Προσγειώσεις

Πρίν λίγες μέρες είχε έρθει απο την επαρχία μία πολύ καλή μου φίλη. Είχαμε γνωριστεί το 1986 γιατί παρακολουθούσαμε κάποια μαθήματα. Εννοείται ότι υπήρχε πολύς κόσμος και στην αρχή δεν κάναμε παρέα μεταξύ μας. Συνηθίζαμε μετά το μάθημα, κάποιες απο εμάς να μαζευόμαστε κουβεντιάζοντας, άλλες φορές πηγαίναμε για καφέ ή για να τσιμπήσουμε με ουζάκι κάτι στη Δεξαμενή, ή απλά περπατούσαμε μέχρι τα Εξάρχεια και απο εκεί χώριζαν οι δρόμοι μας. Η Σ και εγώ κατεβαίναμε πρός τη Πανεπιστημίου για να πάρουμε λεωφορεία για τα σπίτια μας, οι άλλες συνέχιζαν πρός τα δικά τους.
Σαν χαρακτήρες είχαμε μεγάλες διαφορές. Εκείνη ήταν σκληρά εργαζόμενη, χωρισμένη χωρίς παιδιά που παράλληλα έκτιζε το σπίτι της. Ηταν ανεξάρτητη, μοντέρνα, ευχάριστη, είχε κοπάδια φίλες τόσο στην Αθήνα όσο και στην επαρχία, κοσμική, εξωστρεφής, κάθε βράδυ έβγαινε έξω, είτε με το φίλο της είτε με διάφορες παρέες. Την εποχή εκείνη τα είχα κάνει μαντάρα με τον άνδρα μου και ζούσαμε χωριστά, εκείνος κάπου στην Αφρική και εγώ δούλευα βραδυνές ώρες στην Ελλάδα, παράλληλα έψαχνα για καλύτερη πρωϊνή κυρίως δουλειά με περισσότερα λεφτά. Κράταγα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου, πρός τα έξω όμως έβγαζα μία ευχάριστη προσωπικότητα, όλοι γελούσαν πολύ, καλά τα πήγαινα αλλά δεν δενόμουνα εύκολα με τους άλλους. Μπορούσα να πάω όπου ήθελα μόνη μου, σε σινεμά-θέατρο-εκδρομή και να περάσω υπέροχα χωρίς να έχω απαίτηση να συνοδεύομαι. Ημουνα ακριβώς το αντίθετο απο τη φίλη μου που αν δεν είχε παρέα καθόταν μουτρωμένη στη τηλεόραση. Τελικά δέσαμε και ξεκινήσαμε μία σχέση δια αλληλογραφίας. Ανταλλάσσαμε τις σκέψεις μας γραπτώς και τις στέλναμε με το ταχυδρομείο. Ακούγεται γελοίο, όμως τότε δεν υπήρχαν ακόμη ούτε κινητά, ούτε Ιντερνετ,  τίποτα απ' ολα αυτά. Κομπιούτερς υπήρχαν για να γράφουμε με διάφορα προγράμματα και οι εκτυπωτές κάνανε ΩΡΕΣ για να τυπώσουν..υπήρχαν σε μεγάλες εταιρείες που είχαν λεφτά, γιατί ήταν ακριβά. Οταν λαμβάναμε τα γράμματα τηλεφωνιώμασταν και μιλάγαμε, γελάγαμε, καμμιά φορά βγαίναμε και έξω.
Πάντα πίστευα ότι ήταν πιο προηγμένη απο εμένα λόγω της δουλειά της (τοπογράφος) που συνεχώς γύριζε όλη την επαρχία, που ήταν "μέσα στα πράγματα", ενώ εγώ έκανα περισσότερο δουλειά γραφείου. Το αστείο ήταν ότι εκείνη μου είχε πεί πολλές φορές ότι ήμουνα κάτι σαν οδηγός της, γιατί έβλεπα το κόσμο με πιο "ανεξάρτητα - απερίσκεπτα ίσως μάτια", χωρίς να βάζω φραγμούς (εκείνη ήταν του "ναί μεν αλλά.."), ή να τους ξεπερνάω και να προχωρώ, με απώλειες αλλά να παίρνω το ρίσκο και ν' αλλάζω σελίδα.
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Η φιλία συνεχίστηκε πάντα δι' αλληλογραφίας γιατί εκείνη δεν εξοικειώθηκε ποτέ με τα κομπιούτερς, το Ιντερνετ, είχε κινητό αλλά ήταν σαν απλό τηλέφωνο, πάλι καλά. Δεν με ένοιαζε που δεν ακολούθησε την ηλεκτρονική εποχή (όπως εγώ που ενθουσιάστηκα και που έπεσα με τα μούτρα), η φιλία μας ήταν παντός εποχής, την αγαπούσα έτσι κι αλλιώς. Γκρίνιαζε όμως όταν της έλεγα ότι έπαιζα παιχνίδια στο PC με τις ώρες ότι  είχα μπλόγκς και "μιλούσα" με πολλούς "εικονικούς" φίλους, μου έλεγε ότι μπαίνω στο τρυπάκι του Μεγάλου Αδελφού και ότι είναι λάθος προσέγγιση στη ζωή η ενασχόληση με το Ιντερνέτ κλπ. Πάλι όμως δεν με ενοχλούσε η δική της τοποθέτηση, το κινητό  9/10 φορές το είχε κλειστό. Δυστυχώς, σταδιακά σταμάτησα να γράφω με το χέρι γράμματα. Ηταν πιο εύκολα τα email. Αυτό το τελευταίο της κόστισε..μου το είπε κιόλας..απομακρυνθήκαμε κάπως τα τελευταία 3 χρόνια, μιλούσαμε μόνο τηλεφωνικά..καμμιά φορά και πού. Παρέμενε η φιλία μας ανέπαφη, όταν βρισκόμασταν έξω ήταν σαν να μην είχε περάσει καιρός απο τη προηγούμενη φορά, αλλά μιά στιγμή.

Βρεθήκαμε ξανά πρίν λίγες ημέρες. Ηταν μία πολύ δύσκολη συνάντηση. Αλλαξε πάρα πολύ απο τη τελευταία φορά που την είχα συναντήσει, πρίν 2 χρόνια. Κατηγορούσε τους πάντες για τα πάντα. Για τη κρίση, για τις μειώσεις των συντάξεων, για τη φορολογία, για τους γιατρούς. Τους στόλιζε κανονικότατα. Είχε κάνει πρόσφατα μία μικροεπέμβαση με λέϊζερ και έβριζε τον γιατρό που δεν την ενημέρωσε για τις παρενέργειες. "Μα που να τοξερε ο άνθρωπος, τι μπορεί να προκύψει στον καθέναν; " τόλμησα να πώ και να προσθέσω "γιατί δεν κύτταγες στο Ιντερνέτ να πάρεις μία ιδέα τι είχες ν' αντιμετωπίσεις προτού μπείς στο χειρουργείο; ".. και απο τα όσα μου είπε κατάλαβα ότι είχε μετανοιώσει πικρά που "εχασε τη μπάλλα" της ηλεκτρονικής εποχής, που κάθεται στις ουρές για να παίρνει μετρητά (ούτε ΑΤΜ δεν χρησιμοποιεί) που το ένα το άλλο..αλλά και που συνέχιζε να αντιστέκεται στη τεχνολογία με απίστευτο σθένος. Και τώρα που όλα υποτίθεται γίνονται με τις χρεωστικές/πιστωτικές κάρτες είναι έξω φρενών.
Σαν να κλείστηκε ξαφνικά σε μία φούσκα άρνησης (εγώ θα συνεχίσω να ζώ στα '80s ότι κι αν  γίνει!!) και δεν καταλάβαινε τίποτα απο το κόσμο γύρω της. Και άλλοι γνωστοί μου δεν έχουν πολλά-πολλά με τα κομπιούτερς κλπ, όμως τα βασικά τα έχουν για να ζούν καλύτερα και ευκολώτερα. Ο κόσμος προχωράει, πώς να το κάνουμε..
Αυτό που με λύπησε ήταν η  δύναμη που πολεμούσε τη κάθε αλλαγή, αλλαγή που ίσως να της έκανε ευκολώτερη τη ζωή της.. όχι, χτύπαγε το κεφάλι της στο τοίχο. Επιστροφή στο παρελθόν, τα ηλεκτρονικά είναι του Σατανά (δεν είναι θρήσκα - παράδειγμα είναι).
Σαν να είχε γεράσει 30 χρόνια.

Καταστενοχωρήθηκα.

Brand Loyalty

Οταν αγοράζουμε επώνυμες ηλεκτρικές συσκευές το κάνουμε επειδή θέλουμε να τις κρατήσουμε κοντά μας αρκετά χρόνια. Το όνομα του παρασκευαστή (το brand δλδ) είναι η εγγύηση ότι ακόμη κι αν χαλάσει η συσκευή η εταιρεία θα αντικαταστήσει το εξάρτημα.
 Δυστυχώς 3 φορές ως τώρα διαπίστωσα ότι δεν είναι έτσι.

Εχω μία καλή ηλεκτρική κουζίνα 22 ετών. Ηταν δώρο γάμου. Κάποια στιγμή όποτε άναβα το φούρνο, μου έρριχνε την ασφάλεια, μετά τη 6 φορά κάλεσα την αντιπροσωπεία. Τη γύρισε απο εδώ ο τεχνικός, τη γύρισε απο εκεί και μου είπε ότι δεν φτιάχνεται και να σκεφτώ νέα αγορά. Προσπάθησα να του προτείνω να αλλάξει τους μετασχηματιστές, κάποια καλώδια, να μου βάλει νέα ανταλλακτικά, απάντησε ότι μοντέλα άνω των 20 ετών δεν υποστηρίζονται απο την εταιρεία στην Ελλάδα. Το έχω ξανακούσει αυτό και δεν μ' αρέσει..γιατί δεν ισχύει. Υπάρχουν ωραιότατα ανταλλακτικά που πωλούνται απο τις ίδιες τις εταιρείες σε άλλες χώρες της ΕΕ. Αμα δώσεις τους κωδικούς και τον αριθμο του μοντέλου της κουζίνας, σου στέλνουν τα πάντα με κούριερ..σε 2 μέρες! Και τα ανταλλακτικά δεν είναι κινέζικα, είναι αυθεντικά και φθηνώτερα απο τα αντίστοιχα στην Ελλάδα. Μετά ένας γνωστό σου ηλεκτρολόγος (όχι της αντιπροσωπείας εννοείτε που με το που μπαίνει κόβει μονέδα), σου αντικαθιστά τα νέα με τα παλιά. Τον αγριοκύτταξα τον παπαγάλο, γιατί ξέρει ότι όλα φτιάχνονται αλλά είναι δασκαλεμένος απο την εταιρεία να πείθει τους πελάτες να αγοράζουν νέα μοντέλλα...πετώντας στα σκουπίδια τα παλιά για να κερδίζει η εταιρεία. Το ίδιο έχει ξαναγίνει  άλλες 2 φορές η πρώτη με ένα ρολόϊ χειρός και η δεύτερη με μία φωτογραφική μηχανή. Δουλεύουν φυσικά και τα δύο θαυμάσια χωρίς την υποστήριξη της αντιπροσωπείας τους. Εννοείται.

Μιά φορά στο Λονδίνο , είχα πάει σε ένα κατάστημα να πάρω ένα ζευγάρι γάντια. Μπήκε λοιπόν μιά κυρία μέσα και έδωσε μία δερμάτινη στραπατσαρισμένη τσάντα στον πωλητή για να της αλλάξει το λουρί, το κούμπωμα, να της κάνει μία ριζική συντήρηση. Κύτταξα με τρόπο τη τσάντα, η μέση  Ελληνίδα θα την είχε πετάξει στα σκουπίδια προ πολλού, η αντίστοιχη Αγγλίδα όμως την έδωσε για ρετούς (retouch), επειδή είχε συναισθηματική αξία ή επειδή ήταν επώνυμη δερμάτινη. Είναι η νοοτροπία του Μέρμηγκα που επενδύει στη ποιότητα και δεν είναι θύμα κανενός πονηρού εμπόρου.

Θέλω μία Ελλάδα που να μην είναι εσαεί Τζίτζικας. Να τρώει, να πίνει, να σκορπάει, καθημερινά να τραγουδάει κι αν χαλάσει η συσκευή να τη πετάει.. ελεος με τον ανεγκέφαλο καταναλωτισμό!
ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

Η Μίλε εξαιρείται απο τα παραπάνω, γιατί έχει άψογο σέρβις, ό,τι ανταλλακτικό υπάρχει και πολύ καλή συνεργασία.

• Marilina El Μαρινάκι, δυστυχώς είναι σημείο των καιρών και όχι μόνο των Ελλήνων. Γιατί εκτός από την φτήνια που τρώει τον παρά, υπάρχει ολόκληρη επιστήμη πάνω στην σύντομη ζωή των προϊόντων, έτσι ώστε να υπάρχει συνεχής κατανάλωση.

  3 December at 00:48 · Like
• 

  Marina Spyridonos Αυτό όμως είναι στραβό. Δεν μπορεί ολόκληρη Αγγλία να υποστηρίζεται απο τσαγκάρηδες που θα σου επιδιορθώσουν τις σόλες απο τις μπότες-ενθύμιο που φόραγε ο προπάππος σου καθ οδόν για το Tipperary, να σου πουλάνε μέσω Ιντερνετ, ανταλλακτικά ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε τιμή φθηνώτερη των ελληνικών και εμείς οι μλκς, κάθε που χαλάει το ψυγείο ξούτ έξω επειδή η αντιπροσωπεία σε βάζει στο τρυπάκι του καταναλωτισμού. Δεν χρειάζεται τότε να αγοράζουμε μίλε, μπός, νέφ, σμεγκ,κλπ μάρκες αφού στα 15-20 χρόνια θα τα πετάξουμε, να επενδύουμε στις "μάρκες μ'έκαψες", που κάνουν 100 ευρώ η κουζίνα στα 5 χρόνια τη πετάμε και παίρνουμε άλλη. Και αυτά περί band loyalty που πουλάνε πρίν αγοράσεις τις συσκευές..είναι λόγια της καραβάνας!

  3 December at 19:02 · Like · 1
• 

  Marilina El Κι εμένα με αξοργίζει, αλλά δυστυχώς... Είχα δει κάποια στιγμή ολόκληρο ντοκυμαντέρ σχετικά με το γιατί πεθαίνουν τα προϊοντα τόσο σύντομα και το χειρότερο... πού καταλήγουν.

  3 December at 19:22 · Like
• 

  Marina Spyridonos Αυτή η κατάληξη, αντί να ωφελεί τους Δήμους που είναι σε προγράμματα ανακύκλωσης, ωφελεί τους Ρομά που παίρνουν όλες τις ηλεκτρικές συσκευές και τις πουλάνε για το σίδερο και τα ανταλλακτικά με όφελος τη τσέπη τους..

  3 December at 20:51 · Like · 1
• 

  Marilina El Βεβαίως, γιατί και η ανακύκλωση, θα πρέπει να είναι η έσχατη λύση. Η πρώτη λύση είναι η οικονομία τόσο στη συσκευασία, όσο και στο πόσα αγοράζουμε.

  3 December at 23:18 · Unlike · 1
• 

  Marina Spyridonos Ξέχασα να γράψω στο κυρίως άρθρο ότι η εταιρεία Miele δεν συμπεριλαμβάνεται στον κυκεώνα των παραπόνων μου. Εχουν πολύ καλά προϊόντα, άψογο σέρβις και ανταλλακτικά για γερασμένες συσκευές.

  9 December at 20:41 · Like
• 

  Marina Spyridonos Α! Η κουζίνα τελικά επαναλειτουργεί ΣΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ. Οχι βέβαια χάρις στην αντιπροσωπεία, χαχα! αλλά χάρις στον Χ τεχνικό που ήρθε και άλλαξε μία αντίσταση και μία λάμπα!!!

  9 December at 20:42 · Like · 3
• 

  Barbara Schiniotaki κάτι αντίστοιχο έχω με ένα ψυγείο που για το λάστιχο της πόρτας πρέπει να αγοράσω νέα πόρτα ( 280€) ίσως πρέπει να μου δώσεις τοόνομα του τεχνικού...

  9 December at 20:48 · Like
• 

  Sotiris Bogiatzis Το διαδικτυο ο καλυτερος φιλος των καταναλωτων

  9 December at 20:52 · Edited · Unlike · 1
• 

  Marina Spyridonos Στέλνω τα στοιχεία του Barbara Schiniotaki

  9 December at 22:30 · Like · 1
• 

  Barbara Schiniotaki ευχαριστώ τα έλαβα..

  9 December at 22:32 · Unlike · 1
• 

  Marina Spyridonos Τελικά στο διαδίκτυο θα απευθυνθώ Σωτήρη για ν' αγοράσω ανταλλακτικά για τα κουμπιά της κουζίνας..προφανώς δεν υπάρχουν στην Ελλάδα τα αντίστοιχα!!!

  9 December at 22:33 · Like · 1
• 

  Marina Spyridonos ...ενώ όπουδήποτε αλλού μακριά απο τη Ψωροκώσταινα..βρωμάει ο τόπος..απο κουμπιά!

Νέες αγάπες

Οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω είναι κολλημένοι πάνω στα κινητά τους. Τα οποία είναι συνήθως μεγάλα σαν παντόφλες. Μπαίνω στο τράμ και 8/10 δεν σηκώνουν κεφάλι απο τα κινητά τους.. άνδρες και γυναίκες. Τόσα σημαντικά μηνύματα πια παίρνουν απο τα χαράματα καθ' οδόν για το γραφείο!!! λέω μέσα μου και απορώ. Αμα καθίσω δίπλα σε κάποια απο τις κολλημένες με το κινητό, βλέπω ότι παίζουν παιχνίδια.. ή στέλνουν γραπτά μηνύματα γράφοντας με γρηγοράδα..Δεν κυττάνε πουθενά αλλού παρά μόνο στην οθόνη..σηκώνουν το κεφάλι τους μόνο άμα φθάσουν στη στάση τους.

Παλιά κυττάγαμε και λίγο έξω απο το παράθυρο, τώρα μόνο τις οθονίτσες μας. Παλιά κυττάγαμε και γύρω μας βρε αδελφέ, ποιός μπαίνει, ποιός βγαίνει, δίναμε και καμμιά θέση σε όσους κρίναμε ότι τη χρειάζονται.. Τώρα, δεν ασχολούμεθα με τους άλλους, τους πραγματικούς άλλους δλδ και όχι τους εικονικούς.  Ο ηλικιωμένος ας σταθεί, η έγγυος και εκείνη και οι μαμάδες μιά χαρά είναι όρθιες.. σιγά μη σηκωθούμε.. εδώ χάνουμε τη παρτίδα!.

Η επαφή με το κινητό είναι σαν τα ναρκωτικά, πρέπει συνέχεια να παίρνεις τη δόση σου.
Μετά τη δουλειά, γυρίζουν σπίτι, κάτι τρώνε, ίσως ν' ασχοληθούν με τα παιδιά τους 2-3 ώρες, μετά κόλλημα στον υπολογιστή μέχρι αργά - πήδημα δεν έχει σήμερα γλυκιά μου είμαι αγκαζέ (με το κινητό _ αυτό όμως δεν στο λέω). Η όσοι δεν έχουν οικογένεια, μπορεί να βγούν έξω αλλά και πάλι, θα ξεκλέψουν χρόνο για να κολλήσουν τα μάτια στο κινητό τους..Και τραπέζι να έχουν, και έξω να τρώνε, το ένα μάτι είναι κολλημένο στην οθόνη. Και όχι οι φίλοι τους δεν προσβάλονται, τα ίδια κάνουν και εκείνοι.


Και εγώ έχω κινητό, αλλά έτσι κολλημένη δεν είμαι. Βεβαίως παίρνω τα μηνύματά μου, αλλά δεν παίζω με τις ώρες χάνοντας την αίσθηση του τόπου, του χρόνου. Δεν απομονώνομαι στη παραλία, θέλω να μιλάω, να βλέπω κόσμο, να γελάμε αντί να κρυβόμαστε πίσω απο τη μοναξιά μας.
Εχω παλιώσει πολύ άραγε?

Επιστρέφω

Ξανα-άνοιξα το μπλόγκ, το διαμόρφωσα εκ νέου με χρώματα και διάφορα...μπάς και με επνεύσει να ξαναγράψω..

να μοιραστώ σκέψεις.
Είναι 3 χρόνια τώρα που ασχολούμαι με τα κοινά. Είμαι εθελόντρια σε 2 πρωτοποριακές οργανώσεις που συντρέχουν το συνάνθρωπο που βιώνει την οικονομική κρίση τόσο στο πετσί του όσο και στο πετσί των παιδιών του.

Τότε που δανειζόντουσαν οι πολιτικάντηδες, απο τη μεταπολίτευση κι' ύστερα, τσουβάλια φλουριά απο την ΕΕ, δεν ήξεραν άραγε ότι κάποτε θα έρθει και ο λογαριασμός? Η απλά θεωρούσαν ότι ως τότε εκείνοι θα είχαν πεθάνει οπότε χεστήκαμε για το ποιός θα χρεωθεί τις μλκίες μας?
Ανεύθυνο.
Ε! Καλά τώρα, τι να λέμε!
Ηρθε λοιπόν ο λογαριασμός εδώ και 4 χρόνια και τα είδαμε όλα. Είδαμε και τη κυβέρνηση ανδρείκελο που "εξελέγει" παμψηφί σχεδόν για να βουλιάξει ακόμη περισσότερο το κόσμο στην απελπισία.. η ιδέα ήταν ότι μόνο ένα ανδρείκελο θα μπορούσε να υπογράφει αυτά που θέλανε "οι άλλοι" και ο λαός ν' ακολουθεί σαν προβατάκια.
Πάντα πρέπει να είμασταν βλάκες. Δεν εξηγείτε αλλιώς πως δεχόμαστε τα πάντα. Και αυτοί που φωνάζουν στους δρόμους, στο τέλος όλα τα καταπίνουν. Τι να κάνουν άλλωστε, απο το τίποτα καλό είναι και το λιγώτερο. Πάλι καλά να λέμε.

Ετσι λοιπόν βοηθάω όσο μπορώ.
Νοιώθω καλά που βοηθάω. Αισθάνομαι χρήσιμη και μέσα στα πράγματα. Εχω δεί πολλά, κυρίως ρατσισμό και αδικία. Οχι κάπου μακριά, διπλα μας, οι συγγενείς καμμιά φορά και οι φίλοι πετάνε τη ρατσιστική παρόλα. ναί στους gay γάμους, αλλά μη νοικιάσεις το διαμέρισμα στον ίδιο όροφο κοπέλλα μου στο ζευγάρι πούστηδων, έχουμε και μικρά παιδιά.
Απο πάντα αυτό δεν γινόταν?
Δεν είχα δεί όμως "απο πάντα" τι γίνεται στους δρόμους, τις νύχτες. Οι νεο-άστεγοι τρέμουν σαν τα φύλλα απο φόβο και απελπισία. Κάποτε και στέγη είχαν και μεροκάματο. Τώρα..ας είναι καλά η Αλληλεγγύη.. Κλαίει μία γυναίκα στο τηλέφωνο γιατί τη βγάλανε απο το σπίτι της - χρωστούσε νοίκια - έτσι πήρε τα παιδιά και κατέφυγε σε γιαπί. Δεν ξέρει τι να κάνει. Βρέχει. Τηλεφωνεί για βοηθεια. Κάποια στιγμή θα της βρεί στέγη η Πολιτεία. Ως τότε όμως ο φόβος θα είναι καθημερινότητα.
Μας ξεγέλασαν τα όνειρα που είχαμε, ή εμείς ξεγελάσαμε τα όνειρά μας?

Αλλο ένα ..πρίν κλείσει το 2014

Μόνο ένα κείμενο έγραψα φέτος..το μπλόγκ έχει γεμίσει αράχνες, σκόνη και σαμιαμίδια... πα! πα! πα! Παλιά έγραφα 2 κείμενα την ημέρα.. είχα να πώ πολλά τότε...Τώρα δεν λέω πολλά, κάνω πολλά. Αλλος ένας ετήσιος απολογισμός έρχεται, δεν ξέρω γιατί δεν γράφω τα 1001 πράγματα που μου συμβαίνουν καθημερινά, μάλλον τα μπλόγκς τα ξεπέρασα, όλοι μετακομίσαμε στο facebook που έχει γούστο γιατί καλύπτει τους πολυγραφότατους με παραπομπές στα μπλόγκς τους.

Το 2014 ήταν χρονιά με πολλές αναταράξεις και αλλαγές. Η μεγαλύτερη αλλαγή ημουνα εγώ. Αλλαξα σαν άνθρωπος, (αυτά που λένε ότι ο άνθρωπος δεν άλλάζει και μπλαμπλαδούρες τα λένε οι βολεμένοι ή οι μη-κατεχοντες-τα-αρχ*** - να κάνουν κάτι διαφορετικό), ξαφνικά είδα το κόσμο με άλλα μάτια. Τα όνειρα που είχα παλιά, δλδ να είμαι με ανθρώπους που μοιάζουν με εμένα σε πολλά σημεία, να απομακρυνθώ απο τοξικές σχέσεις που μόνο δυσαρμονία και θλίψη προσφέρουν, να βρώ κάτι που να κρατήσει το ενδιαφέρον μου μέσω της μάθησης,  της συνεργασίας και της προσφοράς, πήραν σάρκα και οστά. Στο τομέα αυτό έπιασα τους στόχους μου. Ο περιηγητής του παρελθόντος που δεν είχα αφήσει σύλλογο για σύλλογο, οργάνωση για οργάνωση (όχι πολιτικές) και ομάδα για ομάδα (όχι αθλητικές), επιτέλους στάθμευσε. Στο Μπορούμε . Δόξα τω Θεώ.

Απομακρύνθηκα απο τις οποιες τοξικές σχέσεις με περιτριγύριζαν. Κυρίως των συγγενών, γιατί είδα ότι τα κίνητρά τους ήταν εγωϊστικά. Δεν κέρδιζα κάτι σαν άνθρωπος, αντίθετα εμπλεκόμουνα σε ένα κύκλωμα "θα σου δώσω για να μου δώσεις, κι αν δεν μου δώσεις θα σου κόψω τη καλημέρα" που βρίσκω ανούσιο. Κόψε μου λοιπόν τη καλημέρα απο την αρχή και θα ζήσουμε εμείς καλά και εσείς ακόμη καλύτερα.

Ομως όταν μία σχέση μπαίνει στο γαϊτανάκι του "δίνω μόνο για να παίρνω", τότε αλλάζει το πράγμα. Τότε αδιαφορώ έμπρακτα..που σημαίνει σε διαγράφω σαν άνθρωπο μαζί με όποιες ανάγκες έχεις. Δεν σε παίρνω στα σοβαρά και αν σφίξουν τα πράγματα σε κάνω delegate στο γιατρό, στη νοσοκόμα, στη συγγενή εκείνη που πάντα ήθελε να σε φροντίζει εποφθαλμιώντας το σπίτι σου.. και αυτό το κάνω σαν πρώτο στάδιο οριστικής μας διακοπής σχέσεως. Τοξικές σχέσεις τέρμα. Πηγαινε να γδάρεις ευκολώτερο θήραμα απο εμένα και φρόντισε να με ξεχάσεις σαν άτομο, να σβήσεις το τηλέφωνό μου, να μη θές να με ξαναδείς για τα επόμενα 100 χρόνια.

Ο αθλητισμός και γενικά η γυμναστική άρχισε να μου αρέσει απο τα φοιτητικά μου χρόνια, γιατί δίπλα απο το Πανεπιστήμιό μου είχε δημοτική κλειστή πισίνα. Κάθε απόγευμα, μετά τα μαθήματα, πήγαινα για μία βουτιά.. η αίσθηση του νερού, ξέπλενε την όποια κούραση, το όποιο πρόβλημα και με άφηνε εξουθενωμένη μεν αλλά χαλαρή. Εκτοτε έκανα διαφόρων ειδών γυμναστική μέσα και έξω απο το νερό, μέχρι το 2013 που ξεκίνησα ασκήσεις για Μπαλέτο. Με διατάσεις κυρίως αλλά και άλλα αρκετά δύσκολα πράγματα. Βοήθησε απίστευτα τη μέση μου, εξάλειψε το όλο πρόβλημα. Το Μάϊο του 2014 όμως, ενώ  είχα γίνει λάστιχο, προέκυψε νέος τραυματισμός στο γόνατο αυτή τη φορά απο υπερκόπωση, που με έρριξε έξω απο κάθε γυμναστική δραστηριότητα για 6 μήνες. Είχα μία σοβαρή ρίξη συνδέσμων  που ακόμη με πονάει και δεν μπορώ να ανεβαίνω σκαλιά. Μόλις κουτσαθείς μαθαίνεις τις εναλλακτικές λύσεις σε θέματα ΜΜΜ, στο μετρό γίνεσαι λάτρης των ασανσέρ-κυλιόμενων και στα λεωφορεία / τράμ, κόβεις φλέβες για μία θέση. Υπολογίζω όμως απο το 2015 να ξαναρχίσω πάλι μπαλέτο, να μου φτιάξουν οι διατάσεις και το γόνατό μου.

Αλλαξαν οι διατροφικές μου συνήθειες. Απο πάντα ήθελα να τρώω ωραία πράγματα που να με ωφελούν χωρίς δίαιτες και λάϊτ προϊόντα. Το 2014 τρώμε βιολογικά οπωροκηπευτικά που μας τα φέρνουν στο σπίτι μία φορά την εβδομάδα. Ο άνδρας μου, ο οποίος έχει χόμπυ τη μαγειρική γιατί λέει ότι τον χαλαρώνει,  μαγειρεύει  ωραία φαγητά με φαντασία που είτε τα σκαρφίζεται μόνος του ανάλογα με τα υλικά στο ψυγείο-ντουλάπια, ή τα βλέπει στη τηλεόραση. Αγοράζουμε μόνο βιολογικά οπωροκηπευτικά τα οποία μας έρχονται μία φορά την εβδομάδα σε ένα κουτί και που καλύπτουν τις ανάγκες μας και σε αυγά, λάδι, μέλι κλπ. To γεγονός ότι μαραίνονται σχετικά γρήγορα, έχουν καμμιά φορά ζωντανές κάμπιες επάνω τους και ξεχωριστή γεύση απο τα άλλα λαχανικά της λαϊκής και των σουπερμάρκετ, μας αρέσει ιδιαίτερα.

Ετσι ολοκληρώνεται το 2014, με χάλασε απίθανα που πέθανε ο Τζό Κόκερ, ήταν απο τους αγαπημένους μου τραγουδιστές, ο Bob Hoskins απο τους ηθοποιούς που δεν έχανα ταινία του, ο Σάκης Μπουλάς ήταν τραγωδία, απώλεια τεράστια για την Ελλάδα και για όλους μας, καθώς και ο Γιώργος Βερβελίδης, σύζυγος της Φιφής που εδώ και 30 χρόνια με στήριξε σε χαρές και λύτες, που την είχα σαν φίλη, μητέρα και συνεργάτιδα όλα αυτά τα χρόνια. Θα ήμουνα διαφορετικός άνθρωπος αν δεν με είχε τιμήσει με τη φιλία της. 

Περί βιβλιοθηκών

Δύο πράγματα έχω να γράψω,  για τη Δημοτική δανειστική βιβλιοθήκη Παλαιού Φαλήρου την οποία χρησιμοποιώ εδώ και 7 χρόνια. Το τελευταίο χρόνο έχει αλλάξει σε θέματα υπηρεσιών πρός το χειρότερο.

Μέχρι πέρυσι είχε πολύ καταρτισμένες βιβλιοθηκαρίους, ευχάριστες, ομιλητικές που γνώριζαν το καθετί εκεί μέσα. Η διευθύντρια επίσης,  μας υποδεχόταν με το χαμόγελο, μιλούσαμε για λίγο περί ανέμων και υδάτων, ήξερε το καθετί για εκδόσεις, παρουσιάσεις, δραστηριότητες του Δήμου, είχε καλές δημόσιες σχέσεις , το σωστό άτομο στη σωστή θέση. Ηταν χαρά μου να πηγαίνω εκεί, όχι μόνο για να δανειστώ βιβλία ή να τους δώσω μερικά δικά μου που δεν θα τα ξαναδιάβαζα, αλλά και για να πώ και μιά κουβέντα. 

Απο το 2013 και ύστερα όλοι οι παλιοί πήραν πόδι. Φύγαν οι ευχάριστες κοπέλες και ήρθαν κάποιοι τρομαγμένοι, αγέλαστοι και αμίλητοι άνθρωποι.  Φύγανε και τα ηλεκτρονικά συστήματα, που πέρναγαν τα βιβλία στη καρτέλα σου μέσω Ιντερνετ, μπορούσαν να σου πούν αν κάποιο το είχες ήδη διαβάσει, τι είχες διαβάσει ως τώρα σαν κατάσταση κλπ. Εδώ και ένα χρόνο γράφουν σε ένα χοντρό βιβλίο τύπου πρωτοκόλλου, τι διανείζεται ο καθένας...το ηλεκτρονικό σύστημα πετάχτηκε απο το παράθυρο και επέστρεψαν στο χαρτί και καλαμάρι.. σε λίγο θα σκαλίζουν τα ονόματά μας στη πέτρα.

Σήμερα ήταν το αποκορύφωμα..που πήγα και βρήκα κλειστή τη πόρτα. Οχι δεν έβρεχε ούτε έκανε κρύο, να πείς ότι γι' αυτό την έκλεισαν, έτσι τους ήρθε και την έκλεισαν. Χτύπησα το κουδούνι, ευτυχώς μου άνοιξαν. Υποτίθεται ότι η βιβλιοθήκη είναι κέντρο διερχομένων όχι αποθήκη βιβλίων που κλειδαμπαρώνεται, σιγά μη σας τα κλέψουν. Ζητάω στον υπάλληλο ένα συγκεκριμένο βιβλίο, αυτός ο τίτλος, αυτός ο συγγραφέας, "μήπως το έχετε"; Και τι απαντάει;  

"Πηγαίνετε στο ράφι Σ να το βρείτε, μάλλον θα είναι εκεί". 

Ρε φίλε πάς καλά; Αμα ήθελα να ψάξω στο ράφι, δεν θα σου ζητούσα τη βοήθεια, ξέρω που είναι το ράφι. Ηθελα απλά να μη χάσω χρόνο. Αντ' αυτού  του είπα :

"Δεν μπορώ να ψάχνω ράφια, βιάζομαι, πήτε αν το έχετε να το δανεισθώ". 

Πήγε και το βρήκε, τι να έκανε ; Ημουνα αγενής ; Πιθανόν. Εκείνος όμως δεν έχει ιδέα απο συμπεριφορά σε δημόσια βιβλιοθήκη. Τι είναι ο βιβλιοθηκάριος, αποθηκάριος ή ποντικός των ραφιών; Για πέρασε απο τη Βέροια και τη βιβλιοθήκη της, να δείς τι σημαίνει info center του 21ου αιώνα..με τα ηλεκτρονικά συστήματα, τα e-books και ένα σωρό άλλα πράγματα. 

Και δεν είναι ότι δεν έχουν λεφτά σαν Δήμος, μυαλά δεν έχουν. Είχαν κάτι καλό και το χάλασαν.. . Δεν ξέρω αν φταίνε τα κομματικά τους, πάντως έτσι όμως έγινε η βιβλιοθήκη, γύρισε 100 χρόνια ΠΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩ! Ξυπνείστε ηλίθιοι!

Redeundo

Οι διακοπές μου τελειώνουν σε 2 μέρες απο σήμερα. "Διακοπές" τρόπος του λέγειν είναι γιατί όταν πηγαίνω Αργολίδα, δουλεύω σκληρά. Ασχολούμαι εντατικά και καθημερινά με το κήπο. Κάνω τη δύσκολη δουλειά, κλάδεμα και ξεβοτάνισμα, είτε γονατιστή, είτε σκυμμένη. Δουλεύω νωρίς το πρωϊ ή αργά το απόγευμα (τώρα έχω τελειώσει και κάθομαι). Το πρωϊ όταν όλη η ενέργεια είναι στο φούλ (είμαι πρωϊνός τύπος), τη διοχετεύω στα φυτά και τα δένδρα..μετά ξεκουράζομαι και κάνω λίγη φασίνα, μεχρι το απόγευμα που πάω για μπάνιο σε μιά βαθιά θάλασσα γεμάτη κεφαλόπουλα και γλάρους. Πλήθος οι ερασιτέχνες ψαράδες που στήνουν τα τρίποδά τους στη παραλία για να κρατήσουν τα 3 και 4 σύγχρονα καλάμια ψαρέματος ώστε να πιάσουν μερικά ψάρια-τρόπαια, περήφανα να τα πάνε σπίτι, τρέφουν την οικογένεια σε είδος όχι μόνο σε λεφτά. Μ' αρέσουν γιατί προσπαθούν. Το βραδυ, βλέπουμε παλιές ελληνικές ταινίες της Φίνος φίλμ (ποιός να του τόλεγε του Φίνου ότι οι ταινίες του θα έβγαιναν τζάμπα στο youtube, θα τρίζουν τα κόκκαλά του). Σκάμε στα γέλια.

Επιστρέφω λοιπόν μεθαύριο, με εντυπώσεις διαφορετικές απ' οσες περίμενα. Περίμενα βαρεμάρα και άγχος. Φέτος όμως δεν πήραμε μαζί τη θεία μου (τη κα Π), έτσι μειώθηκαν οι καυγάδες και ο απόηχος της κατάντιας. Δεν είναι εύκολο να δεχθεί κανείς την αλλαγή των αναμνήσεών του, απο τη γλυκιά θεία των παιδικών χρόνων σε μία εγωϊστρια, στριμμένη γριά που στόχο έχει να βάζει συνεχώς το ζευγάρι να τσακώνεται..αραγε να ήταν πάντα έτσι και να μη το έβλεπα λόγω ηλικίας, ή να έγινε λόγω γήρατος? Ποιός ξέρει! Δεν με ενδιαφέρει πιά να μάθω, θάβω τη λύπη μου στην άμμο, θα τη πάρει το κύμα. Φέτος λοιπόν αφουγκράστηκα τη σιωπή της φύσης, είναι απίστευτα υπέροχη για ένα κορίτσι που ζεί μέσα στο βόμβο της πόλης. Κίσσες και κουρούνες βολτάρουν άφοβα ανάμεσα απο τις γάτες..(οι γάτες φοβούνται τις ενήλικες κίσσες γιατί τσιμπάνε άσχημα). Εχει και σκύλους, πολλούς που έρχονται και εκείνοι για παιχνίδι περισσότερο και για κόκκαλα (τα παίρνω απο το χασάπη).. Λατρεύω τα ζώα. 

Πήγαμε και μία εκδρομή πρός τη Καλαμάτα απο τη νέα Εθνική Οδό, μόνο η Κορώνη μου άρεσε, η Καλαμάτα απογοήτευση. Τόσο μεγάλη παραλία με πολλά ταβερνάκια-καφέ-ουζερί, δεν είχε που να σταθούμε, καμμία θέση για παρκάρισμα..που θα βάλει το αυτοκίνητο ο δόλιος ο τουρίστας για να πάρει ένα ουζάκι στη παραλία σας, βρε παιδιά? Απρακτοι και πεινασμένοι φύγαμε. 

Sunrise

Ξυπνάω νωρίς το πρωϊ, το καλοκαίρι, λίγο πρίν ανατείλει ο ήλιος για ν' ακούσω τα πουλάκια. Οχι κάθε μέρα βέβαια, αλλά κάποιες μέρες που διαισθάνομαι ότι σήμερα θα είναι μαζεμένα απέναντι τα πιο τραγουδιάρικα κοτσύφια, το αηδόνι της γειτονιάς θα τα συναγωνίζεται και εκείνα αμέσως θα κοπάσουν. Αφουγκράζομαι τη μαγική στιγμή.

Τους τελευταίους δύο μήνες έχει αλλάξει η ζωή μου. Εχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω τη ζωή μου να εκτυλίσσεται, χωρίς απαραίτητα να έχει διαφοροποιηθεί η καθημερινότητά μου. Αντί να τιμωρώ τον εαυτό μου για τις κακές επιλογές που έκανα πρίν απο χρόνια, αντί να περιμένω απο τους άλλους να σκύψουν να με βοηθήσουν ή να με χαϊδέψουν, αντί να κλαίω ποτάμια, έκανα στροφή. Οτι έγινε, έγινε. Γίνομαι Σκάρλετ Ο' Χάρα και αποφασίζω να μη πάρω καμμία απόφαση έως αύριο. Η του χρόνου. Η όποτε.

Αποφασίζω να ρίξω τα προβλήματά μου τυλιγμένα σε χαρτί και δεμένα με μαύρες πέτρες στα βαθιά νερά του πελάγους. Αποφασίζω να πιάσω ένα όνειρο που είχα απο παλιά. Ηθελα να προσφέρω εθελοντική εργασία, όταν θα είχα χρόνο, όταν θα μπορούσα..πρίν πεθάνω πάντως. Εψαξα πολύ ήμουν όμως τυχερή γιατί βρήκα κάτι που μου άρεσε.

Είναι 2 μήνες τώρα που πηγαίνω και βοηθάω εθελοντικά χωρίς να αμείβομαι. Διαπίστωσα ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα μου. Θυμώνω και οργίζομαι με τους άλλους λιγώτερο. Εχασα το κριτικό πνεύμα μου όταν κάτι δεν μου καθόταν καλά και αρχισα αυτόματα να αποστασιοποιούμαι όταν μπροστά μου κάποιος φέρεται άσχημα ή μιλάει περιφρονητικά για άλλους. Σαν να βγαίνω έξω απο τη περίμετρο των λέξεων ή συμπεριφορών που εξακοντίζει ο άλλος πρός κάθε κατεύθυνση, δεν με αγγίζει τίποτα. Ακούω αυτά που μου λένε και δεν αντιδρώ όπως παλιά (που μου ερχόταν το αίμα στο κεφάλι)  τους αφήνω. Σαν να άνοιξε ξαφνικά μία άβυσσος ανάμεσά μας. Δική τους είναι η ζωή, δικό τους το λάδι στο καντήλι τους, ας το ξοδέψουν όπως θέλουν. Χαμογελώ και φεύγω.

Είμαι πολύ καλά. Καλύτερα απο κάθε άλλη φορά σε όλη μου τη ζωή ως τώρα. Επιτέλους άρχισα να πιάνω τους στόχους μου. Εκείνους που έθεσα όταν μπήκα στο Γυμνάσιο.

Τέλος εποχής

Ερχεται η στιγμή που το καμπανάκι σημαίνει ότι για όλα υπάρχει ένα τέλος. Τέλος σε αυτά που ξέραμε ως τώρα, τέλος σε αυτά που επιλέγουμε να κάνουμε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Γιατί τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, ώστε να γίνεται βαρετό και ανούσιο. 

Γιατί εμείς αλλάζουμε. 

Γιατί οι άλλοι αλλάζουνε

Γιατί οι περιστάσεις μας αναδομούν. 

Γιατί η προσαρμογή στο νέο γίνεται επιλογή

Γιατί χρειαζόμαστε νέα πορεία. 

Με κόστος

Δεν αποφεύγεται το κόστος, αντίθετα, πληρώνοντάς το, ξεχρεώνουμε τις παλιές εμπειρίες, ώστε οι επόμενες να είναι καθαρές χωρίς το αντίβαρο. Κλωθογυρίζω τη ζωή μου, όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 χρόνια, βάσει επιλογών και ευθυνών μου, δεν μετανοιώνω που έκανα όλες αυτές τις βλακείες, κάτι έμαθα απο όλα αυτά, δεν πήγαν άδικα. Το τι θα κάνω μετά, δεν το ξέρω ακόμη. 

Οταν αρρωσταίνει σοβαρά ο τετράποδος φίλος σου όμως, έρχονται τα πάνω κάτω. Η πρώτη φορά είναι η δυσκολώτερη γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις σε αυτό το πόνο..γιατί το σκυλάκι ή το γατάκι σου είναι σα να έχεις ένα μωρό, πώς αντιμετωπίζεις τη πιθανότητα θανάτου του μωρού σου; Στη πορεία βέβαια, όταν ο πρώτος τετράποδος σύντροφος έχει πεθάνει με ευθανασία, ώστε να πάρεις και αυτό στη συνείδησή σου, κάπως εξοικειώνεσαι με την ημερομηνία λήξεως όλων και των ανθρώπων και των ζώων. Κάθε φορά όμως είναι αντίστοιχα οδυνηρή. 

Η γατούλα μου είναι πολύ σοβαρά. Εχει καρκίνο στ' αυτιά με επέκταση στο αναπνευστικό και νεφρική ανεπάρκεια. Το πολεμάμε 3 χρόνια τώρα, όμως απο χθές δεν τρώει πιά και έχασε επαφή με το περιβάλλον της. Θα πάμε στο γιατρό σήμερα. Θα κάνει ότι μπορεί..  Ο ασθενής προηγείται. Τα αισθήματά μου, έρχονται κατόπιν. 

Γαϊδουριές!

Το τελευταίο καιρό προσέχω πολύ τις γαϊδουριές που γίνονται γύρω μου. "Αλλάζει η Ελλάδα" μου λέει ένας γνωστός, συμφωνώ, πέρα απο τη μόνιμη ενασχόληση με τον εαυτούλη μας γίναμε και γαϊδούρια.  Τα περί Ελληνικής λεβεντιάς, φιλοξενίας, αγάπης πρός το ξένο που θα μας χτυπήσει τη πόρτα, μπούρδες. Ο λεβέντης της πάλε ποτέ εποχής έγινε κακομοίρης που κοψομεσιάζεται απο τις υποκλίσεις, όσο για τον ξένο που θα μας χτυπήσει τη πόρτα, φωνάζουμε τους Χρυσ-αλήτες για τα περαιτέρω, φιλοξενία και μλκίες. Καπέλλο έρχεται και το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο στο σεξ.., Α! ναί, να μας μείνει και κάτι εφόσον δεν το έχει φάει η μανιακή τάση για δουλειά, δουλειά, δουλειά ή ψάξιμο, ψάξιμο, ψάξιμο για δουλειά. 

Πήγα σε ένα τραπέζι το σβκ που μας πέρασε. Οι οικοδεσπότες είναι γνωστοί μας εδώ και χρόνια, βλεπόμαστε συχνά, μιλάμε ανταλλάσσουμε γνώμες, νέα κλπ. Οταν έρχονται σπίτι μας, βγαίνουν στο μπαλκόνι για να καπνίζουν γιατί το τσιγάρο είναι προέκταση του χεριού τους. Οταν όμως πάμε σπίτι τους, δεν βγαίνουν στο μπαλκόνι για τον ίδιο λόγο, ανοίγουν όμως τα παράθυρα για να ανανεώνεται ο αέρας. Ετσι προχθές που έρριχνε καρεκλοπόδαρα, καπνίζανε τσιγάρα και πούρα με αποτέλεσμα να με πιάσει το άσθμα μου (το οποίο ξέρουν ότι το έχω) και μετά πούντιασα με τα ανοιχτά παράθυρα και την υγρασία και τους λέω "κλείσε σε παρακαλώ το παράθυρο, θ' αρρωστήσω" το κλείνει για 10 λεπτά και μετά το ξανανοίγει, τους το ξαναλέω και επαναλαμβάνεται.. η ίδια ιστορία.. Αφού ξέρουν ότι έχω θέμα, ή δεν πρέπει να με καλούν, ή αν με θέλουν ας δείξουν και λίγη κατανόηση, δεν είναι καπρίτσιο το άσθμα, θέμα υγείας είναι. 

Ενα απλό παράδειγμα είναι, κάθε μέρα συναντώ γαϊδούρια με 2 πόδια αλλά τεράστια αυτιά. Σήμερα κιόλας επιστρέφοντας με το τράμ..κάποιος είχε σταθμεύσει "για 1 λεπτούλι" όπως είπε, έτσι ώστε το πίσω μέρος του αυτοκινήτου εμπόδιζε τη διεύλευση του τράμ. Οταν του κορνάρισε, γκρίνιαζε και απο πάνω..

Στενοχωριέμαι που μας βλέπω να πηγαίνουμε πρός τα πίσω.

ΑΜΕΑ υπό διωγμόν

 Πρίν λίγες μέρες μας κάλεσαν σε ένα εστιατόριο μακριά απο τη περιοχή που μένουμε. Είμασταν 4 άτομα, το ένα περπατούσε με πατερίτσες λόγω ατυχήματος. Με το που μπαίνουμε στο κατάστημα, τρώει μία γλίστρα ξεγυρισμένη στο γυαλιστερό δάπεδο. Δεν πρόλαβα να τον συγκρατήσω εντελώς, παρόλλο που τον άρπαξα απο το μπράτσο και έτσι μείωσα τη φόρα της πτώσης. Μετά δεν μπορούσε να σηκωθεί γιατί οι πατερίτσες γλίστραγαν στο ξύλινο πάτωμα. Εγινε χαμός, τρέξανε οι σερβιτόροι να τον σηκώσουν, αυτός είχε γίνει σκατζόχοιρος γιατί είχε τρομάξει, του φέρανε μία καρέκλα και κάπως τα καταφέραμε και τον καθίσαμε. Πάει να σηκωθεί για να φθάσει στο τραπέζι που μας είχαν κλείσει και ξαναγλιστράει, ευτυχώς δεν έπεσε. 

Και γίνεται ο εξής διάλογος : 

"Το πάτωμα γλιστράει παντού, είναι επικίνδυνο" λέει το θύμα.

"Μπάαα", του απαντάει ο υπεύθυνος, "τα λάστιχα απο τις πατερίτσες σας είναι ελαττωματικά και γλυστράνε, το δάπεδό μας δεν έχει τίποτα".!!!

 Αρχίζει ένας παλαβός διάλογος για το αν γλιστράει ή δεν γλιστράει και εκεί που λέγανε σαχλαμάρες, φεύγει και το δικό μου πόδι πρός τα πίσω, αρπάζομαι απο μία καρέκλα μη τσακιστώ..κυττάω το πάτωμα και γυάλιζαν σταλαγματιές, πιθανόν λίγδες, λάδια, βερνίκι. 

Τις δείχνω στον εξυπνάκια υπεύθυνο..και τι λέει "πρώτη φορά μου κάνουν παρατήρηση για το δάπεδό μας, τίποτα δεν έχει. Για όλα φταίνε οι πατερίτσες του κυρίου"!!!Αν θέλετε όμως καθίστε σε αυτό το τραπέζι". Το οποίο ήταν δίπλα μας που όμως ήταν κατειλλημένο απο ένα ζευγάρι. Τους οποίους ανθρώπους με το έτσι θέλω ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΕ για να κάτσουμε εμείς.. Φρίξαμε! Τι φταίνε οι άνθρωποι και έπρεπε ο κάφρος να τους σηκώσει; 

Νευριάζουμε για τη συνολική κακή συμπεριφoρά και φεύγουμε.

Ατυχήματα γίνονται, άμα πέφτει ο πελάτης όμως, κυττάς να τα μπαλώσεις, στην ανάγκη του κάνεις και το τραπέζι για να γλυτώσεις τη δυσφήμιση.. δεν τον μαλώνεις και απο πάνω που έπεσε!!
Αλλά που μυαλά..
ΝΤΡΟΠΗ.

Συνδικαλισμός

Πρίν δύο μέρες, μιλούσα με έναν επαγγελματία αυτοκινητιστή σχετικά με τη καθημερινή ταλαιπωρία των Αθηναίων εξαιτίας των διαδηλώσεων. Οπου οι διαδηλωτές ζητούν και απαιτούν τα δίκια τους εμποδίζοντας τους υπόλοιπους που δεν διαδηλώνουν την ίδια ώρα, να πάνε στη δουλειά τους. Εκ περιτροπής όλοι διαδηλώνουν για τον α ή β΄ λόγο και αλληλοταλαιπωρούνται. Αυτό γίνεται εδώ και χρόνια, έχει ενταθεί όμως απο το 1980 και μετά.

Κουβέντα στη κουβέντα, ο φίλος ταξιτζής αφού ξεσπάθωσε εναντίον του Γιάννη Παναγόπουλου (προέδρου της ΓΣΕΕ) σέρνοντάς του τα μύρια.. κατέληξε να μου πεί ότι απο την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του '80 ο συνδικαλισμός έγινε επάγγελμα. Για να δικαιολογήσουν το μισθό τους (έσοδα και εκλογές) οι πατέρες των συνδικάτων κλιμάκωσαν όλο το εργατικό δυναμικό της χώρας ώστε να γίνεται  μία τουλάχιστον διαδήλωση την ημέρα. Και εκεί που νομίζεις ότι τα συνδικάτα είναι με το μέρος του εργαζόμενου λαού αποδεικνύεται ότι είναι με το μέρος της δικής τους τσέπης. Η κατακλείδα της συζήτησης ήταν πόσο κακό έκανε και κάνει ο συγκεκριμμένος συνδικαλισμός στην Ελλάδα και ότι το συνώνυμο του Ελληνα συνδικαλιστή είναι ο τεμπέλης.

Καμμία σχέση με το Τζίμμυ Χόφφα και τα ιδεώδη του..

Αυτά είναι απόψεις.. Θα με ενδιέφεραν οι δικές σας απόψεις.

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι

Είναι σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, να δημιουργούμε τις μικρές, ατομικές, ευχάριστες, φιλικές μας κοινότητες όπου τα μέλη να ακούν παρόμοια τραγούδια με εμάς. Οι αντιρρησίες καλοδεχούμενοι πάντα, εφόσον έχουν κάτι να πούν.

Τώρα που πιέζομαι εξ' αιτίας της κας Π (ετών 92 που έπεσε και τραυμάτισε σπόνδυλο με οστεοπόρωση) η οποία είναι ιδιότροπη κ εγωϊστρια απο κούνια, με παίρνει τηλέφωνο η πολύτιμη φίλη Μαρία Μ. και μου προτείνει να βρισκόμαστε μετά απο το γυμναστήριο, ώστε να γνωριστούμε καλύτερα με το κύκλο της, να σεργιανίσουμε τη περιοχή που μένει, να περάσουμε κάποιες ώρες πιο γλυκά μακριά απο τη πικρία της πραγματικότητας. Οι φωτεινοί άνθρωποι δε κλαίνε μαζί σου όταν είσαι πιεσμένος, απελπισμένος, στα κάτω σου. Οι φωτεινοί σου φίλοι μοιράζουν απλόχερα ευτυχία προτείνοντας να κάνετε πράγματα απο κοινού ώστε να σε απορροφούν ΜΑΚΡΙΑ απο τα προβλήματά σου.

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Πρόκειται για τοιχογραφία που είδα και αποθανάτισα στο εστιατόριο "Καράμαλης-Ναύπλιος", στη πόλη του Ναυπλίου.