Αγίας Μαρίνας σήμερα

Περίεργη μέρα σήμερα που ξεκίνησε με πολλά τρεχάματα.
Κατ' αρχήν να ψωνίσω κάτι να βάλω το βράδυ (είναι και οι εκπτώσεις- ευτυχώς) και να πάω στο κομμωτήριο για .....ρεκτιφιέ που έλεγε και η γιαγιά μου

που όμως γίνεται μετ' εμποδίων γιατί έχω το κινητό στο χέρι να δέχομαι ευχές. Μετά έχω να πάω για ψώνια σε γλυκά-ποτά-τραλα-λά για όλα τα γούστα

για τους γλυκατζήδες-μεζεδολάτρες-πότες έχουμε αυτά ( ο αρκούδος δεν συμπεριλαμβάνεται)

για τα παιδάκια αυτά
για τα πουλιά του ουρανού





για τα σκυλιά της γειτονιάς
Για τις αδέσποτες γάτες




Το βράδυ αναμένεται και ο Κ με διάφορα δώρα παραμάσχαλα για να με βγάλει έξω

"Μη με αγκαλιάζεις

..γιατί δεν σε θέλω.

Δεν θέλω να μ' αγγίζεις, οι παιδικές σου ιδρωμένες παλάμες με λερώνουν.

Με πνίγεις, τ' ακούς? Φύγε"

"Συγνώμη μαμά, δεν το έκανα επίτηδες " είπε ο 8χρονος μικρός και απομακρύνθηκε, πήγε στο άλλο δωμάτιο να παίξει με κάτι αεροπλανάκια

Την αγριοκύτταξα. Είδε το μάτι μου που γυάλιζε και το πήρε το γράμμα.

Τα μάσησε απολογητικά και μου εξήγησε:

"Δεν το μπορώ το παιδί να τυλίγεται κοντά μου, θέλει να με πασπατεύει συνέχεια, ακόμη και στο κρεββάτι μου θέλει να κοιμάται. Γι αυτό το έβαλα εσωτερικό στο σχολείο, που είναι μέν δίπλα στο σπίτι, αλλά τουλάχιστον δεν θα τον έχω συνέχεια δίπλα μου. Θέλω να έχω ελεύθερο χρόνο να ψάξω για άλλο σύζυγο"

Ο διάλογος αυτός έγινε σπίτι μου στις 30 Ιουνίου. Η "μητέρα" αυτή ήταν η Ιρλανδή "φίλη μας", που πέρυσι έχασε τον 47 χρονο σύζυγό της απο καρκίνο, τον Τζό φίλο του Κ.

Η μητέρα αυτή έχει δύο παιδιά, το 8χρονο αγοράκι που θέλει ν' αγκαλιάζει όλο τον κόσμο γιατί του λείπει απίθανα η ανθρώπινη επαφή και ο μπαμπάς του που τον είχε σχεδόν πάντοτε αγκαλιά και μία 19χρονη κόρη που ζεί σε άλλη πόλη σπουδάζοντας. Εκείνη έχει βρεί άλλους να την αγκαλιάζουν.

Τη πλακώνεις στο ξύλο αυτή τη μάνα ή δεν την πλακώνεις?Εμεινε το παιδί ορφανό απο πατέρα και η μάνα του το κάνει ορφανό και απο τη μητέρα με τη κάθε της κίνηση.

Της τα είπα ένα χεράκι, δεν έδειξε να κατάλαβε, μου είπε ότι επειδή έμεινε μόνη δεν μπορεί να κάνει συνέχεια τη νταντά, μεγάλωσε ο μικρός, ας τα βγάλει πέρα μόνος του, εκείνη χρειάζεται να βρεί έναν ευκατάστατο σύζυγο για να τους παρέχει υλικά αγαθά, σπουδές κλπ που με τον μισθό της όπως είναι τώρα δεν μπορεί. Απίθανος ο εγωϊσμός της, μου έσπασε τα κόκκαλα. Μου ερχόταν να πιάσω το μπώλ του παγωτού να της το πετάξω στη μούρη.

Καημένο παιδί.

Ιστορία για μικρούς και για μεγάλους

Μια φορά και έναν καιρό, ένα απογευματάκι αρχές Ιουνίου, μία συντροφιά 3 ατόμων ( ο ένας απο τους 3 ήταν ο Κ) καθόταν στα τραπεζάκια έξω ενός κεντρικού εστιατορίου της Αθήνας, στην οδό Ζωοδόχου Πηγής, στη δροσιά και απολάμβαναν τη μπυρίτσα τους μαζί με διάφορα μεζεδάκια.

Ξαφνικά, μπροστά στα μάτια τους μία παρέα 4 ατόμων πέρασε απο μπροστά τους. Περπατούσαν γρήγορα με βήμα, στοιχειμένοι (ο ένας τους έδινε και τέμπο βαδίσματος), φορούσαν μαύρες κουκούλες και κρατούσαν απο 2 βόμβες μολότωφ ο καθένας τους. Ανέβαιναν προς τα Εξάρχεια, όπως απεδείχθει αργότερα, για να κάψουν το βιβλιοπωλείο του Γεωργιάδη.

Ο εστιάτορας, με το που είδε τους κουκουλοφόρους να περνάνε, κατέβασε τα ρολλά του καταστήματός του, αφήνοντας τους 3 πελάτες που τρώγανε εκτεθειμένους στο πεζοδρόμιο!!!! Εκεί άρχισε ο Κ να αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει, να μείνει; Να φύγει; Μήπως γίνουν τίποτα φασαρίες; Ποιά η θέση τους; Δεν κάνανε τίποτα απο το να παρακολουθούν με το στόμα ανοιχτό. Ετσι είδαν να διέρχονται το δρόμο, περιπολικά, διμοιρίες των ΜΑΤ και καλπάζοντες αστυνομικοί. Ακούστηκαν εκρήξεις, μύρισαν καπνό, φωνές, σφυρίγματα, σειρήνες και μετά...ησυχία.

Σηκώθηκαν και τα ρολλά πίσω τους, ο δρόμος μπροστά ερήμωσε, η ζωή συνέχισε τη πορεία της σαν να μην έγινε τίποτα. Ο κόσμος συνέχισε να περπατάει στο δρόμο, κυρίες με τα σκυλάκια τους έβγαινα και φοιτητές παντού. Λές και αυτό που συνέβει μισή ώρα πρίν να ήταν η παρένθεση της καθημερινότητας, η μία απο τα ίδια!!

Μπορεί αυτό που έτυχε στον Κ, να τύχει και στον καθένα μας αφού ζούμε στην Ελλάδα της παράνοιας!

Τέλος του παραμυθιού που είναι και πραγματικότητα. Για να ενημερώνονται οι μικροί και να αδιαφορούν οι μεγάλοι!

Θεσσαλονίκη-Εδεσσα-Ναουσα-Γρεβενα-Καλαμπάκα

Αναχώρηση απο Αθήνα νωρίς το πρωϊ για να μη πέσουμε σε κίνηση. Επιτέλους μία φορά να μη βρέχει, να δούμε και λίγο τοπίο. Τα πρώτα 300 χλμ, λίγο βαρετά, κάμπος, κάμπος, κάμπος και πολλά φορτηγά. Βαρέλες, νταλίκες, βυτιοφόρα. Χαμός. Μεγάλη δραστηριότητα πρός τα βόρεια. Η μόνη καινοτομία η νέα χάραξη του Μαλλιακού, ο δρόμος να περνάει μέσα απο τα τούνελ. Ωραίος δρόμος. Μόνο που για να στηθεί, χρειάστηκε να γίνει σαν το γεφύρι της Αρτας. Ντροπή μας.

Πρώτη επίσημη στάση στον Αγιο Παντελεήμονα για να φάμε κάτι. Βρήκαμε ένα ωραίο ταβερνάκι ψηλά στο βουνό, κοντά στο κυρίως χωριό, ένα χωριό που το βλέπεις με τα πόδια, γιατί τα αυτοκίνητα απαγορεύονται. Αυτό μ' αρεσε!

Κάτσαμε να φάμε... αυτή τη θέα. Το μάτι έφθανε απο τη Λεπτοκαρυά έως και το Λιτόχωρο. Απίθανα τα χρώματα και η παραλίες. Μαγευτική η στάση και αρκετα δροσερή!Συνεχίσαμε μετά για Πλαταμώνα, όπου το τοπίο έγινε καθαρά Μακεδονικό. Συστάδες απο λεύκες παντού και βιομηχανίες στο δρόμο μας. Εργατικός βοράς, καλλιεργητής κάμπος, ασθμαίνουσα, βιαστική Αθήνα, ραχατίζουσα δημοσιούπαλληλική Πελοπόννησος. Σορυ κιντς, δατς δε τρουθ!

Αφιξη στη Θεσσαλονίκη αργά το απόγευμα. Ξάπλα στο ξενοδοχείο με θέα όλη τη πόλη και ξεκούραση
Το βράδυ, φαγητό σε ένα ταβερνάκι κοντά στο κύμα, τη Μαρίδα. Τα μύδια τετράπαχα, 3 μερίδες πήραμε, αλλά και το σκουμπρί, όνειρο. Εκεί στενοχωρηθήκαμε λίγο γιατί ο Κ έχασε το κινητό του, κάπου του έπεσε ή του το βούτηξαν απο το τραπέζι 2 γυφτάκια που περιφερόντουσαν πουλώντας λουλούδια. Ακούμε να γίνονται τέτοια στους άλλους, αλλά δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να μας προκύψουν.

Την επομένη το βράδυ βγήκαμε έξω με συγγενείς για φαγητό και περάσαμε και απο του Χατζή (που είχα φαγωθεί να πάω)και καθίσαμε. Τον χτύπησα άσχημα τον κύριο, έφαγα 3 γλυκά και πήρα και για τους Αθηναίους γνωστούς και φίλους.. (Μη το πείτε πουθενά, την επομένη το πρωϊ ξαναπήγα κρυφά, μετά ξαναπήγα το απόγευμα και άλλες 3 φορές ώσπου να φύγουμε) . Επειδή δεν τρώω ξηρούς καρπούς, ήθελα να δοκιμάσω τη τεράστια ποικιλία του σε παγωτά, κρέμες και καϊμάκια μωρέ!

Περάσαμε όμορφες στιγμές με κοντινούς συγγενείς ξαδελφάκια και το υπέροχο νεοαποκτηθέν μωρό τους (ένα γλυκύτατο, κοινωνικό κοριτσάκι μέσα στα χαμόγελα), αισθανθήκαμε θεϊκά για το μωρό και για την υπέρτατη χαρά τους. Να τους ζήσει με υγεία.

Θεσσαλονίκη μέσα στη πόλη δεν πήγαμε για βόλτες, την έχουμε δεί. Πήγαμε για φαγητό σε μέρη που μας υπέδειξαν και κυρίως για βόλτες στα πέριξ.

Εδεσσα, με τα νερά της

και Νάουσα με τα κρασιά της. Επεσα σε μία κάβα και κάτι τουριστικά..τα τάραξα και τα δύο. Ηδη τώρα που σας γράφω τα πρώτα δύο μπουκάλια κρασί Δαλαμάρας, τα έχουμε πιεί. Αγ. Νικόλαος, ένα μέρος ονειρικό μέσα στα δένδρα ποτάμια με μπόλικο νερό έτρεχαν. Φάγαμε και κάτι γευστικότατες πέστροφες σε ένα απο αυτά.

Επιστρέφοντας πρός Αθήνα πήραμε την Εγνατία οδό μέχρι τα Γρεβενά, όπου μάταια έψαχνα για μανιτάρια. Δεν υπήρχε τίποτα, όλα τα μαγαζιά κλειστά. Γιατί βρε παιδιά; Αμα δεν πάρει ο τουρίστας, ποιός θα πάρει;

Στο δρόμο για Τρίκαλα, πέσαμε στο Βενετικό, ένα φαράγγι με υπέροχα νερά, σμιλεμένα βράχια και κατάφυτο. Τρίκαλα - Καρδίτσα - Καλαμπάκα όπου σταματήσαμε λίγο στα Μετέωρα και για διανυκτέρευση. Ξέχασα το κινητό μου στο ξενοδοχείο. Μου το στείλανε μετά με κούριερ. Αφείστε που παραπάτησα και έφαγα μία ξεγυρισμένη τούμπα με αποτέλεσμα να έχω ένα παχουλό καρούμπαλο. Ηπια πολύ τσίπουρο στη Σαλονίκη φαίνεται.

Την επομένη φύγαμε νωρίς και ήρθαμε Αθήνα..μιά Αθήνα βραστή. :-(

Ομορφα περάσαμε, κυρίως με εναλλαγή παραστάσεων. Κσνένας δεν μας μούτζωσε, όταν πηγαίναμε σαν τις μεθυσμένες κότες στον Περιφερειακό ψάχνοντας για τη σωστή έξοδο, ούτε μας έβρισε όταν μπαίναμε σε μονόδρομους ανάποδα. Αυτό κι αν είναι πρόοδος!

Θεσσαλονίκη, ευχαριστούμε πολύ
(Κάμπους γεμάτοι ηλίανθους συναντήσαμε πολλούς)

Νέο ξεκίνημα απο Θεσσαλονίκη

Εχω χαθεί απο τα τρεξίματα και τις εντυπώσεις. Για τρείς μέρες είχα τους Ιρλανδούς στο σπίτι, τη μάνα και το αγοράκι μόνο. Εκείνη που έκανε τον νεκρό της σύζυγο σελιδοδείκτη και μας τον έστειλε. Εχω γράψει γι' αυτό πρίν. Αυτές τις 3 μέρες τα συναισθήματά μου με λούζανε μαζί με τις προκλήσεις της πραγματικότητας. Εκεί όπου άλλα ακούς να λένε, άλλα βλέπεις και άλλα ψυχανεμίζεσαι. Εκεί όπου η πραγματικότητα γίνεται στυγνή και συνάμα λυσσαλέα αφύσικα κατατρεγμένη. Οι εντυπώσεις καρφώθηκαν μέσα στο μυαλό μου, προσωρινά θα τις βάλω στη κατάψυξη. Θα βγούν και θα τις αναλύσω μαζί σας. Οχι όμως τώρα. Δεν μπορώ να καταστρέψω το τώρα μου.

Ετοιμάζομαι για ολιγοήμερες διακοπές. Ποτέ μου δεν μ' αρεσαν οι διακοπές των 30 ημερών όπου αράζεις κάπου, ξεκουράζεσαι, διασκεδάζεις και τελικά βαριέσαι. Προτιμώ τις μικρές αλλά πλούσιες σε εικόνες και εμπειρίες αποδράσεις, μου έχει μείνει φαίνεται το χούϊ απο τα επαγγελματικά ταξείδια. Χούϊ είναι αυτό, όχι παίξε - γέλασε.

Εχω δύο χρόνια να ανέβω στη Θεσσαλονίκη, είναι η αγαπημένη μου πόλη. Τη προτιμώ απ' ολα τα νησιά του Αιγαίου, απ' ολες τις πόλεις της ενδοχώρας. Αισθάνομαι σαν να ανήκω στα τείχη της, , στα φροντισμένα παρτέρια, στην θέα του Λευκού Πύργου, στα ουζερί και στο τσίπουρο που σερβίρεται σε νεροπότηρο. Δεν είμαι Θεσσαλονικιά, εν τούτοις σαν πατρίδα μου τη νοιώθω. Είμαι αυτό που αισθάνομαι. Είναι οι άνθρωποι, οι άγνωστοι μαγαζάτορες που χαμογελούν στους περαστικούς επειδή έχουν ζεστή καρδιά. Μου λείπει η απλότητα της πόλης. Βαρέθηκα τους δήθεν πολιτισμένους, ψαγμένους Αθηναίους - χέστε με παιδιά.

Βεβαια η Θεσσαλονίκη έχει και ανάγωγους οδηγούς που άμα βλέπουν αθηναϊκές πινακίδες αρχίζουν τις βρισιές και τα φάσκελα. Τα ίδια και χειρότερα κάνουμε και εμείς όταν βλέπουμε τουρίστες απο την επαρχία. Φαίνονται σαν μύγες μές το γάλα. Φάσκελα δίνουμε, φάσκελα τρώμε, μιά χαρά ισορροπία.

Χθές πήγα στη δανειστική βιβλιοθήκη και δανείστικα ένα βιβλίο της Σλαβένκας Ντράκουλιτς "Σαν να μην είμαι εγώ", εκδ. Ελληνικά γράμματα, με σκοπό να το πάρω μαζί μου στη Θεσσαλονίκη. Αστεία πράγματα. Το διάβασα μέσα σε 2 ώρες μονοκοπανιά τη νύχτα. Δύσκολο βιβλίο. Μιλάει για πράγματα που δεν θέλουμε να ακούμε, πόσο μάλλον να βλέπουμε. Στο πόλεμο της Βοσνίας το '92, όταν οι Σέρβοι έβαζαν τις αιχμάλωτες γυναίκες σε στρατόπεδα και τις βίαζαν-βασάνιζαν-σκότωναν ομαδικά για μήνες. Μία δασκάλα επέζησε της ατίμωσης και της ψυχικής απαλλοτρίωσης. Εκανε και παιδί αγνώστου πατρός. Κατα τ' αλλα η Ελλάδα πάντα υποστήριζε και υποστηρίζει τους Σέρβους. Ξέρω, ξέρω, τα πολιτικά κλπ κλπ. Η ντροπή όλη δική μας.

Δεν θα πάρω βιβλίο στη Θεσσαλονίκη, μόνο το πρόγραμμα που έφτιαξα, χάρτες και σταυρόλεξα. Και τη ψηφιακή.

Θέλω κάτι καινούργιο , αρκετά αναλώθηκα ψάχνοντας μέσα στις καρδιές των άλλων.

Καλό μας ταξείδι και...εις το επανιδείν.

Bookmark

Εκλεισε χρόνος απο τότε που πέθανε ο κολλητός του Κ ο Τζό (ετών 46) . Με την οικογένειά του δεν έχουμε πολλά-πολλα, ο θανών ήταν ο φίλος μας, αυτός που ερχόταν συχνά και μας έβλεπε, αυτός με τον οποίον τηλεφωνιόταν ο Κ σχεδόν καθημερινά μέσω skype, αυτός που σκορπούσε τη χαρά και το γέλιο, η γυναίκα του άλλος άνθρωπος, πιο απρόσιτη. Τη γαϊδουριά της βέβαια την έκανε πέρυσι όταν μας έγραψε ότι δεν θέλει να ξαναδεί Ελλάδα και Ελληνες στα μάτια της και μας πόνεσε πολύ, τη συγχωρήσαμε γιατί συχνά ο πόνος μας κάνει σκληρούς και όταν όλα ξεθωριάσουν συχνά μετανοιώνουμε.

Λάβαμε χθές ένα δεματάκι. Που είχε μέσα μία καρτα απο τη Ν. Αφρική (ήταν επιθυμία του Τζό να σκορπίσουν τη στάχτη του εκεί) και ένα μάτσο σελιδοδείκτες. Είχαν τυπώσει τη φωτογραφία του νεκρού μας φίλου επάνω στους σελιδοδείκτες. Οχι όταν ήταν καλά, αλλά όταν έκαμε χημειοθεραπεία και είχε μείνει ένα κρανίο με πελώρια μάτια. Και περούκα που φάνταζε καλοχτενισμένα ξένη επάνω του.

Φρικάραμε. Μετά απο τόσο καιρό...να σου έρχεται αυτό!

Η χήρα του, έκανε τον φίλο μας bookmark, να τον βάζουμε στις σελίδες των βιβλίων που διαβάζουμε και να υποφέρουμε βλέποντας τον, αναθυμώμενοι την αγωνία του ξανά και ξανά. Η λήθη να μην έρχεται ποτέ. Λές και δεν έχουμε φωτογραφίες των όμορφων στιγμών που περάσαμε πρόπερσι όταν πήγαμε το μεγάλο μας ταξείδι, Αθηνα-Θεσσαλονίκη-Καβάλα-Κομοτηνή - Θεσσαλονίκη - Βεργίνα - Μετεωρα - Καλαμπάκα -Αθήνα. Λές και δεν έχουμε ζήσει γλυκές ώρες μέσα στο γέλιο και στη χαρά. Λές και δεν έχουμε περάσει αγωνίες όταν του διεγνώσθει το αδενοκαρκίνωμα. Λές και δεν συμπάσχαμε όταν στα γρήγορα προσπαθούσε να μαζέψει τα οικονομικά του όσο μπορούσε για να εξασφαλίσει την οικογένειά του. Λές και δεν τον είχαμε μέσα στην καρδιά μας. Ακόμη τον έχουμε.

Φρικάραμε!

Το καταλαβαίνω, είναι άλλη κουλτούρα. Οπως και ενα δίμηνο πρίν πεθάνει του έκανε η γυναίκα του εικονική κηδεία σε μεγάλο ξενοδοχείο, με μουσικές και με προσκλήσεις γνωστών και συγγενών. Οταν ο μελλοθάνατος ήταν ζωντανός ακόμη..και έβλεπε όλους να τον κλαίνε προτού πεθάνει. Μακάβριο μου ακούγεται, "συνηθίζεται μου είπαν"..χέστηκα αν είναι άλλης κουλτούρας, εμείς δεν πήγαμε.

Τώρα τον έκανε σελιδοδείκτη Αύριο θα τον κάνει μπρελόκ, σου βέρ, σου πλά, μπλουζάκι, στάμπα για την κωλότσεπη του μπλου τζήν, σημαιούλα, φανέλλα, σιδερότυπο, μαγνητάκι ψυγείου, αγαλματάκι, ακόμη και μπαλόνι. Ισως για να τον θυμάται. Ισως για να αναγκάζει τους αλλους να τον θυμούνται όταν κωπηλατούσε μαζί με τον βαρκάρη..για Αχέρωντα.

Αλλης νοοτροπίας άνθρωποι. Τόπαμε.

Για μια φορά όμως είμαι ευχαριστημένη που είμαι απο αυτή την άλλη κουλτούρα που σέβεται τους νεκρούς.

Βίοι παράλληλοι;

Επεισόδιο πρώτο
Χθές το απόγευμα που επέστρεφα, ήθελα να βάλω το αυτοκίνητο στο υπόγειο πάρκινγκ. Βγάζω φλάς αριστερά και διαπιστώνω ότι κάποιος είχε σταματήσει ακριβώς μπροστά. Ευτυχώς ήταν μέσα. Του κορνάρω για να φύγει. Τίποτα. Του ξανακορνάρω πιο έντονα αυτή τη φορά. Ενας νεαρός γύρω στα 25 βγαίνει έξω απο το αυτοκίνητο που με εμπόδιζε. Και γίνεται ο εξής διάλογος:

Μ : "Σας παρακαλώ μπορείτε να το μετακινήσετε λίγο πιο μπροστά να στρίψω να μπώ στο πάρκινγκ;"

Νεαρός : "Αει στο διάλο μωρή απο εδώ, δεν πάω πουθενά".

Τι του λές τώρα που βρίζει στα καλά καθούμενα;

Βεβαίως μουλάρωσα, τραβηξα χειρόφρενο στη μέση του δρόμου με αυτοκίνητα πίσω να μαζεύονται και άρχισα να του κορνάρω συνέχεια.

Αυτός να χειρονομεί, να με στολίζει με τα χειρότερα επίθετα. Αλλο να σας τα λέω και άλλο να τα ακούτε. Εντάξει είχε ζέστη χθές, δεν είναι δικαιολογία αυτή για τέτοιο παραλήρημα!! Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ήρθε μία γειτόνισσα που μένει απο πάνω, ευγενεστάτη, είδε τι γινόταν, έτρεξε πρός εμένα και μου είπε ότι ο γάϊδαρος ήταν υπάλληλος στην εταιρεία που δουλεύει, είχε περάσει να τη πάρει..

"Να μας συγχωρείτε πολύ" και μετά με αυστηρή φωνή του είπε να το τσουλήσει το αμάξι 3 μέτρα πιο μπροστά, ώστε να μη κλείνει την είσοδο του γκαράζ!

Επεισόδιο δεύτερο.

Χθές το πρωϊ, κινήθηκα με το τράμ! Είχα καθίσει κιόλας, μια χαρά ήμουνα. Μπροστά μου καθόντουσαν δύο μετανάστες, μάλλον Ινδικής καταγωγής γύρω στα 25. Σε κάποια στάση μπήκε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων με σόρτς, τα μπανιερά τους, προφανώς πηγαίναν θάλασσα νότια. Οι ηλικιωμένοι ήταν ευσταλείς, ο άντρας γύρω στα 70 ή και παραπάνω και δεν του φαινόταν, αδύνατος με το καπελάκι του και τα πάνινα παπούτσια, η γυναίκα καλοθρεμμένη αλλά ζωηρή. Αμέσως σηκώθηκαν οι μετανάστες να τους δώσουν τη θέση τους. Δεν ήταν απαραίτητο να σηκωθούν, οι άνθρωποι δεν έπασχαν απο τίποτα. Εκεί, σώνει και καλά να τους καθίσουν.

Και σκέφτομαι τις δύο συμπεριφορές. Οι ηλικίες σχεδόν ίδιες. Οι κουλτούρες..τελείως διαφορετικές. Οι καλοί τρόποι μάλλον διεθνείς. Σίγουρα όλες οι μάνες του κόσμου θέλουν τα παιδιά τους να είναι ευγενικά.

Το αποτέλεσμα..

Και μου το έλεγε ένας γνωστός μου. " Οι Πολωνοί εργάτες που δούλευαν στην οικοδομή άκουγαν κλασσική μουσική την ώρα που μας έβαζαν τα πλακάκια"

Tα μεταλλαγμένα 3+1

Με κάλεσε ο Σουρωτήρης σε άλλο ένα μπλογκοπαίγνιο. Να γράψω 3 ψέμματα και μία αλήθεια για μένα και ν' αφήσω τους άλλους να μαντέψουν!! Απίστευτα πράγματα. Πού να ξέρουν οι άνθρωποι τι και τι ισχύει για τον οποιονδήποτε εικονικό τους φίλο. Εδώ δεν ξέρουμε τι ισχύει για τους κοντινούς μας ανθρώπους. Οσο για τα ψέμματα έχω πεί τόσα που έχω χάσει το λογαριασμό πιά, στην πραγματική ζωή. Ας γίνει το μπλόγκ η εξαίρεση. Σπάω τη μπάνκα και γυρίζω τον τροχό ανάποδα.

Δύο αλήθειες και δύο ψέμματα.


1) Μ' αρέσει να εξερευνώ νέα μέρη χωρίς καμμία προετοιμασία, έτσι με βάρκα την ελπίδα και όπου με βγάλει, κάτι σαν το camel trophy
2) Εχω καπνίσει μαριχουάνα περισσότερο από μία φορά
3) Εχω παντρευτεί 3 φορές ως τώρα
4) Μ' αρέσει να τροποποιώ μία συνταγή όταν μου λείπουν υλικά. Να αφήνω ελεύθερη την φαντασία μου να οργιάζει.

Αϊντε με τις υγείες σας!
Ας συνεχίσει παρακαλώ όποιος αντέχει.

Ιδιωτικά ΚΤΕΟ

Μετά απο αυτά που είχα τραβήξει πρίν 2 χρόνια στα δημόσια ΚΤΕΟ για να περάσω το αυτοκίνητό μου, είπα φέτος να πάμε σε ιδιωτικό μετά απο ραντεβού.

Σηκωθήκαμε λοιπόν το προηγούμενο Σάββατο και πήγαμε σε ένα νέο ΚΤΕΟ κοντά σχετικά στο σπίτι μας. Ηταν σε έναν πολύ όμορφα περιποιημένο χώρο, με άψογη υποδοχή απο ευγενέστατες κοπέλλες.Πήραν τα στοιχεία μας, μας πέρασαν σε ένα καθαρό όμορφο σαλόνι πελατών με μία τηλεόραση 40άρα πάνω απο το κεφάλι μας να παίζει αλλά χωρίς ήχο (καλόοο) είχε μηχανάκια για καφέ, αναψυκτικά, νερό κλπ...για να περιμένουμε.

Πίσω μας ο χώρος της εξέτασης των οχημάτων καθαρός σαν χειρουργείο και αστραφτερός. Ετριβα τα μάτια μου. Καμμία σχέση με το αντίστοιχο ΚΤΕΟ στον Αλιμο που σιχαινόσουνα να πατήσεις, πόσο μάλλον ν' αγγίξεις.

Σε μία ώρα είχαμε τελειώσει. Ενας ευγενέστατος τεχνικός μας έδωσε τα χαρτιά μας, μας υπέδειξε τι πρέπει να διορθώσουμε στους τροχούς (μία ευθυγράμμιση), μας άφησε το αυτοκίνητο μπροστά-μπροστά, μας χαιρέτησαν, και μας ξαπόστειλαν

Κόστος 96 ευρώ.

Χαλάλι τους!

"Ποτέ μη λές ποτέ"

Με κάλεσε σε αυτό το παιχνίδι η So far, να γράψω κάτι για μία έκφραση που λέω αρκετά συχνά και κατά κάποιο τρόπο με χαρακτηρίζει. Εσπασα το κεφάλι μου τι να γράψω γιατί πολλές είναι οι φράσεις που τις έχω ψωμοτύρι, ο τίτλος όμως του άρθρου κέρδισε τον αγώνα με διαφορά μεγαλύτερη του στήθους..

Πόσες μα πόσες φορές έχω βγάλει κλισέ συμπεράσματα ότι "ποτέ πλέον δεν θα κάνω αυτό" , "ποτέ πλέον δεν θα αισθανθώ εκείνο" και κάθε φορά τρώω κάτι ανάποδες, κάτι φάσκελα που λέω και καλά να ήμουνα 15 ετών χωρίς τη πείρα της ζωής να τρώω τις ανάποδες, αλλά ακόμη και τώρα που είμαι αυτή που είμαι..είναι ανήκουστο να συνεχίζει το βιολί του μεταλλαγμένου ποτέ.

Προφανώς θεωρώ ότι η εμπειρία είναι μία, ανεπανάληπτη με τον τρόπο που την αντιλαμβάνομαι στη δεδομένη στιγμή!

Αγγούρια καλαβρέζικα

Ερχεται η επόμενη στιγμή, η επομενη εμπειρία και μου βάζει τρικλοποδιά. Πέφτοντας λοιπόν μονίμως ανάσκελα, ατενίζω τον ουρανό και δεν πιστεύω ότι την πάτησα για μία ακόμη φορά..

Μερικά παραδείγματα

Ελεγα παλιά

1) "ποτέ δεν θα κάνω κάμπινγκ, είναι κουραστικό"

Μετά πήγαμε με μία συμφοιτήτριά μου σε ένα νησί, στήσαμε μετά απο ώρες τη σκηνή σε λάθος έδαφος, ήρθε η θάλασσα και μας πήρε..την ξαναστήσαμε και έβρεξε και την ξαναστήσαμε και το έδαφος είχε πετρούλες, μυρμηγκάκια, βαθουλωματάκια και εμείς κοιμώμασταν κάτω χωρίς στρώματα που δεν είχαμε μαζί μας. Γυρίσαμε στο σπίτι μας σαν να μας είχε πατήσει μπουλντόζα.

2) "Ποτε δεν θα πάω σε μπάρ ασυνόδευτη χωρίς άντρα, είναι μπελάς"

Πήγαμε με μία φίλη μου στις Σπέτσες σε ένα μπάρ παρόλλες τις αντιρρήσεις μου, μπελάδες βρήκαμε γιατί ήπιαμε κάτι μπόμπες, Μετά δεν καταλαβαίναμε ποιοί ήσαν αυτοί που μας συνόδεψαν στο ξενοδοχείο μας, που σκούπισαν τον εμετό απο το πάτωμα, μας ξέντυσαν, μας βάλαν να κοιμηθούμε και εκείνοι ξάπλωσαν στις πολυθρόνες (γιατί στοματάκια μετά απο ρουκέττες..ζεχνουν) και μας σέρβιραν το πρωϊνό στο κρεββάτι. Εμείς να έχουμε ανοίξει τις ΜΑΤΑΡΕΣ μας ΤΟΟΟΟΣΕΕΕΕΣ! (Τελικά ο ένας παντρεύτηκε τη φίλη μου).

3) "Ποτέ δεν θα κόψω το τσιγάρο, μου είναι αδύνατον"

Καλά! Ο πρώτος μου άντρας δεν κάπνιζε..μαγείρευε όμως ωραία. Εκοψα το τσιγάρο και έγινα μπαούλο. Αδυνάτισα, το ξανάρχισα το κάπνισμα και ήρθα στα ίσια μου όταν χώρισα. Η δεύτερη πεθερά όταν τη γνώρισα κάπνιζε αρειμανίως κάτι χόρτα, Παναγία μου τι πράγμα ήταν αυτά βρώμαγε όλο το δωμάτιο και εκείνη μαζί. Συνείσφερα και εγώ στο τεκέ, όχι σαν τα δικά της, εμένα μου άρεσε απο τα Ελληνικά τσιγάρα το άφιλτρο Αρωμα (φαντάζομαι ότι δεν κυκλοφορεί πιά) και κανένα Marlboro κάπνιζα πότε-πότε. Και μετά έφαγα φλασιά με τη γυμναστική. Δεν μπορούσα όμως να τρέξω γιατί λαχάνιαζα. Ετσι το μείωσα το τσιγάρο μέχρι που το σταμάτησα τελείως..και τόρριξα στις τσίκλες. Καφάσια μάσαγα συνέχεια. Τώρα πιά..τόκοψε και η πεθερά. ..τέλος.

4) "Ποτέ δεν θα μάθω κομπιούτερ, είναι κινέζικα για μένα"

Χαχα! Δεν χρειάζονται εξηγήσεις εδώ!..Πιο πολύ με το ΠιΣιού ασχολούμαι παρά με τον άντρα μου! (Αυτό το λέει εκείνος)

Ποτέ μη λέτε ΠΟΤΕ γιατί τα ποτέ σας η ζωή θα σας τα τρίψει στη μούρη

Αν θέλουν να συνεχίσουν το θεάρεστο αυτό παχνίδιον let's nominate the following

Sotiris, Citronella, una mama, Yoryia, an-lu, marialena, kitsosmitsos, Radio Marconi, Zoyzoyna, Georgia (too-far-away-from-home), Lina, Panagiota, Kwlogria, vista, patsioiuri, Elisavet, Jojo, της τρελλής, Ελληνίδα, Παυσίλυππη.

e-banking

Γιατί κύριε τραπεζικέ υπάλληλε, όταν σου τηλεφωνώ για να ανανεώσω το ψηφιακό μου πιστοποιητικό, μου ζητάς πάντα ΤΑ ΑΣΧΕΤΑ πράγματα και 9,9999 φορές μου λές ότι πρέπει να ξαναπεράσω απο κατάστημα της Eurobank για να πάρω νέους κωδικούς και έτσι με ξαποστέλνεις

ΕΝΩ

όταν για το ίδιο ακριβώς πράγμα με τις ίδιες ερωτο-αποκρίσεις ΑΝΤΙΔΡΑΣ αλλιώτικα όταν ΣΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ?

Γάιδαρε!

Η άλλη "δίαιτα"

Διάβαζα στη τελευταία Lifo για τον Keith Richards ετών 65 και το μυστικό της ευζωϊας του. Δημοσιογράφοι ρώταγαν πως τα έχει καταφέρει εδώ και χρόνια να ζεί καλά, να είναι αδύνατος, αποδοτικός σαν επαγγελματίας μουσικός και ευχαριστημένος απο τη ζωή του.

Η απάντησή του

"΄Πίνω πολύ, τρώω λίγο και καπνίζω πολύ καλής ποιότητας χόρτο"

Αν εξαιρέσουμε την ομορφιά, γιατί απο μικρός ασχημομούρης ήταν, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε κάπως τις προσταγές των γιατρών και λοιπών τρομο-λάγνων, μη το ένα, όχι το άλλο, ποτέ το τρίτο..
Είδα πρίν απο 10 χρόνια τη φίλη μου Αννα-Μαρία να πεθαίνει σε ηλικία 42 ετών απο επιλαχοντα καρκίνο, την Α. Μ που ήταν αποκλειστικά χορτοφάγος
Είδα πέρυσι το Τζό να πεθαίνει σε ηλικία 46 ετών και εκείνος χορτοφάγος, δεν έπινε, δεν κάπνιζε, όλο στα σπόρ ήταν
Είδα το 2001 το θείο μου να πεθαίνει σε ηλικία 90 ετών απο καρδιά μπάμ και κάτω, ενώ ήταν γύρω στα 110 κιλά, ευχαριστημένος, έπινε το κρασί του και όλο σε εκδρομές τρέχανε..για το φαγητό δεν συζητάω..έτρωγε και τον μάγειρα
Είδα και τη μάνα που όλη της τη ζωή ήταν λυγερή και γυμνασμένη..να μένει κατάκοιτη για 3 χρόνια..μέχρι το θάνατό της απο Αλτζχάιμερ

Μας έχουν φάει τα αυτιά για τις βλάβες των καταχρήσεων.

Eurovision & Evgeni Plusenko

Φέτος πρωτοτύπισα και δεν στήθηκα να δώ τα τελικά της Eurovision, είχα τόσο άγχος που προτίμησα να κάνω πάζλ. Ομως η τηλεόραση ήταν ανοιχτή και ο ΚΠ άκουγε. Είχα ακούσει και τα τραγούδια έτσι κι αλλιώς απο το YOU TUBE, οπότε ήσυχη περίμενα την αγαπημένη Ουκρανία να βγεί με τα τσαρούχια και η Secret Combinezon αλα Kitsomitso να πάρει απο τα τρία το καλύτερο, ευτυχώς ή δυστυχώς το έκτρωμα που ονομάζεται Καλομοίρα βγήκε τρίτη! Θα την προτιμούσα 25η όμως ο θεός sms ομογένεια (rules) τα είδε αλλιώς.

Το ρούσικο τραγούδι δεν έλεγε τίποτα. Αυτό που έλεγε ήταν η παρουσία του παγκόσμιου πρωταθλητή στο πατινάζ Evgeni Plusenko (το βίντεο της επιτυχίας του στο τέλος) που με τις πιρουέτες του έκλεψε την παράσταση. Για όποιους φυσικά έχουν μάτια και βλέπουν, για όποιους ασχολούνται με το χορό στον πάγο.
Η Καλομοίρα δεν ήταν κακή. Απλά δεν μ'αρεσει. Δεν έχει ταλέντο, δεν έχει φωνή. Προσωπική μου άποψη.


Με τον Plusenko δίπλα του και νανούρισμα να έλεγε ήταν αδύνατον να χάσει.

ΑΜΕΑ και Γιατροί στην Ελλάδα

Το περασμένο σβκ ο πεθερός μου και εγώ πήγαμε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας για να δούμε την ετήσια έκθεση αξεσουάρ για Ατομα Με Ειδικές Ανάγκες. Ηταν Σάββατο και είχε αρκετό κόσμο που κύτταγε, δοκίμαζε, έψαχνε, μαζί τους ψάχναμε και εμείς για τις εφαρμογές της νέας τεχνολογίας σε ανθρώπους που περπατούν με κάποιες δυσκολίες.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι 9/10 των περιπτέρων αφορούσαν στα αναπηρικά αμαξίδια και σε όλα τους τα αξεσουάρ. Για τους ανθρώπους που περπατούν με κάποιες δυσκολίες σχεδόν τίποτα δεν υπήρχε, 2 μόνο περίπτερα, το ένα εκ των οποίων το χρησιμοποιούμε ήδη.

Μιλώντας λοιπόν στον εξυπηρετικότατο υπάλληλο, εξέφρασα την απορία μου πώς υπάρχει τόση μεγάλη προσφορά απο επαγγελματίες στο χώρο των αναπηρικών αμαξιδίων και τόση μικρή ώς ανύπαρκτη ποικιλία για όσους κατάφεραν να σηκωθούν απο το αμαξάκι και να περπατήσουν με βοήθεια στηριγμάτων, κηδεμόνων, μπαστουνιών κλπ. Ο υπάλληλος μου είπε τα εξής.

"Στην Ελλάδα, κυρία μου, με τα τόσα τροχαία και μη ατυχήματα που γίνονται καθημερινά, οι γιατροί κυττάνε να περισσώσουν όπως μπορούν τους επιζήσαντες. Τους βάζουν σε μία αναπηρική πολυθρόνα και τους αφήνουν, εκείνοι πάνε..στον επόμενο. Ενώ το κύριο μέλημα των γιατρών του εξωτερικού είναι να ασχολούνται με τα άτομα αυτά και πώς να σηκώσουν όσα δείχνουν δυνατότητες ότι μπορούν να ξανα-περπατήσουν ή να κινήσουν με βοήθεια στηριγμάτων τα άκρα τους, σε εξειδικευμένα κέντρα αποκατάστασης, στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω. Πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που σηκώνονται απο τα αμαξάκια, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί οι γιατροί δεν ασχολούνται με τα περαιτέρω. Χρειάζεται απο μόνοι τους να τρέξουν οι συγγενείς (αν είναι δυνατόν στη ψυχολογική κατάσταση που βρίσκονται) να ψάξουν, να βρούν μήπως υπάρχει κάποια πιθανότητα ο άνθρωπός τους μπορέσει να ξαναπερπατήσει, να σταθεί όρθιος, να κινήσει τα μέλη που τραυματίσθηκαν."

Αν πώ ότι έφριξα, θα είναι λίγο. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου εξηγήσει ΓΙΑΤΙ να γίνεται τέτοιο ΕΓΚΛΗΜΑ εις βάρος των ανθρώπων?

Ξανθιές

Τα ανέκδοτα για τις ξανθιές που κυκλοφορούν γενικώς, ότι δλδ είναι απο χαζούλες έως

θεο-κουτούλες,

τα έχουν βγάλει εκείνες οι μελαχροινές που

μείνανε μπουκάλες

Ορίστε μας!

Μπλογκοσυνάντηση

κι άλλη.. γιατί όπως θα ξεύρετε, αργά ή γρήγορα τα γραφτά δεν φτάνουν..θέλεις να "δείς" και τα αντικείμενα των όμορφων κειμένων που σε απασχολούν, που εξαιτίας τους, δεν ξεκολλάς απο το ΠιΣι, που τους δουλεύεις τους εργοδότες κανονικά, που..αντί να βγείς έξω, κάθεσαι και διαβάζεις..που, που, που, όλες οι πληγές του Φαραώ..πλήν όμως..oui πολύ κάνεις κέφι και την πραγματική γνωριμία.

Τα στοιχεία της συνάντησης που έλαβε χώρα τη περασμένη Κυριακή

Τόπος : Ταβερνάκι δίπλα στο κύμα, νότια προάστεια..

Ατομα 4, γυναικοπαρέα. Η Μαριαλένα, η Pharona, Giotavita και η Daily Madness

Τι φάγατε; Χμμ! Ξέρω εγώ; Σάμπως θυμάμαι..κάτι ωραίες αθερίνες, καλαμάρι ψητό, φάβα, περίφημη πράσινη σαλάτα, μύδια, πατάτες τηγανιτές..(ταράτσα την κάναμε)

Τι ήπιατε; Τα όργανα γρήγορα..τσίπουρα και ούζα..Αμ! Πώς! Να μη μας λέτε κότες..

Διάρκεια; Ε! δεν θα ήταν 3 ώρες..και άνετα θα βγάζαμε άλλες 3 αν δεν είχα δουλειά για να φύγω..!!

Αντικείμενο συζήτησης; Χμμ! Δεν θυμάμαι. Το μόνο που μου έχει μείνει ήταν η ευχάριστη ατμόσφαιρα και τα

πάρα πολλά, τόσα που μας κυττούσαν οι γύρω παρέες.

Περάσαμε όμορφα, χαλαρά και γλυκά σαν να γνωριζόμασταν χρόνια και χρόνια, σαν να είμασταν φίλες απο παλιά.

Αυτό απο μόνο του κάνει την εμπειρία αξέχαστη, παρόλλο που κανένας κόκκορας δεν μας έκανε τη τιμή..

Ούφ!

Ερημη πόλη

Είναι η Αθήνα απο χθες. Λιγοστά τα αυτοκίνητα, δεν υπήρχαν και τα ταξί, ο κόσμος έμπαινε στα ΜΜΜ χωρίς να στραβώνει τη μύτη του ή έπιανε το ποδαράτο.

Ετσι λειτουργούν οι Ευρωπαϊκές πόλεις, με λίγα αυτοκίνητα και γεμάτα ΜΜΜ. Ετσι λειτουργούσαν εδώ και 20 χρόνια λέμε.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί εμείς να είμαστε διαφορετικοί, γκρίνια απο το καυσαέριο, αλλά στάθηκες στην ουρά 4 ώρες στο μοναδικό πρατήριο που ακόμη έχει βενζίνη για να γεμίσεις το ρεζερβουάρ ΜΑΛΑΚΑ. Και όταν το γέμισες και ησύχασες λές "Δεν πάνε να κάνουνε απεργία και 10 μέρες -εγώ πήρα τη βενζινούλα μου" καράβλαχε, απολίτιστε, κοπρίτη.

Τα καταστήματα με άδεια ράφια..μόλις ο Ελληνας ακούει για απεργία τη πέφτει στο Πανίσχυρο Vim, σήκωνει όλη τη σειρά, παίρνει μαζί και το ράφι. Γιατί η Ελληνίδα νοικοκυρά στο σπίτι της είναι "δούλα και κυρά", όχι θα με πείτε βρωμίλω..

Μετά το Vim τη πέφτει στα μακαρόνια, στα ντοματάκια, στα βούτυρα..15 Βιτάμ και 3 πακέτα Φυτίνη του κιλού αγόραζε ο πελάτης μπροστά μου στο ταμείο..τι θα τα κάνεις κουφιοκεφαλάκη, ε?

Εξω απο το σουπερμάρκετ είχαν στήσει πηγαδάκι γυναίκες με καρότσια. Καλοντυμένες. Με απόγνωση μιλάγανε για την απεργία των βυτιοφόρων..τι θα απογίνουμε χωρίς τυρί tres francais με 12 τρύπες και πολύ ακριβό αλλά που ο Μαμαλάκης λέει ότι κάνει καλό? Που είναι το ξυραφάκι, θέλω να κόψω τις φλέβες μου.

..............

Ορίστε και μερικά προσωπικά στοιχεία. Εχω μισό ρεζερβουάρ γεμάτο, συνήθως βάζω βενζίνη τις Δευτέρες. Ετσι είχα βάλει. Επίσης έχω ένα ψυγείο γεμάτο και η κατάψυξη τίγκα.

Vim δεν έχω.

Αρα μπορώ να μουσκέψω το μαντηλάκι της απόγνωσης με δάκρυα;

Τσόντα (μόνο για άνω των 18)

Χθές μας είχαν καλέσει να παρακολουθήσουμε μία Οπερα στο Μέγαρο Μουσικής. Η όπερα ήταν η "Simon Boccanegra" του G. Verdi. Οπερα σε τρείς πράξεις με 2 διαλείμματα ενδιάμεσα. Τα σχόλιά μου για την όπερα στο τέλος του κειμένου αυτού.

Καθίσαμε στις θέσεις μας στη πλατεία και βολευτήκαμε. Το κενό ανάμεσα στις σειρές μικρό, για να περάσει κάποιος να πάει να καθίσει στη θέση του, πρέπει οι ήδη καθήμενοι να σηκωθούν όρθιοι για να περάσει. Ερχεται το πρώτο διάλειμμα, μετά απο τη πρώτη πράξη. Ο Κ επειδή έχει ένα μικρό κινητικό πρόβλημα δεν είναι εύκολο να μισο-σηκωθεί όρθιος σε τόσο στενό χώρο, έτσι όσοι θέλανε να περάσουν αναγκαστικά κάνανε μεγάλο άλμα. Και ερχεται η ώρα της χοντρής τσόντας..

Οι κάτω των 18 ΜΗ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ

Ζευγάρι ευτραφών θέλει να περάσει. Μπροστά πάει η κυρία, καλοντυμένη, μυρωδάτη (ευτυχώς), χαμογελαστή. Περνάει απο μένα που ήμουνα όρθια και πάει πρός τον Κ που δεν μπορούσε να σηκωθεί. Εκείνη σηκώνει το ποδαράκι της με σκοπό να περάσει απο πάνω. Το ένα πόδι πέρασε, το άλλο ΟΧΙ.
Και μένει ΕΚΕΙ.
Ιππαστί.
Τα τροφαντά της οπίσθια στη μούρη του Κ, σαν αερόσακκος φουσκωμένος.
Με το χέρι της απλωμένο να καλεί βοήθεια τους διερχόμενους στο διάδρομο.

Να πεθάνω στο γέλιο, να έχω κοκκινήσει ολόκληρη "πάει σφήνωσε" πρέπει να μου ξέφυγε γιατί ο σύζυγος με αγριοκύτταξε να μου χώσει καμμία.. Τελικά κάποιος είδε το πρόβλημά της και ξεραμένος στα γέλια τη τράβηξε και πέρασε..Ο σύζυγος έκανε όπισθεν και βγήκε απο την άλλη άκρη..
Phewwww! Ανάσανε ο Κ..τι τούλαχε.. που πήγε να ηρεμήσει με τις μουσικές!

Στο δεύτερο διάλειμμα, με το που έπεσε η αυλαία, τσούπ, πετάγεται ο Κ. όρθιος. "Τι κάνεις, Χριστιανέ μου?" του λέω
"Ακουσε να δείς, απο το να μου ξαναχώσουν τη μούρη σε κανενα κώλο, εδώ θα κάτσω όρθιος στο διάδρομο, όποιος θέλει ας περάσει"! Και εκεί έμεινε όρθιος σαν ταξιθέτρια..μέχρι το τέλος του διαλείμματος!!!!
..........................
Να εξηγήσω ότι δεν έχω τίποτα εναντίον των ευτραφών ανθρώπων, τους αγαπώ όπως όλους τους άλλους και καθόλου δεν τους ξεχωρίζω. Αυτό είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό!
.........................

Η παράσταση ήταν υπέροχη, οι φωνές απίθανες, ο βαρύτονος Δημ. Τηλιακός χαρισματικός τόσο σαν φωνή όσο και σαν ηθοποιία. Η Χιλιανή σοπράνο Αngela Marambio είχε μία φωνή σαν όλους τους αγγέλους.. Το κάτι άλλο.

Οποιος αγαπάει την Οπερα, να μη χάσει αυτή τη παράσταση.

Πάρε 3

1) Χθές είχα τη φαεινή ιδέα να σηκώσω τα χαλιά. Γιατί θεώρησα ότι καλοκαίριασε, ήδη πλένω τα μάλλινα και τα βάζω σε σακκούλες, οπότε λέω να τελειώνω και με τα χαλιά..ναι; ΟΧΙ. Γιατί σήμερα κάνει κρύο..που να τον πάρει τον καιρό αρχές Μαϊου και μπάζει.. και χαλιά γιόκ, έχουν εξαφανισθεί. Μόνο οι γάτες με κυττάζουν με ένα βλέμμα..άλλο πράγμα.. "όποιος βιάζεται..κρύωνει"

2) Σήμερα είχα κλείσει ραντεβού να πάω στο κομμωτήριο για κούρεμα-χτένισμα. Πάω στην ώρα μου και περιμένω..περιμένω..περιμένω..να έρθει ο κομμωτής..Το κομμωτήριο δεν είχε ψυχή, ήταν νωρίς. Μία ώρα αργότερα, σηκώθηκα θυμωμένη και έφυγα. Απο τη διεύθυνση του κομμωτηρίου, καμμιά τσούπρα δεν ήρθε να μου πεί μία εξήγηση, τι έγινε ο περίφημος κουρέας πιά, να μου αντιπροτείνει κάποιον άλλον, έναν καφέ τουλάχιστον..τίποτα. Δύο ώρες αργότερα με πήρε στο τηλέφωνο ο ίδιος να μου ζητήσει συγνώμη κάτι του έτυχε. Καλά ρε άνθρωπέ μου, χάθηκε να μου το έλεγες εγκαίρως; Τρείς ώρες έχασα εξαιτίας σου!! Ετσι δεν χτενίσθηκα και τα κουτσο-έφτιαξα μόνη μου.

3) Το βράδυ είμαστε καλεσμένοι σε βραδυά όπερας. Κάθε που πάω σε όπερα, βρέχει. Τι πράγμα είναι τούτο! Να μη μπορώ να φορέσω ένα παπουτσάκι της προκοπής, να φτιάξω λίγο το μαλλί κάπως αλλιώς..ό,τι και να κάνω..με τη βροχή, το παπούτσι θα γίνει χάλια, το ίδιο και το παντελόνι μου και το μαλλί μου θα γίνει πράσο!

Αλλοι "παίρνουν 5" , σε εμένα αρκούν τα 3 . Αει στο καλό!

Τσιμπήματα

Σήμερα βγήκα στους δρόμους νωρίς να κάνω κάποιες δουλειές.

Σε μιά στιγμή εκεί που πήγαινα, αισθάνθηκα ένα τσίμπημα στο πόδι μου χαμηλά κοντά στον αστράγαλο. Γνωστό τσίμπημα εντόμου. Σήκωσα το μπατζάκι απο το παντελόνι μου και είδα τη σφίγγα να είναι κολλημένη επάνω στο καλσόν μου, την τίναξα μακριά αλλά με είχε ήδη τσιμπήσει.

Το έτριψα λίγο και πήγα στο κοντινώτερο φαρμακείο, όπου τους ενημέρωσα για το γεγονός και τους ζήτησα κάτι να μου δώσουν να βάλω επάνω. Το φαρμακείο δεν ήταν άδειο, είχε έναν πελάτη μέσα. Και έγινε ο εξής διάλογος:

Φαρμακοποιός: "τι να σας δώσω, τί να σας δώσω? Μήπως είσθε αλλεργική?"

Μαρίνα : "Εχω τροφική αλλεργία, δώστε μου κάτι για το συγκεκριμμένο περιστατικό" Εν τω μεταξύ καλού-κακού καταπίνω ενα χαπάκι για την αλλεργία που έχω πάντα μαζί μου. Αν και ποτέ δεν είχα αλλεργία σε τσιμπήματα, που ξέρεις όμως!!

Πελάτης : "εγώ ξέρετε απο ένα τσίμπημα πήγα να πεθάνω..με τρέχανε..σε νοσοκομεία..στα πρόθυρα της ανακοπής.." μπλά, μπλά..

Φαρμ.: " να σας δώσω αμμωνία?"

Μ : " Eμένα ρωτάτε κυρία μου? Εκτακτο περιστατικό είμαι, που να ξέρω τι να μου δώσετε?

Πελ. "...στα πρόθυρα του θανάτου μου φέρανε και έναν παπά να με διαβάσει..μπλά, μπλά"

Τελικά μου δίνει ένα απλούστατο στικ αμμωνίας για τσιμπήματα κουνουπιών, το βάζω στο πόδι μου κάπως σταμάτησε ο πόνος..

Φαρμ.: "να πάτε αμέσως στο νοσοκομείο, μη πάθετε τίποτα"..

Πελάτης "στο νοσοκομείο να παρακαλάτε να πέσετε στο σωστό γιατρό γιατί εγώ τότε..πρήστηκα..ανακοπή..με μεταλάβανε..μπλά μπλά", είπα να του πώ τίποτα , αλλά μετά λέω..άσε τόχει χαμένο!

Με τη καρδιά περιβόλι φευγω τρέχοντας απο αυτό το φαρμακείο και ψάχνω για άλλο. Ωσπου να πάω στο επόμενο είχα γίνει μούσκεμα και το πόδι μου τούμπανο.Μπαίνω στο φαρμακείο, λέω το περιστατικό. Η φαρμακοποιός σβέλτα παρατάει τους πελάτες, με καθίζει και με ρωτάει αν έχω πρόβλημα με τη κορτιζόνη, όχι της λέω.Μου έβαλε στο πόδι μου΄μία κρέμα η οποία επέδρασε αμέσως. Ωσπου να φτάσω σπίτι μου είχα ξεπρηστεί και ήμουνα μιά χαρά.

Και λέω, πώς πνίγεται κανείς σε μία κουταλιά νερό. Σκέψου να μην ήταν μία σφίγγα και να ήταν ένας σοβαρώτερος τραυματισμός..ο τραυματισμένος θα έδινε στον εαυτό του τις Πρώτες Βοήθειες γιατι ο φαρμακοποιός θα είχε παραλύσει.Οσο για τον πελάτη...να τον πάρουν στα νοσοκομεία του Στρατού να έμψυχώνει τους τραυματίες για γρήγορη ανάρρωση!

Πασχαλινά (αααα)

Ηρθε και φέτος το Πάσχα και πέρασε..αναίμακτα και κυρίως χωρίς πολλούς καυγάδες Πρωτοτυπίσαμε για ακόμη μία φορά. Πάμε και αναλυτικά

Μεγάλη Πέμτη
Αφιξη πουρνο-πουρνό, ξεπακετάρισμα και άμεση βουτιά πρός το τοπικό σούπερμάρκετ για προμήθειες σε κρασιά, μπύρες, αναψυκτικά. Μετά πήγαμε βόλτα στη πόλη που δεν είχε ακόμη μαζέψει κόσμο. Βαφή αυγών. Τα χρώματα πρωτότυπα. Το κακό είναι ότι δεν τα κάναμε σφιχτά μάλλον πρός το μελάτο. Ετσι όποιος τσούγκριζε το αυγό του άλλου με πάθος..σκούπιζε και τ' ασπράδια απο τα ρούχα του!

Μεγάλη Παρασκευή
Συναντήσαμε κάτι φίλους μας και πήγαμε σε γνωστή ψαροταβέρνα για φαγάκι. Μετά στο σπίτι τους στη παλιά πόλη του Ναυπλίου, τον παλιό Ψαρομαχαλά. Ενα σπίτι κουκλάκι με θέα το Παλαμήδι Μετά το φαγητο πήγαμε σε Επιταφίους μαζί με την κα Π που ήθελε να προσκυνήσει.

Μεγα Σάββατο
Επισκεψη αστραπή απο την αγαπημένη Georgia και τον άντρα της, μιλήσαμε, γελάσαμε, είναι κάτι πράγματα που συμβαίνουν που λές πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που ποτέ δεν έχουν ξανασυναντηθεί να μιλάνε και να συναλλάσσονται λές και γωνρίσζονταν χρόνια, και καλά οι γυναίκες μιλάμε μέσω μπλόγκς αλλά και οι άντρες..!! τετοια χημεία, ανταλαγή κοινών αναμνήσεων, τρελλάθηκα! .. υποσχέσεις για άμεσο ταξείδι στα μέρη τους.

Το μεσημεράκι μαζί με τη βροχή εμφανίσθηκαν τα πεθερικά, η αδελφή της πεθεράς μου και το αρνί. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος όλος, εδώ τα ταψιά, εκεί τα αυγά, τα γλυκά, τα κρέατα, τα βούτυρα (τουλάχιστον 6 πακέτα μη και ξεμείνουμε), χαρτοπετσέτες, κοκκαλάκια, λάδια, πινέλα, πιάστρες..τα γνωστά.

Στη πρώτη φωτογραφία ο μπουφές πρό Επέλασης, στη δεύτερη αμέσως μετά.

Με το που εμφανίσθηκαν ο καθένας ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο πεθερός τη σούβλα του, να καθαρίσει, να δεί τα κάρβουνα, να τα ελέγξει, να κόψει προσανάμματα..να ετοιμάσει το αρνί. Η πεθερά χώθηκε στην κουζίνα, εκεί που μέχρι πρίν βασίλευε η κα Π, για να ετοιμάσει το βραδυνό μας, αυτό που θα τρώγαμε μετά την Ανάσταση. Ελα όμως που η Π δεν ήταν διατεθειμένη να δώσει τα σκήπτρα της πρωτοκαθεδρίας, η πεθερά γρήγορα την εκτόπισε, την έστειλε στη λάντζα, η άλλη την εκδικήθηκε την ώρα που ετοίμασαν μία απλή μακαρονάδα για μεσημέρι.. δεν μαλώνανε ανοιχτά, υποβόσκουσα ήταν η αντιπαλλότητα και οι προσβολές πέφτανε σύννεφο.. Ο Κ και εγώ κρατάγαμε τη κοιλιά μας απο τα γέλια.

Το βραδάκι ήρθαν και οι άλλοι θείοι που είχαμε καλέσει, φέρανε και τη βροχή μαζί τους..δεν ξέραμε αν την επομένη θα σουβλίζαμε με ομπρέλλες ή δίχως. Οπως και να έχει το αρνί περάστηκε στη σούβλα και πήγε να ξεκουραστεί όρθιο, μέσα ...στη μπανιέρα !! για να σταζει εκεί αλλα και για να μη βρωμίσουμε..όσο νάναι μυρίζουν τ' αρνάκια. Αλλά και για να μη το γλείψουν οι γάτες που περιφέρονται ιδιαίτερα τη νύχτα.. Πήγαν και στην Ανάσταση, ευτυχώς δεν έβρεχε τότε, γύρισαν πολύ γρήγορα πάντως γιατί είχε υγρασία. Τσουγκρίσαμε τ' αυγά, φέτος δεν ξέβαψαν στα χέρια μας όπως πέρυσι, μόλις τα ξεφλουδίσαμε είδαμε ότι μέσα-έξω κόκκινα ήταν, όλο το ασπράδι κόκκινο, πώς τα βάφει η πεθερά έτσι ΑΓΝΩΣΤΟ..

Κυριακή του Πάσχα

Την Κυριακή του Πάσχα ο ουρανός ήταν μέσα στην αντάρα αλλά δεν έβρεξε, τελικά σουβλίσαμε και το αρνί που σε πρώτη φάση η πεθερά το φασκιώνει σε λαδόκολλα για να μην αρπάξει και μετά απο κάποια ώρα το ξετυλίγει

και το αφήνει στη τύχη του αφού το πασαλείψει με 2 πακέτα σουπερ φρέσκο!!

Πέρασαν και το κοκορέτσι σε μία αυτοσχέδια κατασκευή που κάνανε οι θείοι και ο Κ για να γυρίζει και εκείνο, το κοκορέτσι, που το πήραν φέτος έτοιμο μήπως φάμε λίγο καμμιά φορά γιατί μετά τα απανωτά καζίκια της πεθεράς (μία φορά ξέχασε τα έντερα και μία άλλη αντί να πιάσει τη σακκούλα με τα εντόσθια απο το ψυγειο έπιασε εκείνη που είχε ένα λαγό) είχαμε λαλίσει κοκορέτσι ακούγαμε και κοκορέτσι δεν βλέπαμε.

Και φάγαμε όλοι οικογενειακώς, τα πρώτα μεζεδάκια, όπως τα γεμιστά τοματίνια εδώ και κάτι άλλα, ήπιαμε και ΤΑ ούζα και ώσπου να γίνει το αρνί είχαμε χορτάσειΚαι σε κάποια φάση πρός το τέλος του ψησίματος η ΔΕΗ Ναυπλίου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να μας ευχηθεί Χρόνια Πολλα και να κόψει το ρεύμα. Για 1 ώρα και έγινε το σώσε, να γυρίζουμε με το χέρι το αρνί και να μεταφέρουμε τα τραπέζια να φάμε έξω με πουλόβερ μεν αλλά με φώς ενώ μέσα που είχα στρώσει τραπέζι ήταν σκοτάδι , το καυτό αρνί όμως κόπηκε με το φώς των κεριών

και η ΔΕΗ ΝΑΥΠΛΙΟΥ είναι για τα μπάζα, γαιδούρια, γομάρια ναί να με μηνύσετε ζωντόβολα που όποτε νάναι κόβετε το ρεύμα και χρεώνετε όσες μονάδες σας κατέβει άσχετα αν τις έχω καταναλώσει ή όχι. Απ ο τη μιά θέλετε και γδέρνεται τους τουρίστες, ζώα, απο την άλλη τους γαμ..χωρίς σάλιο, κάτι με τα κομμένα νερά κατακαλοκαιρο ή τη ΔΕΗ ανήμερα Πάσχα. ΚΑΘΙΚΙΑΑΑ

Μετά το φαί, τι πράγμα ήταν αυτό, τι φούσκωμα..σαν μεθυσμένοι περπατάγαμε. Το απόγευμα όποιος εύρισκε ελεύθερη τουαλέττα πήγαινε και θρονιαζόταν, οι άλλοι έπαιρναν απο ένα φτυάρι και πήγαιναν..πρός το χωράφι..Κάπου εκεί ..έξω. Και βέβαια ψιλοτσακωθήκαμε, γίνεται να μη μαλώσουμε μετά απο ωραία γεύματα? Δεν γίνεται! Αλλά ήταν μικρο –καυγαδάκια της αγάπης που λέμε!

Αντε Χρόνια Πολλά και του χρόνου να είμαστε καλά!

Οδηγίες για το Πάσχα

Φέτος το Πάσχα να πρωτοτυπήσετε λίγο..όχι τα ίδια και τα ίδια..

Οσοι βαριόσαστε τις υποδείξεις, τις συμβουλές, το τεντωμένο δάχτυλο της νουθεσίας και τα λοιπά γονείστικα, σταματείστε ΕΔΩ, ευχηθείτε μου Καλό Πάσχα ντε, και φύγετε!

1) Να πάτε κάπου μακριά, πολύ μακριά χωρίς γιατρό και ιατρικό κέντρο, σε παραλίες, σε βουνά και σε λαγκάδια...σέρνωντας μαζί σας μόνο τα μωρά, τα νεογέννητα και τις γιαγιάδες, ώστε να τσακιστείτε στο τρέξιμο. Μετά θα γυρίσετε στο γραφείο για ξεκούραση..

2) Οσοι αποφασίσετε να μείνετε να σουβλίσετε εδώ...μείνετε αλλά να μη πάτε στο χωριό, να κάτσετε σπίτι και αντί για αρνί να ψήσετε ψάρι στο φούρνο με πατάτες. Ελεύθερα βέβαια αν θέλετε να δοκιμάσετε την Αγγλική κουζίνα, αγριογούρουνο βραστό με σάλτσα μέντας (καημένο ζωντανό-Οβελίξ)

3) Φέτος το Πάσχα να βάψετε τα αυγά σας όλα μαύρα..για τα βάσανα της ζωής, μαύρα δεν τα βάφετε κάθε μέρα που βρίζετε το αφεντικό, το ευρώ, το Σκοπιανό, τους Αμερικάνους, τη σπιτονοικοκυρά, τον πρώην, την πρώην, την νύν, τη πεθερά, την κακή σας ώρα, ..βάφτε μαύρα να τελειώνουμε. Σαν αραπάκια με λευκά δόντια θα έιναι.

Φεύγω για το Πάσχα και θα τα πούμε μετά...εκτός κι αν γίνουνε τίποτα τέρατα και σημεία και αναγκαστώ να γράψω..

Καλή Ανάσταση

Σαν σήμερα

πρίν απο κάποια χρόνιαΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! εις το σκληρό τούτο κόσμο..

Η μαμά μου δεν πίστευε στα μάτια της όταν με είδε.. ήθελε ένα γλυκό ήσυχοομως της βγήκε που χάλαγε τον κόσμο με τις τσιρίδες..γαρίδα την άφηνε τη δόλια τη γυναίκα για νύχτες και νύχτες..
Ο μπαμπάς βέβαια στον κόσμο του, χοροπήδαγε και κέρναγε όλο τον κόσμο!

Χρόνια μου πολλά

Να με χαίρεσθε! Να σας γκρινιάζω, βριζολογάω, μουρμουρίζω, νευριάζω, γελάω και ..να μπλογκάρω. Κάνει καλό..στην υγεία και στο μυαλό!

Ορίστε και αληθινό γλυκό για το κέρασμα!

Στον ανακριτή..

Μετά απο πρόσκληση της Ζουζουνας, πέρασα απο το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου να καταθέσω όσα στοιχεία κρύβει επιμελώς η ταυτότητά μου. Η φωτογραφία μου δεν δίνει καμμία έννοια ομοιότητας, με τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω, τα αυτιά τραβηγμένα μπροστά, χωρίς μακιγιάζ και με μάτι να γυαλίζει απο νεύρα..τι να περιμένει κανείς απο τη ζωή τούτη..μιά πέτρα..μιά τριχιά..ένα λαιμό κατά προτίμηση πλυμμένο..να δέσω..να σκοτωθώ..δεν βλέπεται, κύριε μπουμπουνόπουλε που συνέλαβες την ιδέα, αυτή η ταυτότητα.

Ο ανακριτής ήταν βιαστικός (κρύωνε ο καφές του), άίντε κυρά μου να τελειώνουμε

1) Είσαι η και λέγεσαι: Μαρίνα-Ουρανια

2) Γενέθλια: 18 Απριλιου

3) Ζώδιο: Κι άλλος ένας Κριός! Μάστιγα έχουμε γίνει πιά!

4) Χρώμα μαλλιών: (πήγα να του πώ ότι έχει στραβομάρα, μετά όμως λέω..άσε μη τη βγάλω σε κανένα κατσαριδοκρατούμενο κελί) Καστανόξανθα (έχω κάνει ανταύγειες)

5) Χρώμα ματιών: Καφέ σκούρο

Δεν με ρώτησε για το ύψος μου, το γράφει η ταυτότητά μου 1,60 όπως όλοι οι Ελληνες απο το ίδιο καλούπι, στο ίδιο καφάσι, κοντοί-ψηλοί πλήρης ισοπέδωση. . Ασχετο αν είμαι 1,70..για 10 πόντους θα στενοχωρηθούμε? (Βέβαια αν επρόκειτο για τους δικούς του 3, 6, ή και 10 πόντους..θα το έθετε αλλιώς, θα χάλαγε τον κόσμο..αλλά τι περιμένεις απο έναν μισυγύνη). Φανταστείτε όμως να έγραφε ΚΑΙ ΑΥΤΟ η ταυτότητα..χαρά που θα κάναμε. Δεν θα δοκιμάζαμε κάν..που να τρέχεις τώρα. Ενώ με την πιστοποίηση, του ΕΛΟΤ το χαρτί..άξιος. Αχ!

6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Πολλές φορές.

7) Είδος μουσικής που ακούς: rock, dance, heavy metal, κλασσική, Opera, ballet music, latin, οτιδήποτε χαβαλεζίδικο

8) Χαρακτήρας Disney: Δεν με εκφράζει ο Disney αλλά αφού επιμένετε..εκείνος ο κόκκορας που καμαρωτός πάει και έρχεται στο κοτέτσι του..όλο φωνή και αγριάδα, αλλά πολύ ρομάντζα προς τις κοτούλες του..κάπως έτσι με φανταζομαι

9) Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? H Ρ στην Ν. Αφρική

10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφέέέέέέ΄! Δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω : κι άλλο Καφεεεεε!

11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα μυαλά μου! Λέμε και καμμιά βλακεία τώρα..

12) Τί έχεις στον τοίχο σου? Κάδρα τα πάζλς που έχω φτιάξει

13) Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Σκόνη και τη Μουσελίνα που χώνεται καμμιά φορά άμα φοβάται (Μουσελίνα = γάτα) και πολλές δικές της τρίχες

14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα γαμοσταύριζα τη ζημιάρα γάτα και μετά θα πήγαινα να πάρω σκούπα και φαράσι

15) Αγαπημένος αριθμός: -

16) Αγαπημένο όνομα: -

17) Τα χόμπι σου: Γυμναστική, πάζλς, μουσική, διάβασμα, περπάτημα, μπαλλέτο, σινεμά- ποπ κόρν (πάνε μαζί αυτά) φωτογραφία, εκδρομές, φαγητό έξω, εκθέσεις σε Μουσεία, ταξίδια

18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Μέσα σε μία θάλασσα πλατιά

19) Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και χαρά

20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?Θα πήγαινα στην Αναγέννηση, στο εργαστήρι τους Μιχαήλ Αγγέλου. Θα σκαρφάλωνα σκαλωσιές για να βάφω την Καπέλλα Σιξτίνα. Εννοείτε ότι θα ήμουνα άντρας. Και πινελάριος (ζωγράφος)

21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τον άντρα μου, τις γάτες μου, τη τσάντα μου, κλειδιά αυτοκινήτου, νερό, προμήθειες, φαγητά, σπίρτα, ένα μαχαίρι, ένα φτυάρι, κινητό, καρνε τηλεφώνων..ιώδια, γάζες, φάρμακα, ρούχα, ενα πισι.. ΑΣΕ ΚΑΙ ΤΙΠOΤΑ ΠΙΣΩ σου έπρεπε να φωνάξεις εδώ κατακαημένε αναγνώστη

22) Αγαπημένο λουλούδι: μου αρέσουν όλα όσα ευωδιάζουν, χωρίς ιδιαίτερη προτίμηση

23) Αγαπημένη σειρά: Την κατήργησα την τηλεόραση εδώ και 4 χρόνια

24) Αγαπημένη ταινία: Αρωμα Γυναίκας (με τον Al Paccino)

25) Αγαπημένο τραγούδι: δεν έχω 1 αγαπημένο μου αρέσουν πάρα πολλά, κυρίως Ρόκ

26) Aγαπημένο βιβλίο: Αντίστοιχα, μου αρέσαν πάρα πολλά βιβλία, ένα είναι το "The neverending story" του Michael Ende

27) Αγαπημένο ζώο: Αγαπώ όλα τα ζώα, παλιά είναι σκύλο για 18 χρόνια τώρα έχω 2 γάτες. 28) Αγαπημένο ρούχο: Μπλου τζην και t-shirts

29) Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Bruce Springsteen, Freddie Mercury, Kylie Minogue, Evanescence κλπ., Ζωγράφοι :Dali, Klimpt, Escher, Michelangelo, DaVinci, Brueghel...

30) Αγαπημένο χρώμα: Πορτοκαλί, τυρκουάζ, σωμόν.

31) Αγαπημένο φαγητό: Οτιδήποτε κρεατικό, ψάρια, πράσινα λαχανικά. Δεν τρώω γλυκά

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι: Με κανέναν

33) Κακή συνήθεια: Τρώω τα νύχια μου κατά περιόδους απο το αγχος. Μετά τα μακραίνω και τα ξανατρώω. (Kάνω οικονομία και στα μανόν-ασετόν)

34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Κέφι για ζωή

35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Οι φόβοι μου για πράγματα που ίσως έρθουν ίσως όχι. Καταστρέφω το σήμερα φοβούμενη για το αβέβαιο μέλλον

36) Συνηθισμένη ατάκα: "βρε δε με παρατάς?"

37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Επαγγελματίας μπαλλαρίνα

38) Μεγαλύτερος φόβος: Μην αρρωστήσω και χεζ..και με ξεσκατ΄..οι άλλοι και γίνω βάρος

39) Η καλύτερη pizza: σκέτη με ντομάτα και φρέσκο βασιλικό

40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Πολύ καλύτερα απο μερικούς άπονους-κουφούς-άστοργους-σκληρούς ανθρώπους.

Τελειώσαμε κ. Ανακριτά μου? Αντε και με έπιασε το πιπί μου..να φεύγω γρήγορα-γρήγορα πρίν αλλάξετε γνώμη. Πώς? Να ΚΑΤΑΔΩΣΩ κάποιον φίλο μου? Για να τον βάλεις και αυτόν για φακέλλωμα?Για τι με πέρασες βρέ? @@3@$%&&^*

Καλά-καλά μη δέρνεις, ορίστε πάρτε τον Jason που ΛΑΤΡΕΥΕΙ τα μπλογκοπαίγνια.., ααα! θέλετε γυναίκες (δεν είσαι πολύ gay ε?) τη So far σου συστήνω ανεπιφυλακτα, τη Παυσίλυπη, τη Georgia και τη Yoryia.

Bye, bye bambino ( η μασέλλα θέλει άλλαγμα..ηλίθιε)

Κλειστά κλάμπ στη μπλογκόσφαιρα

Σεργιανώντας στα μπλόγκς τελευταία, έχω δεί και κάποια που δεν μπορείς να μπείς για να τα διαβάσεις αν δεν είσαι μέλος. Κάτι σαν τους Μασώνους ας πούμε! Μιά μυστική κοινωνία που μόνο τα ελιτ μέλη έχουν πρόσβαση. Αν θέλεις να μπείς να δείς τι λένε τέλος πάντων, τι είναι και ίσως να σχολιάσεις πρέπει

να γίνεις μέλος αφού σε συστήσει ένα άλλο μέλος

να σε ζυγίσουν, να σε περάσουν απο 100 κύματα,

να πάρουν το βιογραφικό σου και συστάσεις απο τους κολλητούς που και εκείνοι θα έχουν εγκριθεί,

να σου στείλουν e-mail οπου θα ενημερώνεσαι ότι εγκρίθηκες στην μεγάλη του Γένους Σχολή και μετά πρέπει εσύ, επίτιμο μέλος

να δώσεις γή και ύδωρ,

να υποσχεθείς ότι θα είσαι καλό παιδί, νομιμόφρων, αδελφάκι του Ιησού και εθνικόφρων, να μη λές κακά λόγια,

να συμφωνείς με τις απόψεις των άλλων και να ζητωκραυγάζεις μαζί τους,

να κάνεις ανάποδη κωλοτούμπα όταν σου το ζητήσουν τα αξιότιμα μέλη,

να ανταλλάσετε υψηλού επιπέδου σχόλια που εκπαιδεύουν τις μάζες όπως

"Ω! Τι ωραίο κείμενο! Μπράβο καχεκτικό αγγούρι, περιμένω με αγωνία το επόμενο ενώ χ.. στη τουαλέττα" ..

..και εν ολίγοις να είστε στο χάι νιρβάνα μακριά απο το πόπολο, δηλαδή όλους εμάς!

Και καλά οι κλειστές κοινωνίες στον έξω κόσμο, που στο τέλος-τέλος της γραφής επιλογή κάποιων είναι να ασπάζονται οργανώσεις με ίδιες απόψεις για τη σωτηρία της ψυχής τους ή και της τσέπης τους..

..αλλά και εδώ ρε ψωνάρες! Σιγά το γλόμπο της μυστικότητας!

Κακοποιήσεις..

Χθές το απόγευμα είχα κατεβεί στο δρόμο κάτω απο την πολυκατοικία και περίμενα να γυρίσει η κα Π που είχε πάει σε μία φίλη της. Περίμενα δλδ το ταξί που θα την έφερνε για να την παραλάβω.

Κόσμος πέρναγε. Σε μία στιγμή βλέπω ένα αγόρι, γύρω στα 12 το εκανα μπορεί να ήταν και μικρότερο, με ένα skate board παραμάσχαλα να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Εφτασε στο κάδο απορριμάτων απέναντι και σταμάτησε. Πίσω απο τον κάδο είχαν παρατήσει ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ. Δεν πολυκύτταγα τι έκανε αλλά ξάφνου άκουσα θορύβους έντονους, γύρισα και τι να δώ; Το αγόρι κοπάναγε το καροτσάκι με το skate board του, ιδιαίτερα το πλαστικό κομμάτι που έχει το κέρμα.

Του έβαλα τη φωνή "Εεεε! Τι κάνεις εκεί;"

Σταμάτησε αμέσως, τσούλησε το καρότσι πίσω απο την πρώτη γωνία, ώστε να μη βλέπω και ξανάρχισε το κοπάνημα. Κάποιος άλλος όμως του έβαλε τη φωνή. Πέρασε απο μπροστά μου τρέχοντας και χώθηκε στη πυλωτή της απέναντι πολυκατοικίας. Υστερα απο λίγο εμφανίστηκε χωρίς το skate αλλά με ένα μακρύ σίδερο. Πήγε πάλι στον άλλο δρόμο και ακούστηκαν πάλι δύο-τρία πολύ δυνατώτερα κοπανίσματα. Και μετά σιωπή.

Το αγόρι εμφανίσθηκε καμαρωτό, κάθισε στη ζαρντινιέρα απέναντι και σχημάτισε ένα νούμερο στο κινητό του. Μίλησε με φίλους του, κάτι λέγανε για ραντεβού αύριο κάπου. Εβαλε μετά το κλειδί του στην πόρτα της απέναντι πολυκατοικίας, πήρε το ασανσέρ και πήγε σπίτι του.

Και έμεινα να αναρωτιέμαι

Πρός τι τέτοια κακοποίηση, για 1 ευρώ όταν έχει ακριβό παιχνίδι και κινητό;

Και είναι και μικρό παιδί. Τι θα κάνει όταν μεγαλώσει; Τι κάνει όταν ειναι μαζί με τους φίλους του σαν ομάδα;

Μου ήρθε μία δυσάρεστη γεύση στο στόμα, ούτε πικρή, ούτε ξυνή συνάμα όμως αποκρουστική.

Πως βλέπουμε τον κόσμο

Πώς μας βλέπουν οι άλλοι σαν ανθρώπους, σαν άτομα, σαν λαό; Πώς βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας στα μάτια των άλλων ίσως ανθρώπων άλλων εθνικοτήτων και κουλτούρας; Τι μας θεωρούν π.χ οι κάτοικοι της Τασμανίας ότι είμαστε τώρα με το Σκοπιανό? Ξέρουν ποιοί είμαστε, που είναι η Ελλάδα; Αντίστοιχα ξέρουμε εμείς που είναι η Πολυνησία και τι προβλήματα μπορεί να έχουν οι κάτοικοι της Γής του Πυρός?

Εχω ένα λογαριασμό στο Google Earth, στο panoramio που είναι ένα πρόγραμμα με φωτογραφίες. Ο κάθε χρηστης βγάζει φωτογραφίες απο διάφορα μέρη του κόσμου, όχι μόνο τοπία, φύση, στιγμές, που συνδέονται με χάρτες ανα την υφήλιο. Οι φωτογραφίες αυτές είναι ανοιχτές στα σχόλια και στο διάλογο. Υπαρχει και μετάφραση για όσους αφήνουν σχόλια σε γλώσσες που δεν κατέχουμε.

Μπήκα σήμερα το πρωϊ στις φωτογραφίες της Eva77 απο την Ουκρανία, που είναι μία απο τις αγαπημένες μου γιατί το φωτογραφικό της "μάτι" βλέπει τον κόσμο με το στύλ το δικό μου. Είδα αυτή τη φωτογραφία, που ήταν τραβηγμένη στην περιοχή "Serbia-Montenegro"

που συνοδευόταν με το κάτωθι σχόλιο απο κάποιον Αμερικάνο, κάτοικο του New Jersey.
"Eva, I find it very touching to run into such a sign of human activity - in particular in this part of the world. Thanks for sharing!" Το κοκκίνησα για να δώσω έμφαση.

Εντύπωση μου κάνει πώς βλέπει ο συγκεκριμμένος, τους κατοίκους αυτής της περιοχής, ποσο απίστευτο πρέπει να του φάνηκε που μπορεί να έχουν αισθήματα, να αγαπούν και να φτιάχνουν και τέχνη!! Πώς δηλαδή τα δίποδα αυτά τέρατα (όπως του τα είχαν-έχουν περιγράψει τα αμερικανικά ΜΜΕ) μπορεί να δείχνουν δείγματα τέτοιας προηγμένης human activity" σε αυτή τη περιοχή του κόσμου που ώς γνωστόν κατοικείται απο θηρία, καννίβαλους, ζώα, ανθρώπους των σπηλαίων. Ενώ το αμερικανακι έχει κουλτούρα, είναι σαφώς ήμερο, όλοι το αγαπούν. Και όλοι βέβαια ξέρουν που βρίσκεται γεωγραφικά η πατρίδα του! .

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Δεν είμαι υπέρ των Σέρβων, δεν είμαι κατά των Αμερικάνων. Είμαι κατά της ηλιθιότητας. Η οποία ως γνωστόν σερβίρεται απο διάφορους "δυνατούς" σαν το χόρτο του λαού. Ενός λαού που θα φάει με χαρά ό,τι του βγάλει "ο μπαμπάς" αντί να κάτσει να το ψάξει.

Και η ηλιθιότητα είναι αήτητη!

Ψάχνοντας .....σκουπίδια

Εχετε ποτέ αναρωτηθεί ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι που ψάχνουν τους κάδους απορριμάτων; Οχι εκείνοι της ανακυκλωσης που παίρνουν σίδερα, αλουμίνια, γυαλιά, ούτε οι αθίγγανοι που γυρίζουν τις γειτονιές με ημιφορτηγά, ζητώντας να πάρουν τα παλιά μας πράγματα. Εννοώ αυτούς τους άλλους που ψάχνουν συστηματικά τα σκουπίδια ιδιαίτερα εκείνα έξω απο τα σουπερ μάρκετ!.

Μετα΄τη βροχή βγήκα έξω για ψώνια, μαζί με άλλα σαλιγκάρια της γειτονιάς μου. Είδα 2 γνωστές μου γυναίκες, γειτόνισσες είχαν πάρει τα σκυλάκια τους και πήγαιναν πρός την αγορά, έχει και λαϊκή σήμερα και ωραία μέρα..όλοι έξω.

Πήγα κατ' αρχήν να πάρω φύλλο κρούστας και βγαίνοντας απο το κατάστημα είδα τη μία μου γειτόνισσα να έχει δέσει το σκύλο σε μιά κολώνα και να ψάχνει τα σκουπίδια του Lidl. Εβγαζε σακούλες μισοσάπια λεμόνια, λάχανο, κάτι πατάτες. Ηταν κι άλλες γυναίκες κοντά της, αρκετά καλοντυμένες και παχουλές. Η μία μάλιστα είχε και ένα σκαμνάκι μαζί της που της επέτρεπε να φτάνει πιο ψηλά και να χωθεί έτσι μέσα στον κάδο, βγάζοντας καλούδια που είτε επαιρνε εκείνη ή τα έδινε σε όποια τα ήθελε.. μαρμελάδες ληγμένες, στραπατσαρισμένα λαχανικά, γάλατα, μακαρόνια..

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Κάθε Δευτέρα νωρίς το πρωϊ περνάει μία ηλικιωμένη γυναίκα με το καρότσι της και ψάχνει τους κάδους έξω απο το σπίτι μας..την έβλεπα το καλοκαίρι την ώρα που έπινα το καφεδάκι μου με την πεθερά..απορούσα κιόλας γιατί δεν έπαιρνε ανακυκλώσιμα, τρόφιμα έψαχνε, μιά φορά είχε βγάλει μισό καρπούζι πεταμένο, το τύλιξε σε μία λινάτσα και το πήρε. Η ρούχα έπαιρνε, γάλατα,γιαούρτια.

Και σήμερα είδα τις γειτόνισσές μου να ψάχνουν τα σκουπίδια. Αλλο είναι να βλέπεις αγνώστους να κάνουν πράγματα και άλλο να ανακαλύπτεις μία αθέατη πλευρά των γνωστών. Δεν έχω τίποτα εναντίον του Lidl όμως τα προϊόντα που δεν χρέιάζεται πλέον ή είναι σε σχετικά καλή κατάσταση μήπως θα ήταν καλύτερα να τα βάζει κάπου χώρια, να τα διαθέτει αν θέλετε όπως έκαναν παλιά οι Αφοί Βασιλόπουλοι, αντί να τα πετάει επιδεικτικά αναγκάζοντας τον κόσμο να χώνεται μέσα στα σκουπίδια.

Υπάρχει μία αντίθεση εδώ, πως δηλαδή φοράς ωραία ρούχα , έχεις το κανίς καλοχτενισμένο και χώνεσαι μέσα στον σκουπιδοντενεκέ για να εξασφαλίζεις τζάμπα 2 κιλά πατάτες και ληγμένα μακαρόνια? Δέν τίθεται θέμα φτώχιας εδώ, ή τίθεται και δεν το καταλαβαίνω?

Να χέσω τα πτυχία

Γιατι σκοτώθηκα τόσα χρόνια, σε διαβάσματα, ξενύχτια και εξετάσεις?

Σε αγωνίες για το αν θα πετύχω στη σωστή σχολή, πάρω το πτυχίο με το σωστό βαθμό που θα μου εξασφάλιζε το καλό το μεταπτυχιακό; Και για ποιό λόγο;

Σίγουρα όχι για τον περίφημο μισθό!!

Αν ήταν για το κέφι της απόκτησης γνώσης, καλά εκανα, ν' αγιάσει το χέρι μου ή μάλλον η ψυχή της μάνας μου που με παρώτρυνε. Πήρα τα πτυχία για τη πλάκα μου. Για να έχω να λέω ότι είμαι μορφωμένη, άντε και διανοούμενη.

Ελα όμως που έκανα και όνειρα, πίστευα η χαζή ότι μετά απο τόσο κόπο θα με περίμεναν με ανοιχτές τις τσέπες, να μου μοιράσουν και ΠΟΛΛΑ λεφτά! Εμέναν περίμεναν για να κάνουν τις χορηγίες τους!. Ακόμη γυαλίζομαι!

Προ 10 λεπτών έφυγε ο υδραυλικός. Ηρθε πρίν απο 15 λεπτά για να αλλάξει ένα καζανάκι που έτρεχε. Εκανε καλή δουλειά. Εφερε και το βοηθό του μαζί να βλέπει και να μαθαίνει. Δεν το άλλαξε το καζανάκι, το έσφιξε. Το έπιασε απο το λαιμό και του είπε "κύττα μη ξανατρέξεις ρε λαμόγιο αμέσως, άσε να περάσει το Πάσχα πρώτα".

Αμοιβή 60 ευρώ.

Μετά απο αυτό θέλω να πετάξω τα πτυχία στην ανακύκλωση της γειτονιάς και να πάω να μάθω μιά τέχνη. Μπάς και βγάλω κανά φράγκο γιατί εκεί είναι τα λεφτά.

Αει στο διάλο. Φόρτωσα πάλι.