Κουρτίνες, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι

Κατά τα φαινόμενα όλη η Ελλάδα έχει πήξει στο τάλληρο και ας μη της φαίνεται.

Ψάχνεις για υδραυλικό..όλο δεν μπορεί, δεν κάνει, όλο σε άλλες δουλειές (πιο αποδοτικές ίσως απο τη δική σου) είναι, σε σκάζει όσο να έρθει και μετά ...το καλύτερο, τσιμπάει ένα ...άρι σε ευρώ και φεύγει.

Τώρα πώς σου έφυγε το ..άρι για τα `10 λεπτά που κάθισε άλλη ιστορία. Καμμιά φορά βέβαια ξαναγυρίζει γιατί..το καζανάκι που άλλαξε τρέχει (το οριζινάλ προβλημα ήταν ότι έτρεχε το παλιό, βάλαμε νέο..μία απο τα ίδια..θα σου γα**** τίποτα ρε μλκ που με κοροϊδεύεις).

Ψάχνεις για ηλεκτρολόγο. Αλλη φάρα πιο σικ, πιο με τα λοφία της. Πριμαντόνες. Αγκομαχώντας έρχεται ο φωτοδότης, "απο άλλη δουλειά, μονίμως σκαστός"- χρόνια τα ακούω αυτά, τι πάει να πεί "σκαστός", ραντεβού δεν είχαμε? Ιδρωμένος καταφτάνει, κάθεται 10 λεπτά και μιά χαρά τσεπώνει το ...'αρι που θα του δώσεις, μη σου πώ και για τα ...άρια. Και μετά απο λίγες μέρες διαπιστώνεις ότι ό,τι έβαλε δεν δουλεύει καλά. Η κρέμασε κάποιο καλώδιο που ξέχασε να καρφώσει.. και μετά άντε να στήνεις κώλο για να σου ξανάρθει να διορθώσει..και να ξαναπάρει..άρι.

Ψάχνεις για καθρεφτά. Δεν έχει καθρέφτες αυτό το σπίτι, μόνον αυτόν του μπάνιου. Για να δούμε δλδ αν ντυθήκαμε καλά πρέπει να βγούμε στον όροφο, να καλέσουμε το ασανσέρ και να κυτταχτούμε εκεί. Ενα μήνα κυνηγάω τον καθρεφτά. Ολο έρχεται και όλο δεν φτάνει.
Ολοι είναι σε δουλειές, κάποιες άλλες πιο αποδοτικές απο τον πτωχό μου μοναδικό καθρέφτη. Μου το λένε κιόλας για να αισθάνομαι και άσχημα. Και να τους λαδώνω περισσότερο. Για τη χάρη που μου κάνουν.

Ψάχνεις για κουρτίνες. Διαλέγεις ενα Χ ύφασμα, ώς εδώ καλά και μετά αρχίζει το αρχιδοπρήξιμο..να έρθει ο Τεχνικός-κολοκύθας να πάρει μέτρα (κυνηγάς τον κολοκύθα πότε μπορεί ώστε να μπορείς και εσύ..), να φτιάξουν τις κουρτίνες, να ζητάνε κι άλλες προκαταβολές (λές και θα τους τα φάς..αφού έχεις υπογράψει) όχι κυρία μου προτιμάμε μετρητά.. (σκατά!), να έρθει ο τεχνικός να τις τοποθετήσει (εσύ να περιμένεις απο κάτω με την ηλεκτρική σκούπα έτοιμη και τη σφουγγαρίστρα γιατί απ' όπου περάσουν θα γίνει μέσα στο χώμα), πάλι να τα σκάσεις για τις υπηρεσίες του τεχνικού (και καλά ) και μετά απο όλα αυτά, θα έχεις ωραίες κουρτίνες. Ισως όμως και όχι. Γιατί η μία κουρτίνα απεδείχθει κοντυτερη απο τις άλλες. Να γίνει και διάλογος "μήπως ψηλωσε το πάτωμα", γιατί δεν μπορεί βέβαια η αλάνθαστη κουρτινού να πήρε λάθος μέτρα, αρα πάλι εγώ φταίω που συνομώτησα με το ταβάνι και το ψήλωσα για να τη βασανίσω. Και άλλα..άρια για ψυχική οδύνη..της κουρτινούς βεβαίως, βεβαίως

Εχουν πήξει όλοι στο τάλληρο και γίνανε Μανταμ Σουσούδες. αυτό είναι. Υφος 100 καρδιναλίων ρίχνουν (και αυτό αν) να μας εξυπηρετήσουν, ενώ εμείς τους κυνηγάμε για να τους πληρώσουμε και απο πάνω.

Και απο συμπεριφορά..καλά!

Ποδηλατάδα

Χθές σε κυριακάτικη εφημερίδα διάβασα άρθρο αφιερωμένο στην ποδηλασία. Η ιδέα είναι να αφήνουμε το τουτού μας σπίτι και να πηγαίνουμε με ποδήλατο σε προορισμούς. Η ιδέα (που έχει εφαρμοστεί εδώ και δεκαετίες σε άλλα μέρη) είναι πολύ καλή. Μία ερώτηση΄έχω μόνο να κάνω πρός τους Δήμους των Αθηνών.

Είναι εφικτή η ποδηλασία στην Αθήνα? Είναι οι κάτοικοι της πόλεως αυτής έτοιμοι να καταλάβουν ότι χρειάζονται να σέβονται/προσέχουν ΚΑΙ τα ποδήλατα όταν οδηγούν? Εδώ δεν σέβονται ο ένας τον άλλο, τους πεζούς τους έχουν χ..αιρετισμένους, οι ποδηλάτες έλλειπαν.

Σήμερα το πρωϊ, επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος στο ύψος του Φλοίσβου, ένας οργανωμένος ποδηλάτης πήγαινε πρός Αθήνα-Πειραιά. Είχε το κράνος του, τα γάντια του, επιγονατίδες, κλπ. Πήγαινε όσο πιο δεξιά μπορούσε. Δίπλα του οδηγός ΙΧ που έκανε σφήνες απο αρκετή ώρα. Κόκκινο το φανάρι. Σταματάει ο ποδηλάτης, φρενάρει ο σφηνάκιας απότομα πίσω του, κορνάρει νευριασμένος και κολλάει στη πίσω ρόδα του ποδηλάτη. Γυρνάει ο ποδηλάτης

"Τι θές ρε φίλε?"

"Κωλομαλάκα, κότα, έχασες το φανάρι, άντε προχώρα".

"Κόκκινο, στραβούλιακα"

"Αει γ..που θα μου πείς εμένα, κατέβα κάτω αν είσαι άντρας..πορδή..αδελφάρα"

Και ο ποδηλάτης γύρισε τη ρόδα του αριστερά και τον έκλεισε. Αναγκαστικά θα κατέβαινε κάτω απο το τουτού για να μετρήσουν ποιός την έχει πιο μεγάλη....τη γλώσσα.

Μαζεύτηκε κόσμος, ο περιπτεράς πρώτος που ήταν και κοντά..ο σφηνάκιας ήταν ήδη έξω έβριζε τα ποδήλατα, όλα τα είχε η Μαριωρή κλπ.

Δεν ξέρω τι έγινε μετά γιατί προχώρησα.

Θέλω να πώ ότι ναί μεν να ποδηλατούμε αλλά και λίγος σεβασμός πρός όσους οδηγούν και ΔΕΝ ρυπαίνουν δεν βλάπτει.

Κατάλαβες Ελληναρά μου?

Ηχοι περιπάτου

Σήμερα το βράδυ, για πρώτη φορά πήγα βραδυνή βόλτα. Περπάτησα σε δρόμους πολυσύχναστους, απο το οδόστρωμα πρέπει να πώ, μια που τα πεζοδρόμια αποτελούν παγίδες για τους πεζούς, είτε οι πλάκες είναι κακές, είτε η άνοδος των αυτοκινήτων επάνω τους εμποδίζουν είτε ο φωτισμός ελλιπής, τα αποφεύγω όσο μπορώ.
Μιά βόλτα στη πόλη, όχι πολύ αργά, ούτε πολύ νωρίς. Τα μαγαζιά κλειστά, τα περίπτερα πάντα ανοιχτά, καθώς και η κάβα, ψιλικατζίδικο της γειτονιάς.
Ο μπαμπάς μου πήγαινε βραδυνές βόλτες, ξεκίναγε στις 21.00 και γύριζε σε μία περίπου ώρα το καλοκαίρι και το χειμώνα πρίν να δύσει ο ήλιος. Ο πεθερός μου το ίδιο κάνει μέχρι σήμερα.

Πάντα αναρωτιόμουνα τι προσφέρουν οι βόλτες αυτές, μέχρι σήμερα που πήρα μία. Με μπόλικο σαντιγύ πλήζ και ίχνη σοκολάτας.Στην αρχή του περιπάτου σκέφτεσαι το δρόμο μπροστά σου. Η έννοια όλη είναι ο δρόμος, που να μη πατήσεις, που να πατήσεις.
Μετά ερχεται το θέμα της ημέρας. Τι ήταν πιο σημαντικό σήμερα? Σήμερα η Μαρίνα έκανε μαγνητική τομογραφία για τη μέση της που πονάει εδώ και 5 μήνες. Ακόμη ακούω τη φασαρία που κάνανε οι μαγνήτες που χτυπιόντουσαν. Σαν να βρισκόμουνα σε εργοστάσιο , με κομπρεσέρ άνοιγαν τρύπες , έκοβαν φέτες τις αλουμινόπλακες, οξυγόνωναν τα κομμάτια. Σαν να ήμουνα σε μεταλλείο. Ναί δούλευα παλιά σε μεταλλευτική εταιρεία. Φαίνεται ότι οι εμπειρίες πάντα γυρνάνε. Σαν κοτόπουλο βγήκα απο την τομογραφία τ' αυτιά μου να βουϊζουν απο τις οξυγονοκολλήσεις. Προβάλλουμε στους ήχους αυτό που έχουμε μέσα μας. Ξύπνα! Το μεταλλείο είναι πίσω σου. Είσαι άλλος άνθρωπος τώρα.
Τα αποτελέσματα θα τα πάρω αύριο. Ελπίζω να μην είναι τίποτα σοβαρό. Εν τούτοις φοβάμαι. Είμαι ευάλωτη (παρόλλο που κρύβομαι π'ισω απο μία πολύ cool μάσκα) και φοβάμαι.
Μετά το πρόβλημα άρχισα να βλέπω γύρω μου τα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντούσα. Μαμάδες με παιδάκια πηγαιναν-γύριζαν απο διάφορα ιδιαίτερα, βιαστικοί επαγγελματίες παρκάριζαν και όδευαν στο σπίτι τους. Πήρα και ένα παγωτό. Μπανάνα. Παιδικό παγωτό. Γιατί να χαρακτηρίζεται ένα παγωτό σαν παιδικό, εφηβικό, ώριμο, σαραντάρικο, γεροντικό? Marketing darling wake up! Προσπαθώ. Νομίζω.
Γύρισα με ελαφριά τη καρδία.

Καλό σας βράδυ

Μετεκλογικά

Πρωϊνό ξύπνημα σήμερα Κυριακή των Εκλογών. Πήγα και ψήφισα νωρίς, χάραμα σχεδόν σε άδειο εκλογικό τμήμα δίπλα στο σπίτι μου. Στον τρίτο όροφο ενός Δημοτικού, χωρίς ασανσέρ αλλά με πολλά σκαλιά. Πάνω τους σερνόντουσαν γεροντάκια με τα μπαστούνια τους. Φούντωσα πρωϊ-πρωϊ, τη ψήφο τη θέλετε ρε κομματοσκυλα, τρόπο να βοηθήσετε τους πολίτες να σας επιλέξουν δεν προσφέρετε όμως. Ο ψηφοφόρος δε πάει να συρθεί, να ιδρώσει, να του κοπούν τα πόδια για να φθάσει στην κάλπη, για να σας επιλέξει έτσι ώστε να συνεχίζετε να τον έχετε χεσμένο, χωρίς ούτε ένα ασανσέρ. Σε άλλα κράτη οι ηλικιωμένοι ψηφίζουν σε κέντρα με εύκολη πρόσβαση, εδώ μην ανεβούν και στην κορυφή του λόφου. Για τα μάτια σας μόνο. Μαζώχες-σαδιστές σφιχτά αγκαλιασμένοι πορευόμαστε.

Ο Κ. λέει ότι οι απόψεις μου περί πολιτικής και οι απαιτήσεις μου απο τους πολιτικούς με κάνουν κάτοικο άλλου κράτους, όχι του Ελλαδιστάν. Να φύγουμε όλοι οι απηθείς απο αυτή τη χώρα, να τη χέσουμε, μαύρη πέτρα να ρίξουμε. Μία λύση. Δεν τη παίρνω όμως.

Χθές ξενυχτήσαμε ειχαμε κάτι φίλους καλέσει σε γεύμα. Υπάρχουν και οι όμορφες στιγμές που μας κάνουν να εκτιμάμε που ζούμε καλά. Πήγα το πρωϊ μετά την ψηφοφορία και πήρα τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Ακόμη δεν τις άνοιξα. Και αυτό θα γίνει, όχι όμως τώρα. Οταν βαρεθώ να βγάζω εσώψυχα και ησυχάσω θα διαβάσω, θα προβληματιστώ και ή θα ξεχάσω ή θα ξανα-γράψω. Είχα διαβάσει πρίν κάποιο καιρό, τις συνεντεύξεις κάποιων φοιτητών για το πώς βλέπουν το μέλλον τους στην Ελλάδα. Ολες είχαν μία κοινή λέξη, που δεν ειπώθηκε άμεσα αλλά ήταν εμφανής "τη βολεψούλα".

Ας χαιρετήσω λοιπόν το όποιο κόμμα επιλεγεί. Η βολεψούλα μας θα είναι εξασφαλισμένη.

Χαίρε ω Χαίρε πατρίδα μου γλυκιά.

Τριήμερα

Αντί για πολυήμερες διακοπές, το έχουμε καθιερώσει πλέον να φεύγουμε για τριήμερα, αναχώρηση Παρασκευή βράδυ επιστροφή Δευτέρα. Το κάναμε ήδη 3 φορές και πολύ μας άρεσε. Ετσι και αυτή τη φορά ξεκινήσαμε οικογενειακώς - δατ ιζ μαζί και με τις 2 γάτες μας - για το τριήμερό μας. Το τοπίο φθινοπωρινό, όχι τόσο ζέστη, καθαροί ουρανοί και ελάχιστος κόσμος. Ο τουρισμός τέλος για τους περισσότερους που έχουν παιδιά και υποχρεώσεις. Η διαδρομή καλή αν εξαιρέσουμε το παραπάνω τοπίο που επαναλαμβάνετο συνέχεια. Κρανίου τόπος, όπου τίποτα δεν ζεί. Την ησυχία των νεκρών φυτών και πλασμάτων διέκοπταν οι ντουφεκιές κάποιων ανεγκέφαλων κυνηγών που ψάχναν στα καμμένα για επιζώντες. Μερικές φορές πυροβολούν ο ένας τον άλλο. Το τελευταίο καθόλου κακό. Η θάλασσα μας περίμενε υπομονετικά λάμποντας και εκπέμποντας τον καλύτερο εαυτό της. "Ελα" φώναζε και σαγηνευτικά λίκνιζε τα κύματά της. Ποιός αντιστέκεται? Σίγουρα εμείς, όχι!.

Μετά το μπάνιο φαγητό που μαγείρεψε ο Κ, χοιρινά μπριτζολάκια και ένα Πολωνέζικο τουρλού με λαχανικά. Απο ωρα ορισμένοι λαίμαργοι συγγενείς είχαν πάρει θέσεις. Τα γλυκά έτσι κι αλλιώς τα έχουμε κόψει, όμως

ένα τσαμπάκι απο το κλήμα μας είναι ότι πρέπει. Απλά πράγματα. Δύσκολα όμως γιατί συνήθως τα όνειρά μας είναι μεγαλύτερα απο τις απλότητες που μας προσφέρει η ζωή.

Γειτονιές

Εχω ψώνιο με τους γείτονες..μία σχέση αγάπης-μίσους, αυτό είναι γνωστό απο το παρελθόν..όπως θα θυμάστε. Με το που ήρθαμε στη νέα αυτή συνοικία...τσούπ! ξεμύτησαν τα μπουμπούκια της γειτνίασης. Διαβάστε για να φρίξετε! Πριν ένα μήνα περίπου έρχεται η Ζ (ξαδέλφη-γείτονας, του Κ που όμως δεν έχουμε πολλά-πολλά) σπίτι για να
1) πεί ένα γειά αλλά κυρίως για να
2) να μας κάνει τις "πονηρές" ερωτήσεις που αθώοι εμείς απαντήσαμε και ανάλογα να πράξει.
Συμφεροντολογία Πράξη Πρώτη
"Πότε θα πάτε διακοπές".."Ααα! Ωστε τον Αύγουστο θα είσθε εδώ!!"
"Νααααι" απαντούν τα χαϊβάνια, δλδ εμείς "έχουμε να ταχτοποιήσουμε το σπίτι".

Και για να μας ενημερώσει (χεστήκαμε) ότι φεύγει αύριο για εξωτερικό μαζί με την οικογένειά της

"μπράβο, καλά να περάσεις ευχήθηκαν τα χαϊβάνια (δλδ εμείς)".

Την επομένη το μεσημεράκι, εμφανίζεται φάντης μπαστούνι με ένα σακκουλάκι που ήθελε να το πάρω να της το φυλάξω

"μιά που εσείς δεν φεύγετε"

"τι έχει μέσα" τη ρωτάω,

"Ψιλοπράγματα, λέει, να τα κλειδιά, διαβατήρια, κάρτες..

"Είσαι καλ'α της λέω, δεν παίρνω τέτοια πράγματα, εδώ μπαίνει ο ένας και ο άλλος μάστορας, να χαθεί τπτ και να φταίω, δεν τα παίρνω..

Πές, πές όμως με έπεισε. Ασε σκέφτηκα, ας μη τσακωθώ ακόμη δεν μπήκαμε, θα το βάλω με τις τσάντες μου, μικρό είναι, στα κομμάτια. Στην πορεία βέβαια σκυλομετάνιωσα, γιατί με έπιασε ΚΟΡΟΙΔΟ. Και σκυλιάζω όταν πιάνομαι.

Συμφεροντολογία Πράξη Δεύτερη

Το ίδιο βράδυ, ενώ εμές λείπαμε άφησε στην κα Π που μένει δίπλα (και χωρίς να έχει συννενοηθεί μαζί μας) 2 συρτάρια μπουφέ λέγοντάς της ψέμματα ότι τάχα είχαμε μιλήσει και συμφωνήσει, για να της τα φυλάξουμε

"μια που δεν θα πάμε διακοπές τον Αϋγουστο"

Τα συρτάρια βαριά, ασήκωτα, 2 άντρες χρειάστηκαν για να μεταφερθούν. Τι στο διάλο είχε μέσα? Τι θα τα κάνω, τα γμνα? Τσακώθηκα και με τον Κ, γιατί πήρες το σακκουλάκι, ορίστε και τα επόμενα, τσαντίστηκα και με τον εαυτό μου.. σιχτίρ!

Νευριάσαμε, θυμώσαμε αλλά είπαμε που θα μας πάς, θα γυρίσεις και θα τα πούμε.

Τέλος Αυγούστου, τελείωσαν οι κούτες, είπαμε να πάμε λίγες μέρες να ξεκουραστούμε. Και φύγαμε. Ουαί! Η Ζ με τον άνδρα της γύρισε το Σάββατο 25/8 και εμείς λείπαμε εκτός Αθηνών..

Βεβαίως δεν είχε ειδοποιήσει πότε θα έρθει, θεώρησε ότι εκεί θα είμασταν να την περιμένουμε.. πλήν όμως απατήθηκε.

Πάμε στην Πράξη Τρίτη

Τη ζώσανε τα φίδια. Που είμαστε? γιατί μέσα στο τσαντάκι είχε τα κλειδιά του γραφείου της, το πορτοφόλι με τις κάρτες της, ταυτότητες και κυρίως τα διαβατήριά τους. Και είχανε να πάνε επαγγελματικά ταξείδια. Θα πέσανε και 40 τηλέφωνα. Ολως τυχαίως άρχισε να αναρωτιέται για την υγεία μας. Για την ημερομηνία, ώρα επιστροφής μας. Χωρίς να αλλάξουμε το πρόγραμμά μας επιστρέψαμε μία Δευτέρα. Η θέση στάθμευσης ήταν πιασμένη απο το αυτοκίνητο της Ζ που θεώρησε ότι αφού ήταν άδεια ας να τη πιάσει. Πήγαμε λοιπόν και την κλείσαμε πανηγυρικά. Αλλη φορά να ρωτάει. Αργότερα της τηλεφωνήσαμε να έρθει να παραλάβει τα πράγματά της. Εκείνη έστειλε τον σύζυγό της που δεν είχε ιδέα ότι μας είχε στείλει τα προσωπικά τους είδη καθώς και τα μαχαιροπήρουνά τους. Αναγκάστηκε να τα φορτωθεί ολομόναχος και όταν ανέβηκε επάνω έγινε καυγάς τρικούβερτος. Μέχρι το δρόμο ακούστηκαν.

Ολοι όμως οι υπόλοιποι γελούσαν. Ακόμη γελάμε.

Η madness ξαναχτυπά!

Σήμερα που γύριζα σπίτι με φορτωμένο από λαχανικά το καρότσι μου, έπεσα επάνω στον 70+ οδηγό που παρκάριζε πάνω σε στροφή, κλείνοντας τη διάβαση πεζών. Με είδε την ώρα που με έκλεινε ότι δεν μπορούσα να περάσω και συνέχισε να παρκάρει.
Του χτυπάω το τζάμι
"Δεν μπορείτε να παρκάρετε εδώ κλείνετε τη διάβαση πεζών, είναι και στροφή Λεωφορείων"
Μέσα απο το τζάμι τον είδα να ανοιγοκλείνει το στόμα του στέλνοντάς με στον διάολο μωρή.
Οπότε εφόσον είμαι και "μωρή" κατά την κρίση του, του κλωτσάω λίγο τον κατά πολύ στραπατσαρισμένο του προφυλακτήρα και του φωνάζω
"Μπάρμπα! Τράβα στην άκρη να περάσω".
Κατέβασε το τζάμι και άρχισε να με βρίζει πατόκορφα. Μαζεύτηκαν και άλλες γυναίκες και τον κύτταζαν που άφριζε γιατί δεν τον άφηνα να παρκάρει σε γωνία εμποδίζοντας τους πεζούς και τα λεωφορεία. Θέαμα έγινε, ολόκληρος άντρας ντέ και καλά να κάνει παρανομία και να επιμένει κιόλας. Είχε και ένα κοριτσάκι μαζί που είχε γίνει κατακόκκινο απο τη ντροπή του και του έλεγε "πάμε να φύγουμε παπού!" Στο τέλος ξεκουμπίστηκε και διπλοπάρκαρε πάρακάτω.

Κάθομαι και σκέφτομαι τις φωτιές, τη καταστροφή και όλους εμάς που καθημερινά προβαίνουμε σε κάθε είδους πιθηκιές αρκεί να κάνουμε τη δουλειά μας και για τους άλλους ας μεριμνήσει ο Θεός.
Ομως οι ενοχές είναι μόνο δικές μας.

Τα παρατράγουδα των πυρκαγιών

Ακόμη δεν έσβησαν οι φωτιές στην Πελοπόννησο και άρχισαν τα παρατράγουδα.

Παρατράγουδο 1

"Ευτυχώς που έπιασε φωτιά το δάσος της...στην Ηλεία, κάηκαν έτσι οι 60 ψωριάρικες ελιές που είχα, με την αποζημίωση που θα πάρω θα βάλω καινούργιες"

Παρατράγουδο 2

Ο κόσμος στην κυριολεξία καίγεται και οι κυνηγοί πήραν τα ντουφέκια τους να ξεπαστρέψουν ότι απέμεινε απο την Ελληνική πανίδα και αν δεν βρούν, ξεπαστρεύουν και τη χλωρίδα (μαζεύουν χόρτα).

Εύγε τέκνα μου, με αυτά τα μυαλά και εις ανώτερα

Τα δεινά του Ναυπλίου

Πήγαμε στο Ναύπλιο για λίγες μέρες διακοπών. Ηταν να μείνουμε περισσότερο αλλά τα κάτωθι δεν μας το επέτρεψαν. Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ναυπλίου είναι οι Ναυπλιώτες

1) ΝΕΡΟ. Με το που φθάσαμε πέσανε πάνω οι γείτονες να μας ενημερώσουν ότι εδώ και 1 περίπου μήνα (όλως τυχαίως μέσα σε φούλ τουριστική σαιζόν), το τρεχούμενο νερό της βρύσης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΙΜΟ, ούτε και για το φαγητό. Το εν λόγω ύδωρ απεδείχθει αρδευτικό και όποιος το πιεί ΚΑΗΚΕ. Για 1001 λόγους, τους οποίους ακούσαμε και απο τους υπερ και απο τους κατά..με αποτέλεσμα ότι η πόλη ΔΙΨΑΕΙ. Χρειαστηκαμε να αγοράσουμε μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού όχι μόνο για να το πίνουμε, αλλά για να πλένουμε τα δόντια μας και ν μαγειρεύουμε με αυτό. Κάθε δε μέρα, κοβόταν για 2 ώρες τουλάχιστον. Ποιές δύο ώρες? Οποτε θέλανε εκείνοι. Πότε ήταν 15.00-17.00, πότε ήταν στις 10 το βράδυ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ, Αύγουστο μήνα όταν έχει 35 βαθμούς ζέστη και καίγεται ο τόπος.

ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΠΛΙΩΤΙΚΑ, δεν με νοιάζει για τις πολιτικές σας, ο κάθε φταίχτης δαχτυλοδείχνει τον άλλο φταίχτη για το πώς καταφέρατε να διψάσετε τους ίδιους τους δημότες σας, άσε τους τουρίστες. Ντροπή σας!

2) ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ. Παντού υπάρχουν σκουπιδοντενεκέδες, αυτό να λέγεται. Ομως η ιδέα της ανακύκλωσης ΑΓΝΩΣΤΗ ΛΕΞΗ. Μέσα σε 5 μέρες βγάλαμε 6 σακκούλες σκουπιδιών εκ των οποίων οι 4 ήταν γεμάτες με μπουκάλια γυάλινα - πλαστικά και τενεκεδάκια αλουμινίου.

ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΠΛΙΩΤΙΚΑ προφανώς δεν σας ενδιαφέρει να έχετε οικολογική συνείδηση και να συνεισφέρετε στην ανακύκλωση των μετάλλων, χαρτιού, γυαλιού και των πλαστικών, ζε'ιτε στην κλειστή σας κενωνία και χε&&& για τον έξω κόσμο, ναί! . Ξέρω, εδώ δεν νοιάζεσθε να έχετε καθαρό νερό για εσάς τους ίδιους!! . Απο κάπου όμως χρειάζετε να αρχίσετε ρε καραγκιόζηδες.

3) ΖΩΑ. Πολλά σκυλιά/γάτες σκελετωμένα, τραυματισμένα, ψωριάρικα να κυκλοφορούν παντού. Λυπηρό θέαμα. Οι Ναυπλιώτες αδιαφορούν ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ. Δεν συμφωνούν στο να γίνονται στειρώσεις "είναι απάνθρωπο να τους κόβουμε τ' αρχίδια" είπε ένας Αναπλιώτικος Φωστήρας (που τυγχάνει και κτηνίατρος (!!!!) . Ενώ είναι πιο ανθρώπινο να τρελλαίνεσθε για γατάκια-κουταβάκια, να τρέχετε να τα ταϊσετε " αχ τι γλυκούλικα" και άμα μεγαλώσουν να τα στήνετε στο δρόμο και να κάνετε κόντρες ποιός θα γκαζώσει και θα πατήσει περισσότερα, άντρες με βαριά αρχ@@, τα πάτε μπροστά σας με το καροτσάκι, ξεφτίλες.

4) ΦΑΝΑΡΙΑ. Εχει το Ναύπλιο πολλούς σηματοδότες, μόνο που στους κεντρικούς κόμβους είναι σκοτεινοί σηματοδότες, γιατί ποτέ τους δεν άναψαν, προτεραιότητα έχει ο πιο θαρραλέος να κόψει όλους τους άλλους. ΕΡχεται ο ξένος απο την πατρίδα τους, καμαρώνει φωτιές, οδοστρώματα, λακκούβες, έλλειψη σήμανσης και φθάνει στα φανάρια. Εκεί παίρνει και τις μούτζες του απο το λοκάλ κουλέρ!

Γειά σου ρε Αργολίδα απολίτιστη

Ου γαρ

Αλληθωρισα γαμβρέ μου αλληθώρισα. Η κατάσταση είναι απο σοβαρή έως σοβαρώτατη. Απο το πολύ διάβασμα βεβαίως, βεβαίως. Μη μου φύγουν οι οξείες, γιατί οι δασείες έχουν φύγει προ πολλού.

Αδύνατο να τελειώσω τον Μαύρο Πύργο του Στήβεν Κίνγκ. Γιατί δε μου έφτανε που τον διαβάζω στα ελληνικά, μου τον πήρε ο Κ δώρο και στα αγγλικά, για να διαβάσω και το original κόπι, τρομάρα μου. Και όντως αυτό κάνω, διαβάζω ένα κομμάτι στ'αγγλικά και μετά λέει ο δαίμονας της μαλακίας "πώς το αποδίδει ο μεταφραστής αυτό?" οπότε πέφτω στο αγγλικό κείμενο..

Πάντα δε, διαβάζω τέτοια τρομακτικά, αργά το βράδυ, πολύ αργά, τόσο που αργεί να έρθει ο Μορφέας, όχχιιιι! δεν έχω πάθει Darthiir-ίτιδα, (dum, spiro, spero) - εσπρεσσιέρα αγοράσαμε και πίνουμε πολλούς δυνατούς καφέδες (και Νο. 1, 2, 3 και 4 παιδιά) , έτσι τα βράδυα αφού χορέψουμε και την τσιγκολελέτα (ξεμωραμένοι)...αρχίζει το ΣτήβενΚινγκ-ειο άλγος!

Οταν η γλώττα προτρέχει της διανοίας

Σήμερα το μεσημέρι έξω απο το γραφείο, συναντώ την Τ που εργάζεται σε συνεργείο καθαρισμού έργασιακών χώρων. Εχει μόλις επιστρέψει απο την καλοκαιρινή της άδεια, σήμερα πιάνει πάλι δουλειά. Η Τ είναι Ρωσίδα μεν αλλά ζεί και εργάζεται στην Ελλάδα εδώ και χρόνια.

Τη ρώτησα πώς πέρασε, που πήγε, κλπ. Εϊχε πάει σε κάποιο μέρος στον Κορινθιακό όπου η θάλασσα ήταν κρύσταλλο, κολύμπησε με την ψυχή της.

Τ - "Ωραία ήταν τα μπάνια, πάλι καλά που έκανα τόσα, τέρμα για φέτος."

Μ - "καλά" της λέω, "ακόμη μπορείς να κάνεις μπάνια, όλη η παραλία ελεύθερη, η θάλασσα εδώ είναι, ο καιρός το επιτρέπει"

Τ - "Μπαααα! κυρία Μαρίνα, ποτέ δεν πάω εδώ για μπάνιο, ούτε στη Βούλα , ούτε Γλυφάδα, ούτε Βουλιαγμένη, η θάλασσα είναι πολύ βρώμικη, όλο μετανάστες που κατουράνε μέσα... πά πα, πα"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κάγκελλο εγώ. Προσπαθούσα να κρατηθώ μη ξεσπάσω στα γέλια! Εκείνη δεν κατάλαβε τι είπε, συνέχισε απτόητη να κατηγορεί....τους μετανάστες!!!!!!

Κάποια πράγματα

με στέλνουν κυριολεκτικά. Θα ήθελα να ήμουν στη θέση του, όμως αυτό το σπόρ το κάνουν κυρίως άντρες. Θέλει και μυϊκή δύναμη.

Ετσι έμεινα να κυττάω, το όνειρο.

Η μικρή Λουλού

Κάθε μέρα που περνάει ειναι μία καινούργια εντύπωση για μένα. Το νέο σπίτι μυρίζει αλλιώς απο το παλιό, ίσως το γεγονός ότι δεν έχει φύγει 100% η μυρωδιά του μπογιατζή να επηρεάζει τον ψυχισμό μας και να αισθανόμαστε πράγματα που δεν υπάρχουν, ή να έχουν γίνει οι μυρωδιές των τοίχων + αυτές των ντουλαπιών + τα καυσαέρια ένας ωραίος εισπνεύσιμος mojito (σλούρπ) ο οποίος καταπίνεται σε καθημερινή βάση.

Αλλοι κάνουν εισπνοές τη βενζίνη ή κόλλα, γιατί να μην πάρουμε και λίγο τοιχοντουλαπίξ?

Οπως και να έχει έρχεται η στιγμή που κατάλαβα επιτέλους την αγάπη που είχε η μαμά μου για το σπίτι της..όλο να το φροντίζω θέλω, να παίρνω διάφορα πραγματάκια, να το στολίζω και να χοροπηδάω με μουσικές.

Εχω ακούσει σημεία και τέρατα για τους γείτονες που κάποια στιγμή θα με φονεύσουν για να σκάσω, ακόμη όμως δεν προέκυψε, να το καλομελετήσω?
Σταμάτησα και το γυμναστήριο..δεν έχει νόημα πλέον έχω χάσει 5 κιλά χωρίς να κάνω δίαιτα απο τα βάρη της μετακόμισης. Για να μπορώ να ανταπεξέρχομαι έκοψα δικό μου μενού
Για μπλέκφαστ, σκέτο φαρμακερό εσπρέσσο
Στις 13.00 Ενα ποτήρι γάλα φούλ λιπαρών και μία γερή δόση σπιτικό γλυκό του κουταλιού κατά προτίμηση κεράσι ή καϊσι
Στις 18.00 κάποιο κρέας-μοσχάρι, κοτοπουλο, ψάρι - με μπόλικη σαλάτα και κάτι αλκολούχο -ούζο, κρασί - ή cocktail μετά

και 3-4 λίτρα ανθρακούχο νερό.

Λέτε να γράψω βιβλίο για δίαιτες?

Γαστρονόμος

Δεν αγοράζω συχνά εφημερίδες - τις διαβάζω online - σήμερα όμως σαν να χτύπησε το καμπανάκι του ενστίκτου μου που με καθοδήγησε πρός το ενθετό αυτό περιοδικό γνωστής Κυριακάτικης.

Το άρθρο του Αθήναιου για ανεπιτήδευτες ξένοιαστες διακοπές με ποδήλατα, χωρίς λεφτά και κρατήσεις, χωρίς προγραμματισμούς και τάσεις για θεαθείναι

κι αν πεινάσουμε

με κλεμμένες ντομάτες

και με 1 κονσέρβα τόνου

μιά χαρά θα χορτάσουμε

με έστειλε σε πελάγη χαράς και αναμνήσεων. Εχουμε τόσο πολύ πήξει με τα πρέπει (να πάς "εκεί", να δείς "αυτά", να συναντήσεις "τους Χ") και τα θέλω (να ξεφύγω, να ταξιδέψω, να ξεκουραστώ, να με δούν, να τους δώ) και ξεχάσαμε να ζούμε.

Θυμάμαι πρίν 20 χρόνια με σακκίδια στην πλάτη να κάνω με μία φίλη μου ελεύθερο κάμπινγκ σε νησί. Ο στόχος να το γυρίσουμε όλο το νησί, χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς πείρα και κυρίως χωρίς πολλά μυαλά. Αυτό που λέμε με βάρκα την ελπίδα.

Φτάσαμε στο νησί ψόφιες, οι πλάτες μας μπαστούνια απο το βάρος του εξοπλισμού. Η που**** η σκηνή ασήκωτη. Κουτσά στραβά τη στήσαμε και πέσαμε για ύπνο. Ξυπνήσαμε μέσα στη θάλασσα, την είχαμε βάλει πολύ κοντά στην παραλία, ήρθε ένα κύμα και μας πήρε.. Αντε ξανά-μανά...εκεί μου βγήκε και το παρατσούκλι "καρούλι", όπου κάρφωνα τους πασσάλους, φεύγανε. Το ίδιο έγινε και την επόμενη φορά, μας πήρε ο αέρας, μας φάγαν τα μυρμήγκια..σαν την άδικη κατάρα γυρίζαμε ώσπου να βρούμε μέρος να βάλουμε τη σκηνή.

Και όντας κάπου στάθηκε η σκηνή. Τα βάσανα όμως μόλις άρχιζαν. Δεν είχαμε πάρει μαζί μας ούτε στρώματα, ούτε sleeping bags, κοιμόμασταν δλδ ΄πάνω στον πάτο της σκηνής με τα πετραδάκια-εξογκωματάκια της Μητέρας Γής απο κάτω. Οταν γυρίσαμε πάλι Αθήνα είμασταν σαν να είχαμε φάει ξύλο, όλο μώλωπες.

Το φαγητό κάτω απο τα αστέρια εμπειρία. Το πρωϊ μετά απο πολλές προσπάθειες ψαρεύαμε και αντίστοιχα τρώγαμε..εφόσον δεν μας έτρωγαν οι καλογριές (μικρά ψαράκια πολύ πονηρά που δεν τρώγονται) το δόλωμα..πιάναμε μερικά κεφαλόπουλα ή κανένα σπάρο..είδαμε και καβούρια, τα βάλαμε και αυτά πάνω στη θράκα με όσα δάχτυλα είχαν απομείνει χωρίς δαγκωνιές - γιατί αν νομίζεις ότι είναι εύκολο να πιάνεις καβούρια..η εμπειρία δείχνει ότι θέλει δουλειά.

Και τα βράδυα λουζόμασταν με κουβάδες θαλασσόνερο και σαν άλλες γοργόνες που τις ξέβρασε το κύμα, πηγαίναμε στη Χώρα για χορό.

Οχι αυτές οι εποχές δεν είναι "κάτι παλιές άλλες", και τώρα μπορούν να ξαναγίνουν, αρκεί να το παλέψουμε, να θέλουμε να είμαστε αυθεντικοί. Κι ας κλέψουμε μυρωδικά, πιπεριές και κρεμμύδια, ας βάλουμε στο σακκίδιο σουγιάδες με μαχαιροπήρουνα, ποτήρια και λαδόξυδο, ας ξαπλώσουμε γελώντας στα χωράφια με τη "λεία" στα χέρια και ας γίνουμε για λίγο

Εμείς.

Τα όνειρα δεν βλάπτουν?

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™

Μικρές αποδράσεις

Φέτος το καλοκαίρι δεν είναι δυνατόν να λείψουμε όσες μέρες θέλουμε για διακοπές εξαιτίας της μετακόμισης και των λογείς μαστόρων-τεχνικών που μπαινοβγαίνουν. Μπορούμε όμως να φεύγουμε τα σβκ. Πάλι καλά να λέμε.

Πρώτη απόδραση
Λιμανάκια

Δεύτερη απόδραση

Παλιά Επίδαυρος

Μετά τις αποδράσεις πεινάμε. Αν μέν είμαστε μακριά, τρώμε κάτι έξω. Αν όμως είμαστε κοντά φτιάχνουμε κάτι στο σπίτι. Στη περίπτωση αυτή ορίστε εύκολα σουβλάκια με μπακαλιάρο (μπορεί να βάλετε και όποιο άλλο ψάρι-φέτα θέλετε), ντομάτα, κρεμμύδι, μελιτζάνες. Το σκεπάζετε με μπέηκον, αλουμινόχαρτο για να μην αρπάξει, φούρνος.

Και για να χωνέψουμε πιάσε έναν μέτριο

Τοους καλοκαιρινούς μήνες Ιούλιο- Αύγουστο μένω Αθήνα γιατί η πόλη αδειάζει και είναι παράδεισος.

Παράδεισος να οδηγείς το πρωϊ, παράδεισος το κέντρο της Αθήνας για περίπατο. Ησυχία απόλυτη, χαρά Θεού.

Δεν πάω πιά διακοπές τότε γιατί

Ολοι οι Αθηναίοι φεύγουν πατείς με πατώς σε πρός όλες τις κατευθύνσεις λές και τους έχουν βάλει πίσσα και πούπουλα.

Οχι βέβαια γιατί κάνει ζέστη, τον ίδιο καιρό είχε φέτος και τον Ιούνιο. Φεύγουν γιατί τώρα "πρέπει να φύγουν", σαν τα κοπάδια των προβάτων που ακολουθούν τις εντολές του κριαριού, φεύγουν όλοι γιατί πρέπει να κάνουνε μπανάκια, να δείξουν τις κορμάρες τους που έχτισαν με 1000 κόπους στα γυμναστήρια, να κάνουνε τρελλίτσες (για τις οποίες θα καυχώνται αργότερα), να μαυρίσουν (και στα σημεία που δεν τα βλέπει ποτέ ο ήλιος. Υπάρχει όμως επ ' αυτού και θεία δίκη, γιατί σε μερικές περιπτώσεις πρώτα τσουρουφλίζονται, μετά ξεπετσώνονται, μετά πάνε στους γιατρούς και στο τέλος μαυρίζουν αφού αλλάξουν από άσπρο σε ρόζ, σε κόκκινο, σε μώβ και στο ποθητό μαύρο) και τον υπόλοιπο κόσμο να τσαντίσουν.

Και τις μέρες που έχουν κλείσει εισιτήρια για φευγιό χαλάνε τα καράβια, ακυρώνονται πτήσεις, άπειρες καθυστερήσεις, έρχονται τα ΜΜΕ και νάαα τα παράπονα.

Κάθε χρόνο τα ίδια..βαρεθήκαμε να τα βλέπουμε. Ολο το χρόνο έχουν οι πλοιοκτήτες να κάνουν σέρβις στα σαπιοκάραβά τους και να τα έχουν έτοιμα για τις ορδές των τουριστών, για να μην χαλάνε, να μην καθυστερούνε..τι στο διάλο βλάκες είναι? Δεν θέλουνε να βγάζουνε έξτρα λεφτουδάκια? Γιατί χαλάνε τα καράβια τις ημέρες των μεγάλων εξόδων και όχι τις άλλες μέρες? Και μη που πείτε ότι φταίνε πάντα τα μπωφόρ...μη χέσω! Κάτι άλλο γίνεται, κάτι πολύ στραβό.

Κουτσά-στραβά φτάνουνε στον προορισμό τους. Και τι κάνουν εκεί? Απλά βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους, δηλαδή φέρονται σαν

Δεν σέβονται τους ντόπιους, τους βρίζουν, τους θεωρούν καράβλαχους. Μέρα νύχτα χαλάνε τον κόσμο είτε φωνάζοντας, είτε μαρσάροντας τα μηχανάκια, "ήρθαμε βρέεεε να μας χαίρεστε". Ασε δε την κατανάλωση νερού. Καλά τώρα τους ήρθε η όρεξη να αποθέσουν λίγη βρώμα εκεί που ανήκει? Το νερό σε ορισμένα νησιά θεωρείται ακριβό και πολύτιμο. Και τι κάνουνε οι πίθηκοι? Το αφήνουνε να τρέχει ή χειρότερα κάνουνε αφρόλουτρα...και να τα νερά και τα σαπούνια, να βουλώνουνε οι αποχετεύσεις..να τραβάνε τα μαλλιά τους οι ξενοδόχοι. Στο τέλος βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους στα μπάρ και στα ξενυχτάδικα, γίνονται πίττα μέχρι αναισθησίας, ξεβρακώνονται, πηδιούνται στους δρόμους (πέρυσι στη Ρόδο νομίζω), λές και έχουμε όρεξη να βλέπουμε εμείς και τα παιδιά μας τζάμπα τσόντες.

Και όταν τελικά καταλήξουνε στη θάλασσα μήπως όλα τα άλγη τελειώνουν εκεί? Μήπως το κρύο νερό τους ηρεμεί και τους καθησυχάζει? Ναι! Πώς. Φροντίζουν όλοι να κατουρήσουν μέσα στα ρηχά, καθώς στέκονται όρθιοι, τάχα μου, τάχα μου πώς δοκιμάζουν αν είναι κρύα η θάλασσα!... Αν κατουρήσουμε όλοι βρέ ζώα, η θάλασσα θα γίνει βόθρος, και η ονειρεμένη παραλία θα μετονομαστεί σε Ψυττάλεια..βόδια.

Και βέβαια υπάρχουν παράπονα ότι "χάλασε" το τοπίο, δεν είναι όπως παλιά...πώς έχει μαζευτεί κόσμος, κάθε καρυδιάς καρύδι, πώς είναι βρώμικα, ακριβά, τα φαγητά δεν τρώγονται, οι καφέδες πανάκριβοι, ο κάθε βρωμάει λάδι καρύδας ενώ κάθεται και ξερογλείφεται δίπλα σε θεσπέσιες υπάρξεις, τι σκουπίδια έχει η παραλία ... πώς χάλασε έτσι βρε παιδιά?

Πώς να είναι το δόλιο το τοπίο πρίν το λερώσετε κύριοι και κυρίες Ιουλιάτικοι-Αυγουστιάτικοι?

--------------

Φωτογραφίες βιβλιαρίων

Λέμε ότι οι πολίτες κακοπαθαίνουν απο το Δημόσιο, ότι όλο το Δημόσιο φταίει, λέπρα να είχε επάνω του θα έφταιγε. Μερικές φορές όμως φταίμε και εμείς, οι πολίτες, οι φορολογούμενοι.

Σκηνή σε παράρτημα Νομαρχίας για ανανέωση βιβλιαρίου Υγείας.

Ουρά 15 ατόμων μπροστά, οι περισσότεροι συνταξιούχοι.

Ερχεται η σειρά της μπροστινής μου κυρίας, μεγάλης ηλικίας αλλά κοτσωνάτη, καλοντυμένη πλήν πατημένα τα 70+ . Δίνει το παλιό βιβλιάριο, δίνει το χαρτί του συνταξιοδοτικού ταμείου, 2 φωτογραφίες ζητάει ο υπάλληλος, τις δίνει. Και γίνεται ο εξής διάλογος

"Δύο φωτο σας, κυρία μου"

"Σας τις έδωσα, τώρα μόλις"

"Δύο πρόσφατες φωτο, κυρία μου"

"Πρόσφατες είναι"

Μα τι λέτε τώρα, πρόσφατες, εδώ έχουμε μία νέα κοπέλλα να ποζάρει και το βιβλιάριο λέτε ότι είναι δικό σας"

"Εγώ είμαι στη φωτογραφία"

"Πότε όμως τη βγάλατε ε? Πρίν πόσες δεκαετίες"

Ε, δεν θα είναι.."

"Με κοροϊδεύεται κυρία μου.. ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ φωτο, όπως είσαστε τώρα όχι όπως είσασταν στα 20.

"Μα έχω γεράσει πολύ, ξερετε, έχω κόψει, δεν μου αρέσει να φαίνομαι τόσο χάλια.."

"Π Ρ Ο Σ Φ Α Τ Ε Σ ειδάλλως δεν έχει βιβλιάριο..¨

Πίσω στην ουρά να δέρνονται απο τα γέλια, να ρωτάει ο ένας παπούς τον άλλο "βλέπομαι ή έχω κόψει".

Με την ουρά στα σκέλια έφυγε η κυρία.

Ερχεται η σειρά μου. Δίνω της φωτό της κας Π..κυττάει την Π (που ήταν μαζί) χαμόγελάει..

"Ευτυχώς, εσείς έχετε πρόσφατη φωτό..όμως μήπως ήσασταν άρρωστη τότε που τις βγάλατε..γιατί σας αδικούν πολύ"..

Φεύγοντας απο τη Νομαρχία ή Π ήταν έξαλλη. Να βρίζει να λέει..τα χειρότερα για τον φωτογράφο που την έβγαλε σαν γριέτζω, σαν μούχλα..τις έκοψε χρόόνια απο τη ζωή της..

Ευτυχώς που έχουμε και αυτά παρόλλο τον καύσωνα..

Μαρίνα

Επειδή δεν έχω ούτε χώρο (γεμάτο το σπίτι κουτιά), ούτε χρόνο (χρειάζεται να ανοίξω τα κουτιά και να ταχτοποιησω περιεχόμενο), ούτε κότσια (μου τσάκισαν τη μέση τα σκυψίματα), φέτος δεν έχει κεράσματα και γλυκάκια.

Μόνο φιλάκια έχει

Πεσαμε στα τζάμπα δλδ.

Η φωτό είναι ζωγραφική του Man Ray

Κάρτες SIM

Σε μία κλοπή οι κλέφτες παίρνουν μόνο τις κάρτες SIM απο τα κινητά καθώς και τις data cards απο τους φορητους υπολογιστές. Και ρωτάω και λέω, Γιατί να κλέψουν αυτά και όχι χρήματα, κινητά, κάμερες, κοσμήματα?

Πρίν 5 μέρες οι φίλοι μας οι Ιρλανδοί πέσανε θύματα ληστείας με το που πάτησαν Ελλάδα. Ηρθε μετά η Αστυνομία, έγινε έρευνα και απεδείχθει ότι ό,τι έλειπε ήταν οι κάρτες των κινητών και του υπολογιστή. Τίποτα άλλο.

Μ'ηπως ξέρει κάποιος να μου πεί τι θα τις κάνουν τις ξένες κάρτες? Σε τι θα χρησιμεύσουν δλδ/

Λάμπα αλόγου

Φοράνε λάμπες τα άλογα, τα λογικά και τα παράλογα? Μάλλον. Σημερα το πρωί πήγα στον ηλεκτρολόγο για να αγοράσω διάφορους λαμπτήρες και να του κλείσω ραντεβού να έρθει να μας βάλει φωτιστικά, κλπ, κλπ, κάπως να αρχίσουμε να ζούμε σαν άνθρωποι της πόλης και όχι των σπηλαίων με ένα κερί στο χέρι.

Στον ηλεκτρολόγο είχε ουρά, τρείς μπροστά μου. Ε! Είπα θα περιμένω. Ερχεται η σειρά του μπροστινού και γίνεται ο εξής διάλογος

Πελάτης "Πέντε λάμπες αλόγου, παρακαλώ"

Πωλητής " Α! Ναί! Αλογόνου εννοείτε, τι είδους?"

Πελ. "Οχι αλογόνου κύριέ μου, Α-λό-γου, μου το είπε καθαρά ο ηλεκτρολόγος μου "

Πωλ. "Το ίδιο πράγμα είναι, πόσα βάτ κλπ"

Πελ. " Μα με περνάς για ηλίθιο, δεν καταλαβαίνεις τι λέω ή προσπαθείς να μου πουλήσεις άλλα αντι άλλων, άνθρωπέ μου? Α-Λ-Ο-Γ-Ο-Υ. Εχεις λάμπες γι άλογα ή δεν έχεις?"

Να προσπαθώ να μη γελάσω, ο ένας είχε αγριέψει και ο άλλος προσπαθούσε να μάθει τι είδους λαμπτήρες ήθελε, αλόγου/γαϊδάρου, ή αλογόνου/γαϊδαρόνου ήθελε ο πελάτης. Πώς δεν παίξαμε ξύλο ιδιαίτερα όταν ο πελάτης φούσκωσε και είπε

"Κοροϊδο δεν θα με πιάσει ένας πωλητής, είμαι του Πολυτεχνείου εγώ".

Είδαμε και πάθαμε να τον πείσουμε οτι αυτο που θέλει λέγεται ¨αλογόνο" και είναι λάμπα για να φωτίζει τους χώρους.

Θα μπορούσε να είχε ζητήσει και λάμπα κολλαγόνου. Και να μας πεί ότι είχε τελειώσει και την Ιατρική Σχολή.

Και τότε πώς θα τα βγάζαμε πέρα?

Ημερολόγιο πόλεως

Κάθε πρωί ξυπνάω γύρω στις 06.00, χωρίς ξυπνητήρι. Σηκώνομαι και φτιάχνω τον καφέ μου όπου τον πίνω στο μπαλκόνι του νέου σπιτιού. Αφουγκράζομαι την πόλη που ακόμη κοιμάται και συγχρόνως αφήνω το βλέμμα μου να περιπλανηθεί στις πολυκατοικίες απέναντι.

Στο παλιό μου σπίτι στο Ελληνικό, ποτέ δεν καθόμουνα πουρνό-πουρνό στη βεράντα, ίσως γιατί είχε ήλιο-ήθελα να λέω, μάλλον όμως γιατί πέρα απο τα δένδρα και τα πουλιά δεν είχε τίποτα ενδιαφέρον να δώ. Παράξενη η φύση του ανθρώπου, όταν ζεί εκτός λιγουρεύεται την πόλη και όταν ζεί στην πόλη, οδύρεται για λίγη εξοχή και πράσινο. Μήπως είμαι πιο κοινωνικό ζώο απο όσο νομίζω?

Ηδη η πόλη έχει να προσφέρει και να της προσφέρω. Υπάρχουν άνθρωποι απέναντι που κινουνται πίσω απο τις κουρτίνες τους. Εμείς δεν έχουμε βάλει κουρτίνες ακόμη και αυτό βλέπω τώρα ότι είναι προτεραιότητα. Συνεχώς πρέπει να τραβάω τα παντζούρια, να μην μας βλέπουν όταν π.χ. βγαίνουμε απο το μπάνιο. Γιατί κρέμωνται απο τα παράθυρα να δούν τους καινούργιους.. μην αρχίσουμε στραβά με χειροκροτήματα και σφυρίγματα ε?

Κάθομαι 3 μέρες τώρα πρω'ι στο μπαλκόνι και περιμένω. Τους γείτονες βέβαια. Ηδη άκουσα τους πρώτους σκυλοκαυγάδες, τη γειτόνισσα απέναντι που σουτάρει τα σκουπίδια απο τον 5 όροφο και τη διαχειρίστρια απο κάτω να καιροφυλακτεί.. "Μωρήηηη!" Γαβ, νιάρ και πολύ γέλιο. Είναι και ο Καζαντζίδης που μας την έχει στημένη, σβκ γύρω στις 16.00 ώρα. Που απο κάποιο χέρι ανεβαίνουν τα ντεσιμπέλ..και λέει ο Κ "δεν πά να είσαι και αετός, θα στα κόψω εγώ τα φτερά, αρχ###, που ούτε την Κυριακή δεν μ' αφήνεις να κοιμηθώ" . Ανήμερα δε την ημέρα της μετακόμισης, όταν έρχονταν τα έπιπλα και οι κούτες έδωσε παρόν και η κυρία του κάτω διαμερίσματος. Με παράπονα. Οτι κάνουν οι μεταφορείς πολύ θόρυβο με τα παπούτσια τους και τρέμει το ταβάνι απ' όπου έχει κρεμάσει τα κρύσταλλά της !!!!! Μήπως να περπατήσουν και ξυπόλητοι μη σπάσει και κανένας πολυέλαιος ε? Μήπως και σε pas de deux?

Δουλειές πολλές και πολλές χαρές. Χθές μας συνέδεσαν την ηλεκτρική κουζίνα, τέρμα λοιπόν τα έτοιμα και τα δανεικά απο μαμά/πεθερά/τραλαλα, χρειάζεται απο σήμερα να μαγειρέψω. Και βέβαια να πάω να ψωνίσω. Για πλυντήριο ακόμη δεν μας προέκυψε.. βουνά τα άπλυτα, θα δούμε. Εδώ οι ηλεκτρολόγοι, έρχονται για τα πράγματα ενα-ένα, σήμερα η κουζίνα, μετά ουφ, πούφ δεν μπορώ κουράστηκα, αύριο το πλυντήριο (λέμε τώρα), μεθαύριο κάτι άλλο αλλά θα πληρωθούν για όλα μαζί. Πάλι καλά.

Και βέβαια δεν έχω ADSL, no Sir, σαν τρελλό φορτηγό με κλεμμένη ασύρματη σύνδεση πορεύομαι. Ανάμεσα απο τα κιβώτια και τα τυλιγμένα. Με πολλά όνειρα. Για να δούμε αυτή η κούτα θα έχει μέσα κανένα πιάτο/μαχαιροπήρουνο/ποτήρι που ακόμη λείπουν? Οχι κυρία μου. Αυτή η κούτα έχει κουρτίνες.

Ούφ. Πάλι σε πλαστικά θα φάμε.

Ελληνικός τουρισμός

Ξένοι φίλοι μας ήρθαν στην Ελλάδα. Μείνανε σε παραθαλλάσιο διαμερισματάκι στο Διμηνιό Κορινθίας. Ολη μέρα τη βγάλανε στη θάλασσα, ήταν και ο καύσωνας.., το βράδυ μία σαλάτα, σουβλάκια και πέσανε ξεροί στον ύπνο. Με τα παράθυρα όλα βέβαια ανοιχτά.

Μέσα στη νύχτα μπήκαν 3 κλέφτες στο σπίτι. Τους πήραν τα πορτοφόλια, τα κινητά και τις φωτογραφικές μηχανές. Οι ξένοι δεν κατάλαβαν τίποτα, μέχρι το πρωί βέβαια που λείπαν πράγματα και ήταν όλα αναστατωμένα. Η αστυνομία αποφάσισε ότι ήταν τρείς οι κλέφτες.

Κοπτεται η Ελλάδα να προσελκύσει τουρίστες για να ακουμπάνε τα λεφτά τους εδώ, τι κάνει όμως για να τους προστατεύει? θα μου πείτε τα θέλανε και τα πάθανε που δεν κλειδαμπαρώθηκαν, , δεν κλείσανε και τα τζάμια, δεν κλείδωσαν, δεν βάλανε και τον τσολιά του Αγνώστου Στρατιώτη σκοπιά μη τρελλαθούμε τελείως, ε!

Πολλά τα ατυχήματα με τους τουρίστες που έχουν μεγαλώσει και ζήσει σε χώρες που το κράτος ΥΠΗΡΕΤΕΙ τον πολίτη, αντί να τον γράφει.

Ας μη μιλάμε κλαιγόμαστε λοιπόν!

Χωρίς το μωρό μου

Για το ADSL λέω. Λόγω μετακόμισης, γίνεται μεταφορά τηλεφώνων, άρα οι παρούσες παροχές λίγο-λίγο θα διακόπτονται έστω και προσωρινά. Οχι πως υπάρχει ελεύθερος χρόνος δλδ..πάνε οι χαλαρές εποχές που καθόμουνα με τις ώρες στον υπολογιστή..τώρα έχω χωθεί μέσα στα ντουλάπια και στις βιβλιοθήκες και ξεκαθαρίζω..όχι να πάμε και σκουπιδαριό στο νέο σπίτι, ε?

Είναι απίστευτο τι μαζεύεται σε ένα σπιτικό, απορίες έχω γιατί δεν είμαι απο τους ανθρώπους που "συσσωρεύουν" (ως γνωστόν σιχαίνομαι και τις αποθήκες- είχα το yiusurum.blogspot.com όπου έδινα πράγματα ας μη ξεχνάμε..), έλεγε η ηλίθια. Τα ντουλάπια μου γεμάτα αντικείμενα που είχαν να χρησιμοποιηθούν χρόνια, καλλυντικά ληγμένα ή παλιά, μισοχρησιμοποιημένα είδη μανικούρ, πηγμένα μανόν, φάρμακα όλων των ειδών όχι ληγμένα αλλά για ποιές άραγε παθήσεις..έχω χάσει τον λογαριασμό άρα..σκουπίδια.

Αφήστε τον όγκο της γραφικής ύλης..2 κούτες έχω γεμίσει ως τώρα και συνεχίζω...μα πόσες ξύστρες μάζευα η ευλογημένη..12 είναι ώς τώρα, μολύβια, κραγιόνια, οι μπογιές του Κ (ακουαρέλες, λάδια, παλέττες, νέφτια..πινέλα, καμβάδες), εργαλεία (γιατί ως γνωστόν κάθε σύζυγος είναι και μάστορας..απ' όλα είχαμε διπλά και τριπλά, ποτέ δεν βρίσκαμε το κατάλληλο στη δοθείσα στιγμή, έχουμε και λέμε 5 σφυριά, 20+ κατσαβίδια, πένσες, ταναλιες, λαμπτήρες, κλειδιά, πρόκες-καρφάκια-πινέζες-βίδες ΠΑΝΤΟΥ..ΑΑΑΑΑ!.

Για να μη πώ τίποτα για τα είδη ρουχισμού...έχω ακόμη και ρούχα της μητέρας μου που αν και δεν μου μπαίνουνε (ήταν μικρόσωμη και πολύ αδύνατη) δεν μπορώ να τα αποχωριστώ...Θα δούμε, θα δούμε..και όλο μαζεύω..γιατί δεν είναι και σωστό όταν έρθουν οι μεταφορείς απο Δευτέρα να μαζεύουν εκείνοι τα μικροπράγματα και τα ρούχα, θα πάρουν μέν τον όγκο με τα κρεμαστά, τις κρεββατοστρώσεις και τέτοια όχι όμως και τα εσώρουχα. Μπόγοι παντού. Είναι και οι ψιψίνες που κλαίνε συνέχεια νομίζοντας ότι φεύγουμε και τις αφήνουμε, και όταν δεν κλαίνε κάνουν εμετό..τους τα έχω εξηγήσει εκατό φορές, όμως τελικά με μία σφουγγαρίστρα γυρίζω

Τέσπα..

Αραιώνω λίγο-λίγο το Ιντερνέτ..ώσπου να ξαναέρθουν όλα στη θέση τους όπως πρώτα.

ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΤΕ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ.

Μετά όμως υπόσχομαι να γράψω πλήρες οδοιπορικό των ευτράπελων που πάντα γίνονται..

Au revoir λοιπόν

Μαρίνα

Λέτε?

να την πατήσουμε?

Ολα του γάμου δύσκολα..

Αυτές τις μέρες μου έχουν βγεί τα πόδια απο το τρέξιμο, μόνο μία Κυριακή τελικά μένει για Κυρίω τω Θεώ σου, για ξάπλα, τρόπος του λέγειν δλδ, γιατί έχω να μαζέψω πράγματα..στη μετακόμιση δεν θα πάρουν οι μεταφορείς τα σώβρακα και τα ελαιόλαδα.. Ουτε θα δεχθεί η ύπαρξή μου αυτό που έγινε στη μετακόμιση της Π, όταν ο Τσίφ Μεταφορέας με χαμηλή φωνή και με το ένα μάτι μισόκλειστο της πρότεινε ειδικό κιβώτιο για να βάλει "κάποια δικά της πράγματα μέσα" προφανώς εννοώντας εσώρουχα, σερβιέττες κλπ και εκείνη έβαλε μισόκλειστα μπουκάλια με λάδια, ξύδια και δη πράγματα που χύνονται. Ευτυχώς ήταν γερό το κιβώτιο, μόνο ένα λάδι χύθηκε, το πετάξαμε έξω γρήγορα, φέραμε τις πατσαβούρες και τις σφουγγαρίστρες, αντί να πακετάρουν οι άνθρωποι, πλέναν τα πατώματα.. - και έτσι βγήκε αληθινή του Κ η θεωρία ότι οι άντρες είναι πιο παστρικοθόδωροι απο τις γυναίκες, εμείς που και πού τα χώνουμε και κάτω απο το χαλί.

Αυτές τις μέρες λοιπόν και μάλλον και τις πολλές επόμενες βλέπω διάφορους τεχνίτες που έρχονται να διαφωτίσουν εμάς τους αδαείς με τις γνώσεις τους και τις απόψεις τους. Ηρθε ο αποφράκτης για να ξεβουλώσει παλιές αμαρτίες άλλων ενοίκων, ο υδραυλικός για να αλλάξει τα βασικά (καζανάκι) ενός σπιτιού, ο αλουμινάς για να αντικαταστήσει κάποια ξεχαρβαλωμένα, ο μπογιατζής είναι ήδη μέσα και σκεπάζει τους μαυρισμένους απο τα τσιγάρα τοίχους με νέο επίστρωμα μπογιάς, μετά θα έρθουν οι καθαριστές για να ξεπλύνουν σκόνες και αποτυπώματα και μετά θα αρχίσει η δική μας εισβολή και νέα τάξη πραγμάτων. Παράλληλα στέλνουμε μερικά δικά μας πράγματα σε τεχνίτες-μαστόρους για να δοκιμάσουν τις νέες τάσεις, δλδ κάτι σπασμένες καρέκλες για να κάνουν κούπ, όχι ίσως σε κομμωτήριο αλλά στο αντίστοιχο χώρο αισθητικής και ξηλώματος, κάτι πολυθρόνες απο τις γατ για αλλαγή φορέματος, ίσως όχι στο τόσο trendy αλλά στο πιο ανθεκτικό, στο τέλος θα βάλουμε και σιδερένιες ταπετσαρίες.. να με θυμηθείτε. Τι να γίνει όμως, γάτ είναι αυτές.

Με έχουν φάει και οι δρόμοι, τρώνε τα οδοστρώματα τις σόλες των παπουτσιών μου γιατί βεβαίως όταν όλα τα αυτοκίνητα έχουν σκαρφαλώσει και γλαρώσει για ώρες ώσπου να τα πάρουν οι ιδιοκτήτες τους στα πεζοδρόμια, οι πεζοί πάμε απο το δρόμο. Τρέχω σε δουλειές και σε καθήκοντα. Τα πρώτα είναι για διερεύνηση και αντίστοιχα στόχευση νέων τεχνιτών που θα μας βάλουν ντουλάπια, γιατί το νέο σπίτι έχει 2 μικρές ντουλαπίτσες και προβλέπονται τα ρούχα μας να γίνουν σαν τα τσιγγάνικα βιολιά, να πηγαίνουν χέρι-χέρι σε όλους τους συγγενείς, εσείς αγαπητά πεθερικά να πάρετε τα χειμωνιάτικα, εσείς κα Π, τα σεντόνια-κουβέρτες, εσείς αγαπητά μου συνυφάδια τις πετσέτες και τις τσάντες.. κλπ, κλπ, προτού ακόμη εισβάλλουμε να γίνουμε πιο πολύ ρεζίλι.

Η καθημερινότητα αρχίζει απο δουλειές ρουτίνας. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εκτός Κυριακής περνάω απο το Ιδρυμα του ανανεωτή υφασμάτων επίπλων. Για να δώ α) πώς πάνε οι εργασίες με τον καναπέ που απο γρατζουνιστήρι πασχίζει να γίνει καθιστικό β) αν εμπεδώνει πρακτικά τις επιθυμίες μας και δεν κάνει τα δικά του και γ) να σπάσω τους εικονικούς μου όρχεις.

Ο μάστορας δεν είναι καθόλου κακός. Είναι ένας δουλευταράς μπόντυ μπίλντερ, που ξέρει τη δουλειά. Για πότε σήκωσε τα έπιπλα μόνος του, σαν να ήταν πούπουλα..είπαμε επενδύει στη σωματική του διάπλαση. Ως εκεί. Εχει πρόβλημα όμως με τη μνήμη. Ξεχνάει τι του λέω ότι θέλω και όταν τα έγραψε, για να μη τα ξεχάσει, ξέχασε που έβαλε το χαρτί.

"Στην ατζέντα σας τα γράψατε" του είπα μία μέρα.

"Ξέρω" λέει "αλλά σε ποιό φύλλο?"

Ετσι κάθε μέρα επιστρέφω στο παλιό μου επάγγελμα. Παλιά δούλευα σε σχολείο, σαν καθηγήτρια. Κάθε μέρα τον ρωτάω, ποιό ύφασμα θα βάλει που, και πόσα μαξιλαράκια.

Χθές ομως μου είπε και το αμίμητο

"Μου θυμίζετε μία παλιά μου δασκάλα που είχα, όποτε με έβλεπε μου έκανε ερωτήσεις επανάληψης"

"8χ7 πόσο κάνει?" τον ρωτάω.

Με κυττάει

Τον κυττάω

"Το ήξερα", μου λέει "το ξέρω αλλά δεν μούρχετα..εδώ τόχω (δείχνει το στόμα του)"

"Το ξέρω ότι το ξέρετε" λέω

"Α! Χα! 56" μου λέει.

"Είδατε του λέω, απλά μη αγχώνεστε, μιά χαρά 3 μαξιλαράκια θα φτιάξετε"

"Ναί τα 5 μαξιλάρια σας θα είναι έτοιμα πολύ σύντομα"

Χτυποκάρδια στο μπαλκόνι

Σμπαράλια τα νεύρα μας απο το Σάββατο το βράδυ, 2 νύχτες μείναμε λελέκια, όχι γιατί δεν μας πιάνει ο ύπνος, μιά χαρά θα γλάρωνε το μάτι μας αν υπήρχαν και οι σωστές προϋποθέσεις. Γιατί πώς να σε πάρει ο ποταμός όταν στο μπαλκόνι γίνεται χαμός?

Ο έρωτας μας χτύπησε την πόρτα και η διεύλευσή του σαν του Αττίλα, άφησε και ίχνη και πεσσόντες, λάφυρα πολλά αλλά και μία κάποια ενγρήγορση εκ μέρους μας. Με άλλα λόγια.

Ο γαμίκουλας της περιοχής ερωτεύτηκε το γάτο μας. Εμφανίσθηκε με όλη του τη γοητεία και τα έντομά του (ψύλλους-τσιμπούρια) καθότι αδέσποτος, με τσαλακωμένη τη μούρη του απο διάφορους τσακωμούς (αλλά αυτό δείχνει περισσή ωριμότητα αλα Sean Connery που όσο κι αν γεράσει πάλι θαυμάστριες θα βρίσκει), σήκωσε το πίσω πόδι και πήρε σβάρνα το σπίτι ψεκάζοντας κουρτίνες, καναπέδες, χαλιά (δεν τα σηκώσαμε όλα), το πόδι του τραπεζιού..μόνο στη ντουλάπα δεν χώθηκε... βρώμα απίστευτη..και όλα αυτά γιατί οι άσεμνες στάσεις του Babs..του κέντρισαν το ενδιαφέρον. Οπου τον εύρισκες καβάλλα στον γάτο μας ήταν και προσπαθούσε να ανιχνεύσει την "οπή"..πράγμα δύσκολο διότι δεν υπήρχε..και ο μικρός να φεύγει τρέχοντας..τι λέω πετώντας και ο στιβαρός ν' ακολουθεί ψεκάζοντας.. Ετσι αφού φάγαμε 2 μέρες και νύχτες για να ξεβρωμίσουμε το σπίτι μας που ήταν αφόρητο..στείλαμε τον γάτο στον κα Π για να περισσώσουμε την παρθενιά του.

Και χθές που επιτέλους είπαμε ότι θα κοιμηθούμε ο γνωστός γείτονας είχε πάρτυ!!!!

Απολογισμός εβδομάδας

Δύσκολη απ'όλες τις πλευρές.

Ο αναμενόμενος θάνατος ήρθε και ενώ πιστεύαμε ότι δεν θα λυπηθούμε - γιατί θα σήμαινε τη λύτρωση ενός ταλαίπωρου ανθρώπου - μας ταρακούνησε. Οχι τόσο για τον θανόντα όσο για τους ανθρώπους που άφηνε πίσω. Μιά νέα γυναίκα και δύο παιδάκια. Που θα επιβιώσουν όπως όλοι τελικά, όμως το ταξείδι πρός τη χαρά ίσως να πάρει περισσότερο χρόνο και πόνο.

Δεν είναι εύκολο να χάνεις τον άνθρωπό σου. Δεν είναι εύκολο να αναγκάζεσαι να παλέψεις για δύο, χωρίς έναν ώμο ν' ακουμπάς.

Οχι δεν είναι

Και για εμάς άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μετακομίζουμε σε άλλο προάστειο ως το τέλος του μήνα. Ο Κ άρχισε ήδη να στενοχωριέται ότι θα του λείψουν οι κίσσες, τα πουλιά και τα χαρούμενα τραγούδια τους, η εξοχή, η ησυχία ακόμη και οι καψούρες του γείτονα, πλάκα είχαν. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή όταν δένεσαι με τόπους και αντικείμενα.

Ηδη άρχισα να φοβάμαι μήπως η επιλογή σπιτιού δεν μου βγεί σε καλό. Απο την ησυχία της εξοχής πάω σε πόλη, θέα απο το μπαλκόνι, η μπουγάδα του γείτονα, επάνω απο εμένα κάποιοι, απο κάτω άλλοι. Και οικογενειακή πολυκατοικία - με το σόϊ του Κ. Δεν ξεκολλάω εύκολα απο την πεπατημένη, δένομαι με τόπους και αντικείμενα- κάτι μας είπες τώρα.

Και έχω και όλους τους άλλους που αντιμετωπίζουν πολύ θετικά το θέμα. Τα πεθερικά είναι χαρούμενα, λάμπουν - πιστεύω ότι μας θέλουν πολύ. Ετσι δείχνουν. Τα αδέλφια του Κ επίσης, παρόλλο που ο Μ δεν είναι ιδιαίτερα ομιλητικός, έχω την αίσθηση ότι δεν έχει αντίρρηση. Η κυρία Π, ήδη κάνει σχέδια για μελλοντικές βόλτες με το τράμ και κατακτήσεις..

Παίρνουμε το ρίσκο και όπου μας βγάλει.

Πέθανε

ο Joe ο κολλητός του Κ. Που γνωρίστηκαν πρίν 7 περίπου χρόνια επαγγελματικά αλλά που εξελίχθηκε σε μία ωραία φιλία. Ανθρωποι στο ίδιο μήκος κύματος.

Είχα γνωρίσει και τη γυναίκα του, αργότερα και τα 2 παιδιά τους. Σαν να τους ξέραμε χρόνια, για όλη μας τη ζωή. Συμβαίνουν φαντάζομαι σε όλους αυτά. Φίλοι τόσο κοντά που δεν είχε σημασία η απόσταση διαμονής. Εμείς Ελλάδα, εκείνοι Ιρλανδία. Ερχόντουσαν όμως εδώ, είχαν πάθος με τη θάλασσα, με τη ζέστη και την κάψα του καλοκαιριού. Τους άρεσαν και ο Ελληνες σαν λαός, που είμαστε ζεστοί και δεμένοι με την οικογένεια. Πηγαίναμε στο σπιτι τους στο Διμηνιό (Κορινθίας) τα καλοκαίρια, ή στο Kells (Co Meath) τους χειμώνες παρόλλες τις αντίξοες για μας συνθήκες (ψοφόκρυο, βροχή και χαμηλή ομίχλη), μέχρι και ταξίδι στη Θεσσαλονίκη-Καβάλα-Κομοτηνή πήγαμε πέρυσι.. τι κέφι που είχαμε, τι γέλια κάναμε..

Δεν θα ξεχάσω μιά νύχτα στην ταράτσα του ξενοδοχείου στη Καβάλα που μείναμε, είχαμε φάει, είχαμε πιεί του σκασμού, πίττα είχαμε γίνει και τότε μας δείξανε τη Μουσική των Κρυστάλλων. Στο ποτήρι του κόκκινου κρασιού ..βρέχεις λίγο το δάχτυλό σου και το περνάς γύρω-γύρω το στόμιο, συνέχεια και σχετικά γρήγορα μέχρι που να βγάζει ήχο..το κρύσταλλο πάλλεται και εσύ συνεχίζεις.. φαντάσου αυτό να το κάνουν συγχρόνως 6 άτομα..μιλάμε για φοβερή στιγμή..Ο μισός εγκέφαλος είναι στα σύννεφα του αλκόολ, γύρω η νύχτα στη μαγευτική Καβάλλα, έναστρος ουρανός και η μουσική των ποτηριών... Τα γύρω τραπέζια αφουγκράζονταν τη μουσική των προγόνων των Ιρλανδών.

Οι στιγμές που περάσαμε με τον Τζό, ήταν απίστευτο τι χαρωπός άνθρωπος ήταν, δεν κορόϊδευε, εν τούτοις και οι πιο σοβαροί λυνόμαστε στα χάχανα. Τον πείραζα αφάνταστα, πρέπει να το παραδεχθώ, "τσίμπαγε " όμως πολύ.. άσε που τον λέγαμε και "άνθρωπο της βροχής" γιατί όποτε ερχόταν Ελλάδα έρριχνε καρεκλοπόδαρα. Αύγουστος ντάλα 45 βαθμοί να είχε, όποτε πάταγε το πόδι του στο αεροδρόμιο έπιανε καταιγίδα. Και αντίστοιχα όποτε έβρεχε τον παίρναμε τηλέφωνο να ρωτήσουμε μήπως είχε έρθει Ελλάδα για κάτι επαγγελματικό, ή μήπως πέταξε απο πάνω απο τη χώρα" γιατί χαλάει ο κόσμος απο τα νερά", και βέβαια συχνά παίρναμε την θετική του απάντηση.

Πέθανε σήμερα στις 03.00 π.μ. σε ηλικία 45 ετών. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που μας αγγίζουν περισσότερο είναι και οι πιό ευάλωτοι, έρχονται, σκορπούν την ευτυχία και τη χαρά και μετά αναχωρούν.



Στο επανιδείν.

Ο ποδηλάτης

Σήμερα καθως επέστρεφα απο το σούπερμάρκετ βίωσα ένα ατύχημα. Παίρνω συνήθως τον κυκλικό δρόμο γύρω απο το παλιό αεροδρόμιο της Ολυμπιακής (σύνορα Ελληνικού-Γλυφάδας), δρόμο διπλής κατευθύνσεως με πολύ κίνηση, όπου περνάνε φορτηγά και λεωφορεία για να πάνε απο Λεωφ. Βουλιαγμένης σε Λεωφ. Ποσειδώνος και το αντιστροφο.

Πηγαίνουμε σημειωτόν στην ουρά κάπου μπροστά κάτι εμποδίζει. Κοντά στην πρώτη στροφή, 5 αυτοκίνητα μπροστά μου, βλέπω να προπορεύεται ποδηλάτης. Λίγο εύσωμος με γκρίζα μαλλιά-χωρίς κράνος. Πήγαινε όσο πιο άκρη γινόταν δεξιά, όμως επειδή το οδόστρωμα είναι χάλια, ο δρόμος στενός, το πεζοδρόμιο έχει αντικατασταθεί απο χωμάτινο χαντάκι, δεν ήταν εύκολη η προσπέραση. Πίσω του αποστράπτουσα μπλέ CLK, την οδηγούσε μιά γυναίκα και πιο πίσω αλλα 4 αυτοκίνητα το τελευταίο το δικό μου.

Πάνω στη στροφή η μπλέ κούρσα προσπέρασε τον ποδηλάτη τόσο κοντά του, που τον άγγιξε ο καθρέφτης της, τον τρόμαξε και τον έρριξε κάτω, στο χωμάτινο χαντάκι - το ποδήλατο του ήρθε καπάκι απο πάνω.
Ευτυχώς πηγαίναμε αργά και δεν έγινε ατύχημα. Ούτε καν καραμπόλα. Η μπλέ γαϊδούρα έφυγε μπροστά ακολουθούμενη απο τα 2 προπορευόμενα αυτοκίνητα και σταμάτησε ο μπροστινός μου και εγώ να σηκώσουμε τον ποδηλάτη που ήταν ακόμη πεσμένος κάτω .
Το θέμα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι ότι η οδηγός αυτή (που ήταν στο ίδιο σουπερμάρκετ με εμένα και που τη θυμάμαι ν' αγοράζει Pampers και συναφή - άρα είναι μιά μητέρα, ακαθόριστης ηλικίας μεταξύ 25-35) κάνοντας μία απερισκεψία προκάλεσε ατύχημα. ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ! Η τουλάχιστον ούτε που την ένοιαξε.

Παιδιά, η γυναίκα αυτή θα μπορούσε να είναι η αδελφή μας, η μαμά μας, η συγγενής μας. Και στη θέση του ποδηλάτη θα μπορούσε να είναι ένα ηλικιωμένο άτομο (πχ. ο μπαμπάς μας) ή ένας απρόσεχτος που διαβάζει εφημερίδα, ένα παιδι που παίζει με το πατίνι, όχι το παιδί του γείτονα, ο γιός σου.

Και δεν λέω ότι θα μπορούσε η κακή αυτή οδηγός να προσπεράσει, μετα τη στροφή. Πολλά θα μπορούσε να κάνει αν καταλάβαινε το αυτονόητο. ΟΤΙ ΧΤΥΠΗΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, μέρα μεσημέρι, τον ΑΦΗΣΕ και ΕΦΥΓΕ

Το μόνο που κατάλαβε ήταν να πάει σπίτι της, να αλλάξει πάνες στο παιδί της, να το μεγαλώσει και να το ρίξει στην κοινωνία αυτή που ίδια δημιουργεί.

Εχω φρικάρει. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ατύχημα αλλά είναι η πρώτη που έρχομαι σε επαφή με το κόσμο των τεράτων.

(Τα πίσω αυτοκίνητα σημείωσαν τις πινακίδες της. Κάτι είναι και αυτό. Δώσαμε τα στοιχεία μας στο θύμα, αν γίνει δίκη για μάρτυρες.)

Αναθυμιάσεις

Την Παρασκευή είχα ένα ατύχημα, μέσα στο σπίτι, ανέπνευσα συνδυασμό καθαριστικών ουσιών για οικιακή καθαριότητα, (μάρμαρα-πατώματα-μπάνια) με αποτέλεσμα ν' αρρωστήσω. Στα καλά καθούμενα άρχισα να περπατάω σαν μεθυσμένη, τρίκλιζα κανονικά, μου ερχόταν να κάνω εμετό, όταν στεκόμουνα γύριζαν τα δένδρα και έβηχα ξερά. Οταν όμως έβγαινα έξω τα συμπτώματα μειονόντουσαν δραματικά. Οσα δε παράθυρα κι αν ανοιγα μέσα στο σπίτι ο υγρός καιρός δεν βοηθούσε.

Πήγα στο γιατρό, έκανα εξετάσεις και η διάγνωση " τοξική δηλητηρίαση" απο αναθυμιάσεις που απο την τραχεία, πήγαν στους βρόγχους (εξ' ού και ο βήχας), έκαναν φλεγμονή και μετά διοχετεύτηκαν στο αίμα. Οι ουσίες που χρησιμοποίησα γνωστές, χλωρίνη και καθαριστικό για μάρμαρα που λευκαίνει, μόνο που μαζί με τα μάρμαρα καταστρέφει και τους ανθρώπους. Και βέβαια πίσω απο το μπουκάλι, κατεβατό τα "απαγορεύεται", μεταξύ των άλλων και "μη εισπνεύσιμο" και ελάτε να μου πείτε εμένα κύριοι κατασκευαστές, πώς θα καθαρίσουμε τα πατώματα χωρίς να το εισπνέουμε. Προφανώς είναι για μπαλκόνια, πεζοδρόμια και ταράτσες .. αυτό όμως ΔΕΝ το λέτε, έτσι?

Στα καλά καθούμενα εκεί που πήγα να κάνω δουλειά, την πάτησα. Εχουν περάσει 5 μέρες και ακόμη δεν είμαι καλά. Μειώνονται βέβαια τα συμπτώματα, αλλά δεν έφυγαν τελείως.

Προσοχή στα καθαριστικά παιδιά. Δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται.

Κωστάκης και Ελενίτσα

Σήμερα ήταν η γιορτή του Κ, επίσημα βεβαίως δεχόμαστε όποιους θέλουν να έρθουν. Παλιά αγόραζα στον Κ μία τούρτα με διακοσμητικά απο πάνω, μετά όμως η πεθερά κάθε χρόνο μας έφερνε τη δική της τούρτα (χειροποίητη - έφτιαχνε ακόμη και ζαχαρωτά). Οποιοι έρχονται πρίν τα πεθερικά κάθονται, πίνουν αναψυκτικά και περιμένουν...φυσικά το χειροποίητο γλυκό. Με προσμονή και χαμόγελα αναρωτιούνται, "τι θα είναι φέτος?" ποτέ δεν ξέρει κανείς τι έμπνευση θα έχει η πεθερά.

Ετσι φέτος εμφάνισε μικρά στρογγυλά σού με σάλτσα φράουλας.

Κάθε χρόνο τα πεθερικά φέρνουν τα δώρα στον Κ, πάντα ρουχα και κάθε φορά κάνουν λάθος τα νούμερα. Τέτοιο γέλιο, τέτοια αφασία, πιάνουμε καρέκλα να κάτσουμε.

Πότε του παίρνουν μεγάλα παντελόνια (βρε μπαμπά τόσο μεγάλο κώ&& με βλέπεις να έχω, εδώ χωράει και βαρέλι μέσα), πότε πολύ μικρά (άντε μπαμπά πάλι για τον εγγονό - 8 ετών - ψώνισες)

Πότε τα μπλουζάκια έχουν το σωστό μέγεθος αλλά λάθος χρώμα -είναι μελαχροινός και τα καφέ ή μαύρα δεν του πάνε - (σαν μαύρος γάτος στο σκοτάδι θα είμαι μπαμπά), ή είναι small με το σωστό χρώμα (βρε μπαμπα στραβομάρα έχεις, με το πρώτο πλύσιμο θα γίνουν μπεμπέ)

Μιά φορά κάνανε λάθος και του πήρανε σώβρακα (βρε μπαμπά τι είναι αυτές οι σκελέες, ούτε 90 ετών παπούς να ήμουνα θα με κοροϊδεύει η Μ) ενώ μιά άλλη πήγαν για πυτζάμες και του πήραν XXL (για sleeping bag μπαμπά, καλές είναι)..

και ανοιγοκλείνουν οι γονείς το στόμα τους ότι αυτά τα μεγέθη τους δώσαμε και μετά βγάζει το μπλοκάκι του ο πεθερός που έχει γράψει τα σωστά μεγέθη και όντας βλέπει οτι πήρε πάλι άλλα αντι άλλων και λέει, "ε! Δεν πειράζει, θα τ' αλλάξεις γιέ μου να πάρεις ότι θέλεις".

Και η πεθερά δεν λέει τίποτα, μόνο κάθεται σταυροπόδι και απολαμβάνει baileys on the rocks, αυτή τη φορά φορούσε νέο ταγιέρ με ύφασμα που έφερε απο την Ιταλία, ραμμένο στο χέρι, και τυρκουάζ μπλούζα, είχε κάνει τα μαλλιά της μπουκλάκια σαν εκλεράκι ήταν. Κάτσανε 2 ώρες και μετά φύγανε.

Και του χρόνου. Περάστε να κεραστείτε.

δροσερή caipirinha

pavlova with strawberries

Η βόλτα της γιορτής

Χθές το μεσημέρι, πήραμε μαζί όλο το σόϊ να φάμε έξω, λόγω της επικείμενης γιορτής του Κ. Πήγαμε βορειοανατολικά σε ένα μέρος με θέα τον Ευβοϊκο. Η διαδρομή με πανέμορφους εναλλασόμενους ουρανούς, πότε μουντοί, πότε με ηλιαχτίδες, πότε έβρεχε, πότε ουράνια τόξα μας έδειχναν που να ψάξουμε..για θησαυρούς. Σύννεφα σαν παχύ μπαμπάκι αρμένιζαν. Μετά άδειαζαν και δημιουργούσαν τοπικές καταιγίδες και μετά όλα ξάνοιγαν. Κάτω είναι η παραλία της περιοχής..θαλασσοδαρμένη και ευτυχής. Κοχύλια και διάφορα άλλα μικρο-πλάσματα στόλιζαν την ακτή και πολλά χρωματιστά βότσαλα. Μιά εποχή μάζευα βότσαλα, αλλά ποτέ δεν είχαν το ίδιο χρώμα μέσα στη γυάλα απ' όταν ήταν μέσα στο κύμα. Εκαστος στο χώρο του.

Φάγαμε ψάρια σε αυτή την ταβέρνα. Οι τοίχοι στολισμένοι με ζωγραφιές και δίχτυα. To be or to have? That's the question! Ξεκινήσαμε με ουζάκι και μεζεδάκια και μετά δικό τους ροζέ κρασί. Στο τσακίρ κέφι, βγήκαμε έξω στη βροχή...να συνέλθουμε και να βγάλουμε φωτογραφίες.Ο γυρισμός μας επεφύλασσε κι άλλη έκπληξη. Βαριά και ασήκωτη ομίχλη που αλαφροπατώντας μας πλησίασε, μας μάγεψε, μας τύλιξε. Οι γιαγιάδες τρόμαξαν λίγο όταν μας κατάπιε η αντάρα, ευτυχώς βλέπαμε τον δρόμο μπροστά μας (καμμία σχέση με την αντίστοιχη ομίχλη του Δομοκού πέρυσι), ήταν σαν γκρίζα υγρή κουνουπιέρα που μας στοίχειωσε. Για λίγο. Βγήκαμε πάλι στις πεδιάδες και απολαύσαμε χοντρές στάλες βροχήςΤα ουράνια τόξα έσχιζαν τους αιθέρες, όταν φθάσαμε σπίτι.

...να σε ξυπνάει καθε πρωϊ

Αυτές τις μέρες ξυπνάω απο τα χαράματα, πρίν καλά-καλά βγεί ο ήλιος, με τις πρώτες ακτίνες. Γιατί?

Εδώ διαλέγετε την σωστή απάντηση (μια που είναι και της μόδας τα ερωτηματολόγια)

α) Δεν σου κολλάει ύπνος σαν τον Darthiir

b) Το στρώμα είναι κακό και σου χαλάει τον ύπνο

γ) Τρελλάθηκε το ξυπνητήρι

δ) Εχεις χεστεί απο το φόβο σου με τον Στήβεν Κίνγκ που διαβάζεις και όλο μεταλλαγμένους βλέπεις

ε) Αλλο, πιο παλαβό και πιό μεγάλο

Η απάντηση βέβαια είναι το "ε" γιατί κοιμάμαι που κοιμάμαι ελαφρά άρχισα απο τις 05.00 το πρωϊ να ακούω χαρωπά τιτιβίσματα πουλιών.

"Τι το ωραιότερο, να σε ξυπνάνε τα πουλάκια, μέσα στην τσιμεντούπολη?!!" θα έλεγε ο σώφρων αναγνώστης.

Τα πουλάκια αυτά όμως δεν τα ακούω έξω απο το σπίτι τα ακούω ΜΕΣΑ στο σπίτι. Και λόγω του ότι έχω γάτες ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να υπάρχουν ζωντανά πτηνά μέσα, θα είχε γίνει επανάσταση, με μάχες, οδοφράγματα, τραυματίες (και απο τις δύο πλευρές) Βατερλώ και τελικά τα πουλιά ή θα φεύγανε ή θα γινόντουσαν σνίτσελ. Κάτι άλλο ήταν.

Εψαξα πολύ και παντού. Τα τιτιβίσματα ακουγονταν απο το ταβάνι. Επάνω είναι άλλο διαμέρισμα..δεν έχω ταράτσα. Με τα πολλά βρήκα αυτό.

Στο πατάρι μου που είναι μεγάλο μέν αλλά τελείως άδειο (πέρα απο τις αποθήκες σιχαίνομαι και τα πατάρια). Μια φωλιά. Μπροστά ακριβώς απο τη φωλιά υπάρχει μία τρύπα εξαερισμού, απο εκεί μπαίνουν οι γονείς τους.

Σύρθηκα μέσα στο πατάρι και επιθεώρησα τη φωλιά, είδα 5 πουλάκια που περίμεναν να φάνε με ανοιχτά τα στόματα.. Σπουργιτάκια. Αχ! Τι χαρά! Ξετραλλάθηκα που διάλεξαν το σπίτι μου τα πουλάκια για να ζήσουν. Και βέβαια ξυπνάνε νωρίς και κοιμούνται αντίστοιχα νωρίς. (Αυτό το τελευταίο δεν με στέλνει και στα ουράνια).

Με το που διελευκάνθηκε το μυστήριο, κλίκ! Αρχισα να κοιμάμαι κανονικά. Ετσι για να μη λέτε ότι ακούω ΚΑΙ φωνές!

Give a bit of Proust to me..

Αλλο μπαλλάκι μου ήρθε..και το έπιασα. Απορώ βέβαια γιατί στο Σχολείο ουδέποτε είχα πιάσει την οποιαδήποτε μπάλλα με αποτέλεσμα να μου κολλήσουν το παρατσούκλι "καρούλι".. που είδα κι έπαθα να το πετάξω απο πάνω μου σαν τσίκλα-ρετσινιά. Ακόμη θυμάμαι να με πετυχαίνει μία παλιά συμμαθήτρια στη Γλυφάδα, με γνώρισε αμέσως και φώναξε "ΚΑΡΟΥΛΙΙΙΙΙ" , γύρισε όλη η Βασ. Γεωργίου και έγινα ρεζίλι για μία ακόμη φορά. Εύγε!

Η Λίνα μου ζήτησε να απαντήσω σε κάποια ερωτήματα, ελπίζω να αντέξω στον πειρασμό και να μην γράψω πολλές ασυναρτησίες. Μερικές όμως ..mais oui!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να ζώ συνειδητά και όχι απλά να υπάρχω

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τα νιαουρίσματα απο τις ψιψίνες που απο τα μαύρα χαράματα απαιτούν να βγούν έξω για αθλοπαιδιές. Κι αν κάνω πως δεν ακούω, πάνε πάνω στο μαξιλάρι μου και μου δίνουν μπουνιές. Αυτά για τις καθημερινές. Για τας Κυριακάς και εορτάς έχουμε τους γείτονες και τα άσματα "Τι σου κάνω μάνα μου".

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πρό ενός λεπτού, αφού έκανα "preview" διαβάζοντας τις μπούρδες που γράφω.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Εξω καρδιά, αυτοπεποίθηση και επιλεκτική μνήμη

Το βασικό ελάττωμά σας;
Θυμώνω εύκολα

α6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Μπαίνοντας στα παπούτσια του άλλου βλέπω και ανάλογα πράττω.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμμία. Εχω καιρό ακόμη μέχρι να καβαλλήσω το καλάμι. (Θέλω να πιστεύω)

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Δεν πιστεύω σε ήρωες. Στον άνθρωπο που θέλει να πράττει το σωστό, πιστεύω

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Πάντα πρός την Αγγλία με τραβά

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Πολλοί. B. Russel, M. Atwood, Betty Smith, Lewis Caroll, Stephen King, Isabel Allende, Marquez, Amy Tan, Roald Dahl, Jules Verne, Tom Robbins, Vassiliev, J. Swift, Stevenson, Coelho, Ομηρος, Παυσανίας, Ηρόδοτος, Στράβων, Μάρκος Αυρήλιος, Καζαντζάκης, Βενέζης, Μυριβήλης, Μπουσκάλια, Τσβάιχ, Τολστόυ.. ΣΤΟΠ εδώ.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Εξυπνάδα και integrity

12. … και σε μια γυναίκα;
Να είναι ο εαυτός της και να τολμά

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Είναι πάρα πολλοί. Mahler, Beetwoven, Bartok, Straus, Puccini, Verdi, Elton John, Pink Floyd, Joe Cocker, Vivaldi, Smetana, Brian Ferry, Queens,

14. Το βιβλίο που σας σημάδεψε?

Ενα που μου είχε έρθει στο κεφάλι όταν έγινε ο σεισμός του 1981. Το σημάδι που μου έκανε, το έχω ακόμη, το σκεπάζω βέβαια με τις αφέλειες..υπάρχει όμως.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Οσα παίρνει ο άνεμος

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Salvadore Dali

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Εκείνες οι αποχρώσεις του φθινοπώρου

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Οτι με μικρά βηματάκια έχω πιάσει πολλούς απο τους στόχους μου, έχω μάθει ν' αγαπώ αυτό που είμαι και να τιμώ αυτά που έχω.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κρασί

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δεν μετανοιώνω για τίποτα. Δοθείσης της ευκαιρίας τα ίδια θα έκανα πάλι.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την ξιπασιά, την κακία και αισχροκέρδεια

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Τα Jigsaw puzzles

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι κατσαρίδες οι μεγάλες με τα φτερά.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Σε όσες περιπτώσεις τα ψέμματα με βγάζουν απο τη δύσκολη θέση.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω κανένα

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Μπάμ και κάτω

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Αυτό θα σήμαινε ότι θα πάω στον Παράδεισο. Αν γίνει αυτό ελπίζω να μπορέσει να με πείσει ότι εκεί θα είμαι καλά και όχι στην Κόλαση που θα είναι όλοι μου οι φίλοι.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ισορροπημένη, χωρίς σκαμπανεβάσματα αλλά με πολύ σωματική κόπωση

and I give a bit of Proust στους
Αθλιες κόρες
So far
Μάρκος

Ρενάτα

Mario

Γυναίκες και ποδόσφαιρο

Σήμερα το απόγευμα έχει αγώνα. Οι ποδοσφαιρόφιλοι/μπασκετόφιλοι έχουν ήδη στηθεί με πίτσες, μπύρες και αν δεν είναι μόνοι τους, έχουν πάει σε σπίτια φίλων τους. Κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες/καναπέδες, τρώνε ότι νάναι, πίνουν ότι νάναι και φωναχτά εκφέρουν τις απόψεις τους χειρονομώντας και βρίζοντας. Ισως και να πλακωθούν και στις σφαλιάρες στο τέλος. Αν κερδίσει η ομάδα τους ξεχύνονται στους δρόμους ΟΕΟ, αν χάσει μούγγα και παράπονα.

Οποτε έχει αγώνα οι γυναίκες δυσανασχετούν, που οι άντρες στήνονται και βλέπουν "αηδίες" που μονοπωλούν τις οθόνες και εκείνες δεν μπορούν να δούν το Χ σήριαλ, που ουρλιάζουν βρισιές μπροστά στο παιδί, που καλούν τους φίλους τους και τρώνε σαν τα ζώα λερώνοντας παντού..που...που..που.

Κάποιες απο αυτές φεύγουν απο το σπίτι, μαζεύονται πολλές και παίρνουν σβάρνα τις καφετέριες αν είναι νωρίς και τα μπάρ αν είναι αργά. Νευριασμένες, γνωρίζοντας ότι ακόμη και αν τις γαμ όρθιες, καρφί δεν θα καίγεται στον έτσι τους, αρκεί να τον αφήσουν ήσυχο να δεί το μάτς. Γκιρινιάζουν όλες μαζί για τα δεινά του ματσόβιου, που "πήγες γι' αντρα και σου βγήκε παιδί. Γηπεδάς".

Σιγά κορίτσια μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου.

Το παιδί έχει ένα χόμπυ. Οπως είχε ο μπαμπάς μου. Γαύρος απο την κολυμπήθρα. Το πρωϊ κύριος, στη δουλειά με το κοστούμι του, σεβαστός σε όλους, τις Κυριακές όμως..γήπεδο. Πήγαινε καμαρωτός και συχνά γύρναγε πίσω με ανοιγμένη μύτη. Είχε φωνάξει, ουρλιάξει, βρίσει, βρισθεί, ξεδώσει και ησυχάσει. Ενα χόμπυ. Και στους τοίχους είχε κολλήσει φωτογραφίες του Γιώργου Σιδέρη και του Γιούτσου. Και η μαμά μου γέλαγε.

Οι γυναίκες όμως που ξέρω δεν σκέφτονται έτσι. Τις χαλάει απίστευτα ο γηπεδάς.

Γιατί?

Οι 2 Πρωτομαγιές

Της εξοχήςΚουτσουπιά στο Καπανδρίτι

Ανθισμένη πορτοκαλιά

Χωράφι με χαμομήλια και αγριολούλούδα

και

της πόλης

καλάμια και καλώδια

αγριοτριαντάφυλλα μέσα στο συρματόπλεγμα.

Απλά διαλέγουμε τι θέλουμε να βλέπουμε.