JellyPages.com

Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

Τα βάσανα της μητρότητας

Ηρθε το Πάσχα και γυρίσαμε σπίτι μας ωραία και καλά με σκοπό κάπως να μαζευτούμε, να πλύνουμε τα άπλυτά μας αλλά και να κάνουμε ένα μπάνιο της προκοπής γιατί το νερό στην Αργολίδα είναι σκληρό, ημίσκληρο, μαλακό (δεν μιλάω για τυριά) και εγώ δεν ξέρω τι είναι, αφρό δεν κάνει το σαμπουάν, πλένεσαι και έχεις την αίσθηση ότι κάπου δεν ξεβγάλθηκες καλά γιατί σε μία ώρα αισθάνεσαι το ίδιο βρώμικος.. Τέσπα.

Τέταρτη του Πάσχα η επιστροφή..που δεν προμηνύετο καλή γιατί η Π (ετών 85) έχοντας κάνει τον Σουγκλάκο στις διακοπές (είχε ανέβει στα δένδρα να κόψει νεράτζια, είχε τραβήξει τραπέζια, είχε κάνει άπειρες επικύψεις για να καθαρίσει το τζάκι, να σκουπίσει με αχυρένια σκούπα – ενώ έχουμε ηλεκτρική – και να μου λέει «τι ξέρεις εσύ από σκούπες, αν δεν σκύψεις δεν καθαρίζεις καλά» ) πιάστηκε, (πολύ πρωτότυπο) η μέση της, το πόδι της, τα χέρια της, οι ώμοι της, πιάστηκε παντού και μυξοκλαίγοντας γυρίσαμε Αθήνα, θρηνούσε τη χαμένη νιότη που τράβαγε με τα δόντια τα φορτηγά..λέμε τώρα..και τελικά κατέληξε με βολταρέν στο κρεββάτι..

Και ανοίγω την πόρτα του μπαλκονιού για να χαιρετήσω την άσπρη Χιονούλα και τα γατάκια της (που τα είχα αφήσει στο μπαλκόνι με τόνους ξηράς τροφής και νερό απο λάστιχο που έσταζε μέσα σε δοχείο)..και βλέπω τα μωρά μόνα τους και τη μάνα τους άφαντη...Με το που με είδαν χύμηξαν απάνω μου να μου δαγκώνουν τα χέρια να ουρλιάζουν πεινασμένα. Κοκκάλωσα..Από μωρά δεν έχω ιδέα, πόσο μάλλον απο γατάκια. .

Βουνά τα άπλυτα μέσα σε σάκκους, οι βαλιτσες ξεκοιλιασμένες να κείτονται και εγώ να τρέχω σε pet shops να αγοράζω γάλα για γατάκια σε σκόνη και μπιμπερό...αγόρασα και μερικά σώβρακα για τον Κ γιατί δεν προλάβαινα να πλύνω τα δικά του..δηλαδή να τα βάλω στο πλυντήριο..και να θυμηθώ να τα βγάλω εγκαίρως..και όχι την άλλη μέρα, την παράλλη ή όποτε..
Η ετυμηγορία του κτηνιάτρου σοβαρή έπεσε στους ώμους μου σαν βαριά πλάκα και τους τσάκισε...τα μικρά να τρώνε κάθε 3 ώρες», άντε να τα ταϊζω, να τα πλένω με χλιαρό τσάι μετά γιατί λερωνόντουσαν, να στρώνω εφημερίδες για την τουαλέττα τους και να τα βάλω δίπλα στο σπίτι της Π, γιατί μόλις τα είδαν οι δικές μου γάτες, βγάλαν 10 εκατοστά νύχια.. στο ενδιάμεσο να προσπαθώ να σουλουπώσω το σπίτι, να πάω σουπερμάρκετ, να βοηθάω την Π που ήταν τάβλα...κλάταρα..μου πέσανε οι ασφάλειες

Βρε τι τραβάνε οι μάνες όταν ξενυχτάνε για τα βλαστάρια τους που πεινάνε, κλαίνε, χέζονται, αρρωσταίνουν..Εκεί που ήταν τάτσι-μίτσι-κοτσι με τον αντρούλη τους, με τις βόλτες, με τα ωραία τους, ντυμένες, ευχαριστημένες, χτενισμένες, να τις βλέπει ο άλλος και να ευφραίνεται, έρχονται τα μωρά και γίνονται σκιάχτρα..να κυκλοφορούν σε απόγνωση, αχτένιστες, ξενυχτισμένες, να ντύνονται με ότι βρούν μπροστά τους, κατάκοπες. Και ο σύζυγος να μουρμουράει και αποπάνω..αμάν πιά με το μητρικό σου φίλτρο..και να κοροϊδεύει πώς ήμουνα το πάλαι ποτέ και πώς κατάντησα..

Α! Μανούλες μου , πόσο σας καταλαβαίνω..

9 σχόλια:

Λαμπρούκος είπε...

Bρε αφού δε θέλει να σου πιάνει και τον κω... που λέει και το τραγουδάκι ευχαριστημένη να είσαι...

τι τραβάς όμως και συ!

Katerina ante portas είπε...

Μπα τα ζωάκια θέλουν πιο πολύ τρέξιμο, πίστεψέ με.
Τα μωράκια στην αγκαλιά μπορεί να τα θηλάσεις χωρίς ιδιαίτερο κόπο τάισμα, άσε που σου δίνει μια αμφίδρομη ηρεμία και ικανοποίηση η συνύπαρξη.
Μετά όταν έλθει η στιγμή του μπουσουλίσματος έχεις προσαρμοστεί!
(Όταν μεγαλώσουν τα μωράκια, αρχίζουν τα τρεξίματα, -Ουχ να θυμηθώ να ζητήσω το πρόγραμμα των εξετάσεων της μικρής απ το σχολείο, να πιστώσω το ενοίκιο της μεσαίας, να βρούμε χρόνο να μιλήσουμε με τη μεγάλη-) :))

Chrisa είπε...

Τι έπαθες και εσύ, αλλά και τα κακόμοιρα γατάκια που τα παράτησε η μαμάκα τους!! Τώρα είσαι εσύ η μαμά τους!!!!

Marilina είπε...

αα..... τι ανευθυνότητα και αυτή η μάνα τους μωρέ;

βεγγο-μαρίνα δλδ έγινες.... άντε βρε, και εις ανώτερα =Ρ

Mikrouli είπε...

Μαρίνα μου, εάν ήμουν Γκριχελαντ θα τα έπαιρνα τα "βασανάκια" σου άμεσα!

Αλλά εδώ που είμαι, δεν μπορούν να έρθουν με την καμία...
:ο(

Τεσπα...

Καλή συνέχεια και ελπίζω σύντομα να βρεις το χαμόγελο που θα χρειαστείς για να καλοσωρίσεις τους υποψήφιους μπαμπάδες και ΚΥΡΙΩΣ μαμάδες!
;ο)

Φιλιά καλή μου... (εάν σε αγαπούσα, μετά από αυτό σε λάτρεψα!)
:ο)

(πολύ έξυπνο το "χαρίζονται γατάκια" που τρέχει στην οθόνη... θέλω και εγώ τη "συνταγή"!!!)

Marina είπε...

microuli μου σε ευχαριστώ, τα αισθήματα είναι αμοιβαία, είσαι απο εκείνες που διαβάζω καθημερινά. Για να έχεις και εσύ σαν αυτό που τρέχει στην οθόνη, πάτα δεξί κλίκ πάνω στην οθόνη μου, μετά πάτα το view source, κατέβα κάτω, κάπου θα βρείς αυτό
marquee span style="color:#000099;"a href=""Χαρίζονται γατάκια!!!span marquee, όπου αλλάζεις το ελληνικό κομμάτι με δικό σου, μπορείς να βάλεις και link ανάμεσα απο τα ".." που παραπέμπει σε άλλο blog

Mikrouli είπε...

Χίλια ευχαριστώ για την κωδικο-συμβουλή!

;ο)

(και για το κομπλιμάν οφ κορς!)

Φιλιά Μαρινάκι!
:ο# (αυτά είναι χειλάκια που σουφρώνουν για το "σμουτσ!")

Butterfly είπε...

Αχχχχ, αχχχ. Σε λυπάμαι. Κουράγιο!!Αυτά όμως μεγαλώνουν γρήγορα :)

Debby είπε...

Δεν έχω και εγώ παιδιά (όπως και εσύ), αλλά έχω κάνει άπειρες φορές την νταντά σε νεογέννητα γατάκια που είναι η αδυναμία μου.

Διάβασα κάπου ένα σχόλιο σου, και μου φάνηκες απογοητευμένη που δεν έχεις νιώσει μέχρι σήμερα την μητρότητα και που σου έχουν τύχει τόσες απανωτές κακοτυχίες.

Θα ήθελα να σου πω να μην, να σε "αισιοδοξήσω" κάπως έστω κάνοντας σε να δεις μια κατάσταση (ούτε και εγώ έχω περάσει λίγα) από άλλη οπτική γωνία. Δεν ξέρω όπως πως να σου μεταδώσω λίγο από την "νιρβάνα" που νιώθω σχετικά παρόλο που κάθε μέρα που περνάει θα ήθελα ένα μωρό στην ζωή μου.

Αν βρεις το σχόλιο μου αδιάκριτο για δημοσοποιήση μπορείς να το σβήσεις χωρίς παρεξήγηση.

Την καλημέρα μου.