Πασχαλινά (αααα)

Ηρθε και φέτος το Πάσχα και πέρασε..αναίμακτα και κυρίως χωρίς πολλούς καυγάδες Πρωτοτυπίσαμε για ακόμη μία φορά. Πάμε και αναλυτικά

Μεγάλη Πέμτη
Αφιξη πουρνο-πουρνό, ξεπακετάρισμα και άμεση βουτιά πρός το τοπικό σούπερμάρκετ για προμήθειες σε κρασιά, μπύρες, αναψυκτικά. Μετά πήγαμε βόλτα στη πόλη που δεν είχε ακόμη μαζέψει κόσμο. Βαφή αυγών. Τα χρώματα πρωτότυπα. Το κακό είναι ότι δεν τα κάναμε σφιχτά μάλλον πρός το μελάτο. Ετσι όποιος τσούγκριζε το αυγό του άλλου με πάθος..σκούπιζε και τ' ασπράδια απο τα ρούχα του!

Μεγάλη Παρασκευή
Συναντήσαμε κάτι φίλους μας και πήγαμε σε γνωστή ψαροταβέρνα για φαγάκι. Μετά στο σπίτι τους στη παλιά πόλη του Ναυπλίου, τον παλιό Ψαρομαχαλά. Ενα σπίτι κουκλάκι με θέα το Παλαμήδι Μετά το φαγητο πήγαμε σε Επιταφίους μαζί με την κα Π που ήθελε να προσκυνήσει.

Μεγα Σάββατο
Επισκεψη αστραπή απο την αγαπημένη Georgia και τον άντρα της, μιλήσαμε, γελάσαμε, είναι κάτι πράγματα που συμβαίνουν που λές πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που ποτέ δεν έχουν ξανασυναντηθεί να μιλάνε και να συναλλάσσονται λές και γωνρίσζονταν χρόνια, και καλά οι γυναίκες μιλάμε μέσω μπλόγκς αλλά και οι άντρες..!! τετοια χημεία, ανταλαγή κοινών αναμνήσεων, τρελλάθηκα! .. υποσχέσεις για άμεσο ταξείδι στα μέρη τους.

Το μεσημεράκι μαζί με τη βροχή εμφανίσθηκαν τα πεθερικά, η αδελφή της πεθεράς μου και το αρνί. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος όλος, εδώ τα ταψιά, εκεί τα αυγά, τα γλυκά, τα κρέατα, τα βούτυρα (τουλάχιστον 6 πακέτα μη και ξεμείνουμε), χαρτοπετσέτες, κοκκαλάκια, λάδια, πινέλα, πιάστρες..τα γνωστά.

Στη πρώτη φωτογραφία ο μπουφές πρό Επέλασης, στη δεύτερη αμέσως μετά.

Με το που εμφανίσθηκαν ο καθένας ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο πεθερός τη σούβλα του, να καθαρίσει, να δεί τα κάρβουνα, να τα ελέγξει, να κόψει προσανάμματα..να ετοιμάσει το αρνί. Η πεθερά χώθηκε στην κουζίνα, εκεί που μέχρι πρίν βασίλευε η κα Π, για να ετοιμάσει το βραδυνό μας, αυτό που θα τρώγαμε μετά την Ανάσταση. Ελα όμως που η Π δεν ήταν διατεθειμένη να δώσει τα σκήπτρα της πρωτοκαθεδρίας, η πεθερά γρήγορα την εκτόπισε, την έστειλε στη λάντζα, η άλλη την εκδικήθηκε την ώρα που ετοίμασαν μία απλή μακαρονάδα για μεσημέρι.. δεν μαλώνανε ανοιχτά, υποβόσκουσα ήταν η αντιπαλλότητα και οι προσβολές πέφτανε σύννεφο.. Ο Κ και εγώ κρατάγαμε τη κοιλιά μας απο τα γέλια.

Το βραδάκι ήρθαν και οι άλλοι θείοι που είχαμε καλέσει, φέρανε και τη βροχή μαζί τους..δεν ξέραμε αν την επομένη θα σουβλίζαμε με ομπρέλλες ή δίχως. Οπως και να έχει το αρνί περάστηκε στη σούβλα και πήγε να ξεκουραστεί όρθιο, μέσα ...στη μπανιέρα !! για να σταζει εκεί αλλα και για να μη βρωμίσουμε..όσο νάναι μυρίζουν τ' αρνάκια. Αλλά και για να μη το γλείψουν οι γάτες που περιφέρονται ιδιαίτερα τη νύχτα.. Πήγαν και στην Ανάσταση, ευτυχώς δεν έβρεχε τότε, γύρισαν πολύ γρήγορα πάντως γιατί είχε υγρασία. Τσουγκρίσαμε τ' αυγά, φέτος δεν ξέβαψαν στα χέρια μας όπως πέρυσι, μόλις τα ξεφλουδίσαμε είδαμε ότι μέσα-έξω κόκκινα ήταν, όλο το ασπράδι κόκκινο, πώς τα βάφει η πεθερά έτσι ΑΓΝΩΣΤΟ..

Κυριακή του Πάσχα

Την Κυριακή του Πάσχα ο ουρανός ήταν μέσα στην αντάρα αλλά δεν έβρεξε, τελικά σουβλίσαμε και το αρνί που σε πρώτη φάση η πεθερά το φασκιώνει σε λαδόκολλα για να μην αρπάξει και μετά απο κάποια ώρα το ξετυλίγει

και το αφήνει στη τύχη του αφού το πασαλείψει με 2 πακέτα σουπερ φρέσκο!!

Πέρασαν και το κοκορέτσι σε μία αυτοσχέδια κατασκευή που κάνανε οι θείοι και ο Κ για να γυρίζει και εκείνο, το κοκορέτσι, που το πήραν φέτος έτοιμο μήπως φάμε λίγο καμμιά φορά γιατί μετά τα απανωτά καζίκια της πεθεράς (μία φορά ξέχασε τα έντερα και μία άλλη αντί να πιάσει τη σακκούλα με τα εντόσθια απο το ψυγειο έπιασε εκείνη που είχε ένα λαγό) είχαμε λαλίσει κοκορέτσι ακούγαμε και κοκορέτσι δεν βλέπαμε.

Και φάγαμε όλοι οικογενειακώς, τα πρώτα μεζεδάκια, όπως τα γεμιστά τοματίνια εδώ και κάτι άλλα, ήπιαμε και ΤΑ ούζα και ώσπου να γίνει το αρνί είχαμε χορτάσειΚαι σε κάποια φάση πρός το τέλος του ψησίματος η ΔΕΗ Ναυπλίου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να μας ευχηθεί Χρόνια Πολλα και να κόψει το ρεύμα. Για 1 ώρα και έγινε το σώσε, να γυρίζουμε με το χέρι το αρνί και να μεταφέρουμε τα τραπέζια να φάμε έξω με πουλόβερ μεν αλλά με φώς ενώ μέσα που είχα στρώσει τραπέζι ήταν σκοτάδι , το καυτό αρνί όμως κόπηκε με το φώς των κεριών

και η ΔΕΗ ΝΑΥΠΛΙΟΥ είναι για τα μπάζα, γαιδούρια, γομάρια ναί να με μηνύσετε ζωντόβολα που όποτε νάναι κόβετε το ρεύμα και χρεώνετε όσες μονάδες σας κατέβει άσχετα αν τις έχω καταναλώσει ή όχι. Απ ο τη μιά θέλετε και γδέρνεται τους τουρίστες, ζώα, απο την άλλη τους γαμ..χωρίς σάλιο, κάτι με τα κομμένα νερά κατακαλοκαιρο ή τη ΔΕΗ ανήμερα Πάσχα. ΚΑΘΙΚΙΑΑΑ

Μετά το φαί, τι πράγμα ήταν αυτό, τι φούσκωμα..σαν μεθυσμένοι περπατάγαμε. Το απόγευμα όποιος εύρισκε ελεύθερη τουαλέττα πήγαινε και θρονιαζόταν, οι άλλοι έπαιρναν απο ένα φτυάρι και πήγαιναν..πρός το χωράφι..Κάπου εκεί ..έξω. Και βέβαια ψιλοτσακωθήκαμε, γίνεται να μη μαλώσουμε μετά απο ωραία γεύματα? Δεν γίνεται! Αλλά ήταν μικρο –καυγαδάκια της αγάπης που λέμε!

Αντε Χρόνια Πολλά και του χρόνου να είμαστε καλά!

Οδηγίες για το Πάσχα

Φέτος το Πάσχα να πρωτοτυπήσετε λίγο..όχι τα ίδια και τα ίδια..

Οσοι βαριόσαστε τις υποδείξεις, τις συμβουλές, το τεντωμένο δάχτυλο της νουθεσίας και τα λοιπά γονείστικα, σταματείστε ΕΔΩ, ευχηθείτε μου Καλό Πάσχα ντε, και φύγετε!

1) Να πάτε κάπου μακριά, πολύ μακριά χωρίς γιατρό και ιατρικό κέντρο, σε παραλίες, σε βουνά και σε λαγκάδια...σέρνωντας μαζί σας μόνο τα μωρά, τα νεογέννητα και τις γιαγιάδες, ώστε να τσακιστείτε στο τρέξιμο. Μετά θα γυρίσετε στο γραφείο για ξεκούραση..

2) Οσοι αποφασίσετε να μείνετε να σουβλίσετε εδώ...μείνετε αλλά να μη πάτε στο χωριό, να κάτσετε σπίτι και αντί για αρνί να ψήσετε ψάρι στο φούρνο με πατάτες. Ελεύθερα βέβαια αν θέλετε να δοκιμάσετε την Αγγλική κουζίνα, αγριογούρουνο βραστό με σάλτσα μέντας (καημένο ζωντανό-Οβελίξ)

3) Φέτος το Πάσχα να βάψετε τα αυγά σας όλα μαύρα..για τα βάσανα της ζωής, μαύρα δεν τα βάφετε κάθε μέρα που βρίζετε το αφεντικό, το ευρώ, το Σκοπιανό, τους Αμερικάνους, τη σπιτονοικοκυρά, τον πρώην, την πρώην, την νύν, τη πεθερά, την κακή σας ώρα, ..βάφτε μαύρα να τελειώνουμε. Σαν αραπάκια με λευκά δόντια θα έιναι.

Φεύγω για το Πάσχα και θα τα πούμε μετά...εκτός κι αν γίνουνε τίποτα τέρατα και σημεία και αναγκαστώ να γράψω..

Καλή Ανάσταση

Σαν σήμερα

πρίν απο κάποια χρόνιαΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! εις το σκληρό τούτο κόσμο..

Η μαμά μου δεν πίστευε στα μάτια της όταν με είδε.. ήθελε ένα γλυκό ήσυχοομως της βγήκε που χάλαγε τον κόσμο με τις τσιρίδες..γαρίδα την άφηνε τη δόλια τη γυναίκα για νύχτες και νύχτες..
Ο μπαμπάς βέβαια στον κόσμο του, χοροπήδαγε και κέρναγε όλο τον κόσμο!

Χρόνια μου πολλά

Να με χαίρεσθε! Να σας γκρινιάζω, βριζολογάω, μουρμουρίζω, νευριάζω, γελάω και ..να μπλογκάρω. Κάνει καλό..στην υγεία και στο μυαλό!

Ορίστε και αληθινό γλυκό για το κέρασμα!

Στον ανακριτή..

Μετά απο πρόσκληση της Ζουζουνας, πέρασα απο το αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου να καταθέσω όσα στοιχεία κρύβει επιμελώς η ταυτότητά μου. Η φωτογραφία μου δεν δίνει καμμία έννοια ομοιότητας, με τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω, τα αυτιά τραβηγμένα μπροστά, χωρίς μακιγιάζ και με μάτι να γυαλίζει απο νεύρα..τι να περιμένει κανείς απο τη ζωή τούτη..μιά πέτρα..μιά τριχιά..ένα λαιμό κατά προτίμηση πλυμμένο..να δέσω..να σκοτωθώ..δεν βλέπεται, κύριε μπουμπουνόπουλε που συνέλαβες την ιδέα, αυτή η ταυτότητα.

Ο ανακριτής ήταν βιαστικός (κρύωνε ο καφές του), άίντε κυρά μου να τελειώνουμε

1) Είσαι η και λέγεσαι: Μαρίνα-Ουρανια

2) Γενέθλια: 18 Απριλιου

3) Ζώδιο: Κι άλλος ένας Κριός! Μάστιγα έχουμε γίνει πιά!

4) Χρώμα μαλλιών: (πήγα να του πώ ότι έχει στραβομάρα, μετά όμως λέω..άσε μη τη βγάλω σε κανένα κατσαριδοκρατούμενο κελί) Καστανόξανθα (έχω κάνει ανταύγειες)

5) Χρώμα ματιών: Καφέ σκούρο

Δεν με ρώτησε για το ύψος μου, το γράφει η ταυτότητά μου 1,60 όπως όλοι οι Ελληνες απο το ίδιο καλούπι, στο ίδιο καφάσι, κοντοί-ψηλοί πλήρης ισοπέδωση. . Ασχετο αν είμαι 1,70..για 10 πόντους θα στενοχωρηθούμε? (Βέβαια αν επρόκειτο για τους δικούς του 3, 6, ή και 10 πόντους..θα το έθετε αλλιώς, θα χάλαγε τον κόσμο..αλλά τι περιμένεις απο έναν μισυγύνη). Φανταστείτε όμως να έγραφε ΚΑΙ ΑΥΤΟ η ταυτότητα..χαρά που θα κάναμε. Δεν θα δοκιμάζαμε κάν..που να τρέχεις τώρα. Ενώ με την πιστοποίηση, του ΕΛΟΤ το χαρτί..άξιος. Αχ!

6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Πολλές φορές.

7) Είδος μουσικής που ακούς: rock, dance, heavy metal, κλασσική, Opera, ballet music, latin, οτιδήποτε χαβαλεζίδικο

8) Χαρακτήρας Disney: Δεν με εκφράζει ο Disney αλλά αφού επιμένετε..εκείνος ο κόκκορας που καμαρωτός πάει και έρχεται στο κοτέτσι του..όλο φωνή και αγριάδα, αλλά πολύ ρομάντζα προς τις κοτούλες του..κάπως έτσι με φανταζομαι

9) Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? H Ρ στην Ν. Αφρική

10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφέέέέέέ΄! Δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω : κι άλλο Καφεεεεε!

11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα μυαλά μου! Λέμε και καμμιά βλακεία τώρα..

12) Τί έχεις στον τοίχο σου? Κάδρα τα πάζλς που έχω φτιάξει

13) Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου? Σκόνη και τη Μουσελίνα που χώνεται καμμιά φορά άμα φοβάται (Μουσελίνα = γάτα) και πολλές δικές της τρίχες

14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα γαμοσταύριζα τη ζημιάρα γάτα και μετά θα πήγαινα να πάρω σκούπα και φαράσι

15) Αγαπημένος αριθμός: -

16) Αγαπημένο όνομα: -

17) Τα χόμπι σου: Γυμναστική, πάζλς, μουσική, διάβασμα, περπάτημα, μπαλλέτο, σινεμά- ποπ κόρν (πάνε μαζί αυτά) φωτογραφία, εκδρομές, φαγητό έξω, εκθέσεις σε Μουσεία, ταξίδια

18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Μέσα σε μία θάλασσα πλατιά

19) Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και χαρά

20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?Θα πήγαινα στην Αναγέννηση, στο εργαστήρι τους Μιχαήλ Αγγέλου. Θα σκαρφάλωνα σκαλωσιές για να βάφω την Καπέλλα Σιξτίνα. Εννοείτε ότι θα ήμουνα άντρας. Και πινελάριος (ζωγράφος)

21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τον άντρα μου, τις γάτες μου, τη τσάντα μου, κλειδιά αυτοκινήτου, νερό, προμήθειες, φαγητά, σπίρτα, ένα μαχαίρι, ένα φτυάρι, κινητό, καρνε τηλεφώνων..ιώδια, γάζες, φάρμακα, ρούχα, ενα πισι.. ΑΣΕ ΚΑΙ ΤΙΠOΤΑ ΠΙΣΩ σου έπρεπε να φωνάξεις εδώ κατακαημένε αναγνώστη

22) Αγαπημένο λουλούδι: μου αρέσουν όλα όσα ευωδιάζουν, χωρίς ιδιαίτερη προτίμηση

23) Αγαπημένη σειρά: Την κατήργησα την τηλεόραση εδώ και 4 χρόνια

24) Αγαπημένη ταινία: Αρωμα Γυναίκας (με τον Al Paccino)

25) Αγαπημένο τραγούδι: δεν έχω 1 αγαπημένο μου αρέσουν πάρα πολλά, κυρίως Ρόκ

26) Aγαπημένο βιβλίο: Αντίστοιχα, μου αρέσαν πάρα πολλά βιβλία, ένα είναι το "The neverending story" του Michael Ende

27) Αγαπημένο ζώο: Αγαπώ όλα τα ζώα, παλιά είναι σκύλο για 18 χρόνια τώρα έχω 2 γάτες. 28) Αγαπημένο ρούχο: Μπλου τζην και t-shirts

29) Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Bruce Springsteen, Freddie Mercury, Kylie Minogue, Evanescence κλπ., Ζωγράφοι :Dali, Klimpt, Escher, Michelangelo, DaVinci, Brueghel...

30) Αγαπημένο χρώμα: Πορτοκαλί, τυρκουάζ, σωμόν.

31) Αγαπημένο φαγητό: Οτιδήποτε κρεατικό, ψάρια, πράσινα λαχανικά. Δεν τρώω γλυκά

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι: Με κανέναν

33) Κακή συνήθεια: Τρώω τα νύχια μου κατά περιόδους απο το αγχος. Μετά τα μακραίνω και τα ξανατρώω. (Kάνω οικονομία και στα μανόν-ασετόν)

34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Κέφι για ζωή

35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Οι φόβοι μου για πράγματα που ίσως έρθουν ίσως όχι. Καταστρέφω το σήμερα φοβούμενη για το αβέβαιο μέλλον

36) Συνηθισμένη ατάκα: "βρε δε με παρατάς?"

37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Επαγγελματίας μπαλλαρίνα

38) Μεγαλύτερος φόβος: Μην αρρωστήσω και χεζ..και με ξεσκατ΄..οι άλλοι και γίνω βάρος

39) Η καλύτερη pizza: σκέτη με ντομάτα και φρέσκο βασιλικό

40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Πολύ καλύτερα απο μερικούς άπονους-κουφούς-άστοργους-σκληρούς ανθρώπους.

Τελειώσαμε κ. Ανακριτά μου? Αντε και με έπιασε το πιπί μου..να φεύγω γρήγορα-γρήγορα πρίν αλλάξετε γνώμη. Πώς? Να ΚΑΤΑΔΩΣΩ κάποιον φίλο μου? Για να τον βάλεις και αυτόν για φακέλλωμα?Για τι με πέρασες βρέ? @@3@$%&&^*

Καλά-καλά μη δέρνεις, ορίστε πάρτε τον Jason που ΛΑΤΡΕΥΕΙ τα μπλογκοπαίγνια.., ααα! θέλετε γυναίκες (δεν είσαι πολύ gay ε?) τη So far σου συστήνω ανεπιφυλακτα, τη Παυσίλυπη, τη Georgia και τη Yoryia.

Bye, bye bambino ( η μασέλλα θέλει άλλαγμα..ηλίθιε)

Κλειστά κλάμπ στη μπλογκόσφαιρα

Σεργιανώντας στα μπλόγκς τελευταία, έχω δεί και κάποια που δεν μπορείς να μπείς για να τα διαβάσεις αν δεν είσαι μέλος. Κάτι σαν τους Μασώνους ας πούμε! Μιά μυστική κοινωνία που μόνο τα ελιτ μέλη έχουν πρόσβαση. Αν θέλεις να μπείς να δείς τι λένε τέλος πάντων, τι είναι και ίσως να σχολιάσεις πρέπει

να γίνεις μέλος αφού σε συστήσει ένα άλλο μέλος

να σε ζυγίσουν, να σε περάσουν απο 100 κύματα,

να πάρουν το βιογραφικό σου και συστάσεις απο τους κολλητούς που και εκείνοι θα έχουν εγκριθεί,

να σου στείλουν e-mail οπου θα ενημερώνεσαι ότι εγκρίθηκες στην μεγάλη του Γένους Σχολή και μετά πρέπει εσύ, επίτιμο μέλος

να δώσεις γή και ύδωρ,

να υποσχεθείς ότι θα είσαι καλό παιδί, νομιμόφρων, αδελφάκι του Ιησού και εθνικόφρων, να μη λές κακά λόγια,

να συμφωνείς με τις απόψεις των άλλων και να ζητωκραυγάζεις μαζί τους,

να κάνεις ανάποδη κωλοτούμπα όταν σου το ζητήσουν τα αξιότιμα μέλη,

να ανταλλάσετε υψηλού επιπέδου σχόλια που εκπαιδεύουν τις μάζες όπως

"Ω! Τι ωραίο κείμενο! Μπράβο καχεκτικό αγγούρι, περιμένω με αγωνία το επόμενο ενώ χ.. στη τουαλέττα" ..

..και εν ολίγοις να είστε στο χάι νιρβάνα μακριά απο το πόπολο, δηλαδή όλους εμάς!

Και καλά οι κλειστές κοινωνίες στον έξω κόσμο, που στο τέλος-τέλος της γραφής επιλογή κάποιων είναι να ασπάζονται οργανώσεις με ίδιες απόψεις για τη σωτηρία της ψυχής τους ή και της τσέπης τους..

..αλλά και εδώ ρε ψωνάρες! Σιγά το γλόμπο της μυστικότητας!

Κακοποιήσεις..

Χθές το απόγευμα είχα κατεβεί στο δρόμο κάτω απο την πολυκατοικία και περίμενα να γυρίσει η κα Π που είχε πάει σε μία φίλη της. Περίμενα δλδ το ταξί που θα την έφερνε για να την παραλάβω.

Κόσμος πέρναγε. Σε μία στιγμή βλέπω ένα αγόρι, γύρω στα 12 το εκανα μπορεί να ήταν και μικρότερο, με ένα skate board παραμάσχαλα να περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Εφτασε στο κάδο απορριμάτων απέναντι και σταμάτησε. Πίσω απο τον κάδο είχαν παρατήσει ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ. Δεν πολυκύτταγα τι έκανε αλλά ξάφνου άκουσα θορύβους έντονους, γύρισα και τι να δώ; Το αγόρι κοπάναγε το καροτσάκι με το skate board του, ιδιαίτερα το πλαστικό κομμάτι που έχει το κέρμα.

Του έβαλα τη φωνή "Εεεε! Τι κάνεις εκεί;"

Σταμάτησε αμέσως, τσούλησε το καρότσι πίσω απο την πρώτη γωνία, ώστε να μη βλέπω και ξανάρχισε το κοπάνημα. Κάποιος άλλος όμως του έβαλε τη φωνή. Πέρασε απο μπροστά μου τρέχοντας και χώθηκε στη πυλωτή της απέναντι πολυκατοικίας. Υστερα απο λίγο εμφανίστηκε χωρίς το skate αλλά με ένα μακρύ σίδερο. Πήγε πάλι στον άλλο δρόμο και ακούστηκαν πάλι δύο-τρία πολύ δυνατώτερα κοπανίσματα. Και μετά σιωπή.

Το αγόρι εμφανίσθηκε καμαρωτό, κάθισε στη ζαρντινιέρα απέναντι και σχημάτισε ένα νούμερο στο κινητό του. Μίλησε με φίλους του, κάτι λέγανε για ραντεβού αύριο κάπου. Εβαλε μετά το κλειδί του στην πόρτα της απέναντι πολυκατοικίας, πήρε το ασανσέρ και πήγε σπίτι του.

Και έμεινα να αναρωτιέμαι

Πρός τι τέτοια κακοποίηση, για 1 ευρώ όταν έχει ακριβό παιχνίδι και κινητό;

Και είναι και μικρό παιδί. Τι θα κάνει όταν μεγαλώσει; Τι κάνει όταν ειναι μαζί με τους φίλους του σαν ομάδα;

Μου ήρθε μία δυσάρεστη γεύση στο στόμα, ούτε πικρή, ούτε ξυνή συνάμα όμως αποκρουστική.

Πως βλέπουμε τον κόσμο

Πώς μας βλέπουν οι άλλοι σαν ανθρώπους, σαν άτομα, σαν λαό; Πώς βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας στα μάτια των άλλων ίσως ανθρώπων άλλων εθνικοτήτων και κουλτούρας; Τι μας θεωρούν π.χ οι κάτοικοι της Τασμανίας ότι είμαστε τώρα με το Σκοπιανό? Ξέρουν ποιοί είμαστε, που είναι η Ελλάδα; Αντίστοιχα ξέρουμε εμείς που είναι η Πολυνησία και τι προβλήματα μπορεί να έχουν οι κάτοικοι της Γής του Πυρός?

Εχω ένα λογαριασμό στο Google Earth, στο panoramio που είναι ένα πρόγραμμα με φωτογραφίες. Ο κάθε χρηστης βγάζει φωτογραφίες απο διάφορα μέρη του κόσμου, όχι μόνο τοπία, φύση, στιγμές, που συνδέονται με χάρτες ανα την υφήλιο. Οι φωτογραφίες αυτές είναι ανοιχτές στα σχόλια και στο διάλογο. Υπαρχει και μετάφραση για όσους αφήνουν σχόλια σε γλώσσες που δεν κατέχουμε.

Μπήκα σήμερα το πρωϊ στις φωτογραφίες της Eva77 απο την Ουκρανία, που είναι μία απο τις αγαπημένες μου γιατί το φωτογραφικό της "μάτι" βλέπει τον κόσμο με το στύλ το δικό μου. Είδα αυτή τη φωτογραφία, που ήταν τραβηγμένη στην περιοχή "Serbia-Montenegro"

που συνοδευόταν με το κάτωθι σχόλιο απο κάποιον Αμερικάνο, κάτοικο του New Jersey.
"Eva, I find it very touching to run into such a sign of human activity - in particular in this part of the world. Thanks for sharing!" Το κοκκίνησα για να δώσω έμφαση.

Εντύπωση μου κάνει πώς βλέπει ο συγκεκριμμένος, τους κατοίκους αυτής της περιοχής, ποσο απίστευτο πρέπει να του φάνηκε που μπορεί να έχουν αισθήματα, να αγαπούν και να φτιάχνουν και τέχνη!! Πώς δηλαδή τα δίποδα αυτά τέρατα (όπως του τα είχαν-έχουν περιγράψει τα αμερικανικά ΜΜΕ) μπορεί να δείχνουν δείγματα τέτοιας προηγμένης human activity" σε αυτή τη περιοχή του κόσμου που ώς γνωστόν κατοικείται απο θηρία, καννίβαλους, ζώα, ανθρώπους των σπηλαίων. Ενώ το αμερικανακι έχει κουλτούρα, είναι σαφώς ήμερο, όλοι το αγαπούν. Και όλοι βέβαια ξέρουν που βρίσκεται γεωγραφικά η πατρίδα του! .

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Δεν είμαι υπέρ των Σέρβων, δεν είμαι κατά των Αμερικάνων. Είμαι κατά της ηλιθιότητας. Η οποία ως γνωστόν σερβίρεται απο διάφορους "δυνατούς" σαν το χόρτο του λαού. Ενός λαού που θα φάει με χαρά ό,τι του βγάλει "ο μπαμπάς" αντί να κάτσει να το ψάξει.

Και η ηλιθιότητα είναι αήτητη!

Ψάχνοντας .....σκουπίδια

Εχετε ποτέ αναρωτηθεί ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι που ψάχνουν τους κάδους απορριμάτων; Οχι εκείνοι της ανακυκλωσης που παίρνουν σίδερα, αλουμίνια, γυαλιά, ούτε οι αθίγγανοι που γυρίζουν τις γειτονιές με ημιφορτηγά, ζητώντας να πάρουν τα παλιά μας πράγματα. Εννοώ αυτούς τους άλλους που ψάχνουν συστηματικά τα σκουπίδια ιδιαίτερα εκείνα έξω απο τα σουπερ μάρκετ!.

Μετα΄τη βροχή βγήκα έξω για ψώνια, μαζί με άλλα σαλιγκάρια της γειτονιάς μου. Είδα 2 γνωστές μου γυναίκες, γειτόνισσες είχαν πάρει τα σκυλάκια τους και πήγαιναν πρός την αγορά, έχει και λαϊκή σήμερα και ωραία μέρα..όλοι έξω.

Πήγα κατ' αρχήν να πάρω φύλλο κρούστας και βγαίνοντας απο το κατάστημα είδα τη μία μου γειτόνισσα να έχει δέσει το σκύλο σε μιά κολώνα και να ψάχνει τα σκουπίδια του Lidl. Εβγαζε σακούλες μισοσάπια λεμόνια, λάχανο, κάτι πατάτες. Ηταν κι άλλες γυναίκες κοντά της, αρκετά καλοντυμένες και παχουλές. Η μία μάλιστα είχε και ένα σκαμνάκι μαζί της που της επέτρεπε να φτάνει πιο ψηλά και να χωθεί έτσι μέσα στον κάδο, βγάζοντας καλούδια που είτε επαιρνε εκείνη ή τα έδινε σε όποια τα ήθελε.. μαρμελάδες ληγμένες, στραπατσαρισμένα λαχανικά, γάλατα, μακαρόνια..

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Κάθε Δευτέρα νωρίς το πρωϊ περνάει μία ηλικιωμένη γυναίκα με το καρότσι της και ψάχνει τους κάδους έξω απο το σπίτι μας..την έβλεπα το καλοκαίρι την ώρα που έπινα το καφεδάκι μου με την πεθερά..απορούσα κιόλας γιατί δεν έπαιρνε ανακυκλώσιμα, τρόφιμα έψαχνε, μιά φορά είχε βγάλει μισό καρπούζι πεταμένο, το τύλιξε σε μία λινάτσα και το πήρε. Η ρούχα έπαιρνε, γάλατα,γιαούρτια.

Και σήμερα είδα τις γειτόνισσές μου να ψάχνουν τα σκουπίδια. Αλλο είναι να βλέπεις αγνώστους να κάνουν πράγματα και άλλο να ανακαλύπτεις μία αθέατη πλευρά των γνωστών. Δεν έχω τίποτα εναντίον του Lidl όμως τα προϊόντα που δεν χρέιάζεται πλέον ή είναι σε σχετικά καλή κατάσταση μήπως θα ήταν καλύτερα να τα βάζει κάπου χώρια, να τα διαθέτει αν θέλετε όπως έκαναν παλιά οι Αφοί Βασιλόπουλοι, αντί να τα πετάει επιδεικτικά αναγκάζοντας τον κόσμο να χώνεται μέσα στα σκουπίδια.

Υπάρχει μία αντίθεση εδώ, πως δηλαδή φοράς ωραία ρούχα , έχεις το κανίς καλοχτενισμένο και χώνεσαι μέσα στον σκουπιδοντενεκέ για να εξασφαλίζεις τζάμπα 2 κιλά πατάτες και ληγμένα μακαρόνια? Δέν τίθεται θέμα φτώχιας εδώ, ή τίθεται και δεν το καταλαβαίνω?

Να χέσω τα πτυχία

Γιατι σκοτώθηκα τόσα χρόνια, σε διαβάσματα, ξενύχτια και εξετάσεις?

Σε αγωνίες για το αν θα πετύχω στη σωστή σχολή, πάρω το πτυχίο με το σωστό βαθμό που θα μου εξασφάλιζε το καλό το μεταπτυχιακό; Και για ποιό λόγο;

Σίγουρα όχι για τον περίφημο μισθό!!

Αν ήταν για το κέφι της απόκτησης γνώσης, καλά εκανα, ν' αγιάσει το χέρι μου ή μάλλον η ψυχή της μάνας μου που με παρώτρυνε. Πήρα τα πτυχία για τη πλάκα μου. Για να έχω να λέω ότι είμαι μορφωμένη, άντε και διανοούμενη.

Ελα όμως που έκανα και όνειρα, πίστευα η χαζή ότι μετά απο τόσο κόπο θα με περίμεναν με ανοιχτές τις τσέπες, να μου μοιράσουν και ΠΟΛΛΑ λεφτά! Εμέναν περίμεναν για να κάνουν τις χορηγίες τους!. Ακόμη γυαλίζομαι!

Προ 10 λεπτών έφυγε ο υδραυλικός. Ηρθε πρίν απο 15 λεπτά για να αλλάξει ένα καζανάκι που έτρεχε. Εκανε καλή δουλειά. Εφερε και το βοηθό του μαζί να βλέπει και να μαθαίνει. Δεν το άλλαξε το καζανάκι, το έσφιξε. Το έπιασε απο το λαιμό και του είπε "κύττα μη ξανατρέξεις ρε λαμόγιο αμέσως, άσε να περάσει το Πάσχα πρώτα".

Αμοιβή 60 ευρώ.

Μετά απο αυτό θέλω να πετάξω τα πτυχία στην ανακύκλωση της γειτονιάς και να πάω να μάθω μιά τέχνη. Μπάς και βγάλω κανά φράγκο γιατί εκεί είναι τα λεφτά.

Αει στο διάλο. Φόρτωσα πάλι.

Σχολική εκδρομή

Σήμερα το μεσημέρι είχαν έρθει κάποιοι φίλοι μας να μας δούν και να φάμε μαζί. Η κουβέντα μεταξύ των άλλων πήγε και στις σχολικές εκδρομές που τώρα ξεκινάνε και θα ολοκληρωθούν μέχρι τον Ιούνιο.

Δύο απο τους φίλους μας είναι εκπαιδευτικοί, ο ένας καθηγητής σε δημόσιο Λύκειο, η άλλη σε Πανεπιστήμιο. Η τάξη του ενός κανόνισε για φέτος εκδρομή στο Παρίσι. Εξι μέρες όλα πληρωμένα, σε καλά ξενοδοχεία με ένα γεύμα. Πέρυσι που είχε συνοδέψει την τελευταία τάξη στη Κρήτη, τους είχε κοστίσει τα 3πλά λεφτά. Γιατί στην Ελλάδα άμα ακούνε σχολική εκδρομή τρίβουν οι ξενοδόχοι τα χέρια τους. Ευκαιρία για ένα ακόμη άρμεγμα. Και τα παιδιά 9/10 φορές όντας μαντρωμένα σε ένα χώρο κάνουν του κόσμου τις ζημιές.

Ενώ μία εκδρομή στο εξωτερικό έρχεται σε όλους φθηνώτερα, τα μισά λεφτά απ' ότι κατάλαβα. Γιατί τα έξω ξενοδοχεία κάνουν ακόμη πιο καλές τιμές στα σχολεία που τους επισκέπτονται. Οσο για τα αξιοθέατα..Παρίσι είναι αυτό, απο το να κάθονται μέσα στα δωμάτια των ξενοδοχείων, να κατεβαίνουν απο τα Γρεβενά για να δούν το Mall, καλύτερος δεν θα είναι ο Πύργος του Αίφελ ή το Λούβρο?

Θυμάμαι όταν ήμουνα στην Γ Λυκείου, μας πήγαν εκδρομή στο Υδρα Μπήτς. Μας χώσαν σε ένα ξενοδοχείο και γύρω-γύρω περιφρουρούσαν καθηγητές σαν τα ντόμπερμαν. Τίποτα δεν είδαμε. Κάναμε βέβαια τις πλάκες μας, αλλά δεν ήταν και το ΟΥΑΟΥ πιά!. Ενώ τώρα..
Πραγματικά ζηλεύω αυτά τα παιδιά!
.....................................

Οταν οι γονείς μου καλούσαν κόσμο στο σπίτι τους, ακόμη και μερικούς φίλους, μετά τα γεύματα έπεφτε τραγούδι και/ή χορός. Καθόταν η μαμά στο πιάνο και ο μπαμπάς είτε έπαιζε με τη κιθάρα, είτε φυσαρμόνικα ή τη συνόδευε και εκείνος στο πιάνο (4 χέρια).
Ενα απο τα αγαπημένα τους τραγούδια ήταν αυτό


στο οποίο όλη η παρέα τραγουδούσαν είτε ελληνικά, είτε αγγλικά, όπως βολεύονταν. Και το κοριτσάκι απλά χαμογελούσε ευτυχισμένο.

Κόβε-κόβε

Το πρωϊ έβαλα την τηλεόραση για να δώ μήπως υπάρχουν τίποτα απεργίες σήμερα. Επεσα σε μια συζήτηση για τον σακχαρώδη διαβήτη και τους πιθανούς ακρωτηριασμούς των άκρων που μπορεί να οδηγήσει σε περίπτωση τραυμάτων που δεν επουλώνονται.

Ελεγε ο ένας το μακρύ του
έλεγε ο άλλος το κοντό του

ΟΛΟΙ όμως λέγανε ότι οι Ελληνες γιατροί βιάζονται να κόβουν τα άκρα των ασθενών αντί να επιχειρούν και μία άλλη θεραπεία. Και ότι βεβαίως υπάρχουν τρόποι για θεραπεία κάποιων περιπτώσεων ασθενών. Μας διαβεβαίωσαν.
Επρεπε δηλαδή να χάσει η Μαριέττα Γιαννάκου το πόδι της για να ξυπνήσουν οι φορείς και να σκεφτούν τις εναλλακτικές? Οχι για την Μαριέττα, αυτήν άστην. Για τους άλλους που τσάκα-τσάκα τους κόβουν τα πόδια λές και θα ξαναφυτρώσουν κάποτε.

Μα δεν είμαστε καλά! Εχουμε τρελλαθεί εντελώς? Πρέπει δλδ κάτι να προκύψει σε έναν υπουργό, σε κάποιον γνωστό για να ξεκουνηθεί το σύστημα και να αρχίσει να λειτουργεί και για τους υπόλοιπους?
Πρεπει να πεθάνει γιός υπουργού για να κάνουν εναλλακτικά έργα στο πέταλο του Μαλλιακού?
Αει στο διάλο πρωϊ-πρωί

Μπλογκοσυνάντηση

Μετά απο κάθε συνάντηση με bloggers μου είναι απο δύσκολο έως αδύνατο την επομένη μέρα να γράψω γι' αυτήν. Πρέπει να περάσει ένα χρονικό διάστημα, να χωνέψω τις καταστάσεις και κυρίως να σταχυολογήσω τις λεπτομέρειες των συναισθημάτων των άλλων. Είμαι παρατηρητικός άνθρωπος παρόλλο που δεν μου φαίνεται.
Εγινε λοιπόν τη Παρασκευή δεύτερη συνάντηση μεταξύ των Daily Madness, CGP, An-Lu, Woof-Victor σε ένα ταβερνάκι. Οι οδηγίες που τους είχα δώσει δεν ήταν καλές..τρόμαξαν οι άνθρωποι να το βρούνε και εγώ τα άκουσα απο τον CGP (με πήρε η μπάλλα για την απουσία του GPS, για το γεγονός ότι δεν προσανατολίζομαι, δεν μπορώ να διαβάσω χάρτη..μούμπλε, μούμπλε..ούφ), ευτυχώς που τηλεφωνηθήκαμε. Η Αν-Λού είχε αλλεργία και υπέφερε απο φραγμένο αναπνευστικό, κατα τ' αλλα όμως ήταν όπως πάντα, γλυκιά, χαλαρή, ζεστή έτοιμη να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Ενα λιμάνι με ανοιχτές αγκάλες. Ετσι τη βλέπω εγώ.

Είχαμε αποφασίσει νωρίτερα να συναντηθούμε για κουβεντούλα σε ένα ταβερνάκι στα Νότια Προάστεια. Γνωριζόμασταν έτσι κι αλλιώς, είχαμε ξανα-βγεί και είχε πάει πολύ καλά, κατά την άποψή μου, η πρώτη μας συνάντηση. Η Αν-Λού και εγώ είχαμε βγεί και μόνες μας, μετά βγήκαμε με τους άντρες μας σε ζευγάρια και τα πήγαν καλά οι άντρες μεταξύ τους, έτσι το ξανα-οργανώσαμε.

Κατά βάθος είμαι bad girl άξιο αντίγραφο του avatar που έχω στο προφίλ μου. Ενώ περιμέναμε το δεύτερο ζευγάρι, με πήρε τηλέφωνο η So far, μιλήσαμε και πως μου ήρθε να της πώ για τη συνάντηση και προσεφέρθει να πεταχτεί να μας γνωρίσει. Μπαλαντέρ. Αυτό δεν το είπα στους άλλους που ήρθαν, το άφησα φλού.

Ετσι την ώρα που τρώγαμε εμφανίσθηκε φάντης μπαστούνι η So far, δεν την περίμεναν, στα γρήγορα τη σύστησα αν και ήδη είχε αυτοσυστηθεί, κάθισε και πιάσαμε μία όμορφη κουβέντα που όμως βάστηξε λίγο γιατί έπρεπε να φύγει.

Συναίσθημα.
Χαρούμενο έως παιχνιδιάρικο.
Εμπειρία

Ποτέ δεν μετανοιώνω που βγαίνω με μπλόγκερς, είναι μία άλλη μορφή συνάντησης, όπου άνθρωποι έχουν συνδεθεί χωρίς την οπτική επαφή και όταν η τελευταία έρθει, το ένστικτο προσπαθεί να βάλει τον άλλον στη ζυγαριά της δοκιμασίας και συγχρόνως βλέπει ότι δεν έχει νόημα αυτή η προσπάθεια, γιατί έχουμε γίνει φίλοι χωρίς τα ένστικτά μας να ανακατεύονται.

Για ένα άτομο τόσο down-to-earth όπως εγώ, αυτό το πείραμα αγγίζει τα όρια του φανταστικού, σαν να περπατάω ξυπόλητη στον Αρη.

Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.

Paroles που με σοκάρισαν

Χθές στο καφενείο άκουσα άλλη μία κουβέντα που πολύ με σοκάρισε. Την τριγύριζα όλη μέρα στο μυαλό μου, είπα σήμερα να την αποτυπώσω, μήπως την ξορκίσω.

Καθόμουνα δίπλα σε δύο γυναίκες που χαλαρά έπιναν τον καφέ τους και μιλούσαν. Η μία ήταν νέα, γύρω στα 30+ την έκανα, η αλλη μεγαλύτερη πάνω κάτω 60 ίσως και λίγο μικρότερη.

Λέει η μεγαλύτερη

" Δεν είχα οργασμό μέχρι που έγινα 40. Και όταν στα 40 μου εμφανίσθηκε για πρώτη φορά και άρχισα να τινάζομαι, μου λέει ο Παύλος"

"Τι έπαθες Τζέννυ, δεν είσαι καλά;"

Μετά η κουβέντα τους συνεχίστηκε, μόνο που εγώ δεν την άκουγα. Συγχίστηκα. Ανακατεύτηκα. Παρήγγειλα και άλλον ένα καφέ μήπως ηρεμήσει το φυλλοκάρδι μου που έτρεμε.

Και καλά η γυναίκα να μην είχε οργασμούς για κάποιο λόγο, ο μαλάκας όμως ποτέ του δεν κατάλαβε τίποτα?

Εφριξα και ακόμη τρέμω!

Paroles, paroles

Ξεκινάει η μέρα με συννεφιά αρα πολύ κατάλληλη να βγώ για δουλειές διάφορες. Πάω με τα πόδια μία απόσταση 3 χιλιομέτρων. Μ'αρέσει να βλέπω και να αφουγκράζομαι τον κόσμο γύρω μου. Κάθισα και σε ένα καφέ να πιώ τον 3ο εσπρεσσο για σήμερα..και τέντωσα τ’ αυτιά μου. Ο κόσμος μιλάει πολύ, παραπονιέται για την ακρίβεια ενώ πίνει τον 3-4 σούπερ-ντούπερ coffee του που έχει μέσα σιρόπια, κρέμες, φουντούκια, σοκολάτες.., καπνίζει φουγάρο και αναπολεί ότι όπως έχει γίνει η ζωή, θα πρέπει να κόψει και κάτι άλλο απο τα ήδη κομμένα. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, λέει η παλιά ρήση, πώς θα την πετύχουμε όμως τη τελευταία..που όλο υπόσχεται και όλο το σκάζει; Ανοίγω την εφημερίδα μου και κάνω πως διαβάζω. Ορθώνω τ' αυτάκια μου.
Τέσσερα άτομα δίπλα μου μιλάνε. Δύο συνταξιούχοι, μία γυναίκα και ένας δραπέτης του δημοσίου (alias κοπανατζής).
«Η πολιτική που μας σερβίρουν είναι σαν το φιδέ. Είτε του Πασόκ είτε της ΝΔ, ίδια συστατικά έχει. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν θέλουν να στον βάλουν να τον φάς κιόλας και να τους πείς ότι σ’ αρέσει. Γιατί δεν σ’ αρέσει να το τρώς και αυτοί που σου τον επιβάλλουν ποτέ δεν τον τρώνε. Αυτοί τρώνε άλλα, πασαλειμένα με το αίμα μας.» Λέει ο συνταξιούχος

«Ωχ, καϋμένε ξέχασες τη μπουνιά που έφαγες επί Πασόκ τότε που πήγες να διαδηλώσεις? Κακομοιρα γερατειά. Αλλά και κακόμοιρα παιδιά μας που θα φορτώσουν στη πλάτη τους και εμάς.. Ας είναι καλά οι πολιτικοί, όσο μας πιέζουν τόσο φαρδαίνει ο κώλος τους.." Λέει η γυναίκα, μάλλον σύζυγός του

«Να τους κάνεις μήνυση τους αλητήριους που εξαιτίας τους κάηκε το ψυγείο. Θα τα πάρεις τα λεφτά σου του αγίου κάποτε σίγουρα. Αντε τώρα, ξεχυλώσου άλλη μία φορά."

«(Απευθυνόμενος στην σερβιτόρα) Θα φάς καλά κοπέλλα μου όταν βγείς στη σύνταξη. Το ψωμί-ψωμάκι θα πείς, ήδη έτσι το λένε οι συνταξιούχοι. Και για δεύτερη δουλειά, τώρα πιάστην όσο είναι καιρός γιατί άμα γεράσουμε ούτε για τις πουτάνες δεν θα είμαστε. Και εγώ τα απογεύματα σε λογιστικό γραφείο δουλεύω..γιατί τι να μου κάνει η δουλειά των 3,60, δύο παιδιά έχω» λέει ο δημόσιος υπάλληλος

Και στα διπλανά τραπέζια υπήρχε μία κατήφεια, ένα πράγμα, όλοι παρακολουθούσαν τον κόσμο που περνούσε αναλογιζόμενοι τα δικά τους.

Σήμερα συλλαλητήρια, απεργίες, σκουπιδια (σε σακκούλες αλλά και με 2 πόδια), διαδηλώσεις παράπονα. Ολοι λεφτά θέλουμε. Και οι πολιτικοί που εμείς επιλέξαμε δεν μας τα δίνουν.

Γύρισα πίσω. Φτάνοντας είχε κοπεί το ρεύμα. Φορτωμένη ανέβηκα με τις σκάλες. Ολοι φαίνεται να κάνουν την επανάστασή τους.

Αισθάνομαι περιθωριοποιημένη.

123 - The art of eating well

Mου έγινε πρόταση απο τον Jason και την So far να βγώ απο την ελλειψη μπλογκο - ενδιαφέροντος, να πάρω τα ξερά μου και να γράψω κάτι.

Η αλήθεια είναι ότι την προσοχή μου αυτόν τον καιρό την έχουν αποσπάσει άλλα πράγματα, τόσο επαγγελματικά όσο και γενικού ενδιαφέροντος. Ασχολούμαι με τη φωτογραφία τώρα και μαθαίνω να βελτιώνω τις οπτικές μου γωνίες. Επίσης το έχω ρίξει στο διάβασμα σε βαθμό κακουργήματος. Τρία βιβλία διαβάζω συγχρόνως - εδώ να στοιχηθείτε για να με καρπαζώσετε. Το πρώτο βιβλίο το βλέπετε αριστερά, το δεύτερο είναι του Ιουλίου Βέρν, ο Ροβήρος ο κατακτητής, που δεν είχα διαβάσει ποτέ μου αλλά που το βρήκα στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου (και που μου είπε μιά γνωστή "αντε καιρός να μεγαλώσεις-όλο παιδικά αγοράζεις) και το τρίτο είναι comics επιστημονικής φαντασίας. Σας παραθέτω αποσπασμα απο το πρώτο, στα άλλα δεν έφθασα ακόμη στη σελίδα 123.

Το βιβλιο "Secret Ingredients" αναφέρεται στην τέχνη του να τρώς. Είναι μία ανθολογία άρθρων που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στο περιοδικό New Yorker και αφορούν οτιδήποτε έχει να κάνει με το φαγητό αλλά χωρίς βαρετές συνταγές και υποδείξεις. Εχει προσωπικές εμπειρίες δημοσιογράφων που αφού επισκεφθησαν φημισμένα εστιατόρια στη Γαλλία, έφαγαν καλά, πλήρωσαν πολύ λίγα για την ποιότητα που γευτηκαν, έγιναν φίλοι με τον εστιάτορα που θεωρούσε προσωπική του υπόθεση να πλησιάζει τον πελάτη και να τον κάνει φίλο του, έχει εμπειρίες μαγείρων top chefs για το πώς εξελίχθηκε η δουλειά τους μαζί με τα όνειρά τους, περιλαμβάνει οδοιπορικό για κρασιά και ποτά γενικά, έχει όμως και κριτικές για τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μέσω του φαγητού. Ακόμη στη μέση είμαι, τη σελίδα όμως 123 την διάβασα χθές.

Σας την παραθέτω λοιπόν ως έχει

There were always a number of things, like fresh vegetables, that could only be bought at the last minute, however, and Mr. & Mrs. Bishop were responsible for getting those."

Στο συγκεκριμμένο άρθρο, ετοιμάζεται μία παράσταση στο θέατρο Kabuki (στη Χονολουλού) όπου ένα γεύμα παρασκευάζεται πάνω στη σκηνή με το ακροατήριο να παρακολουθεί. Μετά το πέρας της παράστασης, τόσο τα εδέσματα όσο και τα μαγειρικά σκεύη θα αγοράζοντο απο το κοινό. Οπως θα υποψιάζεσθε το γεύμα αυτό ήταν αρκετό για να ταϊσει όλους τους παρευρισκομένους στο θέατρο. Οι ποσότητες π.χ. των υλικών ήταν πελώριες και το άγχος των παρασκευαστών αντίστοιχα μεγάλο. Οι διοργανωτές της παράστασης ήταν το Women'y Board of Presbyterian Hospital of Pacific Medical Center και χορηγοί διάφοροι προμηθευτές μαγειρικών σκευών. Τα κέρδη θα διατίθεντο για το συγκεκριμμένο νοσοκομείο.

Υπέροχη ιστορία ήταν αυτή. Τη διάβασα χθές!

Τίποτα

Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν γίνεται. Κανένα γεγονός, καμμία αναταραχή, απλά βασιλεύει ηρεμία τόση σε βαθμό κακουργήματος. Πώς βαριέμαι! Αφάνταστα.

Και όλοι μου λένε οτι οφείλω να απολαμβάνω τις ήρεμες στιγμές, να τις χαιρετώ, γιατί κάπου σε κάποια στιγμή η φουρτούνα καιροφυλακτεί. Συμφωνώ σε όλα

Ομως βαριέμαι. Βαριέμαι την ηρεμία. Βαρύ το νόσημα ε?

Οι διακοπές ΔΕΗ

Να δείτε που τελικά όλες αυτές οι διακοπές ρεύματος που μας κάνει η ΔΕΗ θα μας ωφελήσουν κιόλας. Θα αρχίσουμε να εκτιμούμε την ηλεκτρική ενέργεια, ιδιαίτερα όταν μας κόβεται στο παραπέντε. Ξεθάψαμε εξαιτίας της και τον γρύλλο που τον είχαμε καταχωνιασμένο.

Λέει η Μ : Θέλω να πάω σουπερμάρκετ να ψωνίσω τρόφιμα

Λέει ο Γρύλλος : Και πώς θα τα ανεβάσεις επάνω αν δεν έχει ασανσέρ?

Μ : Γκρμχψπμσζ! (πέρα απο το ανεξέλγκτο πιάσαμε και το ακατάληπτο).

ΕΤΣΙ αρχίζει η προσαρμογή

να βγώ να σεργιανίσω

νωρίς όμως να γυρίσω

χωρίς πολλά-πολλά

να ανέβω απο τα σκαλιά

τους ορόφους όλους

μονοκοπανιάνα μην φθάσω

επάνω ξεπνεμένη

σέρνοντας και λαχανιασμένη

να είμαι μιά χαρά

να κάνω και

τραλα λα, τρα λα λα.

Αυτό τον μήνα δεν θα πληρώσω

το Γυμναστήριο το ακριβό

αντίθετα θα του κάνω τον καμπόσο

που τρώγοντας μπόλικο φαγητό

θα έχω στυλάκι και ΟΥΑΟΥ ποπό!

Χωρίς να σκίζομαι σε ποδηλασίες

αερόμπικ και γονυκλισίες

αν συνεχίσει τοιουτροπως η ΔΕΗ

θα γίνω μπαλαρίνα

θα με προσλάβει και η Λυρική!

είδες τι καλό μας κάνει η ΔΕΗ?

"Σκυλάδικο, παράς & καφρίλα" μετάφραση

σε "λατέρνα, φτώχια & φιλότιμο". Η νέα γαλάζια μας Ελλάδα που μας μάθαιναν στο Δημοτικό. Χρειάζεται κανείς να βγεί λίγο πιο έξω απο την Αθήνα για να δεί σε τι βαθύ ύπνο μας ρίχνουν οι μεγάλοι, απο τα μικράτα μας. Και όταν ξυπνήσουμε, αν δλδ, μας έρχεται βαρύ το κοκκορέτσι.

Τη Κυριακή πήγαμε με τον Κ μία ημερήσια εκδρομή στο Γραμματικό, στην ανατολική Αττική, ναί, ναί εκεί που θέλουν να πετάξουν τα σκουπίδια..να καταστρέψουν άλλο ένα όμορφο παρθένο μέρος.. ξουράφια τα μυαλά τους.

Οπως και να έχει ξεκινήσαμε χαρωπά και φθάνοντας στον στενό δρόμο της πρώτης φωτογραφίας ήρθαμε σε επαφή με τη διαταραχή. Τη σιωπή και το κελάιδημα των πουλιών τη διέκοψε μουσική στη διαπασών ενός διερχόμενου 4Χ4 που το οδηγούσε μια γυναίκα που έτρεχε με τα 1000 στη μέση του δρόμου.. πως δεν συγκρουστήκαμε μετωπικά, έστριψε ο Κ το τιμόνι όλο δεξιά και γλυτώσαμε.. Και ο διάολος να σε κυνήγαγε κυρά μου, δεν πάνε έτσι Κυριακάτικα!! Πίσσα και πούπουλα βλαμμένη, τσόκαρο, μαλάκω.

Παρκάραμε εκεί κοντά να ηρεμήσουμε, βγάλαμε και φωτογραφίες. Το τοπίο

προσπαθεί να ξαναζωντανέψει παρά τις προσπάθειες των νεοελλήνων για το αντίθετο

Στη φωτογραφία εδώ βλέπετε τις προσπάθειες των κάφρων συμπατριωτών μας να κάψουν και τα τελευταία μας πράσινα βουνά, ενώ απο κάτω η ίδια η φύση μας αναστέλλει τη μαλακία μας. (Κάφροι δεν είναι οι άλλοι, ΟΛΟΙ είμαστε).

Η βόλτα μας συνεχίστηκε πρός το Σέσι, που είναι το θέρετρο του Γραμματικού πρός την Εύβοια, ένα μικρό ψαροχώρι χτισμένο σε ένα όρμο με θάλασσα κρύσταλλο και δένδρα. Ενας ακόμη Παράδεισος που δεν πρόλαβαν να καταστρέψουν. Ακόμη γιατί αμα έρθει η χωματερή...ποιός θα θέλει να πάει στο Σέσι και να περάσει μέσα απο τα σκουπίδια που ο ίδιος παράγει?

Μη τρελλαθούμε κιόλας

Εμείς άπαξ και έχουμε το τζιπάκι, το γκομενάκι, το παραδάκι, τέλος. Τα άλλα έπονται.

Η μετενσάρκωσή μας εξελικτικά έχει λήξει, πιο κάτω δεν πάει..

Εν τούτοις, γυρίσαμε ευχαριστημένοι, με ανανεωμένες της μπαταρίες μας, με μπόλικες φωτογραφικές απεικονίσεις, μές την καλή χαρά.

Α! Και παρόλλη τη γκρίνια μου, μου αρέσει η Ελλάδα.

Πάω να ρουφήξω τ' αυγό μου τώρα. Μετά θα πάρω το χαπάκι της λήθης.

Ελενα Ναθαναήλ μίξερ

Πέθανε η Ελενα Ναθαναήλ και τη μνημονεύαμε χθές το βράδυ με τον Κ. Μετά απο ένα μπουκάλι κρασί που βεβαίως ανοίξαμε στη μνήμη της, ε..ήταν και κάτι σφηνάκια μετά..η κουβέντα μας πήρε άλλο δρόμο.

Μ : Είχε παίξει τη πρώτη ταινία της "Εκείνο το καλοκαίρι" με τον Λάκη Κομνηνο΄

Κ : Δεν ήταν με τον Κομνηνό, τα έχεις μπερδέψει, ο Κομνηνός ήταν στους "Γενναίους του Βορρά"

Μ : εκεί 'ομως δεν ήταν η Ναθαναήλ ήταν η Φόνσου που χόρευε καβάλα σε ένα άλογο

Κ, : ωχού..τι λές μωρέ, ο Κομνηνός έλεγε "φτού χόρευε" και η Φόνσου χόρευε για τον Κομνηνό. Αυτό που θυμάσαι περί αλόγου ήταν η τσόντα που είχε γυρίσει "Το κορίτσι με το άλογο".

Μ,: εγώ ήμουνα νινί όταν γυρίστηκε η τσόντα που λές..μετά όμως στην Αγγλία είχα δεί τη Φόνσου και τον Γκουσγκούνη, χωρίς άλογα και πρασινάλογα

Κ, : ο μπαμπάς σου όμως ΣΙΓΟΥΡΑ είχε δει την ταινία, είχε κάνει παταγο..

Μ, : σιγά μη έβλεπε τράς ο μπαμπάς μου, για μαζέψου..Τον θυμάμαι όμως να σχολιάζει εκείνη την ταινία με τη Ναθαναήλ που έπαιζε το κώλ γκερλ με τον Αντωνόπουλο..Φαντάσου τον Αντωνόπουλο που έτσι κι αλλιώς έμοιαζε με ψόφια μπάμια, να το παίζει γκόμενος με τις ρόμπ ντε σάμπρ και να δέχεται την επίσκεψη call girl στα μπανγκαλόουζ του Αστέρα (πρίν ανακαινισθούν), να προσπαθεί ο σκηνοθέτης να κάνει την ταινία τρέ σεξουάλ, και να λέει ο μπαμπάς μου "το ξυλάγγουρο βάλανε οι ηλίθιοι σαν call girl" φώς φανάρι δεν του άρεσε η Ναθαναήλ προτιμούσε τη Προκοπίου, άντρες τι να πείς μόνο βυζί και μπούτια κυττάνε. Κύτταγα και εγώ την Ελενα και μου πέφτανε οι ασφάλειες, έτσι ήθελα να γίνω όταν μεγάλωνα..

Κ : ευτυχώς που δεν έγινες δηλαδή, σαν σανίδα σιδερώματος θα ήσουνα..

Μ : Αντε απο εδώ έξυπνε. Πιές το σφηνάκι σου..Ελα εδώ να μου πείς πώς η Ελενα είχε παίξει σε εκείνο το φίλμ με κάτι κομιτατζήδες και ο Δ. Σταρένιος ήταν Βούλγαρος πράκτορας ο οποίος μισούσε το Βόγλη γιατί βούταγε ο τελευταίος τη κόρη του που ήταν η Καλογεροπούλου, αλλά του άρεσε να ντύνεται μασκαράς τσοπάνος και να κυνηγάει τις τουρίστριες που γυρνάγανε στις ελληνικές παραλίες, ημίγυμνες είχαν πάρει σβάρνα τα χωριά μη της γαμ..κάποιος και ησυχάσουνε.

Σε αυτό το σημείο ο Κ είχε σηκωθεί επάνω και κύτταγε τη μπουκάλα του κρασιού, τι είχαν βάλει μέσα οι κερατάδες γιατί είχα γίνει ΠΙΤΤΑ και δεν ήξερα τι έλεγα..

Κ : Αντε , το μυαλό σου τα έχει κάνει μαντάρα...πάμε για ύπνο..

Και εγώ να ωρύομαι πώς η Βουγιουκλάκη αφού είχε επιζήσει στα βασανιστήρια σαν υπολοχαγός Νατάσα ο κότσος ήταν στη θέση του, το σούπερ μίνι της εποχής (των 70) στο σωστό μήκος και η ψεύτικη βλεφαρίδα Max factor κάγκελλο. Ενώ ο Καρύδης πάντα έκανε τα φασιστάκια-ναζιστάκια ενώ στην πραγματικότητα και πολύ κούκλος ήταν και λίγο της αριστεράς. Ενώ ο Κομνηνός, φτού.. λέξη δεν έλεγε..μόνο έκανε τον όμορφο..και κυνήγαγε τις τσόντες.

Μίξερ το μυαλουδάκι μου..κρίμα που πέθανε η Ναθαναήλ, αλλά το διασκεδάσαμε. Της κάναμε καλή κηδεία.

Η χοντρή

Μας έχει η κοινωνία γανώσει τα μυαλά για τα κριτήρια ομορφιάς που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να είναι σέξυ, επιθυμητός, ευχάριστος. Οτι δήποτε βγαίνει απο τους κανόνες των ανορεξικών μοντέλων και μοδίστρων, σφαγιάζεται. Δεν είναι όμως έτσι. Οσοι και όσες δεν μπαίνουν στα άδικα καλούπια έχουν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους.

Σήμερα το πρωϊ πήγα σε ένα νοσοκομείο να δω μία φίλη της μαμάς μου (την κα Κ). που είχε κάνει εγχείρηση. Απο τις τελευταίες φίλες της που ζούσαν ακόμη. Οταν ήμουνα μικρή, η κόρη της η Π και εγώ είμασταν πρώτες φίλες και οι μητέρες μας κάναν και εκείνες παρέα. Στην πορεία βέβαια η Π και εγώ χάσαμε την επαφή, εκείνη παντρεύτηκε αμέσως μετά το Γυμνάσιο, εγώ συνέχισα σπουδές..αλλά οι μαμάδες είχαν δέσει.

Μαθαίνοντας οτι εγχειριστηκε πήγα να της κάνω μία επίσκεψη στο νοσοκομείο. Πήρα και την κα Π μαζί που γνώριζε την ασθενή απο τη μητέρα μου. Κάτσανε οι γιαγιάδες μαζί και η Π και εγώ κατεβήκαμε στο σαλόνι να τα πούμε λίγο. Μου είπε τα δικά της, ότι περιποιήται τη μάνα της απο το πρωϊ ως το βράδυ, την αλλάζει, της κάνει παρέα κλπ.

Οταν ξανα ανεβήκαμε επάνω έφριξα. Η κα Κ μιλούσε πολύ άσχημα στη κόρη της μπροστά μας. Χοντρή την ανέβαζε, ζουμπουρλού τη κατέβαζε. Η Π είναι εύσωμη, της αρέσει που είναι έτσι, τρώει τον άμπακο και τη βρίσκει και με τον γκόμενο που τη γουστάρει όπως είναι. Η μάνα της όμως δεν θέλει να τη βλέπει παχιά. Θέλει να την κάνει αδύνατη. Η κατάσταση μεταξύ τους είναι ένας ανελέητος πόλεμος μόνο με μάχες-αψιμαχίες και προσωρινές ειρήνες.

Τα "πώς είσαι έτσι" δίνουν και παίρνουν, μιά ζωή τα ίδια ακούω. Η κόρη βέβαια έφυγε απο το σπίτι νωρίς, απο την εφηβεία της την είχε κάνει..με κάποιον. Μετά παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, όποτε ερχόταν κοντά στη μάνα της τα ίδια, απορούσε κιόλας "πώς είναι δυνατόν έτσι χοντρή που είναι να τη θέλει άντρας"..κλπ, κλπ

Ηλπιζα όμως ότι τώρα που η μάνα έχει μία δύσκολη ασθένεια (έχει καρκίνο-ίσως ζήσει-ίσως όχι) να επέλθει η αποδοχή, η ανακωχή, η ειρήνη σε αυτόν τον άδοξο και ανόητο πόλεμο.

Μπά!!

Η αχαριστία προσωποποιημένη. Να σε περιποιούνται, να σε προσέχουν, να σε αγαπούν και εσύ να τους χτυπάς στο ευαίσθητο σημείο. Του πάχους.

Ω! Τι κόσμος μαμά!.

Πόση ευλογία χωράει

στο καροτσάκι του σουπερμάρκετ; Που ανέμελα στέκεται παρκαρισμένο κάτω απο τις σκάλες της εκκλησίας δεξιά;

Είτε ήταν σήμερα μέρα υπόσχεσης για μεγάλες εκπτώσεις όπου όλοι οι παπάδες θα γέμιζαν τους πιστούς με τόση φώτιση που για να μη λυγίσουν απο το βάρος της θα έφερναν και τα καροτσάκια μαζί τους για την εύκολη μεταφορα, είτε

κάποιος αδαής άφησε το καρότσι μπροστά στο ναό και εξαφανίστηκε.

Και άντε να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του!!

Τα αλλοπρόσαλα

Σήμερα το πρωϊ πηγαίνω στην αγορά για δουλειές. Ενα δώρο να πάρω, κάτι φάρμακα, ταχυδρομείο, λίγα τρόφιμα. Πηγαίνω με τα πόδια, χαρωπά κατηγορίζοντας. Μπαίνω σε ένα κοντινό μου pet shop, του ζητάω κάποιες τροφές, αντί να μου πεί "δεν έχω-δεν τις φέρνω-αλλά να σας τις παραγγείλω αν θέλετε" μου λέει ότι μόλις πρίν 2 λεπτά, μία κυρία πέρασε και του σήκωσε όλο το ράφι, πήρε δλδ 20 κιλά τροφές για διάφορες παθήσεις. Ξέρει ότι ξέρω ότι με κοροϊδεύει και συνεχίζει. Του λέω " να σας τις παραγγείλω τότε, να μου τις φέρετε?" και απαντά "Α, όχι δεν κάνω παραγγελίες, ότι έχουν τα ράφια μου" !!!. Σηκώνομαι και φεύγω. Εχει λεφτά η Ελλάδα, δεν εξηγείται αλλιώς γιατί να διώχνεις τον πελάτη!.

Στή πορεία βλέπω ακόμη ένα πατημένο περιστέρι πάνω στο οδόστρωμα. Δεν κατηγορώ κανέναν και εγώ έχω πατήσει άθελά μου ένα και πολύ το μετάνοιωσα, το περιστέρι βέβαια πέθανε. Με στενοχωρούν αυτά πάρα πολύ, όσο κι αν προσπαθώ δεν αποτραβάω το βλέμμα..πάνω στο σακατεμένο σώμα στέκεται. Για να εμπεδώσω την οδύνη του άδολου που θυσιάστηκε χωρίς αιτία.

Συνεχίζω το δρόμο μου, σε μία εσοχή για πάρκινγκ βλέπω πεταμένο ένα ολόκληρο καρβέλι ψωμί, άθικτο να κείτεται. Του έπεσε του ιδιοκτήτη του και δεν έσκυψε να το πιάσει? Και γιατί δεν έσκυψε να το πιάσει, κοτζάμ φρατζόλα ήταν. Η μνήμη σκαλίζει μέσα μου τότε παλιά που όταν έπεφτε κανένα κομματάκι ψωμί στο πάτωμα, στο παλιό μας σπίτι τότε που ζούσαμε μαζί με τη γιαγιά μου και ήμουνα παιδί, εκείνη έσκυβε, το μαζευε, το σταύρωνε και το έτρωγε. Και όταν τη ρώταγα γιατί το κάνει έλεγε

"δεν πετάμε το φαγί που μας δίνεται, είναι αμαρτία".

Η γιαγιά είχε περάσει πείνα βλέπετε..

Το έκπτωτο καρβέλι με κύτταξε στα μάτια εμβρόντητο.

"Αστα αυτά" σαν να μου είπε "είσαι άλλης εποχής, ξύπνα".

Εφθασα στην αγορά, πήρα το φάρμακο και φεύγοντας μπαίνω σε ένα Γρηγόρη για καφέ. Παλιά πήγαινα συχνότερα, περιόρισα τις επισκέψεις μου απο τότε που αγόρασα εσπρεσσιέρα στο σπίτι. Ο υπάλληλος όμως με θυμόταν, τι κάνετε, πως είσθε μου λέει, καιρό έχουμε να σας δούμε. Οσμίστηκα τον αέρα, μύριζε φρεσκοψημένο φύλλο κρούστας.. για το οποίο τρελλαίνομαι.

"Να σας κεράσουμε κάτι" μου λέει και μου προσφέρει ένα κομμάτι καυτή τυρόπιττα που μόλις ξεφούρνισε..Τον ευχαρίστησα και την πήρα.

Στο δρόμο μόνο το φύλλο έφαγα, η γέμιση δεν με ενδιαφέρει. Τη τάϊσα στα περιστέρια που με είχαν εντοπίσει και μαζευτεί.

Είμαι εξαγοράσιμη, δυστυχώς. Πέφτω κάτω για λίγο τραγανό φύλλο, ένα φρεσκοφτιαγμένο γλυκάκι, μιά γλυκιά κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά. Και μετά θέλω να επανέρχομαι στα μέρη που απέκτησα όμορφες αναμνήσεις. Οπως όλοι μας φαντάζομαι.

Σαν αλεπού με κομμένη ουρά νοιώθω. Που προτιμάει πάντα να ξεπαστρεύει το ίδιο κοτέτσι. Ωσπου να την αντιληφθεί ο αγρότης εννοείται και μετά ή πάει αλλού ή χάνει την ζωή της, γιατί την ουρά την έχασε στο προηγούμενο κοτέτσι..στη πορεία της ωριμότητας.

Οψεις και απόψεις-Αστρος Κυνουρίας

Οψεις και απόψεις είναι η καθημερινότητά μας.

Παράλιον Αστρος Κυνουρίας. Ενα υπέροχο τοπίο που απλόχερα προσφέρεται.

και που ο Δήμος προσφέρει μιά άλλη άποψη για να κρατάμε καθαρά, αυτά που αγαπάμε

πλήθος οι γλάροι, μπαινοβγαίνουν στη πεντακάθαρη θάλασσα τρώγοντας ψαράκια. Σαν τις κότες άφοβοι λιάζονται στη παραλία. μιά παραλία καθαρή έτοιμη να δεχθεί τουρίστες όταν επιτρέψει ο καιρός. Αποψη.
Οψη απο Κιβέρι. Οι ομορφιές της φύσης απλόχερα ζωγραφισμένες στην άμμο. Αγναντεύοντας το πέλαγος, μέσα στο τίποτα, μακριά απο όλα. Αποψη

Eau de vie, απαραίτητο. Απλά διαλέγουμε το χρώμα σύμφωνα με την άποψή μας και τη στιγμή.

Ατάκα και επιτόπου

Σήμερα το πρωϊ ακούω σε μία ουρά, τον εξής διάλογο μεταξύ 2 ανδρών :

"Εμένα άκουγε που ξέρω.

Αν είναι όμορφη, μιά κούκλα όπως λές, γάμισέ τα απο κουζίνα-νοικοκυριό- συμμάζεμα .

Αν όμως θές νοικοκυρά..μη περιμένεις Σκλεναρίκοβα. Τόσο απλό"!

Πώς δεν έπεσα κάτω απο τα γέλια.

Ενα ΜΗ γκρινιάρικο άρθρο!

Σας έχω συνηθίσει όλο να γκρινιάζω, να μουρμουρίζω, να φωνάζω, να παραπονιέμαι, ας είναι η σημερινή εξαιρετέα..Η σημερινή βολτούλα στη παραλία πουρνό-πουρνό.

Ωρα 09.00 και ίσα που ανοίγει το ματάκι του Κυριακάτικου Έλληνα..όλα έξω άσπρα, ένα απαλό χιονάκι 2 πόντων σαν ζάχαρι άχνη. Ωρα να φεύγω για φωτογραφικό σαφάρι.

Ο δρόμος έρημος , μόνο κάποια παιδιά ντυμένα με σκουφιά και γάντια, μάζευαν χιόνι απο τα αυτοκίνητα και το διασκέδαζαν..

καμάρωναν κιόλας στη φωτογράφιση..Μόνο χαμόγελα να βλέπω, κέφια και χαρά! Κατεβαίνω πρός τη θάλασσα. Στο δρόμο δεν υπάρχει ψυχή. Φθάνω στη Λεωφόρο Ποσειδώνος και περπατάω στο οδόστρωμα ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ! Στη μέση σταματάω και τραβάω αυτή τη φωτογραφία. Ούτε τον Αύγουστο δεν είναι η πόλη τόσο έρημη...Μιλάμε για αδειοσύνη! Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω σταθεί στη μέση της Ποσειδώνος για το οτιδήποτε!!! Οι άνθρωποι πήραν γραμμή απο την ΕΜΥ, κρυφτήκανε μη λιώσουν!!! Περνάω απέναντι, στη θάλασσά μου, την αγάπη μου. Μια θάλασσα πλατιά..σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις..

Λίγο χιονάκι στην αμμουδιά, μία γυναίκα με ένα λυκόσκυλο τρέχανε στην αμμο-χιονο-ακτή, μέσα στη χαρά!. Η θάλασσα λίγο κρύα αλλά όχι και μπούζι.. ούτε όμως και για βουτιές. Για τρέξιμο όμως με το ευτυχισμένο ξέφρενο ζωντανό, ιδεώδης!.
Επιστρέφω με την εφημερίδα στο χέρι, ή μάλλον στη σακκούλα..με τόσα ένθετα να μη μου πέσουν..Στο δρόμο συναντώ τριανταφυλλιά..περήφανη να στέκεται, με τη χειμωνιάτική της φορεσιά.

Σκέπασα με νάϋλον τα δικά μου λουλούδια, όσα μπόρεσα. Το απόγευμα άρχισε να ρίχνει πυκνό χιόνι. Για να δούμε πώς θα είναι αύριο. Μήπως κάνω και χιονάνθρωπο?

Και ιδού η Χιονούλα-χιονανθρωπούλα με γαλάζια σπιρτοματάκια και καπελλάκι απο μαϊντανό. Ισά που πρόλαβε να φωτογραφηθεί γιατί έλιωσε.

Καθημερινές διαδρομές

Περπατάω στους δρόμους και κυττάω τα πρόσωπα του κόσμου που βιαστικά περνάει απέναντί μου. Κοινό σημείο. Ενώ οι ηλικίες παίζουν, από τους πολύ νέους μέχρι τους ηλικιωμένους, όλοι έχουν ένα βαρύ και ασήκωτο ύφος, συνοφρυωμένο, κατσούφικο. Πολλά προβλήματα, δύσκολοι οι καιροί, θα μου πείτε, όλοι όμως να έχουν μούτρα? Νέα κορίτσια και να είναι μουρτζούφλικα και μουτρωμένα. Τι κι αν είναι στα μαγαζιά, τι κι αν δοκιμάζουν ρούχα και αξεσουάρ, το πρόσωπό τους δεν φωτίζεται ποτέ. Απορώ, άραγε τα χαμόγελα τα φυλάνε για τους/τις εκλεκτές του κύκλου τους;

Το φοβερώτερο είναι ότι άπαξ και είσαι κατσούφης, όλοι σε αποδέχονται, ενώ άμα είσαι χαμογελαστός όλοι σε κοροϊδεύουν, σε λένε χάχα.

Ο αντίποδας έρχεται απο ένα γκρούπ αλλοδαπών. Τους άδειασε το πούλμαν μπροστά στο Κέντρο Αττικα για να ψωνίσουν πράγματα. Μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, με έντονα χαραγμένες τις ρυτίδες του γέλιου στα πρόσωπά τους. Χαρωπές μορφές ακόμη και όταν κυττούν τα εμπορεύματα. Γελάνε οι ξένοι περισσότερο απο εμάς?

Απίστευτο σπρωξίδι στους δρόμους. Δεν περπατάει ο κόσμος ίσια, πέφτουν πάνω σε άλλους ανθρώπους συνέχεια, όλοι βιαζόμαστε αλλά δεν θα τσαλαπατηθούμε κιόλας για ένα φανάρι! Και δεν φτάνει που πέφτουν πάνω σου, σε βρίζουν και απο πάνω, η συγνώμη δεν υπάρχει, ενω το αει στο διάλο δίνει και παίρνει. Δεν είναι δυνατόν αυτό που βλέπω..σήμερα ξαμολύθηκαν όλοι οι ανισσόροποι?

Με τον ίδιο τρόπο οδηγούμε στο κέντρο της Αθήνας. Πλήρης πανζουρλισμός. Μήπως φοβήθηκαν τον σεισμό και χάσανε τον έλεγχο!!! Μπααα! Οσα μαζέψει ο κώλος μας έχουμε γίνει. Βάλανε κολωνάκια στη Σόλωνος για να μη παρκάρουν στα πεζοδρόμια και τώρα παρκάρουν κανονικά στο δρόμο κόβοντας λωρίδες, πότε τη μιά πότε την άλλη. Ολοι έχουμε γίνει άσοι στα σλάλομς, τα δε λεωφορεία παίρνουν βραβείο.

Αστυνόμευση? Καλά. Γυαλίσου!Μ' αρέσει που φωνάζουν κάποιοι ηλίθιοι για τις κάμερες που παρακολουθούν..τι άραγε? Τους δρόμους πάντως αποκλείεται, τον τρόπο που οδηγούμε που πετάγεται τσούπ το ένα μηχανάκι απο αριστερά (χωρίς φλάς, χωρίς κράνος, με 2 μέτρα γλώσσα και πλατιά μούτζα), τσούπ το άλλο μηχανάκι δεξιά, σφυρίγματα μπρός-πίσω, ξαφνικά μεταφέρθηκα στην Ινδία, η αγελάδα λείπει να μασουλιζει τα χορτάρια του Εθνικού Κήπου. Οι κάμερες μπήκαν και ατόνισαν, όπως όλα τα μέτρα στην Ελλάδα. Αμα ψοφίσει κανένας επώνυμος θα τις ανάψουν (όσες θα δουλεύουν ως τότε).

Πλήρης μπαχαλοποίηση!. Και που να πιάσουνε και οι ζέστες!

Τσάϊ γιασεμί

Διάβασα στον Ελεύθερο τύπο ότι αρρώστησε βαριά η Αρλέτα, μία παλιά τραγουδίστρια, αγαπημένη, με φωνή αηδόνι. Εγκεφαλική αιμορραγία.
Οταν συνέλθει όμως ας της προσφέρουμε ένα φλυτζάνι τσάι γιασεμί, μιά αγκαλιά και την αγάπη μας.




.

Χρειάζεται να τον ξεπεράσεις και αυτό τον σκόπελο Αρλέτα, σημαίνεις πολλά για τη ζωή μου, οι αναμνήσεις μου είναι και με εσένα συνδεδεμένες, περιγραφές μιάς παλιάς εποχής.

Πατησίων, Μαρκορά, Πλ. Παπαδιαμάντη, η νονά μου, σινέ Χαρά, Τσίλερ και μετά Φωκίωνος Νέγρη, σινεμά Ελληνίς, Ράδιο Σίτυ, Ηλέκτρα, Λιλά, Σινέ Μόντ, Αλόη, Ογδοο Γυμνάσιο, Ιθάκης-Σουβλακια, Pizza Paezano, Πλατεία Αγάμων (Αμερικής), Καραπιπέρη, μαθήματα κιθάρας στη Μετσόβου, στη Ψυχάρη με τη Πένυ και τα ντουέτα μας, στον Σβίγγο για φαγητό και Au Revoir.

Cheers Arleta!

Ενα ποίημα

Μου ζήτησε η Lina να γράψω ένα ποίημα, η ψυχή μου όλη μέσα σε στίχους. Είμαι άνθρωπος της δράσης, η στατικότητα, η βολεψούλα και η άφεση αμαρτιών δεν μ' αρέσουν. Προτιμώ να κάνω και να σπάζω τα μούτρα μου συνέχεια απο το να μη κάνω και ν' αναρωτιέμαι τι θα γινόταν άν. Μ' αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα και ν' αφήνομαι να με ξεβράσει όπου θέλει το κύμα. Οταν φθάσω στο οπουδήποτε..θα δούμε τι θα κάνουμε τότε. Εν τω μεταξύ υπάρχει η απόλαυση του ταξειδιού.

Ασ' τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,

ας ορίζει τ' αγέρι, τιμόνι-πανί,

τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,

είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί,

η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα,

ας το φέρειόπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,

γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός,

είτ' ειδύλλιο γελούμενο απλώνετ' η πλάση,

είτ' αντάρτες και μπόρες σου κρεμά ο ουρανός,

μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,

όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξεις.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη κι εσύ το γνωρίζεις;

Έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;

Μη 'που σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;

Δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;

Ότι σ' έχει μαγέψει κι ότι σου 'χει γελάσει,

το 'χεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;'

Ασε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,

ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά τη καρδιά

κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει,

κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά

κι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει

πάντα κάπου κρυφή, μια χαρά τη προσμένει.

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Ενσωμάτωση σε τοπική κοινωνία

Οσο είμαστε τουρίστες που πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη και περνάμε καλά είναι πολύ ωραία. Μερικές φορές όμως τυχαίνει να κολλάμε σε ένα μέρος, είτε μας αρέσει το τοπίο, είτε γιατί έχουμε αναμνήσεις, είτε γιατί είναι κοντά στη πόλη που μένουμε και βολεύει, για 1000 λόγους θα μπορούσε να μας αρέσει ένα μέρος και να το προτιμάμε απο τα άλλα.
Τα προβλήματα αρχίζουν όταν αποφασίσουμε ν'αγοράσουμε κάτι στο μέρος της αρεσκείας μας. Να δηλώσουμε μία μονιμοποίηση στην εξοχή που αγαπάμε. Το ευκολώτερο είναι η αγοραπωλησία το δυσκολώτερο είναι η ενσωμάτωση με τους κατοίκους της περιοχής. Ο ντόπιος ΣΠΑΝΙΑ θέλει να δεί τον τουρίστα μόνιμο κάτοικο της περιοχής του. Προτιμάει να τον αρμέγει σε τακτά διαστήματα, αλλά να μη τον βλέπει, ακούει, ανέχεται. Απαξ και γίνουμε γείτονες, χαλάει η σούπα. Ξαφνικά αποκτάμε γνώμη για τα πάντα που αφορούν το εξοχικό μας/τη γή μας. Αρχίζουμε και ρωτάμε, να ζητάμε, να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Και οι ντόπιοι αρχίζουν να βαρυγκομούν. "Ηρθαν τώρα και οι πρωτευουσιάνοι..να διώξουν τα ήμερα.. "

ΦΑΣΗ Α
Αρχίζει"η κολοκυθιά". Θέλεις να βρείς ένα μάστορη? Ρωτάς το γείτονα..Πρόβλημα..Δεν θέλει να μπερδεύεται στα εσωτερικά σου, αλλά δεν σου λέει και όχι. Σου λέει ότι είναι δύσκολο έως αδύνατο. Δεν υπάρχουν υδραυλικοί, ο κόσμος εδώ δεν έχει τουαλέττες, χέζει στην ύπαιθρο και τα σκεπάζει με ένα φτυαράκι. Εχω έναν γνωστό βέβαια, που δεν είναι εδώ ζεί...(στου διαόλου τη μάνα), να του πώ νάρθει όποτε μπορεί..και θα σου ζητήσει τα μαλλιά της κεφαλής σου, ΑΝ βρεθεί ανταλλακτικό..ΟΠΟΤΕ. Ολα είναι δύσκολα, για να μη πώ αδύνατα. Ο ένας μάστορας χαλάει τη δουλειά του άλλου. Το γεφύρι της Αρτας γίνεται συνώνυμο με το σπίτι σου. Ασε που με το πρώτο σκάψιμο, πέφτεις σχεδόν πάντοτε σε Αρχαία..οπότε την πάτησες.. δεν θα κτίσεις..άρα γλύτωσαν απο σένα.
Αν τα καταφέρεις κάτοχε εξοχικού σε επαρχία, να τα βρείς με τους λογείς μαστοράντζες και να κάνεις και τη δουλειά σου..οι ντοπιοι νευριάζουν πολύ. Τους μπήκες στη μύτη. Ιδιαίτερα αμα τους κουβαλάς την αστυνομία κάθε λίγο επειδή μπάζουν το γάϊδαρο στο κήπο σου "να βοσκήσει"με τα λουλούδια που εσύ πληρώνεις ή κτίζουν μαντρί δίπλα στη κρεββατοκάμαρά σου (βρωμάνε τα πρόβατα).

ΦΑΣΗ Β

Ενα σπίτι αφύλαχτο, κλειστό τον περισσότερο καιρό είναι κράχτης. Δεν οργανώνουν οι ίδιοι τη διάρρηξη, απλά διαδίδουν τι υπέροχο σπίτι έφτιαξες..τι ωραία πράγματα έχεις.. και όταν προκύψει να σου ανοίξουν κλέφτες το σπίτι.. είναι πολύ στενοχωρεμένοι που σε παίρνουν τηλέφωνο και σου λένε ότι μπήκαν κλέφτες και τρεχάτε γιατί σπάσανε, πόρτες, παράθυρα λαμπόγιαλο..κλπ, κλπ... Ηδονίζονται να σου περιγράφουν τα σπασμένα..τα κλεμμένα, τα διαλυμένα..και όταν με το καλό τα καταφέρεις να πάς να δείς τι γίνεται..με τι χαρά σου ξαναπεριγράφουν πώς οι 40 κλέφτες, είπαν "άνοιξε Σουσάμι" και επειδή δεν άνοιγε, σπάσανε τη πόρτα, με ματσούκια, με μπαλτάδες, με δυναμίτη..και δεν αφήσανε αποτυπώματα..πήραν τα απορρυπαντικά και φύγανε. Φυσικά κανένας δεν άκουσε τίποτα..είχαν σιγαστήρα οι μπαλτάδες!
Μετά βέβαια να οι συναγερμοί, να οι φύλακες, οι αστυνομίες..μήπως αρχίσεις και αφήνεις τα κλειδιά σε κανά γείτονα? Το ιδεώδες..γιατί αργά-ή -γρήγορα θα μάθει πότε πηγαίνεις..θα σου προσφέρει υπηρεσίες π.χ. η γυναίκα του να σου καθαρίζει, αυτός να ποτίζει και εν τω μεταξύ πλένει και το αυτοκίνητό του, ή τραβάει το λάστιχο και ποτίζει τον κήπο του με το δικό σου νερό, βουτάει τις ελιές σου, τα πορτοκάλια, τα λεμόνια..τα χόρτα....και τι έγινε..προστασία πουλάει. Και αν πείς και τίποτα...τα πουλιά φάγανε τα πάντα και τσιγγάνοι σύρθηκαν κάτω απο το σύρμα..το έκοψαν κιόλας, να βάλουμε καινούργιο..να μου δώσετε χρήματα να το αγοράσω..1 χιλιόμετρο κοτετσόσυρμα με αξία επίχρυσου (για τα 4 μέτρα πρόσοψη).
Δυστυχώς είσαι και χοντρόπετσος, ηλίθιος και καπού-λαμάκας. Δεν καταλαβαίνεις Χριστό. Σου αρέσει το μέρος και το θέλεις παρά τα προβλήματα. Εδώ θα μείνω...που λέει και το άσμα!

ΦΑΣΗ Γ.
Αφού κάνανε τα πάντα για να πάρεις πόδι, τώρα αρχίζουν να σε τσιγκλάνε με άλλο τρόπο. Ενώ εσύ αγαπάς την ησυχία, το μάτι σου να πλανιέται στο μπλέ (θάλασσα), στο πράσινο (βουνό), στην αχάνεια μακριά απο τις πολυκατοικίες βρε αδελφέ, φροντίζουν να βρωμίζουν τα νερά με λύμματα, τα βουνά με μπάζα και να κτίζουν με τα μανίας παντού, δίπλα σου. Επίσης τον Αύγουστο που θέλεις να πηγαίνεις εκεί διακοπές, σου κόβουν το νερό (όχι γιατί δεν το πλήρωσες, κάνουν οικονομία) , σκάβουν το δρόμο μπροστά σου ώστε να μην περνάς, κτίζουν το βουνό απέναντί σου και έχουν το τριβέλι του κομπρεσέρ απο την ανατολή μέχρι το μεσημέρι, και σου κάνουν ΑΝΟΙΧΤΕΣ πλέον προτάσεις για εξαγορά της γής σου.. Και λέω

Υποτίθεται ότι η Ελλάδα αγαπαει τους επενδυτές, είτε τους ξένους είτε τους ντόπιους. Επειδή είμαι λίγο χαζούλα...πώς δλδ τους αγαπάει? Πώς δείχνει την αγάπη της?

Τι πρέπει να κάνουμε άλλο δλδ με τον γείτονα καράβλαχο, είτε είναι μορφωμένος, είτε αμόρφωτος?

Αει στο διάλο απο εδώ..

Εφορία - Ζητείται γαμπρός

Πάω σήμερα το πρωϊ στην Εφορία να βγάλω μία φορολογική ενημερότητα. Αδύνατον.

"Δεν υπάρχετε πουθενά με αυτό το ΑΦΜ" μου λέει η υπάλληλος, της δείχνω το εκκαθαριστικό μου, "Ορίστε που υπάρχω",

"αα! Αυτό δεν έχει να κάνει, ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΤΜΗΜΑ, πηγαίνετε στο Μητρώο να βγάλετε άκρη"!

Πάω στο Μητρώο. Εκεί ήταν ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ (σε μένα πάντα τυχαίνουν όλα τα ούφο) που έπινε καφέ με το ένα χέρι (με σηκωμένο το μικρό δαχτυλάκι-"τα ζώα μας αργά") και με το άλλο χέρι κάπνιζε. Το τρίτο χέρι πληκτρολογουσε... Του εξηγώ ότι δεν φαίνεται το ΑΦΜ για ενημερότητα..

"Είστε παντρεμένενη" με ρωτάει, "ναί" του λέω "απο το 1992, να και η ταυτότητά μου που το γράφει".

"Εδώ (στο PC) δεν φαίνεσθε ότι είσθε"!!!!!!!!!!!!!!! (ΟΕΟ)

"Μα όταν παντρεύτηκα σας έφερα το πιστοποιητικό γάμου και το κατέθεσα"!!

" Α! πάνε αυτά, ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ"! "Αλλάξαμε συστήματα τα τελευταία 5 χρόνια και τα παλιά πετάχτηκαν, όποιος θέλει πιστοποιητικό θα ξαναγραφτεί!!!!!!!!!!!!!. Δώστε μου τα στοιχεία της ταυτότητάς σας να σας περάσω και ένα αντίγραφο πιστοποιητικού γάμου θέλω απο τον Δήμο, να πάτε να βγάλετε καινούργιο" !!!!!!!!!

Ετσι λοιπόν είμαι ανύπαντρη (Σύμφωνα με το Ελληνικό Δημόσιο).

Μου έφτιαξε η είδησις αυτή, την ημέρα μου ξεύρεται! Αναστήθηκα σαν γυναίκα, μάλιστα έκανα και ντού στα μαγαζιά για νέα φιρφιρίκια! Κομμωτήριο θα πάω σε 1 ώρα.

Το μόνο που μου λείπει είναι ΕΝΑΣ ΓΑΜΠΡΟΣ γιατί μου πάει πολύ ο γάμος..έχει αποδειχθεί άλλωστε τα μάλα!

ΑΓΓΕΛΙΑ

"Ζητείται νέος (έως 40 ετών) με ή χωρίς προηγούμενη εμπειρία (γιαυτό είμαστε εμείς..τι έκανα τόσα χρόνια) για μόνιμη εργασία (γιατί ο γάμος θέλει δουλειά), ωραίο περιβάλλον, αποδοχαί ικανοποιητικές και πολλά έξτρα (γιατί άμα είναι και γαμιστερός..όλο και κάποιο δωράκι-ταξιδάκι). Συστάσεις και φωτο απαραίτητη (ολόσωμη πλήζ με/χωρίς μαγιώ). Αποστολή με fax, e-mail, skype..." Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.

Και ο Κ, τι λέει?

Α! Ναί τον ενημέρωσα πρώτον..να σπεύσει. Ηδη είναι στο Αριστοκρατικό για παραγγελία κούτας σοκολατακίων..μετά θα πάει και για λέλουδα..όχι τίποτα άλλο μη του φάει κανένας πιτσιρικάς τη γκόμενα..

ΔΗΜΟΣΙΟ FOR EVER

Μα που πήγαν όλοι οι άντρες?

Την Παρασκευή που ήμουνα σε μία φιλική συγκέντρωση, έπεσα σε μία γυναικοπαρέα που έλεγαν τον καϋμό τους. Οι άντρες! (κάθε άντρας και καημός?). Ελεγε η μία, πως κάθεται και υπομένει τις τρέλλες ενός ιδιότροπου (ταινία με Μ. Κοντού-Γ. Κωνσταντίνου "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα"), ώσπου να της βάλει στεφάνι και να ησυχάσει απο τη μάνα της που την έχει φάει πιά, έλεγε η άλλη πως χώρισε μετά απο 4ετή σχεση που όμως δεν οδήγησε σε γάμο και τώρα έχουν περάσει 4 μήνες και ψάχνει αντικαταστάτη του με το φανάρι..Απόρησα, πώς δεν βρίσκει δηλαδή, την κύτταξα, ασχημη δεν ήταν, δεν έχει άντρες στη δουλειά, στο γραφείο, στον ευρύτερο κύκλο της, στο Ιντερνέτ, στα πάρτυ, στις παραλίες..σιγά βρε παιδιά τα είδη προς εξαφάνιση!.

Με κύτταξαν καλά-καλά και μετά μου έκαναν ολόκληρη ανάλυση, ότι οι καιροί άλλαξαν στην Νεο-Ελλάντα, οι άντρες καπαρώνονται νωρίς και οι χωρισμένοι γρήγορα ξανα-δεσμεύονται. Αυτοί που μένουν λεύτεροι είναι οι gay και οι φίλοι τους και

- ότι οι άντρες δεν πάνε με αντροπαρέες στα κέντρα όπως παλιά για να κολλήσουν σε διάφορες μοναχικές γυναίκες, απλά κάθονται σπίτι τους και βλέπουν τηλεόραση, ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, playstation ..και μετά κορίτσια τι? πλέξιμο, ράψιμο, βελονάκι, τι να πώ?

Με κύτταξαν αυστηρά..δεν είναι αστείο λέμε.

-οι δυστυχισμένες οι κοπέλλες πάνε μπουλούκι στα μπάρ, μόνες τους πίνουν, μόνες του χορεύουν και μονες τους γυρίζουν πίσω σπίτι αζευγάρωτες!

Ακούστε και αυτό να φρίξετε!
- πάνε πιά οι άντρες εκείνοι που κάθονταν στα καφενεία και κύτταγαν τα πόδια των γυναικών που πέρναγαν, πότε σφυρίζοντες και πότε αμολώντας λογάκια (μανάρα μ'), δεν τους τσιμπάνε πιά στα οπίσθια στα λεωφορεία (άκου επιθυμίες που έχουνε!!!), αντίθετα κάθονται κολλημένοι σε γιγαντοθόνες στα καφέ ή στο Ιντερνέτ χαζεύοντας τα βυζιά της κάποιας εικονικής ή πραγματικής σεξοβόμβας. Τσίτσιδες να βγούνε στο δρόμο πολύ που θα ασχοληθούνε παρά μόνο ίσως για να σχολιάσουν τα ψωμάκια τους!!

- Οι ζευγαρωμένοι άντρες κυττάνε δεξιά και αριστερά, θέλουν εφήμερες ξεπέτες αλλά κανένας τους δεν χωρίζει απο τη συμβία, της τα σέρνουν, τη κερατώνουν αλλά δεν την αφήνουν ΠΟΤΕ. Πάνε χάθηκαν οι άντρες, το ράφι των γυναικών που φτάσανε στα 35+ προβλέπεται ιδιαίτερα σκληρό, φροντίζουν και οι μάνες τους γι' αυτό! με τη μουρμούρα και τις γονυκλησίες για εγγονάκια.

Ετσι λοιπόν οι κυρίες αυτές ψάχνουν...

Κατηχήσεις

Κακά ψυχρά και ανάποδα ξεκινάει η Παρασκευή, ο Κ είναι κάτω με γρίππη και εγώ κάπως καλύτερα απο το αλλεργικό σόκ της Τρίτης, λέω να βγώ να κάνω κάτι δουλειές. Με ειδοποίησε όμως ένας συγκεκριμμένος μάστορας (που είχε έρθει να φτιάξει πράγματα πρίν τα Χριστούγεννα) ότι θα έρθει να αποτελειώσει κάτι που άφησε ατέλειωτο. ΣΥΜΦΟΡΑ μου.
Λίγο πρίν τα Χριστούγεννα ήρθε ένα συνεργείο μαστόρων να κάνουν κάτι δουλειές. Τους έβγαλα καφέ, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπακλαβά. Ο ένας απο αυτούς, ο αρχιμάστορας, αν θέλετε, μου είπε ότι νηστεύει, φάτε μελομακάρονα λοιπόν που δεν έχουν τίποτα.

"Ούτε λάδι δεν τρώω". Τι να του κάνω, ήπιε τον καφέ μαύρο κατράμι. Επιλογή του. Να ήταν μόνο αυτό...Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Μέχρι την ώρα που φύγανε (σε 4 ωρες) με πιπίλαγε συνέχεια για το πόσο σωστό είναι που νηστεύει.

Που πάει στην εκκλησία, που βοηθάει στο Ιερό, που ψέλνει, που βουρτσίζει τα ρασα του παπά, που κάνει δωρεές, που παρακολουθεί τη Κυριακάτικη λειτουργία και το κήρυγμα, που φιλάει τα χέρια του παπά..και πόσο σωστός είναι που νηστεύει,που κρατιέται και δεν τρώει ούτε τυρόπιττα, πόσο καλό κάνει στη ψυχή του, που την προστατεύει απο τη κόλαση, απο τις αμαρτίες, ούτε έρωτα κάνει με τη γυναίκα τους, τη προστατεύει έτσι και εκείνη συνεισφέρει στη σωτηρία της ψυχής της, τα παιδιά του τα έκανε μικρά παπαδοπαίδια, ο μεγάλος κλώτσησε νωρίς, δεν πειράζει τον έβαλε να χτυπάει το ντέφι στη ροκ ορχήστρα του παπά, ο μικρός μοιράζει αντίδωρο..μπλά, μπλά..
Εφευγα και πήγαινα στο άλλο δωμάτιο, να μην ακούω..αλλά ξαναγύριζα να βλέπω πώς πάνε οι εργασίες..εκεί με ξανάπιανε... δεν του έφτανε το ότι εκείνος νήστευε και το πίστευε όοοχι! έπρεπε να το πιστέψω και εγώ.
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ να νηστεύετε, κάνει καλό στον οργανισμό, μεσογειακή δίαιτα (ανάλυση με συνταγές παρακαλώ), να πηγαίνεται σε εκκλησία, να ακούτε τα λόγια των ιερέων..είναι σοφοί άνθρωποι, προστατεύουν απο την αμαρτία και αυτά που λένε ότι είναι κύναιδοι, ψέμματα, οι γονείς τα κάνουν στα παιδιά τους και κατηγορούν άλλους, μπλα, μπλά, μπλά..του είπα ότι δεν είμαι Ορθόδοξη αλλά Προτεστάντης..μήπως τον φρενάρων...καλά..τρίς χειρότερα, άρχισε να μου αναλύει γιατί το Ορθόδοξο δόγμα είναι πιο σωστό απο το Προτεστάντικο και γιατί πρέπει να ξαναβαπτισθώ..για να μη πάω στη Κόλαση..4 ώρες μου έκανε το κεφάλι καζάνι.
Κρυβόμουνα, πήγαινα σ' άλλα δωμάτια. Κάθε τόσα, ελάτε να δείτε και αυτό που σας τοποθετήσαμε, είδατε τι ωραίο, με τη βοήθεια του θεού και των αγίων τα κάναμε, γι 'αυτό και εγώ νηστεύω..φτού και απο την αρχή. Είπα σε μιά φάση, ότι είναι καλή η άποψή του, μήπως αρχίσω και εγώ να νηστεύω..δεν σταμάτησε, πήρε η κουβέντα άλλη τροπη...απο τώρα ν' α αρχίσετε, πετάξτε όλα τα γλυκά στα σκουπίδια (ΑΑΑΑΑΑ), να σας βοηθάω στη προσπάθειά σας αυτή εγώ ο ίδιος (ψιλιάστηκα το κόλλημα εδώ)..άσε, άσε, του λέω δεν θα νηστέψω, το ξανασκέφτηκα.. και γιατί, αφού κάνει καλό..

Οταν φύγανε έρριξα 2 πακέτα αλάτι στη πόρτα..μη ξαναπατήσουν ποτέ. Γιατί ακόμη κι' αν ενδιαφερόμουνα με τα της Εκκλησίας, μετά απο τέτοιο ψάλσιμο..όπου φύγει-φύγει.

Μόλις με πήρε τηλέφωνο..ΩΩΩΩΩΩ! Θέλει να έρθει τη Δευτέρα να βάλει κάτι άλλα πράγματα..Ουαααααααααααααα! Μήπως να φωνάξω το πεθερό μου, να τον βάλει στη θέση του, μήπως αγοράσω ένα αγριόσκυλο, να τον τρομάξει να σκάσει, βοήθεια, βοήθεια..μιά λύση, μιά λύση..

Ιησουϊτες

Πέθανε ο Χριστόδουλος και ξανα-κόλλησε το Πανελλήνιο στις οθόνες. Ζουμερό θέμα η αναχώρηση του Αρχιεπισκόπου, ανεβάζει τα κλίκς, που κοιμόμαστε, τα κλίκς θ ανέβουν κιάλλο ως την Πέμτη την ημέρα της κηδείας. Ηδη βγήκαν τα πρώτα ρεζιλίκια, τα άκουγα στο ΣΚΑΙ σήμερα το πρωϊ..συνέντευξη έδωσε ένας ηλίθιος παπάς και έλεγε πώς θέλουν να είναι ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος... "να ασχολείται με τα της Εκκλησίας περισσότερο και λιγώτερο με τις Δημόσιες Σχέσεις", να μην είναι μπαλκονάτος όπως ο θανών!.

ΕΛΕΟΣ παιδιά! Τουλάχιστον αν έχετε μειωμένη νοημοσύνη, κρατείστε τη για τον εαυτό σας.

Ζεστός είναι ο νεκρός ακόμη, κρύφτε τα μαχαίρια για μετά τη ταφή!.

Δεν μ' αρεσει η υποκρισία, προτιμώ αυτούς που διαφωνούν και εμμένουν στις θέσεις τους περί θρησκείας, πολιτικής, περί παντός επιστητού, παρά τους Ιησουϊτες που έβριζαν πατόκορφα το Χριστόδουλο όταν ήταν γερός και όταν μαθεύτηκε ότι έχει την επάρατο, αναίρεσαν τις θέσεις τους και τις δημοσίευσαν στις Free Press εφημερίδες τους (όντας εκδότες), συγχωροχάρτι πάρε μπάρμπα, μου θυμίζεις τον πατέρα μου που πέθανε απο καρκίνο, μιά χαρά τα λές..! Και έτσι οι αναγνώστες θα μείνουν με την εντύπωση πως πάω με το ρεύμα γιατί να βρίζεις τους νεκρούς..είναι ασέβεια.

Εκεί που φθάσαμε σαν λαός, γιατί πιο κάτω πάτο δεν έχει, ακόμα και νεκρός να είναι ο άλλος, πάντα θα φιλιέται απο Ιούδες. Σταυρωτά κιόλας μαζί με δάκρυ κορόμηλο.

An-Lu

Την An-lu τη ξέρετε? Μερικοί έως πολλοί απο εσάς ίσως ναί, μάλλον ναί θα μου πείτε. Ε! Λοιπόν κάνετε λάθος. ΔΕΝ ΤΗ ΞΕΡΕΤΕ, γιατί αν οι απαντήσεις σας ήταν θετικές θα γνωρίζατε ότι είναι μία συγγραφεύς που έχει ήδη εκδόσει τη δουλειά της!!! Ολη η ιστορία εδώ.

Μου αρέσει πολύ να διαβάζω βιβλία με θέμα την Επιστημονική Φαντασία (Ε.Φ.). Δεν λέω ότι δεν διαβάζω και άλλου τύπου, πάντα όμως όταν είναι να χαλαρώσω, να ξεφύγω, να πάρω δυνάμεις, το αλλόκοτο, το alien, το θρίλλερ, το τρομακτικό μου προσφέρουν αυτή την αλλαγή. Η επιστημονική φαντασία είναι η σανίδα σωτηρίας μου. Πρίν λίγες μέρες άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο, που είναι μία ανθολογία διηγημάτων Ε.Φ. Ελλήνων συγγραφέων. Το ξεκίνησα απο την αρχή, μία ιστορία κάθε βράδυ πρίν κοιμηθώ..ώστε να τη σκέφτομαι τη νύχτα και όλη την επόμενη μέρα. Μετά απο 6 νύχτες έπεσα πάνω στην ιστορία της An-lu και του συντρόφου της του Victor, μια ιστορία απο τις πολύ καλές μέσα στο βιβλίο. Συγκινήθηκα, πρέπει να το παραδεχθώ..γιατί όταν όλοι στη blogoσφαιρα κάνουν αμάν να δημοσιευθούνε και μετά καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια, αναρτίζουν άρθρα για το ότι δημοσιεύθηκαν, προσπαθώντας να πουλήσουν-τραβήξουν οπαδούς..έρχονται κάτι διαμαντάκια ήθους, ΤΑΛΕΝΤΟΥ και ταπεινοσύνης και ΒΑΖΟΥΝ ΓΥΑΛΙΑ! και λέω ευτυχώς που υπάρχουν.

............................

"Τρείς ματιές τ' αλλάζουν όλα" μία Ανθολογία Φανταστικών Διηγημάτων, Εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος, ISBN 978-960-8167-85-8

Σαπουνίζειν

Ο κόσμος καίγεται, οι τηλεοράσεις έχουν πάρει φωτιά, το πανελλήνιο ιδρώνει και καυλ..ι μπροστά στο κάθε νέο σκάνδαλο και εμείς..σαπουνιζόμαστε? Πάω τις προάλλες σε γνωστό σουπερ μάρκετ και πέφτω επάνω σε μάρκα σάπωνος που δεν είχα ματαδεί. Αυτή "Lifebuoy". Επαθα ένα μικρό ψυχικό κλονισμό όταν το είδα γιατί τρελλαίνομαι για σαπουνάκια για τα χέρια, για το μπάνιο, για διακοσμητικά, με σχέδια λουλουδάκια, καρδούλες, αρνάκια, γουρουνακια και τέτοια. Πιάνω στα χέρια μου το νέο σαπούνι, το γυρίζω απο εδώ, το γυρίζω απο εκεί είχε μία έντονη μυρωδιά που κάτι μου θύμιζε..έλα που δεν μπορούσαν αν προσδιορίσω. Κυττάω το πακέτο μία τριμελής οικογένεια ημίγυμνη με τις ρόμπες τους, σφιχταγκαλιασμένοι, χαμογελαστοί όλοι..,κάτι δεν πάει καλά..αλλά βιαζόμουνα να τελειώνω και το πήρα.

Πάω σπίτι, ξεπακετάρω, νάτο πάλι το σαπούνι μπροστά μου! Παρατηρώ καλύτερα το κουτί.."Toilet soap, for family health" και μυρωδιά απολυμαντική! Με ζώνουν τα φίδια, έχει γούστο να πήρα κανένα σαπούνι για κλύσμα και όντας αδαής να το παρουσιάσω στον Κ για φίνο κρεμοσάπουνο να το δεί και να γίνω ρόμπα!. Κυττάω πάρα κάτω..."Made in India". Τα φίδια αρχίζουν και με σφίγγουν, τπτ πύθωνες θα είναι.

Πικρή η πείρα και η ανάμνηση για τα εγγλέζικα σαπούνια που τα έφτιαχναν ειδικά για τους πληθυσμούς της Κοινοπολιτείας.. πήγαινε η κοντυλένια Μις Αχπωσβρωμάει στας Ινδίας και της ερχόταν μία μπόχα, μιά παστουρμαδίλα, μιά ξινίλα που λιποθύμαγε κανονικά, ενώ αν (εσύ μικρέ Κίπλινγκ- the white man's burden-του εκπολιτισμού των αγρίων) τους βάζεις και πλένουν τα ποδάρια τους και τα παπάρια τους με σαπούνι ΑΓΓΛΙΚΟΝ..αν μη τι άλλο και ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΙΚΟΝ γλυτώνεις απο τη χολέρα, τη διάρροια και τη μουρμούρα της μανδάμ!.

Και η μυρωδιά πολύ γνώριμη. Μυρωδιά εξεταστηρίου ιατρού.

Αν είσαι άντρας, διάβασε το παρακάτω, αν είσαι γυναίκα πήδα αυτό το γλαφυρό κείμενο, έρχεται και το αντίστοιχα δικό σου πάραυτα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ , εξεταστήριο ιατρού γαστερντερολόγου όπου αφού σου ψαχούλεψε τα πισινά με το γαντοφορεμένο του για να δεί πώς είναι ο προστάτης σου/το εντερό σου κλπ, κλπ, πλένει το γάντι του απο τα χμμ..σκ.. κλπ, κλπ με αυτό το σαπούνι που έχει αυτή τη μυρωδιά. Που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσεις γιατί ακόμη και αν τη βρίσκεις με τις απο πίσω δουλειές, τη χερούκλα του γιατρού και τα πιθανά αποτελέσματα της εξέτασης, ΟΧΙ.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, εξεταστήριο μαιευτήρα, είσαι έγκυος. Αφού σου ψαχούλεψε τη μήτρα δια της άλλης οδού με το γαντοφορεμένο του για να δεί πώς πάει το έμβρυο..πλένει το γάντι του /χέρι του απο τα χμμ..υγρά κλπ. κλπ, με αυτό το σαπούνι που έχει αυτή τη μυρωδιά. Θα λές αμάν, να γεννήσω, τον βαρέθηκα να με ψάχνει. Η ξαδέλφη μου είχε τόσο άσχημη εμπειρία απο αυτό που δεν έκανε αλλο παιδί!

Δεν πρόλαβα να το πετάξω στα σκουπίδια γιατί ήδη φρόντισε το σκασμένο και έλουσε το σπίτι με τη μυρωδιά του. Ηρθε και ο Κ και σαν αστυνομική σκυλί οσμίστηκε τον αέρα και είπε "Μα τι μαγείρεψες σήμερα ?" και " μήπως πάλι είσαι άρρωστη?" (του ήρθε η φαρμακίλα).

Και δια του λόγου το αληθές πλύναμε και οι δυό τα χέρια μας (δεν τολμήσαμε για τα περαιτέρω-φοβηθήκε μη πέσει) με το συγκεκριμμένο. Ευτυχώς δλδ που δεν είμαστε Αφρικανοί γιατί τα χέρια μας άσπρισαν, σαν να μας είχε φύγει όλο το πετσί.

Και μετά που βγήκαμε απο το ασανσέρ, ρώταγε ο κόσμος τον διαχειριστή γιατί έκανε απολύμανση μέσα στο κρύο. Και αν τρελλάθηκε χειμωνιάτικα.

Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι

....που σε ένα θέατρο κάνουν φασαρία αφού έχει αρχίσει η παράσταση?
....που σιγοψιθυρίζουν
....που χασκογελάνε με τις σαχλαμάρες που λένε ο ένας στο αυτί του άλλου
....που χειρονομούν για να δίνουν έμφαση στα λόγια τους
....που μασάνε τσίκλες με ανοιχτό το στόμα?
....που κουβαλάνε ποτήρια με σαμπάνια μέσα ενώ απαγορεύεται έτσι ώστε να τους κυνηγάνε οι ταξιθέτριες?

Και στο διάλειμμα
....που αγκαλιάζουν το γκόμενό τους που τυχαίνει να είναι του ιδίου φύλλου
και
...που του βάζουν και λίγο χέρι, μπροστά στα μάτια μικρών παιδιών που είναι δίπλα τους?

Και τι λέω εγώ σ' αυτό το παιδί που αναρωτιέται "γιατί του πιάνει το πουλί του αυτός, θεία?"
...........................

Το θέμα δεν είναι η απάντηση που σκαρφίστηκα (που ήταν αστεία και γελάγαμε), είναι γιατί να υπάρχει η έλλειψης σεβασμού.