Memories

Σήμερα πέταξα τις αναμνήσεις μου. Αυτές που ήταν καταχωνιασμένες σε ένα παλιό μεταλλικό μπαούλο. Το 2001, τότε που πέθανε η μαμά μου, ξεκαθαρισα το παλιό μπαούλο, πέταξα πολλά τότε, άφησα μερικά. Εκτοτε, πέταγα πράγματα..πού και πού. Σήμερα όμως έγινε το τέλος εποχής. Ανοιξα το μπαούλο και το είδα άδειο.

Αισθάνθηκα ένα κενό, σα να έφυγαν οι παλιοί φίλοι και οι στιγμές που αποτύπωνα σχολαστικά στα ημερολόγιά μου (έγραφα ημερολόγιο απο το Δημοτικό, έως την εμφάνιση του PC), γεγονότα, ονόματα, φίλοι, ταξίδια.. να χάθηκαν για πάντα. Ενα τσίμπημα τύψεων ένοιωσα. Μήπως έσφαλλα και να τα κράταγα ακόμη λίγο..όμως όλα αυτά τα χρόνια όλο και τα κράταγα ..και τώρα πιά δεν με ενδιαφέρει τι υπήρχε εκεί κρυμμένο. Ο, τι και ήταν θα ήταν ασήμαντο, γιατί αν ήταν σημαντικό θα το είχα ήδη μεταφέρει στο σπίτι μου, στη σημερινή μου ζωή.

Πρίν λίγες μέρες έδωσα οδηγίες και τα πετάξανε όλα. Δεν ήμουνα παρούσα γιατί φοβήθηκα μη το αναβάλλω πάλι επ' αόριστον όπως το είχα κάνει τόσες φορές παλιά.

Περίμενα να στενοχωρηθώ, όμως νοιώθω ανάλαφρη. Σα να έφυγαν τα βάρη εκείνα των υποχρεωτικών αναμνήσεων. Δεν αισθάνομαι καμμία υποχρέωση να έχω αποδείξεις οτι έχω ζήσει, ότι πήγα εδώ-εκεί, γνώρισα αυτούς κ αυτές, σπουδασα αυτά κ εκείνα, δούλεψα και απέκτησα εμπειρίες και γνώσεις.

Ελευθερώθηκα.

Ρίγος

Παραλίγο σήμερα να γίνω θύμα ληστείας.
Tο πρωϊ παρόλλες τις απεργειακές κινητοποιήσεις χρειάστηκε να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας να παραλάβω κάτι δέματα. Πήγα νωρίς το πρωϊ και κατά τις 11.30, φορτωμένη 3 σακκούλες κατευθύνθηκα πρός τη κοντινώτερη στάση Μετρό, μέσω οδού Αθηνάς. Το λάθος μου ήταν που σταμάτησα σε ένα περίπτερο, να πάρω ένα μπουκαλάκι νερό, βγάζοντας το πορτοφόλι μου για να δώσω το 0.50 σεντς. Εκεί πρέπει να με σταμπάρισαν. Προχώρησα στην οδό Αθηνάς ψαχνοντας να βρώ ταξί, γιατί ήταν βαριά τα πράγματα..και με την άκρη του ματιού μου είδα 2 ακαθόριστους άνδρες με άσπρα πουκάμισα να με πλευρίζουν, σα να με έβαζαν ανάμεσά τους..και με κοντοζύγωναν.
Εστριψα σε ένα δρόμο, έστριψαν και αυτοί. Μπήκα μέσα στη Βαρβάκειο, μπήκανε και εκείνοι..ξαναβγήκα στην Αθηνάς.. στάθηκα κοντά σε άλλη μία κυρία που περίμενε να περάσει κανένα ταξι..αυτοί ήρθαν πιο κοντά μου..κατάλαβα ότι έγινα μέρα μεσημέρι στόχος..τότε έδωσα ένα σάλτο, πέρασα μέσα απο τα αυτοκίνητα και πετάχτηκα στο απέναντι πεζοδρόμιο δ'ιπλα σε έναν τροχονόμο, απο τον οποίο ζήτησα πληροφορίες για τις διαδηλώσεις, τάχα.. Αυτοί δεν πέρασαν απέναντι, ευτυχώς..όμως τότε άκουσα μία κραυγή.."βοήθεια, τη τσάντα μου"..η κυρία που στεκόταν απέναντι δίπλα μου να ωρύεται..και αυτοί οι δυό..καπνός..
Το είπα στο τροχονόμο και μου είπε ότι τώρα με τις διαδηλώσεις τα κλεφτρόνια έχουν αποθρασυνθεί, ούτε που το καταλαβαίνει κανείς για πότε πετάει , το πορτοφόλι, ο χαρτοφύλακας, το κινητό, η τσάντα και άμα αντισταθείς..σε χαρακώνουν.
Αγριεύτηκα. Πρώτη φορά μου συνέβαινε τέτοιο πράγμα. Τόσα χρόνια που ζούσα στο εξωτερικό και κυκλοφορούσα τα βράδυα, ποτέ δεν τρόμαξα τόσο όσο σήμερα. Και τότε υπήρχε εγκληματικότητα, υπήρχαν skinheads υπήρχαν ομάδες που αλληλο-σφαζόντουσαν, υπήρχαν πρεζόνια που σερνόντουσαν..ποτέ δεν αισθάνθηκα απειλημένη καταμεσήμερο σε ένα τόσο πολυσύχναστο δρόμο να με πλευρίζουν έτσι με σχέδιο, δύο μελαψοί σαν Ινδιάνοι, ειλικρινά με έπιασε ρίγος..

Εφυγα απο τη περιοχή άρον-άρον, έκοψα δρόμους και δρομάκια και βρέθηκα Σταδίου..μαζί με τους διαδηλωτές..χώθηκα σε ένα καφέ..να πιώ κάτι, τρέμανε τα πόδια μου..

Και τώρα που είμαι σπίτι μου, ακόμη τρέμω..γιατί δεν είναι που θα μου έπαιρναν τόσο τη τσάντα..είναι που έγινα στόχος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Το καζάνι

Ζώ σε ένα καζάνι. Ενα παραδοσιακό καζάνι που είτε βράζει, είτε έχει ήδη βράσει, αλλά που όλο και διάφορα τραλα λα βγάζει. Το καζάνι μου είναι πολύ ενταξει, παρόλλο που γύρω του η Ελλάδα βράζει και συνεχίζει να μας τρομάζει. Ολος αυτός ο φόβος και η αβεβαιότητα χαλάνε τη συνταγή. Εκεί που περιμένεις κρεατόσουπα γαλλική, σου βγαίνει πράσινη και σιχαμερή.

Οικογενειακά γίνεται της κακομοίρας.

Μία μάγισα μας έχει ματιάσει, όλο ανακατεύει το ζουμί της στο καζάνι...
Καζάνι Νουμερο 1. : Εφαγε μία τούμπα ο άνδρας μου και έπαθε θλάση μυών..ωσπου να ξεπονέσει, τσούπ να μία λοίμωξη στο αναπνευστικό..και μετά τσούπ πυρετός. . Μόλις χώθηκε στο κρεββάτι του με φάρμακα και σούπες.. (όχι απο το καζάνι - άλλες), τσούπ προβλήματα στη δουλειά του. Εκει που του έλεγε ο γιατρός "μη μιλάς-γδέρνεις το λαιμό σου" αυτός να ωρύεται.. Μετά του ανέβαινε ο πυρετός, μετά τον χαπακώναμε και του κατέβαινε.. Το ασανσέρ όμως αυτό δεν τον βοήθησε. Χρειάζεται να ηρεμήσει και να μη συγχίζεται.. Χαχαχαχα! Ανέκδοτο!

Καζάνι Νούμερο 2 : Την ίδια ώρα που ο άνδρας μου ασθενεί, ασθένησε και η κα Π επειγόντως. Πιάστηκε το πόδι της όταν έπεσε ο συζυγός μου. Οπως απεδείχθει, ήταν πιασμένη ένα 2μηνο..αλλά σιγόβραζε το καζάνι και δεν είχε δέσει η σούπα. Εδεσε 24 ώρες μετά το πέσιμο. Αλλά δεν το είπε αμέσως..όοοοχχχχιιι. Το άφησε να πιαστεί τελείως και μετά φωνάξαμε το γιατρό που σύστησε ανάπαυση, φάρμακα, περπάτημα με Π και ένέσεις. Μόλις έφυγε ο γιατρός, πέταξε το Π, άρπαξε το καρότσι της λαϊκής με τα ροδάκια (γιατί τη στηρίζουν πολύ καλύτερα) και ως μικρή διαολίτσα, σκαρφίστηκε πώς να τραβήξει τη προσοχή.. Ετσι, σφουγγάρισε, αέρισε το σπίτι, μαγείρεψε και πέρασε 24 ώρες γυμνάζοντας τις φωνητικές της

χορδές εξηγώντας στο κονγκλάβιο των φιλενάδων τα παθήματά της.. Τα φάρμακα θα τα πάρουμε αλλά δεν είναι σίγουρο αν θα τα πάρει.. ίσως μόνο τις ενέσεις..αλλά όχι και συνέχεια γιατί πονάνε.. Εν τω μεταξύ βέβαια περιμένει του κόσμου τις περιποιήσεις.. και κάνει σχέδια ν' αγοράσει νέο κρεββάτι ή να βάλει ντάκους κάτω απο τα πόδια του ώστε να σηκωθεί κάπως, αλλά να πέφτει κάθε τόσο αν χοροπηδάει επάνω του..να βρούμε ξυλουργό για τους ντάκους, ή να βάλουμε τη παλιά Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη που κανείς δεν διαβάζει πιά.. ε; για να τη βοηθάει με το πόδι της.. Εχουμε και κάτι παλιά playboy αν θέλεις θεία να βάλουμε απο κάτω.... Παπαπα! Οχι τέτοια! τι θα πεί ο κόσμος..

Και δώστου ανακάτεμα στο καζάνι...που έχει μεταλλαχθεί σε οθόνη τηλεόρασης.. Θα ρωτήσει τη Τατιάνα και θα μας πεί!
Καζάνι Νουμερο 3 : Με το που έπεσε ο άνδρας μου, πιάστηκε το πόδι μου.. πρήστηκε η φλέβα και δεν μπορώ να κάνω βήμα.. Είχε να πρηστεί απο το 1997 που αρρώστησε η μάνα μου. Γονάτισα κάποια στιγμή να δώ κάτι και ξανατραυμάτισα το γόνατό μου.. Ετσι το κάθε βήμα είναι με 1000 βάσανα.. Παγοκύστεις απο τη μιά, ζεστούλα απο την άλλη για το τραυματισμένο κόκκαλο.
Προβλέπεται άγριο κυνήγι των μαγισσών. Πρέπει να τις πιάσουμε και να τις κάψουμε. Να τις σουβλίσουμε ή χειρότερα να τις αναγκάσουμε να εφαρμόσουν τις οδηγίες του γιατρού στη κα Π.. Χαχα! Θα προσπαθούν να σκοτώσουν το γάϊδαρο πετώντας του φρέσκα σύκα! Να δείς που θα προτιμησουν το σούβλισμα!
αχαχαχα!

Οποιος θέλει να του στείλω ένα καζάνι, να κάνει κεφάλι.

Παραλληλισμοί

Το 2008 ένας έφηβος πέθανε

και κάηκε η Αθήνα, μαζί με ξυλοδαρμούς και σπασίματα. Ολοι βγήκαν στους δρόμους και απαίτησαν την αλλαγή.
Ηρθε μετά τις εκλογές η αλλαγή. Με νέα μέτρα, πιθανή χρεοκοπία, ΔΝΤ κλπ.
Σίγουρα οι διαδηλωτές του τότε, εκείνοι που ζητούσαν "αλλαγή" δεν φαντάζονταν σε τι επίπεδα θα μας έφερνε..δεν φαντάζονταν τα σημερινά δεδομένα που βιώνουμε.

Μέσα του 2011 πάλι κάποιοι αθώοι πέθαναν και ξανά η Αθήνα μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη, με σπασίματα, ξυλοδαρμούς, βία. Ενδόμυχα όλοι ζητάμε μία αλλαγή. Δεν αντέχουμε άλλο, σα να λέμε.

Αναρωτιέμαι για την αλλαγή αυτή που πιθανόν να έρθει. Πόσο χειρότερη απο τη προηγούμενη μπορεί να είναι;

Wish list

Παντρεύτηκαν και οι William-Kate, να ζήσουν τα παιδιά. Μετά τη τελετή και τη φανφάρα, ανασκουμπώθηκε το Λονδίνο να καθαρίσει τους δρόμους..απο αυτό..

http://www.blinkx.com/watch-video/london-starts-post-wedding-cleanup/uoMK05YdyxQb7ZpeoC3r4w, που άφησε πίσω του το πλήθος των θαυμαστών της βασιλικής οικογένειας..Που και σκουπίδια πέταξαν, κουρέλια, μπουκάλια, χαρτιά και λέρωσαν παντού.

Ελεγα και εγώ, αναρωτώμενη πόσο ωραία θα ήταν αν αντίστοιχα καθαριζόταν η Αθήνα συστηματικά. Μία πολύβουη πόλη την οποία όλοι μας βρωμίζουμε, απο το πλαστικό μας μπουκάλι μέχρι το χαρτάκι που πετάξαμε στο δρόμο, χωρίς καμμία τύψη. Απο τους γεμάτους κάδους απορριμάτων που ουδείς ασχολείται να τους αδειάζει τακτικά, να ξεχειλίζουν και να σκορπίζουν τα σκουπίδια στους 4 ανέμους, μέχρι την απίστευτη εικόνα αδιαφορίας που μένει, απο το θέαμα των μικροπωλητών μεταναστών που απλώνουν τις λινάτσες της πραμάτειας σε πολύβουα σημεία του κέντρου - το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία, το Πολυτεχνείο, μη σεβόμενοι τη πολιτιστική κληρονομιά της χώρας που τους δέχθηκε. ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, έχω με τη Πολιτεία που επιτρέπει τα πάντα επειδή αδυνατεί να κρατήσει θέση. Μία Πολιτεία που μπερδεύει την ασυδοσία με την ελευθερία. Μία Πολιτεία που αδιαφορεί για το πολίτη, μία Πολιτεία που έχει τελειώσει.

Η Αθήνα θα μπορούσε να είναι μία υποδειγματική πόλη κόσμημα. Ηδη έχουμε ετοιμάσει ένα αξιόλογο ιστορικό κέντρο, με πεζόδρομους που οδηγούν τον επισκέπτη στους αρχαιολογικούς χώρους, στο νέο (υπέροχο) Μουσείο της Ακρόπολης, προσφέροντας ένα ανεπανάληπτο ταξίδι στην Αρχαία Ελλάδα αναδεδειγμένη απο τους νέοτερους Ελληνες. Το Αττικό Μετρό φρόντισε πέρα απο την εύκολη μετακίνησή μας να αναδείξει και την ιστορική μας κληρονομιά και με τη συνεργασία αξιόλογων ζωγράφων και καλλιτεχνών. Η φωτογραφία είναι απο το σταθμό του Αγίου Δημητρίου.
θα ήθελα λοιπόν να κάνω μία Wish list.
Αυτή η προσπάθεια διαμόρφωσης του ιστορικού κέντρου που περιλαμβάνει και τη Πλάκα θα ήθελα να επεκταθεί και σε άλλα μέρη της Αθήνας. Θα ήθελα να διαμορφωθούν τα κτίρια στις κεντρικές λεωφόρους, όχι μόνο τα ήδη υπάρχοντα νεοκλασσικά, να καθαριστούν τα μάρμαρα απο τις πολυκατοικίες, να φρεσκαρισθούν οι δρομοι, να μετριασθεί ο αριθμός των διερχόμενων αυτοκινήτων που ρυπαίνουν και βέβαια να απαγορευθούν οι γυρολόγοι με τη ξαπλωμένη πραμάτεια παντού. Αλλο είναι ο καστανάς και άλλο οι σειρές των εγχρώμων που πουλάνε τσάντες, ρολόγια, τσάντες, κάλτσες, τσάντες, μπιχλιμπίδια, τσάντες, παιχνίδια...σε όλη τη Πανεπιστημίου. ΕΛΕΟΣ πιά. Ουτε να περπατήσουμε δεν μπορούμε..Να καθαριζονται οι δρόμοι συστηματικά, όχι όποτε.., να ποτίζονται τα δενδράκια που φυτοζωούν μποροστά απο τα καταστήματα απο τους ίδιους τους μαγαζάτορες, όπως φροντίζουν τις βιτρίνες τους ας ρίξουν και λίγο νερό στο πράσινο μπροστά τους. Ας αποκτήσουμε και κάποιες ευθύνες, σαν λαός. Ας μη περιμένουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ απο το Κράτος.
Ποιός θα τα κάνει αυτά; Με τι λεφτά; To Κράτος αυτή τη στιγμή όχι μόνο δεν δίνει, μας παίρνει κιόλας.
Ας ξεκινήσουμε να τα κάνουμε μόνοι μας, σα πολίτες με συνείδηση όχι σαν ζήτουλες που περιμένουν τα πάντα απο τους άλλους. Εχεις κατάστημα; Το καθαρίζεις με κάποιο τρόπο. Τα νερά απο το σφουγγάρισμα μη τα ρίχνεις έξω, κάτω απο το ρείθρο. Ρίχτα στη τουαλέττα σου. Φέρε ένα μάστορη να ισιώσει τις πλάκες του πεζοδρομίου ώστε να μη πέφτουμε συνεχώς. Πλήρωσε το μάστορη απο τη τσέπη σου. Αν όλοι δίναμε απο λίγο θα υπήρχαν και καλύτερα πεζοδρόμια, η εικόνα της Αθήνας θα βελτιωνόταν. Περισσότερος κόσμος θα ήθελε να την επισκεφθεί.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν να προσφέρουν εθελοντικά λίγο απο το χρόνο τους. Ναί, στη σημερινή Ελλάδα που όλοι στενάζουμε για τη τσεπούλα μας, υπάρχουν και κάποιοι που ενδιαφέρονται για κάτι πέρα απο αυτήν και ας δρέπουν την απαξίωση των συμπολιτών μας. Ας είμαστε εμείς τα κορόϊδα που θα μαζεύουμε τα σκουπίδια σας, που θα ποτίζουμε τα δενδράκια και τις αγγελικούλες που σκονισμένες αργοπεθαίνουν μπροστά απο τη κατάμεστη καφετέριά σας.
Και μη μου πείτε ότι είμαι ονειροπαρμένη. Με τα χεράκια μας βγάζουμε τα ματάκια μας (όπως κάναμε έως τώρα) και με τα χεράκια μας μπορούμε να αλλάξουμε γυαλιά. Για να βλέπουμε μία καλύτερη πόλη που οι ίδιοι, συνειδητά αναπλάσαμε σαν το Φοίνικα. Απο τις ίδιες μας τις στάχτες.

Πάσχα 2011

Χριστός Ανέστη σε όλους. Με τις καλύτερες ευχές για τις μέρες που έρχονται.

Το φετεινό Πάσχα ήταν δύσκολο απο πλευράς ανθρωπινων σχέσεων, κάτι σαν ένα πολύ ιδιαίτερο σχολείο όπου όλοι αφουγκραζόντουσαν τις συμπεριφορές των άλλων και αντίστοιχα τις ερμήνευαν ο καθένας πρός όφελός του/της. Ολοι είχαμε κάτι να πούμε. Αλλά δεν το λέγαμε. Ομως τα συναισθήματα σχεδόν πάντα βγαίνουν στον αφρό, ιδιαίτερα όταν 6 διαφορετικοί άνθρωποι μοιράζονται τον ίδιο χώρο για 5 ημέρες.
Ολοι οι συνδαιτημόνες είχαν κάτι να πούν. Ενας μίλησε - ο τυχερός, αφού μπόρεσε να βγάλει απο πάνω του τα άγχη. Να ξαλαφρώσει. Κάποιος άλλος έβριζε συνεχώς μέσα απο τα δόντια του, ποτέ φωναχτά, πάντα ψιθυριστά νομίζοντας ότι δεν ακούγεται, αλλά που όλοι άκουγαν να τους στολίζει..

Καταπιεσμένες έχθρες και όνειρα που ξέφτισαν. Καποιος ήταν σχεδόν αναίσθητος για τον πόνο και κόπο που έδινε, θεωρούσε ότι του το χρώσταγαν. Κάποιος παρεξηγιόταν με το τίποτα, απαξιούσε όλους επειδή δεν έκαναν πράγματα όπως εκείνος ήθελε. Κάποιος άλλος ήταν ψυχικά κατακουρασμένος και έψαχνε φυγή..που ευτυχώς τη βρήκε ρίχνοντάς το στο κλάδεμα των δένδρων. Κάτι σαν διαλογισμό, όπου το μυαλό αδειάζει απο τις έγνοιες και σκέφτεται μόνο το δένδρο μπροστά του. Κάποιος τρίτος έλυνε διαρκώς σταυρόλεξα, πιανόταν επάνω τους σαν σανίδα σωτηρίας, να φαίνεται ότι συγκεντρώνεται αλλού, ώστε να μη παίρνει θέση όταν γινόντουσαν τσακωμοί. Για το τίποτα μεν, αλλά που αναστάτωναν τη σιγή της λύπης. Και το τελευταίο άτομο της παρέας τραυματιζόταν, πρώτα ένα πέσιμο - που κατέληξε σε ελαφριά θλάση, μετά σε ένα μωλωπισμένο δάχτυλο - το μάγκωσε στη πόρτα - . Ο φυσικός πόνος προστατεύει απο το φόβο του αύριο, με τις αναδιαρθρωσεις τους και τη θυσία που έχουμε κάνει ως τώρα σαν λαός..απο φόβο μη και χάσουμε αυτά που νομίζαμε ότι είχαμε, δανειζόμενοι. Κάποιος απο αυτούς τους 6 που ανέφερα πιο πάνω ήμουν και εγώ.

Ηταν το πιο παράξενο Πάσχα της ζωής μου. Λυπημένο, αγριεμένο, πονεμένο, αδιάφορο για τους άλλους, εγωϊστικό, υβριστικό, κουρασμένο και άρρωστο. Αντίστοιχα τέτοιο Πάσχα είχα περάσει μία φορά στη δεκαετία του '70, μετά που πέθανε ο μπαμπάς μου. Που σαν φαντασματα..με τη μητέρα μου πορευόμασταν..μέσα στους ιστούς της ομίχλης. Μιάς ομίχλης που δεν τραβήχθηκε ποτέ. Τουλάχιστον απο το μυαλό της δικής μου μάνας. Φρόντισα αυτή την ομίχλη να τη θάψω. Κάπου. Ετσι είναι τα νέα παιδιά.. αναβάλλουν τις λύπες.

Είχε όμως και στιγμές όπου κατάφερνα να αποστασιοποιηθώ και να τελειώσω το πρώτο μέρος μιάς ιστορίας τύπου fantasy που έγραφα απο το 2008. Κάτι καλό λοιπόν βγήκε απο τη Μεγάλη Εβδομάδα του 2011.
Οταν γυρίσαμε, μόνο που δεν φίλησα το πάτωμα του σπιτιού μου. Σαν να γύρισα στο Παράδεισο.

Tannhauser : The Pilgrim's Chorus

Η βενζίνη και η "κρίση"

Διαβάζω στη σημερινή Ναυτεμπορική ότι "σε ιστορικά υψηλά, διαμορφώθηκε την Τετάρτη η πανελλαδική μέση τιμή της αμόλυβδης βενζίνης, «σκαρφαλώνοντας» στο 1,681 λεπτά ανά λίτρο, τιμή που αποτελεί και το υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών."

Παρόλλη τη νέα τιμή της βενζίνης διαπιστώνω ότι πολλοί συμπολίτες μας συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά τους με το αυτοκίνητό τους, χωρίς να συνοδεύονται απο άλλους. Δηλαδή, όχημα με μόνο επιβάτη τον οδηγό. Στα Νότια προάστεια, που ένω υπάρχει καλό δίκτυο συγκοινωνίας πρός το κέντρο ή και το λιμάνι, δηλαδή τράμ, μετρό και μπλέ λεωφορεία, τις ώρες αιχμής οι κεντρικές λεωφόροι είναι πηγμένες απο τους βαλέδες που ναί μεν γκρινιάζουν για την ακρίβεια του καυσίμου, αλλά που άνετα οδηγούν μπρός-πίσω το αυτοκίνητό τους μόνοι.

Σε άλλα προάστεια που τα τραίνα δεν είναι κοντά για να εξυπηρετήσουν, θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι οδηγοί να συνδυάζουν τις μεταφορές τους 2-3 μαζί και να μοιράζονται το κόστος, όπως θα περίμενε κανείς. Υπάρχουν μερικοί που το κάνουν. Η πλειοψηφία, όχι. Αποτέλεσμα, πηγμένη η Κηφισίας, πνιγμένη η Μεσογείων, η Κατεχάκη, η Συγγρού κλπ..

Και ερωτώ, πόσο πρέπει να αυξηθεί το κόστος της ζωής για να καταλάβουμε ότι χρειάζεται να αλλάξουμε νοοτροπία;

Περί ορθογραφίας, ζώων και πρασιναλόγων

Πάλι κάτω με ίωση είμαι. Που τη μάζεψα απο την ανοιξιάτικη Δευτέρα - τότε που έβαλα πουκαμισάκι - ίσως και απο ένα μικρό παιδάκι που έβηχε κοντά μου, ίσως επειδή έχουν πέσει οι άμυνες του σώματός μου. Παίρνω αντιβίωση και σκέφτομαι.

Αραγε η λέξη "αντιβίωση" γράφεται με "ω" ή με "ο"; Κάθε που αλλάζει μία πολιτική παράταξη αρχίζουν τα παιχνίδια με τη γλώσσα. Κάθε φουρνιά μαθητών γράφει τα ίδια πράγματα με άλλους τρόπους. Τραίνα, τρένα, αυγά, αβγά. Παλιά μας μάθαιναν ότι η μηλιά είναι μηλέα. Είχα την ατυχία να πέσω σε λάτρη της καθαρεύουσας, καθηγητή. Στο Γυμνάσιο. Αδύνατο να εκφράσω συναίσθημα στη γλώσσα των νομικών συγγράμματων. Ο καθηγητής με μάλωνε "Ωραίες οι εκθέσεις σας, αλλά ξύλινες." Και ξύλινες έμειναν ώσπου να μας επιτραπεί να γράφουμε στη καθομιλουμένη. Μετά έγιναν πλαστικές, εξελίχθηκε το κάρμα τους. "Οι στήλες" του Ολυμπίου Διός. Ακου "στήλες"!! Τι βλακείες.
Ερχεται ο ανηψιός μου να μου δείξει την έκθεση που έγραψε στο Γυμνάσιο και που πήρε 17. Είναι περήφανος για το βαθμό. Τη "Λιβυή" όμως την έγραψε "Λιβιί" τα "ι, η, ει" έγιναν όλα γιώτα, τα "ο, ω" όλα όμικρον. Και στο facebook όλα γράφουν με Grenglish για να γλυτώνουν και την ορθογραφία. Η καθηγήτρια της έκθεσης δεν δίνει σημασία στην ορθογραφία. Αισθάνομαι μαλάκας που έτρωγα ώρες και ώρες να μάθω να γράφω "σωστά ελληνικος" και να παίρνω 14 γιατί έγραφα "ξύλινα", ενώ με τη Παιδεία του σήμερα θα έπαιρνα "17". Τι βλακείες.

Βγήκε και επίσημη η απαγόρευση συμμετοχής ζώων στα περιφερόμενα Τσίρκο (έχει άραγε πληθυντικό; ). Επιτέλους να σταματήσει η σύλληψη και το βασανιστήριο των αγρίων ζώων πρός τέρψιν και θεάματα. Ποιός νόμος θα μαζέψει τους ανεγκέφαλους γονείς και συνανθρώπους μας που πάνε τα παιδάκια τους στα τσίρκουλα για να δούν τους ελέφαντες να χορεύουν σάμπα; Big problem, άλυτο.
Παρακάτω λέει ότι θα δημιουργηθεί ότι "Διαδικτυακή Ηλεκτρονική Βάση σήμανσης και καταγραφής των ζώων συντροφιάς και των ιδιοκτητών τους" Λές να γίνονται θαύματα; Αυτό το ότι θα καταγραφούν και οι ιδιοκτήτες είναι πολύ ωραίο. Ετσι οι κ.κ. Βορειοπροαστίτες δε θα μπορούν να σουτάρουν στα νότια τους σκύλαρους ράτσας που πλήρωσαν μεν "για το παιδί" αλλά που δεν νοιάστηκαν και να εκπαιδεύσουν..οπότε ξούτ στα Νότια..κάποιος θα βρεθεί να το πάρει..Αντίστοιχα και οι Νοτιοπροαστίτες σουτάρουν τα σούπερ ντούπερ σκυλιά τους βόρεια.. . Βαρέθηκα να μαζεύω τρομαγμένα πλάσματα απο το δρόμο. Ενα τέκελ παλιά- του βρήκα ευτυχώς σπίτι, μετά ένα Μεγάλο Δανό, που τον είπα Μουεζίνη γιατί είχε μία φωνή καμπάνα, είχε και Καλαζάρ όμως και πέθανε. Ο γείτονας αγόρασε ένα υπέροχο λευκό γατάκι Αγκύρας, στα χέρια το είχαν, ώσπου γέννησε. Μετά ..μετακόμισαν και η γατο-οικογένεια ήρθε σε εμένα. Ευτυχώς βρέθηκε η Vasvoe και πήρε 3, το τέταρτo το κράτησα( φωτο επάνω). Πόσα όμως θα κρατήσω;

Φοβάμαι για το νομοσχέδιο αυτό μή και πάει φούντο. Εφαρμοσθεί στην αρχή και μετά χρονοντούλαπο.
Yes, this is Greece, να πούμε.

Η ομάδα που έγινε μονάδα

Εχουμε βολευτεί σα λαός μιά χαρά, παρόλλη τη κρίση. Η οποία μας χτυπάει στο οικονομικό κυρίως κομμάτι, δεν έχουμε τόσα ώστε να περνάμε απο πολύ καλά, έως καλά. Το "καλά" όπως το ερμηνεύει ο καθένας, ανάλογα με τη τσέπη και τις προσδοκίες του.Οταν λέω "βολευτεί" εννοώ ότι κυττάμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά όλους τους άλλους. Πρώτα ερχόμαστε εμείς (και η οικογένειά μας) στη λίστα και μετά η υπόλοιπη Ελλάς.
Ομως όταν κυττάμε μόνο τον εαυτό μας, - δηλαδή να καλύπτουμε τις δικές μας ανάγκες, όνειρα, βουλές πρωτίστως, - γινόμαστε μονάδες που δεν ενσωματώνονται στο κοινωνικό σύνολο που απο το 1995 και ύστερα έγινε εικονικό. Κοινωνία υπάρχει, το σύνολο έχει γίνει εικονικό. Δεν λειτουργούμε σαν ομάδα, αλλά σαν μονάδα. Και αυτό έχει επίπτωση σε εμάς, στο τρόπο που ζούμε, στη κοινωνία μας και δυστυχώς μας φαίνεται και στα άλλα Κράτη. Ο κάθε ένας απο εμάς έγινε "εαυτούλης.
Δεν είμαστε κακοί άνθρωποι εμείς οι Ελληνες, αντίθετα είμαστε καλόκαρδοι, φιλόξενοι, εξωστρεφείς, ευχάριστοι, αγάπαμε τα παιδιά μας, να βοηθήσουμε τον άλλον, χαρούμενοι. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που μας διαφεύγουν, γιατί δεν τα διδαχτήκαμε ποτέ. Παραδείγματα:

1) Πρίν 2 μέρες πήγαμε με τον Κ. (σύζυγο) σε ένα κρεοπωλείο να πάρουμε κρέας. Μπροστά στο μαγαζί του έχει φροντίσει να υπάρχουν 4 θέσεις πάρκινγκ "για τους πελάτες του" μόνο. Μία μοτοσυκλέτα ήταν παρκαρισμένη παράλληλα με το δρόμο πιάνοντας έτσι 2 θέσεις. Χρειάστηκε να μπώ στο χασάπη, να ρωτήσω τίνος είναι η μοτοσυκλέτα, να βγεί έξω ο νεαρός με 1000 συγνώμες ότι "δεν το κατάλαβε γιατί βιαζόταν" και να τη παρκάρει κάθετα, ώστε να ελευθερώσει χώρο και για τον άλλον. Ουτε γάϊδαρος ήταν, ούτε αγενής. Απλά δεν σκέφτηκε ότι ο τρόπος που παρκάρει μπορεί να εμποδίζει έναν άλλο πολίτη, να εξυπηρετηθεί. Γιατί λειτουργεί το μυαλό του σαν μονάδα "να κάνει τη δική του δουλίτσα - ο άλλος δεν υπάρχει".
2) Σε κεντρικούς δρόμους προαστείων, όπου είναι μαζεμένες πολλές τράπεζες και σουπερμάρκετ, γίνεται της κακομοίρας με την ελεύθερη στάθμευση. Παρκάρουν όπου βρούν "για ένα λεπτούλι μονο", διπλά, τριπλά ακόμη και τετραπλά αδιαφορώντας για τα διερχόμενα αυτοκίνητα που δεν χωράνε (σφυράνε-κορνάρουν-μουτζώνουν ή και γδέρνουν προφυλακτήρες), για τους πεζούς που κατεβαινουν στο οδόστρωμα να περπατούν επειδή τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα με αυτοκίνητα "για ένα λεπτούλι μόνο". Μερικοί Δήμοι όπως της Βούλας και του Π. Φαλήρου, στενεύουν τις λωρίδες (το Π. Φάληρο με έργα, η Βούλα με διαχωριστικό) ώστε να διευκολύνεται η διέλευση, η στάθμευση απαγορευτική. Ερχεται λοιπόν η μικροβιολόγος μου, μορφωμένη γυναίκα με παιδιά γιατρούς, έξαλλη να ουρλιάζει ότι τα έργα αυτά δυσκολεύουν τη ζωή της γιατί δεν βρίσκει να παρκάρει μπροστά στο ιατρείο της και χρειάζεται να το βάζει στο πίσω δρόμο. Να στολίζει το Δήμαρχο κλπ.. Αυτή η γυναίκα σκέφτεται μόνο τη βολή της. Θα μπορούσε να μη παίρνει καν το αυτοκίνητό της και να εξυπηρετείται με το τράμ, ας πάρει και το λεωφορείο, δεν θα τη φάει. Και αν πρέπει οπωσδήποτε να οδηγήσει, ας το παρκάρει λίγο πιο μακριά και ας περπατήσει και λίγο..καλό θα της κάνει.

Δεν ψάχνω για φταίχτη, όμως η Ελλάδα μέχρι το 1995 δεν ήταν έτσι. Δε θυμάμαι τέτοιες γαϊδουριές, όχι μόνο για τα αυτοκίνητα αλλά και για τις καθημερινές συναλλαγές. Γλώσσα παπούτσι, στις Εφορίες και στα Υπουργεία, πλήρης αδιαφορία απο το Κράτος για το πολίτη, ο καθένας πήρε τη δικαιοσύνη ή τη ανομία στα χέρια του. Τα λεφτά που έβγαλαν οι Ελληνες στο Χρηματιστηριο τότε - τότε που άνοιξαν και οι πολλές δουλειές - μας έκαναν να λειτουργουμε σαν μονάδες, καουμπόηδες με το λάσο για να πιάσουμε τη καλή (που θα ωφελήσει μόνο εμάς) και τα πιστόλια για να χτυπάμε ότι δεν μας κάθεται καλά. Δεκαέξι χρόνια αργοτερα διαπιστώνω τον εγωκεντρισμό μας.

Αν συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας χώριο απο το κοινωνικό σύνολο δεν πάμε μπροστά. Θα πάμε πιο πίσω απο το σήμερα. Υπάρχει πιο πίσω; Προφανώς ναί.

Μια φορά και ένα καιρό...

τέτοια εποχή περίπου(2004), ξεκίνησα το blogging. Βρήκα την όλη ιδέα τυχαία ψάχνοντας για το Ισφαχάν (!!) όπου θα πήγαινε μία γνωστή μου για δουλειές μαζί με τον άνδρα της. Ηξερα περίπου που είναι, ήθελα όμως να δώ και τα περαιτέρω. Τυχαία έπεσα στο μπλόγκ ενός Ιρανού που λάτρευε την εν λόγω πόλη και είχε γράψει στ' αγγλικά τα πάντα για εκείνη, συνοδευόμενα με φωτογραφίες. Θέλοντας να του αφήσω και σχόλια..αναγκαστικά γράφτηκα στο Google, που δεν το χρησιμοποιούσα τότε πολύ, γιατί είχα το Yahoo για τις έρευνές μου. Απο τον Ιρανό αυτόν περιπλανήθηκα σε άλλους αγγλόφωνους συγγραφείς, Ινδούς και Εγγλέζους, καταλήγοντας στον "The last nail", εναν Αμερικάνο που ανακαίνιζε το σπίτι του. Διάβαζα τα κείμενά του και κατουριόμουνα απο τα γελια. Μετά απο αυτό, ήθελα και εγώ να ανοίξω μπλόγκ. Ημουνα όμως άσχετη εντελώς απο τεχνικά θέματα υπολογιστών..δλδ τι είναι το html, πως να κατεβάζω φωτογραφίες.. ο blogger όμως τον ξέρουμε σήμερα δεν υπήρχε με όλες αυτές τις δυνατότητες..και η ελληνική μπλογκοκοινότητα..ελάχιστη, όσο και να έψαξα, κανένα δεν βρήκα. Είχα όμως κομπιούτερ και ήξερα να σερφάρω..απο παλιά τότε που ζούσα στο εξωτερικό μαθαίνοντας να γράφω σε έναν υπολογιστή τύπου Apricot . Το περισσότερο καιρό διάβαζα ελληνικά portals, κυρίως το Startpoint, που είχε μέσα ειδησούλες, φωτογραφίες, τεχνολογία, γενικά θέματα. Σε κάποια φάση λοιπόν πρόσεξα ότι είχε και μία blogo-κοινότητα. Γράφτηκα εκεί λοιπόν και γνωρίστηκα με αυτά τα 10 το πολύ άτομα στην αρχή. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ να φτιάξω 'σελίδα", γιατί το portal προσέφερε χώρο για απλά κείμενα, χωρίς στολίδια και χρώματα. Βέβαια υπήρχαν οι εξαιρέσεις όπως ο Issalos που πρασίνιζα απο ζήλια όταν έβλεπα τα ψάρια και τις θάλασσές του. Γνώρισα πολύ κόσμο στο Startpoint, με φιλίες και καυγάδες άπειρους. Ενδεικτικά αναφέρω τους : Η Αρτεμης ως Mistounou, η Jojο ως Parazalismeni, που δυστυχώς δεν εκπέμπει πιά ως blogger, o Brainsick, Tyxod, ο δικηγόρος του Διαβόλου, Δήμητρα. Μαριώ, o Zouri, ο Γέρος (και ιδρυτής του Startpoint) και πολλοί άλλοι που δεν θυμάμαι πιά. Είχαμε γίνει μια παρεούλα που ενώ στην αρχή δούλευαν όλα, μετά μπήκαν κι άλλοι μέσα και οι συγκρούσεις ξεκίνησαν μέχρι που ο ιδρυτής νευρίασε και έκλεισε τη λειτουργία για τα μπλόγκς στο portal του. Ευτυχώς είχα σώσει τα κείμενά μου, άλλοι όμως όχι.
Σαν παρέα, όσοι μείναμε απο το startpoint μπήκαμε στο blogspot, δειλά-δειλά ευελπιστώντας να συνεχίζουμε.. Εκεί ήταν αλλιώς, υπήρχε κόσμος που έγραφε στα ελληνικά, λίγα άτομα το πολύ καμμιά 60αριά διεθνώς. Η ελληνική μπλογκόσφαιρα του 2004-2005.
Μαγεύτηκα και άρχισα να σερφάρω με τις ώρες. Βρήκα κάτι μπλόγκς απίθανα, εξαιρετικά, είχαν στύλ, design και πολύ ενδιαφέρουσες "ζωές" έστω και εικονικές. Το κοινό μας σημείο ήταν η "χιουμοριστική απεικόνιση της ζωής". Παραθέτω λοιπόν τους παλιούς φίλους, που "μίλαγαν" μέσα στη καρδιά μου, φίλους έως και το 2006..γιατί μετά μεγάλωσε αλματωδώς η blogoσφαιρα..άπειροι μπήκαν και η παλιά παρέα του Startpoint πρωτίστως αλλά και των παλιών φίλων, διαλύθηκε.

Η Κουρούνα (ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ. Ειδικεύεται στα ζώα του γείτονα, μαζί με τα δικά της και σε όλες τις αναποδιές που τις αντιμετωπίζει με το δικό της μοναδικό τρόπο) Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί "κουρούνα" βρε Γ, μου..μιά χαρά κοπέλλα είσαι!
Το Νενυάκι με τις Σκεψουλες της (απο τις πρώτες που σχολίασαν σε μπλόγκ μου, απο τη Νένυα βασικά ξεκίνησα να μπαίνω στη μπλογκόσφαιρα, επισκεπτόμενη τους φίλους της)
Η Σοφία ως digital era (Ετσι θα ήθελα να γράφω)
Η Avanti, (η ευαισθησία της και το κέφι της, παροιμιώδη)
Το Μικρούλι, που συνεχώς περιπλανιόταν μέχρι που βρήκε τον Alombar42 ως εικονικό μπαμπά της..και καταστάλαξε!!
Η Λίλυ ( απο τις πιο παλιές, μου προκαλούσε δέος η ζωή της, που παρά τις ατυχίες της, άρπαζε το ταύρο απο τα κέρατα, τα ξερρίζωνε και του τα σερβίριζε σαλάτα, μαζί με ένα μπάτσο για να μάθει άλλη φορά να μη λέει βλακείες)
Μαριλίνα (τότε ήταν ακόμη φοιτήτρια, τα κείμενά της είχαν πάντα ουσία και λίγα οινοπνεύματα)
Μη φιλάς το βάτραχο (για φίλημα λέμε - ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει)
Η Discolata (πρασίνιζα που έβλεπα τα χρώματα της σελίδας της..είχε μία διαβολική βάμπ κυρία για εξώφυλλο - και τι γράψιμο!!!. Εσβησε και το μπλόγκ της, τουλάχιστον ας έμενε να το ανατρέχουμε όποτε μπορούμε. )
Το λεμονάκι δίχως όνειρα, μου άρεσε πάρα πολύ. Ηταν ρομαντικός, ευαίσθητος, ιδεολόγος..όλα αυτά που δεν είμαι :-((. Λέω ήταν γιατί σταμάτησε να γράφει.
Οταν ο Γιώργος είναι ο άνθρωπός σου, τι να γράφω ; Τα λέει όλα το όνομα και το blog έχει χάρη! Ευτυχώς συνεχίζει το γράψιμο
O Νετ Κέρβερος (είχε μοναδικό στύλ να περιγράφει τα της ζωής του και της δουλειάς του με έναν απολαυστικό τρόπο.)
H KV που ήθελε να είναι πάντα al dente. Ευτυχώς πάντα της λασπώνουν και συνεχίζει να γράφει!
Ο Alobmar42 ( καταπληκτικός τύπος, τι γέλια κάναμε. Σε ένα κοινό μπλόγκ περι Αποκριάς, είχε φτιάξει κάτι Κρητικές μαντινάδες, δικές του-ακόμη γελάω)
Ο Λαμπρούκος (απίστευτο γέλιο με αυτό τον τύπο, μέχρι και εικονικό γάμο είχε κάνει με κάποιες απο εμάς, του έγραφα σατυρικά στιχάκια. Κάποια στιγμή σταμάτησε να γράφει, τώρα όμως είδα μία επιστροφή)
Ο Darthiir the Abban, απο τους πρώτους που διάβασα.. που συνεχίζει ακόμη να γράφει, να αμβισφητεί, να αρνείται, να καυτηριάζει, να τσακώνεται (κυρίως με εμένα) αλλά και να ταξιδεύει (πάνω στη καμήλα) φωτογραφίζοντας..Ισως γι' αυτό έχει αϋπνίες..πιάνεται η μέση του!
O Aurelios, Markos έγραφε απο το Startpoint με άλλη persona. Τά κοψε όλα αυτά και άρχισε να βγάζει ένα-ένα τα πέπλα της Σαλώμης..φτάνοντας στη τελική αποκάλυψη του πραγματικού του ονόματος..που όμως δεν θα πώ, φτού τζίζ, κακά!
Ο Ανεμος (μία νότα για τη πραγματικότητά μας, ένας ναυτίλος του πλανήτη Ελλάς)
Η Ψιλικατζού (που όντως είχε ψιλικατζίδικο τότε, περιμένοντας τους πελάτες, άνοιγε όλη της τη καρδιά)
Η Citronella , (με εκμυστηρεύσεις εις εαυτόν και πολλά υπέροχα λουλούδια)
Mindstripper (Ονομα και πράγμα)
Η Scorpina που έκλεισε το μπλόγκ της (τα έλεγε χύμα και σταράτα, τη διάβαζα σε καθημερινή βάση)
Τον Ν.Σ, με τις καταπληκτικές υποβρύχιες φωτογραφίες του..ε! και τα προβλήματα του με τη μαγειρική
Τον beerman, έναν καταπληκτικό τύπο απο τη Σαλαμίνα που είχαμε συναντηθεί μία φορά, όταν χάριζα κάποια βιβλία.
O Vangelakas, φανατικός ΑΕΚτζής και λάτρης της μαλλιαρής καθαρευούσης (βγάλε εσύ άκρη τώρα)
Ο Suigeneris, εμφανίσθηκε στα μέσα του 2005, καυστικός, υπέροχος.
Η Δέσποινα, μαζί με "τους πρώην και επόμενους" ήταν πηγή κεφιού, χαράς αλλά και στιχοπλοκίας. Διαγωνισμούς με στιχάκια κάναμε τότε για να πειράζουμε τον Estarian που τα ημερολόγιά του μόνο ανώδυνα δεν ήταν, έτσουζαν για τα καλά.
H Ελληνίδα, που συνεχίζει να διαφωνεί, να θυμώνει, να δείχνει σε όλους τη λατρεία της για τα ζώα, τα άνθη, την ομορφιά. Μία αξιολάτρευτη παρουσία που συνεχίζει να γράφει
Tην An-Lu, τη γλυκιά φίλη παντός καιρού με το χαμόγελο.
Τη Juanita που μαγείρευε με φαντασία..όχι σαν κι εμένα που για να φτιάξω κάτι θέλω τη συνταγή, γιατί χωρίς αυτήν..κρίμα τα υλικά!
Υπάρχουν και άλλοι που θυμάμαι, Η Maika, Morgana, Giramondo, Chrysa, mn8dk, Αστραδενή, ο dystropoppygus, η Vasvoe, η τζούζει αλλά μου αρέσει, η Ψιψινέλ, ο MacManus, η Κάθυ και το ηλιοτρόπιό της, η μικρή ttalou, η μπλογκαρισμένη, η ραφφινάτα, η Vista, το Χημείο του Παρακράτους, ο Μανιφέστος η Damsel-in-stress, ο crazy monkey, οι στιγμές της Μαριαλένας, τον araxto και light, την Εlsa, τη pafsilipi
και
Ο Street Spirit που μας άφησε χρόνους στα 35 του χρόνια νομίζω..ήταν και νιόπαντρος. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις φωτογραφίες του, ιδιαίτερα για τα Σύβοτα, μέρος συνδεδεμένο με το κέφι του για ζωή.
Μετά το 2006, άλλαξαν όλα, 100άδες οι μπλόγκερς..το κύμα με παρέσυρε σε άλλες ακτές.. Ομως μέσα απο όλες τις περιπλανήσεις, στις ζωές των άλλων, βρήκα και έναν "εικονικό γιό". Με ακεραιότητα χαρακτήρα και όνειρα για καλύτερο αύριο, όνειρα που χτίζονται απο το σήμερα, όνειρα που πραγματώνονται κάθε στιγμή απο τις πράξεις μας. "Μα δε θέλησες ποτέ να τον συναντήσεις;" με ρωτούν, "να δείς πως είναι". Δε με νοιάζει να τον συναντήσω γιατί όπως και να είναι στα μάτια μου παραμένει τα γραπτά του, το ήθος του, το μέλλον του κόσμου.

Πελάααατες μου!

Θυμάμαι το Βέγγο να λέει την ατάκα του τίτλου..εννοώντας φυσικά ότι οι πελάτες ήταν σημαντικοί για την επιχειρησή του δλδ το εκάστοτε μαγαζάκι που είχε στήσει, πελάτες που με την απειλή όπλου τους έμπαζε μέσα. Τώρα γίνεται ακριβώς το αντίθετο: Χωρίς απειλές όπλων, οι Ελληνες μαγαζάτορες της κρίσης του 2011, φροντίζουν να πετάνε (με τη πολιτική τους) τους πελάτες έξω απο τη πόρτα, με τις πέτρες να τους κυνηγούν μακριά!!
"Μα δεν είμαστε καλά", μου λέει φίλη μου. "Μην έχοντας πελάτες, θα κλείσουν". Ε! Ναί! Προτιμούν να κλείσουν παρά να ρίχνουν τις τιμές για να έχουνε πελάτες.

Η γειτονιά μου έχει πάρα πολλά μαγαζιά. Παλιότερα είχε ελάχιστα, ένα για εσώρουχα, ένα για παιδικά-εφηβικά ρούχα, 1 βιβλιοπωλείο, ελάχιστα μπακάλικα-μανάβικα-περίπτερα και τέλος. Μετά αυξήθηκε και ο κόσμος που κατέβηκε νότια, πολλοί αγαπούν τη θάλασσα. Αυξήθηκαν και τα μαγαζιά, γεμίσαμε ρούχα, μπιζού, δωρο-μάγαζα, καλλυντικά, σουπερ μάρκετς. Τώρα με τη κρίση..ένα-ένα αρχίζουν και κλείνουν. Είναι εκείνα που αρνούνται να ρίξουν τις τιμές. Πέφτει το βαλάντιο του αγοραστικού κοινού, του πελάτη σου δηλαδή και εσύ συνεχίζεις να έχεις ψηλά τον αμανέ. Ερχεται σε σένα ο παλιός σου πελάτης να πάρει κάτι και κυττάς να "του φορτώσεις" το έλλειμά σου. Πειράζεις τις τιμές, άλλα γράφει, άλλα τον χρεώνεις. Πειράζεις και τα είδη, δοκιμάζει μία μπλούζα και ταχυδακτυλουργικά την αλλάζεις κάτω απο τη μύτη του..με μία άλλη πιο μικρή-πιο στενή ώστε να ξανάρθει για αλλαγή που φυσικά δεν θα έχεις το ίδιο νούμερο..όλο και κάτι άλλο θα ψωνίσει.
Μερικοί είναι πιο άκομψοι πρός τους "πελάαατες τους". Με το που μπαίνει μέσα ο αγοραστής κόβουν μονέδα..έτσι και πιάσει στα χέρια του το χ..το χτυπάνε στη μηχανή (χωρίς ο πελάτης να βλέπει)..έτσι όταν έρθει η ώρα του ταμείου, "του φοράνε" 5-6 πράγματα που δεν τα θέλει και ένα ΧΧΧ ποσό, κατά πολύ μεγαλύτερο απο το βαλάντιό του. Τι θα κάνει η πελάτισσα τώρα; H θα το "καταπιεί" και θα πληρώσει για να μη χάσει μούρη (επειδή είναι απο τις παλιές), ή θα ακυρώσει τη συναλλαγή. Νομίζει ο καταστηματάρχης ότι κέρδισε. Εχασε όμως τη συγκεκριμμένη πελάτισσα. Γιατί αν "πληρώσει" τη παγαποντιά, θα θυμώσει και δεν θα ξαναπατήσει. Αν ακυρώσει την αγορά, πάλι θα θυμώσει που πήγε ο παγαπόντης να της τη φέρει.
Η "κρίση" τίποτα δεν μαθαίνει τελικά σε μερικούς εμπόρους. Αντί να κυνηγάνε να κρατήσουν τους πελάτες, τους δέρνουν κι απο πάνω. Μετά μουρμούρα γιατί το Κράτος τους έκλεισε το μαγαζί.

Μήπως τελικά για όλα φταίμε ΚΑΙ εμείς;

Παγκόσμια Ημέρα κατα του Φόβου

Χθές έμαθα ότι ήταν η "Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φόβου". Ομολογουμένως με ξένισε πολύ. Καταλαβαίνω ότι πολλοί χρειαζόμαστε να ενθυμούμεθα, έστω και για 1 ημέρα το χρόνο, θέματα όπως η Ειρήνη, η Υγεία, το AIDS, η Γυναίκα, οι Πρόσφυγες, οι υδροβιότοποι, ο Ερυθρός Σταυρός, η Μητέρα κλπ, θέματα που σκοπό έχουν να υπενθυμίζουν κάτι καλό, κάτι που δουλεύτηκε για να πετύχει, κάτι που έμεινε στη μνήμη για παραδειγματισμό. Δε τη καταλαβαίνω όμως την Ημέρα κατά του Φόβου. Γιατί να γιορτάζουμε το Φόβο, γενικά; Ποιός είναι ο Φόβος που πρέπει να δοξαστεί και να του δοθεί και επέτειος; Αντίστοιχα γιατί να μη γιορτάζουμε και τις Ημέρες φρίκης όπως, αρχή συρράξεων, δολοφονιών, εισβολών κλπ. ; Ποιό το πρόσωπο αυτού του Φόβου;

O φόβος είναι ένα αόριστο συναίσθημα που δεν προσδιορίζεται, όπως θα μπορούσε να επιτευχθεί με μία αρρώστεια. Φοβάσαι τη φυματίωση, το aids, τη νέα γρίππη. Ο φόβος αυτός έχει αντικείμενο φοβάσαι "την ασθενεια". Φοβάσαι για τη σωματική σου ακεραιότητα, φοβάσαι τους ξένους, φοβάμαι τους σεισμούς και τα ακραία καιρικά φαινόμενα, φοβάσαι το θάνατο, τους εξωγήίνους, το πόλεμο, τη ρύπανση, φοβάμαι το Θεό και τις κατσαρίδες. Ολοι αυτοί οι φόβοι είναι συγκεκριμμένοι, δεν φοβόμαστε το άγνωστο, αλλά το γνωστό που λέγεται όπως το ονομάζουμε. Ο Φόβος σίγουρα είναι ένα συναίσθημα που μας αναστατώνει, μας αποδιοργανώνει, δεν το θέλουμε αυτό το συναίσθημα. Κανένας δε λάτρεψε τους φόβους του. Τίποτα δεν προσφέρει στον άνθρωπο η ανάμνηση ενός Φόβου. Αντίθετα μας κάνει να ανατριχιάζουμε, να θέλουμε να το πετάξουμε απο τη μνήμη μας όσο πιο γρήγορα μπορούμε.

Αν δεχθούμε λοιπόν ότι οι Παγκόσμιες Ημέρες εορτάζονται για να ξεσηκώσουν τα θετικά ένστικτα ενός ανθρωπου, να τον κάνουν να σκεφτεί για να γίνει καλύτερος και να συνεισφέρει στη βελτίωση ζωής του συνόλου της ανθρωπότητας, πρός τι να υπάρχει Ημέρα για το Φόβο;

Julian Assange

Παρακολουθώ τη πορεία των WikiLeaks και του δημιουργού τους Τζούλιαν Ασάντζ απο τότε που ήρθαν στη δημοσιότητα. Ομολογουμένως θαύμασα το σθένος και τις μεθόδους του ακτιβιστή αυτού, να ξεσκεπάζει εγκλήματα που έγιναν σε εμπόλεμες ζώνες διεθνώς. προωθώντας την ιδέα του "no secrets". Μου δημιουργήθηκαν όμως και απορίες.

Διαβάζω στη βιογραφία του ότι ήταν ένα πολύ έξυπνο, ταλαντούχο παιδί που το 1987 (σε ηλικία 17 ετών) να ασχοληθεί με τα PC και τα δίκτυα σε σημείο που άνετα να σπάει ηλεκτρονικούς κωδικούς (χαρακτηρίσθηκε ως χάκερ και του έγιναν διάφορες μηνύσεις). Παρόλλα τα τραβήγματα με τη δικαιοσύνη κατάφερε και δικτυώθηκε σαν ένας απο τους καλύτερους χάκερ, τρυπώνοντας και στα πιο δύσκολα ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας όπως την Canadian Telecom Co., χωρίς άμεσο λόγο, μόνο για τη πλάκα του, κατά πως είπαν τότε. Αργότερα αποφάσισε να δημιουργήσει τα WikiLeaks " ρίχνοντας φώς στις συνομωτικές πολιτικές των "top secrets".

Αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η απήχηση που είχε στον ευρύτερο κόσμο, αλλά οι γνωριμίες του. Ξαφνικά το παιδί απο το πουθενά βρέθηκε να γνωρίζει απίθανα μεγάλο αριθμο ανθρώπων που είχαν θέσεις κλειδιά για τη συγκέντρωση πληροφοριών που ήθελε η WikiLeaks. Που τους βρήκε όλους αυτούς τους συνδέσμους; Μόνο δημοσιογράφοι δεν μπορεί να ήταν, υπήρχαν "ποντικοί" μέσα σε κάθε οργανισμό ακόμη και στρατιωτικές μονάδες , που τράβαγαν βίντεο με πολύ επώδυνα (για τη κοινη γνώμη) θέματα. Κατάσκοποι απο τη Κίνα, Παλαιστίνη, Σομαλία, Ιράκ έστελναν πληροφορίες, για να "ταρακουνήσουν τη κοινή γνώμη" μέσω WikiLeaks. Θα μου πείτε ότι υπάρχουν πολλοί αντιφρονούντες, όταν βλέπουν κάποια πράγματα να γίνονται, θέλουν να τα αποτρέψουν. Πόσοι όμως απο αυτούς κατέχουν το τρόπο ώστε να αποτυπώσουν σε βίντεο το "Collateral Murder";

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πάρα πολλοί ακτιβιστές διεθνώς που παλεύουν για να εξασφαλίσουν ένα αύριο με λιγώτερη βία και περισσότερη ανθρωπιά και ειρήνη. Παρακολουθώ και τη πορεία της ακτιβίστριας Lori Berenson που συνελήφθει στο Περού και εξέτισε φυλάκιση 15 ετών καθώς και άλλων. Ο Ασσάνζ όμως έδωσε νόμιμες και ωραίες συνεντεύξεις στα National Press Club και τη U.S cable TV μιλώντας σε ευρύ κοινό για τις απόψεις του στο ξε-κουκούλωμα ευαίσθητων θεμάτων. Τι στην ευχή, με τις ευλογίες του Κράτους ξεσκεπάζονται οι ατασθαλίες του ίδιου του Κράτους;

Στο παρελθόν είχαν ξεσκεπαστεί διάφορα σκάνδαλα π.χ. το Watergate, το Guantanamo απο άτομα που κάτι τους μύρισε και το έψαξαν. Εδώ όμως μιλάμε για τεράστιο όγκο ακτιβιστών σε κάθε γωνιά του κόσμου μας, ανθρώπους που κατέχουν 'τη καυτή πατάτα", και μέσω Ιντερνετ είναι σε θέση να τη μεταφέρουν όπου θέλουν, αμέσως. Και όχι, δεν μπορεί όλοι αυτοί να είναι δημοσιογράφοι που ακολουθούν τις μαχες κατά πόδας, ούτε στρατιώτες μόνο, που βιντεοσκοπούν για πλάκα. Υπάρχουν και ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ άλλοι. Μήπως λοιπόν αυτοί οι άλλοι δώσανε όλες αυτές τις πληροφορίες επειδή "τέτοια εντολή" είχαν απο "τη διοίκηση";

Αν υποθέσουμε οτι έχεις ένα αντικλεπτικό σύστημα στο σπίτι σου που λειτουργεί αλλά θέλεις να το αντικαταστήσεις με ένα άλλο, χρειάζεται πρώτα να αποδείξεις τα τρωτά του σημεία. Αν αντικαταστήσουμε τώρα "το σπίτι σου" με "τις ΗΠΑ" και όλα τα κράτη στα οποία εμπλέκονται και "το αντικλεπτικό σύστημα" με "τις μεθόδους για τη τρομοκρατία+συρράξεις" αμέσως βγαίνει ο αριθμός των γνωριμιών "απο το θεό σταλμένες" να σε βοηθήσουν κ. Ασσαντζ αντί να παιδεύεσαι να σπάζεις κάθε κωδικό, να αποκρυφογραφείς classified dvds, και αντίστοιχα να περνάς στο διαδίκτυο αυτό που θεωρείς ότι τσούζει περισσότερο, ώστε να ξεχαρβαλωθεί το παλιό σύστημα.. γιατί ένα άλλο πιο περίπλοκο και αλλιώτικο Ε Ε ΕΡΧΕΤΑΙ.

Ο κ. Ασσάντζ μπορεί να μην ήταν-είναι συνένοχος σε αυτό το γαϊτανάκι. Σαν ιδεολόγος ακτιβιστής να έκανε αυτό που του όριζε η συνείδησή του. Να του ήταν αδιάφορο πώς τόσοι και τόσοι ενδιαφέρονταν να δώσουν τρανταχτες αποδείξεις για τα κακώς γενόμενα. Να έπαιρνε τις πληροφορίες, να τις έβγαζε στο φώς, για να αλλάξει το κόσμο.

Ο κ. Ασσάντζ μπορεί να είναι συνένοχος-συμμέτοχος σε αυτό το γαϊτανάκι. Μπορεί να δέχθηκε να συμμετάσχει σε αυτή την πολιτική για προσωπικό όφελος - τη δόξα πρωτίστως, το χρήμα κατόπιν απειλώντας με τη δημοσίευση αδιάσειστων στοιχείων τους άπαντες έτσι και συλληφθεί/δολοφονηθεί.

Δεν έχει σημασία τι είναι ή τι δεν είναι ο κ. Ασσάντζ τελικά.

Το νέο γαϊτανάκι που ίσως θα έρθει είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο.

................................................

Links :

1) http://en.wikipedia.org/wiki/Julian_Assange
2) http://wikileaks.ch/
3) http://www.huffingtonpost.com/2010/04/05/wikileaks-exposes-video-o_n_525569.html

Ο απόηχος των Χριστουγέννων

Οι γιορτές των Χριστουγέννων πέρα απο τα στολίσματα, δένδρων-μπαλκονιών και καταστημάτων είναι η κατάρα των νοικοκυριών που καλούν τα σόγια σε τραπέζι. Σε τραπέζωμα στο σπίτι τους εννοώ και όχι σε εστιατόριο έξω. Το τελευταίο δεν "πιάνει" όταν έχεις μία απο τις 1007 θανάσιμες πεθερές απέναντί σου.. η οποία περιμένει τη μία και μοναδική φορά που θα τη τραπεζώσεις στο σπίτι να είναι " απο τα χεράκια σου, κόρη μου". Αυτό το τελευταίο δημιουργεί ό,τι χειρότερο συναίσθημα και προαίσθημα ότι παρά τα καλά υλικά που πήρες, τη προσπάθεια που έβαλες το σουφλέ θα φουσκώσει σε απίστευτα ύψη και θα κατακαθίσει 1 λεπτό πρίν το δεί η πεθερά..με ένα ηχηρό "φσσσσσ".. αφήνοντάς σε σύξυλη να αφρίζεις..

Στο σπιτι το λύσαμε το θέμα απο την αρχή. Σαν να λέμε πιάσαμε το ταύρο απο τα κέρατα. Το πρώτο τραπέζι της πεθεράς το οργάνωσε η μητέρα μου..παίρνοντας απ΄έξω (κάποια εταιρεία catering) διάφορα finger food. Της το είχε ξεκαθαρίσει απο την αρχή "επειδή είμαι χορτοφάγος, θα έρθετε για ένα μεζεδάκι"..όπου πολλά μεζεδάκια σερβίρισε που τα είχε φτιάξει ο ΧΧΧ ταδόπουλος. Και είπανε και 1000 ευχαριστώ. Τη γλύτωσε η μάνα μου εύκολα. Τα δύσκολα άρχισαν μετά το γάμο. Οπου η πεθερά, σαν μία δεύτερη Βέφα Αλεξιάδου, περίμενε τη νύφη να τη μαδήσει, συγνώμη να δοκιμάσει τη μαγειρική της. Σε αυτό πάλι τυχερή ήμουνα, γιατί ο άνδρας που διάλεξα είχε χόμπυ τη μαγειρική (wow) και μαγείρευε πολύ καλά. Ετσι του πάσαρα ευγενικά το μπαλλάκι των τραπεζωμάτων..
Σαν μία πεινασμένη γάτα, παρκάριζα στη κουζίνα και βοηθούσα στη τέλεση των μυστηρίων, ξεφλουδίζοντας πατάτες, λαδώνοντας ταψιά και ράβοντας κοιλιές πτηνών (μη φύγει η γέμιση), κάνοντας τη λάντζα και ένα-δύο-τρία και τέσσερα σφουγγαρίσματα..αρκεί να μην ετοιμάσω εγώ τη Χριστουγεννιάτικη πανωλεθρία μου.. Και βέβαια τα φαγητά που σερβίριζε ο ΚΠ γινόντουσαν δεκτά με επιφωνήματα γιατί μάνα είναι..αν δεν παινέψει το γιόκα της θα πέσει να τη πλακώσει, έτσι δεν είναι;

Δεν θα ξεχάσω όσο ζώ το χουνέρι που έπαθε η θεία μου η κα Π. που θέλησε κάποια φορά να δείξει στη πεθερά πόσο ΚΑΛΥΤΕΡΗ ήταν εκείνη στη μαγειρική. Προσπάθησα να την αποτρέψω, να τη προστατέψω, τίποτα. Ετσι την άφησα να σηκώσει μόνη της το σταυρό του μαρτυρίου. Του μαρτυρίου της στραβομάρας, γιατί η πεθερά λατρεύει να φτιάχνει περίτεχνα εδέσματα που βλέπει σε φωτογραφίες..και μετά ΝΑΤΑ μπροστά σου! Τούρτα 3 πατώματα!
Καλούσε επανηλειμμένα τη δική μου πεθερά, σε φαγητό, κυρίως με κρέας..και πώς τύχαινε καθε φορά να γίνεται η στραβή: πότε άρπαζε στο τσιγάρισμα, πότε έκοβε το αυγολέμονο, πότε η σαλάτα δεν ήταν φρέσκια..τοσο που στο τέλος έλεγε ότι τη ματιάζουμε και δώστου οι αγιαστούρες και τα ευχέλαια πρίν το γεύμα. Στο τέλος η πεθερά τη λυπήθηκε και τη κάλεσε εκείνη σε γεύμα, ένα απλό κρέας με πατατες της έφτιαξε.. Και μόλις είχε βάλει τη πρώτη μπουκιά στο στόμα της η θεία Π, της λέει η θανάσιμη πεθερά "είδες κρέας Π, μου; Λιώνει στο στόμα". Αφρισε απο το κακό της η άλλη, της πήγε η πίεση στο 25, κοντέψαμε να τη χάσουμε..

Τι τα θέλεις όμως..παρόλλο το χουνέρι που έπαθε..της την έφερε της πεθεράς. Κάθε Χριστούγεννα φτιάχνει ψητή γαλοπούλα και σούπα και τη σερβίρει πρίν τα καλούδια τα δικά μας, ιδιαίτερα στη πεθερά που σιχαίνεται και τη γαλοπούλα και όσους τρώνε γαλοπούλα. Πρώτα βγαίνει η σούπα που γίνεται απο τα 6 πόδια της γαλοπούλας (4 πόδια έξτρα αγορασμένα) και αφού στεγνώσει εντελώς το δόλιο το πουλί μέσα στο τέντζερη, δίνοντας όλη τη νοστιμιά του, τη βάζει στο φούρνο με τις πατάτες ώστε να βγεί σαν στεγνό άχυρο.. Με επισημότητα βαζει ένα μεγαλο κομμάτι στήθος στο πιάτο της πεθεράς (διαλέγει φαντάζομαι το χειρότερο-αυτό που είναι σαν σύρμα) και περιμένει να το φάει. Η πεθερά το τρώει. Ισως να τρίζει τα δόντια της πιο πολύ απο το κανονικό..
Με τις ευχές του νέου έτους σίγουρα γράφουν στο κατάστιχο της νέας χρονιάς τις γαϊδουριές που θα ανταλλάξουν ώς του χρόνου..

Σε αυτό ελπίζουμε και εμείς.

Καλή χρονιά

For the sake of days gone by

Πάει και το 2011 και απολογισμό δεν θα κάνω.
Ολοι τα έχουμε σκεφτεί, τίποτα δεν θα πώ παραπάνω.
Ομως κάτι πάντα μένει
που κρυφό με προσμένει
σαν τις θύμησες που φύγανε γοργά
σαν τα τρελλά πουλιά
που θάφτηκαν στα περασμένα
που τρύπωσαν σε σεντούκια ερμητικά κλεισμένα
για να μείνουνε εκεί
μήπως κι αν
κάποιος κάποτε
τις ψάξει
μήπως και θυμηθεί.
το 2010.
Την αρχή της νέας δεκαετίας

Φέτος δεν έγραψα πολύ εδώ, ούτε όμως και αλλού. Οχι, δεν στέρεψα, έχω ιδέες, απόψεις, αισθήματα, γίνονται πολλά πράγματα στη ζωή μου, όπως πάντα μεγάλη ποικιλία υπάρχει, καθόλου μονοτονία. Εκοψα και μερικούς δεσμούς αφού το σκέφτηκα καλά, δεν με ενδιαφέρουν οι φελλοί, αυτοί όπως και οι πολιτικοί μαζί με τα σκ..θα βρούν τρόπο να επιπλέουν παντού και πάντα. Προτιμώ τους λίγους και καλούς πραγματικούς φίλους, που εκτιμώ και με εκτιμούν.
Εύκολα κόβω νήματα, δύσκολα τα δένω και τα κρατώ. Αμα όμως δέσουν, είναι για πάντα.

Καλή χρονιά

Συν-εργάτες

Δεν είναι σωστό που το Κράτος περικόβει μισθούς και συντάξεις απο τους Ελληνες πολίτες. Απο τη μιά τους προσέλαβε να δουλεύουν και να αμείβονται απο την άλλη τους κόβει σήμερα χρήματα. Ούτε και απο τους συνταξιούχους που δούλεψαν μία ζωή είναι δίκαιο να μειώνει τις συντάξεις τους κ να αυξάνει το ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης, αδιαφορωντας για τη ποιότητα ζωής και υγείας.
Για να καλύψει τα ελλείματα της λάθος (επι σειρά ετών) πολιτικής των εκλεγμένων κομμάτων, ξεζουμίζει το λαό.
Ο οποίος έχει βγεί στους δρόμους διαμαρτυρόμενος για την αδικία που του γίνεται.

Ομως
η πλειοψηφία των Ελλήνων εξέλεξε όλες εκείνες τις πολιτικές παρατάξεις που απο το 1975 και ύστερα έφεραν τη χώρα στο οικονομικό αυτό αδιέξοδο.

Μήπως λοιπόν όλοι μας είμαστε "συν-εργάτες" αυτής της καταστροφής; Αρα δικαίως οι εκλεγμένοι απο εμάς (και οι "φίλοι"τους) , μας δέρνουν;

Blues

Ερχονται και τα φετεινά Χριστούγεννα..αργά-αργά πλησιάζουν, οπου καλούμαι να ψωνίσω τρόφιμα και να οργανώσω ένα τραπέζι για όλους. Φέτος καταργήσαμε τα δώρα των εορτών, ακόμη και τα των ονομαστικών, λόγω περικοπών. Στην αρχή στραβομουτσούνιασα γιατί μ' αρέσουν οι βόλτες να ψάξω να βρώ ένα χριστουγεννιάτικο μποναμά για τον καθένα..όμως διαπίστωσα όλα αυτά τα χρόνια ότι οι προσδοκίες του καθενός δεν έχουν σχέση με τον αποδέκτη.. άλλοι περιμένουν πανάκριβα πράγματα που δεν δίνω και μετά γκρινιάζουν ότι δεν έχουν αξία στα μάτια μας (σαν άτομα), άλλοι θέλουν μικρούτσικα-άσημα πραγματάκια γιατί θεωρούν ότι δεν αξίζουν ούτε για τον εαυτό τους. Ναί, το δώρο σε αποκαλύπτει κάπως, φαίνεται τι είσαι με το τρόπο που το δίνεις, με το τρόπο που το παίρνεις. Φέτος λοιπόν δεν θα παίξουμε τη κολοκυθιά μέσα στην οικογένεια με θέμα δώρα.

Κατά τ' αλλα πορεύομαι. Χωρίς πολλά κέφια. Σαν να έχω κάτσει δίπλα στο βάλτο. Επιλεκτική η απόφασή μου. Δεν πηγαίνω ούτε μπρός, ούτε πίσω. Δεν επιλέγω να μπώ μέσα ούτε γυρίζω πίσω στην ασφάλεια του σπιτιού μου και ξεχνάω το βάλτο. Ο βάλτος είναι μία πρόκληση. Για την ώρα αγναντεύω..αυτό που υπάρχει πίσω του..στην άλλη όχθη. Αν υπάρχει άλλη όχθη..

Pre-Christmas blues? Or just blues?

Λόγια της πλώρης

Λέει ο Α: "Φέτος τις γιορτές να μη κάνουμε δώρα, ο ένας στον αλλο, να μην ανταλλάξουμε τα κλασσικά που παίρνουμε..σαν οικογένεια (πολυμελής)."

Αντε να το πείς αυτό στα παιδιά που περιμένουν πώς και πώς..Αντε να τους το εξηγήσεις.
Βέβαια όταν του αλλου του κόβουν τη σύνταξη και τους έξτρα μισθούς..πώς θα ανταπεξέλθει με τα 100 δωράκια που πρέπει να πάρει;
Απο την άλλη πώς θα τα καταφέρει και το κατάστημα που κυττάει να ξελασπώσει λόγω Χριστουγέννων και να επιβιώσει στην αβεβαιότητα του αύριο;
Σκοινί-κορδόνι πάνε όλα.

Και τους μπαμπούλες της ολικής καταστροφής που δεν θα έχουμε ούτε σαπούνι για να πλυθούμε - γιατί οι πρώτες ύλες είναι κι αυτές εισαγώμενες - τους βαρέθηκα..

Τρώω μανταρίνια.. ωραία και ζουμερά. Αν μη τι άλλο, υπάρχουν και τα δένδρα.. που δίνουν απλόχερα. Μόνο που τους καρπούς τους πετάμε στη χωματερή και κάνουμε εισαγωγή χυμών απο τη Βραζιλία. Δεν τη καταλαβαίνω την οικονομία μας, είμαι φαίνεται στα οικονομικά, μπούφος!

Η ζωή συνεχίζεται και ολοι αφουγκραζόμαστε. Απειρα τα σενάρια, ο καθένας έχει και απο ένα. Οι βιτρίνες στολίζουν δενδράκια, η αγορά γεμίζει σιγά-σιγά. Μερικοί άρχισαν ήδη να ψωνίζουν πράγματα πρός αποθήκευση..μη σταματήσουν οι εισαγωγές και δεν έχουν να λούζονται με 125 μαγικά βότανα σε μορφή σαμπουάν ή να πίνουν μοναστηριακές μπύρες . Τα καφενεία γεμάτα, οι τιμές του καφέ, υψηλές. Κάποιοι μάλλον δεν καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται ή πέρα βρέχει. Ο ιδιωτικός τομέας άρχισε ήδη τις απολύσεις - αφού δεν κινείται η αγορά. Αν αρχίσουν και οι απολύσεις στο δημόσιο, όλος αυτός ο κόσμος τι θα απογίνει, πώς θα ζήσει; Ολοι μετανάστες στην Αυστραλία θα πάνε, να πλένουν πιάτα;
Θα ζήσουμε απο την παραγωγή μας και τον τουρισμό. Ειδικά τον τουρισμό, όταν το φέσι για Greek salad χωρίς τυρί και ελιές πάει σύννεφο..άσε δε τους ανεγκέφαλους ανθέλληνες που για το προσωπικό τους όφελος, διώχνουν τους τουρίστες..
Αφουγκράζομαι ..όπως όλος ο κόσμος..τα πιθανά μελλούμενα. Οταν βγούμε απο την αβεβαιότητα, θα χρειαστεί να σηκώσουμε τα μανίκια μας και να ζυμώσουμε..αν θέλουμε να φάμε.

http://www.youtube.com/watch?v=e4j0_E2LHRY&feature=related

Οταν δεν ωριμάζουμε ποτέ

Δεν ξέρω αν μας τρομάζει περισσότερο η Τρόϊκα ή

η αγωνία

μη χάσουμε

το πελατειακό σύστημα

που έχουμε θεσπίσει με την εξουσία,

έδώ και χρόνια.

Τζαμί στο Βοτανικό

Αφού δεχθήκαμε τόσους μουσουλμάνους μετανάστες (νόμιμους-παράνομους) ας τους κτίσουμε και τζαμί για να προσεύχονται.
Θεωρώ δίκαιη την ανέγερση τζαμιού στο Βοτανικό ή και άλλων αλλού.
Κανείς δεν μπορεί να στερήσει σε πιστούς, το χώρο λατρείας τους.