Οδηγίες για το Πάσχα

Φέτος το Πάσχα να πρωτοτυπήσετε λίγο..όχι τα ίδια και τα ίδια..

Οσοι βαριόσαστε τις υποδείξεις, τις συμβουλές, το τεντωμένο δάχτυλο της νουθεσίας και τα λοιπά γονείστικα, σταματείστε ΕΔΩ, ευχηθείτε μου Καλό Πάσχα ντε, και φύγετε!

1) Να πάτε κάπου μακριά, πολύ μακριά χωρίς γιατρό και ιατρικό κέντρο, σε παραλίες, σε βουνά και σε λαγκάδια...σέρνωντας μαζί σας μόνο τα μωρά, τα νεογέννητα και τις γιαγιάδες, ώστε να τσακιστείτε στο τρέξιμο. Μετά θα γυρίσετε στο γραφείο για ξεκούραση..

2) Οσοι αποφασίσετε να μείνετε να σουβλίσετε εδώ...μείνετε αλλά να μη πάτε στο χωριό, να κάτσετε σπίτι και αντί για αρνί να ψήσετε ψάρι στο φούρνο με πατάτες. Ελεύθερα βέβαια αν θέλετε να δοκιμάσετε την Αγγλική κουζίνα, αγριογούρουνο βραστό με σάλτσα μέντας (καημένο ζωντανό-Οβελίξ)

3) Φέτος το Πάσχα να βάψετε τα αυγά σας όλα μαύρα..για τα βάσανα της ζωής, μαύρα δεν τα βάφετε κάθε μέρα που βρίζετε το αφεντικό, το ευρώ, το Σκοπιανό, τους Αμερικάνους, τη σπιτονοικοκυρά, τον πρώην, την πρώην, την νύν, τη πεθερά, την κακή σας ώρα, ..βάφτε μαύρα να τελειώνουμε. Σαν αραπάκια με λευκά δόντια θα έιναι.

Φεύγω για το Πάσχα και θα τα πούμε μετά...εκτός κι αν γίνουνε τίποτα τέρατα και σημεία και αναγκαστώ να γράψω..

Καλή Ανάσταση

Σαν σήμερα

πρίν απο κάποια χρόνιαΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! εις το σκληρό τούτο κόσμο..

Η μαμά μου δεν πίστευε στα μάτια της όταν με είδε.. ήθελε ένα γλυκό ήσυχοομως της βγήκε που χάλαγε τον κόσμο με τις τσιρίδες..γαρίδα την άφηνε τη δόλια τη γυναίκα για νύχτες και νύχτες..
Ο μπαμπάς βέβαια στον κόσμο του, χοροπήδαγε και κέρναγε όλο τον κόσμο!

Χρόνια μου πολλά

Να με χαίρεσθε! Να σας γκρινιάζω, βριζολογάω, μουρμουρίζω, νευριάζω, γελάω και ..να μπλογκάρω. Κάνει καλό..στην υγεία και στο μυαλό!

Ορίστε και αληθινό γλυκό για το κέρασμα!

Στον ανακριτή..

Μετά απο πρόσκληση της Ζουζουνας, πέρασα απο το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου να καταθέσω όσα στοιχεία κρύβει επιμελώς η ταυτότητά μου. Η φωτογραφία μου δεν δίνει καμμία έννοια ομοιότητας, με τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω, τα αυτιά τραβηγμένα μπροστά, χωρίς μακιγιάζ και με μάτι να γυαλίζει απο νεύρα..τι να περιμένει κανείς απο τη ζωή τούτη..μιά πέτρα..μιά τριχιά..ένα λαιμό κατά προτίμηση πλυμμένο..να δέσω..να σκοτωθώ..δεν βλέπεται, κύριε μπουμπουνόπουλε που συνέλαβες την ιδέα, αυτή η ταυτότητα.

Ο ανακριτής ήταν βιαστικός (κρύωνε ο καφές του), άίντε κυρά μου να τελειώνουμε

1) Είσαι η και λέγεσαι: Μαρίνα-Ουρανια

2) Γενέθλια: 18 Απριλιου

3) Ζώδιο: Κι άλλος ένας Κριός! Μάστιγα έχουμε γίνει πιά!

4) Χρώμα μαλλιών: (πήγα να του πώ ότι έχει στραβομάρα, μετά όμως λέω..άσε μη τη βγάλω σε κανένα κατσαριδοκρατούμενο κελί) Καστανόξανθα (έχω κάνει ανταύγειες)

5) Χρώμα ματιών: Καφέ σκούρο

Δεν με ρώτησε για το ύψος μου, το γράφει η ταυτότητά μου 1,60 όπως όλοι οι Ελληνες απο το ίδιο καλούπι, στο ίδιο καφάσι, κοντοί-ψηλοί πλήρης ισοπέδωση. . Ασχετο αν είμαι 1,70..για 10 πόντους θα στενοχωρηθούμε? (Βέβαια αν επρόκειτο για τους δικούς του 3, 6, ή και 10 πόντους..θα το έθετε αλλιώς, θα χάλαγε τον κόσμο..αλλά τι περιμένεις απο έναν μισυγύνη). Φανταστείτε όμως να έγραφε ΚΑΙ ΑΥΤΟ η ταυτότητα..χαρά που θα κάναμε. Δεν θα δοκιμάζαμε κάν..που να τρέχεις τώρα. Ενώ με την πιστοποίηση, του ΕΛΟΤ το χαρτί..άξιος. Αχ!

6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Πολλές φορές.

7) Είδος μουσικής που ακούς: rock, dance, heavy metal, κλασσική, Opera, ballet music, latin, οτιδήποτε χαβαλεζίδικο

8) Χαρακτήρας Disney: Δεν με εκφράζει ο Disney αλλά αφού επιμένετε..εκείνος ο κόκκορας που καμαρωτός πάει και έρχεται στο κοτέτσι του..όλο φωνή και αγριάδα, αλλά πολύ ρομάντζα προς τις κοτούλες του..κάπως έτσι με φανταζομαι

9) Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? H Ρ στην Ν. Αφρική

10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφέέέέέέ΄! Δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω : κι άλλο Καφεεεεε!

11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα μυαλά μου! Λέμε και καμμιά βλακεία τώρα..

12) Τί έχεις στον τοίχο σου? Κάδρα τα πάζλς που έχω φτιάξει

13) Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Σκόνη και τη Μουσελίνα που χώνεται καμμιά φορά άμα φοβάται (Μουσελίνα = γάτα) και πολλές δικές της τρίχες

14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα γαμοσταύριζα τη ζημιάρα γάτα και μετά θα πήγαινα να πάρω σκούπα και φαράσι

15) Αγαπημένος αριθμός: -

16) Αγαπημένο όνομα: -

17) Τα χόμπι σου: Γυμναστική, πάζλς, μουσική, διάβασμα, περπάτημα, μπαλλέτο, σινεμά- ποπ κόρν (πάνε μαζί αυτά) φωτογραφία, εκδρομές, φαγητό έξω, εκθέσεις σε Μουσεία, ταξίδια

18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Μέσα σε μία θάλασσα πλατιά

19) Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και χαρά

20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?Θα πήγαινα στην Αναγέννηση, στο εργαστήρι τους Μιχαήλ Αγγέλου. Θα σκαρφάλωνα σκαλωσιές για να βάφω την Καπέλλα Σιξτίνα. Εννοείτε ότι θα ήμουνα άντρας. Και πινελάριος (ζωγράφος)

21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τον άντρα μου, τις γάτες μου, τη τσάντα μου, κλειδιά αυτοκινήτου, νερό, προμήθειες, φαγητά, σπίρτα, ένα μαχαίρι, ένα φτυάρι, κινητό, καρνε τηλεφώνων..ιώδια, γάζες, φάρμακα, ρούχα, ενα πισι.. ΑΣΕ ΚΑΙ ΤΙΠOΤΑ ΠΙΣΩ σου έπρεπε να φωνάξεις εδώ κατακαημένε αναγνώστη

22) Αγαπημένο λουλούδι: μου αρέσουν όλα όσα ευωδιάζουν, χωρίς ιδιαίτερη προτίμηση

23) Αγαπημένη σειρά: Την κατήργησα την τηλεόραση εδώ και 4 χρόνια

24) Αγαπημένη ταινία: Αρωμα Γυναίκας (με τον Al Paccino)

25) Αγαπημένο τραγούδι: δεν έχω 1 αγαπημένο μου αρέσουν πάρα πολλά, κυρίως Ρόκ

26) Aγαπημένο βιβλίο: Αντίστοιχα, μου αρέσαν πάρα πολλά βιβλία, ένα είναι το "The neverending story" του Michael Ende

27) Αγαπημένο ζώο: Αγαπώ όλα τα ζώα, παλιά είναι σκύλο για 18 χρόνια τώρα έχω 2 γάτες. 28) Αγαπημένο ρούχο: Μπλου τζην και t-shirts

29) Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Bruce Springsteen, Freddie Mercury, Kylie Minogue, Evanescence κλπ., Ζωγράφοι :Dali, Klimpt, Escher, Michelangelo, DaVinci, Brueghel...

30) Αγαπημένο χρώμα: Πορτοκαλί, τυρκουάζ, σωμόν.

31) Αγαπημένο φαγητό: Οτιδήποτε κρεατικό, ψάρια, πράσινα λαχανικά. Δεν τρώω γλυκά

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι: Με κανέναν

33) Κακή συνήθεια: Τρώω τα νύχια μου κατά περιόδους απο το αγχος. Μετά τα μακραίνω και τα ξανατρώω. (Kάνω οικονομία και στα μανόν-ασετόν)

34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Κέφι για ζωή

35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Οι φόβοι μου για πράγματα που ίσως έρθουν ίσως όχι. Καταστρέφω το σήμερα φοβούμενη για το αβέβαιο μέλλον

36) Συνηθισμένη ατάκα: "βρε δε με παρατάς?"

37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Επαγγελματίας μπαλλαρίνα

38) Μεγαλύτερος φόβος: Μην αρρωστήσω και χεζ..και με ξεσκατ΄..οι άλλοι και γίνω βάρος

39) Η καλύτερη pizza: σκέτη με ντομάτα και φρέσκο βασιλικό

40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Πολύ καλύτερα απο μερικούς άπονους-κουφούς-άστοργους-σκληρούς ανθρώπους.

Τελειώσαμε κ. Ανακριτά μου? Αντε και με έπιασε το πιπί μου..να φεύγω γρήγορα-γρήγορα πρίν αλλάξετε γνώμη. Πώς? Να ΚΑΤΑΔΩΣΩ κάποιον φίλο μου? Για να τον βάλεις και αυτόν για φακέλλωμα?Για τι με πέρασες βρέ? @@3@$%&&^*

Καλά-καλά μη δέρνεις, ορίστε πάρτε τον Jason που ΛΑΤΡΕΥΕΙ τα μπλογκοπαίγνια.., ααα! θέλετε γυναίκες (δεν είσαι πολύ gay ε?) τη So far σου συστήνω ανεπιφυλακτα, τη Παυσίλυπη, τη Georgia και τη Yoryia.

Bye, bye bambino ( η μασέλλα θέλει άλλαγμα..ηλίθιε)

Κλειστά κλάμπ στη μπλογκόσφαιρα

Σεργιανώντας στα μπλόγκς τελευταία, έχω δεί και κάποια που δεν μπορείς να μπείς για να τα διαβάσεις αν δεν είσαι μέλος. Κάτι σαν τους Μασώνους ας πούμε! Μιά μυστική κοινωνία που μόνο τα ελιτ μέλη έχουν πρόσβαση. Αν θέλεις να μπείς να δείς τι λένε τέλος πάντων, τι είναι και ίσως να σχολιάσεις πρέπει

να γίνεις μέλος αφού σε συστήσει ένα άλλο μέλος

να σε ζυγίσουν, να σε περάσουν απο 100 κύματα,

να πάρουν το βιογραφικό σου και συστάσεις απο τους κολλητούς που και εκείνοι θα έχουν εγκριθεί,

να σου στείλουν e-mail οπου θα ενημερώνεσαι ότι εγκρίθηκες στην μεγάλη του Γένους Σχολή και μετά πρέπει εσύ, επίτιμο μέλος

να δώσεις γή και ύδωρ,

να υποσχεθείς ότι θα είσαι καλό παιδί, νομιμόφρων, αδελφάκι του Ιησού και εθνικόφρων, να μη λές κακά λόγια,

να συμφωνείς με τις απόψεις των άλλων και να ζητωκραυγάζεις μαζί τους,

να κάνεις ανάποδη κωλοτούμπα όταν σου το ζητήσουν τα αξιότιμα μέλη,

να ανταλλάσετε υψηλού επιπέδου σχόλια που εκπαιδεύουν τις μάζες όπως

"Ω! Τι ωραίο κείμενο! Μπράβο καχεκτικό αγγούρι, περιμένω με αγωνία το επόμενο ενώ χ.. στη τουαλέττα" ..

..και εν ολίγοις να είστε στο χάι νιρβάνα μακριά απο το πόπολο, δηλαδή όλους εμάς!

Και καλά οι κλειστές κοινωνίες στον έξω κόσμο, που στο τέλος-τέλος της γραφής επιλογή κάποιων είναι να ασπάζονται οργανώσεις με ίδιες απόψεις για τη σωτηρία της ψυχής τους ή και της τσέπης τους..

..αλλά και εδώ ρε ψωνάρες! Σιγά το γλόμπο της μυστικότητας!

Κακοποιήσεις..

Χθές το απόγευμα είχα κατεβεί στο δρόμο κάτω απο την πολυκατοικία και περίμενα να γυρίσει η κα Π που είχε πάει σε μία φίλη της. Περίμενα δλδ το ταξί που θα την έφερνε για να την παραλάβω.

Κόσμος πέρναγε. Σε μία στιγμή βλέπω ένα αγόρι, γύρω στα 12 το εκανα μπορεί να ήταν και μικρότερο, με ένα skate board παραμάσχαλα να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Εφτασε στο κάδο απορριμάτων απέναντι και σταμάτησε. Πίσω απο τον κάδο είχαν παρατήσει ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ. Δεν πολυκύτταγα τι έκανε αλλά ξάφνου άκουσα θορύβους έντονους, γύρισα και τι να δώ; Το αγόρι κοπάναγε το καροτσάκι με το skate board του, ιδιαίτερα το πλαστικό κομμάτι που έχει το κέρμα.

Του έβαλα τη φωνή "Εεεε! Τι κάνεις εκεί;"

Σταμάτησε αμέσως, τσούλησε το καρότσι πίσω απο την πρώτη γωνία, ώστε να μη βλέπω και ξανάρχισε το κοπάνημα. Κάποιος άλλος όμως του έβαλε τη φωνή. Πέρασε απο μπροστά μου τρέχοντας και χώθηκε στη πυλωτή της απέναντι πολυκατοικίας. Υστερα απο λίγο εμφανίστηκε χωρίς το skate αλλά με ένα μακρύ σίδερο. Πήγε πάλι στον άλλο δρόμο και ακούστηκαν πάλι δύο-τρία πολύ δυνατώτερα κοπανίσματα. Και μετά σιωπή.

Το αγόρι εμφανίσθηκε καμαρωτό, κάθισε στη ζαρντινιέρα απέναντι και σχημάτισε ένα νούμερο στο κινητό του. Μίλησε με φίλους του, κάτι λέγανε για ραντεβού αύριο κάπου. Εβαλε μετά το κλειδί του στην πόρτα της απέναντι πολυκατοικίας, πήρε το ασανσέρ και πήγε σπίτι του.

Και έμεινα να αναρωτιέμαι

Πρός τι τέτοια κακοποίηση, για 1 ευρώ όταν έχει ακριβό παιχνίδι και κινητό;

Και είναι και μικρό παιδί. Τι θα κάνει όταν μεγαλώσει; Τι κάνει όταν ειναι μαζί με τους φίλους του σαν ομάδα;

Μου ήρθε μία δυσάρεστη γεύση στο στόμα, ούτε πικρή, ούτε ξυνή συνάμα όμως αποκρουστική.

Πως βλέπουμε τον κόσμο

Πώς μας βλέπουν οι άλλοι σαν ανθρώπους, σαν άτομα, σαν λαό; Πώς βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας στα μάτια των άλλων ίσως ανθρώπων άλλων εθνικοτήτων και κουλτούρας; Τι μας θεωρούν π.χ οι κάτοικοι της Τασμανίας ότι είμαστε τώρα με το Σκοπιανό? Ξέρουν ποιοί είμαστε, που είναι η Ελλάδα; Αντίστοιχα ξέρουμε εμείς που είναι η Πολυνησία και τι προβλήματα μπορεί να έχουν οι κάτοικοι της Γής του Πυρός?

Εχω ένα λογαριασμό στο Google Earth, στο panoramio που είναι ένα πρόγραμμα με φωτογραφίες. Ο κάθε χρηστης βγάζει φωτογραφίες απο διάφορα μέρη του κόσμου, όχι μόνο τοπία, φύση, στιγμές, που συνδέονται με χάρτες ανα την υφήλιο. Οι φωτογραφίες αυτές είναι ανοιχτές στα σχόλια και στο διάλογο. Υπαρχει και μετάφραση για όσους αφήνουν σχόλια σε γλώσσες που δεν κατέχουμε.

Μπήκα σήμερα το πρωϊ στις φωτογραφίες της Eva77 απο την Ουκρανία, που είναι μία απο τις αγαπημένες μου γιατί το φωτογραφικό της "μάτι" βλέπει τον κόσμο με το στύλ το δικό μου. Είδα αυτή τη φωτογραφία, που ήταν τραβηγμένη στην περιοχή "Serbia-Montenegro"

που συνοδευόταν με το κάτωθι σχόλιο απο κάποιον Αμερικάνο, κάτοικο του New Jersey.
"Eva, I find it very touching to run into such a sign of human activity - in particular in this part of the world. Thanks for sharing!" Το κοκκίνησα για να δώσω έμφαση.

Εντύπωση μου κάνει πώς βλέπει ο συγκεκριμμένος, τους κατοίκους αυτής της περιοχής, ποσο απίστευτο πρέπει να του φάνηκε που μπορεί να έχουν αισθήματα, να αγαπούν και να φτιάχνουν και τέχνη!! Πώς δηλαδή τα δίποδα αυτά τέρατα (όπως του τα είχαν-έχουν περιγράψει τα αμερικανικά ΜΜΕ) μπορεί να δείχνουν δείγματα τέτοιας προηγμένης human activity" σε αυτή τη περιοχή του κόσμου που ώς γνωστόν κατοικείται απο θηρία, καννίβαλους, ζώα, ανθρώπους των σπηλαίων. Ενώ το αμερικανακι έχει κουλτούρα, είναι σαφώς ήμερο, όλοι το αγαπούν. Και όλοι βέβαια ξέρουν που βρίσκεται γεωγραφικά η πατρίδα του! .

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Δεν είμαι υπέρ των Σέρβων, δεν είμαι κατά των Αμερικάνων. Είμαι κατά της ηλιθιότητας. Η οποία ως γνωστόν σερβίρεται απο διάφορους "δυνατούς" σαν το χόρτο του λαού. Ενός λαού που θα φάει με χαρά ό,τι του βγάλει "ο μπαμπάς" αντί να κάτσει να το ψάξει.

Και η ηλιθιότητα είναι αήτητη!

Ψάχνοντας .....σκουπίδια

Εχετε ποτέ αναρωτηθεί ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι που ψάχνουν τους κάδους απορριμάτων; Οχι εκείνοι της ανακυκλωσης που παίρνουν σίδερα, αλουμίνια, γυαλιά, ούτε οι αθίγγανοι που γυρίζουν τις γειτονιές με ημιφορτηγά, ζητώντας να πάρουν τα παλιά μας πράγματα. Εννοώ αυτούς τους άλλους που ψάχνουν συστηματικά τα σκουπίδια ιδιαίτερα εκείνα έξω απο τα σουπερ μάρκετ!.

Μετα΄τη βροχή βγήκα έξω για ψώνια, μαζί με άλλα σαλιγκάρια της γειτονιάς μου. Είδα 2 γνωστές μου γυναίκες, γειτόνισσες είχαν πάρει τα σκυλάκια τους και πήγαιναν πρός την αγορά, έχει και λαϊκή σήμερα και ωραία μέρα..όλοι έξω.

Πήγα κατ' αρχήν να πάρω φύλλο κρούστας και βγαίνοντας απο το κατάστημα είδα τη μία μου γειτόνισσα να έχει δέσει το σκύλο σε μιά κολώνα και να ψάχνει τα σκουπίδια του Lidl. Εβγαζε σακούλες μισοσάπια λεμόνια, λάχανο, κάτι πατάτες. Ηταν κι άλλες γυναίκες κοντά της, αρκετά καλοντυμένες και παχουλές. Η μία μάλιστα είχε και ένα σκαμνάκι μαζί της που της επέτρεπε να φτάνει πιο ψηλά και να χωθεί έτσι μέσα στον κάδο, βγάζοντας καλούδια που είτε επαιρνε εκείνη ή τα έδινε σε όποια τα ήθελε.. μαρμελάδες ληγμένες, στραπατσαρισμένα λαχανικά, γάλατα, μακαρόνια..

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Κάθε Δευτέρα νωρίς το πρωϊ περνάει μία ηλικιωμένη γυναίκα με το καρότσι της και ψάχνει τους κάδους έξω απο το σπίτι μας..την έβλεπα το καλοκαίρι την ώρα που έπινα το καφεδάκι μου με την πεθερά..απορούσα κιόλας γιατί δεν έπαιρνε ανακυκλώσιμα, τρόφιμα έψαχνε, μιά φορά είχε βγάλει μισό καρπούζι πεταμένο, το τύλιξε σε μία λινάτσα και το πήρε. Η ρούχα έπαιρνε, γάλατα,γιαούρτια.

Και σήμερα είδα τις γειτόνισσές μου να ψάχνουν τα σκουπίδια. Αλλο είναι να βλέπεις αγνώστους να κάνουν πράγματα και άλλο να ανακαλύπτεις μία αθέατη πλευρά των γνωστών. Δεν έχω τίποτα εναντίον του Lidl όμως τα προϊόντα που δεν χρέιάζεται πλέον ή είναι σε σχετικά καλή κατάσταση μήπως θα ήταν καλύτερα να τα βάζει κάπου χώρια, να τα διαθέτει αν θέλετε όπως έκαναν παλιά οι Αφοί Βασιλόπουλοι, αντί να τα πετάει επιδεικτικά αναγκάζοντας τον κόσμο να χώνεται μέσα στα σκουπίδια.

Υπάρχει μία αντίθεση εδώ, πως δηλαδή φοράς ωραία ρούχα , έχεις το κανίς καλοχτενισμένο και χώνεσαι μέσα στον σκουπιδοντενεκέ για να εξασφαλίζεις τζάμπα 2 κιλά πατάτες και ληγμένα μακαρόνια? Δέν τίθεται θέμα φτώχιας εδώ, ή τίθεται και δεν το καταλαβαίνω?

Να χέσω τα πτυχία

Γιατι σκοτώθηκα τόσα χρόνια, σε διαβάσματα, ξενύχτια και εξετάσεις?

Σε αγωνίες για το αν θα πετύχω στη σωστή σχολή, πάρω το πτυχίο με το σωστό βαθμό που θα μου εξασφάλιζε το καλό το μεταπτυχιακό; Και για ποιό λόγο;

Σίγουρα όχι για τον περίφημο μισθό!!

Αν ήταν για το κέφι της απόκτησης γνώσης, καλά εκανα, ν' αγιάσει το χέρι μου ή μάλλον η ψυχή της μάνας μου που με παρώτρυνε. Πήρα τα πτυχία για τη πλάκα μου. Για να έχω να λέω ότι είμαι μορφωμένη, άντε και διανοούμενη.

Ελα όμως που έκανα και όνειρα, πίστευα η χαζή ότι μετά απο τόσο κόπο θα με περίμεναν με ανοιχτές τις τσέπες, να μου μοιράσουν και ΠΟΛΛΑ λεφτά! Εμέναν περίμεναν για να κάνουν τις χορηγίες τους!. Ακόμη γυαλίζομαι!

Προ 10 λεπτών έφυγε ο υδραυλικός. Ηρθε πρίν απο 15 λεπτά για να αλλάξει ένα καζανάκι που έτρεχε. Εκανε καλή δουλειά. Εφερε και το βοηθό του μαζί να βλέπει και να μαθαίνει. Δεν το άλλαξε το καζανάκι, το έσφιξε. Το έπιασε απο το λαιμό και του είπε "κύττα μη ξανατρέξεις ρε λαμόγιο αμέσως, άσε να περάσει το Πάσχα πρώτα".

Αμοιβή 60 ευρώ.

Μετά απο αυτό θέλω να πετάξω τα πτυχία στην ανακύκλωση της γειτονιάς και να πάω να μάθω μιά τέχνη. Μπάς και βγάλω κανά φράγκο γιατί εκεί είναι τα λεφτά.

Αει στο διάλο. Φόρτωσα πάλι.

Σχολική εκδρομή

Σήμερα το μεσημέρι είχαν έρθει κάποιοι φίλοι μας να μας δούν και να φάμε μαζί. Η κουβέντα μεταξύ των άλλων πήγε και στις σχολικές εκδρομές που τώρα ξεκινάνε και θα ολοκληρωθούν μέχρι τον Ιούνιο.

Δύο απο τους φίλους μας είναι εκπαιδευτικοί, ο ένας καθηγητής σε δημόσιο Λύκειο, η άλλη σε Πανεπιστήμιο. Η τάξη του ενός κανόνισε για φέτος εκδρομή στο Παρίσι. Εξι μέρες όλα πληρωμένα, σε καλά ξενοδοχεία με ένα γεύμα. Πέρυσι που είχε συνοδέψει την τελευταία τάξη στη Κρήτη, τους είχε κοστίσει τα 3πλά λεφτά. Γιατί στην Ελλάδα άμα ακούνε σχολική εκδρομή τρίβουν οι ξενοδόχοι τα χέρια τους. Ευκαιρία για ένα ακόμη άρμεγμα. Και τα παιδιά 9/10 φορές όντας μαντρωμένα σε ένα χώρο κάνουν του κόσμου τις ζημιές.

Ενώ μία εκδρομή στο εξωτερικό έρχεται σε όλους φθηνώτερα, τα μισά λεφτά απ' ότι κατάλαβα. Γιατί τα έξω ξενοδοχεία κάνουν ακόμη πιο καλές τιμές στα σχολεία που τους επισκέπτονται. Οσο για τα αξιοθέατα..Παρίσι είναι αυτό, απο το να κάθονται μέσα στα δωμάτια των ξενοδοχείων, να κατεβαίνουν απο τα Γρεβενά για να δούν το Mall, καλύτερος δεν θα είναι ο Πύργος του Αίφελ ή το Λούβρο?

Θυμάμαι όταν ήμουνα στην Γ Λυκείου, μας πήγαν εκδρομή στο Υδρα Μπήτς. Μας χώσαν σε ένα ξενοδοχείο και γύρω-γύρω περιφρουρούσαν καθηγητές σαν τα ντόμπερμαν. Τίποτα δεν είδαμε. Κάναμε βέβαια τις πλάκες μας, αλλά δεν ήταν και το ΟΥΑΟΥ πιά!. Ενώ τώρα..
Πραγματικά ζηλεύω αυτά τα παιδιά!
.....................................

Οταν οι γονείς μου καλούσαν κόσμο στο σπίτι τους, ακόμη και μερικούς φίλους, μετά τα γεύματα έπεφτε τραγούδι και/ή χορός. Καθόταν η μαμά στο πιάνο και ο μπαμπάς είτε έπαιζε με τη κιθάρα, είτε φυσαρμόνικα ή τη συνόδευε και εκείνος στο πιάνο (4 χέρια).
Ενα απο τα αγαπημένα τους τραγούδια ήταν αυτό


στο οποίο όλη η παρέα τραγουδούσαν είτε ελληνικά, είτε αγγλικά, όπως βολεύονταν. Και το κοριτσάκι απλά χαμογελούσε ευτυχισμένο.

Κόβε-κόβε

Το πρωϊ έβαλα την τηλεόραση για να δώ μήπως υπάρχουν τίποτα απεργίες σήμερα. Επεσα σε μια συζήτηση για τον σακχαρώδη διαβήτη και τους πιθανούς ακρωτηριασμούς των άκρων που μπορεί να οδηγήσει σε περίπτωση τραυμάτων που δεν επουλώνονται.

Ελεγε ο ένας το μακρύ του
έλεγε ο άλλος το κοντό του

ΟΛΟΙ όμως λέγανε ότι οι Ελληνες γιατροί βιάζονται να κόβουν τα άκρα των ασθενών αντί να επιχειρούν και μία άλλη θεραπεία. Και ότι βεβαίως υπάρχουν τρόποι για θεραπεία κάποιων περιπτώσεων ασθενών. Μας διαβεβαίωσαν.
Επρεπε δηλαδή να χάσει η Μαριέττα Γιαννάκου το πόδι της για να ξυπνήσουν οι φορείς και να σκεφτούν τις εναλλακτικές? Οχι για την Μαριέττα, αυτήν άστην. Για τους άλλους που τσάκα-τσάκα τους κόβουν τα πόδια λές και θα ξαναφυτρώσουν κάποτε.

Μα δεν είμαστε καλά! Εχουμε τρελλαθεί εντελώς? Πρέπει δλδ κάτι να προκύψει σε έναν υπουργό, σε κάποιον γνωστό για να ξεκουνηθεί το σύστημα και να αρχίσει να λειτουργεί και για τους υπόλοιπους?
Πρεπει να πεθάνει γιός υπουργού για να κάνουν εναλλακτικά έργα στο πέταλο του Μαλλιακού?
Αει στο διάλο πρωϊ-πρωί

Μπλογκοσυνάντηση

Μετά απο κάθε συνάντηση με bloggers μου είναι απο δύσκολο έως αδύνατο την επομένη μέρα να γράψω γι' αυτήν. Πρέπει να περάσει ένα χρονικό διάστημα, να χωνέψω τις καταστάσεις και κυρίως να σταχυολογήσω τις λεπτομέρειες των συναισθημάτων των άλλων. Είμαι παρατηρητικός άνθρωπος παρόλλο που δεν μου φαίνεται.
Εγινε λοιπόν τη Παρασκευή δεύτερη συνάντηση μεταξύ των Daily Madness, CGP, An-Lu, Woof-Victor σε ένα ταβερνάκι. Οι οδηγίες που τους είχα δώσει δεν ήταν καλές..τρόμαξαν οι άνθρωποι να το βρούνε και εγώ τα άκουσα απο τον CGP (με πήρε η μπάλλα για την απουσία του GPS, για το γεγονός ότι δεν προσανατολίζομαι, δεν μπορώ να διαβάσω χάρτη..μούμπλε, μούμπλε..ούφ), ευτυχώς που τηλεφωνηθήκαμε. Η Αν-Λού είχε αλλεργία και υπέφερε απο φραγμένο αναπνευστικό, κατα τ' αλλα όμως ήταν όπως πάντα, γλυκιά, χαλαρή, ζεστή έτοιμη να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Ενα λιμάνι με ανοιχτές αγκάλες. Ετσι τη βλέπω εγώ.

Είχαμε αποφασίσει νωρίτερα να συναντηθούμε για κουβεντούλα σε ένα ταβερνάκι στα Νότια Προάστεια. Γνωριζόμασταν έτσι κι αλλιώς, είχαμε ξανα-βγεί και είχε πάει πολύ καλά, κατά την άποψή μου, η πρώτη μας συνάντηση. Η Αν-Λού και εγώ είχαμε βγεί και μόνες μας, μετά βγήκαμε με τους άντρες μας σε ζευγάρια και τα πήγαν καλά οι άντρες μεταξύ τους, έτσι το ξανα-οργανώσαμε.

Κατά βάθος είμαι bad girl άξιο αντίγραφο του avatar που έχω στο προφίλ μου. Ενώ περιμέναμε το δεύτερο ζευγάρι, με πήρε τηλέφωνο η So far, μιλήσαμε και πως μου ήρθε να της πώ για τη συνάντηση και προσεφέρθει να πεταχτεί να μας γνωρίσει. Μπαλαντέρ. Αυτό δεν το είπα στους άλλους που ήρθαν, το άφησα φλού.

Ετσι την ώρα που τρώγαμε εμφανίσθηκε φάντης μπαστούνι η So far, δεν την περίμεναν, στα γρήγορα τη σύστησα αν και ήδη είχε αυτοσυστηθεί, κάθισε και πιάσαμε μία όμορφη κουβέντα που όμως βάστηξε λίγο γιατί έπρεπε να φύγει.

Συναίσθημα.
Χαρούμενο έως παιχνιδιάρικο.
Εμπειρία

Ποτέ δεν μετανοιώνω που βγαίνω με μπλόγκερς, είναι μία άλλη μορφή συνάντησης, όπου άνθρωποι έχουν συνδεθεί χωρίς την οπτική επαφή και όταν η τελευταία έρθει, το ένστικτο προσπαθεί να βάλει τον άλλον στη ζυγαριά της δοκιμασίας και συγχρόνως βλέπει ότι δεν έχει νόημα αυτή η προσπάθεια, γιατί έχουμε γίνει φίλοι χωρίς τα ένστικτά μας να ανακατεύονται.

Για ένα άτομο τόσο down-to-earth όπως εγώ, αυτό το πείραμα αγγίζει τα όρια του φανταστικού, σαν να περπατάω ξυπόλητη στον Αρη.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.

Paroles που με σοκάρισαν

Χθές στο καφενείο άκουσα άλλη μία κουβέντα που πολύ με σοκάρισε. Την τριγύριζα όλη μέρα στο μυαλό μου, είπα σήμερα να την αποτυπώσω, μήπως την ξορκίσω.

Καθόμουνα δίπλα σε δύο γυναίκες που χαλαρά έπιναν τον καφέ τους και μιλούσαν. Η μία ήταν νέα, γύρω στα 30+ την έκανα, η αλλη μεγαλύτερη πάνω κάτω 60 ίσως και λίγο μικρότερη.

Λέει η μεγαλύτερη

" Δεν είχα οργασμό μέχρι που έγινα 40. Και όταν στα 40 μου εμφανίσθηκε για πρώτη φορά και άρχισα να τινάζομαι, μου λέει ο Παύλος"

"Τι έπαθες Τζέννυ, δεν είσαι καλά;"

Μετά η κουβέντα τους συνεχίστηκε, μόνο που εγώ δεν την άκουγα. Συγχίστηκα. Ανακατεύτηκα. Παρήγγειλα και άλλον ένα καφέ μήπως ηρεμήσει το φυλλοκάρδι μου που έτρεμε.

Και καλά η γυναίκα να μην είχε οργασμούς για κάποιο λόγο, ο μαλάκας όμως ποτέ του δεν κατάλαβε τίποτα?

Εφριξα και ακόμη τρέμω!

Paroles, paroles

Ξεκινάει η μέρα με συννεφιά αρα πολύ κατάλληλη να βγώ για δουλειές διάφορες. Πάω με τα πόδια μία απόσταση 3 χιλιομέτρων. Μ'αρέσει να βλέπω και να αφουγκράζομαι τον κόσμο γύρω μου. Κάθισα και σε ένα καφέ να πιώ τον 3ο εσπρεσσο για σήμερα..και τέντωσα τ’ αυτιά μου. Ο κόσμος μιλάει πολύ, παραπονιέται για την ακρίβεια ενώ πίνει τον 3-4 σούπερ-ντούπερ coffee του που έχει μέσα σιρόπια, κρέμες, φουντούκια, σοκολάτες.., καπνίζει φουγάρο και αναπολεί ότι όπως έχει γίνει η ζωή, θα πρέπει να κόψει και κάτι άλλο απο τα ήδη κομμένα. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, λέει η παλιά ρήση, πώς θα την πετύχουμε όμως τη τελευταία..που όλο υπόσχεται και όλο το σκάζει; Ανοίγω την εφημερίδα μου και κάνω πως διαβάζω. Ορθώνω τ' αυτάκια μου.
Τέσσερα άτομα δίπλα μου μιλάνε. Δύο συνταξιούχοι, μία γυναίκα και ένας δραπέτης του δημοσίου (alias κοπανατζής).
«Η πολιτική που μας σερβίρουν είναι σαν το φιδέ. Είτε του Πασόκ είτε της ΝΔ, ίδια συστατικά έχει. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν θέλουν να στον βάλουν να τον φάς κιόλας και να τους πείς ότι σ’ αρέσει. Γιατί δεν σ’ αρέσει να το τρώς και αυτοί που σου τον επιβάλλουν ποτέ δεν τον τρώνε. Αυτοί τρώνε άλλα, πασαλειμένα με το αίμα μας.» Λέει ο συνταξιούχος

«Ωχ, καϋμένε ξέχασες τη μπουνιά που έφαγες επί Πασόκ τότε που πήγες να διαδηλώσεις? Κακομοιρα γερατειά. Αλλά και κακόμοιρα παιδιά μας που θα φορτώσουν στη πλάτη τους και εμάς.. Ας είναι καλά οι πολιτικοί, όσο μας πιέζουν τόσο φαρδαίνει ο κώλος τους.." Λέει η γυναίκα, μάλλον σύζυγός του

«Να τους κάνεις μήνυση τους αλητήριους που εξαιτίας τους κάηκε το ψυγείο. Θα τα πάρεις τα λεφτά σου του αγίου κάποτε σίγουρα. Αντε τώρα, ξεχυλώσου άλλη μία φορά."

«(Απευθυνόμενος στην σερβιτόρα) Θα φάς καλά κοπέλλα μου όταν βγείς στη σύνταξη. Το ψωμί-ψωμάκι θα πείς, ήδη έτσι το λένε οι συνταξιούχοι. Και για δεύτερη δουλειά, τώρα πιάστην όσο είναι καιρός γιατί άμα γεράσουμε ούτε για τις πουτάνες δεν θα είμαστε. Και εγώ τα απογεύματα σε λογιστικό γραφείο δουλεύω..γιατί τι να μου κάνει η δουλειά των 3,60, δύο παιδιά έχω» λέει ο δημόσιος υπάλληλος

Και στα διπλανά τραπέζια υπήρχε μία κατήφεια, ένα πράγμα, όλοι παρακολουθούσαν τον κόσμο που περνούσε αναλογιζόμενοι τα δικά τους.

Σήμερα συλλαλητήρια, απεργίες, σκουπιδια (σε σακκούλες αλλά και με 2 πόδια), διαδηλώσεις παράπονα. Ολοι λεφτά θέλουμε. Και οι πολιτικοί που εμείς επιλέξαμε δεν μας τα δίνουν.

Γύρισα πίσω. Φτάνοντας είχε κοπεί το ρεύμα. Φορτωμένη ανέβηκα με τις σκάλες. Ολοι φαίνεται να κάνουν την επανάστασή τους.

Αισθάνομαι περιθωριοποιημένη.

123 - The art of eating well

Mου έγινε πρόταση απο τον Jason και την So far να βγώ απο την ελλειψη μπλογκο - ενδιαφέροντος, να πάρω τα ξερά μου και να γράψω κάτι.

Η αλήθεια είναι ότι την προσοχή μου αυτόν τον καιρό την έχουν αποσπάσει άλλα πράγματα, τόσο επαγγελματικά όσο και γενικού ενδιαφέροντος. Ασχολούμαι με τη φωτογραφία τώρα και μαθαίνω να βελτιώνω τις οπτικές μου γωνίες. Επίσης το έχω ρίξει στο διάβασμα σε βαθμό κακουργήματος. Τρία βιβλία διαβάζω συγχρόνως - εδώ να στοιχηθείτε για να με καρπαζώσετε. Το πρώτο βιβλίο το βλέπετε αριστερά, το δεύτερο είναι του Ιουλίου Βέρν, ο Ροβήρος ο κατακτητής, που δεν είχα διαβάσει ποτέ μου αλλά που το βρήκα στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου (και που μου είπε μιά γνωστή "αντε καιρός να μεγαλώσεις-όλο παιδικά αγοράζεις) και το τρίτο είναι comics επιστημονικής φαντασίας. Σας παραθέτω αποσπασμα απο το πρώτο, στα άλλα δεν έφθασα ακόμη στη σελίδα 123.

Το βιβλιο "Secret Ingredients" αναφέρεται στην τέχνη του να τρώς. Είναι μία ανθολογία άρθρων που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στο περιοδικό New Yorker και αφορούν οτιδήποτε έχει να κάνει με το φαγητό αλλά χωρίς βαρετές συνταγές και υποδείξεις. Εχει προσωπικές εμπειρίες δημοσιογράφων που αφού επισκεφθησαν φημισμένα εστιατόρια στη Γαλλία, έφαγαν καλά, πλήρωσαν πολύ λίγα για την ποιότητα που γευτηκαν, έγιναν φίλοι με τον εστιάτορα που θεωρούσε προσωπική του υπόθεση να πλησιάζει τον πελάτη και να τον κάνει φίλο του, έχει εμπειρίες μαγείρων top chefs για το πώς εξελίχθηκε η δουλειά τους μαζί με τα όνειρά τους, περιλαμβάνει οδοιπορικό για κρασιά και ποτά γενικά, έχει όμως και κριτικές για τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μέσω του φαγητού. Ακόμη στη μέση είμαι, τη σελίδα όμως 123 την διάβασα χθές.

Σας την παραθέτω λοιπόν ως έχει

There were always a number of things, like fresh vegetables, that could only be bought at the last minute, however, and Mr. & Mrs. Bishop were responsible for getting those."

Στο συγκεκριμμένο άρθρο, ετοιμάζεται μία παράσταση στο θέατρο Kabuki (στη Χονολουλού) όπου ένα γεύμα παρασκευάζεται πάνω στη σκηνή με το ακροατήριο να παρακολουθεί. Μετά το πέρας της παράστασης, τόσο τα εδέσματα όσο και τα μαγειρικά σκεύη θα αγοράζοντο απο το κοινό. Οπως θα υποψιάζεσθε το γεύμα αυτό ήταν αρκετό για να ταϊσει όλους τους παρευρισκομένους στο θέατρο. Οι ποσότητες π.χ. των υλικών ήταν πελώριες και το άγχος των παρασκευαστών αντίστοιχα μεγάλο. Οι διοργανωτές της παράστασης ήταν το Women'y Board of Presbyterian Hospital of Pacific Medical Center και χορηγοί διάφοροι προμηθευτές μαγειρικών σκευών. Τα κέρδη θα διατίθεντο για το συγκεκριμμένο νοσοκομείο.

Υπέροχη ιστορία ήταν αυτή. Τη διάβασα χθές!

Τίποτα

Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν γίνεται. Κανένα γεγονός, καμμία αναταραχή, απλά βασιλεύει ηρεμία τόση σε βαθμό κακουργήματος. Πώς βαριέμαι! Αφάνταστα.

Και όλοι μου λένε οτι οφείλω να απολαμβάνω τις ήρεμες στιγμές, να τις χαιρετώ, γιατί κάπου σε κάποια στιγμή η φουρτούνα καιροφυλακτεί. Συμφωνώ σε όλα

Ομως βαριέμαι. Βαριέμαι την ηρεμία. Βαρύ το νόσημα ε?

Οι διακοπές ΔΕΗ

Να δείτε που τελικά όλες αυτές οι διακοπές ρεύματος που μας κάνει η ΔΕΗ θα μας ωφελήσουν κιόλας. Θα αρχίσουμε να εκτιμούμε την ηλεκτρική ενέργεια, ιδιαίτερα όταν μας κόβεται στο παραπέντε. Ξεθάψαμε εξαιτίας της και τον γρύλλο που τον είχαμε καταχωνιασμένο.

Λέει η Μ : Θέλω να πάω σουπερμάρκετ να ψωνίσω τρόφιμα

Λέει ο Γρύλλος : Και πώς θα τα ανεβάσεις επάνω αν δεν έχει ασανσέρ?

Μ : Γκρμχψπμσζ! (πέρα απο το ανεξέλγκτο πιάσαμε και το ακατάληπτο).

ΕΤΣΙ αρχίζει η προσαρμογή

να βγώ να σεργιανίσω

νωρίς όμως να γυρίσω

χωρίς πολλά-πολλά

να ανέβω απο τα σκαλιά

τους ορόφους όλους

μονοκοπανιάνα μην φθάσω

επάνω ξεπνεμένη

σέρνοντας και λαχανιασμένη

να είμαι μιά χαρά

να κάνω και

τραλα λα, τρα λα λα.

Αυτό τον μήνα δεν θα πληρώσω

το Γυμναστήριο το ακριβό

αντίθετα θα του κάνω τον καμπόσο

που τρώγοντας μπόλικο φαγητό

θα έχω στυλάκι και ΟΥΑΟΥ ποπό!

Χωρίς να σκίζομαι σε ποδηλασίες

αερόμπικ και γονυκλισίες

αν συνεχίσει τοιουτροπως η ΔΕΗ

θα γίνω μπαλαρίνα

θα με προσλάβει και η Λυρική!

είδες τι καλό μας κάνει η ΔΕΗ?

"Σκυλάδικο, παράς & καφρίλα" μετάφραση

σε "λατέρνα, φτώχια & φιλότιμο". Η νέα γαλάζια μας Ελλάδα που μας μάθαιναν στο Δημοτικό. Χρειάζεται κανείς να βγεί λίγο πιο έξω απο την Αθήνα για να δεί σε τι βαθύ ύπνο μας ρίχνουν οι μεγάλοι, απο τα μικράτα μας. Και όταν ξυπνήσουμε, αν δλδ, μας έρχεται βαρύ το κοκκορέτσι.

Τη Κυριακή πήγαμε με τον Κ μία ημερήσια εκδρομή στο Γραμματικό, στην ανατολική Αττική, ναί, ναί εκεί που θέλουν να πετάξουν τα σκουπίδια..να καταστρέψουν άλλο ένα όμορφο παρθένο μέρος.. ξουράφια τα μυαλά τους.

Οπως και να έχει ξεκινήσαμε χαρωπά και φθάνοντας στον στενό δρόμο της πρώτης φωτογραφίας ήρθαμε σε επαφή με τη διαταραχή. Τη σιωπή και το κελάιδημα των πουλιών τη διέκοψε μουσική στη διαπασών ενός διερχόμενου 4Χ4 που το οδηγούσε μια γυναίκα που έτρεχε με τα 1000 στη μέση του δρόμου.. πως δεν συγκρουστήκαμε μετωπικά, έστριψε ο Κ το τιμόνι όλο δεξιά και γλυτώσαμε.. Και ο διάολος να σε κυνήγαγε κυρά μου, δεν πάνε έτσι Κυριακάτικα!! Πίσσα και πούπουλα βλαμμένη, τσόκαρο, μαλάκω.

Παρκάραμε εκεί κοντά να ηρεμήσουμε, βγάλαμε και φωτογραφίες. Το τοπίο

προσπαθεί να ξαναζωντανέψει παρά τις προσπάθειες των νεοελλήνων για το αντίθετο

Στη φωτογραφία εδώ βλέπετε τις προσπάθειες των κάφρων συμπατριωτών μας να κάψουν και τα τελευταία μας πράσινα βουνά, ενώ απο κάτω η ίδια η φύση μας αναστέλλει τη μαλακία μας. (Κάφροι δεν είναι οι άλλοι, ΟΛΟΙ είμαστε).

Η βόλτα μας συνεχίστηκε πρός το Σέσι, που είναι το θέρετρο του Γραμματικού πρός την Εύβοια, ένα μικρό ψαροχώρι χτισμένο σε ένα όρμο με θάλασσα κρύσταλλο και δένδρα. Ενας ακόμη Παράδεισος που δεν πρόλαβαν να καταστρέψουν. Ακόμη γιατί αμα έρθει η χωματερή...ποιός θα θέλει να πάει στο Σέσι και να περάσει μέσα απο τα σκουπίδια που ο ίδιος παράγει?

Μη τρελλαθούμε κιόλας

Εμείς άπαξ και έχουμε το τζιπάκι, το γκομενάκι, το παραδάκι, τέλος. Τα άλλα έπονται.

Η μετενσάρκωσή μας εξελικτικά έχει λήξει, πιο κάτω δεν πάει..

Εν τούτοις, γυρίσαμε ευχαριστημένοι, με ανανεωμένες της μπαταρίες μας, με μπόλικες φωτογραφικές απεικονίσεις, μές την καλή χαρά.

Α! Και παρόλλη τη γκρίνια μου, μου αρέσει η Ελλάδα.

Πάω να ρουφήξω τ' αυγό μου τώρα. Μετά θα πάρω το χαπάκι της λήθης.

Ελενα Ναθαναήλ μίξερ

Πέθανε η Ελενα Ναθαναήλ και τη μνημονεύαμε χθές το βράδυ με τον Κ. Μετά απο ένα μπουκάλι κρασί που βεβαίως ανοίξαμε στη μνήμη της, ε..ήταν και κάτι σφηνάκια μετά..η κουβέντα μας πήρε άλλο δρόμο.

Μ : Είχε παίξει τη πρώτη ταινία της "Εκείνο το καλοκαίρι" με τον Λάκη Κομνηνο΄

Κ : Δεν ήταν με τον Κομνηνό, τα έχεις μπερδέψει, ο Κομνηνός ήταν στους "Γενναίους του Βορρά"

Μ : εκεί 'ομως δεν ήταν η Ναθαναήλ ήταν η Φόνσου που χόρευε καβάλα σε ένα άλογο

Κ, : ωχού..τι λές μωρέ, ο Κομνηνός έλεγε "φτού χόρευε" και η Φόνσου χόρευε για τον Κομνηνό. Αυτό που θυμάσαι περί αλόγου ήταν η τσόντα που είχε γυρίσει "Το κορίτσι με το άλογο".

Μ,: εγώ ήμουνα νινί όταν γυρίστηκε η τσόντα που λές..μετά όμως στην Αγγλία είχα δεί τη Φόνσου και τον Γκουσγκούνη, χωρίς άλογα και πρασινάλογα

Κ, : ο μπαμπάς σου όμως ΣΙΓΟΥΡΑ είχε δει την ταινία, είχε κάνει παταγο..

Μ, : σιγά μη έβλεπε τράς ο μπαμπάς μου, για μαζέψου..Τον θυμάμαι όμως να σχολιάζει εκείνη την ταινία με τη Ναθαναήλ που έπαιζε το κώλ γκερλ με τον Αντωνόπουλο..Φαντάσου τον Αντωνόπουλο που έτσι κι αλλιώς έμοιαζε με ψόφια μπάμια, να το παίζει γκόμενος με τις ρόμπ ντε σάμπρ και να δέχεται την επίσκεψη call girl στα μπανγκαλόουζ του Αστέρα (πρίν ανακαινισθούν), να προσπαθεί ο σκηνοθέτης να κάνει την ταινία τρέ σεξουάλ, και να λέει ο μπαμπάς μου "το ξυλάγγουρο βάλανε οι ηλίθιοι σαν call girl" φώς φανάρι δεν του άρεσε η Ναθαναήλ προτιμούσε τη Προκοπίου, άντρες τι να πείς μόνο βυζί και μπούτια κυττάνε. Κύτταγα και εγώ την Ελενα και μου πέφτανε οι ασφάλειες, έτσι ήθελα να γίνω όταν μεγάλωνα..

Κ : ευτυχώς που δεν έγινες δηλαδή, σαν σανίδα σιδερώματος θα ήσουνα..

Μ : Αντε απο εδώ έξυπνε. Πιές το σφηνάκι σου..Ελα εδώ να μου πείς πώς η Ελενα είχε παίξει σε εκείνο το φίλμ με κάτι κομιτατζήδες και ο Δ. Σταρένιος ήταν Βούλγαρος πράκτορας ο οποίος μισούσε το Βόγλη γιατί βούταγε ο τελευταίος τη κόρη του που ήταν η Καλογεροπούλου, αλλά του άρεσε να ντύνεται μασκαράς τσοπάνος και να κυνηγάει τις τουρίστριες που γυρνάγανε στις ελληνικές παραλίες, ημίγυμνες είχαν πάρει σβάρνα τα χωριά μη της γαμ..κάποιος και ησυχάσουνε.

Σε αυτό το σημείο ο Κ είχε σηκωθεί επάνω και κύτταγε τη μπουκάλα του κρασιού, τι είχαν βάλει μέσα οι κερατάδες γιατί είχα γίνει ΠΙΤΤΑ και δεν ήξερα τι έλεγα..

Κ : Αντε , το μυαλό σου τα έχει κάνει μαντάρα...πάμε για ύπνο..

Και εγώ να ωρύομαι πώς η Βουγιουκλάκη αφού είχε επιζήσει στα βασανιστήρια σαν υπολοχαγός Νατάσα ο κότσος ήταν στη θέση του, το σούπερ μίνι της εποχής (των 70) στο σωστό μήκος και η ψεύτικη βλεφαρίδα Max factor κάγκελλο. Ενώ ο Καρύδης πάντα έκανε τα φασιστάκια-ναζιστάκια ενώ στην πραγματικότητα και πολύ κούκλος ήταν και λίγο της αριστεράς. Ενώ ο Κομνηνός, φτού.. λέξη δεν έλεγε..μόνο έκανε τον όμορφο..και κυνήγαγε τις τσόντες.

Μίξερ το μυαλουδάκι μου..κρίμα που πέθανε η Ναθαναήλ, αλλά το διασκεδάσαμε. Της κάναμε καλή κηδεία.

Η χοντρή

Μας έχει η κοινωνία γανώσει τα μυαλά για τα κριτήρια ομορφιάς που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να είναι σέξυ, επιθυμητός, ευχάριστος. Οτι δήποτε βγαίνει απο τους κανόνες των ανορεξικών μοντέλων και μοδίστρων, σφαγιάζεται. Δεν είναι όμως έτσι. Οσοι και όσες δεν μπαίνουν στα άδικα καλούπια έχουν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους.

Σήμερα το πρωϊ πήγα σε ένα νοσοκομείο να δω μία φίλη της μαμάς μου (την κα Κ). που είχε κάνει εγχείρηση. Απο τις τελευταίες φίλες της που ζούσαν ακόμη. Οταν ήμουνα μικρή, η κόρη της η Π και εγώ είμασταν πρώτες φίλες και οι μητέρες μας κάναν και εκείνες παρέα. Στην πορεία βέβαια η Π και εγώ χάσαμε την επαφή, εκείνη παντρεύτηκε αμέσως μετά το Γυμνάσιο, εγώ συνέχισα σπουδές..αλλά οι μαμάδες είχαν δέσει.

Μαθαίνοντας οτι εγχειριστηκε πήγα να της κάνω μία επίσκεψη στο νοσοκομείο. Πήρα και την κα Π μαζί που γνώριζε την ασθενή απο τη μητέρα μου. Κάτσανε οι γιαγιάδες μαζί και η Π και εγώ κατεβήκαμε στο σαλόνι να τα πούμε λίγο. Μου είπε τα δικά της, ότι περιποιήται τη μάνα της απο το πρωϊ ως το βράδυ, την αλλάζει, της κάνει παρέα κλπ.

Οταν ξανα ανεβήκαμε επάνω έφριξα. Η κα Κ μιλούσε πολύ άσχημα στη κόρη της μπροστά μας. Χοντρή την ανέβαζε, ζουμπουρλού τη κατέβαζε. Η Π είναι εύσωμη, της αρέσει που είναι έτσι, τρώει τον άμπακο και τη βρίσκει και με τον γκόμενο που τη γουστάρει όπως είναι. Η μάνα της όμως δεν θέλει να τη βλέπει παχιά. Θέλει να την κάνει αδύνατη. Η κατάσταση μεταξύ τους είναι ένας ανελέητος πόλεμος μόνο με μάχες-αψιμαχίες και προσωρινές ειρήνες.

Τα "πώς είσαι έτσι" δίνουν και παίρνουν, μιά ζωή τα ίδια ακούω. Η κόρη βέβαια έφυγε απο το σπίτι νωρίς, απο την εφηβεία της την είχε κάνει..με κάποιον. Μετά παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, όποτε ερχόταν κοντά στη μάνα της τα ίδια, απορούσε κιόλας "πώς είναι δυνατόν έτσι χοντρή που είναι να τη θέλει άντρας"..κλπ, κλπ

Ηλπιζα όμως ότι τώρα που η μάνα έχει μία δύσκολη ασθένεια (έχει καρκίνο-ίσως ζήσει-ίσως όχι) να επέλθει η αποδοχή, η ανακωχή, η ειρήνη σε αυτόν τον άδοξο και ανόητο πόλεμο.

Μπά!!

Η αχαριστία προσωποποιημένη. Να σε περιποιούνται, να σε προσέχουν, να σε αγαπούν και εσύ να τους χτυπάς στο ευαίσθητο σημείο. Του πάχους.

Ω! Τι κόσμος μαμά!.

Πόση ευλογία χωράει

στο καροτσάκι του σουπερμάρκετ; Που ανέμελα στέκεται παρκαρισμένο κάτω απο τις σκάλες της εκκλησίας δεξιά;

Είτε ήταν σήμερα μέρα υπόσχεσης για μεγάλες εκπτώσεις όπου όλοι οι παπάδες θα γέμιζαν τους πιστούς με τόση φώτιση που για να μη λυγίσουν απο το βάρος της θα έφερναν και τα καροτσάκια μαζί τους για την εύκολη μεταφορα, είτε

κάποιος αδαής άφησε το καρότσι μπροστά στο ναό και εξαφανίστηκε.

Και άντε να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του!!