ενώ οι μονοκατοικίες υπερτερούσαν. Ηταν τότε που ξεκίναγε η ανοικοδόμηση-καταστροφή της περιοχής, η κατάντια της οποίας έτρεψε σε φυγή όλους τους τότε λάτρεις της. Οι νεες πολυκατοικίες που ξεφύτρωναν συνεχώς ήταν γερές, με ωραίες μαρμάρινες εισόδους, πλούσιους καθρέφτες και χαμογελαστούς θυρωρούς που φρόντιζαν για τα πάντα. Η πολυκατοικία μου μέναμε ήταν στη μέση,γύρω-γύρω είχε σπιτάκια με εσωτερικές αυλές, κρεμιώμασταν απο τα μπαλκόνια και βλέπαμε τη ζωή απο κάτω, είχαμε και μία ταβέρνα δίπλα που έψηνε κάτι σουβλάκια..αχχχ! ποίημα. Υπήρχε η κομμώτρια που τα είχε φτιάξει με τον χασάπη, το ψιλικατζίδικο δ'ιπλα με τη κοπέλλα που μπάλωνε με μία ηλεκτρική βελόνα τα σκισμένα καλσόν, η ΕΒΓΑ, μία κάβα, όπου μοίραζε τις κόκα κόλες και τις μπύρες ο κ. Ανέστης με ένα τρίκυκλο, το κατάστημα με τις ελιές όπου βαρέλια γεμάτα διάφορες ποιότητες περίμεναν υπομονετικά να τις ψαρέψει, ο παπούς που το είχε, μέ μία τρυπητή κουτάλα και να τις βάλει στο τενεκεδάκι που έφερνες. Θυμάμαι ακόμη και το κάρο με το άλογο και το παιδί που κάθε πρωϊ, χαράματα σχεδόν φώναζε "Παγόοοοος" μεταφέροντας τυλιγμένους με λινάτσα, ντάκους πάγου για τα παλιά ψυγεία της γειτονιάς. Τους ήξερα όλους γιατί η μαμά μου με έστελνε να ψωνίσω απο μικρή, μόνη μου πήγαινα και περναγα τους δρόμους χωρίς κανένα φόβο. Τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα.

Ο Δημήτρης ήταν ένα παχουλό αγοράκι γύρω στα 8, με γαλανά μάτια (εξ ού και το κόλλημά μου με αυτά τα μάτια αργότερα= πρώτος γάμος) και λίγο απομονωμένο απο τη μαρίδα της γειτονιάς. Δεν ενσωματώθηκε με τους πιτσιρικάδες που παίζανε στο δρόμο - ένα δρόμο άδειο χωρίς παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ένα δρόμο ιδανικο για ποδόσφαιρο, βώλους, κάρτες, σκλαβάκια, πετροπόλεμο.. ένα δρόμο με μαρίδα παιδιών, τα κορίτσια απο εδώ, τα αγόρια απο εκεί, ο κόσμος μας όλος. Ημουνα στη μαρίδα των κοριτσιών όποτε με άφηνε η μαμά μου να παίξω μαζί τους, γιατί πάντα φοβόταν μη πάθει κάτι η μοναχοκόρη της, μη πέσει, μη χτυπήσει, μη το ένα, μη το άλλο.. Ο Θεός μάλλον της έστειλε το Δημήτρη Τ., γιατί απο τότε που εμφανίσθηκε, εμείς οι δυό κολλήσαμε και οι παλιές μου φιλενάδες σαν να έσβησαν απο τα μάτια μου. Φώς φανάρι ότι ερωτεύτηκα. Και ήταν και αμοιβαία τα αισθήματα. Και κράτησε ώς τα 10 μου χρόνια!!!

Μετά όμως έγινε ένας φοβερός καυγάς στο σπίτι του Δημήτρη Τ. Οι γονείς του σκοτωθήκανε στο ξύλο. Οι φωνές και οι βρισιές του πατέρα του πρός τη μαμά του ακουστήκανε μέχρι τη ταράτσα.. όλες οι μαρίδες της γειτονιάς είχαν αράξειι έξω απο τη πολυκατοικία για να μαθαίνουν τα νέα. Ετσι μάθαμε όλοι ότι η όμορφη μαμά του είχε φίλο και ότι ο μπαμπάς του διαφωνούσε. Το ζευγάρι χώρισε κακήν κακώς και ο μικρός μετακόμισε μαζί με τη μαμά του σε άλλη περιοχή. Το διαμέρισμα πουλήθηκε.

Τα δάκρυα και οι αγκαλιές που σπαρακτικά χύσαμε και ανταλλάξαμε τα θυμάμαι ακόμη. Και αργότερα χάσαμε την επαφή. Δεν ξέρω αν έγινε τελικά γιατρός που τόσο ποθούσε. Οι αναμνήσεις όμως ζεστές απο τις βόλτες μας χεράκι-χεράκι, τα υπαθρια σινεμά που πηγαίναμε, μιά βροχή που μας έπιασε και έβγαλε το σακάκι του να με σκεπάσει.. υπήρχαν και κάποια φιλάκια, στο μάγουλο κυρίως, πιο πολύ όμως μας ένωνε η αγάπη που είχαμε για το κοινό μας ενδιαφέρον.. τα τουβλάκια LEGO με τα οποία χτίζαμε κόσμους, εκείνος νοσοκομεία, κτίρια γενικά, εγώ αεροπλάνα, καράβια.. και ονειρα.

Δεν τον ξαναείδα ποτέ.

..................................................................................

Αν θέλουν οι Sotiris K, patsiouri, So far, Μερόπη, Ελληνίδα, An-Lu, AnnaSilia, Vista, Που πάς μωρή ξυπόλητη στ' αγκάθια, Stavraetos, Issalos, Stavroula-Renata, Νατασσάκι, Katerina ante portas και Juanita, ας γράψουν τη δική τους ιστορία για τη πρώτη τους αγάπη!

Αυτός ο Μέρφι θέλει πολύ ξύλο

Στο διάλο πιά. Να μη μπορώ να προγραμματίσω τίποτα στη ζωή μου πιά...ΤΣΑΦ! κάτι προκύπτει και ΟΛΑ ανατρέπονται. Τα τελευταία 4 χρόνια ζώ στο φτερό! Δεν μπορώ να πώ ότι αύριο θα κάνω αυτά και αυτά γιατί ο Μέρφι μπορεί να βάλει την ουρά του και όλα να πάνε στο βρόντο...Και όποτε λέω, θα κάνω αυτό και εκείνο..γίνεται της τρελλής.

Μόλις πλημμύρισα. Τρία δάχτυλα νερό όλη η κουζίνα. Εκλεισα το κεντρικό ρουμπινέ και εδώ και 1,5 ώρα μαζεύω νερά...Δεν είναι δυνατόν να μου συμβαίνει αυτό..σήμερα μου βγήκε ο κώλος στη καθαριότητα, γιατί τη Πέμτη έχω γιορτή...στο διάλο πιά... και δεν πρέπει να ιδρώνω για να μη κρυώσω..τόσα φάρμακα παίρνω..εντολή γιατρού..Τι πράγμα είναι τούτο!

Πρίν μερικές μέρες κλάααακ! πάρτη κάτω τη μπαταρία του αυτοκινήτου..πέταμα όλα τα σχέδια της ημέρας, τρέξιμο στο συνεργείο.. και μόλις βγήκα κάτι δεν πήγαινε καλά..το τραβάω στην άκρη του δρόμου..λάστιχο. Τους γαμίζεις χωρίς σάλιο ή δεν τους γαμίζεις? Αει στο διάλο πιά..

Στούμπακας τώρα θα κάτσω αύριο να έρθει ο υδραυλικός για τα νερά. Και είχα σκοπό να πάω για δουλειές στο κέντρο, να πάρω δώρο στον άνδρα μου, να μαγειρέψω, να ψωνίσω γλυκά, κλπ κλπ...Εχει κολλήσει το πληκτρολόγιο απο τα εκατοντάδες ψίχουλα, τρίχες γάτας, σκόνη, δεν το καθάρισα ποτέ, μπίχλα..και δεν του φτάνουν όλα όσα έχει, τρώει και γράμματα. Αμα με πιάσεις απο τη μύτη θα σκάσω!

Αει σιχτίρ πιά!

Τα "δεν θέλω" της Eurovision

Δεν θέλω να ψηφισθεί κανένα τραγούδι τύπου Τσίρκο

δλδ με ακροβατικά νούμερα, ανθρώπους λάστιχο και τούμπες,

με οπτικά εφέκαι τραγελαφική σκηνική παρουσία - στο τέλος θα φέρουνε και ελέφαντες, για να τραβήξουν τη προσοχή,

ξεβρακώματα και

μηδανινό ταλέντο που κρύβεται μιά χαρά πίσω απο όλα αυτά!

ΔΕΝ θα μπορέσουμε ποτέ να εκλέξουμε κάτι πιο ποιοτικό;

Ας παίξουν ένα μουσικό όργανο, σαν και αυτό , ας δείξουν κάτι για το οποίο κοπίασαν

ή τουλάχιστον μία ..σκέτη φωνή

Ταξί & ζώνη ασφαλείας

Χθές το πρωί παραλίγο να χτυπήσω άσχημα σε ένα αθηναϊκό ταξί γιατί δεν φόραγα ζώνη ασφαλείας.

Συνήθως κάθομαι πίσω, ειδικά όμως χθές κάθισα μπροστά και ΕΥΤΥΧΩΣ δηλαδή, γιατί αν ήμουνα πίσω θα είχα τραυματισθεί πολύ. Μπροστά που κάθισα ξέχασα να δέσω τη ζώνη ασφαλείας (που το κάνω πάντα), απο αμέλεια, έ λέω τι θα γίνει, μικρή η απόσταση..κίνηση..σιγά. Ούτε και ο οδηγός φορούσε ζώνη, μερικοί μου το υπενθυμίζουν αν τυχόν δεν φορέσω έτσι κι αλλιώς (στο δικό μου αυτοκίνητο πάντα φοράω), μερικοί κοροϊδεύουν το όλο μέτρο, λένε ότι δεν χρειάζεται κλπ.

Και εκεί που καθόμουνα σαν τη καλή χαρά, άρχισε το ταξί να κάνει στροφές, έχασα την ισορροπία μου και βρέθηκε το κεφάλι μου πάνω στο παρμπρίτζ, ευτυχώς έκοψα τη ταλάντωση βάζοντας το χέρι μου απο κάτω, πρίν ακουσθεί το χτύπημα απο λαμαρίνες που διαλύονται κάπου αριστερά και πίσω και πρίν δώ να πετάει ένα σίδερο κάπου πλάγια και να θρυμματίζει τα αριστερά τζάμια.. Ξαφνικά σταμάτησαν όλα, είχα ζαλισθεί δεν μπορούσα να κουνηθώ..τελικά κάποιος μου άνοιξε τη πόρτα και βγήκα τρέμοντας, με κράτησε μη πέσω..ένας Ζητάς, πολύ καλό παιδί. Μου πήρε κατάθεση και μετά με έβαλε σε ένα άλλο ταξί και έφυγα..

Οπως μου είπαν, ο οδηγός του ταξί που ήμουνα, ήθελε να στρίψει σε φανάρι λεωφόρου αριστερά. Κινείτο στη μεσαία λωρίδα και είχε βγάλει φλάς για αριστερά. Οπως είπαν αυτόπτες μάρτυρες αργότερα, δεν κύτταξε το καθρέφτη ή τουλάχιστον δεν κατάλαβε ότι ερχόταν με φόρα μία μηχανή στην αριστερή λωρίδα, την ίδια ώρα που εκείνος άλλαζε λωρίδα με αποτέλεσμα η μηχανή να κάνει μανούβρα για να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση ενώ ο τρομαγμένος ταξιτζής να προσπαθεί με το τιμόνι ν' αποφύγει τη μηχανή..και το ταξί πήρε βόλτες. Ευτυχώς δεξιά δεν είχε τίποτα, αριστερά όμως ήταν η μηχανή που χτυπήθηκε. Ενα κομμάτι λαμαρίνα έσπασε τα αριστερά τζάμια του ταξί...ο οδηγός τραυματίστηκε και ο μηχανόβιος έπεσε στο οδόστρωμα..ευτυχώς σηκώθηκε όρθιος.. και τα έβαλε με τη στραβομάρα του ταξιτζή..το τι του είπε δεν λέγεται.. Μετά έγινε χαμός.. Κόπηκε η κυκλοφορία, εμφανίσθηκε σε χρόνο dt ένα περιπολικό, κάτι σκούπες ήρθαν μάζεψαν τα σπασμένα γυαλιά και σίδερα.. Κάποιος μου έδωσε λίγο νερό, καθίσαμε σε μία σκιά. Τότε άκουσα τι είχε γίνει και μετά μου πήρανε κατάθεση, φαντάζομαι ότι θα πληρώσω πρόστιμο για τη ζώνη που δεν φόραγα, καλά να πάθω, να πληρώσω για να μάθω να υπολογίζω τη ζωή μου.

Δεν είχα πάθει τίποτα, μόνο σόκ. Αν είχα βάλει τη ζώνη ούτε κάν θα κουνιώμουνα.. Εντάξει έπεσα στη περίπτωση, όμως όταν κάτι προκύπτει, πάντα σε "μία περίπτωση" δεν συμβαίνει;

Ακόμη και σε ένα ταξί που κινείται με 20 χλμ την ώρα κι αν!

Μάνα, μητέρα,μαμά

Αγαπητή μου Φούλα

Γιορτή της μητέρας σήμερα και σου γράφω για να ευχηθώ. Συνεχίζω έτσι το οικογενειακό μας χόμπυ, αυτό της αλληλογραφίας, ακόμη κι αν μας χωρίζει μία κάμαρη, ένας τοίχος, μία ανικανότητα να εκφράσουμε αυτά που μας δέρνουν. Εσύ μου έμαθες να βάζω οξείες, περισπωμένες και υπογεγραμμένες στα γραφτά μου αντί να εκφράζω τα συναισθήματα. Στη πορεία βέβαια άλλαξα, έγινα παρορμητική απλώνοντας τις διαθέσεις μου σαν τραχανά στον ήλιο, εσύ όμως έμεινες σφιγμένη μέσα στο πέπλο της συναισθηματικής ακινησίας. Η πένα ήταν η διέξοδος. Τα κείμενά σου..ανθόκηποι συναισθημάτων που διακοσμούντο και απο ρομαντικά ποιήματα, τόσο στα Γαλλικά όσο και στα ελληνικά.

Σε θυμάμαι μικρή που ήμουνα να κυκλοφορείς ανάλαφρα, τυλιγμένη σε υπέροχα χρώματα, να ασχολείσαι με τα λουλούδια του σπιτιού, με τη μαγειρική, με το μπαμπά και τ' αδέλφια σου, το ανοιχτό πανεπιστήμιο, τις διαλέξεις, οι φίλοι που γέμιζαν το σπίτι μας με γέλια και αγάπη. Με εκείνους ίσως να μπορούσες να εκφράζεις τις σκέψεις σου, να ανοιγόσουνα κάπως, ίσως πάλι όχι. Είναι γεγονός ότι ο Πόλεμος (1940) και τα μετά γεγονότα σε είχαν σημαδέψει, όλους τους επιζώντες είχαν σημαδέψει τα χρόνια εκείνα του τρόμου και της ανασφάλειας. Προσπάθησες να με κρατήσεις μακριά απο το τότε, λέγοντάς μου ανώδυνες ιστορίες για το πώς επέζησε ο μπαμπάς μου παρόλλο που το καράβι του είχε τορπιλισθεί πολλές φορές, πως επιβίωσες εσύ στην Αθήνας της πείνας, ποτέ όμως δεν μου έλεγες για τα παρακάτω, τότε που οι κυβερνήσεις τον έστειλαν στη φυλακή "λόγω φρονημάτων" και πώς τα κατάφερε και γλύτωσε το απόσπασμα. Εσύ με προστάτευες πάντα. Η ζωή όμως όχι απόλυτα. Δεν θα ξεχάσω το σόκ που πήρα όταν παραμονές της "αποχώρησής" σου απο τα εγκόσμια, βρέθηκε μιά παλιά σου συμμαθήτρια που με αναγνώρισε στο δρόμο !!! γιατί της θύμισα το μπαμπά μου και μου είπε κάτι τρομερά πράγματα για το τότε. Και μετά το έψαξα μόνη μου και βρήκα την ιστορία. Και μετά; Μετά, ακολούθησα τη συμβουλή σου, "άσε τους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς-τι σημασία έχει πιά ;". Αυτό έκανα μαμά, τα πέταξα όλα, τα ξέχασα και όταν με ρωτούν δεν θυμάμαι τίποτα. Φόρος τιμής για τους νεκρούς, που λέγαμε.

Δεν σ' αρεσε να σε λέω "μαμά" αισθανόσουνα μεγάλη. Ηθελες να σε φωνάζω με το όνομά σου έτσι ώστε να αισθάνεσαι κοντά μου, συνομήλικη, φιλεναδίτσα. Και ήσουνα. Ολα σου τα έλεγα και σε θαύμαζα απεριόριστα, μαζί με τους περισσότερους ανθρώπους που σε γνώριζαν. Ησουνα όμορφη με τα πελώρια γκρίζα σου μάτια, τα κοκκινωπά σου μαλλιά και το χαμόγελό σου, ήσουνα το κάτι άλλο. Δεν σου έμοιασα, πήρα τοον αυθορμητισμό του μπαμπά, το χιούμορ και την αίσθηση του γελοίου, μαζί με τα καστανά του χρώματα. Σε μία οικογένεια ένας είναι ο Ωραίος, οι άλλοι απλά θαυμάζουν.

Αλλαξες όταν πέθανε ο μπαμπάς, έσβησε το κεράκι της αισιοδοξίας, τα μάτια σου μεγάλωσαν στο αδυνατισμένο σου πρόσωπο, εκεί που ήταν φάροι για τη ζωή μου σουρούπωσαν και τελικά αναβόσβηναν πότε-πότε στο μέλλον. Τα 27 αυτά χρόνια που πορεύτηκες χωρίς τον γυμνασιακό σου έρωτα, ώσπου να τον ξανα-συναντήσεις το 2001 δλδ-αφού πέθανες, σε χτύπησαν άσχημα, έγινες έρμαιο ουσιών στην αρχή, απαγκιστρώθηκες στη πορεία αλλά με κόστος και τελικά κλείσθηκες στα πέπλα του Αλτζχάιμερ. Τότε έμαθα να τα βγάζω πέρα μόνη μου, απο έφηβη έγινα και προστάτης οικογένειας, δική σου προστάτιδα. Αλλαξαν οι ρολοι το 1974 και έτσι παρέμειναν ώς το 2001.

Ομως η αλληλογραφία παρέμεινε, η κρυφή γλώσσα του μολυβιού Faber, που άφηνε ελεύθερα τα αισθήματα να πιάνουν χώρο και να καταλαμβάνουν τον άλλο ξαφνικά. Κούτες ολόκληρες τα γράμματά μου στο υπόγειο του σπιτιού σου, κούτες τα δικά σου στην αποθήκη μου.. Τόμους βιβλία θα έγραφε κανείς μόνο απο τα γράμματα που σου έστελνε ο μπαμπάς απο το πόλεμο.."επιβιώσαμεν αγαπημένη και αυτή τη φορά". Με πόνο ψυχής έκαψα τα γράμματα του μπαμπά μου πρός εσέ, ακολουθώντας τις οδηγίες σου, ναί, δεν τα διάβασα κάν-διάβασα μερικά, θα ήταν ιεροσυλία να μπώ στα χωρικά ύδατα της αγάπης σας. Κράτησα μόνο τα ποιήματα που σου έγραφε, τα έκανα κολλάζ και τα κορνιζάρισα.

Γιορτάζεις σήμερα και σε θυμάμαι. Αντίθετα με τον συγγραφέα Β. Αλεξάκη στο βιβλίο του "Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα" (που τόσο αγαπούσες) κράτησα τον όρκο μου του 2001, έτσι

Θα σε θυμάμαι κάθε μέρα.

Σε φιλώ

Η κόρη σου

Κι αν μας κάτσει;

http://www.skai.gr/master_story.php?id=114367

θα λυθούν τα προβλήματά μας;

Αθήνα, χαρά της Γής

Τις τελευταίες 4 μέρες πηγαίνω στο κέντρο της Αθήνας καθημερινά για δουλειές. Πάω νωρίς για να φάω όλο το πακέτο της ταλαιπωρίας σε ουρές, γιατί όλοι σαν και εμένα νωρίς πάνε..για να τελειώνουν το μεσημέρι..νωρίς. Χθές έπεσα σε ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα απο Κρητικούς που χαράματα αποφάσισαν να κλείσουν τη Σταδίου..ένα νέο είδος διαμαρτυρόμενου γεννιέται, καμμία σχέση με τους αραχτούς Αθηναίους που πορεία = 10.00-13.00, τώρα απο τις 07.00 όλο το Κέντρο κλειστό, όποιος θέλει να πάρει τον υπόγειο, αμ πώς; Μετά ήρθε η βροχή και τους διέλυσε, κατατροπώθηκαν πρός το Ζάππειο όπου και εκεί τους έκανε μούσκεμα.

Οδός Γλαδστωνος-Πλατεία Κάνιγγος. Κανείς δεν ασχολείται με τη περιοχή, κάπως να την αλαφρύνει, να την εξωραϊσει, τα άχρωμα κτίρια πνίγουν τα όποια δεντράκια της πλατείας, το τσιμέντο ανελέητα μας τιμωρεί. Μόνο ο ανθοπώλης προσπαθεί να μας ξεκουνάει. Είναι και παστρικός, έτοιμο έχει το κουβά και τη σφουγγαρίστρα για να μαζέψει τις πιθανές λάσπες του. Γιατί να μην είμαστε όλοι έτσι; Αγοράζω ένα μπουκέτο, το αξίζει.

Πέρασα απο τη πλατεία Κοτζιά, αναρωτήθηκα μήπως ο Δήμαρχος έχει πάθει εγκεφαλικό! ΔΥΟ ψεύτικα δενδρακια με πλαστικές ζαρντινιέρες και άνθη μέσα, έκανες που έκανες τη προσπάθεια, γιατί να μη βάλεις κι άλλα; Ευτυχώς που δεν σκέφτηκες να φυτέψεις τίποτα μπάτσους να τα φυλάνε, ούτε τα περιστέρια δεν τα πλησίαζαν. Ο κόσμος τα κύτταγε απορώντας, σταγόνες στον ωκεανό του τσιμέντου.

Οσο σκέφτομαι ότι το πάλαι ποτέ η πλατεία στέγαζε το Δημοτικό Θέατρο Αθηνων και κάποιος ηλίθιος έβαλε να το γκρεμίσουν γιατί του έκοβε τη θέα..ανάβω. Ο χειρότερος εχθρός της Ελλάδας αποδεικνύεται ο μέσος Ελληνας, τελικά.

Δεν αντέχω, παίρνω την Αιόλου να φύγω. Με τα μαγαζιά, τη προίκα των μικροπωλητών αραδιασμένη στα πεζοδρόμια, τη κεντρική αγορά, τα μπαχαρικά και τους μετανάστες έχει ζωή. Καλύτερα εκεί στις Ακρόπολης τα μέρη. Final countdown!