Ναύπλιο

Στις 21/7, πήγαμε στο εξοχικό μας και κατά κάποιο μαγικό τρόπο αναρρώσαμε απο την ατέλειωτη βοή της πόλης..αφήσαμε πίσω τους σιωπηλούς αναστεναγμούς των κουρασμένων αθηναίων και βυθιστήκαμε. Η όλα ή τίποτα.

Ναύπλιο. Πόλη που συνδυάζει την ιστορία και παράδοση, ξενοιασιά και ωραία θάλασσα για όλα τα γούστα, άπειρες φυσικές ομορφιές, αρχαιολογικές εξερευνήσεις, θεατρικές παραστάσεις στην κοντινή Επίδαυρο, εκθέσεις ζωγραφικής, βόλτες στην παλιά πόλη που μοιάζει με τα σοκάκια της Νάπολης, άπειρα καλαίσθητα μαγαζάκια για αγορές ή για φαγητό και ποτό μιά πόλη κουκλί και τόσο μα τόσο κοντά στην Αθήνα πλέον..
Παλιά όμως δεν ήταν έτσι, κάποτε ήταν η πόλη των φυλακών και των βασανιστηρίων. Μπουντρούμια στο Παλαμήδι, κάτεργα στην Ακροναυπλία, φυλακές στο παλιό Τζαμί που τώρα είναι γκαλερί, εκεί καταδικάστηκε και ο Κολοκοτρώνης. Μία πόλη βογγητών και αδικίας. Τότε.

Μπούρτζι. Σαν βαρκούλα που αρμενίζει φαίνεται απο τα ζαχαροπλαστεία της παραλίας..Στο φεστιβάλ στήνεται εκεί ολόκληρο κονσέρτο με τους μαγικούς ήχους να πλημμυρίζουν τους πιστούς. Τώρα.

Κάποτε όμως δεν ήταν έτσι. Χτίστηκε απο τους Βενετσιάνους γύρω στο 1471 και χρησίμευε κατ΄αρχήν σαν βίγλα..να βλέπουν τι θέλει να μπεί στο λιμάνι. Για τον λόγο αυτό υπήρχαν αλυσίδες που το ένωναν με την πόλη..είχε και πολλά κανόνια γύρω γύρω.

Αργότερα έγινε κατοικία του δήμιου. Στην αυλή του, ήταν στημένη η καρμανιόλα. Μετά ανέλαβαν άλλοι και καθαρίστηκε και έγινε πανάκριβο ξενοδοχείο, μέχρι τους σεισμούς του '81 όπου έπαθε αρκετές ζημιές και σφραγίσθηκε. Τώρα άκουσα πώς ξανάνοιξε για περιήγηση όμως μόνο.
Ισως μετά το Παλαμήδι να είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Ναυπλίου.

Προχωρώντας πρός το Νεκροταφείο βλέπουμε το λιοντάρι των Βαυαρών σκαλισμένο στο βράχο. Το λιοντάρι μοιάζει να κοιμάται κουλουριασμένο με λυπημένη έκφραση. Το σκάλισε ο γερμανός γλύπτης Siggel κατά προτροπή του Οθωνα, εις μνήμη των Βαυαρών που πέθαναν απο δυσεντερία ή τύφο, το 1833-34. Οι ντόπιοι το λένε και "Αγγουρώον" γιατί ο λόγος του θανάτου ήταν κάποια πικράγγουρα που φάγανε οι άτυχοι Βαυαροί.

Ανεβαίνοντας το βουνό για Παλαμήδι, αν τραβήξουμε ευθεία βρισκόμαστε μπροστά στην ωραιότερη παραλία της περιοχής, την Καραθώνα. Ενας μεγάλος κόλπος με άμμο, άμμο, άμμο και αρκετή σκιά απο τους ευκαλύπτους που χρόνια πρίν είχε φυτέψει ο Ελλ. Στρατός. Ο πατέρας μου έκανε μπάνιο στην Καραθώνα όταν ήταν μικρός, μετά έκλεισε η παραλία γιατί την πήρε ο Στρατός αλλά στη δεκαετία του '70 ξανάνοιξε για το κοινό.. Η θάλασσα ρηχή με αμμώδη βυθό, πλήθος καβουράκια και πεταλίδες στον πάτο φαίνονται με τη μάσκα..πιό κάτω αστερίες ξαπλώνουν ανάμεσα απο τα φύκια.. Μιά θάλασσα πλατιά που ποτέ δεν σε αφήνει..

Σε εμάς αρέσουν τα πιό βαθιά νερά, έτσι πήγαμε πιό πέρα πρός τα βράχια, εκεί όπου αράζουν οι βαρκούλες και κάτσαμε

μέχρι που άρχισε να νυχτώνει..πώς πέρασε η μέρα..σαν άγγιγμα απο φτερό γλάρου..

Η παραλία δεν μας άφησε..εμείς κάναμε αυτό το βήμα..σέρνοντας της γυρίσαμε την πλάτη..μέχρι αύριο.

Μικρές καθημερινές ιστορίες

Η χθεσινή μέρα κύλησε αργά. Πολλές εξωτερικές δουλειές που όλες θέλανε την ώρα τους για να γίνουν. Η ώρα πάλι όταν στέκεσαι στην ουρά, κυλάει αργά. Ουρά είναι αυτή, ολοι καμωνόμαστε τους αδιάφορους όταν στεκόμαστε σχετικά κοντά στους άλλους, μπαίνοντας ίσως στον προσωπικό τους χώρο.

Πρώτη στάση Ταχυδρομείο. Παραλαβή δέματος και κάτι πληρωμές. Καλά σήμερα θα στείλετε όλοι σας δέματα, μέρες Χριστουγέννων είναι και δεν το έχω καταλάβει? Νο. 228. Στον φωτεινό πίνακα καλούν το 195, πάλι καλά, το πολύ κανά τεταρτάκι να κάτσω. Κάθομαι πίσω. Μπροστά μου δύο κύριοι, μάλλον αρκετά γνωστοί. 55άρηδες στο νερό. Λίγη κοιλίτσα επιμελώς σκεπασμένη, γκρίζα μαλλιά αραιά εδώ και εκεί. Χωρίς να θέλω, ακούω μέρος της κουβέντας τους..

"Βάζω που λές τους χρωματιστούς φακούς, φοράω το σφιχτό μποξεράκι που σου είπα, απλά ρούχα και πάω στο κλάμπ.. Μαλάκα, για πότε τις ρίχνω..μιά ματιά με τις ματάρες μου και μένουν ξερές να γλαρώνουν.. και μετά σέξ στο ημίφως χαμπάρι δεν παίρνουνε, έχουν μείνει στο μύθο" Δεν πιστεύω στα αυτιά μου, ΑΥΤΟΣ να ρίχνει την κάθε γκόμενα, ΑΥΤΟΣ με τις ρυτίδες, την κουρουπίτσα και το συνηθισμένο λούκ.. Μιά ιστορία δημιουργείται μέσα στο μυαλό μου, χαρτί και μολύβι αμέσως.. θέμα illusions.

Μετά πάω για τράπεζα, άλλη ουρά εκεί, όρθιοι σαν μπριτζόλες στον γάντζο στεκόμαστε, ακίνητοι και αγέλαστοι, κανείς δεν μιλάει, τι να πεί και σε ποιόν..σκέφτομαι την κα Π και την καταννόηση. Μεγάλη στην ηλικία, κοντά 85, κάνει τα δικά της γιατροσόφια, τις δικές της εξετάσεις, χωρίς να θέλει να πάει στο γιατρό, νομίζει ότι τα ξέρει όλα, όμως κάποια στιγμή διαπιστώνει με τον κακό τροπο ότι την πάτησε.. και τα γιατροσόφια δεν έπιασαν.. βοήθεια, ένα γιατρό, τη 12 ώρα.. Ο Μάρκος μου το είπε "οι μεγάλοι χρειάζονται χώρο, χρόνο και κατανόηση απο τους μικρούς", συμφωνώ, έλα όμως που μου έρχεται να κάνω μικρούς φόνους, όταν τη βλέπω να πασαλείβεται σαχλαμάρες για να φύγει η αναφυλαξία που μπορεί να προέρχεται απο τη βαφή, τη γάτα, κάποιες τροφές, κάτι τη τσίμπησε, κάτι τι που μόνο ο γιατρός μπορεί να πεί.. Το βουλώνω όμως για χάρη της κατανόησης.. Ας το πάρει το κύμα..

Επειτα φαρμακείο.. άλλη ουρά εκεί. Ο φαρμακοποιός έχει γίνει φίλος, δάσκαλος, σύμβουλος, συντρέχει, προσπαθεί.. ευτυχώς που η προσωπικότητά του βοηθάει, σε προσκαλεί να μπείς στη επιχείρησή του, όμως θυμάμαι τον πατέρα του. Μορφή στο Π. Φάληρο. Απίθανος. Αθυρόστομος μέγας εφ' όσον τον έπαιρνε.. όχι όμως πρόστυχος, κύριος. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην τον είχε πειράξει.. Εμπαινες στο φαρμακείο του και δεν ήθελες να φύγεις. Το τι έλεγε δεν λέγεται, για την πολιτική, την καθημερινότητα, ανέκδοτα σύννεφο. Είχε και καρέκλες και ένα τραπεζάκι για τους μόνιμους.. νομίζω ότι έφτιαχνε και καφέδες στα ιδιαίτερα. Το καλύτερο ήταν όταν καμμία κυρία ήθελε να της κάνει ένεση..τους έβγαζε όλους έξω, κατέβαζε τις κουρτίνες "Τώρα Χειρουργώ!" έλεγε.. και την επομένη έκανε διάλεξη για τα γυναικεία οπίσθια και τη γλύκα τους..

ΚΕΠ. Εχει αλλάξει το σέρβις. Ανάλογα πάει με τον υπάλληλο. Αν πέσω σε σωστούς υπαλλήλους που σέβονται τον εαυτό τους η δουλειά μου θα γίνει. Χθές όμως έπεσα στον κύριο Πολυθρόνα. Αδύνατον να σηκωθεί. Ο πισινός του φαίνεται είχε κολλήσει με το ύφασμα. Οχι δεν ήταν χοντρός. Στοχαζόταν. Καθόταν ευθυτενής, μασώντας τον μύστακα και ατένιζε το άπειρο. Μιά απλή βεβαίωση, το γνήσιο της υπογραφής.

"Μήπως μπορώ να έχω ένα φωτοαντίγραφο για την δεύτερη βεβαίωση"? ρώτησα

"Μαϊστα, να πάτε δύο δρόμους πιό κάτω, απέναντι απο το Δημαρχείο έχει φωτοτυπικό", λέει

"Μά πίσω σας είναι το φωτοτυπικό, μήπως θα ήταν εύκολο, θα σας πληρώσω τη φωτοτυπία"..λέω η αδαής.

"Αδύνατον. Δεν βγάζω φωτοτυπίες.. είπε ο Πολυθρόνας..

Ετσι απευθύνθηκα σε μία κοπελλιά (καθισμένη σε καρέκλα) δίπλα που βεβαίως μου έβγαλε την φωτοτυπία και μου την σφράγισε αντίστοιχα.

Πάω για το σπίτι.. πέρασα και απο τον Κινέζο και πήρα ένα μπλουζάκι, 3 ευρώ.. πολύ καλή τιμή..

Πατρίδες

Αν δεχθούμε το σκεπτικό ότι όλοι οι λαοί δικαιούνται να έχουν μία πατρίδα και να ζούν στα εδάφη των προγόνων τους, φαντάζομαι ότι μας βρίσκει όλους σύμφωνους.
Πόσοι όμως λαοί το έχουν πετύχει αυτό στον σύγχρονο γεωγραφικό χάρτη?
Πάρα πολλοί. Σωστό. Οχι όμως όλοι.
Σιγά σιγά ίσως όλοι να το αποκτήσουν. Ισως

Κάποιοι λαοί μείνανε στα εδάφη των προγόνων τους. Οι τυχεροί.
Αλλοι περίμεναν χρόνια ωσπου να το πετύχουν και τελικά με ή χωρίς εξωτερική βοήθεια, το πέτυχαν.
Αυτοί οι τελευταίοι όμως θα πολεμήσουν με νύχια και με δόντια για να ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ την πατρίδα τους. Αλώβητη.

ΟΜΩΣ
Σε μερικές περιπτώσεις το να κρατήσεις κάτι μπορεί να επιφέρει τη δυσαρέσκεια στις γείτονες χώρες. Να μη σε θέλουν, βρε παιδί μου. Ούτε εσένα να θέλουν ούτε τους συμμάχους σου.

ΟΠΟΤΕ
Εχουμε συνεχή πόλεμο. Με μικρές διακοπές. Οι εμπλεκόμενοι υποφέρουν, πεθαίνουν τα παιδιά τους και οι γυναίκες τους. Καταστρέφονται οι πατρίδες τους και ο θυμός αυξάνεται.

Θα σταμάταγε η συνεχής σύρραξη αν κάποιοι λαοί δεν αποκτούσαν πατρίδα? Η την έχαναν στη διαδρομή?

Είναι όμως δίκαιο αυτό?
Είναι όμως δίκαιο να πεθαίνουν και οι μέν και οι δέ?

Στο όνομα της πατρίδος?

(Δεν είμαι ΥΠΕΡ των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων, των Εβραίων και των συμμάχων τους.

Είμαι ΚΑΤΑ της οποιαδήποτε Βίας, είτε γίνεται στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα της πατρίδας. )

(Το να βρίζουμε και να καταριώμαστε κάποιους λαούς ότι προκαλούν τον όλεθρο σε κάποιους άλλους γείτονές τους, δεν λύνει το θέμα της πατρίδας. Αν αμφισβητούντο οι πατρίδες των Βαλκανίων, τα ίδια δεν θα γινόντουσαν και εδώ?)

Μαρίνα

Σήμερα είναι η μέρα μου. Η μέρα της γιορτής μου.
Το κέρασμα, για όλα τα γούστα ελπίζω, φρουτάκι, καφέ γλυκάκι.

Νερό και Γή

Το νερό με μαγεύει, με ξυπνά και με χαϊδεύει όταν κατακουρασμένη βυθίζομαι στα απαλά του χέρια και σαν μαλακά σεντόνια με αγκαλιάζουν..έχω κοιμηθεί πάνω στο κύμα, ένα στρώμα με ένα σώμα, επικίνδυνο λένε οι μη γνωρίζοντες.. ναί αλλά συναρπαστικό..

Αυτό το ταξείδι είχε εναλλαγές χρωμάτων,
Το μπλέ της Χαλκιδικής, ευτυχώς ο βυθός δεν ήταν μόνο άμμος, είχε και φύκια, είχε ζωή.. δεν είχα μάσκα, αλλά δεν πειράζει..φτάνει που υπήρχε και που μπόρεσα να κάνω αυτό το ένα μπάνιο.




Βόλβη, υδροβιότοπος. Μείναμε εδώ λίγο παρόλλο που θα ήθελα να μείνω μερικές μέρες.. οι ξένοι όμως έχουν και δένδρα και ποτάμια και λίμνες στις χώρες τους, δεν ενδιαφέρονται για χήνες και πουλιά. Ούτε για εγκαταλελειμένες ψαρόβαρκες με γλάρους..και ερωδιούς

Ελευθερές, σταματήσαμε για λίγο, για μιά ματιά στη θάλασσα, τη μύρισα, την είδα αλλά δεν προφταίναμε..ίσως μία άλλη φορά.

Θέα απο το παράθυρο του ξενοδοχείου στη Καλαμπάκα.. Μέσα απο τα κάγκελλα ονειρεμένη η γή, η αντίθεση, δένδρα, ήλιος, πράσινο

Φωτογραφία απο την παλιά πόλη της Καβάλας, πρώτο πλάνο το Ξενοδοχείο Ιμαρέτ (που ήταν παλιά πτωχοκομείο και ορφανοτροφείο) δεσπόζει αμίλητο. Δεν προσκαλεί, ούτε απωθεί. Απλά υφίσταται.

Αρχαιολογικός χώρος στους Φίλιππους. Λιώσαμε τα ποδαράκια μας, να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε, να πιάσουμε λίγο τις ρίζες μας. Οτι πιάσουμε, ότι καταλάβουμε

Και τέλος τα Μετέωρα. Πρώτη φορά που τα πλησίασα τόσο κοντά. Σχεδόν απο κάτω. Αδύνατον να ξεκολλήσω, αν δεν σκοτείνιαζε θα ανέβαινα όλα τα σκαλιά.. αρκεί να τα πλησιάσω..Μαγεία.

Ταξίδι

Από Θεσσαλονίκη σε

Καβάλα. Μείναμε 2 μέρες. Πήγαμε περπατώντας στην παλιά πόλη, που ήταν πολύ γραφική, φάγανε φρέσκο ψαράκι, τσακωθήκαμε λίγο με τους ντόπιους που δεν φημίζονται για τους τρόπους τους, ιδιαίτερα (στους τουρίστες που έρχονται να σας τα ακουμπήσουν ρεεεε) σε αθηναϊκές πινακίδες, είδαμε και το Ιμαρέτ που μας έχουν φάει τα αυτιά οι φίλοι μας, φάγαμε λιχουδιές πολλές και την άλλη μέρα πήγαμε

Κομοτηνή. Την Ξάνθη την παρακάμψαμε, ίσως να μπορέσουμε να πάμε του χρόνου. Η Κομοτηνή γεμάτη κόσμο, ως επί το πλείστον τουρκάλες που σέρνοντας μικρά παιδιά ψώνιζαν μετά μανίας.. Ψιλοχαθήκαμε στους μαχαλάδες, μπορέσαμε όμως να αγοράσουμε τοπικές λιχουδιές, λουκούμια, στραγάλια, καφέ, κάτι μυρωδικά που μου γυάλισαν, χωθήκαμε σε έναν τούρκικο καφενέ (μόνο για άντρες) μας αγρυοκύτταξαν λίγο, εμείς κάναμε τους άσχετους, για να δοκιμάσουμε γνήσιο τούρκικο καφέ..πήρα και λίγο σαλεπάκι..ήδη ονειρεύομαι τις κρύες βραδυές που θα το απολαμβάνω.. Οι Ιρλανδοί φίλοι μας αγόρασαν έναν αργιλέ και μυρωδάτο καπνό με αρώματα μήλου, βερύκοκου, μπανάνας (μπλιάχχ!) για να καπνίζουν στην πατρίδα τους και μετά μου ζήτησαν να εντοπίσω ένα original τουρκικό φέσι..αντε να εξηγήσεις ότι δεν υπάρχουν φέσια (σαν καπέλα, γιατί χρηματικά..), δρόμο να παίρνουν, δρόμο να αφήνουν, να ρωτούν για το φέσι φάντασμα..να μας στραβοκυτάζουν οι ντόπιοι..πάμε να φύγουμε τους λέω, θα φάμε ξύλο.. με τα πολλά βολεύτηκαν με μαντήλες που αγόρασαν σε ένα μαγαζί, να τις κάνουν τραπεζομάντηλα (!!!!) . Σταματήσαμε κάπου και φάγαμε πατάτες τηγανιτές..σκέτη γλύκα. Πουθενά δεν έχω φάει τέτοιες πατάτες..

................................................΄

Στο ενδιάμεσο κάναμε κάποιες βουτιές στη Χαλκιδική, στην Ψακούδια μιά θάλασσα τεράστια, απέραντη και ζεστή σαν σούπα..

Περάσαμε και απο τη Βόλβη, όπου σταματήσαμε να φωτογραφήσουμε τη γαλήνη του υδροβιότοπου, τα άφοβα πουλιά και το μπλέ..

Βεργίνα. Ο θησαυρός των θολωτών τάφων ασσύληπτος. Μπήκαμε μέσα στα σκοτάδια και φωτίστηκαν τα μάτια μας απο το μεγαλείο, το χρυσάφι που μοναχικά τοποθετημένο σου έκοβε κάθε όρεξη για κουβέντα.. τα μάτια ατένιζαν με δεος το παρελθόν..Μόνο για τη Βεργίνα άξιζε όλο αυτό το ταξείδι..

Ο σκοπός ήταν απο τη Βεργίνα να πάρουμε την Εγνατία Οδό ως τα Γρεβενά, μετά την παλιά Εθν. Οδό ως τη Καλαμπάκα όπου θα μέναμε μία νύχτα. Η Εγνατία όμως ήταν κλειστή λόγω έργων, μας είπαν, έργα που είχαν αποφασίσει απο δικού τους και ξέχασαν να μας το πούν στη Θεσσαλονίκη όταν ρωτήσαμε.. έτσι γυρίσαμε πίσω, πήραμε τον παλιό δρόμο Θεσσ-Αθήνα μέχρι τη Λάρισα, μετά Τρίκαλα και τέλος Καλαμπάκα..

Οι όγκοι των Μετεώρων αντάμειψαν την όποια ταλαιπωρία..αυτές οι αετοφωλιές πάνω στις κορυφές φτιάχτηκαν για να συνομιλούν οι κάτοικοί τους με τους αγγέλους.. Αίσθηση γαλήνης και υπέρτατης δύναμης. Δεν είχαμε χρόνο να ανεβούμε τα σκαλιά, σκοτείνιαζε. Ισως μιά άλλη φορα.

....................................................

Την άλλη μέρα άρχισε η επιστροφή πρός Αθήνα. Οσο πιό αργά μπορούσαμε. Από Τρίκαλα, πήγαμε Καρδίτσα, κάτσαμε λίγο εκεί, μετά Λαμία, στρίψαμε δεξιά πρός Παρνασσό, υπέροχα δροσερά ήταν τα βουνά, στο υψος της Γραβιάς έβρεξε κιόλας, Αμφισσα, Ιτέα. Μετά πήραμε την παλ. Εθν. Οδό, Θήβα, Ερυθρές, Κιθαιρώνας, Μάνδρα, Αθήνα...

Περάσαμε πολύ όμορφα στην εκδρομούλα μας

ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΕΒΑΖΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΛΛΑ Ο ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΑΡΝΕΙΤΑΙ...Γκρρρρ!

I'm back!!!

αφού καλύψαμε 2.229 χλμ σε μία εβδομάδα... σώοι και αβλαβείς.. φορτωμένοι με άπειρα καλούδια, πολλές φωτογραφίες, ωραίες στιγμές και μερικά νεύρα..επόμενο είναι όταν οδηγείς στη Β. Ελλάδα..με αθηναϊκές πινακίδες..

Πήραμε ένα σωρό σουβενίρ, γιατί μας αρέσει να σταματάμε στο κάθε μέρος και να δοκιμάζουμε τις τοπικές λιχουδιές.. και μετά να θέλουμε να τις πάρουμε και μαζί μας να τις δοκιμάσουν και οι γνωστοί μας...

Τυπικοί τουρίστες, με τις Αμαλίες και τα τσαρουχάκια..

Αμ! Πώς!

(Διαβάζω το εκπληκτικό βιβλίο του Ρ. Φλάναγκαν "Ημερολόγιο Ιχθύων" εκδ. Αγρα και ακούω τους Queen "Bohemian Rhapsody" αν θέλετε να τους ακούσετε και εσείς κυττάξτε στο sidebar)

Bye

Φεύγω για λίγες μέρες..

θα τα πούμε με φωτός και κλπ, όταν γυρίσω..

Θερμοπληξία

προχθές.
Πιθανοί λόγοι

• έσκασα που πήγα άδικα ΚΤΕΟ, απο την μαλακία τους έχασα μία ολόκληρη μέρα..
• έσκασα που πήγα το αυτοκίνητο στο σέρβις (ενώ δεν ήταν η εποχή να πάει) κατά πολλά χλμ, νωρίτερα γιατί φοβόμουνα τον λύκο του ΚΤΕΟ
• έφαγα πολύ ήλιο και λόγω χρώματος του δέρματος (πολύ άσπρο), δεν τον σηκώνω
• κάτι άλλα που δεν θυμάμαι

έτσι προχθές πότε μούσκευα στον ιδρώτα και πότε τουρτούριζα..έκανα και πυρετό..

Χθές το βράδυ, μέσα

Σήμερα μέσα...

Ούφ!

KTEO και το ΚΑΛΟ συναπάντημα

Το ραντεβού για το ΚΤΕΟ ήταν σήμερα στις 10.30-11.00 το πρωϊ, το είχα κλείσει αργά για να μην έχει κόσμο. Φθάνουμε εκεί με τον πεθερό και στεκόμαστε στο περίπτερο της εισόδου για να μας μπάσουν. Οταν λέω περίπτερο, εννοώ αληθινό περίπτερο είναι το κτίσμα..οι εφημερίδες μόνο του λείπουν. Εκεί είχε μία κοπέλλα μπροστά σε μία οθόνη του Πισιού (άλα της μοντερνοποιηθήκαμε) και άλλους 3 νωματαίους. Να την βοηθάνε. (Μου θύμισαν το ανέκδοτο με τον Πόντιο, πόσους Πόντιους χρειάζεται για να αλλάξουν μία λάμπα, ...6, ένας αλλάζει τη λάμπα, 2 κρατάνε τη σκάλα και οι άλλοι περιμένουν το ρεύμα να έρθει.. ). Ο ένας ήταν απέξω και έκανε τσιγάρο, ο άλλος έπαιρνε την άδεια κυκλοφορίας και της διάβαζε τον αριθμό του αυτοκινήτου για να δούν το ραντεβού και ο τρίτος, έπινε φραπέ μέσα στο περίπτερο. Ολοι τους ευγενέστατοι..

Μόνο που ενώ ο αριθμός στην άδεια ήταν ΥΗΚ, εκείνοι με είχαν γράψει ΥΖΚ.. και τώρα, ? Γουάτ? Μείζον πρόβλημα..να πάτε στον διευθυντή να το λύσετε στα νέα μας γραφεία.. Περνάμε μέσα στα νέα κτίρια, η κυρία που σφουγγάριζε την είσοδο και πέταγε παντού χλωρίνες ήταν ευγενεστάτη, ευθεία και όλο δεξιά, πρώτος διάδρομος αριστερά, ευθεία, γραφείο νο. 3. Δρόμο πέρνουμε, δρόμο αφήνουμε προχωράγαμε..πόρτες εδώ φρεσκοβαμμένες, πόρτες εκεί, νούμερα πουθενά.. κάτι θα έχουν τα μάτια μου..

"πατέρα βλεπετε εσείς νούμερα",

"ναι πολλά με δύο πόδια βλέπω"...

φθάνουμε τελικά στο γραφείο του διευθυντή, φυσικά έλειπε, περιμέναμε, εμφανίζεται ένας τύπος με καρώ πουκάμισο, καπρι παντελόνι και σαγιονάρες, εμείς περιμέναμε, "τι θέλετε?" μας ρωτάει..ήταν ο διευθυντής. Του εξηγούμε...

"Α! Για το θέμα σας να πάτε στην Γραμματεία, να γράψετε αίτηση και μετά εδώ. Γραφείο Νο. 8". (Εδώ δεν βιάζονται...αργά-αργά πηδάν τα πρόβατα τους φράχτες)

(Θυμήθηκα εκείνον τον Αστερίξ που είχε πάει να καταταχτεί στις Ρωμαϊκές Λεγεώνες και τον πήγαιναν απο γραφείο σε γραφείο).

Βρίσκουμε τη γραμματεία όχι επειδή είχε νούμερο η πόρτα, δεν είχε καν πόρτα γιατί τη βάφανε, πέφτουμε σε έναν ευγενέστατο υπάλληλο που όταν άκουσε το πρόβλημά μας γέλασε και είπε "αυτό είναι μόνο? Α! Καλά!" και μας παρέπεμψε σε μιά γλυκιά κυρία η οποία μας έρριξε τη βόμβα.

"Μας συγχωρείτε λάθος εγγραφή. Τώρα περνάνε τα ΥΖΚ το δικό σας δεν θα περάσει νωρίτερα απο τις 31/12/2006. Αποκλείεται να κάνετε τώρα τον έλεγχο, δεν έχει νόημα. Πάρτε ένα σφραγισμένο χαρτί μήπως σας σταματήσει η τροχαία και απο το νέο έτος τα λέμε". Και μας ξαπόστειλε. (Τι να πώ τώρα? Για το λάθος, το πρόβλημα που δημιουργήθηκε χωρίς λόγο, το χάσιμο χρόνου, την αδιαφορία τους..ότι και να πώ λίγο είναι. Βέβαια ξεπέρασαν κάπως την κάφρικη συμπεριφορά προς τις γυναίκες..κάτι είναι και αυτό..παρόλλο που βάλανε στην κοπέλλα 3 νωματαίους να τη προσέχουν..πάλι χοντρές πατάτες έκανε..Δεν μαζεύεται το Δημόσιο και πάντα ο πολιτης την πληρώνει)

Μετά πήραμε την λεωφόρο Αλίμου και μετά την Λεωφ. Χεσιδώνος (γιατί στο ΚΤΕΟ δεν με έπιασε η κοιλιά μου καθόλου, με θυμήθηκε όμως όταν φύγαμε)...κάναμε κανά 2 στάσεις, πήραμε και παγωτό όπου το φάγαμε στο σπίτι των πεθερικών μου...

Αυτάάάάά!

ΚΤΕΟ και το κακό συναπάντημα

Αύριο περνάει το αυτοκίνητό μου έλεγχο απο τα ΚΤΕΟ. Για πρώτη φορά το συγκεκριμμένο αυτοκίνητο. Δεν θέλω να πάω. Οποτε πηγαίνω με πιάνει η κοιλιά μου και οι τουαλέττες είναι ιδιαίτερα βρώμικες. Απο εδώ το πήγα, απο εκεί το πήγα να καθυστερήσω, έφαγα τελικά πρόστιμο και δεν με παίρνει άλλο. Εχετε γειά βρυσούλες...και σφιχτό ρύζι να φάω σήμερα, το κόψιμο δεν το γλυτώνω..

Με το παλιό αυτοκίνητο που είχα, είχα περάσει ΚΤΕΟ 3 φορές. Οι δύο πρώτες απο ατυχείς έως χάλια μαύρα. Κώλος έγινα με τους ΚΤΕίστες που μάλλον θεωρούν ότι οι γυναίκες είναι 5ης, 10ης και 100στής κατηγορίας πιό κάτω ακόμη και απο τις φλάντζες.. δεν λέω ζάντες γιατί αυτές έχουν πολύ high κάρμα, υπάρχουν διάφοροι που δίνουν τα χίλια όσια για τις ζάντες τους..που τις βλέπουν άλλοι άντρες μόνο, καμμία γυναίκα δεν ασχολείται με ζάντες..με τσάντες ναί, πολύ..με ζάντες, φλάντζες κλπ...χαιρετίσματα. (Τι στο διάλο είναι οι φλάντζες και πού μπαίνουν - πέρα απο το γνωστό σε σας μέρος?) . Σημειώστε ότι ΠΑΝΤΑ πρίν περάσω ΚΤΕΟ περνάω απο το συνεργείο του αυτοκινήτου για έναν έλεγχο.

Την πρώτη φορά που πήγα σαν ερίφιο για σφάξιμο, πήγα νωρίτερα απο το ραντεβού μου που ήταν νούμερο 22 και βρήκα μία ουρά 100 αυτοκινήτων μπροστά. Αφήνω λοιπόν το αμάξι και φθάνω στην είσοδο και κάνω του διαόλου τη φασαρία πώς ενώ έχω το νο. 22 θα μπώ μέσα 353η". Που ήρθα απο τα άγρια χαράματα και βρίσκω μπροστά μου κάτι άσχετους χωρίς νούμερα..άντε να μου εξηγήσει ο υπεύθυνος ότι οι εμβόλιμοι είναι επαγγελματίες...(και εγώ εργάζομαι..) ..και εσείς βεβαίως εργαζεσθε αλλά είναι ταρίφες που βιάζονται να βγάλουν το μεροκάματο..φωτιά και λαύρα εγώ..τους βγάλανε λοιπόν όλους έξω και πέρασαν τα νούμερα με τη σειρά ως την πριμαντόνα του 22 (αυτό το κάνανε για να σκάσω όχι γιατί λιγωθήκανε απο την περίσσεια ομορφιά μου)... Περνάω λοιπόν μέσα, αφήνω το αυτοκίνητο στην ουρά και πάω να πληρώσω και εκεί τα είδα όλα.. 3 ουρές. Μία για να πάρεις τα χαρτιά, μία για να πάρεις άλλα χαρτιά και μία για να δώσεις όλα τα χαρτιά και να πληρώσεις... 2 ώρες έκατσα εκεί... Και βέβαια πέρασα απο τον έλεγχο....μαντέψτε με τι σειρούλα!! 353η.. κότα έ κότα!

Την δεύτερη φορά είχα περισσότερη υπομονή, έφθασα μέχρι τον τελικό έλεγχο αλλά δεν καταλάβαινα την γλώσσα των τεχνικών όταν μου έλεγαν "τσ τσ τσ αριστερά, φέρτο, όλο, τσ τσ τσ δεξιά, κι άλλο, με τη μία, δώστου κλπ) και έκανα μάλλον κακή εντύπωση και κάνανε εξονυχιστικό έλεγχο στα άσχετα και μη επουσιώδη, όπως λαμπάκια, φωτάκια κλπ. αλλά κάτι είχε πάθει το πίσω φωτάκι του φρένου και δεν άναβε την ώρα που το εξέταζαν και ενώ τους έδειχνα τα χαρτιά ότι την προηγούμενη είχα κάνει σέρβις...αυτοί τίποτα, μέχρι που τους κέρασα μία εικονική μπύρα, με 20 σουβλάκια και με πέρασαν.

Την τρίτη όμως φορά πήρα τον πεθερό μου μαζί. Ενώ κάθισα στην ουρά του δεινόσαυρου για να βγούν τα χαρτιά, των χαρτιών, ώ χαρτιά! στην διάρκεια των οποίων βγήκα απο την ουρά καμμιά 10 φορές γιατί με καλούσε σε προσοχή το έντερο και δεν έπαιρνε αναβολή, ο πεθερός μανουβράριζε το αμάξι στα κενά ώστε να προχωράει πρός τον έλεγχο.

Και όταν βλοσυρός ο τεχνικός το έβαλε πάνω στα κολοκύθια αυτά που σηκώνουν το αυτοκίνητο ψηλά, κάτι σαν γρύλλους και απο κάτω έχει μία τρύπα όπου εξέχει η κεφάλα ενός άλλου τεχνικού, όλα τα λαμπάκια άναβαν κανονικά...έτσι το βρήκε το αυτοκίνητο πολύ της αρεσκείας του

και δεν χρειάστηκε να τον κεράσω κι άλλες μπύρες. Και η παρουσία του πεθερού βοήθησε πάρα πολύ γιατί του έκοψε του μαλάκα τον βήχα απο την αρχή, έχει τον τρόπο του ο πεθερός από τότε που ήταν Στρατηγός και που χεζόντουσαν όλοι .. Ετσι ευγενικά ο ευτράπελος κόλλησε ένα στρογγυλό αυτοκόλλητο στην πινακίδα μου και με ξαπόστειλε, μυστικά προσευχόμενος να μην με ξαναδεί μπροστά του..γιατί όλως τυχαίως με είχε θυμηθεί τότε που είχα κάνει τη φασαρία..

Φέτος όμως που θα πάω μάλλον δεν θα με θυμάται, έχω ξανθύνει το μαλλί, έχουν περάσει και κάτι χρόνια.. άσε που μπορεί να είναι σε άλλο πόστο.. θα πάρω όμως και τον πεθερό μαζί, καλού κακού..

Σήμερα έχω μαγειρέψει κοτόπουλο και ρύζι. Μήπως στουμπώσω γιατί οι τουαλέττες στα ΚΤΕΟ δεν βλέπονται. Ούτε ένδειξη δεν έχουν μπροστά στην πόρτα αλλά έτσι κι αλλιώς σε καθοδηγεί η μπόχα απο μόνη της...

Ελα ρε Χαραλάμπη..

Χτές πήγαμε σε ένα γάμο.
Ηταν ευκαιρία να δούμε φίλους και γνωστούς και να χαρούμε.
Εντάξει υπήρχε και μία πανεμορφη νύφη (όπως όλες οι νύφες όλου του κόσμου), ενα χαριτωμένο ζευγάρι, οι γονείς περήφανοι και ευτυχισμένοι (έχω πάει σε γάμους που οι γονείς και όλο το σόϊ του γαμπρού ήρθαν ντυμένοι στα μαύρα - χάνω τον γιό μου ωρέέέ - άσε μία φορά που κάποια μητέρα γαμπρού έκλαιγε κιόλα, όχι απο συγκίνηση, από νεύρα) λάμπανε αυτοί οι άνθρωποι που πάντρεψαν και την δεύτερή τους κόρη..τα σπάσανε κυριολεκτικά και χόρεψαν μέχρι πρωϊας..Και εμείς φυσικά δεν πήγαμε πίσω..(γράφω αυτά ενώ τα πόδια μου κάνουν ποδόλουτρο).


Ηταν ευκαιρία να δούμε και μακρινούς συγγενείς που όπως έχουμε καταντήσει μόνο σε γάμους, βαπτίσεις και κηδείες τους βλέπουμε παρόλλο που έχουν εφευρεθεί τα τηλέφωνα, τα κινητά, τα Πισιού και οι συγκοινωνίες..

Ηρθαν απο όλα τα μέρη της Ελλάδας για να γιορτάσουμε όλοι μαζί..
Εντάξει μερικοί απουσίαζαν...είτε δεν μπορούσαν ..είτε είχαν τσακωθεί με κάποιους άλλους που θα παρευρίσκοντο και απο το να κάνουν επεισόδιο (εγώ δεν κάθομαι μαζί με αυτόν τον γρουσούζη που έγινε η αιτία και έγινε εκείνο...έκανε ετούτο..., ή όταν σου δάνειζα τα λεφτά ήμουνα καλός, τώρα όμως με έβαλες να κάτσω πίσω-πίσω..) ή ήρθαν και άλλαξαν θέση για να μην βλέπουν κάποιους αντιπαθητικούς..ή κρύφτηκαν να μην χαιρετισουν κάποιους άλλους στις τουαλέττες της Εκκλησίας..(Το αιώνιο ερώτημα "καλά έχουν οι Εκκλησίες τουαλέττες?"Γιατί βρε παιδιά, άμα τον πιάσει τον παπά κόψιμο, τι θα κάνει, ή μάλλον που θα τα κάνει?).

Οι άλλοι βέβαια κάνουν πως δεν βλέπουν τους ταραξίες ούτε και τους ακούνε, βεβαίως σε ένα σόϊ Ελληνικόν ουδέν κρυπτόν υπο τον ήλιο, πόσο μάλλον από τις διάφορες θείες που για αυτό το λόγο ήρθαν...(αν δεν ήταν το κουτσομπολιό, θα ξόδευαν για ένδυση, περικεφαλαία δηλαδή κομμωτήριο, μπιζού, γόβες κλπ..) για τη νύφη θα ερχόντουσαν..σιγά. Ξύπνα άνθρωπέ μου, που ζείς.

Μου αρέσει αφάνταστα η ελληνική οικογένεια, με τα παιδάκια να τρέχουν γύρω-γύρω ξένοιαστα, τις γιαγιάδες παντού και πάντα, τα αθώα-λιγώτερο αθώα-παν-κάκκιστα κουτσομπολιά, τις συγκρίσεις των υφασμάτων, γαμπρών, την ανταλλαγή πληροφοριών (αυτή δεν πήρε το γιό της Ζουρλοπούλου που τελικά παράτησε τον άνδρα της και έφυγε με μία γυναίκα γιατί είναι της μόδας το ομοφυλο..λεσβο..πως το λένε τον ποταμό, και προσεβλήθει το πεθερικόν σόϊον και πήγαν να τους τα χαλάσουν.., πώ, πώ ποσο πάχυνε η Τ.. μπόγος έχει γίνει και γέρασε, πατσαβούρα το πρόσωπό της..είναι μεγάλη..θάναι τουλάχιστον 55, δηλαδή 7 χρόνια μικρότερή μου..γκούχ, γκούχ..Χριστός! ).

Οποτε γίνεται κάποια οικογενειακή συγκέντρωση πετάω τη σκούφια μου να πάω.. Απο τις πρώτες που ενώ δεν μεταδίδω πληροφορίες γιατί δεν συμμετέχω ενεργά σε κοινωνική κριτική, ακόμη τα αυτάκια μου τα έχω. (αν και απ' ότι μου είπε ο Ωρυλά, αν πάω έτσι και ακούω τη μουσική στη διαπασών, θα τα έχω μόνο σαν οντότητες και το λειτουργικό κομμάτι θα γίνει καπνός...ούφ! ).

Αθάνατη Ελληνική οικογένεια

Αντε και καλά στέφανα to whom it may concern.

Μη μου τους κύκλους τάραττε!

Οταν ο λαός δεν εμπιστεύεται το Κράτος είναι γιατί το τελευταίο πάντοτε προσπαθούσε να εξαπατήσει τον πολίτη. Αυτό δεν έγινε απο τότε που ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος, έχει πιό παλιές ρίζες. Εγινε απο τότε που οι υποδουλωμένοι δυσπιστούσαν στην Οθωμανική διοίκηση.
Αυτή η δυσπιστία έχει μπεί μέσα στο πετσί του Ελληνα και δεν λέει να φύγει. Αυτή είναι και η βασική διαφορά μας απο τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, εκείνοι έχουν μάθει να εμπιστεύονται το Κράτος που αντίστοιχα σέβεται τον πολίτη.

Οταν δεν υπάρχει αυτή η αλληλο-εμπιστοσύνη μεταξύ πολίτη-κράτους, το έθνος πάει για φούντο. Γιατί όλες οι νέες προτάσεις της όποιας κυβέρνησης θα κριτικάρονται ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ και θα αναιρούνται. Οποια στάση να κρατήσει το Κράτος δεν θα πείσει, ακόμη και αν έχει το δίκιο στο τσεπάκι του.

Αντίστοιχα καμμία αλλαγή δεν θα γίνει δεκτή απο τον δύσπιστο πολίτη. Που έχει μάθει να μην κάνει τίποτα, να μην προσπαθεί, να μη δέχεται γιατί κατά βάθος φοβάται μη χάσει τα κεκτημένα, μη του την φέρουν.

Το μέλλον?

Ποιό μέλλον?

Δεν υπάρχει κανένα μέλλον στα κράτη που δεν επενδύουν στους πολίτες αλλά τους θυμούνται παραμονές εκλογών μόνον, τις άλλες μέρες τους έχουν γραμμένους ή ακόμη χειρότερα "αποφασίζομεν και διατάσσομεν"...

Επίσης καμμία εξέλιξη δεν υπάρχει σε αυτόν που δεν θέλει να κάνει ένα βηματάκι πάρα πέρα. Που θέλει να βλέπει ώς την άκρη της μύτης του

Εχετε γειά βρυσούλες

Για την Ελλάδα λέω κρίμα.

Κάτι περίεργα πράγματα

Οπου και να πηγαίνω πάντα πέφτω πάνω σε 1 σκούπα.
Πήγαινω να περπατήσω πορεία στην εξοχή, παίρνω ένα ξύλο μαζί μου για υποστήριγμα, κυττάω καλύτερα, το ξύλο είναι παλιό σκουπόξυλο
Με στήνουν για να με φωτογραφήσουν, οπουδήποτε, να είσαι σίγουρος/ρη ότι κάπου εκεί κοντά θα καιροφυλακτεί μια σκούπα. Που θα βρεί τρόπο να μπεί στη φωτογραφία.
Οπως και έγινε με τη φωτογράφιση για νέο διαβατήριο.
Είχε μία σκιά απο πίσω, την κύτταζε, την ξανακύτταζε το στρουμφάκι (έτσι λένε τα παιδάκια, τους αστυνομικούς), κάτι του ξύνιζε, κάτι του θύμιζε, κάτι σαν μαγκούρα, κάτι σαν παλούκι αλλά at close view, ήταν μία σκούπα.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό το χούϊ με τις σκούπες, ποτέ δεν είχα ιδιαίτερο πάθος μαζί τους, πάντα οι σχέσεις μας επαγγελματικές.. εσύ σκουπίζεις, εγώ σε συντηρώ. Ουτε ποτέ παθιαζόμουνα απο τις μοδάτες, σούπερ-ντούπερ ηλεκτρικές που πλένουν, σκουπίζουν, γυαλίζουν, ξεσκονίζουν, μεταλάσσονται σε βούρτσες βάφουν και το ταβάνι, πλένουν και τα δόντια μας όχι με τις ίδιες όμως τρίχες..

Ούτε βεβαίως δεχόμουνα τις συγκεκριμμένες κυρίες σαν δώρο.. σκέψου τώρα να έχεις γενέθλια και να σου πάρει ο λεγάμενος μία σκούπα..ή χειρότερα ένα μίξερ....άντε και μιά τοστιέρα..τον σφάζεις εκείνη την ώρα ή δεν τον σφάζεις..(τον σφάζεις αργότερα).?

Το πρόβλημα δεν είναι σε μένα, είναι σε εκείνες..έχουν μία κάποια εξάρτηση απο εμένα γιατί συνεχώς μέσα στα πόδια μου βρίσκονται.. έμαθα βέβαια με τον κακό τρόπο να κρατάω σεβαστές αποστάσεις και να μην τις πατάω γιατί τότε το σκουπόξυλο γίνεται ράβδος...ωωωχχχχ το κεφαλάκι μου..

Και ζήσαμε εμείς καλά και οι άλλοι..

...............καλύτερα? Ανέβαλλε η Κυβέρνηση τα μέτρα για την Παιδεία για .......μετά τις δημοτικές εκλογές...........και βλέπουμε. "Πρέπει να προσέξουμε τώρα μη δεν μας ψηφίσει η νεολαία, τα "νέα μυαλά" της χώρας"
Αθάνατη Ψηφοθηρεύουσα Ελλάδα, στο μεγαλείο σου. Μεταρρυθμίσεις έλεγε ο ηλίθιος.. προσέξτε μη σας χαλάσει η μυτζήθρα..την ώρα που τη γυρίζετε..


...........καλύτερα? Ψάχνουν στη Βέροια και δεν βρίσκουν. Δεν βρίσκουν τον Αλεξ, δεν βρίσκουν ενόχους, τίποτα δεν βρίσκουν...το μόνο που βρίσκουν είναι δημοσιογράφους να καιροφυλακτούν κάτω απο τις πέτρες, κρυμμένοι μέσα στις απλωμένες μπουγάδες των σπιτιών των "ένοχων παιδιών", μόνο μέσα στους τοίχους δεν μπήκαν για να ψαχουλέψουν τις ζωές θυτών-θυμάτων, όλα για να βγάλουν είδηση για τα πρωϊνάδικα.. Σεβασμός μηδέν.


΄...............καλύτερα σίγουρα είναι ο Παλαιοκώστας εκτός φυλακής..τι λέω πολύ καλύτερα. Μιά χαρά περνάει.. και δεν τον βλέπω να επιστρέφει πολύ γρήγορα.. Αμα όμως του υποσχεθούν και ιδιωτικό τζέτ..που ξέρεις ίσως να περάσει απο πάνω να δεί τους γνωστούς του εφόσον τον συνοδεύουν και τα Red Arrows (έχω καβαλήσει το καλάμι, το ξέρω, μη δέρνετε παιδιά) , μην τους ραίνει και με γαρδένιες (όπως στα σκυλάδικα)


...........καλύτερα είναι να παρακολουθήσουμε το Μουντιάλ, το θέαμα μόνο. Οι σκέψεις απαγορεύονται. Πόσο μάλλον ο άρτος και οι εικασίες..

"Κι αν δεν μπορούμε να κάμουμε τη ζωή όπως τη θέλουμε

τούτο ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον

όσο μπορούμε, να μην την εξευτελίζουμε"

(διασκευασμένο απόσπασμα απο το ποίημα του Κ. Καβάφη "Οσο μπορείς")

Ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Γιατί φωνάζετε τόσο?

Γιατί δηλαδή να μην ιδρυθούν ΙΣΟΤΙΜΑ ιδιωτικά πανεπιστήμια?

Γιατί τα ήδη υπάρχοντα να μην αναγνωριζονται ώς ισότιμα?

Επειδή απευθύνονται σε κάποιους ματσωμένους γονείς που θα πληρώσουν όσο-όσο για τα βλαστάρια τους προκειμένου να μορφωθούν?

Ετσι κι αλλιώς πληρώνουν, είτε εδώ (σε Deree και παρεμφερή), είτε σε χώρες τις ΕΕ. Τουλάχιστον με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων τα λεφτά των διδάκτρων θα μένουν στην Ελλάδα και άεργοι αξιόλογοι καθηγητές θα βρούν δουλειά.

Θα υποβαθμιστούν τα κρατικά πανεπιστήμια? Πώς! ΚΙ ΑΛΛΟ?

Υπάρχει και μεγαλύτερη υποβάθμιση απο αυτή που κάνουν οι ίδιοι οι φοιτητές, οι καθηγητές τους και το όλο σύστημα...Ο,τι καινούργιο πολεμιέται με λύσσα απο τα νέα μυαλά..τους φοιτητές της ταλαίπωρης αυτής χώρας..

ΝΕΑ ΜΥΑΛΑ!

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑα! Είμαι βαθιά νυχτωμένη! Βοήθειαααααααααααααααα!

Omerta

Οι κάτοικοι της Βέροιας μιά χαρά γνώριζαν το μυστικό.

Σαν κλειστή και ωραία κοινωνία αντέδρασαν συλλογικά "να προστατέψουμε τα παιδιά μας, τους γονείς τους που κοπιάζουν για αυτά και τους δασκάλους που τα μορφώνουν".

Ούτε γάτα, ούτε ζημιά

Παραδείγματα σαν αυτό? ΑΠΕΙΡΑ

Θυμηθείτε στην ευρύτερη Ελλάδα γονείς να κτίζουν στα υπόγεια τα ανάπηρα, καθυστερημένα παιδιά τους, πατεράδες να απομομώνουν τις έγκυες κόρες τους μέχρι να ξεπλυθεί η ντροπή τους...όχι δεν γίνονται αυτά το 1800, γίνονται και τώρα..αυτός ο πατέρας στην Κυψέλη που ασελγούσε πάνω στην κόρη του απο 8 ετών και τώρα στα 15 της συνέχιζε να την εκδίδει..κανείς δεν άκουσε τίποτα, ούτε είδε τίποτα στην πολυκατοικία που ζούσαν στην ΚΥΨΕΛΗ ...όχι σε ένα απομονωμένο καλύβι...έλεος βρε παιδιά..

Απλά, κλείναν όλοι τα μάτια..

Πολιτισμός, ευαισθησία? Πώς! Δύο βήματα μπρός και τέσσερα πίσω.

Συμμαθητές

Χθές επιστρέφοντας απο το γυμναστήριο γύρισε ξαφνικά το ρολόϊ της ύπαρξής μου 25 χρόνια πίσω. Επεσα πάνω σε μιά παλιά μου συμμαθήτρια Λυκείου.

Και με γνώρισε αμέσως.

Αμέσως τη γνώρισα και εγώ.

Λές και δεν είχε αλλάξει τίποτα, λές και τα έτη φύγανε απο πάνω μας γρήγορα αφήνοντάς μας ανέγγιχτες. Εντάξει υπήρχαν οι αλλαγές στο χτένισμα και στα ρούχα, όμως είμασταν εμείς να κυτταζόμαστε εκστασιασμένες στο πεζοδρόμιο και με κραυγές χαράς να αγκαλιαζόμαστε σφιχτά.

Κόσμος πέρναγε και μας έρριχνε γελαστά βλέμματα, κάποιος απο ένα μαγαζί βγήκε ενθουσιασμένος να μας χαρίσει ένα μπαλόνι (πούλαγε μπαλόνια για παιδικά πάρτυ κλπ), τα ρολόγια σταμάτησαν και γύρισαν πίσω...

σε ξένοιαστες εποχές που είμασταν ερωτευμένες με τον Νίκο και τον Φώτη, τι απέγινε η Μάνια, η Ολγα..η Λένα παντρεύτηκε τον Χρήστο που έγινε πιλότος...σώπα! αυτός πιλότος που μονίμως τον πέταγε έξω ο μαθηματικός γιατί κοιμόταν!!! Θυμάσαι τότε που φάγαμε αποβολή γιατί καπνίζαμε στις τουαλέττες? Η τότε σε εκείνη την περίφημη εκδρομή στο Ξυλόκαστρο που χωρίς να πούμε τίποτα σε κανέναν πήραμε το ΚΤΕΛ και γυρίσαμε Αθήνα και πήγαμε στο σπίτι του Μ...και όταν το βραδυ, ίδιες οσίες Μαρίες γυρίσαμε σπίτι μας φάγαμε της χρονιάς μας γιατί οι γονείς μας είχανε ειδοποιηθεί ΄...

Πόσες αναμνήσεις

Πόσες όμορφες στιγμές

Αυτή τη φορά δεν θα χαθούμε, η ΛΚ έχει ανοίξει εστιατόριο στη Γλυφάδα, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, μήπως μπορέσουμε να οργανώσουμε κάποια συνάντηση και με άλλους παλιούς αγαπημένους συμμαθητές?

Μαντήλες

Λυσσάξανε να τους βγάλουν τις μαντήλες.
Μήπως ρωτήσανε τις γυναίκες αυτές ΕΑΝ ΘΕΛΟΥΝ?

Αναποφάσιστη

Επιτέλους! Μετά το γκάλοπ της Ελευθεροτυπίας για το προφίλ των ψηφοφόρων δεν νοιώθω πλέον τόσο μόνη. Είμαι και εγώ μέσα στο μικρούτσικο πρός μεγαλούτσικο ποσοστό των αναποφάσιστων και δεν ντρέπομαι πιά γι αυτό.

Από τότε που ξεκίνησα να ψηφίζω, αναποφάσιστη ήμουνα.

Κανένα κόμμα δεν με ενέπνεε, ούτε τώρα με εμπνέει

Κανένας πολιτικός δεν με έπεισε, ούτε τώρα με πείθει

Ολοι μπλα μπλαρίζουνε πρίν τις εκλογές, "λαέ της Αθήνας, είμαστε με το μέρος σου" και μόλις εκλεγούν κυττάνε να τακτοποιήσουν τα ρουσφετάκια τους και ο λαός που τόσα του υποσχέθηκαν πάει για πί***ες. Play it again Sam! Δεν γίνεται αυτό τώρα, γίνοταν ΠΑΝΤΑ.

Πάντα απορούσα με τους γονείς και φίλους μου που ναί μεν απολίτικοι όλο τον καιρό, την περίοδο των εκλογών, τους ερχόταν η ρομφαία της φώτισης και αυτόματα ήξεραν τι/ποιόν να ψηφίσουν. Στο παρελθόν ήταν σχετικά εύκολο γιατί οι διαφορές στα κόμματα ήταν μεγάλες. Αλλη η πολιτική του ΚΚΕ και άλλη της Δεξιάς, ναί?

Οταν όμως άρχισα και εγώ να ψηφίζω, τα δύο μεγάλα κόμματα δεν είχαν και μεγάλες διαφορές, ή εγώ δεν τις βρήκα ακόμη, μιά νερόσουπα είναι η πολιτική τους, όταν έχεις τους Αμερικάνους απο πάνω και έχεις υπογράψει για τις βάσεις εδώ και χρόνια..τι μου λές τώρα για αντιστάσεις και αλλαγή πορείας, πιές το γάλα σου και σκάς απ.

Τι να ψηφίσω? Μείζον πρόβλημα που με κυνηγάει χρόνια τώρα, στην αρχή ήταν καλά, ζούσα εκτός Ελλάδος και δεν ψήφιζα, άρα δεν χρειαζόταν να πάρω θέση. Υπάρχει και το λευκό, το γεγονός όμως ότι τελικά το κολλάνε στο υπερισχύον κόμμα με χαλάει. Ύπάρχει και το άκυρο. Και αυτό με χαλάει γιατί είμαι πολίτης της Ελλάδας, έχω γνώμη.

Και δεν με πείθει ΚΑΝΕΝΑΣ. Ούτε τρώω τις υποσχέσεις τους. Οι Δήμοι πάντα στρώνουν τους δρόμους παραμονή εκλογών και μαζεύουν τα σκουπίδια. Ούτε ποτέ μου έχω ζητήσει κανένα ρουσφέτι απο όλο αυτό τον πολιτικό τζερτζελέ. Ούτε και θέλω δηλαδή. Αει στο διάλο να μην νοιώθω και υποχρεωμένη να επιλέξω ένα απο αυτά τα σούργελλα για να ξεπληρώσω τη χάρη.

Ευτυχώς όμως δεν είμαι πλέον μόνη. Υπάρχουν και άλλοι σαν και μένα. Ετσι πετάω το κόσκινο και λέω ότι επί σειρά ετών ανήκω στους αναποφάσιστους.