Πάσχα 4 (και το λουρί της μάνας)

γιατί τρελλαθήκαμε με τα ευτράπελα και σήμερα θα φάμε στη μάπα το τελευταίο απο αυτά, θα το φάμε κανονικά και θα το χωνέψουμε. Εχουμε και λέμε..

1) Μεγ. Σάββατο. Συνηθίζουμε την ημέρα εκείνη το βράδυ να πηγαίνει ο πεθερός μου με την θεία Ελ. στην εκκλησία να φέρει το Θείο Φώς, ενώ οι άλλοι κάθονται σπίτι με την τηλεόραση ανοιχτή και στρώνουν το τραπέζι για να φάμε συνήθως μαγειρίτσα και ψητό αρνίσιο χεράκι. Φέτος όμως απο την στιγμή που ήρθαν τα πεθερικά, έψαχνε ο πεθερός τα κλειδιά του..τα έφερα αλλά που τα έβαλα? Οταν τοποθέτησαν όλα τα πράγματά τους στις ντουλάπες, τα βρήκαν τα κλειδιά αλλά για να μην τα ξαναχάσει τα έβαλε κάπου σίγουρα να τα θυμάται και ...ξέχασε που τα έβαλε. Αναστατώθηκε γιατί δεν είναι εύκολο να αλλάξει κλειδιά, στο πόρτ κλέ του κρέμεται και το τηλεκοντρόλ της γκαραζόπορτας..και είναι ολόκληρη ιστορία να αλλάξουμε τηλεκοντρόλ. Στενοχωρημένος πήγε στην Ανάσταση με τα δικά μου κλειδιά, γύρισαν πίσω γρήγορα και μετά ..δεν φάγαμε τίποτα γιατί το σπίτι και ο κήπος χωρίστηκαν σε ζώνες όπου όλοι οπλισμένοι με φακούς ψάχναμε τα κλειδια..Τα οποία ευτυχώς για εμάς τα βρήκαμε αφημένα σε ένα μικρό τραπεζάκι στο κήπο.. Ετσι , ξαναζεστάναμε την μαγειρίτσα και είπαμε να κάτσουμε να τσουγκρίσουμε και να φάμε.

2) Μεγ. Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα. Πιάνουμε λοιπόν τα κόκκινα τα αυγά που έφερε περήφανη η πεθερά να τα τσουγκρίσουμε και μας μένει η μπογιά στα χέρια. Κυττάμε τα χέρια μας, κόκκινα. Κυττάμε τα αυγά μισο-κόκκινα, τόπους-τόπους, μερικά είχαν μπαλώματα άσπρα..ΞΕΒΑΨΑΝ...η πεθερά κίτρινη σαν φλουρί, να λέει, δεν μπορεί - δεν μπορεί. Σπάμε ένα αυγό και τι να δούμε? Απ΄έξω ξεβαμμένο απο μέσα κατακόκκινο...είχε ρουφύξει τη μπογιά το τσόφλι και την απίθωσε στο ασπράδι.. Ετσι τσουγκρίσαμε με τα δικά μου τα παρδαλά και η πεθερά μου ζήτησε να πάω να της πάρω μπογιές σαν τις δικές μου να βάψει μετά το Πάσχα νέα κόκκινα αυγά και να πάμε Πρωτομαγιά , σήμερα δηλαδή, να ξανατσουγκρίσουμε και να φάμε τα αποφάγια του κατσικιού εξοχικό (είναι φαγητό).

Ετσι πήγα την Πέμτη του Πάσχα στο κατάστημα που πήρα τις μπογιές και ευτυχώς είχαν μερικές ακόμη, περίεργα με κύτταξε η υπάλληλος, άλλο τόσο περίεργα με κύτταζε η ταμίας όταν προσπαθούσε να τις πείσω ότι είμαι Ρωσίδα παλιοημερολογίτισσα...φαίνεται ότι δεν έχω τα κατάλληλα ζυγωματικά..

3) Τις μέρες του Πάσχα τα βράδυα μετά το φαϊ, ευλαβικά πακετάριζαν όσα τρόφιμα δεν μπαίνανε ψυγείο σε κουτιά, ντουλάπια, τα τύλιγαν με λαδόκολλες γιατί έχουμε δύο γάτες και δεν τις εμπιστευόντουσαν. Και καλά κάνανε γιατί οι δεσποινίδες είναι ονομαστές μαστόρισσες του είδους τους, όχι μόνο ξέρουν να ξετυλίγουν, αλλά ξαπλώνουν ανάσκελα και ανοίγουν ένα όχι τόσο σφραγισμένο ντουλάπι με τα ποδαράκια τους. Ετσι δοκίμασαν τα τυροπιττάκια και τα κουλούρια της πεθεράς, νομίζω ότι έφαγαν και την ακρούλα του μπακλαβά.

4) Τα απογεύματα ήταν πολύ ήσυχα, πήγαμε βόλτα με τον Κ και τον πεθερό σε διάφορα μέρη της Αργολίδας, Κορινθίας, οι τρείς μας πάντα γιατί οι άλλες τρείς κυρίες απο τις πέντε το απόγευμα ώς τα μεσάνυχτα παίζανε μπιρίμπα.

5) Αυτό είναι ένα λιτό πρωϊνό για να χωνέψουμε τα αρνιά και τα ερίφια. Οταν στρώναμε πρωϊνό έξω στον κήπο, αφήναμε τον Κ να φυλάει τα τυριά κλπ απο τις ιπτάμενες γάτες του κήπου (ιδιαίτερο είδος της περιοχής, ανεβαίνουν στα αναρριχώμενα φυτά και ρίχνουν κάτι σάλτα απίθανα). Ετσι με πόνο ψυχής μιά μέρα είδαμε όταν βγήκαμε έξω τον Κ, να έχει γλαρώσει σε έναν ήσυχο και αναπαυτικό υπνάκο και πάνω στο τραπέζι να βρίσκονται τρείς χορτάτες μεν, αλλά περίεργες για νέες εμπειρίες, ξένες γάτες που υποχρεωτικά έγλειφαν λίγο τυράκι για να χωνέψουν...

ΑΥΤΑ.

ΤΕΛΟΣ

Πάσχα 3 (αρνί)

και ασυδοσία..
Το αρνί αφήχθει οδικώς, έκανε τρία ταξίδια όμως όντας πεθαμένο. Ενα να έρθει απο το χωριό στην Αθήνα με ΚΤΕΛ (είδες, είδες!) , το δεύτερο απο το ΚΤΕΛ στο σπίτι του πεθερού μου ( ο οποίος το τι τράβηξε δεν λέγεται γιατί το αρνί ήρθε Αθήνα την Μεγ. Δευτέρα. Αρα έπρεπε να μπεί ψυγείο. Καθότι ο πεθερός δεν είναι χασάπης, ούτε έχει μπατζανάκη χασάπη που να διαθέτει ψυγείο-δωμάτιο, βάλανε όλη τους τη δύναμη, πεθερός, πεθερά, ο αδελφός του Κ και μία θεία, να το διπλώσουν στη μέση χωρίς να το σπάσουν για να μπεί στην κατάψυξη..χωρίς να περισσεύουν τα πόδια και αν νομίζετε ότι είναι εύκολο, να το δοκιμάσετε και εσείς) και το τρίτο απο το σπίτι του πεθερού μου στο εξοχικό μου.. όπου του δώσαμε περίοπτη θέση πάνω στον μπουφέ

Μετά οι άνθρωποι χωριστήκαμε σε στρατόπεδα ανάλογα με τα καθήκοντα του καθενός..

Ο πεθερός και ο Κ ήταν επί του ψησίματος, αυτή τη φορά όμως ήσανε εφοδιασμένοι όχι με ένα μοτεράκι, όχι με δύο αλλά με τρία παρακαλώ..

γιατί μία χρονιά χάλασε το μοτεράκι και δεν είχαν άλλο και το γυρίζανε με το χέρι, αλλά δεν ψήθηκε καλά άσε που κουλαθήκανε γιατί μόνο εκείνοι γύριζαν οι κυρίες δεν θέλανε να τους κάψει ο Μάης το δέρμα και δεν κουνηθήκανε, έτσι φέτος ήρθαν 3 όργανα..είπαν του τρελλού να χ@@@ πήγε και ξεκ$$$$$θηκε..

Οι κυρίες πάλι γυρίσανε το κοκορέτσι

αφού προηγουμένως στρώσανε κάτω εφημερίδες και πάνω απο τις εφημερίδες ένα ταψί για τα αίματα και βάλανε εμένα να το στρίβω γιατί δεν σιχαίνομαι τη μυρωδιά.. Είμαστε οργανωμένα κορίτσια..για φίλημα λέμε!

Και ώσπου να ψηθεί ο αμνός (που απεδείχθει κατσικάκι) ήπιαμε λίγες

εντάξει το κάθε ποτήρι χώραγε 6 τενεκεδάκια μπύρας..να μην απορούν οι κύριοι όταν κάνουν μπυροκοιλιές..άμα πιά, όλο για την κυτταρίτιδα ασχολείσθε αλλά με τη σαμπρελίτσα σας ο-κο χι-κι! (αυτά είναι κορακίστικα, γλώσσα που ήμουνα πτυχιούχος)

και μερικά μεζεδάκια ώσπου να βασιλέψει νεκρική σιγή γιατί ήρθαν τα

Και του χρόνου!

Πασχα 2 (αυγά)

1) Η βαφή των αυγών. Φέτος πρωτοτυπίσαμε, αντί να τα βάψουμε παραδοσιακά κάναμε του κεφαλιού μας και τα βάψαμε με παστέλια, ρύζια, κρεμμύδια..ότι μας κατέβει κάναμε.

Το αποτέλεσμα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ, βγήκαν κάτι αυγά σαν αλάβαστρο, με νερά κόκκινα, μώβ, σμαραγδιά, το κάτι άλλο. Τα αυγά που βάψαμε με ρύζια βγήκαν σαν πίνακες του Seurat όλα με βουλίτσες, κόκκινα, κίτρινα, γαλάζια

Αυτόν τον νεροχύτη ποιός θα τον πλύνει? Μη με δέρνετε τώρα..αυτά έχουν οι καλλιτεχνίες..

Αυτά τα χέρια, είναι δικά μου, όλα μές στη βρωμιά μου

Κάτσε καλά γιατί θα σε βάψω...

Χαρτοπαιξία

Η χαρτοπαιξία είναι στενά συνδεδεμένη με την ύπαρξή μου. Απο μικρό παιδί είμαι μάρτυρας άπειρων παιχνιδιών, καυγάδων, μέχρι ξυλοδαρμών και λοιπών χαριτωμένων. Ημουνα μικρή και με πρόσεχε η γιαγιά μου που συγχρόνως έπαιζε κουμ-κάν με την κόρη της, την ξαδέλφη της και την αδελφή της ξαδέλφης της. Ολες γειτόνισσες και όλες εύκαιρες. Με κάθιζαν στο τραπέζι δίπλα τους για να παρακολουθώ και να μαθαίνω. Επαιζαν και έλεγαν διάφορα, χωράτευαν, έλεγαν και κανένα κουτσομπολιό, έρριχναν και μία χριστοπαναγία στον αχαίρευτο, (σε ένα σόϊ όλο και κάποιος αχαίρευτος θα υπάρχει), τσιμπούσαν μεζεδάκια που όλο και ερχόντουσαν. Επιναν και τα κρασάκια τους φυ-σι-κά...και αυτό συνεχιζόταν ώσπου να έρθουν να με πάρουν οι γονείς μου.

Τα θυμάμαι αυτά με στοργή, γεγονότα φευγάτα μαζί με καλούς στοργικούς παπούδες που όλο και με έπαιζαν «31» ή την απλή ξερή, μιά εποχή μου έδειξαν και τάβλι «πόρτες», κάτι έκανα, πιστεύω ότι επίτηδες με άφηναν να κερδίζω, μήπως και μου αρέσει το σπόρ.

Ατύχησαν.

Ουδέποτε με τράβηξε το χαρτί, παρόλλες τις φιλότιμες προσπάθειες όλων. Ξαφνικά έγινε κάτι και στην ξερή όχι μόνο δεν κέρδιζα αλλά εισέπραττα και σφαλιάρες «στραβομάρα, το χαρτί αυτό ΔΕΝ έχει περάσει», μπιρίμπα προσπάθησαν να με μάθουν όλες μου οι φίλες αλλα απεδείχθην τσιμεντόλιθος. Στην πόκα, μου είναι αδύνατο να ποντάρω γιατί δεν θέλω να χάνω λεφτά και αντίστοιχα στενοχωριέμαι αν κερδίσω γιατί αυτό σημαίνει ότι παίρνω τα λεφτά των φίλων μας.. Μιά εποχή μεταξύ συζύγων, είχα πάει με μία αντίστοιχα χωρισμένη φίλη μου να μάθω μπρίτζ..το μπρίτζ το μάθαμε αλλά βαριόμαστε να πάμε να παίξουμε..τραγικό, απλά τραγικό..και βέβαια χωρίς πρακτική το ξεχάσαμε. Το πρόβλημά μου είναι ότι μου είναι αδύνατο να κάτσω σε ένα τραπέζι και να δαπανήσω έστω και 2 λεπτά κυττώντας τραπουλόχαρτα. Το θεωρώ ότι κλέβω χρόνο απο τη ζωή μου, καλύτερα το ΠιΣιού, όπου μιλάω με κόσμο, που μαθαίνω πράγματα, που σερφάρω, καλύτερα να πάω σινεμά, θέατρο, να δώ ταινία, να ακούσω μουσική, να κάνω πάζλ..οτιδήποτε απο το να δαπανήσω στιγμές πάνω σε τσόχα.

Το έχω ζήσει στην προσπάθεια να κάνω τον εαυτό μου να μου αρέσει και αποτυγχάνω.

Εχουν δημιουργηθεί άπειρες φιλίες επάνω σε τσόχες, με ζήλια της κυττάω αλλά δεν μπορώ να συμμετέχω. Δεν μου βγαίνει.

Δεν είναι κρίμα?

Πασχα 1

Ξεκινάμε σαν τυπική ελληνική οικογένεια για να κάνουμε Πάσχα εκτός τειχών Μπροστά κάθεται το ζευγάρι και πίσω η γιαγιά και τα παιδιά, εμείς δεν έχουμε παιδιά έχουμε όμως 2 γατιά, Ναί έρχονται και οι κυρίες μαζί για να γιορτάσουμε , αμέ!
Το αυτοκίνητο φορτωμένο με ότι βάζει ο νούς σου, ρούχα, δώρα, τρόφιμα, αυγά που δεν συμπεριλαμβάνονται στα τρόφιμα καθότι θα βαφτούν και θα μείνουν ώσπου να κλουβιάνουν και μετά μία όχι τόσο ωραία πρωία, κάνουν «μπάμ» και βρωμίσει όλο το σπίτι. Και βέβαια το αυτοκίνητο γέρνει μονόπαντα πάντα, ανάλογα με τα πολιτικά φρονήματα του καθενός.
Φόρτωσα τα πάντα απο βραδύς γιατί θα φεύγαμε πρίν χαράξει την επομένη και δεν έχει γλέντι να φορτώνεις στο σκοτάδι. Ξεκινήσαμε στις 6 το πρωί και όντως δεν είχε ψυχή, πέρα βέβαια απο την κανονική κίνηση στην Αττική Οδό έως ότου βγούμε απο την Αθήνα. Οταν φθάσαμε τα ξεφόρτωσα σχεδόν όλα, εκτός απο ένα σακκούλι με μπύρες που αποφάσισε απο μόνο του να σκάσει και να πέσουν τα μπουκάλια πάνω στο ποδαράκι μου ΑΧΧΧΧΧΧΧΧ! Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κουτσαθώ για μερικές ώρες αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε γιατί όπως μου είπαν «ήταν αναμενόμενο» και «αυτό γίνεται κάθε χρόνο» και «με την βιασύνη που σε διακατέχει..τι περίμενες», ζώ ένα δράμα, κανείς δεν με πονάει, άχ!
Οι γάτες ξετρελλάθηκαν απο τη χαρά τους που ήρθαμε εδώ, παρόλλο που στη διαδρομή η μία βέλαζε σπαρακτικά όταν δεν ξέρναγε. Υπάρχουν και χειρότερα, θα μπορούσα να είχα ένα παιδί που να χεζ..., τι θα έκανα ε? Τρελλαίνονται αυτά τα ζώα για το συγκεκριμμένο εξοχικό γιατί έχει εσωτερικές σκάλες. Ολη τη νύχτα ανεβοκατεβαίνουν, πάνω-κάτω, κάτω-πάνω. Η μία πάει, η άλλη έρχεται, αν συναντηθούν ανταλλάσουν και μερικές μούτζες, άντε και κανένα σκαμπίλι και συνεχίζουν. Οποιος κοιμάται ελαφρά, έχασε. Ευτυχώς κοιμόμαστε σαν τούβλα όλοι μας.

Η πεθερική ταξιαρχία θα έρθει το Μεγ. Σάββατο. Ερχονται άτομα 4, 2 πεθερικά, 1 θεία και το αρνί (που το θεωρώ κανονικό άνθρωπο αφού πιάνει ουκ ολίγο χώρο). Κουβαλάνε everything but the kitchen sink, ότι μπορεί να βάλει ο νούς ανθρώπου, το κουβαλάνε. Εδώ δεν μιλάω για τρόφιμα μόνο αλλά για αντικείμενα (μπρίκια, μαχαίρια, μίξερ, μηχανή για φραπέ, κλαδευτήρια, κάρβουνα, μπιστολάκι για στέγνωμα μαλλιών, μπότες για τον κήπο, τσουγκράνες, φτυάρια, ραδιόφωνα, ανεμιστήρες, ψαλίδια, ένα σιδερο κλπ) όχι γιατί εδώ δεν έχουμε αλλά για να μην μας φορτώνουν να τους τα δωσουμε και για να έχουν καλού κακού. Παλιά φέρνανε και χαρτί τουαλέττας, αλλά νευρίασε ο Κ (αμάν ρε μάνα έχουμε και εμείς κ&&λο )και το κόψανε..
Κάθε χρόνο κάτι προκύπτει, κάτι απρόοπτο, κάτι μαγικό. Το 2004 έφερε η πεθερά μία μαρέγγα ετοιμη ψημένη με σκοπό να ετοιμάσει Πάβλοβα ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα, όλοι ευλαβικά την τοποθετήσαμε σε θέση να μην τη φυσάει τίποτα, να μην την σκουντίσει τίποτα και μετά πήγε ο πεθερός που δεν είχε ενημερωθεί για την λεπτότητα της υπόθεσης και έβαλε επάνω της το καλάθι με τα 30 κόκκινα βαμμένα αυγά. !
Το 2005 όταν λιγουρευόμουνα το κοκορέτσι που περήφανα θα τύλιγα στη σούβλα, απεδείχθει ότι η πεθερά αντί να τραβήξει τα τζιέρια απο την κατάψυξη, τράβηξε έναν κατεψυγμένο λαγό. Και βέβαια δεν τολμήσαμε να τον σουβλίσουμε..Εψαχνε μετά ένα Γιώργο στη γειτονιά να του τον κάνει δώρο γιατί είχε αποψυχθεί και έπρεπε να μαγειρευτεί άμεσα .
Ούφ!
Για να δούμε φέτος, για να δούμε.

Happy birthday

to me!!!!!!

και για σάς που κοπιάσατε ώς εδώ διαλέγετε..

Μιά βόλτα

πρός το Σούνιο. Είπαμε να εξερευνήσουμε την ανατολική Αττική απο μεριά της θάλασσας. Ως το Σούνιο η διαδρομή γνωστή, τίποτα καινούργιο δεν έχει, πέρα απο την ομορφιά του μπλέ..

Μετά το Σούνιο, φθάνουμε στην ευρύτερη περιοχή του Λαυρίου και πέφτουμε σε εγκαταλελειμένο κτίσμα της "Λαυρεωτικής".. μπροστά στα μάτια μας αυτό το χάλι. Δεν μας βγαίνει σαν λαός, άπαξ και
σταματήσει κάτι να λειτουργεί, πάει στα τσακίδια ενώ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, ας συντηρηθεί, να μείνει μιά γνώση για τους νεώτερους..απο το γκρεμίδι..

Και φθάνουμε σε κάποιο πύργο μετά το Λαύριο και μετά τις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ (που έχουν κάνει ΧΑΛΙΑ το τοπίο, αλλά που δίνουν εργασία σε πολύ κόσμο..), φθάνουμε στον πύργο, αλλά δεν μπορούμε να τον πλησιάσουμε γιατί βρίσκεται πάνω σε ένα βουνό απο ..πέτρες. Δεν ξέρω αν είναι πέτρες, χαλίκια, χώμα..ένα μαύρο πράγμα και στην κορυφή αντί για το γνωστό κερασάκι, μιά μπουλντόζα.. απίστευτες εικόνες που μόνο στην Ελλάδα γίνονται.

Παίρνουμε το βουνό απο τα χώματα γύρω-γύρω με σκοπό να βρούμε πρόσβαση πρός τον Πύργο και αντ' αυτής φθάνουμε σε αυτό το λιμανάκι. Δεν ξέρω πώς το λένε, είναι όμως ένα όνειρο..έχει και ταρσανά που κάποια καράβια επισκευάζονται.. Μυρίζει ο αέρας τηγανιτό ψαράκι...Αλλά επειδή δεν μπορώ να φάω ψάρι..

Καθόμαστε σε μιά ταβέρνα και πέφτουμε πάνω στις μπριτζόλες... που είναι τεράστιες..και οι τηγανιτές πατάτες κομμένες στο χέρι..

Διακοπή

Αυτές τις μέρες η ΔΕΗ μας έχει αλλάξει τα φώτα. Κάθε τόσο κάνει και μία διακοπή, αλλά οι διακοπές αυτές είναι εκλεπτυσμένες, έχουν άλλον αέρα, όχι σαν το 2004 που χράτς, κοβόντουσαν τα πάντα και έμενες στο σκοτάδι με τις σακκούλες του σουπερμάρκετ στο ασανσέρ..και άντε όποτε σε βγάλουν. Και όταν σε βγάλουν να τις κουβαλάς στα χέρια απο τις σκάλες...

Τώρα οι διακοπές γίνονται σε άλλη φάση. Δεν κόβεται το ρεύμα εξ' ολοκλήρου, πέφτουν 1-2 φάσεις μέσα στο σπίτι οπότε νευριάζουμε αλλά δεν σκυλιάζουμε. Γιατί έχουμε τηλέφωνο, ΠιΣί, ψυγείο και φώτα στο μισό σπίτι, αλλά δεν λειτουργεί η κουζίνα, το πλυντήριο και τα φώτα στο υπόλοιπο.

Ετσι τα παράπονα μειώνονται. Και άμα τους πείς και τίποτα σου λένε ότι "προσπαθούμε μαντάμ να βελτιώσουμε την ποιότητα υπηρεσιών" που σημαίνει = "αει μωρή στην κουζίνα σου και μην μας κολλάς, γκάζι σου περνάμε, που θές και τα ρέστα + βρισίδι πίσω απο τα μουστάκια τους"

Παροχή υπηρεσιών βλέπεις για ΒΕΛΤΙΩΣΗ της καθημερινότητας..

Never say never

Ρεζιλίκι με λοφίο ήταν αυτό που έπαθα. Αυτά που χρόνια κορόϊδευα, τα λούστηκα μεγαλοπρεπώς και δεν μπόρεσα να βγάλω λέξη.

Ο Κ και ο Ν μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων. Λέει ο Ν ότι οργανώνουν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα κάπου στον Αλιμο,

"ωραία, λέω στον Κ., καλά να περάσεις που θα πάς".

"Δεν κατάλαβες, μου λέει ο Ν., θέλω να έρθεις και εσύ".

Εκεί, έχασα το φώς μου...γιατί πέρα απο το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν έχω πάει γήπεδο, μιά ζωή κορόϊδευα τις κοπέλλες - γλάστρες που συνόδευαν τους φίλους τους στο γήπεδο, τάχα μου ότι ενδιαφερόντουσαν για το άθλημα...σαχλαμάρες απλά δεν θέλανε να τους αφήσουν απο τα μάτια τους μη χάσουν τα κελεπούρια

..άστον μωρέ να χαρεί μόνος του με τα φιλαράκια του, να φωνάξει, να βρίσει να βαρέσει και καμμιά μπουνιά, όταν γυρίσει αρνάκι θα είναι, τίποτα αυτές, στουμπωνόντουσαν εκεί σαν κλώσσες και κοκκίνιζαν για αυτά που άκουγαν...πφφ!

Ορκιζόμουν σε όλους τους θεούς της γής ότι εγώ jamais δεν θα πάω γήπεδο αλλά τελικά αφού ολόκληρος James Bond την έπαθε και του ήρθε ο ταμπλάς βαρύς, να μην την πάθω και εγώ?

Βεβαίως και πήγα. Και ντύθηκα κατάλληλα. Εγκαινίασα τη μόδα του "Βαράτε βιολιτζήδες", υπερβολικά μακρύ παντελόνι και τακούνια, όχι χοντρό τακούνι, ψιλό. Αυτά που κορόιδευα φάτα τώρα, να βουλιάζει το τακούνι στον χλοοτάπητα και να με κυττάνε τα παιδιά με ένα ύφος.."βρέ καλώς την, την κοτούλα..βρές φωλιά και κάτσε"...και την ώρα που γινόταν ο αγώνας σκεφτόμουν πώς την πάτησα έτσι και όλοι την πατάνε τελικά.

Μεταλλάξεις

Το πρωϊ που φεύγουμε απο το σπίτι για να πάμε στη δουλειά μία απο τις πιό κοινές συζητήσεις είναι το "τι θα φάμε το μεσημέρι" ..

όταν λέμε μεσημέρι δεν εννοούμε τις μπουκιές τυρόπιττας / μπουγάτσας, πενιρλί, hamburger, πίτσας, μαζί με σαλάτα για τη γνωστή στάχτη στα μάτια που ρίχνουμε στη ζυγαριά, που θα κατεβάσουμε στις 12.00-13.00, μιλάμε για πιόόό μετά.

Το μεσημεριανό φαγητό έχει υποστεί μετάλλαξη και έχει ενσωματωθεί-εξορισθεί στις απογευματινές ώρες, τότε που η γιαγιά μου έπαιρνε το καφεδάκι της με το μουστοκούλουρο και οι εργαζόμενοι γυρίζουν ψόφιοι της πείνας και την πέφτουν στα πιάτα σαν λυκόπουλα.

Σχετικά λοιπόν με το "τι θα φάμε το μεσημέρι" συζητάμε για το τι έχει το ψυγείο, τι έχει η κατάψυξη και "τι έχεις ξεπαγώσει Μαρίνα".

Οπου πολλές φορές όταν νυσταγμένη τα χαράματα που σηκώνομαι βάζω το χέρι στην κατάψυξη και τραβάω το χ κρέας, χωρίς να ανάψω το φώς (οι απότομες αλλαγές φωτός-σκότους βλάπτουν τα ωραία μας ματάκια - κάπου το διάβασα αυτό, δεν θυμάμαι πού) και αφού το ψηλαφίσω συμπεραίνω για το τι κομμάτι είναι και του το λέω, καμμιά φορά όμως βγάζω ΛΑΘΟΣ συμπεράσματα και αντίστοιχα προβαίνω και σε λανθασμένες ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ.

Ετσι λέω στον Κ ότι σήμερα ξεπάγωσα κιμά και θα φτιάξω μπιφτέκια με ούζο (συνταγή απο το hungry) και εκείνος κάνει κεφάλι για τα αφράτα μπιφτέκια και για το ντίπ που σίγουρα θα φτιάξω για συνοδευτικό, μαζί με κάποια ωραία στο μάτι και γευστική σαλάτα..κλπ.. νάαα τα όνειρα περί του συγκεκριμμένου φαγητού .............μόνο που ....

έκανα λάθος ανακοίνωση γιατί όταν ξεπάγωσε το συγκεκριμμένο, δεν ήταν κιμάς ήταν χοιρινές κορτεζίνες... που γίνονται ψητές στα κάρβουνα ή στο γκρίλ... και δεν έχουν ούζο.. ούτε μοιάζουν με μπιφτέκια, αντίθετα με αρνίσια παϊδάκια μοιάζουν...

Ετσι για μιά ακόμη φορά τα όνειρα ένος ανθρώπου θα μεταλλαχθούν βίαια, γιατί τώρα δεν λέω τίποτα.. την πάπια, την χήνα και την κότα κάνω..ωσπου να γυρίσει. Θα στρώσω φίνο τραπέζι.. και θα το περάσω στο ντούκου, πώς ο κιμάς μεταλλάχτηκε σε παϊδάκι. (Βέβαια θα μπορούσε να μεταλλαχθεί σε κοτόπουλο, μπριτζόλα, υπόλοιπο παέλιας μαγειρεμένης αλλά σε περίσσευμα που δεν φάγαμε τότε και κατέληξε στην κατάψυξη για άλλη φορά, σε τσιπούρα..).

Πήγα και αγόρασα 2 πάστες black forest (τις αγαπημένες του δηλαδή) για να τις φάει και να σταματήσει να μουρμουρίζει για τα χαμένα γευστικά του όνειρα..

Και τα ψάρια ρε γαμώτο?

Δεν γράφω τόσο καιρό γιατί το μυαλό μου είναι αλλού..Εχω πάθει ΤΗΝ αλλεργία για μία ακόμη φορά και έχω πρόβλημα. Δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη και να γράψω, όταν έχω φαγούρα στο δέρμα.
Ο αλλεργιολόγος που πήγα και είδα, μετά απο τα τέστ που μου έκανε μου είπε ότι είναι τροφική αλλεργία σε οτιδήποτε κολυμπάει στη θάλασσα. Την έπαθα απο ψάρια και θαλασσινά..
"Μα γιατρέ, του λέω, ψάρια τρώω απο μικρό παιδί...τώρα ήρθε η θεία φώτιση και έπαθα?"
Και μου απάντησε ότι η θάλασσα πλέον είναι γεμάτη με παθογόνους οργανισμούς, από απόβλητα, χημικά, κάδμιο, υγράργυρο, εν ολίγοις είναι γεμάτη βαρέα μέταλλα που τα απορροφούν τα ψάρια τα οποία με τη σειρά τους καταναλώνονται απο τους ανθρώπους. Οι ουσίες αυτές συσσωρεύονται στους ανθρώπινους οργανισμούς και εμφανίζονται ξαφνικά σαν διάφορα ελαφρά ή σοβαρά νοσήματα...

Στη δική μου περίπτωση εμφανίστηκε σαν τροφική αλλεργία.
Και δεν είναι που δεν θα ξαναφάω ψάρια (που τα λατρεύω),
είναι το γαμώτο για όλες τις θάλασσες που μολύναμε τόσα χρόνια και που συνεχίζουμε,

είναι και ο φόβος για το που θα πάει αυτό
Και το μέλλον ποιό θα είναι?

Στιλέττο και ποδάρια

Σαν γυναίκες πολύ συχνά φοράμε γόβες με ψηλά τακούνια, αλλά και στιλέττο, Χριστιανή μου, πρωϊ-πρωί με τη τσίμπλα στο μάτι να φοράς 15 πόντους τακούνι στο γραφείο όπου στέκεσαι 8 και βάλε ώρες και ταλαιπωρείς τα ποδαράκια σου εν ονόματι κάποιας μόδας, αν τα πόδια είχαν στόμα θα κραύγαζαν "Αμάν πιά. Ελεος! ".

Και ο λόγος?

Μήπως μιλάμε για τους εραστές της γόβας

για τους άντρες

και τ' αντράκια

που τρελλαίνονται

όταν βλέπουν

τα εν λόγω παπουτσάκια?

όλα τα φετίχ που έχουν μέσα στο μυαλό τους βγαίνουν πρώτο τραπέζι πίστα, μην μου αρχίσετε για την ομορφιά του γυναικείου ποδιού μέσα σε ψηλό γοβάκι, γιατί θα με κάνετε να σας πώ για τα χάλια του ανδρικού ποδιού μέσα σε βρώμικα, απεριποίητα παπούτσια.

Με νευριάζει που πολλοί άντρες, που όλο τους κομψευόμενους κάνουν, με τα ρούχα τους και τις κολώνιες τους, το πόσο αδιάφοροι είναι για την κατάσταση των παπουτσιών και των ποδιών τους.

Βλέπεις ένα καλοντυμένο κύριο με βρώμικα, αγυάλιστα και στραβοπατημένα παπούτσια. Βάλε τουλάχιστον ελβιέλλες ρε φίλε που στο τέλος-τέλος τις πετάς στο πλυντήριο και καθαρίζεις. Η γυάλισέ τα.

Η είσαι σε σινεμά και ξαφνικά σου έρχεται μία μπόχα που λές θα πάρω τα βουνά και τα όρη, τι είναι αυτό, και είναι ο διπλανός σου που έβγαλε τα παπούτσια του για να τεντώσει το πόδι του ξεχνώντας ότι τις ίδιες κάλτσες τις φοράει εδώ και μία εβδομάδα.. Πίφ!!! Γρήγορα αλλάζω θέση πρίν σκάσω.

Καί τώρα που έρχονται οι ζέστες, όλοι θα ξεπεταχτούν στις παραλίες με τις απεριποίητες ποδάρες τους, με τους κάλους και τα σπασμένα νύχια ...μπλιάχχ!

Κριτική όμως να κάνετε στα ρούχα μας, στα μαλλιά μας και στην εμφάνισή μας ξέρετε..Και ουαί σε αυτές που δεν είναι διατεθειμένες να σπάσουν τη μέση τους φορώντας γόβες 10 ποντες..

Rock chicks

Αυτό το τεστάκι το είδα στο blog της γλυκιάς Chloe, μου άρεσε τόσο που το έκανα. Και ιδού τα αποτελέσματα. Είμαι η Bjork (που μου αρέσει και η μουσική της πα-ρε-πει-πτό-ντως)..

Which Rock Chick Are You?

Εθνικός εορτασμός

Παρατηρώντας τις εθνικές μας εορτές βλέπω ότι σαν λαός γιορτάζουμε περισσότερο τις δύσκολες εποχές παρά τις εύκολες, τα λυπητερά γεγονότα απο τα εύθυμα κλπ.

Γιορτάζουμε περισσότερο το Πάσχα και τα πάθη του Χριστού, από τα Χριστούγεννα και τη γέννησή του, μας ενδιαφέρει ο θάνατος και οι επιτάφιοι απο τις γεννήσεις και τις χαρές. Επίσης γιορτάζουμε την έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, την 28/10/ παρά την λήξη του πολέμου. Ισως να είμαστε και οι μοναδικοί που δεν χοροπηδάμε την επέτειο που τελείωσε το ολοκαύτωμα του Β. Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά παρελαύνουμε για την έναρξη της σύρραξης.

Και τώρα γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 αλλά δεν γιορτάζουμε την λήξη της.

Δεν γιορτάζουμε την ημερομηνία που η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητη απο τους Τούρκους.

Αυτό όχι μόνο δεν το γιορτάζουμε αλλά δεν ξέρουμε και πότε ακριβώς έγινε. Η διδαχτέα Ιστορία είναι νεφελώδης επί του θέματος, έγινε όταν ήρθε ο Οθωνας, όταν ήρθε ο Καποδίστριας, όταν έφυγε ο τελευταίος Τούρκος απο τα εδάφη, όταν ελευθερώθηκε η Κρήτη?

Αλλά όποτε κι αν η Ελλάδα εμφανίσθηκε σαν μικρό μέν αλλά υπαρκτό κράτος, ούτε αυτό δεν γιορτάζουμε.

Δεν το θεωρούμε άραγε άξιο ενός εορτασμού?

Μιάς τουλάχιστον παρέλασης?

Γκαμέ οβέ!!

Τι σημαίνει?
Πώς φαίνεται να είσαστε όλοι σας καλά παιδιά και κοράσια απο σπίτι, με λίαν καλώς απολυτήριο και με χρηστές παρέες.
Το "γκαμέ οβέ " δεν πάει ποτέ μόνο του συνοδεύεται απο ανοιχτές παλάμες και κοσμητικά επίθετα για τη μαμά του, τη θεία του και καμμιά φορά και την Παναγία του.

Λοιπόν στα αγγλικά το γκαμέ οβέ σημαίνει game over και απαντάται σε όλα τα online παιχνίδια τύπου arcade, όταν έχετε χάσει παταγωδώς, όταν έχετε γίνει χώμα όταν σας έχουν φάει λάχανο με σκορδαλιά και τζατζίκι..
Χαμένοι, έ χαμένοι
στο διάστημα και ακόμα πιό εκεί που φωνάζετε και δέρνεσθε για τον πάκ μαν, (άλλο προϊστορικό ούφο) ή τους invaders..

Φάσεις του παιχνιδιού.

Εναρξη (εδώ όλα καλά με το κεφάλι ψηλά ο Κ. πιστεύει ότι αυτή τη φορά έχει την επιτυχία στο τσεπάκι καλού - κακού λεέι και το Πάτερ ημών..ποτέ δεν ξέρεις)

Ακολουθούν οι εξής εκφράσεις με τη σειρά

νιά νια νιά μανταλάκες ε μανταλάκες

Αν νικήσει.. ευτυχώς η κυρία στο διπλανό διαμέρισμα είναι λίγο κουφή..ΟΕΕΕ ΟΕΟ Ε (μετά τραγουδάει για την ομάδα του που παρεπειπτόντως την έχουν κάνει γραμματόσημο τα ΕΛΤΑ για να του θυμίζουν κάποιες παλιέέέές δόξες ..δεν το λέω όμως αυτό γιατί θα με φάει)

Αλλά άν δεν νικήσει, θα αργήσουμε να κοιμηθούμε.

Κάθε που βρίζει τους διάφορους γνωστούς αγνώστους πετάει στο πάτωμα και ότι τύχει να βρίσκεται στο γραφείο του με αποτέλεσμα το δωμάτιο να είναι πεδίο μάχης και κάποιος πρέπει να τα μαζέψει πρίν ο κόκκορας λαλήσει γιατί ο πρώτος που θα σηκωθεί και τα πατήσει θα σπάσει τα μούτρα του και επειδή εγώ είμαι εκείνη που σηκώνεται νωρίς..κρίμα είναι ρε παιδιά να πάω απο προϊστορικό παιχνίδι..

Αντε πιά!

Να ρθούν τα χελιδόνια
να τραγουδήσουν και τα αηδόνια

Αθωότητα

Ο Κ και η Ε είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια. Εχουνε 2 μικρά κοριτσάκια σκέτα κουκλάκια που τα αγαπάνε πάρα πολύ. Μιά μέρα που τα πήγαιναν βόλτα συνάντησαν την κομμώτρια της Ε, που σκύβοντας στο ένα κοριτσάκι του λέει

- Τι κουκλί που είσαι, εσύ σε ποιόν μοιάζεις? (Περιμένοντας το παιδί να πεί, στον μπαμπά ή στη μαμά).

Απάντηση μικρής (5 ετών)
- Η στον μπακάλη ή στον μανάβη

Μαρμάρωσαν οι γονείς της μικρής που γελούσε ανέμελα, μαρμάρωσε και η κομμώτρια και μετά ξεράθηκαν στο γέλιο..

Περιπέτειες μιάς κουζινόγατας

Εχετε γειά βρυσούλες
και εσείς νοικοκυρούλες
έχετε γειά τυρόπιττες
και εσείς μπουγατσοπούλες
έτσι και η Μ μπεί στην κουζίνα
σκουντιώνται πανηγυρικά
όλα τα κατσαρολικά

Το οδοιπορικό ενός γεύματος

Το μαγείρεμα ξεκίνησε κατά τις 11.30 το πρωϊ, έφτιαξα πίττες λιβανέζικες και ταμπουλέ, απλά πράγματα (έχω εκείνο το τραλαλά σκεύος από φαγιάνς που υπάρχει για να ακουμπάμε το κουτάλι την ώρα που τηγανίζω αλλά ποτέ δεν το ακουμπάω, μόνο το βάζω όπου μου κατέβει, ενώ έχω μία μαζωχιστική αγάπη να το βάζω στα νερά και μετά φλάτς μές το τηγάνι και μετά χλατςςςςς! λαδικά πυροτεχνήματα ΠΑΝΤΟΥ!) .
Είμαι ντυμένη πολύ μοδάτα, με πλαστική ποδίτσα (πλαστική γιατί σκουπίζονται εύκολα τα παράσημα απο το λάδι), φοράω και πλαστικά γάντια κουζίνας για να προστατεύω τα χεράκια μου βρε παιδιά. Αμ πώς!

Μην ακούω γκρίνιες μαγειρεύω πάντα σε χαμηλή φωτιά, είμαι πολύ καλύτερη απο τον πρώτο συζυγούλη που όλα ταξερε, όλα τα μάσαγε όπως τότε που ξέχασε το τηγάνι στο μάξιμουμ (γιατί μιλούσε στο τηλέφωνο) και πήρε φωτιά το λάδι και οι φλόγες γλείφανε τον απορροφητήρα απο πάνω που ήταν (γιατί απεδήμησεε) από πλαστικό που έλιωσε και έπεσαν τα λιωσίδια μέσα στο τηγάνι που έκανε τις φλογίτσες φλογάρες και άρχισε ο σκύλος να γαυγίζει μανιασμένα και να δέρνεται και έτρεξε ο λεγάμενος να δεί τι γίνεται και έβαλε τις φωνές
Μαρίνα τρέξε καιγόμαστε,
λές και εγώ θα έκανα "ΤΑ ΤΖΟΥΝ! και θα έσβηνε, ο σκύλος είχε χωθεί κάτω απο το τραπέζι και κατούραγε τα πλακάκια της κουζίνας (πολύ ιδιαίτερο σκυλί ήταν αυτό γιατί όταν φοβόταν έκανε πιπί αντί για το άλλο..πάλι καλά! ) και ανοίγει ο Μ το παράθυρο να πετάξει έξω το τηγάνι...
Μηηηηηηηηη! σε πολυκατοικία είμαστε βρέ όχι στο βλαχοχώρι σου με τον κήπο έξω, θα σκοτώσεις κανέναν άνθρωπο..
Εν τω μεταξύ να καίγεται και ο υπόλοιπος απορροφητήρας και τι έκανε ο Αγγλικός Φωτεινός Παντογνώστης (γιατί οι αντίστοιχοι υπάρχουν σε κάθε χώρα, όπως και οι Ντιούκς) παρά να πάρει μιά καράφα νερό και χλάτς να την πετάξει στις φλόγες, ενώ εγώ και ο σκύλος πεταχτήκαμε έξω απο την κουζίνα εγκαίρως
Ακούστηκε ένα ΜΠΟΥΜΜΜ, πετάχτηκε ένα μαύρο σύννεφο που κόλλησε στο ταβάνι, στα ντουλάπια, στους τοίχους τα πατώματα, κάηκε και το χέρι του Μ, ...τρέχανε οι γείτονες και χτυπάγανε τα κουδούνια.
πάλι ρεζίλι έγινες βλάξ!
Επλυνε την κουζίνα μόνος του, έβαψε και το ταβάνι με ταβανόβουρτσα 3 χέρια στο πρωτότυπο χρώμα μπέζ-άσπρο, έβαψε και τους τοίχους, όχι τι νομίσατε..ήταν προκομένο παιδί..εφ΄όσον τον κράταγες ΜΑΚΡΥΑ απο φωτιές και πλημμύρες..και κυκλοφορούσε με μαντιλοδεμένο το βα-βα του το χεράκι του για να λιώνουν οι κυρίες..

Οχι τέτοια πληζ, αρκετά βάσανε έχουμε. Τέσπα. Τηγανίσθηκαν οι πίτες, ξαναπλύθηκε το πάτωμα, έκοψα τις σαλάτες κλπ.. ήρθε ο Κ και μετά αρχισε το μαγείρεμα. Αρχοντας είναι ο μάγειρας που έχει επιτελείο απο καμμιά 10ριά δούλους, να παστρεύουν, ξεφλουδίζουν, ανακατεύουν, καθαρίζουν.. Αισθάνεται ότι εκπλήρωσε την ύπαρξή του, τώρα θα δημιουργήσει το καλύτερο μενού. Στην περίπτωσή μας εγώ είμαι η τελική συμπύκνωση των 10 δούλων, ναί η Μ με τα 10 χέρια.. Και βεβαίως ο Κ έφτιαξε το τέλειο έδεσμα.

Συμβουλή πρός τις/τους ανύπαντρους.

Μάγειρες να παντρεύεσθε. Το φαγητό σας θα είναι θεσπέσιο. Οσο για τη λάντζα έτσι κι αλλιώς εσείς θα την κάνετε, οπότε ας απολαύσετε πρώτα..

Καύσεις και εκταφές

Θέλω να μου πεί κάποιος γιατί δεν επιτρέπει η Ορθόδοξη Εκκλησία την καύση σε όποιον θέλει να καεί ανεξαρτήτως δόγματος, αλλά επιβάλει την ασέβεια της εκταφής σε όσους ζούν σε μεγάλες πόλεις ή δεν έχουν οικογενειακό τάφο.

Επιτρέπεται να χρεώνονται οι άνθρωποι το κόστος αγοράς ενός οικογενειακού τάφου (αν βρούν χώρο δηλαδή) για να ταφούν αργότερα, να φιλάνε κατουρημένες ποδιές για έναν τάφο, που θα επωμισθούν και οι συγγενείς τους σαν έξοδο συντήρησης εσαεί, μόνο και μόνο για να μην γίνει εκταφή? Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασέβεια απο την εκταφή για να μη πώ για το συναισθηματικό κόστος των συγγενών που χρειάζεται να πληρώσουν τους νεκροθάφτες να ξεθάψουν τα απομεινάρια των αγαπημένων τους και να τα κλείσουν στο οστεοφυλάκιο ΑΝ έχουν λιώσει..

Να μου πείτε και μένα σε ποιά θρησκεία επιτρέπεται να ξεθάβουν τους νεκρούς και να τους πετάνε στα κουτάκια, ενώ να απαγορεύεται η καύση που δεν μολύνει τη γή, δεν επιβαρύνει εφ όρου ζωής τους ζώντες και δεν τους περαιτέρω τραυματίζει με καταστάσεις βανδαλισμού (γιατί αν παρευρεθείτε σε περίσταση εκταφής, μπροστά στα μάτια σας μαζεύουν σάρκες και οστά και τα επανατοποθετούν σε άλλη περιοχή του Κοιμητηρίου, στα αναλλοίωτα).

Η Ορθοδοξία χρειάζεται ανακαίνιση. Αν δηλαδή θέλει να συνεχίσει να υπάρχει σαν θρησκεία των πολλών.

Κι άλλο Hummer

Πρωϊνό οδήγημα..

Περνάει απο μπροστά μας ένα Χάμερ με ξένες πινακίδες...Δεν ήταν του στρατού, σαν εκείνο που εκλάπη προσωρινά απο στρατόπεδο στην Εύβοια..όχι ανήκε σε ιδιώτη.

- "Πόσο κάνει ένα Χάμερ, Κ.?"
-"Μμμ, πολλά, περίπου τόσα..."
- "Χριστέ μου..εκεί που έδωσε τόσα πολλά για αυτό το έκτρωμα (το είχα μπροστά μου το Χάμερ σταματημένο στο φανάρι, ήταν σαν τετράγωνο ντουλάπι, κατάμαυρο και αντιαισθητικό) .......δεν έπαιρνε μία

να κάνει και την φιγούρα του ο άνθρωπος?

Oύφ!