Τα αλλοπρόσαλα

Σήμερα το πρωϊ πηγαίνω στην αγορά για δουλειές. Ενα δώρο να πάρω, κάτι φάρμακα, ταχυδρομείο, λίγα τρόφιμα. Πηγαίνω με τα πόδια, χαρωπά κατηγορίζοντας. Μπαίνω σε ένα κοντινό μου pet shop, του ζητάω κάποιες τροφές, αντί να μου πεί "δεν έχω-δεν τις φέρνω-αλλά να σας τις παραγγείλω αν θέλετε" μου λέει ότι μόλις πρίν 2 λεπτά, μία κυρία πέρασε και του σήκωσε όλο το ράφι, πήρε δλδ 20 κιλά τροφές για διάφορες παθήσεις. Ξέρει ότι ξέρω ότι με κοροϊδεύει και συνεχίζει. Του λέω " να σας τις παραγγείλω τότε, να μου τις φέρετε?" και απαντά "Α, όχι δεν κάνω παραγγελίες, ότι έχουν τα ράφια μου" !!!. Σηκώνομαι και φεύγω. Εχει λεφτά η Ελλάδα, δεν εξηγείται αλλιώς γιατί να διώχνεις τον πελάτη!.

Στή πορεία βλέπω ακόμη ένα πατημένο περιστέρι πάνω στο οδόστρωμα. Δεν κατηγορώ κανέναν και εγώ έχω πατήσει άθελά μου ένα και πολύ το μετάνοιωσα, το περιστέρι βέβαια πέθανε. Με στενοχωρούν αυτά πάρα πολύ, όσο κι αν προσπαθώ δεν αποτραβάω το βλέμμα..πάνω στο σακατεμένο σώμα στέκεται. Για να εμπεδώσω την οδύνη του άδολου που θυσιάστηκε χωρίς αιτία.

Συνεχίζω το δρόμο μου, σε μία εσοχή για πάρκινγκ βλέπω πεταμένο ένα ολόκληρο καρβέλι ψωμί, άθικτο να κείτεται. Του έπεσε του ιδιοκτήτη του και δεν έσκυψε να το πιάσει? Και γιατί δεν έσκυψε να το πιάσει, κοτζάμ φρατζόλα ήταν. Η μνήμη σκαλίζει μέσα μου τότε παλιά που όταν έπεφτε κανένα κομματάκι ψωμί στο πάτωμα, στο παλιό μας σπίτι τότε που ζούσαμε μαζί με τη γιαγιά μου και ήμουνα παιδί, εκείνη έσκυβε, το μαζευε, το σταύρωνε και το έτρωγε. Και όταν τη ρώταγα γιατί το κάνει έλεγε

"δεν πετάμε το φαγί που μας δίνεται, είναι αμαρτία".

Η γιαγιά είχε περάσει πείνα βλέπετε..

Το έκπτωτο καρβέλι με κύτταξε στα μάτια εμβρόντητο.

"Αστα αυτά" σαν να μου είπε "είσαι άλλης εποχής, ξύπνα".

Εφθασα στην αγορά, πήρα το φάρμακο και φεύγοντας μπαίνω σε ένα Γρηγόρη για καφέ. Παλιά πήγαινα συχνότερα, περιόρισα τις επισκέψεις μου απο τότε που αγόρασα εσπρεσσιέρα στο σπίτι. Ο υπάλληλος όμως με θυμόταν, τι κάνετε, πως είσθε μου λέει, καιρό έχουμε να σας δούμε. Οσμίστηκα τον αέρα, μύριζε φρεσκοψημένο φύλλο κρούστας.. για το οποίο τρελλαίνομαι.

"Να σας κεράσουμε κάτι" μου λέει και μου προσφέρει ένα κομμάτι καυτή τυρόπιττα που μόλις ξεφούρνισε..Τον ευχαρίστησα και την πήρα.

Στο δρόμο μόνο το φύλλο έφαγα, η γέμιση δεν με ενδιαφέρει. Τη τάϊσα στα περιστέρια που με είχαν εντοπίσει και μαζευτεί.

Είμαι εξαγοράσιμη, δυστυχώς. Πέφτω κάτω για λίγο τραγανό φύλλο, ένα φρεσκοφτιαγμένο γλυκάκι, μιά γλυκιά κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά. Και μετά θέλω να επανέρχομαι στα μέρη που απέκτησα όμορφες αναμνήσεις. Οπως όλοι μας φαντάζομαι.

Σαν αλεπού με κομμένη ουρά νοιώθω. Που προτιμάει πάντα να ξεπαστρεύει το ίδιο κοτέτσι. Ωσπου να την αντιληφθεί ο αγρότης εννοείται και μετά ή πάει αλλού ή χάνει την ζωή της, γιατί την ουρά την έχασε στο προηγούμενο κοτέτσι..στη πορεία της ωριμότητας.

Οψεις και απόψεις-Αστρος Κυνουρίας

Οψεις και απόψεις είναι η καθημερινότητά μας.

Παράλιον Αστρος Κυνουρίας. Ενα υπέροχο τοπίο που απλόχερα προσφέρεται.

και που ο Δήμος προσφέρει μιά άλλη άποψη για να κρατάμε καθαρά, αυτά που αγαπάμε

πλήθος οι γλάροι, μπαινοβγαίνουν στη πεντακάθαρη θάλασσα τρώγοντας ψαράκια. Σαν τις κότες άφοβοι λιάζονται στη παραλία. μιά παραλία καθαρή έτοιμη να δεχθεί τουρίστες όταν επιτρέψει ο καιρός. Αποψη.
Οψη απο Κιβέρι. Οι ομορφιές της φύσης απλόχερα ζωγραφισμένες στην άμμο. Αγναντεύοντας το πέλαγος, μέσα στο τίποτα, μακριά απο όλα. Αποψη

Eau de vie, απαραίτητο. Απλά διαλέγουμε το χρώμα σύμφωνα με την άποψή μας και τη στιγμή.

Ατάκα και επιτόπου

Σήμερα το πρωϊ ακούω σε μία ουρά, τον εξής διάλογο μεταξύ 2 ανδρών :

"Εμένα άκουγε που ξέρω.

Αν είναι όμορφη, μιά κούκλα όπως λές, γάμισέ τα απο κουζίνα-νοικοκυριό- συμμάζεμα .

Αν όμως θές νοικοκυρά..μη περιμένεις Σκλεναρίκοβα. Τόσο απλό"!

Πώς δεν έπεσα κάτω απο τα γέλια.

Ενα ΜΗ γκρινιάρικο άρθρο!

Σας έχω συνηθίσει όλο να γκρινιάζω, να μουρμουρίζω, να φωνάζω, να παραπονιέμαι, ας είναι η σημερινή εξαιρετέα..Η σημερινή βολτούλα στη παραλία πουρνό-πουρνό.

Ωρα 09.00 και ίσα που ανοίγει το ματάκι του Κυριακάτικου Έλληνα..όλα έξω άσπρα, ένα απαλό χιονάκι 2 πόντων σαν ζάχαρι άχνη. Ωρα να φεύγω για φωτογραφικό σαφάρι.

Ο δρόμος έρημος , μόνο κάποια παιδιά ντυμένα με σκουφιά και γάντια, μάζευαν χιόνι απο τα αυτοκίνητα και το διασκέδαζαν..

καμάρωναν κιόλας στη φωτογράφιση..Μόνο χαμόγελα να βλέπω, κέφια και χαρά! Κατεβαίνω πρός τη θάλασσα. Στο δρόμο δεν υπάρχει ψυχή. Φθάνω στη Λεωφόρο Ποσειδώνος και περπατάω στο οδόστρωμα ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ! Στη μέση σταματάω και τραβάω αυτή τη φωτογραφία. Ούτε τον Αύγουστο δεν είναι η πόλη τόσο έρημη...Μιλάμε για αδειοσύνη! Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω σταθεί στη μέση της Ποσειδώνος για το οτιδήποτε!!! Οι άνθρωποι πήραν γραμμή απο την ΕΜΥ, κρυφτήκανε μη λιώσουν!!! Περνάω απέναντι, στη θάλασσά μου, την αγάπη μου. Μια θάλασσα πλατιά..σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις..

Λίγο χιονάκι στην αμμουδιά, μία γυναίκα με ένα λυκόσκυλο τρέχανε στην αμμο-χιονο-ακτή, μέσα στη χαρά!. Η θάλασσα λίγο κρύα αλλά όχι και μπούζι.. ούτε όμως και για βουτιές. Για τρέξιμο όμως με το ευτυχισμένο ξέφρενο ζωντανό, ιδεώδης!.
Επιστρέφω με την εφημερίδα στο χέρι, ή μάλλον στη σακκούλα..με τόσα ένθετα να μη μου πέσουν..Στο δρόμο συναντώ τριανταφυλλιά..περήφανη να στέκεται, με τη χειμωνιάτική της φορεσιά.

Σκέπασα με νάϋλον τα δικά μου λουλούδια, όσα μπόρεσα. Το απόγευμα άρχισε να ρίχνει πυκνό χιόνι. Για να δούμε πώς θα είναι αύριο. Μήπως κάνω και χιονάνθρωπο?

Και ιδού η Χιονούλα-χιονανθρωπούλα με γαλάζια σπιρτοματάκια και καπελλάκι απο μαϊντανό. Ισά που πρόλαβε να φωτογραφηθεί γιατί έλιωσε.

Καθημερινές διαδρομές

Περπατάω στους δρόμους και κυττάω τα πρόσωπα του κόσμου που βιαστικά περνάει απέναντί μου. Κοινό σημείο. Ενώ οι ηλικίες παίζουν, από τους πολύ νέους μέχρι τους ηλικιωμένους, όλοι έχουν ένα βαρύ και ασήκωτο ύφος, συνοφρυωμένο, κατσούφικο. Πολλά προβλήματα, δύσκολοι οι καιροί, θα μου πείτε, όλοι όμως να έχουν μούτρα? Νέα κορίτσια και να είναι μουρτζούφλικα και μουτρωμένα. Τι κι αν είναι στα μαγαζιά, τι κι αν δοκιμάζουν ρούχα και αξεσουάρ, το πρόσωπό τους δεν φωτίζεται ποτέ. Απορώ, άραγε τα χαμόγελα τα φυλάνε για τους/τις εκλεκτές του κύκλου τους;

Το φοβερώτερο είναι ότι άπαξ και είσαι κατσούφης, όλοι σε αποδέχονται, ενώ άμα είσαι χαμογελαστός όλοι σε κοροϊδεύουν, σε λένε χάχα.

Ο αντίποδας έρχεται απο ένα γκρούπ αλλοδαπών. Τους άδειασε το πούλμαν μπροστά στο Κέντρο Αττικα για να ψωνίσουν πράγματα. Μεγάλης ηλικίας άνθρωποι, με έντονα χαραγμένες τις ρυτίδες του γέλιου στα πρόσωπά τους. Χαρωπές μορφές ακόμη και όταν κυττούν τα εμπορεύματα. Γελάνε οι ξένοι περισσότερο απο εμάς?

Απίστευτο σπρωξίδι στους δρόμους. Δεν περπατάει ο κόσμος ίσια, πέφτουν πάνω σε άλλους ανθρώπους συνέχεια, όλοι βιαζόμαστε αλλά δεν θα τσαλαπατηθούμε κιόλας για ένα φανάρι! Και δεν φτάνει που πέφτουν πάνω σου, σε βρίζουν και απο πάνω, η συγνώμη δεν υπάρχει, ενω το αει στο διάλο δίνει και παίρνει. Δεν είναι δυνατόν αυτό που βλέπω..σήμερα ξαμολύθηκαν όλοι οι ανισσόροποι?

Με τον ίδιο τρόπο οδηγούμε στο κέντρο της Αθήνας. Πλήρης πανζουρλισμός. Μήπως φοβήθηκαν τον σεισμό και χάσανε τον έλεγχο!!! Μπααα! Οσα μαζέψει ο κώλος μας έχουμε γίνει. Βάλανε κολωνάκια στη Σόλωνος για να μη παρκάρουν στα πεζοδρόμια και τώρα παρκάρουν κανονικά στο δρόμο κόβοντας λωρίδες, πότε τη μιά πότε την άλλη. Ολοι έχουμε γίνει άσοι στα σλάλομς, τα δε λεωφορεία παίρνουν βραβείο.

Αστυνόμευση? Καλά. Γυαλίσου!Μ' αρέσει που φωνάζουν κάποιοι ηλίθιοι για τις κάμερες που παρακολουθούν..τι άραγε? Τους δρόμους πάντως αποκλείεται, τον τρόπο που οδηγούμε που πετάγεται τσούπ το ένα μηχανάκι απο αριστερά (χωρίς φλάς, χωρίς κράνος, με 2 μέτρα γλώσσα και πλατιά μούτζα), τσούπ το άλλο μηχανάκι δεξιά, σφυρίγματα μπρός-πίσω, ξαφνικά μεταφέρθηκα στην Ινδία, η αγελάδα λείπει να μασουλιζει τα χορτάρια του Εθνικού Κήπου. Οι κάμερες μπήκαν και ατόνισαν, όπως όλα τα μέτρα στην Ελλάδα. Αμα ψοφίσει κανένας επώνυμος θα τις ανάψουν (όσες θα δουλεύουν ως τότε).

Πλήρης μπαχαλοποίηση!. Και που να πιάσουνε και οι ζέστες!

Τσάϊ γιασεμί

Διάβασα στον Ελεύθερο τύπο ότι αρρώστησε βαριά η Αρλέτα, μία παλιά τραγουδίστρια, αγαπημένη, με φωνή αηδόνι. Εγκεφαλική αιμορραγία.
Οταν συνέλθει όμως ας της προσφέρουμε ένα φλυτζάνι τσάι γιασεμί, μιά αγκαλιά και την αγάπη μας.




.

Χρειάζεται να τον ξεπεράσεις και αυτό τον σκόπελο Αρλέτα, σημαίνεις πολλά για τη ζωή μου, οι αναμνήσεις μου είναι και με εσένα συνδεδεμένες, περιγραφές μιάς παλιάς εποχής.

Πατησίων, Μαρκορά, Πλ. Παπαδιαμάντη, η νονά μου, σινέ Χαρά, Τσίλερ και μετά Φωκίωνος Νέγρη, σινεμά Ελληνίς, Ράδιο Σίτυ, Ηλέκτρα, Λιλά, Σινέ Μόντ, Αλόη, Ογδοο Γυμνάσιο, Ιθάκης-Σουβλακια, Pizza Paezano, Πλατεία Αγάμων (Αμερικής), Καραπιπέρη, μαθήματα κιθάρας στη Μετσόβου, στη Ψυχάρη με τη Πένυ και τα ντουέτα μας, στον Σβίγγο για φαγητό και Au Revoir.

Cheers Arleta!

Ενα ποίημα

Μου ζήτησε η Lina να γράψω ένα ποίημα, η ψυχή μου όλη μέσα σε στίχους. Είμαι άνθρωπος της δράσης, η στατικότητα, η βολεψούλα και η άφεση αμαρτιών δεν μ' αρέσουν. Προτιμώ να κάνω και να σπάζω τα μούτρα μου συνέχεια απο το να μη κάνω και ν' αναρωτιέμαι τι θα γινόταν άν. Μ' αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα και ν' αφήνομαι να με ξεβράσει όπου θέλει το κύμα. Οταν φθάσω στο οπουδήποτε..θα δούμε τι θα κάνουμε τότε. Εν τω μεταξύ υπάρχει η απόλαυση του ταξειδιού.

Ασ' τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,

ας ορίζει τ' αγέρι, τιμόνι-πανί,

τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,

είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί,

η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα,

ας το φέρειόπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,

γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός,

είτ' ειδύλλιο γελούμενο απλώνετ' η πλάση,

είτ' αντάρτες και μπόρες σου κρεμά ο ουρανός,

μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,

όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξεις.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη κι εσύ το γνωρίζεις;

Έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;

Μη 'που σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;

Δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;

Ότι σ' έχει μαγέψει κι ότι σου 'χει γελάσει,

το 'χεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;'

Ασε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,

ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά τη καρδιά

κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει,

κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά

κι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει

πάντα κάπου κρυφή, μια χαρά τη προσμένει.

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Ενσωμάτωση σε τοπική κοινωνία

Οσο είμαστε τουρίστες που πηγαίνουμε σε διάφορα μέρη και περνάμε καλά είναι πολύ ωραία. Μερικές φορές όμως τυχαίνει να κολλάμε σε ένα μέρος, είτε μας αρέσει το τοπίο, είτε γιατί έχουμε αναμνήσεις, είτε γιατί είναι κοντά στη πόλη που μένουμε και βολεύει, για 1000 λόγους θα μπορούσε να μας αρέσει ένα μέρος και να το προτιμάμε απο τα άλλα.
Τα προβλήματα αρχίζουν όταν αποφασίσουμε ν'αγοράσουμε κάτι στο μέρος της αρεσκείας μας. Να δηλώσουμε μία μονιμοποίηση στην εξοχή που αγαπάμε. Το ευκολώτερο είναι η αγοραπωλησία το δυσκολώτερο είναι η ενσωμάτωση με τους κατοίκους της περιοχής. Ο ντόπιος ΣΠΑΝΙΑ θέλει να δεί τον τουρίστα μόνιμο κάτοικο της περιοχής του. Προτιμάει να τον αρμέγει σε τακτά διαστήματα, αλλά να μη τον βλέπει, ακούει, ανέχεται. Απαξ και γίνουμε γείτονες, χαλάει η σούπα. Ξαφνικά αποκτάμε γνώμη για τα πάντα που αφορούν το εξοχικό μας/τη γή μας. Αρχίζουμε και ρωτάμε, να ζητάμε, να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Και οι ντόπιοι αρχίζουν να βαρυγκομούν. "Ηρθαν τώρα και οι πρωτευουσιάνοι..να διώξουν τα ήμερα.. "

ΦΑΣΗ Α
Αρχίζει"η κολοκυθιά". Θέλεις να βρείς ένα μάστορη? Ρωτάς το γείτονα..Πρόβλημα..Δεν θέλει να μπερδεύεται στα εσωτερικά σου, αλλά δεν σου λέει και όχι. Σου λέει ότι είναι δύσκολο έως αδύνατο. Δεν υπάρχουν υδραυλικοί, ο κόσμος εδώ δεν έχει τουαλέττες, χέζει στην ύπαιθρο και τα σκεπάζει με ένα φτυαράκι. Εχω έναν γνωστό βέβαια, που δεν είναι εδώ ζεί...(στου διαόλου τη μάνα), να του πώ νάρθει όποτε μπορεί..και θα σου ζητήσει τα μαλλιά της κεφαλής σου, ΑΝ βρεθεί ανταλλακτικό..ΟΠΟΤΕ. Ολα είναι δύσκολα, για να μη πώ αδύνατα. Ο ένας μάστορας χαλάει τη δουλειά του άλλου. Το γεφύρι της Αρτας γίνεται συνώνυμο με το σπίτι σου. Ασε που με το πρώτο σκάψιμο, πέφτεις σχεδόν πάντοτε σε Αρχαία..οπότε την πάτησες.. δεν θα κτίσεις..άρα γλύτωσαν απο σένα.
Αν τα καταφέρεις κάτοχε εξοχικού σε επαρχία, να τα βρείς με τους λογείς μαστοράντζες και να κάνεις και τη δουλειά σου..οι ντοπιοι νευριάζουν πολύ. Τους μπήκες στη μύτη. Ιδιαίτερα αμα τους κουβαλάς την αστυνομία κάθε λίγο επειδή μπάζουν το γάϊδαρο στο κήπο σου "να βοσκήσει"με τα λουλούδια που εσύ πληρώνεις ή κτίζουν μαντρί δίπλα στη κρεββατοκάμαρά σου (βρωμάνε τα πρόβατα).

ΦΑΣΗ Β

Ενα σπίτι αφύλαχτο, κλειστό τον περισσότερο καιρό είναι κράχτης. Δεν οργανώνουν οι ίδιοι τη διάρρηξη, απλά διαδίδουν τι υπέροχο σπίτι έφτιαξες..τι ωραία πράγματα έχεις.. και όταν προκύψει να σου ανοίξουν κλέφτες το σπίτι.. είναι πολύ στενοχωρεμένοι που σε παίρνουν τηλέφωνο και σου λένε ότι μπήκαν κλέφτες και τρεχάτε γιατί σπάσανε, πόρτες, παράθυρα λαμπόγιαλο..κλπ, κλπ... Ηδονίζονται να σου περιγράφουν τα σπασμένα..τα κλεμμένα, τα διαλυμένα..και όταν με το καλό τα καταφέρεις να πάς να δείς τι γίνεται..με τι χαρά σου ξαναπεριγράφουν πώς οι 40 κλέφτες, είπαν "άνοιξε Σουσάμι" και επειδή δεν άνοιγε, σπάσανε τη πόρτα, με ματσούκια, με μπαλτάδες, με δυναμίτη..και δεν αφήσανε αποτυπώματα..πήραν τα απορρυπαντικά και φύγανε. Φυσικά κανένας δεν άκουσε τίποτα..είχαν σιγαστήρα οι μπαλτάδες!
Μετά βέβαια να οι συναγερμοί, να οι φύλακες, οι αστυνομίες..μήπως αρχίσεις και αφήνεις τα κλειδιά σε κανά γείτονα? Το ιδεώδες..γιατί αργά-ή -γρήγορα θα μάθει πότε πηγαίνεις..θα σου προσφέρει υπηρεσίες π.χ. η γυναίκα του να σου καθαρίζει, αυτός να ποτίζει και εν τω μεταξύ πλένει και το αυτοκίνητό του, ή τραβάει το λάστιχο και ποτίζει τον κήπο του με το δικό σου νερό, βουτάει τις ελιές σου, τα πορτοκάλια, τα λεμόνια..τα χόρτα....και τι έγινε..προστασία πουλάει. Και αν πείς και τίποτα...τα πουλιά φάγανε τα πάντα και τσιγγάνοι σύρθηκαν κάτω απο το σύρμα..το έκοψαν κιόλας, να βάλουμε καινούργιο..να μου δώσετε χρήματα να το αγοράσω..1 χιλιόμετρο κοτετσόσυρμα με αξία επίχρυσου (για τα 4 μέτρα πρόσοψη).
Δυστυχώς είσαι και χοντρόπετσος, ηλίθιος και καπού-λαμάκας. Δεν καταλαβαίνεις Χριστό. Σου αρέσει το μέρος και το θέλεις παρά τα προβλήματα. Εδώ θα μείνω...που λέει και το άσμα!

ΦΑΣΗ Γ.
Αφού κάνανε τα πάντα για να πάρεις πόδι, τώρα αρχίζουν να σε τσιγκλάνε με άλλο τρόπο. Ενώ εσύ αγαπάς την ησυχία, το μάτι σου να πλανιέται στο μπλέ (θάλασσα), στο πράσινο (βουνό), στην αχάνεια μακριά απο τις πολυκατοικίες βρε αδελφέ, φροντίζουν να βρωμίζουν τα νερά με λύμματα, τα βουνά με μπάζα και να κτίζουν με τα μανίας παντού, δίπλα σου. Επίσης τον Αύγουστο που θέλεις να πηγαίνεις εκεί διακοπές, σου κόβουν το νερό (όχι γιατί δεν το πλήρωσες, κάνουν οικονομία) , σκάβουν το δρόμο μπροστά σου ώστε να μην περνάς, κτίζουν το βουνό απέναντί σου και έχουν το τριβέλι του κομπρεσέρ απο την ανατολή μέχρι το μεσημέρι, και σου κάνουν ΑΝΟΙΧΤΕΣ πλέον προτάσεις για εξαγορά της γής σου.. Και λέω

Υποτίθεται ότι η Ελλάδα αγαπαει τους επενδυτές, είτε τους ξένους είτε τους ντόπιους. Επειδή είμαι λίγο χαζούλα...πώς δλδ τους αγαπάει? Πώς δείχνει την αγάπη της?

Τι πρέπει να κάνουμε άλλο δλδ με τον γείτονα καράβλαχο, είτε είναι μορφωμένος, είτε αμόρφωτος?

Αει στο διάλο απο εδώ..

Εφορία - Ζητείται γαμπρός

Πάω σήμερα το πρωϊ στην Εφορία να βγάλω μία φορολογική ενημερότητα. Αδύνατον.

"Δεν υπάρχετε πουθενά με αυτό το ΑΦΜ" μου λέει η υπάλληλος, της δείχνω το εκκαθαριστικό μου, "Ορίστε που υπάρχω",

"αα! Αυτό δεν έχει να κάνει, ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΤΜΗΜΑ, πηγαίνετε στο Μητρώο να βγάλετε άκρη"!

Πάω στο Μητρώο. Εκεί ήταν ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ (σε μένα πάντα τυχαίνουν όλα τα ούφο) που έπινε καφέ με το ένα χέρι (με σηκωμένο το μικρό δαχτυλάκι-"τα ζώα μας αργά") και με το άλλο χέρι κάπνιζε. Το τρίτο χέρι πληκτρολογουσε... Του εξηγώ ότι δεν φαίνεται το ΑΦΜ για ενημερότητα..

"Είστε παντρεμένενη" με ρωτάει, "ναί" του λέω "απο το 1992, να και η ταυτότητά μου που το γράφει".

"Εδώ (στο PC) δεν φαίνεσθε ότι είσθε"!!!!!!!!!!!!!!! (ΟΕΟ)

"Μα όταν παντρεύτηκα σας έφερα το πιστοποιητικό γάμου και το κατέθεσα"!!

" Α! πάνε αυτά, ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ"! "Αλλάξαμε συστήματα τα τελευταία 5 χρόνια και τα παλιά πετάχτηκαν, όποιος θέλει πιστοποιητικό θα ξαναγραφτεί!!!!!!!!!!!!!. Δώστε μου τα στοιχεία της ταυτότητάς σας να σας περάσω και ένα αντίγραφο πιστοποιητικού γάμου θέλω απο τον Δήμο, να πάτε να βγάλετε καινούργιο" !!!!!!!!!

Ετσι λοιπόν είμαι ανύπαντρη (Σύμφωνα με το Ελληνικό Δημόσιο).

Μου έφτιαξε η είδησις αυτή, την ημέρα μου ξεύρεται! Αναστήθηκα σαν γυναίκα, μάλιστα έκανα και ντού στα μαγαζιά για νέα φιρφιρίκια! Κομμωτήριο θα πάω σε 1 ώρα.

Το μόνο που μου λείπει είναι ΕΝΑΣ ΓΑΜΠΡΟΣ γιατί μου πάει πολύ ο γάμος..έχει αποδειχθεί άλλωστε τα μάλα!

ΑΓΓΕΛΙΑ

"Ζητείται νέος (έως 40 ετών) με ή χωρίς προηγούμενη εμπειρία (γιαυτό είμαστε εμείς..τι έκανα τόσα χρόνια) για μόνιμη εργασία (γιατί ο γάμος θέλει δουλειά), ωραίο περιβάλλον, αποδοχαί ικανοποιητικές και πολλά έξτρα (γιατί άμα είναι και γαμιστερός..όλο και κάποιο δωράκι-ταξιδάκι). Συστάσεις και φωτο απαραίτητη (ολόσωμη πλήζ με/χωρίς μαγιώ). Αποστολή με fax, e-mail, skype..." Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.

Και ο Κ, τι λέει?

Α! Ναί τον ενημέρωσα πρώτον..να σπεύσει. Ηδη είναι στο Αριστοκρατικό για παραγγελία κούτας σοκολατακίων..μετά θα πάει και για λέλουδα..όχι τίποτα άλλο μη του φάει κανένας πιτσιρικάς τη γκόμενα..

ΔΗΜΟΣΙΟ FOR EVER

Μα που πήγαν όλοι οι άντρες?

Την Παρασκευή που ήμουνα σε μία φιλική συγκέντρωση, έπεσα σε μία γυναικοπαρέα που έλεγαν τον καϋμό τους. Οι άντρες! (κάθε άντρας και καημός?). Ελεγε η μία, πως κάθεται και υπομένει τις τρέλλες ενός ιδιότροπου (ταινία με Μ. Κοντού-Γ. Κωνσταντίνου "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα"), ώσπου να της βάλει στεφάνι και να ησυχάσει απο τη μάνα της που την έχει φάει πιά, έλεγε η άλλη πως χώρισε μετά απο 4ετή σχεση που όμως δεν οδήγησε σε γάμο και τώρα έχουν περάσει 4 μήνες και ψάχνει αντικαταστάτη του με το φανάρι..Απόρησα, πώς δεν βρίσκει δηλαδή, την κύτταξα, ασχημη δεν ήταν, δεν έχει άντρες στη δουλειά, στο γραφείο, στον ευρύτερο κύκλο της, στο Ιντερνέτ, στα πάρτυ, στις παραλίες..σιγά βρε παιδιά τα είδη προς εξαφάνιση!.

Με κύτταξαν καλά-καλά και μετά μου έκαναν ολόκληρη ανάλυση, ότι οι καιροί άλλαξαν στην Νεο-Ελλάντα, οι άντρες καπαρώνονται νωρίς και οι χωρισμένοι γρήγορα ξανα-δεσμεύονται. Αυτοί που μένουν λεύτεροι είναι οι gay και οι φίλοι τους και

- ότι οι άντρες δεν πάνε με αντροπαρέες στα κέντρα όπως παλιά για να κολλήσουν σε διάφορες μοναχικές γυναίκες, απλά κάθονται σπίτι τους και βλέπουν τηλεόραση, ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, playstation ..και μετά κορίτσια τι? πλέξιμο, ράψιμο, βελονάκι, τι να πώ?

Με κύτταξαν αυστηρά..δεν είναι αστείο λέμε.

-οι δυστυχισμένες οι κοπέλλες πάνε μπουλούκι στα μπάρ, μόνες τους πίνουν, μόνες του χορεύουν και μονες τους γυρίζουν πίσω σπίτι αζευγάρωτες!

Ακούστε και αυτό να φρίξετε!
- πάνε πιά οι άντρες εκείνοι που κάθονταν στα καφενεία και κύτταγαν τα πόδια των γυναικών που πέρναγαν, πότε σφυρίζοντες και πότε αμολώντας λογάκια (μανάρα μ'), δεν τους τσιμπάνε πιά στα οπίσθια στα λεωφορεία (άκου επιθυμίες που έχουνε!!!), αντίθετα κάθονται κολλημένοι σε γιγαντοθόνες στα καφέ ή στο Ιντερνέτ χαζεύοντας τα βυζιά της κάποιας εικονικής ή πραγματικής σεξοβόμβας. Τσίτσιδες να βγούνε στο δρόμο πολύ που θα ασχοληθούνε παρά μόνο ίσως για να σχολιάσουν τα ψωμάκια τους!!

- Οι ζευγαρωμένοι άντρες κυττάνε δεξιά και αριστερά, θέλουν εφήμερες ξεπέτες αλλά κανένας τους δεν χωρίζει απο τη συμβία, της τα σέρνουν, τη κερατώνουν αλλά δεν την αφήνουν ΠΟΤΕ. Πάνε χάθηκαν οι άντρες, το ράφι των γυναικών που φτάσανε στα 35+ προβλέπεται ιδιαίτερα σκληρό, φροντίζουν και οι μάνες τους γι' αυτό! με τη μουρμούρα και τις γονυκλησίες για εγγονάκια.

Ετσι λοιπόν οι κυρίες αυτές ψάχνουν...

Κατηχήσεις

Κακά ψυχρά και ανάποδα ξεκινάει η Παρασκευή, ο Κ είναι κάτω με γρίππη και εγώ κάπως καλύτερα απο το αλλεργικό σόκ της Τρίτης, λέω να βγώ να κάνω κάτι δουλειές. Με ειδοποίησε όμως ένας συγκεκριμμένος μάστορας (που είχε έρθει να φτιάξει πράγματα πρίν τα Χριστούγεννα) ότι θα έρθει να αποτελειώσει κάτι που άφησε ατέλειωτο. ΣΥΜΦΟΡΑ μου.
Λίγο πρίν τα Χριστούγεννα ήρθε ένα συνεργείο μαστόρων να κάνουν κάτι δουλειές. Τους έβγαλα καφέ, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπακλαβά. Ο ένας απο αυτούς, ο αρχιμάστορας, αν θέλετε, μου είπε ότι νηστεύει, φάτε μελομακάρονα λοιπόν που δεν έχουν τίποτα.

"Ούτε λάδι δεν τρώω". Τι να του κάνω, ήπιε τον καφέ μαύρο κατράμι. Επιλογή του. Να ήταν μόνο αυτό...Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Μέχρι την ώρα που φύγανε (σε 4 ωρες) με πιπίλαγε συνέχεια για το πόσο σωστό είναι που νηστεύει.

Που πάει στην εκκλησία, που βοηθάει στο Ιερό, που ψέλνει, που βουρτσίζει τα ρασα του παπά, που κάνει δωρεές, που παρακολουθεί τη Κυριακάτικη λειτουργία και το κήρυγμα, που φιλάει τα χέρια του παπά..και πόσο σωστός είναι που νηστεύει,που κρατιέται και δεν τρώει ούτε τυρόπιττα, πόσο καλό κάνει στη ψυχή του, που την προστατεύει απο τη κόλαση, απο τις αμαρτίες, ούτε έρωτα κάνει με τη γυναίκα τους, τη προστατεύει έτσι και εκείνη συνεισφέρει στη σωτηρία της ψυχής της, τα παιδιά του τα έκανε μικρά παπαδοπαίδια, ο μεγάλος κλώτσησε νωρίς, δεν πειράζει τον έβαλε να χτυπάει το ντέφι στη ροκ ορχήστρα του παπά, ο μικρός μοιράζει αντίδωρο..μπλά, μπλά..
Εφευγα και πήγαινα στο άλλο δωμάτιο, να μην ακούω..αλλά ξαναγύριζα να βλέπω πώς πάνε οι εργασίες..εκεί με ξανάπιανε... δεν του έφτανε το ότι εκείνος νήστευε και το πίστευε όοοχι! έπρεπε να το πιστέψω και εγώ.
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ να νηστεύετε, κάνει καλό στον οργανισμό, μεσογειακή δίαιτα (ανάλυση με συνταγές παρακαλώ), να πηγαίνεται σε εκκλησία, να ακούτε τα λόγια των ιερέων..είναι σοφοί άνθρωποι, προστατεύουν απο την αμαρτία και αυτά που λένε ότι είναι κύναιδοι, ψέμματα, οι γονείς τα κάνουν στα παιδιά τους και κατηγορούν άλλους, μπλα, μπλά, μπλά..του είπα ότι δεν είμαι Ορθόδοξη αλλά Προτεστάντης..μήπως τον φρενάρων...καλά..τρίς χειρότερα, άρχισε να μου αναλύει γιατί το Ορθόδοξο δόγμα είναι πιο σωστό απο το Προτεστάντικο και γιατί πρέπει να ξαναβαπτισθώ..για να μη πάω στη Κόλαση..4 ώρες μου έκανε το κεφάλι καζάνι.
Κρυβόμουνα, πήγαινα σ' άλλα δωμάτια. Κάθε τόσα, ελάτε να δείτε και αυτό που σας τοποθετήσαμε, είδατε τι ωραίο, με τη βοήθεια του θεού και των αγίων τα κάναμε, γι 'αυτό και εγώ νηστεύω..φτού και απο την αρχή. Είπα σε μιά φάση, ότι είναι καλή η άποψή του, μήπως αρχίσω και εγώ να νηστεύω..δεν σταμάτησε, πήρε η κουβέντα άλλη τροπη...απο τώρα ν' α αρχίσετε, πετάξτε όλα τα γλυκά στα σκουπίδια (ΑΑΑΑΑΑ), να σας βοηθάω στη προσπάθειά σας αυτή εγώ ο ίδιος (ψιλιάστηκα το κόλλημα εδώ)..άσε, άσε, του λέω δεν θα νηστέψω, το ξανασκέφτηκα.. και γιατί, αφού κάνει καλό..

Οταν φύγανε έρριξα 2 πακέτα αλάτι στη πόρτα..μη ξαναπατήσουν ποτέ. Γιατί ακόμη κι' αν ενδιαφερόμουνα με τα της Εκκλησίας, μετά απο τέτοιο ψάλσιμο..όπου φύγει-φύγει.

Μόλις με πήρε τηλέφωνο..ΩΩΩΩΩΩ! Θέλει να έρθει τη Δευτέρα να βάλει κάτι άλλα πράγματα..Ουαααααααααααααα! Μήπως να φωνάξω το πεθερό μου, να τον βάλει στη θέση του, μήπως αγοράσω ένα αγριόσκυλο, να τον τρομάξει να σκάσει, βοήθεια, βοήθεια..μιά λύση, μιά λύση..

Ιησουϊτες

Πέθανε ο Χριστόδουλος και ξανα-κόλλησε το Πανελλήνιο στις οθόνες. Ζουμερό θέμα η αναχώρηση του Αρχιεπισκόπου, ανεβάζει τα κλίκς, που κοιμόμαστε, τα κλίκς θ ανέβουν κιάλλο ως την Πέμτη την ημέρα της κηδείας. Ηδη βγήκαν τα πρώτα ρεζιλίκια, τα άκουγα στο ΣΚΑΙ σήμερα το πρωϊ..συνέντευξη έδωσε ένας ηλίθιος παπάς και έλεγε πώς θέλουν να είναι ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος... "να ασχολείται με τα της Εκκλησίας περισσότερο και λιγώτερο με τις Δημόσιες Σχέσεις", να μην είναι μπαλκονάτος όπως ο θανών!.

ΕΛΕΟΣ παιδιά! Τουλάχιστον αν έχετε μειωμένη νοημοσύνη, κρατείστε τη για τον εαυτό σας.

Ζεστός είναι ο νεκρός ακόμη, κρύφτε τα μαχαίρια για μετά τη ταφή!.

Δεν μ' αρεσει η υποκρισία, προτιμώ αυτούς που διαφωνούν και εμμένουν στις θέσεις τους περί θρησκείας, πολιτικής, περί παντός επιστητού, παρά τους Ιησουϊτες που έβριζαν πατόκορφα το Χριστόδουλο όταν ήταν γερός και όταν μαθεύτηκε ότι έχει την επάρατο, αναίρεσαν τις θέσεις τους και τις δημοσίευσαν στις Free Press εφημερίδες τους (όντας εκδότες), συγχωροχάρτι πάρε μπάρμπα, μου θυμίζεις τον πατέρα μου που πέθανε απο καρκίνο, μιά χαρά τα λές..! Και έτσι οι αναγνώστες θα μείνουν με την εντύπωση πως πάω με το ρεύμα γιατί να βρίζεις τους νεκρούς..είναι ασέβεια.

Εκεί που φθάσαμε σαν λαός, γιατί πιο κάτω πάτο δεν έχει, ακόμα και νεκρός να είναι ο άλλος, πάντα θα φιλιέται απο Ιούδες. Σταυρωτά κιόλας μαζί με δάκρυ κορόμηλο.

An-Lu

Την An-lu τη ξέρετε? Μερικοί έως πολλοί απο εσάς ίσως ναί, μάλλον ναί θα μου πείτε. Ε! Λοιπόν κάνετε λάθος. ΔΕΝ ΤΗ ΞΕΡΕΤΕ, γιατί αν οι απαντήσεις σας ήταν θετικές θα γνωρίζατε ότι είναι μία συγγραφεύς που έχει ήδη εκδόσει τη δουλειά της!!! Ολη η ιστορία εδώ.

Μου αρέσει πολύ να διαβάζω βιβλία με θέμα την Επιστημονική Φαντασία (Ε.Φ.). Δεν λέω ότι δεν διαβάζω και άλλου τύπου, πάντα όμως όταν είναι να χαλαρώσω, να ξεφύγω, να πάρω δυνάμεις, το αλλόκοτο, το alien, το θρίλλερ, το τρομακτικό μου προσφέρουν αυτή την αλλαγή. Η επιστημονική φαντασία είναι η σανίδα σωτηρίας μου. Πρίν λίγες μέρες άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο, που είναι μία ανθολογία διηγημάτων Ε.Φ. Ελλήνων συγγραφέων. Το ξεκίνησα απο την αρχή, μία ιστορία κάθε βράδυ πρίν κοιμηθώ..ώστε να τη σκέφτομαι τη νύχτα και όλη την επόμενη μέρα. Μετά απο 6 νύχτες έπεσα πάνω στην ιστορία της An-lu και του συντρόφου της του Victor, μια ιστορία απο τις πολύ καλές μέσα στο βιβλίο. Συγκινήθηκα, πρέπει να το παραδεχθώ..γιατί όταν όλοι στη blogoσφαιρα κάνουν αμάν να δημοσιευθούνε και μετά καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια, αναρτίζουν άρθρα για το ότι δημοσιεύθηκαν, προσπαθώντας να πουλήσουν-τραβήξουν οπαδούς..έρχονται κάτι διαμαντάκια ήθους, ΤΑΛΕΝΤΟΥ και ταπεινοσύνης και ΒΑΖΟΥΝ ΓΥΑΛΙΑ! και λέω ευτυχώς που υπάρχουν.

............................

"Τρείς ματιές τ' αλλάζουν όλα" μία Ανθολογία Φανταστικών Διηγημάτων, Εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος, ISBN 978-960-8167-85-8

Σαπουνίζειν

Ο κόσμος καίγεται, οι τηλεοράσεις έχουν πάρει φωτιά, το πανελλήνιο ιδρώνει και καυλ..ι μπροστά στο κάθε νέο σκάνδαλο και εμείς..σαπουνιζόμαστε? Πάω τις προάλλες σε γνωστό σουπερ μάρκετ και πέφτω επάνω σε μάρκα σάπωνος που δεν είχα ματαδεί. Αυτή "Lifebuoy". Επαθα ένα μικρό ψυχικό κλονισμό όταν το είδα γιατί τρελλαίνομαι για σαπουνάκια για τα χέρια, για το μπάνιο, για διακοσμητικά, με σχέδια λουλουδάκια, καρδούλες, αρνάκια, γουρουνακια και τέτοια. Πιάνω στα χέρια μου το νέο σαπούνι, το γυρίζω απο εδώ, το γυρίζω απο εκεί είχε μία έντονη μυρωδιά που κάτι μου θύμιζε..έλα που δεν μπορούσαν αν προσδιορίσω. Κυττάω το πακέτο μία τριμελής οικογένεια ημίγυμνη με τις ρόμπες τους, σφιχταγκαλιασμένοι, χαμογελαστοί όλοι..,κάτι δεν πάει καλά..αλλά βιαζόμουνα να τελειώνω και το πήρα.

Πάω σπίτι, ξεπακετάρω, νάτο πάλι το σαπούνι μπροστά μου! Παρατηρώ καλύτερα το κουτί.."Toilet soap, for family health" και μυρωδιά απολυμαντική! Με ζώνουν τα φίδια, έχει γούστο να πήρα κανένα σαπούνι για κλύσμα και όντας αδαής να το παρουσιάσω στον Κ για φίνο κρεμοσάπουνο να το δεί και να γίνω ρόμπα!. Κυττάω πάρα κάτω..."Made in India". Τα φίδια αρχίζουν και με σφίγγουν, τπτ πύθωνες θα είναι.

Πικρή η πείρα και η ανάμνηση για τα εγγλέζικα σαπούνια που τα έφτιαχναν ειδικά για τους πληθυσμούς της Κοινοπολιτείας.. πήγαινε η κοντυλένια Μις Αχπωσβρωμάει στας Ινδίας και της ερχόταν μία μπόχα, μιά παστουρμαδίλα, μιά ξινίλα που λιποθύμαγε κανονικά, ενώ αν (εσύ μικρέ Κίπλινγκ- the white man's burden-του εκπολιτισμού των αγρίων) τους βάζεις και πλένουν τα ποδάρια τους και τα παπάρια τους με σαπούνι ΑΓΓΛΙΚΟΝ..αν μη τι άλλο και ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΙΚΟΝ γλυτώνεις απο τη χολέρα, τη διάρροια και τη μουρμούρα της μανδάμ!.

Και η μυρωδιά πολύ γνώριμη. Μυρωδιά εξεταστηρίου ιατρού.

Αν είσαι άντρας, διάβασε το παρακάτω, αν είσαι γυναίκα πήδα αυτό το γλαφυρό κείμενο, έρχεται και το αντίστοιχα δικό σου πάραυτα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ , εξεταστήριο ιατρού γαστερντερολόγου όπου αφού σου ψαχούλεψε τα πισινά με το γαντοφορεμένο του για να δεί πώς είναι ο προστάτης σου/το εντερό σου κλπ, κλπ, πλένει το γάντι του απο τα χμμ..σκ.. κλπ, κλπ με αυτό το σαπούνι που έχει αυτή τη μυρωδιά. Που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσεις γιατί ακόμη και αν τη βρίσκεις με τις απο πίσω δουλειές, τη χερούκλα του γιατρού και τα πιθανά αποτελέσματα της εξέτασης, ΟΧΙ.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, εξεταστήριο μαιευτήρα, είσαι έγκυος. Αφού σου ψαχούλεψε τη μήτρα δια της άλλης οδού με το γαντοφορεμένο του για να δεί πώς πάει το έμβρυο..πλένει το γάντι του /χέρι του απο τα χμμ..υγρά κλπ. κλπ, με αυτό το σαπούνι που έχει αυτή τη μυρωδιά. Θα λές αμάν, να γεννήσω, τον βαρέθηκα να με ψάχνει. Η ξαδέλφη μου είχε τόσο άσχημη εμπειρία απο αυτό που δεν έκανε αλλο παιδί!

Δεν πρόλαβα να το πετάξω στα σκουπίδια γιατί ήδη φρόντισε το σκασμένο και έλουσε το σπίτι με τη μυρωδιά του. Ηρθε και ο Κ και σαν αστυνομική σκυλί οσμίστηκε τον αέρα και είπε "Μα τι μαγείρεψες σήμερα ?" και " μήπως πάλι είσαι άρρωστη?" (του ήρθε η φαρμακίλα).

Και δια του λόγου το αληθές πλύναμε και οι δυό τα χέρια μας (δεν τολμήσαμε για τα περαιτέρω-φοβηθήκε μη πέσει) με το συγκεκριμμένο. Ευτυχώς δλδ που δεν είμαστε Αφρικανοί γιατί τα χέρια μας άσπρισαν, σαν να μας είχε φύγει όλο το πετσί.

Και μετά που βγήκαμε απο το ασανσέρ, ρώταγε ο κόσμος τον διαχειριστή γιατί έκανε απολύμανση μέσα στο κρύο. Και αν τρελλάθηκε χειμωνιάτικα.

Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι

....που σε ένα θέατρο κάνουν φασαρία αφού έχει αρχίσει η παράσταση?
....που σιγοψιθυρίζουν
....που χασκογελάνε με τις σαχλαμάρες που λένε ο ένας στο αυτί του άλλου
....που χειρονομούν για να δίνουν έμφαση στα λόγια τους
....που μασάνε τσίκλες με ανοιχτό το στόμα?
....που κουβαλάνε ποτήρια με σαμπάνια μέσα ενώ απαγορεύεται έτσι ώστε να τους κυνηγάνε οι ταξιθέτριες?

Και στο διάλειμμα
....που αγκαλιάζουν το γκόμενό τους που τυχαίνει να είναι του ιδίου φύλλου
και
...που του βάζουν και λίγο χέρι, μπροστά στα μάτια μικρών παιδιών που είναι δίπλα τους?

Και τι λέω εγώ σ' αυτό το παιδί που αναρωτιέται "γιατί του πιάνει το πουλί του αυτός, θεία?"
...........................

Το θέμα δεν είναι η απάντηση που σκαρφίστηκα (που ήταν αστεία και γελάγαμε), είναι γιατί να υπάρχει η έλλειψης σεβασμού.

Baroque 'n Roll

Την Παρασκευή το βράδυ πήγαμε με την ανηψιά μου να δούμε μπαλέτο στη Λυρική Σκηνή.

Μπαλέττο σε δύο μέρη, το πρώτο χαμηλών τόνων ένας χαιρετισμός στην ανατολή, αέρινες φιγούρες έσμιγαν και χάνονταν, όλες γύριζαν τον μάγο ντυμένο στα λιλά που συντόνιζε τους χρωματισμούς του ουρανού. Διάλειμμα. Χαλαρά ανασάλεψε το κοινό για 10 λεπτα. Και μετά κεραυνός! Γίναμε όλοι Baroque με πολύ roll.

Βάφτηκε η σκηνή στα χρώματα, χορευτές ντυμένοι σε μόδα μπαρόκ, καβάλλα στα ποδήλατά τους κυνηγούσαν το καρουσέζ. Δεν νομίζω να έχω δεί ωραιότερα κοστούμια που και με έστελναν στο παρελθόν και με προσγείωναν σε ένα εύθυμα συναισθηματικό παρόν. Η χορογραφία πήγαινε αγκαζέ με τη πρωτοτυπία της σύνθεσης, κλασσικά βήματα και γήινα κουνήματα λυγερών απίστευτης χάρης σωμάτων, τα συναισθήματά τους ανοιχτά σαν το ωραιότερο παραμύθι. Εκεί μετάνοιωσα πικρά που δεν είχα μαζί μου ένα ζευγάρι opera glasses για να δώ απο πολύ κοντά τα προσωπάκια των χορευτριών όταν εκδήλωναν, χαρά, αγάπη, νευράκια, απορία, θυμό, κούραση, αποδοχή και των ανδρών που χορεύοντας μας έλεγαν ότι ο απώτερος σκοπός τους έιναι ο έρως, φυσικά!.

Τα κοστούμια ήταν για όλα τα λεφτά. Λάμπανε τα χρώματα, οι περούκες γεμάτες άστρα, μπλέ μαλλιά, μέχρι και τον πύργο του Αϊφελ επάνω τους, τα φορέματα των χορευτριών ανάλαφρα σαν τα μπον-μπόν που είχαν οι τούρτες παλιά, πότε άσπρα με μαύρα, πότε με πορτοκαλιά άστραφταν τα χρώματα με τα συναισθήματα παρέα, πράσινα τα βελούδα των ανδρών με σκούρες τις κηλίδες του ιδρώτα απο τη προσπάθεια για τη μέγιστη απόδοση.

Συναίσθημα

Είχα πολύ αγωνία γιατί πρώτη φορά έβγαινα με τη μικρή μου ανηψιά (8 ετών) και δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω. Τι έπρεπε να κάνω, να τη πιάσω απο το χέρι ή να την αφήσω μόνη της?πείρα μηδέν. Η ίδια η πραγματικότητα μου σβήνει όλες μου τις αγωνίες. Αντίστοιχα και η μικρή ήταν προσεκτική. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη. Τελικά περπατούσε η κάθε μία μόνη της δίπλα-δίπλα και μαζί περνάγαμε τις διασταυρώσεις. Στο θέατρο πήγαμε στο φουαγιέ όπου ήπιαμε κάτι πρίν τη παράσταση, εκεί μου είπε τις αγωνίες της για το μέλλον σαν κοριτσάκι που μεγαλώνει, για το παρόν και το σχολείο της ενώ στα διαλείμματα της παράστασης γέλαγε με τη καρδιά της παρατηρώντας τις εκκεντρικότητες θεατών. Η μικρή κάνει μπαλλέτο και έχει και ταλέντο. Ξεχώρισε αμέσως τη πρίμα μπαλλαρίνα και κόλλησε επάνω στις κινήσεις της όλο ένταση.

Γυρίσαμε με ταξί γιατί ήταν αργά. Δεν μας άφησε στη πόρτα γιατί είμασταν σε διπλή κούρσα. Περπατήσαμε τα λίγα μέτρα ως το σπίτι μας σε έρημο αλλά φωτεινό δρόμο, στη μέση κιόλας, αργά τη νύχτα με το κοριτσάκι να κάνει πιρουέτες τα νέα βήματα που έμαθε..

Η καρδιά μου είναι μέσα στο φώς.

Second life

Καθηλωμένη για μία ακόμη φορά στο κρεββάτι απο φαρυγγίτιδα (δεύτερος γύρος-χωρίς τζατζίκι), έχω χάσει τη φωνή μου (καλό για μερικούς-μερικούς) , χάθηκα. Εμπλεξα σε άλλες σφαίρες, μακριά απο την μπλογκόπολη σε χώρους μαγικούς. Με χρώματα, σχέδια, φώς αλλά και λυκόφως. Δεν είμαι μόνη και εκεί υπάρχουν άνθρωποι που όμως έχουμε ένα κοινό σημείο. Αυτό που μας ενώνει, κυττάμε στα ίσα τις στιγμές του άλλου, την οπτική γωνία αν θέλετε μαζί με το συναίσθημα της στιγμής. Μπορείς να κρυφτείς μέσα απο τις λέξεις, ο φακός όμως πιάνει τη πιο κρυφή σου επιθυμία.

Μ' αρέσει η φωτογραφία πολύ, δεν έχω βέβαια ούτε το μάτι, ούτε την κάμερα, αλλά ούτε και το ταλέντο του Νυκτολούλουδου που με μύησε στο Google earth, που για να λέμε και μερικές αλήθειες έγινε αιτία για αυτή τη φαρυγγίτιδα, γιατί βγήκα στο μπαλκόνι χωρίς ζακέττα την Τετάρτη που έτσουζε για να φωτογραφίσω το λαχανόκηπο..τρομάρα μου, η φιλοδοξία μου με σκοτώνει. Και δεν μαθαίνω και με τίποτα, τα ίδια μονοπάτια τα περνώ, ξανά και ξανά.

Κάθομαι λοιπόν τώρα μέσα και κάνω την καλή, σεργιανώντας στις εικόνες του κόσμου. Το βράδυ πρέπει να είμαι καλά γιατί θα βγω έξω με την ανηψιά μου (8 ετών). Πρώτη φορά θα βγούμε οι δυό μας, together.

Ενας δουλεύει..

....άλλος τα μαζεύει. Ιδού κυρίες και κύριοι

βλέπετε το μέλλον των Ελλήνων. Ο μετανάστης δουλεύει και ο Ελλην αφεντικός παρακολουθεί, κάνει τσιγάρο, ξύνεται, θαυμάζει τη θέα, τη μπουγάδα του απέναντι, σκέφτεται, εμπεδώνει, γενικά υπάρχει.

Θα μου πείτε τώρα πώς θα μάθει ο παραγιός μέχρι να γίνει και αυτός αφεντικός? Εδώ έχετε ένα point. Κάπως πρέπει να μάθει, αν δεν πειραματισθεί, πώς θα βελτιωθεί?

Τα ίδια κάνουν και στα χειρουργεία. Ο αρχι-χειρουργός κάνει την κυρίως εγχείρηση και τα τσεπώνει και οι βοηθοί πειραματίζονται με τα ράμματα, τις κλωστές και τις τομές...Και μετά λέμε "μα πως τον έρραψε τόσο άτσαλα ο γιατρός" πιστεύοντας ότι τη στραβή σταυροβελονιά τη έκανε ο ίδιος, νο ήταν ο παραγιός που δεν πήγε ποτέ Παν-σίκ και ώσπου να μάθει να αλφαδιάζει τα ράμματα, εσύ βγαίνεις σαν στραβοχυμένος λουκουμάς!..

Ξανακυττάξτε τη φωτογραφία. Μην ακούω γκρίνιες! Αυτή είναι η Ελλάδα. Δεχτείτε το και πάμε γι' αλλα. .

ΥΓ. Φεύγοντας ο Ελλην αφεντικός απλά έπλυνε τα χέρια του. Ο παραγιός όμως άλλαξε ρούχα, χτενίστηκε, φόρεσε το δερμάτινό του, πλύθηκε, με χαιρέτησε δια χειραψίας και απήλθε.

Εμπεδώστε το!.

Γείτονεςςςςςςςςςςς!

Νιαί! Σκάσανε μύτη!. Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ ότι εδώ που ήρθαμε είναι όλοι τύπος και υπογραμμός, gentlemen with blondes, δεν έχει στραβάδια, δεν έχει καψούρες, δεν έχει άσματα..Πρέπει να τα χάσεις για να τα λιγουρευτείς!. ΟΜΩΣ κάτι έχει και εδώ. Μετα πόνου ψυχής σας καταθέτω το περιστατικό

Είσαι μιάς κάποιας ηλικίας ζευγάρι και κάνεις γιορτή σπίτι σου. Οι καλεσμένοι σου είναι μάλλον συνομήλικοί σου όχι όμως και τελείως γκα-γκά γιατί οδηγούν αυτοκίνητο. Η περιοχή δεν φημίζεται για τους απίθανους ελεύθερους χώρους στάθμευσης..σαν τις σαρδέλλες είμαστε όλοι. Θέλοντας να εξυπηρετήσεις, ζητάς προκαταβολικά την άδεια απο συγκατοικους στη πολυκατοικία να επιτρέψουν στα αυτοκίνητα φίλων σου να τα βάλουν στη πυλωτή. Αν κλείνουν κάποιον σου χτυπάει τη πόρτα, και διευθετείται το θέμα. Τη γιορτή την κάνουν τα πεθερικά μου. Μια χαρά ως εδώ..Χμμ! Υπάρχει άτομο στη πολυκατοικία που

Είναι νεαρά μητέρα

με δύο παιδιά

μαγειρεύει πολύ καλά

με κύριο συστατικό

τα αυγά.

Επίσης έχει νεύρα πολλά

και δεν γουστάρει

τα πεθερικά

που την αγαπούσαν τρελλά

όταν ήτανε μικρά.

Η κυρία αυτή (που είναι ανηψιά των πεθερικών μου) θέλει να βγάλει το αυτοκίνητό της απο το πάρκινγκ, αλλά δυσκολεύεται γιατί έχει παρκάρει παπούς κοντά της. Δεν πάει στη πεθερά μου να ζητήσει να μετακινήσουν το αμάξι του επισκέπτη που την κλείνει...οοοοχι!. Πάει στο σπίτι της και ανοίγει το ψυγείο. Παίρνει ένα πακέτο με ωμά αυγά και κατεβαίνει κάτω. Θυμωμένα σπαζει αυγά στο παρμπρίτζ του αυτοκινήτου που την ενοχλεί, και φεύγει!. Τα αυγά παγώνουν και γίνονται...πέτσα. Αργά το βράδυ πάει να φύγει ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και δεν μπορεί, δεν βλέπει τίποτα.

Τα πεθερικά έξαλλα για το ρεζιλίκι αρχίζουν να βράζουν νερά να προσπαθούν μέσα στη νύχτα να βγάλουν τα κολλημένα. Τελικά ο επισκέπτης φεύγει.

Τα σκατά και οι φελλοί αργά ή γρήγορα επιπλέουν.

Οταν έλαμψε η αλήθεια, η ανηψιά δεν ζήτησε συγνώμη, τους την είπε κιόλας ότι το έκανε για τιμωρία!. Γιατί ο χώρος ήταν ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ και δεν μπορεί ο καθένας ΝΑ ΠΑΤΑΕΙ ΤΑ ΔΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ.

Κάνω πολύ καλά που κρατάω τις αποστάσεις μου. Εδώ είναι άλλα φρούτα!

Σκαλοπάτια

Μου κάνανε πρόσκληση να γράψω για τα 8 πράγματα που με επηρέασαν το 2007 που πέρασε. Εκεί που έλεγα ότι θα τη γλυτώσω, φρέσκο-φρέσκο ήρθε το Σουρωτήρι απο τη Πράγα, άνοιξε ως καθηγητής τα κιτάπια του "για να δούμε ποιά μου γλύτωσε και δεν την εξέτασα στα μαθηματικά...α! η Μ" Πρώτη ημέρα στα θρανία σήμερα.. ΜΠΑΜ! Δεν αρνιέσαι εύκολα σε κοτζάμ καθηγητή, ωραίο παιδί.. γλυψ, γλύψ μη μας βάλει και μιά μονάδα παραπάνω γιατί στις διακοπές δεν άνοιξα βιβλίο..τι να λέμε τώρα.

1) Η προηγούμενη χρονιά σημαδεύτηκε απο τη μετακόμιση που κάναμε. Στο παλιό σπίτι μπήκαμε νιόπαντροι, μείναμε 15 χρόνια εκεί. Δέθηκα με τους τοίχους, με τις μυρωδιές, με τους μικρούς χώρους, με τα κοπάδια των αδέσποτων ζώων που τάιζα και με τους γείτονες. Αυτοί οι τελευταίοι ήταν πηγή απίθανου γέλιου απο τότε που εμφανίσθηκαν το 2006 έως ότου φύγαμε εμείς το 2007. Αλλά και το νέο σπίτι έχει και τα αντίστοιχα μπιζουδάκια.

2) Η μετακόμιση πήγε περίφημα, δεν λέω, αυτό που πήγε χάλια ήταν η μέση μου που για πρώτη φορά μου έδειξε τα δόντια της. Σφάχτες απίθανοι. Και όλα αυτά για ένα βαράκι/κουτάκι 10 κιλών. Εγινα καλά μετά απο μαγνητικές και θεραπείες..όμως μου κόστισε. Γιατί εξαιτίας της
3) σταμάτησα να πηγαίνω στο Γυμναστήριο. Δεν είχε νόημα μετά και κατά τη διάρκεια της μετακόμισης. Κάθε μέρα έκανα 5-6 χιλιόμετρα κουβαλώντας πράγματα. Εχασα απίθανο βάρος εφαρμόζοντας μία δική μου δίαιτα εδώ..και ποτέ δεν ξαναπήρα κιλά, αντίθετα στένεψα όλα μου τα ρούχα.

4) Ο θάνατος του φίλου μας του Ιρλανδού, που ήταν πατέρας 2 παιδιών με συνεκλόνισε. Πίστευα ότι άνθρωποι σαν και εκείνον, νέοι, με κέφι για ζωή, με καλωσύνη και όρεξη και αγάπη για τους άλλους ζούν για πάντα, ξέχασα φαίνεται τη παροιμία ότι "οι καλοί πεθαίνουν νέοι". Μου λείπει πολύ. Το γεγονός ότι η χήρα του δεν αντέδρασε όπως το περίμενα αλλά μας έσπρωξε έξω απο τη ζωή της, πόνεσε αντίστοιχα πολύ.

5) Μετακόμιση σε δικό μας σπίτι. Οι μαστόροι να μπανοβγαίνουν, ένα να φτιάχνουν 2 να χαλάνε. Να γίνεται της τρελλής. Τον Αύγουστο είχαμε ησυχία και μετά ώς τα Χριστούγεννα..χαμός. Μαθαίνεις πράγματα βλέποντας τον κόσμο να δουλεύει, να μας δουλεύει, να υπόσχεται και να αθετεί, να στήνει, να μας τη λέει και απο πάνω. Κατ' άλλα η Ελλάδα λιμοκτονεί.

6) Εφαγα μεγάλη χυλόπιττα σχετικά με τις προσδοκίες μου. Πίστευα ότι η κα Π επειδή είναι αδελφή της μητέρας μου θα ήταν αντίστοιχα στοργική απέναντί μου. Αισθανόμουνα μεγάλο κενό χωρίς τη μητέρα μου (πέθανε το 2001) και ήλπιζα μήπως το καλύψω. Απατήθηκα. Η κα Π δεν ενδιαφέρεται για μένα, το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να περνάει εκείνη καλά με οποιοδήποτε κόστος. Για εκείνη μιά μονάδα είμαι που της προσφέρει.

7) Συγκατοίκηση στην ίδια πολυκατοικία με τα πεθερικά. Τα φοβάμαι λίγο έως πολύ γιατί τα έχω δεί να ανακατεύονται στις ζωές των άλλων. Της συνυφάδας μου, του αδελφού του Κ και των ανηψιών μου. Ενας αέναος αγώνας εξουσίας. Για τα πεθερικά η κατάκτηση της εξουσίας σημαίνει περισσότερο κέφι για ζωή, "εχουμε με κάτι να ασχολούμαστε" για τους εξουσιαζόμενους είναι πέτρα στο λαιμό τους, πίκρα και κυρίως οργή. Δεν μ'αρέσει αυτό που βλέπω και κρατάω τις αποστάσεις μου.

8) Πέταξα το κόσκινο και βγήκα έξω με μερικούς bloggers, κυρίως γυναίκες. Και παρόλλες τις προφυλάξεις μου, ήταν πάρα πολύ ωραία. Απίθανα, ασυναγώνιστα, χαλαρά με άπειρα γέλια και γλυκιές στιγμές. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό ίσως περισσότερο απο το σουβλάκι με γύρο. Οποτε μου δίνεται η ευκαιρία..το επαναλαμβάνω.

Αυτάααα! Να το ξέρετε οτι δεν θα έγραφα τίποτα αν δεν μου το ζήταγαν..ποτέ δεν μετανοιώνω για τα λάθη που κάνω. Με μία γόμα τα σβήνω όλα και πάω για τα επόμενα.

Μήπως θα ήθελαν οι So far, John Boys, Katerina ante portas, patsiouri, nyctolouloudo και Snikolas να γράψουν κάτι για πέρυσι?