ΚαψούρααααΑΑΑΑΑ!

Το Σάββατο το βράδυ είχαμε τραπέζι κάτι φίλους σπίτι μας και κοιμηθήκαμε αργά. Οι φίλοι μας φύγανε κατά τις 02.00 πμ ώσπου να τα μαζέψω πήγε 3 το πρωί. Ε! Λέω αύριο Κυριακή θα κοιμηθώ ως αργά.

Ελεγε η ηλίθια και λογάριαζα χωρίς τους Γείτονες. Τους θυμάστε φαντάζομαι..

Στις 07.00 ακριβώς ακούω στη διαπασών το κάτωθι άσμα

"Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,

θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες"

και λέω, όνειρο βλέπω μετά μουσικής, γύρνα πλευρό και θα φύγει. Γυρίζω πλευρό και έρχεται αυτό

"Τα ματάκια σου με καιν γιατί είσαι μανεκέν. "
"Μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος."
"Σε βρίσκω πολύ κύριο, αλλά περνάω κλιμακτήριο."
"Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Άγιο Γεώργιο"

"Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα,
μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα."

τώρα πείτε μου η καψερή τι φταίω που σκόπευα να μείνω λίγο παρα πάνω στο κρεβατάκι μου μαζί με τον αντρούλη μου ε?

"Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω,
γι’ αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο. "
(Άγνωστος /η Καλλιτέχνης)
"Μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω;"

"" "Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες, βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες"

"Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπώ."

"Ο ήλιος καιει, καιει για μας τους gay."

Μετά απο αυτό το τελευταίο, έφριξα, πετάχτηκα έτοιμη να τους ξυλοφορτώσω που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ..

αλλά ήταν μάταιο..που να με ακούσουν..μές την κρεββατοκάμαρά τους ήταν στο τσακίρ κέφι..τραγουδάγανε φαλτσάροντας..

"Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε"

"Απόψε έχω περίοδο, μα έχω κι άλλη δίοδο."

Οταν μετακομίσουμε σε λίγους μήνες σύν τοις άλλοις θα μας λείψουν ΚΑΙ οι γείτονες!!!

5 λέξεις έμμετρες

Μου πέταξε η Yoryia το μπαλλάκι (και το έπιασα όλως τυχαίως παρότι στα ομαδικά παιχνίδια ΠΟΤΕ δεν είχα καταφέρει να πιάσω την οποιαδήποτε μπάλλα - εξ ού και το παρατσούκλι "καρούλι" που με συνόδευε σαν κολλημένη τσίκλα στο παπούτσι όλα μου τα σχολικά χρόνια) για 5 λέξεις που θα χρειαστεί να τις φτιάξω κάτι σαν ιστορία.

Με τα παραμύθια και τα συναφή δεν είμαι καλή. Μιά εποχή έπρεπε να λέω τα 7 κατσικάκια και το λύκο σε κάτι παιδάκια για να κοιμηθούν, μόνο που αντί να προκύψει αυτό καθόντουσαν με ορθάνοιχτα μάτια να με διορθώνουν κάθε φορά που έλεγα αλλα αντ'άλλων, πότε τα κατσικάκια ήταν 5 γιατί τα άλλα δεν άκουσαν το ξυπνητήρι και πότε έλλειπε ο λύκος που είχε πάει στον κουρέα. Με έπιανε και μία νύστα αφόρητη και με σκούνταγαν τα σκασμένα για να τους τελειώσω την ιστορία..

Αφήστε που πολλές φορές γράφω ότι μου κατέβει και "ξεφουσκώνω" και μετά ξεχνάω τι κακουργίες έχω γράψει και κάνω τη μη- μου-άπτου, μέχρις ότου κάποιος βρεθεί και ξεθάψει τις παλιές μου βλακείες και μου τις τρίψει στη μούρη..Errare humanum est. Δύσκολο το μονοπάτι πρός την ωριμότητα, όλο λάκκους (που μπορεί να τους άνοιξα μόνη μου), πέτρες, γλυστερό σαπούνι και ανηφόρες.. Ούφ.

Παίρνω λοιπόν το θάρρος τις 5 λέξεις να τις ενσωματώσω σε έμμετρο ποιηματάκι (χωρίς βρωμόλογα όμως).

"Κολλημένη στην οθόνη του ΠιΣι
διάβαζε τις γνώμες του κόσμου
η Φιφή
δίπλα της μαστίχα Χίου στο ποτήρι
να τη τρώει σιγά-σιγά
"Υποβρύχιο" το λέγανε το γλυκό αυτό παλιά
τουλάχιστον έτσι το ονομάτιζε
η δική της η γιαγιά.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε ξαφνικά
απο ένα σκούρο σύννεφο που στάθηκε
εκεί ψηλά
σήκωσε τα μάτια η Φιφή
και προσευχήθηκε για αύριο
"ας είναι η μέρα ηλιόλουστη
και καλή"

Αυριο είναι η μεγάλη μέρα

που θα πάει με την μαμά της

στα μαγαζιά

να δούνε άπειρα καλούδια

μόδες, παπούτσια και λοιπά

ομορφιές και κιτσαρίες

ολα μέσα στης ζωής

τις αμαρτίες που

είναι τόσο πολύ γλυκιές.

Αυριο βράδυ με χαρά

αφού γυρίσουν απο της

Ερμού τα μαγαζιά

περήφανη θα τηλεφωνήσει

στο γιατρό

να του πεί νέο μεγάλο και τρανό

"Γιατρεύτηκα για τα καλά

την αγοραφοβία δεν τήν έχω πια

στην αγκαλιά

δεν δεσπόζει την ύπαρξή μου

δεν φυλακίζει τη ζωή μου

Σήμερα συνάντησα κόσμο πολύ

και μια χαρά αισθάνθηκα

σαν λεύτερο πουλί" "

Κυρία αυτά έγραψα. Δεν περιμένω να πάρω "Αριστα" γιατί αντί να ακολουθήσω την πεπατημένη έκανα του κεφαλιού μου, όπως πάντα, ξέρω. Τουλάχιστον όμως να πάρω τη βάση?

Πετάω την μπάλλα στους

Julia_Dream , Jojo, Attalanti, dimitri-R, Tina

για να συνεχίσουν την αλυσίδα με τις λέξεις

Αμφισβήτηση, μαγειρίτσα, παπαρούνες, παιδάκια, φράουλες

Ανθρωποι & savoir vivre

Χθές είχαμε πάει σε ένα γεύμα με 2 φίλους μας. Οταν φθάσαμε εκεί διαπιστώσαμε ότι θα είμασταν τελικά 6 γιατί θα ερχόταν και άλλο ένα ζευγάρι, κανένα πρόβλημα. Επειδή αισθανόμασταν χαλαροί είχαμε φορέσει κάτι απλό χωρίς πολλά πολλά, του λόγου μου ένα κόκκινο μπλουζάκι και ο CGP έβγαλε την καθημερινή γραβάτα και έβαλε και εκείνος κάτι απλό αντίστοιχου χρώματος.

Το γεύμα μιά χαρά, τρώγαμε με γέλια και απολαμβάναμε. Σε μιά στιγμή η Χ (η κυρία του άγνωστου σε μάς ζευγαριού) μου λέει

"Το κόκκινο δεν θα είναι το αγαπημένο σου χρώμα σήμερα!" διευκρινίζοντας ότι αν ήταν στη θέση μου και ο σύντροφός της επέλεγε το ίδιο χρώμα αμφίεσης με εκείνη, θα γινόταν καυγάς, θα έλεγε μη το βάλεις αυτό, ή θα άλλαζε εκείνη ρούχα. Το γεγονός δε ότι καθόμασταν και δίπλα-δίπλα της φάνηκε γελοίο και το είπε κιόλας.

Οι φίλοι μας "πάγωσαν" λίγο γιατί δεν ήταν και το καλύτερο σχόλιο σε ένα φιλικό άντε και λίγο επαγγελματικό γεύμα. Τον σκόπελο τον παρέκαμψα λέγοντας ότι

"άσχετο τι θα διαλέξω να φορέσω, πάντα ο Κ απο δικού του με ακολουθεί χρωματικά σαν καρμπόν. Το γεγονός αυτό δεν με χαλάει, ούτε αισθάνομαι υπεύθυνη για τα ρούχα του, ότι θέλει ας βάλει. Μας έχει ξανατύχει να φοράμε ίδια απόχρωση, μας έχουν βγάλει και φωτογραφία. Πρόσθεσα όμως ότι ειδικά σήμερα δεν είμαστε 100% καρμπόν γιατί φοράμε διαφορετικού χρώματος και ποιότητας εσώρουχα και άλλη μυρωδιά κολώνιας. Είπα ότι τα μαλλιά μου τα βάφω ενώ ο Κ όχι και δεν καταλαβαίνω γιατί αντιστέκεται τόσο στην ιδέα."

Το γέλιο που ακολούθησε ήταν ομόφωνο και χαλαρωτικό. Η ένταση διαλύθηκε και ξανα-προσηλωθήκαμε στα εδέσματα μπροστά μας.

Σκέφτομαι όμως πόσο ευαίσθητος είναι ο τομέας του savoir vivre και πόσο σωστός ήταν ο Αθήναιος όταν το ανέφερε (το link στον τίτλο). Δεν έχει νόημα να γίνομαι κακιά και να αποπάρω την αγενή για την άστοχη παρατήρηση. Δεν χρειάζεται την βοήθειά μου, μόνη της καπελλώνει τον εαυτό της και τραβάει το χαλί κάτω απο τα πόδια της.

Εντύπωση όμως μου κάνει πώς πληθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι γύρω μας. Και δεν είναι θέμα χρημάτων αλλά μάλλον παιδείας.

Ασχετο με τις πεποιθήσεις μας είναι φαίνεται δύσκολο να σεβόμαστε τις επιλογές των άλλων χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε.

Πανεπιστημιακά βολέματα

Προχθές είχαμε βγεί έξω με ένα φιλικό μας ζευγάρι. Και οι δύο είναι καθηγητές πανεπιστημίου με μακρά ακαδημαϊκή καρριέρα. Μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων και μετά το ρίξαμε και στον Μαριετισμό. Ούτε λίγο ούτε πολύ ελέχθησαν τα ακολούθα για τα οποια ΕΦΡΙΞΑ.

Κατά την κρίση τους λοιπόν, η Μαριέττα και η κάθε Μαριέττα ανεξαρτήτου κόμματος θα σπάει τα μούτρα της εξαιτίας των καθηγητών.

- Οι καθηγητές εργάζονται και αμείβονται. Φτιάχνουν τη ζωή τους, το πρόγραμμά τους και τον ελεύθερο χρόνο τους τον διοχετεύουν στα ιδιαίτερα μαθήματα, σε φροντιστήρια και δικές τους δουλειές.

Οποιαδήποτε αλλαγή τους χαλάει τη σούπα. Τους ξεβολεύει γιατί θα πρέπει να ανασχηματίσουν τη ζωούλα τους, το προγραμματάκι τους, την καθημερινότητά τους. Ετσι δεν θέλουν αλλαγές. Η Χ Κυβέρνηση το ξέρει αυτό και πιέζει. Οι καθηγητές ξέρουν ότι ξέρει η κυβέρνηση και έτσι αντιστέκονται.

- Οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί καθηγητές στην Ελλάδα υποστηρίζονται απο διάφορες πολιτικές παρατάξεις. Μέσω των παρατάξεων, υποκινούν τους φοιτητές να εξεγερθούν, να κάνουν καταλήψεις, πορείες, αποχές κλπ, κλπ. Μόλις αυτό επιτευχθεί, δεν γίνονται μαθήματα, όμως Ο ΜΙΣΘΟΣ των καθηγητών συνεχίζει και πέφτει. Σου λέει, εγώ εδώ είμαι έτοιμος να διδάξω. Αλλά οι φοιτητές δεν έρχονται. Οπότε, μια χαρά! Η ζωή συνεχίζεται, τα ιδιαίτερα, τα φροντιστήρια κλπ, κλπ. Οι φοιτητές καθυστερούν στις σπουδές, χάνουν μαθήματα, περνάνε δεν περνάνε, τελικά έρχεται μετ' εμποδίων και το πτυχίο.. κλπ κλπ..

Κατά την κρίση τους λοιπόν η ίδια η παιδεία στην Ελλάδα σπάζει τα πόδια της μάθησης για να μην ξεβολεύεται.

Ελπίζω να μην είναι έτσι και να διαψεύσετε τις παραπάνω πικρές κουβέντες.

Ε-Φ-Ρ-Ι-Ξ-Α

Spicy dreams

Χθές ανέβηκα Αθήνα για δουλειές και μετά είπα να κάνω ένα σύντομο ταξείδι αναψυχής.

Να αφήσω τη μύτη μου να με οδηγήσει στους δρόμους των μπαχαρικών, των ασιατικών γεύσεων, των ξένων πρός τα ελληνικά δεδομένα, φαγητών. Ενα ταξείδι εξερεύνησης απόλαυσης και χαράς.

Στα ταξίδια αυτά, που δεν γίνονται συχνά, γι αυτό κρατάνε κιόλας την μοναδικότητά τους, μου αρέσει να χάνομαι στο πλήθος. Να μην ξεχωρίζω με τα ρούχα ή τις γόβες. Ισιο παπουτσάκι, κάτι απλό και φύγαμε. Η ιδέα είναι να δώ και να χαθώ, όχι να με δούν και να με κυττούν.

Δραγατσανίου, Αθηνάς, Ευριπίδου. Τις Δευτέρες η κίνηση είναι πεσμένη, υπάρχει όμως αρκετή. Κόσμος τρέχει ασύντακτα παντού, σκεφτικός ίσως και σκοταδισμένος, μόνο οι ξένοι ξεχωρίζουν με τα ροδαλά τους δέρματα και τις σαγιονάρες!!!. Μύγες μές το γάλα. Ωραίες μύγες δεν λέω.

Πρώτη στάση να πάρω αλλαντικά. Ιδιαίτερα πράγματα εδώ. Το κατάστημα με στενή πρόσοψη αλλά μεγάλο βάθος. Στους τοίχους άλλοι βάζουν καθρέφτες ή ζωγραφιές. Ο συγκεκριμμένος ιδιοκτήτης εκθέτει τα σουτζούκια του...........ώ! ναί, αυτά που βλέπεται απο πάνω είναι καμμιά εκατοστή σουτζούκια και σαλάμια, τουρκικής, λιβανέζικης, αραβικής προέλευσης, σε διάφορα μεγέθη..Κάτι το απίθανο να το βλέπει κανείς. Οι υπάλληλοι γελαστοί, δεν θέλουν να φύγω προτού δοκιμάσω τούτο-κείνο. Στο άψε-σβήσε ένα μεζεδάκι ετοιμάζεται.. και εξαφανίζεται γρήγορα. Μα τι λαίμαργη!

Φεύγω και πάω για μπαχαρικά. Ουρές οι νοικοκυρές έξω απο τα μαγαζιά. Αντί να σταθώ στην ουρά αφήνω τη μύτη μου ελεύθερη. Οχι και πάλι όχι, δεν μυρίζει πράγματα που θέλω να πάρω, αυτά που μυρίζει τα έχουν και τα σούπερ-μάρκετ, εντάξει ίσως εδώ να είναι φθηνώτερα, όμως για άλλα ήρθα ως εδώ. Προχωράω και κοντοστέκομαι στον μπακάλη.. Παίρνω λίγα φασόλια Πρεσπών, λέω να κάνω φασολάδα, δεν την τρώει βέβαια ο Κ, θα την φτιάξω και ό,τι θέλει ας γίνει, το πολύ-πολύ να τρώω φασόλια 3 μέρες - (και να κοιμάμαι μόνη μου αντίστοιχα). Α! Μα πιά!

Σταματάω εδώ, πρώτα απέξω να μυρίσω τις αρμαθιές απο τα λιαστά, τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και κάτι άλλα που δεν ξέρω τι είναι. Εχει και κανέλλα σε βέργες.

ο μετανάστης-υπάλληλος δεν προλαβαίνει να εξυπηρετεί τους αντίστοιχους μετανάστες πελάτες του..ευτυχώς υπάρχει και κάποιος που μιλάει ελληνικά. Ρωτώ για τούτο και κείνο..Τα μπαχάρια στα τσουβάλια με προσεκτικές τις ταμπελίτσες τους, παίρνω κάποια που ξέρω και άλλα 2 που δεν ξέρω για να τα μάθω στη διαδρομή, ..προχωράω μέσα στο μαγαζί, έχει και βότανα και κάτι αποξηραμένα μακρόστενα πραγματάκια, τι χαριτωμένα του λέω, "για ποιό φαγητό είναι?" Α! Αυτά είναι για τη δυσκοιλιότητα! Γκούπ! Ευτυχώς που ρώτησα.

Αισχύλου, Σοφοκλέους, Αθηνάς, Αρμοδίου. Το ρώσικο παντοπωλείο είναι ακόμη στη θέση του. Τα βάζα με τα τουρσιά αραδιασμένα σε βιβλιοθήκες στο πεζοδρόμιο. Αντί για βιβλία, καρόττα, αγκινάρες, παντζάρια και αγγούρια σε άλμη! Πρωτότυπο. Ψάχνω για ρώσικες πίτες, μεγάλες και παχιές.

Η ιδέα είναι να κόβουμε την καθεμιά στη μέση να τη γεμίζουμε με ντομάτες, τυριά που λιώνουν και κάτι κρεατικό, ψήσιμο στον φούρνο και μαμ! Οι Ρώσοι όμως την γεμίζουν με τυριά και μετά την τηγανίζουν. Στο πιάτο έρχεται αλάδωτη (επ' αυτού απορώ) και ονειρεμένη.

Πλατεία Θεάτρου για έναν καφέ και να κάτσω λίγο γιατί κουράστηκα, απο το πρωϊ περπατάω. Και εδώ πραγματικά ξεφεύγει κανείς. Αλλάζει ήπειρο και κόσμους.
Πίνω τον καφέ μου και χάνομαι μέσα στον ζωγραφισμένο τοίχο, αντί για σπίτια είναι κατσαρόλες, μαγευτική η σύνθεση που με φέρνει στην πραγματικότητα, στον κόσμο που θα ήθελα να ζώ. Μέσα στην τέχνη και την αρμονία. Το σαξόφωνο θα ήταν ιδανικό αν έπαιζε λίγη τζάζ. Ισως να το κάνει το βράδυ. Λές?

Εικόνες

ζωγραφιστές απο πολλές πραγματικότητες που είτε τα μάτια μας τις έπιασαν και η κάμερα τις φύλαξε, είτε η ύπαρξη μας τις ονειρεύτηκε και η μηχανή της σύνθεσε. Οχι ακριβώς ένα σβκ, μία μέρα όμως φυγής. Απο την αφάνεια της πεζότητας - σόρρυ τώρα τη λέμε καθημερινότητα, ένα γρανάζι ακόμη του γενικού συνόλου. Υποτίθεται.

Επάνω μία άποψη της λίμνης στη Βουλιαγμένη (Αττικής) πρίν πλακώσουν οι ορδές. Το νερό απο κρύο έως παγωμένο, για τους πολύ δυνατούς. Είναι τα υπόγεια ρεύματα που το καθιστούν δροσερό ακόμη και τον Αύγουστο. Γαλήνη και ερημιά. Οι κλειστές ομπρέλλες δηλώνουν την παρουσία τους. Τώρα εν υπνώσει, σε λίγο όμως..you'll see!

Βόλτα πρός το Σούνιο. Τα γαλάζια ακρογιάλια διαδεχονται στωϊκά το ένα με το άλλο. Πνίγομαι στο μπλέ με ανοιχτά μάτια και το ίδιο χρώμα στεφανώνει και τα κλειστά μου βλέφαρα. Η βόλτα παίρνει άλλες στροφές.

Πεινάσαμε. Κάτι να τσιμπήσουμε σε ταβερνάκι μπροστά στο κύμα. Τίποτα ιδιαίτερο αλλά κάτι. Λίγο ψωμί με πέστο και γραβιέρα ψητή. Παρόλλη τη ζέστη

η ψαρόσουπα ήταν ότι έπρεπε. Ηπιαμε και λίγο ουζάκι, λίγο γιατί είχαμε και το οδήγημα του γυρισμού..
Και γυρίσαμε σπίτι μας, όπου ο ήλιος βασίλευε και οι σκιές μαζεύονταν. Οταν το σώμα έχει πάρει τις θερμιδούλες του, οι εικόνες θολώνουν.

τι σημασία έχει τι είναι στην πραγματικότητα αυτό? Του καθενός η πραγματικότητα είναι εκεί έξω. Ας μείνει όμως το όνειρο απιαστο.

Η "gay" εφημερίδα

Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος?

Περιμένω ένα ραντεβού σε κάποιο παραθαλάσσιο καφενείο. Για να περνάει η ώρα πήρα μία απο τις δωρεάν εφημερίδες που έχουν κατακλύσει το σύμπαν, ευτυχώς δλδ γιατί η ποιότητα των επι χρήμασι ημερισιων φυλλάδων παει κατα διαόλου. Πίνω τον καφέ μου και διαβάζω.

Απέναντί μου ένας κύριος, γύρω στα 50, διαβάζει αθλητική εφημερίδα. Σηκώνει τα μάτια του και μου απευθύνει τον λόγο.

"Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω γυναίκα να διαβάζει gay εφημερίδα. Δεν ντρέπεσθε?"

Ευτυχώς η απόσταση μεταξύ μας ήταν αρκετά μεγάλη για να του στείλω την εφημερίδα τυλιγμένη με καφέ. Του απαντώ,

"Η εφημερίδα δεν έχει φύλλο, οι άνθρωποι είναι σεξιστές"

Ενοχλήθηκε και μου έκανε 1 λεπτό κήρυγμα για τα νεα ήθη. Το επόμενο λεπτό μετακινήθηκα να μην ακούω τις παπαριές του.

Τα ήθη έχουν αλλάξει μόνο που αυτός είναι νυχτωμένος. Παλιά βλέποντας την εφημερίδα που διάβαζες οι άλλοι καταλάβαιναν τι είσαι, τι ψηφίζεις, τι πιστεύεις. Μερικοί δίπλωναν κιόλα την εφημερίδα για να μη φαίνεται.

Τώρα αμα διαβάζω City press, Metro, Lifo ή Athens Voice, Eλευθεροτυπία ή Εσπρέσσο τι γίνομαι? Ποια η πολιτική μου παραταξη, η χροιά μου, τι καπνό φουμάρω (δεν καπνίζω αλλά αν κάπνιζα?)

Επίσης παλιά τύλιγαν τα ψάρια σε εφημερίδες και σκούπιζαν και τον κ**** τους όταν δεν υπήρχε χαρτί υγείας. Αυτό τι θα σήμαινε? Οτι τρώς ψάρι τυλιγμένο στην Καθημερινή, αλλά μένεις νηστικός αν είναι του Ριζοσπάστη? To κωλόχαρτο πρέπει να το πουλάει το εντάξει κατάστημα και όχι εκείνο του μπακάλη που τον είχαν πιάσει ως αριστερό/δεξιό?

Και εν ετει 2007 καλούμαι να απολογηθώ για την εφημερίδα μου. Να ντρέπομαι που μ' αρέσει κάτι, να δέχομαι τις αποστεωμένες ρετσινιές ηλιθίων. Αυτό κι αν είναι κατάντια.

Ασε μας ρε φίλε, ξεκόλλα.

Ασπρα καράβια τα όνειρά μας

Λές και ήταν χθές, το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς μου. Συνάντησα μία μπλόγκερ σε ένα καφέ με θέα θάλασσα. Την So Far.

Μέχρι χθές αναρωτιόμουνα τι μου δίνει τελικά αυτή η γραπτή μπλογκο-ομφαλοσκόπηση. Μέχρι χθές.

Η γλυκιά συζήτηση με ανθρώπους που έχεις μάθει να εκτιμάς γραπτώς ξάφνου παίρνει σάρκα. Αποκτά υπόσταση, είμαι εδώ και το παλεύω. Την ώρα της ανταλλαγής απόψεων σπουργίτια μπαινόβγαιναν απο τα ανοιχτά παράθυρα στην αίθουσα, κυνηγιόντουσαν ανάμεσα στα πόδια μας. Αφοβα, όπως θα ήταν ωραίο να συναλλασόμασταν στην ζωή μας ο ένας με τον άλλο.

Μόνο για να συναντώ αγαπημένους φίλους αξίζει όλο αυτό το γράψιμο.

Σε ευχαριστώ πολύ Μ.

Χθεσινές αναμνήσεις

Μας είχε καλέσει η πεθερά μου στο σπίτι της χθές Καθαρά Δευτέρα για φαγητό.

Στον δρόμο δεν είδαμε πολλούς χαρταετούς λόγω άπνοιας, καμμία σχέση με περυσι που δέσποζαν τον ουρανό. Είδαμε όμως ένα χαρταετό να μεταφέρεται ανοιχτός με το κάτωθι όχημα, στην οροφή πατικωμένος με μία κόκκινη κουβέρτα, δεμένος με σπάγγο που με τη σειρά του ήταν περασμένος απο τους υαλοκαθαριστήρες και το πορτ-μπαγκάζ και ο οδηγός να κρατάει την άκρη της κουβέρτας με το αριστερό του χέρι, ενώ με το δεξί προσπαθούσε να διατηρήσει την ισορροπία του οχήματος και των στρίγκλικων στο πίσω κάθισμα που ξεχύνονταν απο τα παράθυρα ουρλιάζοντας..ειδαμε επίσης κάποιους καταιδρωμένους άμοιρους πατεράδες να τρέχουνε στον Μπάτη πάνω κάτω προσπαθώντας να σηκώσουν τον χαρταετό που αρνείτο γιατί δεν είχε αέρα.. και δώστου να κοκκινίζουν πουφ..πούφ.. "αντε να σηκωθεί ο καταραμένος. πούφ... ρεζίλι γίνηκα.. το βιάγκρα που το έβαλα.. εννοώ , την κουλούμπα...αχ.. παφ...έσκασα". Και το πιτσιρίκι να στριγγλίζει "Α-ε-τό, σέλω α-ε-τό" ..

Φθάσαμε αισίως στο σπίτι της πεθεράς που είχε μαγειρέψει ένα σωρό σαρακοστιανά, ντολμαδάκια με δικά μας αμπελλόφυλλα απο το εξοχικό, είχε κάνει σουπιές κρασάτες, μύδια, γαρίδες, ραταμοσαλάτα με μπρίκ, λαδοκέικ, διάφορα άλλα γλυκά, είχε και χαλβά του Κοσμίδη (μη κάνουμε και ιεροσυλίες χρονιάρα μέρα), όλα καλά.

Οταν η πεθερά έχει χαρά δεν ξέρει τι της γίνεται. Χάνει τα αυγά και τα πασχάλια. Παράδειγμα, κάποιος ζήτησε πάγο για το ούζο του. Πανικός.

Ερώτηση α) Τι είναι πάγος - απάντηση (ψυγείο-κάνει πάγο). Πήγε ο πεθερός στο ψυγείο και εντόπισε τα παγάκια. Εύκολο

Ερώτηση β) Που βάζουμε τον πάγο για να τον φέρουμε στο τραπέζι?

Θέλουμε παγονιέρα, μπωλάκι, κάτι. Δύσκολο.

Ελένηηηη που βάζεις τα.....?

Απάντηση "Πάνω ράφι δεξιά στον μπουφέ".

Δέκα λεπτά αργότερα όλο το ράφι του μπουφέ ήταν στο πάτωμα μαζί με τα παρακείμενα ράφια, μπωλάκι πουθενά. Ψαχουλεύαμε ακατάπαυστα ακόμα και στις τσέπες μας μήπως κατά λάθος γλίστρησε το μπωλάκι.

Χμμ! Ε! Ναί εννοούσε δεύτερο ράφι στο ντουλάπι της κουζίνας.

Μα πώς κάνετε έτσι για λίγο πάγο!!!

Τέσσερις ώρες αργότερα είχαμε φάει και τελειώσει. Επρεπε να φύγουμε. Να σηκωθούμε επίσης απο το τραπέζι χωρίς να πάρουμε την καρέκλα μαζί μας δηλαδή με χαριτωμένες κινήσεις να ξεσφηνώσουμε τα πισινά μας απο τα χερούλια της. Μιά ψυχή είναι αυτή, ας βγεί!

Μετά το φαϊ πήγαμε μια βόλτα για να χωνέψουμε, όχι με τα πόδια, με το αυτοκίνητο πήγαμε. Μη χαλάμε και τις σόλες μας, άλλωστε πως να χωνέψεις πάνω σε γόβες..

Πήγαμε την καθιερωμένη βόλτα στη Σαρωνίδα εκεί που ο Κ είχε περάσει ένα μέρος των παιδικών του χρόνων. Δεν προλάβαμε το ηλιοβασίλεμα, μας βρήκε το λυκόφως

που γλυκά μάζευε τα γαλάζια της θάλασσας. Κάναμε βόλτα τα παλιά του στέκια, εκεί που βολτάριζε με το ποδήλατο, εκεί που έτρωγε παγωτό, εκεί που...

Μόλις σουρούπωσε φύγαμε. Ο σκοπός είχε επιτευχθεί.

Τι συναισθηματικά ευαίσθητοι που είναι οι άντρες τελικά, τελικά, τελικά, τελικά!

Μοντέρνοι κλέφτες

Σήμερα το πρωϊ πήγα στην μικροβιολόγο να πάρω κάποιες απαντήσεις και την βρήκα έξαλλη. Κατακόκκινη να βρίζει τον εαυτό της που ενώ περνάει για ξύπνια την πιάσανε κορόϊδο. Εν ολίγοις την κλέψανε με το γάντι (του Αρσέν Λουπέν?) και όταν το κατάλαβε ήταν πλέον αργά.
Η κυρία αυτή δεν δουλεύει μόνη της, άλλες 2 γυναίκες ήταν στο χωρο της. Μπροστά απο το ιατρείο, αίθουσα αναμονής για το κοινό. Μπήκε ένα καλοντυμένος κύριος γύρω στα 30+ με εμφανή σημάδια πόνου στο πρόσωπό του και της ζήτησε να δεί μία εξέταση αίματος του γιού του, γιατί ο γιατρός του έφυγε σε ταξίδι και θέλει να του εξηγήσει κάποιος αρμόδιος τα αποτελέσματα. Εξήγησε δε ότι ο γιός του πάσχει απο "λύκο".

Η γιατρός αμέσως ενδιαφέρθηκε, πήρε την εξέταση, όντως τα στοιχεία ήταν βεβαρυμένου ιστορικού, άρχισε ένας διάλογος επί του θέματος και στο τέλος ο κύριος της είπε ότι λόγω του παιδιού του, δεν είναι και ζάπλουτος, τα λεφτά του μισθού δεν φθάνουν κάθε λίγο νέες εξετάσεις, έτσι άρχισε να δουλεύει σαν πλασιέ και ρώτησε μήπως θα ήθελε η μικροβιολόγος να αγοράσει μία τηλεόραση plasma σε πολύ καλή τιμή, αυτή των 500 ευρώ. Τέλος πάντων κάπως το παζάρεψαν, εκείνη άνοιξε το συρτάρι της και βρήκε μέσα 300 ευρώ που τα είχε για να πληρώσει μία ασφάλεια, συμφώνησαν στα 300 ευρώ να πληρωθούν με την παράδοση.
Ο κύριος πήρε τηλέφωνο εναν γνωστό του, μιλήσανε και είπε ότι σε κανένα 20άλεπτο θα της παραδώσει ο βοηθός του την τηλεόραση γιατί τυχαίνει να βρίσκεται στην περιοχή.
Πράγματι σε μισή ώρα περίπου, της χτύπησαν το κουδούνι και εμφανίσθηκε ένας καταϊδρωμένος τύπος, με κόπο να σπρώχνει ένα βαρύ χαρτοκιβώτιο, έτρεξε και ο καλοντυμένος να βοηθήσει, σπρώξε απο εδώ, σπρώξε απο εκεί το βάλανε στο σαλόνι, ήπιαν και λίγη πορτοκαλάδα γιατί του μεταφορέα του είχε βγεί το λάδι, πήραν τα 300 ευρώ και φύγανε.

Οι 3 γυναίκες μετά όλο χαρά ανοίξαν το κιβώτιο που είχε χαρτί με φουσκίτσες απο πάνω, το παραμέρισαν υπήρχε πολύ κομμένο χαρτί όπως βάζουν στις συσκευασίες, χωθήκαν σχεδόν ολόκληρες μέσα στο κουτί για να διαπιστώσουν ότι ήταν ΑΔΕΙΟ.
Και οι κλέφτες βέβαια άφαντοι
Και όλα αυτά περί βάρους της κούτας και ιδρώτα , θέατρο.

Και βέβαια η γιατρός θύμωσε με τον εαυτό της που πιάστηκε κορόϊδο παταγωδώς. Οπως όμως έμαθε αργότερα αυτη η σπείρα λυμαίνεται όλη την περιοχή, πάνε σε γιατρούς, σε μερικούς προσφέρουν και ιατρικά μηχανήματα / εργαλεία σε φτηνή τιμή!!!!

Αυτό θα πεί εκμοντερνισμός!

.............................

Το επεισόδιο έλαβε χώρα στο Παλιό Φάληρο.

Ενα Σάββατο 2

Το περασμένο Σάββατο που πήγαμε στο εξοχικό, περάσαμε και ωραία και λιγώτερο ωραία. Τα ωραία τα έγραψα στο προηγούμενο άρθρο. Σήμερα θα γράψω για τα άλλα, τα δύσκολα που πάντα είναι μεγάλα.

Μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι είχαμε στον κήπο έναν αριθμό γατιών που άλλαζε σε τρομερούς ρυθμούς ως πρός την ποσότητα, είχε βγεί μιά φήμη για μένα...έτσι μία γάτα έμπαινε ή άλλη έβγαινε, μερικές φέρναν και τους φίλους τους εδώ ή και τα παιδιά τους, ο αριθμός πάντα αυξητικός. Οταν ήμουνα εκεί τρώγανε του σκασμού, όταν έλειπα κάποιος τις τάϊζε αλλά όσο νάναι έπεφτε φαί λιγότερο ...έτσι το έρριχναν στο κυνήγι..ψάχναν για σαύρες, τρωκτικά, κατσαρίδες, βατράχια ότι βρίσκανε τέλος πάντων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει τπτ που θα μπορούσε να εισέλθει στο σπίτι και να προκαλέσει μπελά. Αυτά ως πέρυσι.

Γιατί πέρυσι ήρθε η Παραγωγική Σκύλα. Με το που με είδε έβγαλε τον άβακα και άρχισε τα μετρήματα, τόση η τροφή, τόση η στοργή, τόση η στέγη = μπορώ να γεννάω απο 10 κάθε εξάμηνο και να ζούμε όλοι ΠΑΣΑΔΕΣ! Οπερ και έγινε. Μέσα σε μερικούς μήνες γεμίσαμε σκυλιά μαζί με όλα τα παράγωγά τους - κουτάβια, γαυγίσματα, ψύλλους, τσιμπούρια που βολτάριζαν τους τοίχους, φασαρία

και σκατά. Πολλά. Διάρροια που καιροφυλακτεί τη σόλα σου. Απ' όπου και να πάς σου την έχει στημένη. Αμα αλλάξεις παπούτσια και βάλεις αγροτικές μπότες, τα σκατά παίρνουν σιέστες. Ξυπνάνε μόλις φορέσεις τα κανονικά σου παπούτσια και προσπαθήσεις να μπείς στο αυτοκίνητο. Αθόρυβα κολλάνε στο τακούνι.. έτσι μέσα σε μισή ώρα αφότου φύγεις, σταματάς και τινάζεσαι έξω σαν να σε τρώει ο κώλος σου... και άντε βγάλε τη μυρωδιά, για να μη πώ το κοκαλωμένο απο το πατάκι.

Τα σκυλιά διώξανε πυξ-λάξ τις γάτες. Για να μην υπάρχει ανταγωνισμός. Σωστά. Μόνο που ο ανταγωνισμός προσέφερε και ένα άλλο κοινωνικό εργο που τα σκυλιά αγνοούσαν. Την εξολόθρευση των ΠΟΝΤΙΚΙΩΝ.

Ετσι το περασμένο Σάββατο, αφού είχαμε χαλαρώσει μετά το φαγητό, είχαμε κάτσει κοντά στη φωτιά και πίναμε τα ποτάκια μας φρττττττττττ πέρασε ένα

κουκλάκι σκέτο, γκρίζο, αρκετά μεγάλο, μάλλον για αγροπόντικας έμοιαζε με μακριά ρόζ ουρά. Πέρασε πίσω απο τις πολυθρόνες, παρέκαμψε τη γνώση της βιβλιοθήκης και στήθηκε μπροστά στις γνωστές γαλότσες της προηγούμενης αρθρογραφίας μου μυρίζοντας τον αέρα. Ενα ποντικάκι όνειρο. Δεν φοβάμαι καθόλου τα ποντίκια. Αντίθετα πάντα στον κήπο τους άφηνα κάτι να τσιμπήσουν, λίγο τυρί, υπόλοιπα κλπ. Ομως μέσα στο σπίτι δεν τα θέλω γιατί
κάνουν ζημιές

τρώνε πράγματα που δεν προορίζονται για εκείνα (παλιά που είχαν μπεί πολλά όταν χάλασε η στέγη, φάγανε τις κουβέρτες, τα μαξιλάρια, 2 γυναικείες τσάντες και όλο το απορρυπαντικό πλυντηρίου (το χαρτί+το απορρυπαντικό) και το χειρότερο αφήνουν τα κακά τους παντού. Και είναι άθλιο το θέαμα, όπως τότε το 1994 ένα βράδυ που είχαμε μπεί στο σπίτι να δούμε σκόρπια πούπουλα απο μαξιλάρια, ξεκοιλιασμένα στρώματα, σεντόνια και ποντικοκούραδα ακόμη και στις κουρτίνες....είχαμε φύγει τρέχοντας και τη βγάλαμε τη νύχτα σε ένα ξενοδοχείο... και μετά την άλλη μέρα το καθάρισμα, μπλιάχχχχ! Και μετά απολύμανση..

Ετσι μόλις είδα τον κυρ πόντικα, βροχή ξε-βροχή τσακιστήκαμε να πάμε στη πόλη να πάρουμε ποντικοφάρμακο και να το βάλουμε εδώ και εκεί...ελπίζοντας στην εξολόθρευση του παλιόπαιδου, αφού τα σκυλιά μας την έκαναν.

Αχ

γλυκιές, πόσο με βοηθούσατε!

Ενα Σάββατο

είδαμε τη συννεφιά και αποφασίσαμε για αυθημερόν εκδρομή. Αλλοι κυνηγάνε ήλιους..εμείς κυνηγάμε σύννεφα, δεν μπορούμε φαίνεται να ξεφύγουμε απο αυτά. Ντυθήκαμε κατάλληλα. Ο καιρός μουντός αλλά δεν έβρεχε. Οταν φθάσαμε βρήκαμε το τοπίο ξερό. Εχει μήνες να βρέξει. Η απογοήτευσή μου μεγάλη. Σκόπευα να ψάξω για ζοχούς. Βρήκα μερικούς αλλά δεν τους έκοψα, ήταν μιά σταλιά..δεν είχε νόημα. Ούτε άλλο χόρτο βρήκα. Να πάρει. Ετσι μάζεψα πορτοκάλια, πολύ λίγα επίσης γιατί δεν έχει βρέξει.
Οι παλιοί φίλοι έτρεξαν να μας υποδεχθούν, ο καθένας με την προσωπικότητά του και το χαμόγελο. Είχαμε φέρει μαζί μας πολύ φαγητό και για άμεση κατανάλωση αλλά και για να τους μείνει.

Βρήκα και άλλα 8 νεογέννητα κουταβάκια. Καήκαμε. Υπάρχει μία σκύλα που όμως δεν μπορώ ακόμη να την πλησιάσω για να την πιάσω-πάω κτηνίατρο-στειρώσω. Τι θα απογίνουμε, ήδη υπάρχουν 9 σκυλιά.. + τα καινούργια..τι θα τα κάνω. Κανείς δεν τα θέλει.

Ο Κώστας με το που φθάσαμε χώθηκε στην κουζίνα του. Ο καθένας ξέρει τη θέση του αν μη τι άλλο. Εφτιαξε ραβιόλια (τα φέραμε αυτά μαζί μας) και τα γέμισε με σπανάκι και ρικότα. Εφτιαξε μία σάλτσα με ντομάτα και αρακά. Ηπιαμε ένα λευκό κρασί απο την Κώ του Τριανταφύλλου, δώρο μιάς καλής φίλης. Εκανε πολύ κρύο.

Μετά το φαί, κάτσαμε μπρόστά στη φωτιά σκεπασμένοι με κουβέρτες. Ηπιαμε και λίγο ουϊσκάκι και όταν μας τύλιξε η θαλπωρή κοιμηθήκαμε. Ενα δίωρο.

Φύγαμε σούρουπο με τις πρώτες ψιχάλες. Στο δρόμο μας έπιασε καταιγίδα

Ενα τοπίο μολυβί, εξωπραγματικό. Μοναδικές φωτογραφίες και εικόνες ανταριασμένου Δία γέμισαν το είναι μας.

Φθάσαμε σπίτι. Ο Κ. κάθισε να δουλέψει και εγώ κάθισα στο πάζλ

Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Ελπίζω ώς τις 25/3 να το έχω έτοιμο.

Το Δημόσιο σαν Ανέκδοτο

Χθές το πρωί είχα δουλειές. Κατ' αρχήν στην εφορία. Πρίν γράψω τι καλά που πέρασα θα σας βάλω στο κλίμα με ένα ανέκδοτο

"Ηταν κάποτε ένας άντρας που απο ατύχημα είχε χάσει τους όρχεις του. Παρακάλεσε λοιπόν έναν γνωστό του βουλευτή να του βρεί μιά θέση στο Δημόσιο σαν ανάπηρος που ήταν, έτσι ο φίλος του τον έβαλε σε μία Εφορία. Χαρά αυτός, ευχαριστήρια κλπ. Πέρασε καιρός, λέει ο βουλευτής.

"Δεν πάω να δώ πώς τα πάει ο προστατευόμενός μου" σηκώνεται λοιπόν και πάει, τον ζητάει, του λένε έφυγε. Ηταν η ώρα 10.οο το πρωϊ. Απόρησε ο βουλευτής,

"πώς έφυγε, τόσο νωρίς".

Ξαναπάει μιά άλλη φορά, το ίδιο του λένε έφυγε. Τσαντίστηκε ο βουλευτής.

"Για δές λέει, εγώ τον διόρισα και αυτός κοπανατζής". Πάει λοιπόν χαράματα μιά μέρα και τη στήνει έξω απο την Εφορία, που θα πάει θα έρθει. Και πράγματι ώρα 7.00 εμφανίζεται ο προστατευόμενος. Τον αρχίζει ο βουλευτής στο μάλωμα, που την κοπανάς κλπ.

"Είμαι αθώος κύριες βουλευτή μου. Ερχομαι στη δουλειά κάθε μέρα στις 7.00, πίνω τον καφέ μου, διαβάζω την εφημερίδα μου και διεκπεραιώνω τα 1-2 φύλλα δουλειάς. Μετά όλοι οι συνάδελφοί μου αρχίζουν και ξύνουν τα αρχίδια τους. Έτσι και εγώ, που δεν έχω αρχίδια όντας ανάπηρος, σηκώνομαι και φεύγω".

Στην Εφορία όποτε πάω βλέπω πάντα την ίδια ιστορία. Στους 10 σχετικά ευγενικούς υπαλλήλους θα υπάρχει πάντα το ένα μουλάρι, συνήθως γένους θηλυκού.

Που θα καπνίζει φουγάρο σε κλειστό, μικρό χώρο χωρίς εξαερισμό.

Ο καπνός θα γαργαλάει το λαρύγγι των κακόμοιρων φορολογουμένων, νέων, γέρων..

Η μουλαρίνα θα τρώει παράλληλα ενώ ψίχουλα θα ραίνουν τις αιτήσεις και δηλώσεις που έχει μπροστά της. Ευτυχώς που υπάρχει το προστατευτικό τζάμι που κόβει κάπως τον εξεσφενδονισμό τους στα πρόσωπά μας. Γιατί δεν θα περιορίζεται στο μάσημα, θα μιλάει κιόλας. Για να μας πείθει ότι μπορεί να κάνει 2 πράγματα συγχρόνως.

Δυστυχώς οι οσμές περνάνε απο πάνω και απο κάτω απο το τζάμι. Εχει φάει σκόρδο, είτε προχθές, είτε το έκανε γαργάρα το πρωϊ. Πολύ σέξυ, κάνε μου λιγάκι μουουου!

Για να διώχνει κόσμο.

Αντί να μας ξαποστέλνουν ότι τα χαρτιά μας δεν είναι εντάξει, μας εξαπολύουν το μπουλντογκ του σκόρδου...νέα πολύ επιθετική πολιτική. Μας την υποσχέθηκαν άλλωστε.

Αγρίεψα βέβαια και της τα είπα ένα χεράκι. Προσωρινά το βούλωσε. Με ξαπόστειλλε γρήγορα-γρήγορα αφού φρόντισε να κάνει ότι της ζήτησα, μήπως και ξανάρθω. Οχι πως με φοβήθηκε, απλά βαριόταν να με ακούει.

Μετά άρπαξε τον επόμενο απο εμένα που δεν είχε επιθετικό στύλ. Μιά κοπελίτσα. Το τι της ζήτησε δεν λέγεται. Εκλαιγε το κακόμοιρο το κοριτσάκι.

Ακόμη και όλους να τους απέλυαν, πολύ φοβάμαι ότι το Δημόσιο μόνο τέρατα γεννάει. Οι αιτήσεις κάθε χρόνο βουνά.

Ρε μήπως θέλετε όλοι σας να μεταλλαχθήτε σε ?

Κωνσταντίνος Ντε Γκρέτσια

Μετά απο όλα αυτά που γίνανε για τις καπελιέρες και τα κατωσέντονα του Τέως που δημοπρατήθηκαν καθώς και τα μακριά-κοντά λόγια που όλοι είπαν, μου δημιουργήθηκαν σκέψεις.

Γιατί να μην έρθει η βασιλική οικογένεια του Κοκό να μείνει μόνιμα στην Ελλάδα? Ελληνας υπήκοος είναι εκ γενετής. Περιουσία - ένα σπίτι να μένει και ένα εξοχικό- έχει. Οπως ο κάθε ένας απο εμάς. Γιατί όχι? Ποιόν θα πείραζε αν ερχόταν?

Βλέπω όταν εμφανίζεται σαν επισκέπτης , μόνος ή με το σόϊ του, τρέχουν τα κανάλια να καταγράψουν το οδοιπορικό της βάπτισης στην κάτω Κουτσούφλιανη που την επέλεξε η μαμά-πριγκήπισσα γιατί αγαπάει τη φύση, καθώς και τα περιοδικά της κ.κ (κοινωνικής κριτικής) τσακίζονται να καταγράψουν πέρα απο τα συμβάντα (μιά απλή βάπτιση είναι μη τρελλαθούμε τώρα) τι φορούσε κάτω απο τον κορσέ της η μαμά του μωρού και ποιάς φίρμας ήταν οι πάτοι των παπουτσιών της Αννα-Μαρίας (αναρωτιέμαι για αυτού του είδους τους δημοσιογράφους, πώς τα βγάζουν πέρα στο επάγγελμα, μονίμως στο πάτωμα θα σέρνονται σαν τις σφουγγαρίστρες για να ατενίζουν κάτω απο τους ποδόγυρους) .

Οι παλιοί θα ξεσπαθώσουν εδώ και θα με στείλουν γρήγορα να διαβάσω ιστορία για το τι έγινε πρίν 40 χρόνια. Οταν ο Κωνσταντίνος ήταν νέος. Για τις λαμακίες που έκανε τότε θα πληρώνει ώσπου να τα τινάξει. Ο κόκκορας της δικαιοσύνη μίλησε και λάλησε.

Δηλαδή όλοι οι πολιτικοί που μας κυβερνάνε αυτά τα 40+ χρόνια ήσαν πολύ καλύτεροι του Τέως, ΔΕΝ κάνανε ποτέ λαμακίες, δεν είπανε ποτέ το λάθος πράγμα σε λάθος αυτί, δεν κάνανε ποτέ υπόκλιση σε ισχυρότερους (π.χ. ΗΠΑιώτες) ούτε τούρλωσαν τα οπίσθιά τους, δεν σκότωσαν κανέναν και ό,τι υποσχέθηκαν πρός τον Ελληνικό λαό,το εφάρμοσαν. Διάλειμμα ολίγον λεπτών να πάω να αγοράσω ποπ κόρν, όταν ακούω/βλέπω κωμωδίες μόνο τέτοια τρώω.

Τι πειράζει να έρθει εδώ ο Τέως?

Διακοσμητικός και ωραίος?

Θα ανακαινίσει τα σπίτια του, που αφότου τα πήρε το Ελληνικό Κράτος έγιναν κατάλληλα μόνο για τα ποντίκια (γιατί ως γνωστόν ότι είναι κρατικοπο πάει φούντο απο την αδιαφορία μας),

θα προσλάβει διάφορους για την δουλειά αυτή, άρα το χρήμα θα κυκλοφορήσει. Και μη μου πήτε ότι θα φέρει ξένους υδραυλικούς, αποφράκτες και μπογιατζήδες..

θα κάνει τις βόλτες του, αγοράζοντας, νοικιάζοντας μεταφορικά μέσα και ακουμπώντας χρήματα για φαϊ κλπ..και

θα δίνει τροφή στην Νέα Κουτσομπολική Τηλεόραση και στις φυλλάδες που κυκλοφορούν στα περίπτερα για το ποιός έκλασε δυνατώτερα απο τον άλλον την ώρα που οδηγούσε την Φόρσε στα σοκάκια της Κυψέλης

...κοινωνικό έργο θα προσφέρει ο Χριστιανός.

Τροφη στο λαό. Που τα κάνει επάνω του για τέτοια. Κι αν δεν με πιστεύετε ανοίχτε την ΤιΒι και δείτε την ακροαματικότητα του Αρναούτογλου.

Τι ?

Φοβάσθε καμάρια μου για τα λεφτά που θα του δίνει το Κράτος τζάμπα? Αν του δίνει δλδ. Διάλειμμα λίγων λεπτών να πάω να αλλάξω πάνα, χέστηκα τώρα απο το φόβο μου για το Εθνικό έλλειμμα.

Βρέ ζημιά που θα μας κάνει, θα φτωχύνουμε, θα χάσουμε πόντους απο τη μέση μας χωρίς δίαιτα. Θα τον ταϊζουμε τζάμπα.

Tell me something new

Γιατί τόσους τζάμπα πολιτικούς ξεγάνωτους μάγκες δεν ταϊζουμε? Ο Τέως θα μας κάψει?

Οι υποψήφιοι

Απ'ολα τα άτομα που ήρθαν να δούν το διαμέρισμα της φίλης μου, ως επίδοξοι ενοικιαστές, ξεχώρισα αυτούς τους 3 τύπους ανθρώπων που δεν ανήκαν σε καμμία κατηγορία. Ηταν δε τέτοια η επίδραση στην ύπαρξή μου που αν ζούσε ο πατέρας μου θα αναφωνούσα "Ω! Τι κόσμος μπαμπά!"

α) Η αλλοδαπή χορεύτρια.

Ηρθε μαζί με τη μαμά της και την αδελφή της ένα βραδάκι. Και οι τρείς τους ήταν πάνω απο τον μέσο όρο σε θέματα ύψους. Παρόλλο που δεν είμαι κοντή, ένοιωσα πρώτο υπόγειο απο πάτο. Ξανθές. Με ψηλά ζυγωματικά. Ευγενέστατες αλλά γλάστρες. Τους μίλαγα και δεν λέγανε λέξη.

"Μη τις ρωτάτε, δεν θα απαντήσουν, δεν έχουν γνώμη γιατί εγώ πληρώνω" είπε η χορεύτρια και συμπλήρωσε:

"Είμαι η Τ. που έχετε σίγουρα δεί στο σόου του ΧΨ, στην Ιερά Οδό. Είμαι η πρώτη χορεύτρια". Το βλέμμα της επιτακτικό. Περίμενε φαίνεται να γονατίσω και να προσφέρω γή και ύδωρ. Είδανε το σπίτι και τους άρεσε πολύ. Βεβαίως να το νοικιάσουν εφόσον δεχθεί η ιδιοκτήτρια να το βάψουν...

"Μα έχει ήδη ανακαινισθεί" ψέλλισα.

Διαπραγμάτευση. Τελικά ήθελε να το εκ-μοντερνίσει, δλδ να βάψει τους τοίχους πορτοκαλί έντονο απόχρωση εκάϊγ και το ταβάνι καφέ, tabac. Η φίλη μου δεν δέχθηκε και δεν έγινε ο αρραβώνας.

(Κρίμα δλδ γιατί θα βοηθούσε η παρουσία τους στην αναβάθμιση της πολυκατοικίας.. θα φεύγανε οι ηλικιωμένοι, χαρούμενοι και με "υψηλό" το ηθικό θα πήγαιναν στις αιώνιες μονές βλέποντάς τες και νέο αίμα θα ερχόταν να κατοικήσει.. Η φίλη μου είναι της παλιάς σχολής. Επρεπε να το είχε δώσει. Και δεν πάνε να το βάφανε ρόζ με πράσινες βουλίτσες και ελεφαντάκια...αυτές θα το βλέπανε. )

β) Ο κλεφταποδόχος.

Εμφανίσθηκε και αυτός μία νύχτα μαζί με τη σύντροφό του. Καλοπλυμένος με φρεσκολουσμένα μακριά μαλλιά πιασμένα με ακριβό κοκκαλάκι. Είχε μούσι και σκουλαρίκια. Οχι στο αυτί, στη μύτη, (ξέρω νωρίς το φόρεσε) και στο σαγόνι. Φορούσε μαύρο κοστούμι δερμάτινο, χρυσό γιλέκο και ρόζ πουκάμισο. Οι μπότες του είχαν ασημένιες σόλες και τακούνι αλα Αδελφοί Κατσάμπα. Η σύντροφός του φορούσε γούνα αληθινή και πράσινη, 12ποντο τακούνι, λεοπάρ παντελόνι.

Μου είπε ότι είναι εισαγωγέας αυτοκινήτων απο Γερμανία και ψάχνει μάντρα ή δυνατόν κοντά στο σπίτι του για να βάλει την έκθεση. Εβγαλε απο τη τσέπη του μιά μεζούρα και μέτρησε το σαλόνι..

"να δείτε αν χωράει το καθιστικό σας"? ρώτησα η ηλίθια

"Οχι, να δώ αν θα χωράνε τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων που θα φυλάω εδώ μη μου τα κλέψουνε...ε..προσωρινά θα τα βάζω εδώ ώσπου να τα πουλήσω εννοώ" είπε.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν ήθελε να κάνει συμβόλαιο στο όνομά του. Αλλά στο όνομα ενός φίλου του που δεν θα βλέπαμε τώρα, εκείνος θα υπέγραφε αντ' αυτού. Αλλά που θα βλέπαμε σε λίγους μήνες όταν θα επέστρεφε στην Ελλάδα..(μήπως ήταν φυλακή?) . Η φίλη μου δεν εντυπωσιάστηκε απο το χρυσό γιλέκο. Δεν τον ήθελε τον μουσάτο. (Είχε όμως την πλάκα του, περιβολάκι σκέτο. Να μιλάει για τα σχέδιά του ενώ με το μακρύ του νύχι καθάριζε το αυτί του και απαλά τίναζε το κερί στο άπειρο. Νύχι απο μανικιούρ, όχι σαν τα δικά σου..μα τι νόμισες).

γ) Ο τύπος με το ψυγείο

Αυτός ήρθε 3 φορές. Την πρώτη μέρα έρριξε μια γενική ματιά, του άρεσε πολύ και με διαβεβαίωσε ότι θέλει να το πιάσει. Μετά ξανα εμφανίσθηκε μία νύχτα. Λαχανιασμένος και κάτωχρος. Απολογητικός. Είπε ότι θα ήθελε να πιάσει το διαμέρισμα ΕΦΟΣΟΝ χωράει το ψυγείο του. Εφερε λοιπόν μαζί του ένα μεταλλικό μέτρο, ένα τετράδιο, ένα μολύβι και μία σκάλα. Μέτρησε τον χώρο της κουζίνας. Το κατέγραψε, έβγαλε ένα κομπιουτεράκι και έκανε κάτι πράξεις. Το ξαναμέτρησε. Ανέβηκε στη σκάλα και μέτρησε το ύψος της κουζίνας. Ευχαρίστησε και έφυγε. Την τρίτη και τελευταία φορά ήρθε ημέρα. Χωρίς μεζούρα. Ανοιξε διάπλατα τα χέρια του και χόρευε έτσι μέσα στην κουζίνα. Μετά μου είπε ότι έχει φέρει απο την Αμερική ένα τεράστιο ψυγείο, βαθύ που χωράει άνθρωπος μέσα (κιτρίνισα εδώ...σκέψου να είναι ο Κυανοπώγων!!!) γιατί είναι μάγειρας και θέλει να κάνει εγκαίρως τις προμήθειές του.

"Εδώ όμως είναι για κατοικία, του λέω, όχι για να βάλετε το ψυγείο του εστιατορίου"

"Μα κυρία μου, λέει, φυσικά και δεν θα βάλω το επαγγελματικό μου ψυγείο εδώ, το ΔΙΚΟ μου ψυγείο θα τοποθετήσω, το οποίο ΔΕΝ χωράει. Πολύ καλημέρα σας" και απήλθε.

(Εδώ λυπήθηκα λίγο. Ωραίο να έχεις μάγειρα στο σπίτι. Αν μη τι άλλο δεν θα πεινάσεις ποτέ).

Μετά απο αυτόν τον τελευταίο και την απόφαση της φίλης μου να πουλήσει το σπίτι αισθάνθηκα προδομένη. Παρόλλη την κούρασή μου, σίγουρα περάσαμε πολύ καλά, εμείς, η κυρία Π, τα πεθερικά μου, η συνυφάδα μου και η οικογένειά της και όλες μου οι φίλες. Γιατί μοιραζόμουνα τις εμπειρίες μαζί τους. Εντάξει ίσως να φάγαμε λίγο παραπάνω αλλά το ευχαριστηθήκαμε.

Οικιστικά όνειρα

Οι μέρες αυτές καθώς και οι προηγούμενοι 2 μήνες ήταν εποχή συλλογής εμπειριών για μένα. Εκανα κάτι που δεν το είχα ξανακάνει και μάζεψα πληροφορίες για την εξέλιξη των Ελλήνων, εκείνων που είναι σε ηλικία μεταξύ 30-45 ετών. Να σας τα γράψω τώρα αναλυτικά να καταλάβετε και να μου πείτε και εσείς τη γνώμη σας.

Μεσολαβώ για λογαριασμό μιάς γνωστής μου, να νοικιάσω ένα διαμέρισμα που έχει. Η ίδια, λόγω φόρτου εργασίας, δεν έχει τη δυνατότητα να το δείχνει σε υποψηφιους ενοικιαστές, έτσι την εξυπηρετώ εγώ δείχνοντάς το χωρίς να ανακατεύομαι στις διαπραγματεύσεις. Το διαμέρισμα είναι σε ωραίο παραθαλάσσιο προάστειο όμως δεν έχει θέα θάλασσα, ούτε πάρκινγκ. Ενα σπίτι ανακαινισμένο μέν όμως 30+ετών.

Μετά απο τους μήνες αυτούς και τα άπειρα άτομα που έχουν παρελάσει (για τα οποία θα μπορούσα να γράψω χρονογραφήματα) το διαμέρισμα παραμένει ξενοίκιαστο και η φίλη μου φρικαρισμένη. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί όλος αυτός ο κόσμος που είναι μεταξύ 30-45 ετών ΔΕΝ θέλουν να νοικιάσουν το σπίτι της.

Ετσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο μέσος Ελληνας έχει υποστεί οικιστική μετάλλαξη απο την πολύ τηλεόραση που βλέπει. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ετσι σύμφωνα με αυτά που μου είπαν θέλουν

• να μένουν σε ένα μικρό σπίτι-διαμέρισμα που να τους χωράει,
• νεόδμητο ή το πολύ 5ετίας
• πλήρως ανακαινισμένο και εξοπλισμένο με πολλά ντουλάπια και βεράντες,
• ηλιακό θερμοσίφωνα
• με αυτόνομη θέρμανση,
• θέα θάλασσα-βουνό-πάρκο-νεκροταφείο-δρόμο, αλλά όχι τη μπουγάδα της γειτόνισσας ή μιά μεσοτοιχία,
• να έχει δικό του πάρκινγκ,
• λίγα κοινόχρηστα και
• το ενοίκιο να μην είναι πάνω απο 300 ευρώ το μήνα.

Είναι αυτό εφικτό? Βεβαίως και όχι. Τα σπίτια τέτοιου είδους, αν ανοίξετε μία εφημερίδα, κοστίζουν πολλά.

Είδα πολύ κόσμο. Νέα παιδιά με λαμπρές καριέρες. Προτιμούσαν να μενουν με τους γονείς τους παρά να μείνουν κάπου χειρότερα απο αυτό που ονειρεύονται. Σε ξένα κράτη είναι αλλιώς. Μαζεύονται 2-3 και συγκατοικούν καλύπτοντας έτσι ένα μεγάλο ενοίκιο.

Εδώ όμως όχι. Δεν θέλουν συμβιβασμό, δεν θέλουν συγκάτοικο. . Η μόνοι και ελεύθεροι ή τίποτα. Ετσι συμβιβάζονται. Ωριμότητα?

Με ποιό τρόπο θα πιάσουν το όνειρο της ανεξαρτησίας?

Είναι αλήθεια ότι έχω κουραστεί. Απο τις συνεχείς απαιτήσεις. Θέλουν τον ουρανό με τ' αστρα, φθηνά, άκοπα και ίσως και χάρισμα. Είμαι φαίνεται απο άλλον πλανήτη.

..................................

Για την ιστορία, το διαμέρισμα σκοπεύει η φίλη μου να το πουλήσει.

Ανακοίνωση

Γύρισα και εγώ στην νέα έκδοση ΒΕΤΑ και δεν είναι καθόλου άσχημη. Εγινε η βάπτιση χθές γρήγορα και καλά λαμβάνοντας υπόψη τα βαριά blogs μου, είχα λίγο τρομοκρατηθεί για αυτά που διάβαζα, τα ελληνικά ψιλοχάθηκαν αλλά βρέθηκαν πολύ γρήγορα..ώς εδώ καλά.

Μόνο που όσοι με σχολιάζουν χωρίς να είναι νεοφώτιστοι, φαίνονται σαν ανώνυμοι.
Παράκληση λοιπόν να γράφουν απο κάτω το ονοματάκι τους (αυτό του Μπλογκ) για να τους αναγνωρίζω και να μπορώ να απαντάω.

Merci!

Το τσιγάρο που δεν κάπνισα

Το Σάββατο που μας πέρασε είχα συνάντηση με μία μπλόγκερ, τη Vasvoe, στο κέντρο της Αθήνας. Και τι κέντρο, καράΚεντρο, Σοφοκλέους...σε ένα αίθριο που δεν ήξερα που είναι.

Κατ' αρχήν να πώ ότι τρελλαίνομαι να ανακαλύπτω νέα μέρη. Οτι πιο περίεργο και εξωτικό θα το κυνηγήσω, να το δώ, να το κατακτήσω. Σε νέο εστιατόριο θα είμαι αυτή που θα δοκιμάσει το πιο παλαβό πιάτο, αυγά οξύρυγχου, φτερούγες νυχτερίδας..πολύ λίγα πράγματα με αηδιάζουν και γενικά τρώω διάφορα αρκεί να μην μάθω τι είναι. Εχω περάσει απο τη Σοφοκλέους 100 φορές, το άτιμο το αίθριο δεν το ήξερα, δεν είχα υποψιαστεί ποτέ την ύπαρξή του.

Ξεκίνησα 1 ώρα πρίν το ραντεβού μου. Δλδ έφθασα 1 ώρα πρίν το ραντεβού μου για να εντοπίσω το στόχο. Ενα ωραίο καφέ μπροστά και μετά ένας Γρηγόρης. Το έφερα μία γύρα, το έφερα δύο. Αίθριο δεν υπήρχε πουθενά. Τι σημαίνει "αίθριο"? Κάπου ψηλά υπάρχει φώς..κυττώντας ψηλά κόντεψα να σκοτωθώ. Δεν με πούλησαν οι γόβες, έπεσα πάνω σ' έναν διαφημιστικό κώνο που έλεγε για μία έκθέση έργων τέχνης που θα γινόταν στο εν λόγω αίθριο! Bingo! Αγνόησα τα γέλια των θαμώνων του καφέ (που γέλαγαν με το πάθημά μου) και ακολουθώντας το μεγάλο βέλος μπήκα σε ένα διάδρομο και ιδού

το περίφημο Αίθριο. !

Τεράστιο, με αναπαυτικά καναπεδάκια και stands όπου διάφοροι καλλιτέχνες εκθείαζαν τις κομψές δημιουργίες τους. Ο,τι ήθελες έβρισκες, ρούχα, ζωγραφιές, κοσμήματα, παιδικά, παιχνίδια και χειροτεχνίες διάφορες. Χρόνο να έχεις να απολαμβάνεις.

Συναντηθήκαμε με την Vasvoe που είχα να τη δώ απο πέρυσι, κάτσαμε σε αναπαυτικά καναπεδάκια και αρχίσαμε να τα λέμε. Οταν έχουμε βγάλει τα σωθικά μας στον μη οπτικό κόσμο του μπλόγκ, δεν χρειάζονται συστάσεις, ούτε πρόλογοι στου τι θα πούμε. Δεν υπάρχουν πάγοι να ξεπαγώσουν, ούτε κόμποι στο λαιμό που να μη λύνονται. Η κουβέντα είναι σαν το χειμαρρώδες ρέμα..γάργαρη.

Το καφενείο υπέροχο, ατμοσφαιρική η εικόνα του και ο καφές όπως μου αρέσει, λίγος και δυνατός. Η Β κάπνιζε στριφτά τσιγάρα. Το πρόσεξα. Παλιά ήταν το όνειρό μου να έχω και εγώ τη θήκη μου με τα χαρτάκια και τον καπνό... Πόσα και πόσα είχα πάρει..περήφανα έστριβα το τσιγάρο μου το άναβα...και έκαιγα τα δάχτυλά μου, καμμιά φορά και τη φούστα μου γιατί δεν το κόλλαγα καλά το χαρτί και άνοιγε και έπεφτε η κάφτρα επάνω μου... Η τζαμτζουριά σε όλο της το μεγαλείο..αφού μου είχαν βγάλει οι φίλοι μου το παρατσούκλι "καρούλι" για αυτό το λόγο.

Ναί παλιά κάπνιζα...όταν δούλευα και στο σχολείο. Κάπνιζα για πλάκα, γιατί όλοι οι φίλοι μου κάπνιζαν, γιατί ένοιωθα άβολα και δεν είχα τι να κάνω τα χέρια μου..γιατί μου άρεσε να καπνίζω, αισθάνομουνα μεγάλη. Αν περιμέναν βέβαια οι καπνοβιομήχανοι απο μένα να ζήσουν..θα πέθαιναν της πείνας (όπως ο βρυκόλακας που αναζητεί αίμα παρθένου), τότε στα καπνιστικά μου αγόραζα ένα πακέτο τη βδομάδα... (τα κραξίματά σας εδώ ). Μετά κάπου βαρέθηκα να κουβαλάω πακέτα με μούμιες και δεν τα αγόραζα καθόλου, αλλά ούτε και μου λείπανε.

Ομως το Σάββατο είχα ένα πακέτο τσιγάρα μαζί μου.. απο εδώ το πήγαινα απο εκεί το πήγαινα, το έβαλα πάνω στο τραπέζι. Επρεπε να της προσφέρω ένα τσιγάρο. Πρίν γίνει αυτό όμως έπρεπε να το ανοίξω.

ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΑ το σκατουλάκι που ανοίγει το πλαστικό γύρω απο το κουτί..γκαγκά. Και όταν τελικά το βρήκα..ξέχασα ότι έχει την ταινία του φόρου κατανάλωσης, ζόρισα λοιπόν το κουτί...και σκορπίστηκαν, ευτυχώς κάτω απο το τραπέζι, στα πόδια μου μερικά, 1-2 κάτω και μέσα στη τσάντα μου..

Απελπίστηκα.

Προσπάθησα να μη δείξω τπτ, μη γίνουμε και ρεζίλι. Με έπιασε όμως η κοιλιά μου απο την αγωνία. Και μετά είπα να την κάνω σιγά-σιγά..

Γιατρέ μου, η κατάσταση χειροτερεύει. Χρειάζεται να ηρεμήσω. Να δανειστώ ένα τσιγάρο?

Μια μέρα στην Αθήνα

για δουλειές.

Κέντρο, Κολωνάκι, Σοφοκλέους.
Οι δρόμοι έρημοι το πρωϊ, καλύτερα ίσως. Μήπως ο Ελληνας αποφάσισε να ΜΗΝ πάρει το αμάξι και να κινηθεί με τα ΜΜΜ? Σαν ανέκδοτο ακούγεται. Βγαίνω απο το μετρό και πέφτω πάνω στον πολεμιστή. Είχα διαβάσει γι' αυτόν, άλλο όμως είναι να ακούς και άλλο να βλέπεις. Εξωπραγματικός όπως και η αγελάδες πέρυσι. Απο άλλη γή και χώρα. Μονάχος μέσα στην τρύπια σιδερένια στολή του, με σγουρά ατσάλινα μαλλιά μας υπόσχεται ένα υπέροχο αύριο. Οχι πολύ μακρυνό αν κρίνω απο αυτά που γίνονται στον κόσμο. Να τον συνηθίσουμε τον μάγκα.

Το Κολωνάκι όπως το είχα αφήσει απο τον Οκτώβριο που είχα περάσει. Βρώμικο, σπασμένα πεζοδρόμια, σκουπίδια στη Βαλαωρίτου, νέκρα. Εντάξει πρωϊ είναι ακόμη, ο κόσμος δεν έχει βγεί έξω.. δεν αρχίσαν οι βόλτες, οι επιθέσεις στα μαγαζιά.. αλλά λίγο ενδιαφέρον βρε παιδιά, λίγη ψυχοπονιά..
Πνίγω τον πόνο μου στο κατάστημα για πάζλς στην Ομήρου. Παίρνω έναν Escher και έναν Panini. Χαλάρωσα. Πίνω εσπρέσσο, τον δεύτερο για σήμερα. Με αγωνία με ρωτάει η κοπέλλα του καφέ αν θα τον πιώ αμέσως ή θα τον πάω κάπου, αμέσως της λέω και μου τον φτιάχνει με παχύ καϊμάκι.. στον καφέ η Ελλάδα βελτιώνεται...στις κρατικές υπηρεσίες κλωτσάει. Στη Σκουφά ο Δήμος μαζεύει τα σκουπίδια.. έλεος ρε παιδιά, να τα μαζέψετε στις 4 το πρωϊ, όχι στις 9.30π.μ, τι βρώμα είναι αυτή..τι ηχορύπανση!

Σταδίου, Σοφοκλέους. Επιτέλους εκεί έχει κόσμο, έχει ζωή. Αμα φύγει όμως το Χρηματιστήριο απο την περιοχή να δούμε πώς θα είναι. Βιαστικοί συνταξιούχοι πορεύονται πρός την Αιόλου, σκαμμένα και ταραγμένα τα πρόσωπα των γερόντων, η κάθε χαρακιά μία ιστορία απο μόνη της. Είμαστε κατσούφικος λαός, πώς να το κάνουμε, οι μύτες συχνά-πυκνά χτυπάνε το σαγόνι και οι άκρες των χειλιών τους γιακάδες μας.

Χαμογελάμε άραγε ποτέ?

Τα κουτάκια της ηλικίας

Επεσε στα χέρια μου σήμερα ένα διαφημιστικό φυλλάδιο του Mall για τον μήνα Ιανουάριο 2007. Τα πήρα αμέσως, νευρίασα αφάνταστα με τα κλισέ. Είχε διάφορα αρθράκια για events, εκπτώσεις, προσφορές και ιδέες για το πώς να περάσετε την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (γιορτή που τη θεωρώ κουτή αλλά δεν θα τα βάλω τώρα με τα πιτσιρίκια και τους φαν του). Το περιοδικό δημοσιεύει τις δικές του προτάσεις τα εξής κουτάκια, ανά ηλικία.

Ετσι σύμφωνα με την άποψη του περιοδικού αν είσθε 15-25 και θέλετε να προσφέρεται κάτι ιδιαίτερο στους αγαπημένους σας, μπορείτε να πάτε να παίξετε κατ' αρχήν bowling (να έχει ντυθεί με ψηλό τακούνι και εσύ να την πάς για bowling), να πάτε σινεμά και μετά γεύμα σε γνωστή σειρά φαστ φούντ. ΓΙΑ ΤΩ ΘΕΩ! Ετσι κάνετε όλες τις μέρες, βρέστε κάτι άλλο βρε αδελφέ οτιδήποτε απο τα τετριμμένα. Γιατί να μην έχει τη δυνατότητα (σύμφωνα με το περιοδικό) να πάτε για χορό, να πιείτε ένα κοκτέηλ, ακόμη και να δειπνήσετε σε ένα ωραίο εστιατόριο. Γιατί στον πιτσιρικά να προσφέρεται αυτή η έλλειψη επιλογής?

Αν είσθε 25-35 την πατε πρώτα στο σινεμά και μετά σε εστιατόριο χαμηλών λιπαρών. (Να μου δείξετε ποιός άντρας με σώας τας φρένας παίρνει τη γκόμενα/τον γκόμενο και πάνε να φάνε μαρουλόφυλλα και κρέας σόγιας. Η είναι πολύύύύ καψούρης για να δεχθεί να πληρώσει κάτι τέτοιο ή είναι ασθενής). Καλύτερα να παίξει λίγο bowling ή να δεί καμμιά κωμωδία. Στη φωτογραφία την ταϊζει όχι φράουλα με κρέμα αλα 9,5 εβδομάδων...μπάαα! κανένα κομμάτι ωμό κουνουπίδι θα της βάζει στο στόμα..που δεν έχει και θερμίδες..tres σεξουαλικό, δέστε με!

Αν πάλι είσθε 35-45 ετών, τα όργανα γρήγορα, δεν είναι το ζεύγος freak, όχι πως ήταν οι προηγούμενοι, λέμε τώρα, έχει κοντοκουρευτεί ο νέος, πάει και το μπάμ τρελελέ, πάει και το ξεχτένιστο μαλλί, (ίσως επειδή του πέφτει ολίγον) και σε μένα πέφτει όταν βλέπω το κλισέ της βαρεμάρας, σοβαρή ταινία, cocktails, ωραίοι καναπέδες για άραγμα, είναι κουρασμένοι απο τις ευθύνες οι άνθρωποι που αντί να κάτσουν στην τηλεόραση και να κοιμηθούν θέλουν και Αη Βαλε..βάλτους. Ολως τυχαίως οι των -άντα μπαίνουν στο κουτάκι της ηλικίας και αισθάνονται ότι έχουν ένα πόδι στον τάφο.

Ωραία δεν θα ήταν να φάνε κάτι light και πρόχειρο, να παίξουν κανά παιχνίδι, έστω και bowling και μετά να δούν 2-3 ταινίες για να ξεσκάσουν?

Η τελευταία κατηγορία έχει μία φωτό που μου θύμισε τον Καρολο της Αγγλίας και την Καμίλλα του. Ετών 45 και άνω. Το άκρον άωτο της "τι λέγαμε?" Εντάξει και αυτοί θα πάνε στο Mall του Αγίου Βαλε..τέτοιου, ΄που τους θέλει να δοκιμάζουν την ιταλική κουζίνα αραγμένοι σε πολυθρόνες κρεββάτια.. μήπως και τους βάλουν και τα δύο πόδια στον τάφο?

Μήπως υποννούν οι άνω των 45 δεν είναι για το συγκεκριμμένο χώρο? Η τους θεωρούν μόνο για να τα ακουμπάνε πρίν γίνουν μακαρίτες?

Σιχαίνομαι τα κουτάκια των ηλικιών. Γιατί προδιαθέτουν. Γιατί προσπαθούν να μας κάνουν βαρετούς. Αλλά χειραγωγήσιμους. Ωστε ΕΥΚΟΛΑ να μπαίνουμε σε κουτάκια ΤΟΥΣ .

Νέα προπαίδεια 4χ7=31

Σκηνή σήμερα το πρωϊ στον φούρνο. Πίσω απο τον πάγκο κυρία γύρω στα 75+, καλοβαλμένη και εξυπηρετική. Πρώτος στην ουρά ένας νεαρός γύρω στα 22 με το κράνος της μηχανής στο χέρι. Αγόρασε 7 κουλούρια θεσσαλονίκης. Το ένα κόστιζε 0.40 λεπτά. Του λέει η γιαγιά, "2.80" αρνείται, θεωρεί ότι το σωστό είναι 3,50. Του λέει η φουρνάρισα, 7 κουλούρια επί 0,40 λεπτά , δλδ 4χ7 ίσον 28 άρα 2,8.

Οχι κατά την κρίση του είναι πιό λογικό να είναι περισσότερα "εφόσον 5χ7=35 (3,5) αν αφαιρέσουμε 40 λεπτά κάνει 3,10 άρα τόσα πρέπει να πληρώσω για τα κουλούρια κυρία".

Ο ένας να θέλει να δώσει περισσότερα σύμφωνα με τη δική του αριθμητική και η άλλη να μην τα παίρνει. Ακόμη πιο πίσω η ουρά να δέρνεται. Είπαν ότι η γιαγιά τα έχει χάσει, είπαν ότι είναι ακριβά τα κουλούρια αλλά χαλάλι γιατί είναι φρέσκα, είπαν ότι βιάζονται, ένα μόνο δεν είπαν

ΟΤΙ ο νεαρός ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΡΟΠΑΙΔΕΙΑ.

Στο τέλος πετάχτηκε ένα πιτσιρίκι γύρω στα 11 πήγε κοντά στον "μπούφο" του έκανε τον πολλαπλασιασμό με το κινητό του και καθάρισε.

Πλήρωσε επιτέλους το 2.80 ο φωτεινός παντογνώστης και απήλθε. Μονολογώντας ότι ενώ είναι τίμιο παιδί, όλη η Ελλάδα θέλει να τον κάνει κλέφτη!!

Ο αγαπημένος μας γείτονας

Αλλιώτικος απο τους άλλους που τους βλέπεις στην πολυκατοικία να λένε καλημέρα, καλοντυμένοι να βγαίνουν/μπαίνουν. Και τα βράδυα να τους ακούς να τσακώνονται, να βρίζουν, να χτυπάνε πόρτες. Και να είσαι μεσοτοιχία με την τουαλέττα τους να ακούς ήχους παράγωγους των τροφών που υποψιάζεσαι ότι τρώνε π.χ. μιά φασολάδα. Και αν είσαι πλάτη με πλάτη με την κρεββατοκάμαρα..ε! δεν θα τα πούμε κι'όλα, πότε πότε αφουγκράζεσαι πότε-πότε λές σκάστε να κοιμηθούμε..

Ναί, ναί υπάρχουν και αγαπημένοι γείτονες, που μπαίνουν-βγαίνουν στο σπίτι σου και λές και ευχαριστώ που στο προσέχουν. Αυτοί οι τελευταίοι συνήθως έρχονται όταν λείπεις. Βάζουν το κλειδί στην πόρτα, μπαίνουν μέσα, ανάβουν τα φώτα και κατευθύνονται πάντα πρός το ψυγείο...για να δούμε πόσο ούζο έχει το μπουκάλι...χμμμ! αρκετό, ας πιούμε ένα ποτηράκι δεν βλάπτει...αχχ! τέλειο. Μήπως άφησαν και κανένα σημείωμα για μένα?

ΑΑΑΑ! Νάτο! "Σας παρακαλώ κύριε Χ. πάρτε αυτό το μπουκάλι κρασί για την γιορτή σας, τα γλυκά είναι στο ψυγείο ..." τι καλά! Αλλες πάλι φορές, δεν υπάρχει σημείωμα. Ε δεν πειράζει, το ουζάκι μας το ήπιαμε έτσι κι αλλιώς.

Παίρνει τα πράγματα και φεύγει. Ρίχνει λίγο φαγητό στα σκυλιά, σκουπίζει την αυλή, κρύβει την σκούπα πίσω απο κάτι δένδρα για να μην την κομματιάσουν τα ζώα.

Συμβαίνει όμως πολλές φορές να έρθει και επίσημα να κάνει επίσκεψη. Πάντα έρχεται απόγευμα ή βραδάκι. Ποτέ πρωϊ. Και πάντα ούζο ή κρασί του βγάζω μαζί με το γλυκό/παγωτό του. Δεν είναι αυτός για πορτοκαλάδες και λικέρ, αυτά είναι για τους φλουφληδες. Το έχει πεί κιόλας.

Πολλές φορές τον έχουμε καλέσει να μοιραστεί το φαγητό μας και εμφανίζεται μεγαλοπρεπής με το κρασί στο χέρι. Τρώμε και περνάμε καλά.

Τις περισσότερες όμως φορές εμφανίζεται μόλις έχουμε σερβίρει, έτσι αναγκαστικά τον προσκαλούμε να πάρει ένα μεζεδάκι. Η καλύτερή του.

Κάθεται στην αυλή και οσμίζεται τον αέρα. Γιατί ο απορροφητήρας "στέλνει" πρός αυτόν τις μυρωδιές..έτσι ετοιμάζεται. Τρώει τα πάντα εφόσον συνοδεύονται απο κόκκινο κρασί. Μιά εποχή άνοιγε την πόρτα και εμφανιζόταν φάντης μπαστούνι μπροστά μας, μέχρι που πέτυχε μιά φίλη μου να βγαίνει απο το μπάνιο και ...του πέσανε οι ασφάλειες, τα μούτρα καταντράπηκε. Κεκέδισε λίγο ένα συγνώμη και έγινε λαγός. Εκανε 3 μέρες να εμφανισθεί. Εμείς βέβαια γελάγαμε, τόσες μέρες του πήρε για να τιθασσεύσει το τρίτο πόδι του..(χα, χα).

Ετσι χτυπάει πρώτα.

Το καλύτερο όμως ήταν μιά φορά το καλοκαίρι που είχαμε αποφασίσει να φάμε μπριτζόλες. Μία μπριτζόλα ο καθένας. Εμφανίσθηκε λοιπόν όταν μύρισε τη φωτιά ..έλα όμως που δεν είχαμε αρκετές μπριτζολες? Ψήσαμε κάτι πρώτα, βγάλαμε αγγουροντομάτα, λίγο τζατζίκι κλπ..κρέας όμως τπτ...όπου στο τέλος ρώτησε

"Κρέας δεν θα φάτε σήμερα"?

Και του΄είπαμε ότι νηστεύουμε λόγω Παναγίας..μπλά, μπλά.. και τελικά σηκώθηκε και έφυγε.

Τις μπριτζόλες τις κάναμε στο τηγάνι, αφού πρώτα μπουκώσαμε το στόμα του απορροφητήρα.

Δεν πειράζει όμως, τον συγχωρούμε. Είναι καλός άνθρωπος. Ας είναι καλά. !

Κουτί

ήρθε στην Αμερικάνικη Πρεσβεία η τρομοκρατική ρουκέττα. Ετσι το χρήμα για την προστασία τους θα συνεχίσει να ρέει απο την μαμά πατρίδα.

Είμαι κακούλα?
Σώωωωπα!!! τώρα το κατάλαβες? Το λέει και το λογότυπό μου

Τί δώρο να πάρω

σε έναν 26χρονο? Είναι μία ευρύτερη επαγγελματική γνωριμία, δεν ξέρω τα γούστα του, ξέρω μόνο ότι βλέπω, είναι κομψός, dj στύλ ελληνικών τραγουδιών, χορευταράς, οδηγεί πολύ και λίγο πάνκ.

Καμμιά ιδέα?

RSS Βοήθεια!!!!

Μήπως θα μπορούσε κανείς να με βοηθήσει πώς να βάλω τους μπλογκοφίλους μου σε rss feed / links ώστε να βλέπω πότε δημοσιεύουν αρθράκια?

Γιατί είμαι άσχετη

Ευχαριστώ

Παιδικά όνειρα

Εχω δύο ανήψια ηλικίας 9 και 11 ετών αντίστοιχα. Κορίτσι-αγόρι. Πέρυσι (το 2006) η ανηψιά μου ζήτησε κάποια πράγματα απο τον Αη Βασίλη - ρούχα και μία παιδική κιθάρα - και ο Αγιος της τα έφερε. Αντίστοιχα το αγόρι ζήτησε μερικά παιχνίδια για το PSP του. Εμείς του πήραμε 2 παιχνίδια, τα πεθερικά μου το ίδιο, όμως ο πατέρας του (ο Μ.) αρνήθηκε και αντ' αυτών του πήρε ένα στερεοφωνικό συγκρότημα με ξύλινα ηχεία κάτι για το οποίο ο μικρός δεν ενδιαφερόταν, ήθελε όμως ο Μ. να το πάρει (για τον εαυτό του και όχι για τον μικρό) εδώ και καιρό. Ο μικρός όταν είδε ότι άλλα ζήτησε και άλλα ήρθαν έκλαιγε όλο το βράδυ και ακόμη είναι πολύ στενοχωρημένος. Δεν αγγίζει το στερεοφωνικό του και μου είπε ότι πιστεύει ότι ο μπαμπάς του αγαπάει περισσότερο την αδελφή του. Ετσι την δέρνει και αυτός κι άλλο

.

Δεν ανακατεύομαι ποτέ στα οικογενειακά της συνυφάδας μου, ιδιαίτερα σε θέματα με τα παιδιά της. Συμφώνησα με τον μικρό ότι κρίμα που δεν του έφερε ο Αη Βασίλης το δώρο του και ότι μάλλον θα το μπέρδεψε - δεν το τρώει βέβαια - και με τον μπαμπά του μικρού που πρεσβεύει ότι "καιρός είναι να ξεκολλήσει απο το PSP που 2 χρόνια τώρα του έχει γίνει βίωμα". Μετά ο Μ μου είπε ότι το στερεοφωνικό κοστίζει περισσότερο απο τα παιχνίδια που ήθελε το παιδί.

Βέβαια ο Μ. όταν ήταν στην ηλικία του ανηψιού μου ήταν κολλημένος σχεδόν σε κάτι μικρά αυτοκινητάκια και ζούσε μέσα στις πίστες τους.. Τώρα που μεγάλωσε βέβαια τα΄ξέχασε.

Το γεγονός ότι ο γονιός δεν καλύπτει την επιθυμία του παιδιού του και το ρίχνει κατά κάποιο τρόπο για να ικανοποιήσει μία δικιά του, με προβληματίζει.

Γιατί του φόρεσε ένα δώρο που δεν ήθελε..είτε κοστίζει 1 ευρώ είτε πολλά, για το παιδί δεν είναι θέμα αξίας όσο επιθυμίας.

Θέλει να τον αποκόψει απο τα ηλεκτρονικά και το σκέφτηκε έτσι, άκομψα.

Βέβαια και ο ίδιος όταν δεν έχει δουλειά ή έχει ποδόσφαιρο, σε μιά οθόνη κολλάει. Οσο για όλους εμας, φαντάζομαι ότι το blogging τα playstation κλπ., που μόνο σε παιδιά δεν απευθύνονται αποδεικνύει οτι δύσκολα αποκόβεται κανείς.

Είδα μιά σκατοκατάσταση και προβληματίστηκα.

Στη θέση αυτού του γονιού τι θα κάνατε?

Ποδαρικό

Σαν την καλή χαρά ήμουνα σήμερα, ήρεμη και ευχαριστημένη να ετοιμάζω το απογευματινό μας φαγάκι, ηλιόλουστη αν και κρύα η σημερινή μέρα..., δεν είχα καμμία εξωτερική δουλειά, είπα να κάτσω σπιτάκι μου να το απολαύσω.. Ομως ο 666 έχει πολλά ποδάρια και ένα απο αυτά μου έκανε ποδαρικό..

Τσούπ μπήκε μέσα ο Αρ-χί-δης.

Ο μοναδικός πλέον που (εχει μείνει στη γειτονιά) με την κουστουμιά του γυαλισμένη, τρίχα τσιγκελωμένη με τις μπριγιαντίνες του, αρκουδόμαγκας με τα όλα του και με τα αποτέτοια του να τα σέρνει περήφανα με το καροτσάκι. Τα έχει και μπόλικα ζωή νάχει (αυτός να έχει, για τα απίδια του δεν ξέρω..).

Σαν τον Αρσέν Λουπέν, μπήκε αθόρυβα.

Μπουααααα! Μόλις είχα καθαρίσει! Μόλις είχα τελειώσει τη μπουγάδα και σφουγγαρίσει. Σιδέρωνα με τα σεντόνια να ακουμπάνε κάτω..

Δεν τον είδα απο που μπήκε ούτε πόση ώρα έμεινε. Οταν όμως πήγα να διπλώσω το σεντόνι... μύριζε βαριά,

μύριζε έντονα

μύριζε ΓΑΤΟ ΓΕΝΑΡΙΑΤΙΚΟ με φουσκωμένους τους αναπαραγωγικούς συντελεστές του. Τίγκα σε σπερματοζωάρια που μούγκριζαν να πεταχτούν έξω. Να βγούν να πάρουνε σβάρνα τις στράτες, για λίγο βόλτα, καφέ, shopping, πώς βγαίνει δλδ όλος ο εργαζόμενος κόσμος..ας βγούν λοιπόν κι αυτά..

και βγήκαν.

Στο χαλί, σε 5 μεριές και πάνω στον καναπέ μου

(ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!)

Δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω, να τον σκοτώσω, να καθαρίσω, να φύγω για τα ξένα ή να πάρω ...τι ? τα βουνά, ένα Λεξοτανίλ, έναν μπαλτά..τι τι ?

συμπληρώνεται απο τους αναγνώστες

Ζέππελιν

Παραμονές Πρωτοχρονιάς και βγήκα έξω για τα τελευταία ψώνια. Οι δρόμοι φίσκα στ' αυτοκίνητα στα σουπερ μάρκετ παίζανε καρεκλιές για ένα καρότσι, τα πεζοδρόμια γεμάτα μικροπωλητές που προσέφεραν απο ινδικά φουλάρια μέχρι ρόδια, απο σκουλαρίκια μέχρι τις δυστυχίες τους γραμμένες ανωρθωγραφφα πάνω σε χαρτόνια..όλα για την εξασφάλιση μιάς νότας ευθυμίας, ενός παραπάνω γεύματος. (Δεν το λέω πουθενά, πάντα όμως δίνω κάτι στους ανθρώπους που ζητάνε. Είτε έχουν ανάγκη, είτε "νοικιάζουν" τις συγκεκριμμένες θέσεις, δεν κάθομαι να το αναλύσω, δίνω. Μόνο που στέκονται στον χιονιά, ανάπηροι, μικρά παιδιά, γέροι-τι με νοιάζει αν τα μαζεμένα τα αγοράζουν πρέζες και αλκόολ? Πάντα δίνω). Εξω απο τις τράπεζες οι ουρές έφταναν μέχρι το δρόμο, ο Ελληνας την τελευταία ώρα θα θυμηθεί αυτό που ίσως ξεχάσει. Και θα στηθεί να το αποκτήσει με την ελπίδα ότι θα το χρειαστεί.

Ο δρόμος του γυρισμού με βρίσκει μέσα στο αυτοκίνητο να οδηγώ στην κυκλική οδό γύρω απο το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Μπροστά μου νταλίκες, βαρέλες, λεωφορείο, πίσω ουρά τα αυτοκίνητα και ένα ρυμουλκούμενο σκάφος..η πόλη έχει ζωή και χρήμα αναμφίβολα. Πηγαίνω προσεκτικά γιατί το παραμελημένο οδόστρωμα στενάζει. Ισως κάποτε η πολιτεία να ενδιαφερθεί για τους πολίτες της.

και ξάφνου.........βλέπω με την άκρη του ματιού μου ένα Ζέππελιν να απογειώνεται..γκρίζο με μπλέ ουρά,. εκεί στα δεξιά μου, μεγαλόπρεπα αρχίζει και κερδίζει ύψος, όλο και πιό ψηλά, μές τις κορυφές απο τα "δορυφορικά πιάτα" των πολυκατοικιών και ακόμη πιό ψηλά..

Που είναι το κινητό? Αρχίζω και ψάχνομαι για να βγάλω φωτογραφία..το ίδιο φαντάζομαι κάνουν και οι οδηγοί μπροστά και πίσω γιατί τα αυτοκίνητα αρχίζουν να παραπαίουν και απο το ένα ρεύμα και απο το άλλο...ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! ευτυχώς δεν έγινε ατύχημα, μόνο μερικές μούτζες ανταλλάχθηκαν χμ χμ χρονιάρες μέρες είναι.. να μην βριστούμε..πολύ.

Αντί να στρίψω για το σπίτι μου, ακολουθώ το μπαλλόνι του ονείρου..πάει πρός τη παραλία της Γλυφάδας και μετά ξεχύνεται στον Σαρωνικό.

Αγάπη μου εκεί δεν μπορώ να έρθω να σε βρώ,

έδωσα την ουρά μου πίσω στον βυθό

όταν αντάμωσα γλυκό το παλληκάρι

που ήρθε να με πάρει μακριά

απο την θάλασσά μου την πλατιά

Saddam

Και τώρα που πέθανε ο Σαντάμ Χουσεϊν τι θα κάνουμε?
Ο άνθρωπος αυτός ήταν μία λύση,

Οι μέν για να του φορτώνουν όλες τις αμαρτίες οι δέ για να τον λατρεύουν σαν θεό.
Οι μεν να θέλουν τον θάνατό του οι δέ για να θυμούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα κατόπιν εορτής πάντα.


Ποιός θα είναι ο επόμενος στόχος? Κάποιος πρέπει να βρεθεί.

Τα καλύτερα Χριστούγεννα

τα είχα φέτος, την επομένη μέρα όμως, δλδ στις 26/12, πάναπεί χθές. (είμαι για τα σίδερα, δίκιο, δίκιο).

Χθές πήγαμε να ευχηθούμε στον αδελφό του Κ που είχε γεύμα όλο το σόί το δικό του και της γυναίκας του. Εχει επίσης και δύο παιδιά, 8 και 10 ετών αντίστοιχα.

Θα παρακάμψω τις γνωστές κοινοτυπίες για το τι ωραία φάγαμε και τι ωραία μας λέγανε τα νέα τους οι διάφορες θειάδες που τις βλέπουμε 1 φορά το χρόνο και όλο φτού, φτού κάνουνε να μην μας βασκάνουν και όλο ματιαζόμαστε (πότε μας σπάει το τακούνι της γόβας- το ένα πόδι στους 0 πόντους το άλλο στους 10, πότε μας πιάνει το κόψιμο, πότε πέφτει το κρασι πάνω στο μπεζ παντελόνι κλπ κλπ)..και θα μείνω στην ουσία.

Η οποία είναι μία.

Μετά το φαγητό όταν τα είχαμε μαζέψει-πλύνει-ταχτοποιήσει όλα, ρίξαμε με τα ανηψάκια μου ένα παιχνίδι άλλο πράγμα..με τρεχαλητά, σπρωξιές, τούμπες, χωνόμασταν κάτω απο το τραπέζι, έβγαλε η θεία Μαρίνα (δλδ εγώ) τα παπούτσια της (μη σπάσει και τα μούτρα της) και τους άρχισε στο κυνηγητό στα δωμάτια και στα μπαλκόνια, τσιρίδες, τρικλοποδιές, βρισίδι (γιατί ναί μεν απαγορεύουν οι γονείς τα βρωμόλογα, αλλά οι θείοι-ως γνωστόν- όλα τα επιτρέπουν) και πάρα πολλά αστεία.

Οσο για τα σόγια είχαν πιάσει απο μιά πολυθρόνα και κρατάγαν την κοιλιά τους απο τα γέλια..

Αϊντε! Και στα δικά σας! Με γέλια και χαρά να τα περνάτε μιά χαρά

Για κάντε μου τη χάρη

να ξεκολλήσετε απο εκεί γιατί κοντεύουν μεσάνυχτα και έχουμε και δουλειές.


Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Οι τροχονόμοι και η τεχνολογία..

Σκηνή σε καφενείο στη Γλυφάδα, σήμερα στις 10.30 π.μ. Τέσσερις τροχονόμοι καθισμένοι πίσω απο κολώνα πίνουν τον καφέ τους με το ΣιΜπι ανοιχτό.. Εμείς να προσπαθούμε να ησυχάσουμε λίγο και να απολαύσουμε το αχνιστό εσπρεσσάκι και να ακούμε "χρσβζζζγκζζ" .

Τα όργανα της τάξεως λέγανε τα νέα τους, ποια πηδ, ποιός παντρέ, τι δώρο, έμαθες για τον, πώς περνάει ο χρόνος ρε, ο Ν καράφλιασε....είναι το καπέλλο που μας τρώει..

"Ρε Γιώργο, μήπως βρείς τον μπελά σου όντας σε υπηρεσία..που κάθεσαι μαζί μας?"

"Μπά, έχω αφήσει γωνία Αχιλλέως και Μουσών (Παλ. Φάληρο) τον καινούργιο..κάνουν έργα εκεί, τον έχω στρώσει καλά, κάθε 10 λεπτά μου κάνει αναφορά. Δεν με λές, τι έγινε με την Σάντρα, θα της το βάλεις το στεφάνι?"

Χτυπάει το ΣιΜπι, ακούμε όλοι κάτι μισόλογα.. και λέει ο άρχοντας τρο(μο)νόμος..

"Ενταξ αφού μεταξύ τους τράκαραν και όχι με το τράμ, καλάάά΄! Κράτα τους εκεί και σε παίρνω σουμπιτο." Πληκτρολογεί... και λέει

"Αφεντικό ο Γιώργος Π. είμαι, έγινε μεγάλη καραμπόλα στην γωνία Μουσών και .., εκεί είμαι τώρα με τον καινούργιο τον Ν, δύσκολα τα βλέπω....ναί αφεντικό,μμ ενισχύσεις? Μπά νομίζω ότι θα τα βγάλουμε πέρα, ..δεν έχει πολύ κίνηση εδώ.. ναι αφεντικό, ναι αφεντικό..Οχι δεν νομίζω ότι χρειάζεσθε εκεί, αν όμως κάτι προκύψει θα σας πάρω πάλι, όπως διατάξατε".

Να μην σε κρατάμε, του λένε οι άλλοι, άλλη φορά μας κερνάς.. αφού πρέπει να τρέξεις..

" Οχι ρε παιδιά, σιγά, ένα τσίκ στους προφυλακτήρες έγινε..σιγά μην πάω..τι λέτε παίζουμε μιά πρέφα?"

Ευτυχώς που έχει εφευρεθεί το ΣΙΜΠΙ, το κινητό και η τεχνολογία.. μεγάλε λουφαδόρε..Μας κάνετε και τους άγριους..

Πινακίδες under cover

Πολύ συχνά βλέπω στους δρόμους αυτοκίνητα με σκούρες τις πινακίδες τους πίσω. Ενώ έχουν κανονικό αριθμό κυκλοφορίας, έχουν βάλει απο πάνω κάτι σαν σκούρο πλαστικό κάλυμμα, ώστε το νούμερο να μην φαίνεται άμεσα όταν ΔΕΝ το χτυπάει ο ήλιος. Και μόνο πίσω έχουν αυτές τις φυμέ πινακίδες. Τα αυτοκίνητα δεν είναι τίποτα ερείπια, είναι μεγάλα με πολλά κυβικά και γρήγορα.

Και αναρωτιέμαι είναι αυτό μιά νέα μόδα, ένα νέο χτένισμα, νέο μακιγιάζ του αυτοκινήτου, να μη φαίνεται ποιός είναι αυτός που πέρασε?

Και γιατί να μην φαίνεται? Κλέφτης είναι?

Απορώ με αυτά που βλέπω, απορώ

Χριστουγεννιάτικα βάσανα

η πώς να κρατήσετε τις γάτες μακριά απο το χριστουγεννιάτικο δένδρο. Ο κύριος ένοχος είναι αυτός ο 8μηνίτικος λεπτεπίλεπτος ολόλευκος κούκλος που φέτος γνωρισε το δένδρο. Εχασε το φώς του απο τη συγκίνηση όταν είδε ένα σωρό χαριτωμένα πραγματάκια να κρέμωνται και να κουνιούνται για να τα πιάσει και να τα κατεβάσει κάτω...Μερικά μύριζαν κιόλας μπισκότο..μιάμ, μιάμ! Ψίχουλα σε όλο το σαλόνι.

Αρχισε την ίδια κιόλας μέρα να μασάει το δένδρο, που είναι ψεύτικο, αυτός όμως δεν το ήξερε στην αρχή, η γεύση δεν του έκατσε μετά..φτού και πάλι φτού..ξέρασε τα μασημένα ..κάπου.

Μετά ασχολήθηκε με την πράσινη ποδιά κάτω απο το δένδρο, αυτή που έχουμε για να σκεπάζουμε τα πόδια και επάνω βάζαμε (ΒΑΖΑΜΕ λέω, όχι βάζουμε) τη φάτνη. Κατάφερε και έβγαλε την πράσινη ποδιά, την έσυρε στο καλαθάκι του και εκεί την χρησιμοποίησε για ....ουρητήρα. Λόγω του ότι κοιμάται στην κρεββατοκάμαρά μας..χθές ήταν μία νύχτα όλο εφιαλτες..σήμερα σαν τα λαγωνικά βάλαμε τις μύτες μας στο πάτωμα να δούμε απο που έρχεται η μπόχα.. Και βέβαια η ποδιά πήρε πόδι. Να λείπει και η φάτνη.
Μετά ..άρχισε και τα ακροβατικά..έδινε ένα σάλτο και τσούπ νάτος πάνω στο δένδρο σαν αγγελλάκι. Αλλά να καθόταν ήσυχος..πού, έρριχνε σφαλιάρες στα στολίδια..
Αλλόφρονες ανατρέξαμε στο Ιντερνέτ, θέσαμε την ερώτηση και ω! του θαύματος και άλλοι ταλαίπωροι σαν εμάς είχαν λύσεις..
α) Να δέσουμε το δένδρο με πετονιές και να τις καρφώσουμε στον τοίχο
β) Να σκορπίσουμε πορτοκαλόφλουδες κάτω απο το δένδρο γιατί η μυρωδιά τις αποτρέπει, (αν δλδ σκαρφαλώνει ο γάτος στο δένδρο, να πασαλείψω τα κλαριά με μαρμελάδα πορτοκάλι?)
γ) Να βάλουμε πλέγμα-φράχτη γύρω απο το δένδρο

Εσείς τι λέτε? Α! και το ενδεχόμενο πνιγμού της γάτας είναι ΑΟΥΤ!

Ξυπνήματα

Ο καιρός τρελλάθηκε. Και δεν λέω που με τη ζέστη δεν μπορούν να κοιμηθούν άνετα οι αρκούδες της Σιβηρίας και τα φυλλοβόλα δένδρα βγάζουν νέα φυλλαράκια, λέω ότι η φύσις γενικά τα έχει παίξει. Τα έντομα ξυπνούν λόγω έλλειψης χειμώνα..

"Ποιά έντομα βρε? Διαβάζεις πολύ Stephen King και όλο έντομα βλέπεις, άϊντε", λέει ο Κ.

Αχ ! Τα έντομα με κυνηγούν. Ξύπνησαν οι φτερωτές κατσαρίδες που ζούν στον κήπο και μπήκαν στο σπίτι. Χθές το βράδυ 3 τετράποδα και ένα δίποδο κυνηγούσαμε 2 κατσαριδάρες. Τα τετράποδα, ενώ όταν είναι μόνα τους δέρνονται, για να πιάσουν την μία κατσαρίδα είχαν κάνει κόμμα, η Μουσελίνα (ετών 6) την ξετρύπωνε, ο Μπαμπάκης (8 μηνών) την κυνηγούσε και το Φακούλι (16 ετών) την πάταγε.

Το δίποδο, δλδ εγώ, είχε τυλιχθεί σε μιά παλιά κουβέρτα, είχα σκεπάσει το κεφάλι μου με ένα καπέλλο και απο το ένα χέρι είχα το baygon από το άλλο βαστούσα μία εγκυκλοπαίδεια Ζωγράφων του Πάπυρου Λαρούς. Μόλις η κατσαρίδα εμφανιζόταν έφευγα τσιρίζοντας. Μόλις εξαφανιζόταν έβγαινα θαρρετά. Με τα πολλά, αφού η πρώτη κατσαρίδα είχε γίνει μεζές και φαγωθεί, ήρθε η Μουσελίνα και βρήκε την δεύτερη κατσαρίδα. Της έδωσε και μιά μπουνιά ώστε να κάτσει ήσυχη πάνω στο πάτωμα. Ετσι μπόρεσα να πετάξω επάνω της την εγκυκλοπαίδεια και να την κάνω πίττα. Το βάρος της γνώσης νίκησε για άλλη μία φορά.

...................................

Η σημερινή βροχούλα δεν νικά τα έντομα. Πρέπει να πέσει η θερμοκρασία πολύ για να αποφασίσουν να πάνε για ύπνο..

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς..

Ονειρα καρριέρας

Βλέπω γύρω μου ανθρώπους με πτυχία, με γνώσεις, αξιόλογες προσωπικότητες που δεν έχουν πιάσει τα επαγγελματικά τους όνειρα.

Αυτό γίνεται επειδή

1. έχουν αφιερώσει χρόνο για σπουδές σε θέματα-αντικείμενα που η ελληνική αγορά δεν τα έχει ανάγκη. (Είμαστε μιά χώρα που έχει κατά πολύ χαμηλή δαπάνη κατά κεφαλή για έρευνα και ανάπτυξη, δυστυχώς)
2. η Ελληνική αγορά είναι μικρή οι υπέρβαροι σε πτυχία εμφανίζουν "αντικοινωνική" συμπεριφορά, λόγω του ότι δεν βρίσκουν θέσεις εργασίας με απολαβές σύμφωνα με το μοντέλλο που έχουν στο μυαλό τους, έτσι ωστε να μην γίνονται "εμπορεύσιμοι" .

Μοιάζουν με ένα μεταλλείο που έχει μπόλικα αποθέματα καλής ποιότητας μετάλλευμα αλλά που κανείς δεν ενδιαφέρεται να προμηθευτεί.

Κρίμα δεν είναι?

Εσείς τι γνώμη έχετε για όλα αυτά?