Baroque 'n Roll

Την Παρασκευή το βράδυ πήγαμε με την ανηψιά μου να δούμε μπαλέτο στη Λυρική Σκηνή.

Μπαλέττο σε δύο μέρη, το πρώτο χαμηλών τόνων ένας χαιρετισμός στην ανατολή, αέρινες φιγούρες έσμιγαν και χάνονταν, όλες γύριζαν τον μάγο ντυμένο στα λιλά που συντόνιζε τους χρωματισμούς του ουρανού. Διάλειμμα. Χαλαρά ανασάλεψε το κοινό για 10 λεπτα. Και μετά κεραυνός! Γίναμε όλοι Baroque με πολύ roll.

Βάφτηκε η σκηνή στα χρώματα, χορευτές ντυμένοι σε μόδα μπαρόκ, καβάλλα στα ποδήλατά τους κυνηγούσαν το καρουσέζ. Δεν νομίζω να έχω δεί ωραιότερα κοστούμια που και με έστελναν στο παρελθόν και με προσγείωναν σε ένα εύθυμα συναισθηματικό παρόν. Η χορογραφία πήγαινε αγκαζέ με τη πρωτοτυπία της σύνθεσης, κλασσικά βήματα και γήινα κουνήματα λυγερών απίστευτης χάρης σωμάτων, τα συναισθήματά τους ανοιχτά σαν το ωραιότερο παραμύθι. Εκεί μετάνοιωσα πικρά που δεν είχα μαζί μου ένα ζευγάρι opera glasses για να δώ απο πολύ κοντά τα προσωπάκια των χορευτριών όταν εκδήλωναν, χαρά, αγάπη, νευράκια, απορία, θυμό, κούραση, αποδοχή και των ανδρών που χορεύοντας μας έλεγαν ότι ο απώτερος σκοπός τους έιναι ο έρως, φυσικά!.

Τα κοστούμια ήταν για όλα τα λεφτά. Λάμπανε τα χρώματα, οι περούκες γεμάτες άστρα, μπλέ μαλλιά, μέχρι και τον πύργο του Αϊφελ επάνω τους, τα φορέματα των χορευτριών ανάλαφρα σαν τα μπον-μπόν που είχαν οι τούρτες παλιά, πότε άσπρα με μαύρα, πότε με πορτοκαλιά άστραφταν τα χρώματα με τα συναισθήματα παρέα, πράσινα τα βελούδα των ανδρών με σκούρες τις κηλίδες του ιδρώτα απο τη προσπάθεια για τη μέγιστη απόδοση.

Συναίσθημα

Είχα πολύ αγωνία γιατί πρώτη φορά έβγαινα με τη μικρή μου ανηψιά (8 ετών) και δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω. Τι έπρεπε να κάνω, να τη πιάσω απο το χέρι ή να την αφήσω μόνη της?πείρα μηδέν. Η ίδια η πραγματικότητα μου σβήνει όλες μου τις αγωνίες. Αντίστοιχα και η μικρή ήταν προσεκτική. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη. Τελικά περπατούσε η κάθε μία μόνη της δίπλα-δίπλα και μαζί περνάγαμε τις διασταυρώσεις. Στο θέατρο πήγαμε στο φουαγιέ όπου ήπιαμε κάτι πρίν τη παράσταση, εκεί μου είπε τις αγωνίες της για το μέλλον σαν κοριτσάκι που μεγαλώνει, για το παρόν και το σχολείο της ενώ στα διαλείμματα της παράστασης γέλαγε με τη καρδιά της παρατηρώντας τις εκκεντρικότητες θεατών. Η μικρή κάνει μπαλλέτο και έχει και ταλέντο. Ξεχώρισε αμέσως τη πρίμα μπαλλαρίνα και κόλλησε επάνω στις κινήσεις της όλο ένταση.

Γυρίσαμε με ταξί γιατί ήταν αργά. Δεν μας άφησε στη πόρτα γιατί είμασταν σε διπλή κούρσα. Περπατήσαμε τα λίγα μέτρα ως το σπίτι μας σε έρημο αλλά φωτεινό δρόμο, στη μέση κιόλας, αργά τη νύχτα με το κοριτσάκι να κάνει πιρουέτες τα νέα βήματα που έμαθε..

Η καρδιά μου είναι μέσα στο φώς.

Second life

Καθηλωμένη για μία ακόμη φορά στο κρεββάτι απο φαρυγγίτιδα (δεύτερος γύρος-χωρίς τζατζίκι), έχω χάσει τη φωνή μου (καλό για μερικούς-μερικούς) , χάθηκα. Εμπλεξα σε άλλες σφαίρες, μακριά απο την μπλογκόπολη σε χώρους μαγικούς. Με χρώματα, σχέδια, φώς αλλά και λυκόφως. Δεν είμαι μόνη και εκεί υπάρχουν άνθρωποι που όμως έχουμε ένα κοινό σημείο. Αυτό που μας ενώνει, κυττάμε στα ίσα τις στιγμές του άλλου, την οπτική γωνία αν θέλετε μαζί με το συναίσθημα της στιγμής. Μπορείς να κρυφτείς μέσα απο τις λέξεις, ο φακός όμως πιάνει τη πιο κρυφή σου επιθυμία.

Μ' αρέσει η φωτογραφία πολύ, δεν έχω βέβαια ούτε το μάτι, ούτε την κάμερα, αλλά ούτε και το ταλέντο του Νυκτολούλουδου που με μύησε στο Google earth, που για να λέμε και μερικές αλήθειες έγινε αιτία για αυτή τη φαρυγγίτιδα, γιατί βγήκα στο μπαλκόνι χωρίς ζακέττα την Τετάρτη που έτσουζε για να φωτογραφίσω το λαχανόκηπο..τρομάρα μου, η φιλοδοξία μου με σκοτώνει. Και δεν μαθαίνω και με τίποτα, τα ίδια μονοπάτια τα περνώ, ξανά και ξανά.

Κάθομαι λοιπόν τώρα μέσα και κάνω την καλή, σεργιανώντας στις εικόνες του κόσμου. Το βράδυ πρέπει να είμαι καλά γιατί θα βγω έξω με την ανηψιά μου (8 ετών). Πρώτη φορά θα βγούμε οι δυό μας, together.

Ενας δουλεύει..

....άλλος τα μαζεύει. Ιδού κυρίες και κύριοι

βλέπετε το μέλλον των Ελλήνων. Ο μετανάστης δουλεύει και ο Ελλην αφεντικός παρακολουθεί, κάνει τσιγάρο, ξύνεται, θαυμάζει τη θέα, τη μπουγάδα του απέναντι, σκέφτεται, εμπεδώνει, γενικά υπάρχει.

Θα μου πείτε τώρα πώς θα μάθει ο παραγιός μέχρι να γίνει και αυτός αφεντικός? Εδώ έχετε ένα point. Κάπως πρέπει να μάθει, αν δεν πειραματισθεί, πώς θα βελτιωθεί?

Τα ίδια κάνουν και στα χειρουργεία. Ο αρχι-χειρουργός κάνει την κυρίως εγχείρηση και τα τσεπώνει και οι βοηθοί πειραματίζονται με τα ράμματα, τις κλωστές και τις τομές...Και μετά λέμε "μα πως τον έρραψε τόσο άτσαλα ο γιατρός" πιστεύοντας ότι τη στραβή σταυροβελονιά τη έκανε ο ίδιος, νο ήταν ο παραγιός που δεν πήγε ποτέ Παν-σίκ και ώσπου να μάθει να αλφαδιάζει τα ράμματα, εσύ βγαίνεις σαν στραβοχυμένος λουκουμάς!..

Ξανακυττάξτε τη φωτογραφία. Μην ακούω γκρίνιες! Αυτή είναι η Ελλάδα. Δεχτείτε το και πάμε γι' αλλα. .

ΥΓ. Φεύγοντας ο Ελλην αφεντικός απλά έπλυνε τα χέρια του. Ο παραγιός όμως άλλαξε ρούχα, χτενίστηκε, φόρεσε το δερμάτινό του, πλύθηκε, με χαιρέτησε δια χειραψίας και απήλθε.

Εμπεδώστε το!.

Γείτονεςςςςςςςςςςς!

Νιαί! Σκάσανε μύτη!. Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ ότι εδώ που ήρθαμε είναι όλοι τύπος και υπογραμμός, gentlemen with blondes, δεν έχει στραβάδια, δεν έχει καψούρες, δεν έχει άσματα..Πρέπει να τα χάσεις για να τα λιγουρευτείς!. ΟΜΩΣ κάτι έχει και εδώ. Μετα πόνου ψυχής σας καταθέτω το περιστατικό

Είσαι μιάς κάποιας ηλικίας ζευγάρι και κάνεις γιορτή σπίτι σου. Οι καλεσμένοι σου είναι μάλλον συνομήλικοί σου όχι όμως και τελείως γκα-γκά γιατί οδηγούν αυτοκίνητο. Η περιοχή δεν φημίζεται για τους απίθανους ελεύθερους χώρους στάθμευσης..σαν τις σαρδέλλες είμαστε όλοι. Θέλοντας να εξυπηρετήσεις, ζητάς προκαταβολικά την άδεια απο συγκατοικους στη πολυκατοικία να επιτρέψουν στα αυτοκίνητα φίλων σου να τα βάλουν στη πυλωτή. Αν κλείνουν κάποιον σου χτυπάει τη πόρτα, και διευθετείται το θέμα. Τη γιορτή την κάνουν τα πεθερικά μου. Μια χαρά ως εδώ..Χμμ! Υπάρχει άτομο στη πολυκατοικία που

Είναι νεαρά μητέρα

με δύο παιδιά

μαγειρεύει πολύ καλά

με κύριο συστατικό

τα αυγά.

Επίσης έχει νεύρα πολλά

και δεν γουστάρει

τα πεθερικά

που την αγαπούσαν τρελλά

όταν ήτανε μικρά.

Η κυρία αυτή (που είναι ανηψιά των πεθερικών μου) θέλει να βγάλει το αυτοκίνητό της απο το πάρκινγκ, αλλά δυσκολεύεται γιατί έχει παρκάρει παπούς κοντά της. Δεν πάει στη πεθερά μου να ζητήσει να μετακινήσουν το αμάξι του επισκέπτη που την κλείνει...οοοοχι!. Πάει στο σπίτι της και ανοίγει το ψυγείο. Παίρνει ένα πακέτο με ωμά αυγά και κατεβαίνει κάτω. Θυμωμένα σπαζει αυγά στο παρμπρίτζ του αυτοκινήτου που την ενοχλεί, και φεύγει!. Τα αυγά παγώνουν και γίνονται...πέτσα. Αργά το βράδυ πάει να φύγει ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και δεν μπορεί, δεν βλέπει τίποτα.

Τα πεθερικά έξαλλα για το ρεζιλίκι αρχίζουν να βράζουν νερά να προσπαθούν μέσα στη νύχτα να βγάλουν τα κολλημένα. Τελικά ο επισκέπτης φεύγει.

Τα σκατά και οι φελλοί αργά ή γρήγορα επιπλέουν.

Οταν έλαμψε η αλήθεια, η ανηψιά δεν ζήτησε συγνώμη, τους την είπε κιόλας ότι το έκανε για τιμωρία!. Γιατί ο χώρος ήταν ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ και δεν μπορεί ο καθένας ΝΑ ΠΑΤΑΕΙ ΤΑ ΔΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ.

Κάνω πολύ καλά που κρατάω τις αποστάσεις μου. Εδώ είναι άλλα φρούτα!

Σκαλοπάτια

Μου κάνανε πρόσκληση να γράψω για τα 8 πράγματα που με επηρέασαν το 2007 που πέρασε. Εκεί που έλεγα ότι θα τη γλυτώσω, φρέσκο-φρέσκο ήρθε το Σουρωτήρι απο τη Πράγα, άνοιξε ως καθηγητής τα κιτάπια του "για να δούμε ποιά μου γλύτωσε και δεν την εξέτασα στα μαθηματικά...α! η Μ" Πρώτη ημέρα στα θρανία σήμερα.. ΜΠΑΜ! Δεν αρνιέσαι εύκολα σε κοτζάμ καθηγητή, ωραίο παιδί.. γλυψ, γλύψ μη μας βάλει και μιά μονάδα παραπάνω γιατί στις διακοπές δεν άνοιξα βιβλίο..τι να λέμε τώρα.

1) Η προηγούμενη χρονιά σημαδεύτηκε απο τη μετακόμιση που κάναμε. Στο παλιό σπίτι μπήκαμε νιόπαντροι, μείναμε 15 χρόνια εκεί. Δέθηκα με τους τοίχους, με τις μυρωδιές, με τους μικρούς χώρους, με τα κοπάδια των αδέσποτων ζώων που τάιζα και με τους γείτονες. Αυτοί οι τελευταίοι ήταν πηγή απίθανου γέλιου απο τότε που εμφανίσθηκαν το 2006 έως ότου φύγαμε εμείς το 2007. Αλλά και το νέο σπίτι έχει και τα αντίστοιχα μπιζουδάκια.

2) Η μετακόμιση πήγε περίφημα, δεν λέω, αυτό που πήγε χάλια ήταν η μέση μου που για πρώτη φορά μου έδειξε τα δόντια της. Σφάχτες απίθανοι. Και όλα αυτά για ένα βαράκι/κουτάκι 10 κιλών. Εγινα καλά μετά απο μαγνητικές και θεραπείες..όμως μου κόστισε. Γιατί εξαιτίας της
3) σταμάτησα να πηγαίνω στο Γυμναστήριο. Δεν είχε νόημα μετά και κατά τη διάρκεια της μετακόμισης. Κάθε μέρα έκανα 5-6 χιλιόμετρα κουβαλώντας πράγματα. Εχασα απίθανο βάρος εφαρμόζοντας μία δική μου δίαιτα εδώ..και ποτέ δεν ξαναπήρα κιλά, αντίθετα στένεψα όλα μου τα ρούχα.

4) Ο θάνατος του φίλου μας του Ιρλανδού, που ήταν πατέρας 2 παιδιών με συνεκλόνισε. Πίστευα ότι άνθρωποι σαν και εκείνον, νέοι, με κέφι για ζωή, με καλωσύνη και όρεξη και αγάπη για τους άλλους ζούν για πάντα, ξέχασα φαίνεται τη παροιμία ότι "οι καλοί πεθαίνουν νέοι". Μου λείπει πολύ. Το γεγονός ότι η χήρα του δεν αντέδρασε όπως το περίμενα αλλά μας έσπρωξε έξω απο τη ζωή της, πόνεσε αντίστοιχα πολύ.

5) Μετακόμιση σε δικό μας σπίτι. Οι μαστόροι να μπανοβγαίνουν, ένα να φτιάχνουν 2 να χαλάνε. Να γίνεται της τρελλής. Τον Αύγουστο είχαμε ησυχία και μετά ώς τα Χριστούγεννα..χαμός. Μαθαίνεις πράγματα βλέποντας τον κόσμο να δουλεύει, να μας δουλεύει, να υπόσχεται και να αθετεί, να στήνει, να μας τη λέει και απο πάνω. Κατ' άλλα η Ελλάδα λιμοκτονεί.

6) Εφαγα μεγάλη χυλόπιττα σχετικά με τις προσδοκίες μου. Πίστευα ότι η κα Π επειδή είναι αδελφή της μητέρας μου θα ήταν αντίστοιχα στοργική απέναντί μου. Αισθανόμουνα μεγάλο κενό χωρίς τη μητέρα μου (πέθανε το 2001) και ήλπιζα μήπως το καλύψω. Απατήθηκα. Η κα Π δεν ενδιαφέρεται για μένα, το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να περνάει εκείνη καλά με οποιοδήποτε κόστος. Για εκείνη μιά μονάδα είμαι που της προσφέρει.

7) Συγκατοίκηση στην ίδια πολυκατοικία με τα πεθερικά. Τα φοβάμαι λίγο έως πολύ γιατί τα έχω δεί να ανακατεύονται στις ζωές των άλλων. Της συνυφάδας μου, του αδελφού του Κ και των ανηψιών μου. Ενας αέναος αγώνας εξουσίας. Για τα πεθερικά η κατάκτηση της εξουσίας σημαίνει περισσότερο κέφι για ζωή, "εχουμε με κάτι να ασχολούμαστε" για τους εξουσιαζόμενους είναι πέτρα στο λαιμό τους, πίκρα και κυρίως οργή. Δεν μ'αρέσει αυτό που βλέπω και κρατάω τις αποστάσεις μου.

8) Πέταξα το κόσκινο και βγήκα έξω με μερικούς bloggers, κυρίως γυναίκες. Και παρόλλες τις προφυλάξεις μου, ήταν πάρα πολύ ωραία. Απίθανα, ασυναγώνιστα, χαλαρά με άπειρα γέλια και γλυκιές στιγμές. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό ίσως περισσότερο απο το σουβλάκι με γύρο. Οποτε μου δίνεται η ευκαιρία..το επαναλαμβάνω.

Αυτάααα! Να το ξέρετε οτι δεν θα έγραφα τίποτα αν δεν μου το ζήταγαν..ποτέ δεν μετανοιώνω για τα λάθη που κάνω. Με μία γόμα τα σβήνω όλα και πάω για τα επόμενα.

Μήπως θα ήθελαν οι So far, John Boys, Katerina ante portas, patsiouri, nyctolouloudo και Snikolas να γράψουν κάτι για πέρυσι?

1999 κουνήματα

Σήμερα το πρωϊ 2 λεπτά πρίν το σεισμό ξύπνησα αλαφιασμένη. Το κούνημα με συνέφερε για τα καλά, ένα "θεέ μου βοήθησέ μας" βγήκε απο το στόμα μου. Ευτυχώς ο σεισμός πέρασε, όχι όμως και οι αναμνήσεις.

Σεπτέμβριος του 1999, μεσημέρι ήμουνα στο γραφείο μου στη Κηφισσιά, στο δεύτερο όροφο. Το κτίριο ήταν κοντά στη Ρικομέξ. Οταν ξεκίνησε ο σεισμός, πολλά πράγματα γίνανε ταυτόχρονα.

1) Ο διευθυντής του τμήματος ήταν απο τους πρώτους που το βάλανε στα πόδια χωρίς να ασχοληθεί με κανέναν. For our tomari δεν ζούμε όλοι?

2) Οι δύο ντουλάπες της αίθουσας, σωριάστηκαν μπροστά μου - ήμουνα όρθια εκείνη την ώρα - τα κλασσέρ εκσφενδονίσθηκαν και με χτύπησαν στη κοιλιά. Επεσα κάτω.

3) Ενας ήχος ακουγόταν καθαρά "κριτσι-κρίτσι", ένα ολόκληρο τζάμι έγινε σκόνη και έπεσε προς τα μέσα..

4) Μία συνάδελφος απο το διπλανό γραφείο έτρεξε κοντά μου, με σήκωσε και μαζί αρχίσαμε να πηδάμε πάνω απο πεσμένες ντουλάπες, αρχεία, αναποδογυρισμένα γραφεία..τσιρίδες και ουρλιαχτά παντού..Εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε κάτι σαν έκρηξη.

5) Οι πόρτες εξόδου κλειδωμένες, στη ταράτσα δεν μπορούσαμε να πάμε. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε απο τις σκάλες. Αργά-αργά γιατί ήταν γεμάτες κομμάτια τσιμένου και γυαλιά..Γύρω μας ..ψυχή ζώσα. Που είναι όλος ο κόσμος?

6) Εχω υψοφοβία κρατήθηκα απο το κάγκελλο και κατέβηκα τα 2 πατώματα. Στο ισόγειο δεν ήταν κανείς.. το προαύλιο άδειο..

7) Φθάσαμε στο αυτοκίνητό της, κάναμε όπισθεν και πηγαμε πρός την έξοδο. Την ώρα εκείνη άρχισαν να φαίνομαι οι πρώτοι συνάδελφοι στο προαύλιο.

8) κάναμε μόνο 2 ώρες να φθάσουμε στη Καλλιθέα όπου έμενε. Στη διαδρομή η κοπέλλα έκλαιγε με λυγμούς, είχε αφήσει το παιδί της στο παιδικό σταθμό, δεν ήξερε που είναι..τραγικές στιγμές.

9) Μίλησα με τον Κ και έμαθε ότι ζώ. Εμαθα επίσης ότι και εκείνος είναι καλά. Δεν μου είπε για τη Ρικομέξ τότε, δεν είχε νόημα.

10) Απο την Καλλιθέα βρήκα ένα λεωφορείο και μετά απο 5 ώρες έφθασα στο σπίτι μου.

Οπως μάθαμε αργότερα, το κρίτσι-κρίτσι ήταν τα θεμελια του κτιρίου που άνοιγαν. Ο εκκωφαντικός θόρυβος ήταν το κομπιούτερ της μισθοδοσίας, που "άλλαξε όροφο" όταν βούλιαξε ο ημιόροφος. Το κτίριο έπαθε σοβαρώτατες ζημιες, χαρακτηρίστηκε ένα μέρος του "κόκκινο" άλλο δε μέρος του "κίτρινο". Ευτυχώς δεν πέθανε κανένας. Ο ιδιοκτήτης το κατεδάφισε σχεδόν και τελικά όλη την εταιρεία τη μετακίνησε σε άλλα premises.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η εμπειρία του 1999 καθώς και το σημάδι που έμεινε στη κοιλιά μου απο το χτύπημα, με κάνουν να φοβάμαι πολύ τους σεισμούς. Γιατί έρχονται όταν δεν τους περιμένεις και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ούτε καν να προλάβεις να επιβιώσεις.

2+3

Ανήμερα τη Πρωτοχρονιά όταν είμασταν μέσ' τη καλή χαρά, χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ο κουμπάρος μας που ανακοίνωσε ότι πέθανε η μητέρα του. Ηταν πολύ άρρωστη, αλλά δεν περίμεναν και να πεθάνει. Ο Κ καταστενοχωρήθηκε γιατί όπως και τον κουμπάρο, την ήξερε πάνω απο 20 χρόνια.

Ετσι η δεύτερη μέρα της Νέας Χρονιάς, δλδ, χθές μαρκαρίστηκε δυσάρεστα γιατί πήγαμε στη κηδεία αλλά και ευχάριστα γιατί αναπολήσαμε όμορφες στιγμές που είχαν ζήσει με τη θανούσα. Ο κουμπάρος μας απο παιδί έπαιζε χαρτιά με τον Κ και τους συνομηλίκους του και πώς γινόταν και πάντα..έχανε. Ισως να μη πρόσεχε όταν έπαιζε, ίσως πάλι επειδή ήταν ο μόνος που έπαιρνε σταθερό χαρτζηλίκι απο τους γονείς, να τον βαζανε οι άλλοι στόχο να τον μαδήσουν. Τα ίσως πολλά. Το αποτέλεσμα πάντως ήταν ότι πέρα απο το χαρτζηλίκι που το έχανε μέχρι τελευταίας δεκάρας..έπαιζε και τα ρούχα του, ναί, πουκάμισο, παντελόνι, μέχρι και τα παπούτσια του. Οταν λοιπόν γύριζε στο σπίτι του άφραγκος και κυρίως ξυπόλητος ή ξεβράκωτος (τα σώβρακα του τα άφηναν γιατί ήταν λέει χάλια), οι απηυδυσμένοι γονείς του αφού τον έδερναν, πήγαιναν στης πεθεράς μου να γυρέψουν πίσω τα ρούχα του. Και τα ντροπιασμένα πεθερικά άρπαζαν μετά τους γιούς τους και τους μάλωναν.. Ομορφες στιγμές!.

Τη μαμά του κουμπάρου μας την είχα δεί μία φορά στο γάμο μου και άλλη μία σε ένα γεύμα που είχε παραθέσει..είχε φτιάξει Ινδικό Κάρρυ. Εχοντας ζήσει στην Ινδία σαν μέλος της Αγγλικής Κοινοπολιτείας, ήξερε απο τη τοπική κουζίνα. Αξέχαστο μου έμεινε το κάρρυ εκείνο. Οπως αξέχαστο θα μου μείνει και το χεσ.. που έρριξα την επομένη μέρα. Κάρρυ ήταν αυτό!.

Εις ανάμνηση λοιπόν της καλής αυτής κυρίας, σήμερα βρίσκομαι απο το πρωϊ στην τουαλέττα. Οχι, δεν έφαγα κάρυ. Απλά όλα τα πλούσια σε κρέμες κλπ Χριστουγεννιάτικα εδέσματα..μου την έφεραν.

Προ-παραμονή + 1η

Τέλος κάθε χρονιάς ΔΕΝ κάνω απο λογισμό των χαμένων και ξεχασμένων ή κερδισμένων. Ο,τι έγινε, εγινε. Με μία γομολάστιχα τα σβήνω όλα. Πάμε για τα επόμενα λάθη!

1) Προ-παραμονή
Μας είχαν τραπέζι (πρωτοτυπο..λόγω των ημερών) ο αδελφός του Κ σε ένα ωραίο εστιατόριο, φάγαμε ένα σωρό μεζεδάκια μεταξύ των οποίων καταϊφι με τυρί λιωμένο!..Σκέτη απόλαυση!. Και αφού την κάναμε ταράτσα, είπαμε, δεν πάμε μιά βόλτα στη φωτισμένη Αθήνα με τα μικρά ανηψούδια? Και πήγαμε. Εκεί γίναμε οι μικροί ξεναγοί των ερωταποκρίσεων.., απ' εδώ η Βουλή (τι είναι η Βουλή?), απ' εκεί η παλιά δουλειά του μπαμπά σου, άπο τα κτίρια αυτά ποιό είναι η Ακαδημία? και γιατί λέγεται η Γ' Σεπτεμβρίου έτσι...πολλές ερωτήσεις τις απαντάγαμε μόνοι μας, καθώς τα ανήψια κατέγραφαν...μέχρι να νυστάξουν απο τις βλακείες μας, να αναστενάξουν που ήθελα να κατεβώ να πάρω μπαλόνι και μετά δεν χώραγε στο αυτοκίνητο και έκοβε τη θέα..και να μας κοιμηθούν στο δρόμο!. Σαν τον Ντόναλντ αισθάνομαι!

Κάναμε μιά μεγάλη βόλτα, στο κέντρο, μετά Κολωνάκι, Ομόνοια, Πειραιώς, πήγαμε και λίγο Πειραιά και γυρίσαμε.

2) Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στη πεθερά που είχε ετοιμάσει κάτι μικρό να φάμε (σούπα, πηχτή, πιάτο αλλαντικών και μετά βασιλόπιττα) απο νωρίς, μόλις τελείωσε το φαγητό κάτσανε να παίξουν πόκα οι : πεθερά, αδελφή της, Κ και Μ (αδελφός του), η κα Π, η Α (συνυφάδα μου) πιάσανε κουβεντούλα και τα παιδιά και εγώ πήγαμε δίπλα να κάτσουμε. Ο μικρός έπαιζε με nintendo και η ανηψιά και εγώ μιλάγαμε για το μπαλέτο και το γεγονός ότι θα βάλει pouent (παπούτσια μπαλλέτου) απο το 2008. Και μετά ...έγινε επανάσταση. Γιατί βρήκαν κάποια δώρα που τα είχαν ζητήσει απο την Αη Βασίλη, αλλά δεν ήταν σίγουρα ότι θα τους τα έφερνε.. O Αγιος όμως εκπλήρωσε ΚΑΙ αυτή την επιθυμία!. Η χαρά τους απερίγραπτη, να κυλιούνται στο πάτωμα, να φιλιούνται, να χοροπηδάνε μαζί , να χορεύουν βάλς σε όλο το σαλόνι, στο τέλος είπαν το We are the Champions" έξαλλα...και μετά όλη τη νύχτα με ακουστικά στ' αυτιά για να μην ενοχλούν, το πάλευαν. Το παιχνίδι τους λέγεται Wii και είναι κάτι τέτοιο. Τους τράβηξα κανά δύο βίντεο..ακόμη όμως δεν μπορώ να τα ανεβάσω στο you tube, έχει πολύ φόρτο λόγω των ημερών. Επιφυλάσσομαι!.

3) Πρωτοχρονιά, γεύμα στην κα Π που παρόλλη την ηλικία της (86) κατάφερε και ετοίμασε (πιάτα αλλαντικών, γιαπράκια, κρέπες με σπανάκι, γαλοπούλα γεμιστή, πατατες φούρνου, βασιλόπιττα και δικό της γλυκό με αμύγδαλα και μαρένγκα), γειά στα χέρια της, άντε και του χρόνου με υγεία!. Μετά το φαγητό κόπηκε η βασιλόπιτα, ο κερδισμένος εισέπραξε το νόμισμα και είπαμε να πάμε στο σπίτι του αδελφού του Κ να κόψουμε και τη δική τους!. Φύγαμε όλοι και όταν φθάσαμε έλειπε ο Κ. Βρέ που είναι, ψάξαμε παντού, άφαντος!. Τότε μου ήρθε η τρελλή ιδέα..πάω πάλι στο σπίτι της κας Π...ανοίγω και τι να δώ!.

Ο Κ μετά το γεύμα χώθηκε στην τουαλέττα, όπου χάζευε τα περιοδικά κλπ, κλπ.. . Οι υπόλοιποι βιαστηκά πήγαμε επάνω, η κα Π κλείδωσε το σπίτι της κανονικά (μη τη κλέψουν στα 10 λεπτά που θα λείψει) και ο Κ όταν εδέησε να βγεί διαπίστωσε ότι τον είχαν κλειδώσει μέσα.. το γέλιο!.... και το κινητό δεν το είχε μαζί του!!! Εκτός απο τη Π που ούτε κατάλαβε τι έγινε..όλοι ξεραθήκαμε στα γέλια.

Φέτος όλοι ας γελάμε πολύ..και εσείς και εμείς και ο κόσμος όλος!

2008

Σας εύχομαι η νέα χρονιά να είναι μέσα στη μουσική, στην ομορφιά και στις αγκαλιές αγαπημένων προσώπων.





Καλή Χρονιά!

Χμμμ!

Επειδή η φωνή μου δεν είναι ό, τι ήταν παλιά, καμμία σχέση με τις άριες που σπάζαν κρύσταλλα των παρελθόντων μηνών, γράφω το γλυκανάλατο αυτό κείμενο, γιατί ναί μεν τα φάρμακα με πιάσανε για κυνήγησαν το μικρόβιο με τά του πυρετού του έξω, άφησαν όμως ανοιχτές διόδους ώστε όντως να βγεί έξω.

Πάει να πεί, 1) έναρξη συναχίου απο χθές. Σήμερα η μύτη μου είναι σαν του Πινόκιο, άδικο γιατί δεν έχω πεί κανένα ψέμμα εδώ και 48 ώρες (τόσο πολύ). Και συνεχίζει ακάθεκτο να τρέχει, τρέχω και εγώ να μαζεύω τις μύξες μου με μυρωδάτα χαρτομάντηλα που μου φέρνουν φτάρνισμα, αψιού μέσα στο χαρτομάντηλο, φύσηγμα μύτης και πάλι αψιού γιατί τα χνούδια μου φέρνουν φτάρνισμα.. αφήστε με!.

2) Η απόλυτη καύλα!. Η φωνή μου έγινε σαν της Amanda Lear, πού να τη ξέρετε οι νεώτεροι. Ηταν εκείνη που τραγούδησε πρώτη το "Give a bit of hmm! to me" σπάζοντας κάθε ίχνος αισχύνης γιατί τα μάτια μας βλέπανε ΚΟΥΚΛΑΡΑ αοιδό, τ'αυτιά μας όμως ακούγανε ΜΠΑΣΟ ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟ να τραγουδάει - ασε που μερικοί λέγανε ότι ήταν εγχειρισμένο τραβεστί.
Τα συμπεράσματα δικά σας.



Πολλοί και πολλές προσπάθησαν να τη μιμηθούν, πρώτη η δική μας Εφούλα, δεν είναι όμως το ίδιο..

Δεν μιλάω πολύ για να μη γελάνε όσοι με ακούνε. Βουβά, βήχοντας, πορεύομαι..

After Christmas blues

Τι blues δλδ καλύτερα να έλεγα blacks and arahna! This Christmas fariggitida rules! Εχοντας ήδη καταπιεί 1,5 κουτιά αντιβίωσης μου έπεσε ο πυρετός, άνοιξε και ο λαιμός μου, σταμάτησαν τα ρίγη..υποτίθεται ότι γιατρεύτηκα ναί? Οχι. Μου ξεκίνησε ένας τσιγαρόβηχας άλλο πράγμα, και να κάπνιζα να πάει στα κομμάτια, αλλά εχω να καπνίσω απο τότε που ήμουνα 14 ετών (όχι σηκωμένα φρύδια πλήζ, απο τότε ήμουνα bad girl). Ετσι ο ντόκτορ είπε ότι πρέπει να συνεχίσω να πίνω χαπάκια..να δώ πόσο θ αντέξω, τα αντιβιοτικά μου φέρνουν απίστευτη διάρροια, ήμουνα που ήμουνα βολική στη τουαλέττα, το μόνο που μου μένει είναι να πάρω το μαξιλαράκι μου και να βολευτώ εκεί πέρα. Κι αν δεν περάσει ο βήχας μέχρι μεθαύριο, ίσως ν' αλλάξω φάρμακα σε πιο δυνατά (εκεί είναι που θα μετακομίσω στο λουτρό) . Τρελλάθηκα στη κλεισούρα, 5 μέρες έμεινα σπίτι, ούτε τα σκουπίδια δεν κατέβαζα (έβγαλα τις σακούλες στο μπαλκόνι) μόνο ταινίες στο dvd είδαμε τόσες που στραβωθήκαμε πιά!

To Christams dinner οργανώθηκε για μία ακόμη φορά σπίτι μας και παραλίγο να μη πραγματοποιηθεί γιατί όλα μας πήγαιναν στραβά! Το πρωί της Τρίτης πιάσανε τον Κ κάτι πόνοι στη κοιλιά, κάτι σφάχτες, δεν μπορούσε ούτε να περπατήσει, έχει κήλη, φοβήθηκα αρκετά, είπα μη τον πάω Νοσοκομείο..αλλά τελικά όταν ξάπλωσε και κατάπιε Ζαntac του πέρασε και μπόρεσε να καθίσει και στο τραπέζι. (Κάθε που τον πιάνει πόνος ορκίζεται ότι θα πάει στο γιατρό την επομένη ΝΑΙ, μόλις του περναει το ξεχνάει..) Το ίδιο βράδυ σήκωσε όμως πυρετό και έφερα γιατρό..διάγνωση : Οξεία φαρυγγίτιδα..καλά! Πρωτότυπο!

Τώρα είμαστε 3 οι άρρωστοι! Η αφεντιά μου που όντας λίγο καλύτερα κάνει εξωτερικές δουλειές τυλιγμένη σαν χανούμισσα με κασκώλ και με τη μύτη μέσα στα χαρτομάντηλα, ο Κ ξαπλωτός αγκαλια με μία γάτα (αντί για θερμοφόρα), τα πεθερικά να τρέχουν σαν διάτονες αστέρες, να τα φαγητά, να οι σούπες, να τα γλυκά, η κα Π τέζα με οξεία παλινδρόμηση γιατί τα Χριστούγεννα έφαγε το καταπέτασμα και βαρυστομάχιασε..

μιά χαρά Σκατούγεννα περάσαμε φέτος!

Γκούχ γκούχ Χριστούγεννα!

Φέτος θα έχουμε πολύ ιδιαίτερα Χριστούγεννα στο νέο μας σπίτι. Εξωφρενικά προβλέπονται με περίσσιο σθένος. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ με φαρυγγίτιδα, γι ' αυτό!.

Με όλους τους μαστόρους της περασμένης εβδομάδας, ο ένας να μπαίνει (και ν' αφήνει τη πόρτα ανοιχτή) ο άλλος να βγαίνει, σκόνη και αναθυμιάσεις παντού (οπότε και τα παράθυρα ακολουθούσαν το παράδειγμα της πόρτας) κάθισα στα άπειρα ρεύματα. Οι τεχνίτες φεύγανε απόγευμα και έτσι μέσα σε κάτι νύχτες ο Κ και εγώ τρέχαμε σε μαγαζιά για δώρα και για προμήθειες του Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού που θα γίνει βεβαίως σπίτι μας. Στη πορεία μάθαμε ότι τελικά μόνο 6 θα είμαστε, η οικογένεια του Μ (αδελφός του Κ) θα λείπουν και κάτι άλλοι θείοι θα πάνε στο χωριό τους. Εν τούτοις αυτοί οι 6 περιμένουν απο εμάς κάτι διαφορετικό απο τη παραδοσιακή γαλοπούλα ή γουρουνόπουλο. Και κάτι διαφορετικό παίρνουν!. Καλά δε κάνουμε?

Ομως με όλα αυτά το κρύωμα με παραμόνευε και προχθές με έρριξε, κατ' αρχήν με υποθερμία (δεν σηκώνω υψηλό πυρετό, αλλά πέφτει το θερμόμετρο στο 35, 34 βαθμούς κλπ και κρυώνω αφόρητα)..ήρθε και ο γιατρός (συγγενής ευτυχώς) με πλάκωσε ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ, χώθηκα στο κρεββατάκι μου και παρακολουθώ.

Ο πεθερός υπ' ατμόν να βοηθήσει, πήγε σουπερμάρκετ να πάρει τα υλικά, η πεθερά έτρεξε στον χασάπη για κρέας, ο Κ μαγείρεψε υπέροχο ζεστό ρυζόττο με καλαμαράκια και ουίσκυ!!, ανοίξαμε και ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί (για την πίεση είναι καλέ) και κάπως καλύτερα. Ο λαιμός μου είναι σαν τσαρούχι με χιλιάδες ξυράφια να γδέρνουν την κάθε κουταλιά.

Να πάρει η ευχή, αλλιώς τα είχα προγραμματίσει. Ευτυχώς που μπόρεσα να ψωνίσω κάποια δωράκια ώς τώρα, ως τις 27/12 δλδ, ευελπιστώ να είμαι καλά στις 27/12 για να κάνω και τα υπόλοιπα. Εχουμε γκαντεμιά η κα Π για πολλοστή φορά έπεσε μπροστά στα μάτια μου..δεν ξέρω αν το κάνει επίτηδες για να με παιδεύει ή γιατί το έχει χαμένο και η αδελφή της πεθεράς μου έσπασε το χέρι της... Είναι δε και λίγο απαιτητική σαν χαρακτήρας, καροτσάκι την έχει κάνει τη δύσμοιρη. Ευχέλαιοοοοοοοοοοοοοοοο!

πωλητές & Πωλητές

Χθές αποφασίσαμε με τον Κ να πάμε να πάρουμε φωτιστικά για το μπάνιο γιατί απο τον Ιούνιο είμαστε με τους γλόμπους να κρέμονται. Πηγαίνουμε λοιπόν σε αντίστοιχο κατάστημα επι της Λεωφ. Αλίμου. Χώρος μπροστά άνετος για πάρκινγκ, μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε τουλάχιστον 4 νεαρούς καθιστούς πίσω απο τα γραφεία τους να μιλάνε στο τηλέφωνο..Δύο χαριτωμένες ξανθιές κοπελίτσες εξυπηρετούσαν χα-λα-ρά τους πελάτες που κύτταγαν τα φωτιστικά. Λέμε στη μία κοπέλλα ακριβώς τι θέλουμε δλδ λάμπα για το μπάνιο να την αγοράσουμε τώρα, όχι παραγγελία. Μας δείχνει μία προθήκη με τουλάχιστον 40 είδη. Διαλέγουμε λοιπόν και όταν είναι να κάνουμε παραγγελία μας λέει ότι δεν τα έχει.
¨Βρε καλή μου δεν ζητήσαμε απο την αρχή να μας δείξετε αυτά που έχετε τώρα, να τα πάρουμε να φύγουμε?"
"Το ξέχασα, δεν κατάλαβα" ψιθύρισε..ναί δεν μιλούσε ψιθύριζε, νέα μόδα αυτή, να μη σε ακούει ο πελάτης όταν του μιλάς, να τ' ακούς μόνο εσύ...
Αντε ξανά να παίζουμε το παιχνίδι των ερωταποκρίσεων, τόχετε έτοιμο αυτό? , ναί-όχι.
Καταλήγουμε τελικά σε 2 απλίκες και ένα για το ταβάνι. Γράφει στην παραγγελία 2 για το ταβάνι, 1 απλίκα, ευτυχώς που την είδαμε εγκαίρως..αντε ξανά να ακυρώσει-σκίσει το φύλλο, κάθισα απο πάνω της όπως τότε που διόρθωνα τα τετράδια των μαθητών μου, το στύλ Χατζηνικολάου δ-υ-0 α-πλί-κες, ε-να τα-βα-νι-ού.
Ο Κ σε μιά φάση ρωτάει έναν απο τους καθιστούς νεαρούς για μια λάμπα, αν κι αυτή μπαίνει σε μπάνιο
"Αυτή είναι για πίνακα ζωγραφικής" απαντάει ο καθιστός
"Δεν σας ρώτησα για που είναι, στο μπανιο αν μπαίνει ρώτησα", λέει ο Κ
"Μπαίνει, αλλά για πίνακα το πουλάμε συνήθως "..απαντά αυστηρά(!!) (Δηλαδή αν δεν έχεις πίνακα ζωγραφικής στο μπάνιο ΔΕΝ στο πουλάει- αμ πώς!).
Ο Κ προχώρησε πρός το ταμείο.
Η ταμίας ρωτάει το επίθετό του και πρίν κόψει την απόδειξη μας το διαβάζει
Κύριος Νεφέλη Π.
Κυττάω τον Κ, με κυττάει, κυττάμε και τη ταμία..
"Ποιά είναι η Νεφέλη", τη ρωτάω
ΚΑΙ ΛΕΕΙ απευθυνόμενη στον Κ.."δεν σας λένε Νεφέλη"?

¨Μοιάζω για Νεφέλη?" της αγριεύει ο Κ, γυάλισε το μάτι του...
Συμπέρασμα το κάτωθι βιντεάκι: (χωρις το αυτοκίνητο)


Δε περνάμε και απο την Autoplus να πάρουμε κάτι που θέλω?" λέει ο Κ. Πάμε.

Εκεί βρεθήκαμε να μιλάμε με 3 παιδιά. Ηταν δεν ήταν 20 ετών το μεγαλύτερο που καθόταν στο ταμείο. Μας εξυπηρέτησε ένας πιτσιρικάς πρέπει να ήταν γύρω στα 16 τόσο τον έκανα, υπήρχε και άλλος ένας γύρω στα 11. Τσακίστηκαν να μας εξυπηρετήσουν. Δεν έφτανε που πήραμε κάποια πράγματα, όοοχι, έπρεπε να μας τα βάλουν στο αυτοκίνητο, κανονική τοποθέτηση κάνανε. Απίστευτοι Πωλητές, ευγενέστατοι και ατσίδες. Μπράβο σας!

Κάνε παιχνίδι!

Κάθε χρόνο το Δεκέμβριο μαζευόμαστε μερικοί έως πολλοί φίλοι για να παίξουμε χαρτιά. Για να φύγει ο παλιός χρόνος μέσα στη χαρά (για τη μάζωξη) , στη λύπη (απο τη χασούρα) αλλά και μέ ελπίδα (θα σας ξεσκίσουμε του χρόνου).

Οι παίχτες είναι 10 και παίζουν πόκα. Τα τραπουλόχαρτα πρέπει να είναι τα ίδια τα περσινά. Κανένα καινούργιο δεν επιτρέπεται. Μεγάλη γρουσουζιά η νέα τράπουλα. Κάτι σαν θρησκεία είναι αυτό, σαν τον αδελφό του Κ που πρίν πάει γήπεδο πρέπει να φάει μακαρόνια, να φορέσει το γούρικο γιλέκο και το αντίστοιχο χαϊμαλί. Μόνο έτσι θα κερδίσει η ομαδάρα. Μιά χρονιά βαρέθηκα να βλέπω τα παλιά τραπουλόχαρτα, πήγα λοιπόν και τους πήρα μία καινούργια..Και να έρχονται οι άσσοι, να έρχονται οι βαλέδες και κανείς να μη μιλάει, να ποντάρουν σιωπηλά για τα φούλ τους και να χαίρονται επειδή θα σάρωναν..μέχρι που κάποιος είπε "μα καλά, πόσους βαλέδες έχει αυτή η τράπουλα?"Και διαπιστώθηκε ότι είχε απο 10. Δέκα ντάμες, 10 άσσους, ήταν τράπουλα για πινάκλ!!!. Μετά απο αυτό δεν με σκότωσαν απαγορεύτηκε όμως ρητά να αγγίζω τα ιερά παιχνιδιόχαρτα που ώσπου να λιώσουν τα ίδια θα είναι.

Τα λεφτά που ποντάρουν, άλλο κώλυμμα. Παίζουν με πλαστικές μάρκες αλλά σε ΔΡΑΧΜΕΣ!! δεν κάνω πλάκα. Το ανώτερο χτύπημα είναι 100 δραχμές το αντίστοιχό του σε ευρώ..ουδείς νομίζω ασχολείται με τα 3 ευρώ..αλλά το κατοστάρικο έχει δύναμη. Φώς φανάρι δεν παίζουν για τα λεφτά αλλά για το καλό.

Η παρέα γνωρίστηκε στο Γυμνάσιο, όταν ο άντρας μου ήταν πιτσιρικάς και έπαιζε μπάλα στο δρόμο (!!!) με τα γειτονόπουλα. Παίζανε στην αρχή το χαρτζηλίκι τους ή και τα ρούχα τους αν τους τελείωναν τα ψιλά. Οι χαμένοι που έχαναν τα μπλού τζήν τους γύριζαν σπίτι με σόρτς και έτρωγαν και τις καρπαζιές απο τους γονείς τους, οι κερδισμένοι έκοβαν τα νεο-αποκτηθέντα παντελόνια (αν ήταν μικρά) και τα έκαναν σόρτς!! ή παντιέρες! Τώρα βέβαια όλοι είναι παντρεμένοι, έτσι έρχονται με τις οικογενειές τους και γέμίζει ο χώρος χαρά!.

Τα πιτσιρίκια κάνανε συμμορία και παίζανε κυνηγητό στο διάδρομο, πηδάγανε πρός τους τοίχους με στοίχημα τίνος η πατημασιά θα φθάσει ψηλώτερα (τα χαμηλά τα καθάρισα, το αποτύπωμα όμως του νικητή λέω να το κρατήσω για φέτος).

Τα ανήψια μου κάθισαν και εκείνα στο τραπέζι της πόκας μέχρι που κοιμήθηκαν όρθια. Ο ανηψιός και εγώ κάπου μαλλιοκουβαριαστήκαμε γιατί τάχα αδιάφορα κύτταγε τα χαρτιά των άλλων και μετά τα μετέδιδε στον μπαμπά του.. "α! ρε προδότη", θα σε πιάσω να σε μαδήσω"..του είπα και αρχίσαμε να τρέχουμε, ο καταδότης σαν ζαρκάδι μπροστά η κότα με τα τακούνια απο πίσω, τον έπιασα βέβαια και κουτρουβαλιόμαστε στο πάτωμα απο τα χάχανα!.

"Θεία, δεν θα φάω άλλα προφιτερόλ, έχω ήδη χάψει 6 και η μαμά είπε ότι θα με πιάσει το βράδυ η κοιλιά μου, κατάλαβες"?

"Κρίμα να σε πιάσει η κοιλιά σου..και θα χέζ..σαι, και θα λερώσεις τα σεντόνια..και.. και"

"Ναί θεία κρίμα είναι"

"Ναί πουλάκι μου συμφωνώ, θέλεις ένα προφιτερόλ?"

"Μα τώρα δεν σου είπα ότι θα τα κάνω επάνω μου?"¨

" Ε!Κι αν τα κάνεις απάνω σου, τι έγινε βρε ανηψιέ? Στο δικό σου κρεββάτι θα τα κάνεις, άλλος θα τα μαζέψει..χι! χι, τι με νοιάζει εμένα?

"Θεία θα σε μαδήσω"...

¨"Νια! Νιά (βγαλμένη γλώσσα), σκάσε και τρώγε (το 7ο προφιτερόλ)!

Και του χρόνου.

Το φάρμακο της λύπης

Ψίτ! Το τελευταίο τύπο με τη κοτσίδα και το see-through φανελλάκι, ΤΟΝ ΘΕΛΩ. Εφόσον έχει το κεφαλομάντηλο και την καδένα βεβαίως βεβαίως.
Τα πεθερικά, καλέ μου Αϊ Βασίλη, πέτα τα, στη διαδρομή απο το έλκυθρο! Πρός θεού όμως μη σου πέσει το τηλεκοντρόλ..που ξέρεις...μη αλλάξουν τα πράγματα..

Ψωνάρα!

Σήμερα είμαι στα κάτω μου. Στα κάτω-κάτω μου. Τσακώθηκα πρωϊ-πρωϊ, μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι. Να φύγω. Πραγματικά, βγήκα έξω να ψωνίσω κάτι λιγα πράγματα, καφέ, χαρτοπετσέτες, μαρούλια. Μιά βόλτα πήρα ν' αλλάξω παραστάσεις να μη σκάσω. Γύρισα σπίτι και ταμπουρώθηκα μέσα, να μη βλέπω, να μην ακούω. Είπα να κάνω λίγο πάζλ να ηρεμήσω, αντ' αυτού σχεδόν ξεκοκκάλισα το βιβλίο "Το Νησί" που αναφέρεται στους λεπρούς της Σπιναλόγκα, παραμυθάκι, τίποτα σπουδαίο αλλά αρκετά αγχολυτικό. Σχεδόν το τέλειωσα. Και ακόμη κόμπος είμαι.

Εφτιαξα ψαρόσουπα. Αμα γυρίσει ο Κ απο τη δουλειά θα φάμε. Ως τότε πίνω λίγο κρασί. Μετά θα πιώ κι άλλο. Ελπίζω ως το βράδυ να γίνω πίτα.

Ορίστε και ένα τέστ για blogging. Ελπίζω να μείνει σε μένα η κορώνα του ψώνιου! 88%How Addicted to Blogging Are You?

Phoenix Dating

Lego

Φέτος τα Χριστούγεννα ήρθαν πιο νωρίς. Ο Αγιος Βασίλης σκάλιζε τα ντουλάπια του, "βρε! βρέ! λέει, "να κάτι συλλεκτικά lego , σε ποιόν να τα δώσω, σε ποιόν να τα δώσω?" Ανοιξε τα κιτάπια του, κύτταξε προσεκτικά γιατί τα σημερινά πιτσιρίκια όλο με ηλεκτρονικά παίζουν και βρήκε..ένα κοριτσάκι..που είχε κάπως μεγαλώσει.. χμμ! Εμένα δλδ!

Ετσι ήρθαν απο τον ουρανό, κυριολεκτικά και πέσανε στην ποδιά μου. Για άλλον προοριζόντουσαν, τον πεθερό, που δεν είχε ενδιαφέρον ..ο οποίος όμως τα έδωσε σε μένα "Μαρίνα εσύ φτιάχνεις πάζλς, μήπως σ' αρέσουν και αυτά?" Πώς δεν κατουρήθηκα εκείνη την ώρα..

Τα παιδικά μου χρόνια με lego τα έβγαλα, άπειρες οι κατασκευές, 1000άδες τα κομμάτια σκόρπια παντού ακόμη και μέσα στα πιάτα μας. Τα πρώτα ήταν σαν τα παραπάνω, μου τα αγόραζε ο μπαμπάς μου, βοηθούσε κιόλας, μετά χάθηκαν αυτά και ήρθαν κάτι άλλα σαν τουβλάκια που πωλούνται σε κουβαδάκια..και απο αυτά έφτιαχνα πολυ-κατασκευές.

Τα άρπαξα σαν το καλύτερο δώρο, άνοιξα τις οδηγίες στο πάγκο της κουζίνας, παράτησα και το φαγητό μου και.... νάμαι! Εχω χωθεί ολόκληρη μέσα στην κατασκευή, ούτε η μέση μου με πονάει, ούτε τίποτα. (Η φωτό δεν είναι καλή, φαίνεται η άβαφη ρίζα..καλά ρε παιδιά, άυριο θα πάω κομμωτήριο) . Με αυτά και με αυτά..την ξέχασα!.

Δεν είχε πολλά κομμάτια (έτσι δεν μπόρεσα να φτιάξω όλα τα σχέδια, σνίφ), είχε αρκετά όμως ώστε να φτιαχτεί ένα σαλονάκι (λάμπα, τραπέζι, καρέκλα), ένα αεροπλάνο και μία καμηλοπάρδαλη.

Το δώρο μου για φέτος το πήρα. Ευχαριστώ Αϊ Βασίλη!

Η Γάβ

Είδος γυναίκας με πολύ δυνατή φωνή.

Οτι έχει να πεί το ακούει όλη η γειτονιά, τα γύρω αυτοκίνητα, όλος ο κινηματογράφος και όλο το (ταλαίπωρο) εκκλησίασμα. Ολως τυχαίως τα μυστικά σου τα μαθαίνει η Πανελλήνιος χωρίς να διαβάζει Εσπρέσσο. Τζάμπα!

Πώς είναι όμως μία Γάβ?

Είναι καλοντυμένη, με ψηλά τακούνια, ψηλή-κοντή αδιάφορο, πάντα γίνεται αισθητή απο τη φωνή της. Που ποτέ δεν είναι τσιριχτή, λίγο μπάσο αλλά με τέμπο και ισχύ.

Αυτή η γυναίκα δεν θα πεί τσιριχτά " Γιαννάκηηηηηη! Εβγα έξω απο τη θάλασσσσσσσαααα!, δεν θα φωνάξει απλά θα πεί με τη μπάσα φωνή, σπαθάτα "ΓΙΑΝΝΗ! Τη μπάλλα σου και δρόμο κακομοίρη μου!". Ολοι οι Γιάννηδες στην παραλία θα κυττάξουν πρός το μέρος της, ξαφνικά θα αισθανθούν τύψεις απο το πηδ..που δεν έκαναν μέχρι τις ψιλοκακίες στη δουλειά. Το μέτωπό τους θα ιδρώσει, με αργά βήματα θα συρθούν πρός το μέρος της. Αν είναι του γούστου τους ίσως και να πέσουν στα γόνατα.. Η ιδεώδης dominatrix. Αλλά και του γούστου τους να μην είναι..δεν πειράζει, μία συγνώμη θα τη ζητήσουν. Μιά άφεση!

Και που να την πετύχεις σε χειμερινό σινεμά! Ξαφνικά όλοι μας ενημερωνόμαστε ότι η ταινία είναι πολύ αστεία, τόσο που χρειάζόμαστε άμεσα να τρέχουμε για πί πί. Η ότι έχει πολύ αίσθημα, γιατί κλάμμμα η κυρία γάβ κορόμηλο γαβοοουυυυυ!

Και τι γίνεται άν κάποιος αντιμιλήσει σε μία Γάβ? Αν πάει να της κόψει το βήχα γιατί ενοχλεί η γαϊδουροφωνάρα της τη κινηματογραφική αίθουσα όταν για 100η φορά εξηγεί τι θα γίνει μετά το διάλλειμα?

Αγριοκύτταγμα

Σήκωμα χειλιών απο τη μία άκρη

Εμφάνιση σκυλόδοντα

Ρυτίδιασμα μετώπου

"Σκάσε ψείρα" ή κάτι αντίστοιχο.

Αν δε προκύψει ο άλλος να είναι κανένας θεόρατος τότε αρχίζει η φωνή

"Μιλάνε όλοι μιλάν και οι μπουνταλάδες.."

Είναι απλά να μη σου τύχει... να πληρώσεις να δείς ξένη ταινία στο πανί και να τη δείς στην ελληνική μπανάλ μορφή..και live!

Ούφ!

Βλέμματα

Περπατάω στους δρόμους κάθε μέρα για δουλειές. Πάντα περπατώ κοντά σε άλλους ανθρώπους και παρατηρώ...τα μάτια τους. Μ' αρέσουν τα βλέμματα του κόσμου, τι άραγε θα δώ σήμερα?

Είναι κάποιοι που φορούν μαύρα γυαλιά παντός καιρού.

Η που ποτέ δεν κυττάζουν τους άλλους στα μάτια. Σαν κάποιες χειραψίες κι αυτοί, κρύες που ποτέ δεν μένουν τα δάχτυλα στο χέρι του άλλου, σαν άψυχα χέλια γλιστρούν μακριά.

Είναι κάποιοι άλλοι που τους μιλάς και κυττάνε αλλού, όχι απαραίτητα τον ουρανό, κυττάνε τα παπούτσια σου, τα χέρια σου, ακόμη και τα ρούχα σου!

Είναι κάτι μάτια που φωνάζουν "βαριέμαι", ειδικά τραπεζικών υπαλλήλων πίσω απο τους πάλαι ποτέ γκισέδες.

Οι τσιγγάνες συνωστίζονται έξω απο τις εκκλησίες και παρακαλετά ζητούν με τα μάτια τους, απλώνοντας χέρια με ωραίο μανικιούρ και δαχτυλίδια.

Οι αλλοδαποί βιολιτζήδες που παίζουν στους δρόμους έχουν γελαστά μάτια, με ελπίδα όχι μόνο για τον οβολό σου για τη ζωή γενικά.

Παραπονεμένα είναι τα μάτια της γιαγιάς που μάταια περιμένει τα παιδιά να έρθουν στο γεροντολογικό κέντρο που την αφήσαν και την ξέχασαν.

Ερωτηματικά τα μάτια του σκύλου της γειτονιάς "τι φαγί μαγειρεύεις σήμερα"? Ξέρει ότι θα του βγάλω το περίσσευμα, απλά αναρωτιέται για τη γεύση. Οπου μιά μέρα που προφανώς αυτά που του έβγαλα δεν συμφωνούσαν με τον ουρανίσκο του.."εντάξει θα το φάω, έλεος όμως..τόσοι τσελεμεντέδες υπάρχουν..δεν φτιάχνεις κάτι πιο γευστικό?"

Νυμφασία, Βαλτεσίνικο

Φύγαμε τη περασμένη εβδομάδα όσο πιο μακριά μπορούσαμε, πήραμε τα βουνά, να ξεκουράσουμε το μάτι μας και τη καρδιά μας. Απο την Εθνική Οδό Κορίνθου-Τριπόλεως, στρίψαμε πρός Βυτίνα, αλλά δεν πήγαμε εκεί, δεν θέλαμε κόσμο, μόνο τη γαλήνη των βουνών.

Πρώτη στάση Νυμφασία. Ενα υπέροχο χωριό, σιωπηλό μέν γιατί ήταν νωρίς το πρωϊ, πνιγμένο στα κόκκινα-κίτρινα χρώματα του φθινοπώρου , τι να πρωτοδιαλέξω δεν ήξερα, ποιό λιβάδι, ποιό δένδρο, ποιούς ουρανούς?

Μπαίνοντας στο χωριό, έχεις μπροστά σου αυτή την εικόνα της δημοσιάς ας τη πούμε. Την ονομάσαμε " οδός των σκέψεων" γιατί περπατώντας τη, ό,τι προβλήματα και να είχαμε παίρνανε άλλη όψη, άλλη χροιά αν θέλετε. Το δένδρο της ζωής μας αποχαιρετά. Την υπόσχεση τη δώσαμε. Θα ξανάρθουμε την άνοιξη.

Μετά τη Βυτίνα στρίβουμε για Μαγουλιανα, ένα έρημο μέρος, η διαδρομή όμως μέσα απο βαθιά φαράγγια και πλαγιές κατάφυτες απο έλατα. Κτίσματα σαν κι αυτό, σπαρμένα, ένα εδώ άλλο εκεί.

Αγριο τοπίο αλλά πολύ κατευναστικό. Λίγο πάγο βρήκαμε στο οδόστρωμα, ελάχιστο, το χειμώνα όμως εκεί δεν θα αστειεύεται. Χιόνια και πάγοι θα υποδέχονται τους τολμηρούς. Το οδόστρωμα πολύ καλό αλλά ο δρόμος φιδωτός.

Προχωρήσαμε ακόμη πιο ψηλά. Φτάσαμε σε ένα άλλο χωριό, που λεγόταν Βαλτεσίνικο. Ενα μεγάλο κεφαλοχώρι αραδιασμένο σε μία πλαγιά σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρα. Μεγάλα πέτρινα σπίτια και πολλοί τουρίστες άρτι αφιχθέντες με πούλμαν.

Μπήκαμε σε ένα κατάστημα με παραδοσιακής λιχουδιές και πήραμε χυλοπίττες, λαζάνια και τοπικές δίπλες (γλυκά), πώς μου ήρθε να πάω και σε ένα άλλο παρακείμενο κατάστημα μήπως βρώ κάρτες και κανένα μαγνητάκι για το ψυγείο μου. Κακή επιλογή. Μας χάλασε την όμορφη εικόνα τόσο του χωριού όσο και της διαδρομής. Γιατί η ιδιοκτήτρια έπαιξε το ρόλο της νυφίτσας. Με το που μπήκα μέσα με ρώτησε απο πού είμαι. Αυτό με χαλάει αφάνταστα γιατί όσες φορές με έχουν ρωτήσει τέτοιο πράγμα σε μαγαζιά, είναι για να εκτιμήσουν πόσο θα ανατιμήσουν τα προϊόντα τους. Μου ήρθε εκείνη την ώρα να σηκωθώ να φύγω, εν τούτοις της απάντησα τοποθετώντας τη καταγωγή μου στα βάθη της θάλασσας και δη στο Αιγαίο. "Α! Γιατί μοιάζετε με ξένη" λέει η νυφίτσα και ετοιμάζεται να δαγκώσει. Ο λογαριασμός στο ταμείο 17.20. Της δίνω 50 ευρώ και 20 λεπτά. Μου δίνει 2 ευρώ και άλλα 30.

¨Η θα μου δώσετε άλλα 80 λεπτά η δεν θα πάρετε το 20λεπτο και θα μου δώσετε άλλο ένα ευρώ", της λέω. Απο εδώ το πήγε, απο εκεί το πήγε δεν ήθελε να δώσει τα σωστά ρέστα. Και εγώ πάλι δεν τα έβαζα στο πορτοφόλι μου, ώστε να μου πεί το κλασσικό "μα σας τα έδωσα, απλά μπερδεύτηκαν με τα ψιλά σας". Τελικά έδωσε 80 λεπτά.

Μα πώς κάνεις έτσι για 1 ευρώ, θα μου πείτε. Κάνω έτσι όταν αισθάνομαι ότι πάνε να μου τη φέρουν. Είδαν τουρίστα, πάμε να δαγκώσουμε. Εντάξει, δαγκώστε. Εμείς πάντως στο Βαλτεσίνικο δεν θα ξαναπατήσουμε. Να το χαίρεσαι κυρά νυφίτσα μου! Ολο δικό σου!

Επιστροφή. Σταματήσαμε στο Λεβίδι, πήραμε ωραίο χωριάτικο ψωμί (3 μέρες το έχουμε και ακόμη είναι μαλακό και μυρωδάτο) και μυτζήθρα..κάπου σταματήσαμε και φάγαμε με θέα την Ελλάδα μας.

Οπως απλόχερα μας προσφέρεται. Οχι όπως την εκμεταλλευόμαστε εμείς.

Εξοδος

Θέλω να φύγω τώρα αμέσως για οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε μορφή. Το μόνο πρόβλημά μου είναι η αδυναμία μου να βγάλω μουστάκι.. φυσικό λέμε.

Γαμώ την Ιατρική σας

Μου έχει βγεί το λάδι. Οχι απο τη σωματική κούραση, αλλά απο την αγωνία, το θέατρο και το τρέξιμο.
Α! Και απο τις μαλακίες των γιατρών. Σαν το τούβλο πέφτω για ύπνο το βράδυ και όταν το πρωϊ ξυπνήσω αισθάνομαι ότι έπεσα για ύπνο πρίν 5 λεπτά.

Δεν μου έχει βγεί το λάδι με τη Π τόσο (που αποφάσισε απο δικού της να κανει απεργία πείνας (γιατί ώς γνωστόν οι άρρωστοι δεν πρέπει να τρώνε) και να καταπίνει μόνο ζεστό τσάι, ένα μασούρι χάπια, φρυγανιές και κορν φλέικς για αυτούς που έχουν δυσκοιλιότητα, μετά να χέζ και να απορεί γιατί και να κατηγορεί τα φάρμακα, το γάτο της ότι τη ματιάζει, τις παυσίπονες ενέσεις και τη μαύρη νύχτα στα βουνά - τηλέφωνα σε όλη την επικράτεια για τη μούτζα που της έρριξε ο Θεός και τι να κάνει δεν ξέρει για να τη ξεματιάσουν..πολλές πίτες του Αγ. Φανουρίου πρέπει να φτιαχθούν.. δλδ να βάλει τη πεθερά μου να φτιάξει..γιατί εκείνη είναι άρρωστη δεν μπορεί ούτε το χέρι της να κουνήσει..- τσίρκο το κάναμε εδώ, δεν μπορώ άλλο) αλλά περισσότερο με τη νοοτροπία κάποιων γιατρών.

Τι κάνει κάποιος που πονάει η μέση του? Πάει στο γιατρό. (Σε ορθοπεδικό να πάμε, όχι δεν θέλω, βρε καλή μου, βρέ χρυσή μου ΟΧΙΙ, στον καλό κ. Χ θα πάμε, μα αυτός είναι παθολόγος, όλα τα ξέρει αυτός). Σ' έναν παθολόγο. Ο παθολόγος λογικά πρέπει να ζητήσει εξετάσεις για να δεί το αίτιο του πόνου. ΛΟΓΙΚΑ γιατί εμείς το πήγαμε στα ΑΛΟΓΑ, σ' αυτά και στα παράλογα. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ έγραψε και λάλησε:

Πρώτα βάζουμε τον ασθενή στο κρεββάτι και τον πλακώνουμε σε παυσίπονες ενέσεις.

Μετά απο 6 και βάλε μέρες γράφουμε στο βιβλιάριο υγείας ακτινογραφίες και εξετάσεις όλων των ειδών.

Πάω να σφραγίσω το βιβλιάριο (ουρά) και μου λέει ο ελεγκτής ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ένας παθολόγος να γράφει τέτοιες εξετάσεις, μόνο ο ορθοπεδικός μπορεί. Φεύγω πάω να βρώ ορθοπεδικό, (ουρα 2) γράφει τις εξετάσεις, τον πληρώνω ξανακάθομαι ουρά 3 να σφραγίσω βιβλιάριο. Ερώτηση ξανθιάς χαζούλας : Ραμολίρουν και οι γιατροί? Δεν εξηγείται΄πως δεν ήξερε τι να γράψει στο βιβλιάριο!!

Αντε και σε έμμετρο για να εμπεδωθεί

Πρώτα ο ασθενής παίρνει θεραπεία και

αν δεν πεθάνει στη πορεία

έρχεται και η Διαγνωση

βαριά και ευανάγνωστη

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ όλων των ειδών

πρέπει να γίνουν

απο κολονοσκοπήσεις

μέχρι και

εγκεφαλογραφήσεις.

Πιάσε μωρή το ΠιΣι

και γράψε την ασφάλεια του

ασθενή

Τιιι! Δημόσιο! Ευανθίααα!

Διακοπές μωρή θα κάνεις

Πάλι στη Γαλλία!

Τρέχω

Αυτές τις μέρες τρέχω συνέχεια, πότε τρέχω και δεν φθάνω, πότε τρεχω και φθάνω και μετά πάμε για τον επόμενο στόχο.
Ολα ήρθαν ξαφνικά και απότομα. Το προηγούμενο σβκ δεν ξεκουράστηκα καθόλου, παρόλλη την εκδρομή, αντίθετα αγχώθηκα απίθανα, νευρίασα, έσπασε και ένα καλώδιο της ΔΕΗ απο τον δυνατό άνεμο και αναγκαστήκαμε ν' απομονώσουμε μόνοι μας το ρεύμα μέσα στα σκοτάδια..κρύωσα απο την υγρασία, πονάει πάλι η παλιομέση μου, αει στο καλό.

Δε βαριέσαι λέω, θα ξεκουραστώ πίσω στην Αθήνα, ναί πώς, βρήκαμε την κα Π τάβλα απο κάτι πόνους κάπου στα κόκκαλα, το εδώ, όχι εκεί πονάω δεν μου λέει τίποτα. Εφερα γρήγορα γιατρό και την πλάκωσε σε ενέσεις, βρήκαμε και μία νοσοκόμα απο του διαόλου τη μάνα να έρθει μέσα στη νύχτα να της κάνει την πρώτη, μετά βεβαια, ήρθε άλλη νοσοκόμα που εμενε κοντά στο σπίτι. Και βλέπουμε. Περιμένω να δώ τις ακτινογραφίες και τα αποτελέσματα του τέστ οστεοπόρωσης. Απίστευτο τρέξιμο και απο εκεί.

Και στην πορεία είναι τα καθημερινά τούτο-κείνο. Η βροχή με βρήκε στο δρόμο ξανά σήμερα. Ηταν υπέροχα μουντή η μέρα, λίγος κόσμος στους δρόμους μόνο η δική μου Barbie ρόζ ομπρέλλα χοροπηδούσε.

Ερχεται η νύχτα και δεν βλέπω την ώρα να χωθώ στο κρεββατάκι μου..να διαβάσω τον Κίνγκ και να ονειρευτώ..άσχετα πράγματα, λές και οι βρυκόλακες-σφαγές-αίματα-μεταλλαγμένοι δεν με αγγίζουν, τα όνειρά μου χρωματιστά και απαλά.

Καληνύχτα σας

Προσοχή μη το μάθουν τα κανάλια..

Η Δ.Ζ είναι καθηγήτρια σε Δημόσιο Γυμνάσιο της Αθήνας. Πρίν 3 περίπου μέρες στο σχολείο που δουλεύει συνέδεσε ένα νέο καλώδιο στον υπολογιστή της, έγινε βραχυκύκλωμα, το ρεύμα τη τίναξε στο πάτωμα και από το χτύπημα της έσπασε η μία ωμοπλάτη. Κουτσά- στραβά συνήλθε, στο σχολείο ακόμη, κανείς δεν ειδοποίησε ένα ασθενοφόρο..τα κατάφερε και γύρισε σπίτι της. Τηλεφωνεί στο ΕΚΑΒ απο το σπίτι της, να έρθουν να τη πάρουν γιατί πόναγε φρικτά, οι οποίοι όμως όταν άκουσαν ότι ναί μεν έπαθε ηλεκτροπληξία αλλά συνήλθε, δεν πειράζει, της λένε, τη γλυτώσατε. Τηλεφωνεί σε έναν ορθοπεδικό γιατί υπέφερε πολύ, της λέει να πάει σε Νοσοκομείο και πράγματι πάει στον Ευαγγελισμό. Οι γιατροί εκεί όμως δεν ξέρω τι εξετάσεις της κάνανε, απεφάνθισαν ότι ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΚΟΜΗ με τόσο ηλεκτρικό ρεύμα που έφαγε και δεν έχει πεθάνει, και την βάλανε ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ! Ακόμη εκεί είναι απ' όσο ξέρω!

Και όταν ενημερώθηκε ο Διευθυντής του Γυμνασίου/Λυκείου για το ατύχημα που έγινε απο ελλειπή συντήρηση των ηλεκτρικών του σχολείου του, είπε

"Προσοχή μη μας πιάσουν στο στόμα τους τα κανάλια, γιατί χαθήκαμε"

Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει τα παιδιά μας και τους μαθαίνει ότι η ανθρώπινη ζωή είναι τζάμπα, ενώ τα ΚΑΝΑΛΙΑ RULE!

Οι Ρωμαίοι χορεύουν Τσάρλεστον

Κάθε Νοέμβριο θυμάμαι έναν άλλο αντίστοιχο μήνα σε μία ξένη χώρα πρίν πολλά χρόνια. Οταν το κλίμα ήταν απο βαρύ ως ασήκωτο, χαμηλοί ουρανοί λόγω ομίχλης και βροχή ανά μισάωρο. Τι να σου κάνει η μεσογειακή προσωπικότητα εδώ? Τον μήνα αυτό λοιπόν οργανώναμε θεματικά πάρτυ, όπου καλούσαμε όλους τους φίλους και γνωστούς, καθώς και τους γείτονες (για να μην έχουμε παράπονα). Στα δύο χρόνια της Σχολής οργάνωσα 2 τέτοια πάρτυ.

1) 1925-Τσάρλεστον
Πάρτυ με αυτοσχεδιασμό. Οι προσκλήσεις δόθηκαν χέρι-χέρι, ήταν βέβαια χειροποίητες (δεν υπήρχε η τωρινή τεχνολογία) σαν προσκλητήρια γάμου απο χαρτόνι και το σκιαγράφημα μίας κυρίας του '20. Οι καλεσμένοι θα έπρεπε να μεταμορφωθούν στην ορισμένοι εποχή. Τι χαρά κάναμε τότε, δεν θα το ξεχάσω. Μέσα σε 10 ημέρες όλα έπρεπε να γίνουν στην τρίχα. Τα κοστούμια μας τα φτιάχναμε μόνοι μας, όπως μπορούσε ο καθένας. Το δικό μου ήταν ένα κόκκινο ύφασμα γυαλιστερό (φόδρα με το μέτρο που το πήρα φτηνά), το τύλιξα επάνω μου και επειδή δεν ξέρω να ράβω το ένωσα με staples και στο κάτω μέρος κόλλησα με κόλλα για υφάσματα κρόσια απο κάτι παλιές κουρτίνες που είχαμε. Αλλες κοπέλλες που ράβανε τα φτιάξανε πιο περίτεχνα και καλύτερα. Τα καπέλλα τα φτιάξαμε ή απο σκληρά χαρτόνια με διάφορα χρώματα ή φοράγαμε λάστιχα-ταινίες για τα μαλλιά.

Μερικές βέβαια ήρθαν με τα εσώρουχά τους στο πάρτυ, με κορσέδες και τις αντίστοιχες καλτσοδέτες, άλλες με μαγιώ ολόσωμα της εποχής εκείνης, (φαντάσου άντρα με ολόσωμο μαγιώ και σκούφια! ) όλοι όμως ανεξαιρέτως χόρευαν charleston, το πιο δύσκολο κομμάτι της υπόθεσης...να μάθω αυτό το χορό χωρίς να γίνομαι θέαμα..δλδ χωρίς να μου φεύγουν τα παπούτσια πρός όλες τις κατευθύνσεις.

Είχαμε περάσει ΟΝΕΙΡΟ... αξέχαστες στιγμές. Ξεθεωθήκαμε -ξεβιδωθήκαμε κυριολεκτικά απο το χορό!.

2) Το Ρωμαϊκό όργιο!

Αυτό ήταν πιο εύκολο αλλά είχε περισσότερα ευτράπελα. Η πρόσκληση ήταν μία περγαμηνή γραμμένη με λατινικους χαρακτήρες αλλά με αγγλικό νόημα. Στο χέρι γραμμένη βέβαια!. Δεν είχε τοπική μουσική είχε όμως απίστευτο γέλιο γιατί οι Εγγλέζοι ήρθαν όλοι ντυμένοι με τα σεντόνια τους (άσπρα), σαν τη ρωμαϊκή τογκα, με σανδάλια το καταχείμωνο, είχαμε όμως και τις Κλεοπάτρες μας και τους Νουμίδες δούλους (με φύλλο συκής)..καθώς και τους μονομάχους σκεπασμένους με χαρτόνια και πλαστικά σπαθιά!

Και μας βλέπανε οι γείτονες να χοροπηδάμε με τα σεντόνια ν' ανεμίζουν, γιατί ναί μερικά ήταν κακοδεμένα και λύθηκαν απο καλύπτοντας τα σωβράκια μερικών και την έλλειψή τους ορισμένων άλλων.. που νόμιζαν ότι οι Ρωμαϊοι κυκλοφορούσαν τσίτσιδοι κάτω απο τις φούστες τους.. Στο χορό είμασταν πιο μοντέρνοι..ρυθμούς πόπ!

Και βέβαια σπάνια έφευγαν όλοι οι καλεσμένοι απο το σπίτι..έτσι πίτα που ήσαν τους εύρισκε η Κυριακή ξαπλωμένους στο πάτωμα και σκεπασμένους με ότι κουβέρτα βρίσκανε σε όλο το σπίτι. Κάτι τέτοιες μουντές μέρες όλ΄αυτά θυμάμαι!

....................

Το video clip είναι απο την ταινία "The Great Gatsby"

Στη φωλιά μου

Η περασμένη Πέμτη ήταν μία υπέροχη μέρα χαράς και απίθανου γέλιου, το 3ωρο της συνάντησης με έναν/μία μπλόγκερ κατέληξε όπως έχουν καταλήξει ως τώρα οι συναντήσεις αυτές σε ευεξία, σε χαρά, το χαμόγελο είχε καρφωθεί στο πρόσωπό μου, λές και δεν έσβηνε με τίποτα, σαν να κέρδισα το λαχείο, σαν να με αγκάλιασε σφιχτά μιά φίλη απ τα παλιά. Λίγες φορές έχω πάει σε μπλογκοσυναντήσεις λίγες και καλές οι επαφές μου με αξιόλογα άτομα. After all you are a great part of my world. Ολοι/όλες εσείς.

Aυτοματιάστηκα , φώς φανάρι.

Το ίδιο βράδυ έγινε ένας απίθανος καυγάς με την κα Π, που έχοντας το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας έβριζε όλους και όλα. Φωνές, κακό, ξαφνικά κανείς μας δεν είναι good enough για τα δικά της μέτρα, ή λαϊκούρα είναι ο ένας, ή σνομπαρία ο άλλος, πολύ κρύο το σπίτι, πολύ ζεστή η γειτονιά..τα αρνητικά πέφτανε σύννεφο και οι κατάρες παρέα. Εκεί που ήμουνα στα ουράνια, προσγειώθηκα σε φρέσκα σκ..τα οποία μου φάνηκαν πιο βρωμερά απο ότι τα περίμενα.
Την επομένη μου βγήκε το λάδι στο τρέξιμο και στην ορθοστασία, γύρισα αργα το βράδυ σπίτι μου, κουρέλι.

Το σβκ είχαμε κανονίσει να πάμε εκδρομή με τα πεθερικά, αλλά δεν ξύπνησα νωρίτερα απο τις 11.00 το πρωϊ. Η κοινή μας εκδρομή πήγε περίπατο. Κάθισα όλο το σβκ σπίτι, κρύφτηκα στη φωλιά μου με τον Κ παρέα και τις γάτες για να γιάνω. Με χαλάει απίθανα η κακκία και οι φωνές χωρίς λόγο, ή μάλλον ο εγωκεντρισμός των ηλικιωμένων. Λές και δεν έχουμε άλλα πράγματα να σκεφτούμε.

Και σήμερα Δευτέρα, πάλι στο σπίτι κάτσαμε. Ο Κ είναι ψιλοκρυωμένος, ωραία αφορμή για άλλη μία μέρα στη φωλιά. Με

παπάρα σεκαι μετά πολλά puzzles

και με μουσική

Γαλήνη

Εχω παρατηρήσει ότι όταν είμαι στα πάνω μου, στις καλές μου και όταν όλα πάνε ρολόϊ, σαν τον Σωκράτη, δεν γράφω τίποτα πουθενά και σε κανέναν. Σαν να θέλω ν' απολαύσω τις λίγες στιγμές ευτυχίας όπου κυλάνε κατ' ευχήν.

Δυστυχώς για μένα και ευτυχώς για το blogging οι ωραίες - γαλήνιες στιγμές έχουν κοντή ημερομηνία λήξεως.

Ανιχνεύοντας ..επαγγέλματα

Κάποιες γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας (θα μπορούσαν να είναι κάπου μεταξύ 30-60 ετών) περπατούν ανάμεσά μας και δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα στο πλήθος που τις περιβάλλει. Περπατάνε στους δρόμους, μπαίνουν σε τραίνα και λεωφορεία για ν' ακούνε τον κόσμο που μιλάει, και τις λέξεις-φράσεις που χρησιμοποιεί.

Αν τύχει και ακούσουν μία λέξη που δεν την ξέρουν, τη σημειώνουν σε ένα μπλοκάκι που έχουν για μελλοντική επεξεργασία και προχωράνε. Στο γραφείο τους, όταν φθάσουν, τους περιμένουν όλες οι εφημερίδες της ημέρας, οι οποίες προσεκτικά θα διαβασθούν πάλι πρός αναζήτηση νέων λέξεων. Η ίδια αλίευση εφαρμόζεται σε βιβλία, δοκίμια, σεμινάρια, οτιδήποτε περιεχει λέξεις της Ελληνικής γλώσσας.

Για όλα αυτά αμείβονται κιόλας. Ξέρετε τι είναι να πληρώνεσαι για να κόβεις βόλτες, να διαβάζεις τα βιβλία της αρεσκείας σου και τις εφημερίδες στο γραφείο, πίνοντας καφέδες?

Μα τι επάγγελμα είναι αυτό, θα ρωτήσετε (σκεπτόμενοι πάντα το "θέλω και εγώ").

Είναι λεξικογράφοι.

Dama cup-a

Ελαβα πρόσκληση απο τη Lina, για να σας παρουσιάσω και τα φλυτζάνια απο τα οποία πίνω διαφορα ποτά, άλλα ζεστά, άλλα κρύα..κούπες λοιπόν.



Πρωϊνός καφές εσπρέσσο. Εχει και πιατάκι αλλά στη φωτογραφία ξέχασε να βγεί. Μου άρεσε το φλυτζάνι όταν το αγόρασα που φοβούμενη μήπως σπάσει (όποτε) πήρα άλλα 2, μη χάσω. Καθημερινά παίρνω το φλυτζάνι άνευ πιατακίου βόλτα σε όλο το σπίτι, πολλές φορές μου χύνεται ο καφές, "ενώ αν είχε πιατάκι δεν θα έπεφτε στο πάτωμα και δεν θα έσκυβες πάλι να το μαζέψεις, και δεν θα πόναγε η μέση σου", μπλά-μπλά υποδείξεις σύννεφο πέφτουν απο τον Κ, άσε με μωρέ.

Τέϊον, αγαπημένο ρόφημα του χειμώνα. Μου έχει μείνει το χούϊ όταν ζούσα σε Αγγλετέρα, έπινα βαρέλια τσαγιού τότε. Συνήθως πίνω τσάϊ Mlesna, τύπου Nuwaraeliya (Νουρέλια) χύμα, το βρίσκω στο εμπόριο αλλά και το αντίστοιχο πράσινο μ' αρέσει. Παντα σε φλυτζάνι με πιατάκι. Το συγκεκριμμένο το είχα κάνει δώρο γάμου στον Κ και σε εμένα, όταν παντρεύτηκα τη δεύτερη φορά. Αγόραζα ένα κάθε μήνα σύνολο 12 διαφορετικά λουλούδια.

Οταν έρχονται φίλοι στο σπίτι, συχνά μου ζητάνε "μισό φλυτζάνι καφέ", έτσι βρήκα αυτό το μισό κύπελλο, που λέει κιόλας "you asked for half a cup of coffee" για να είμαστε πάτσι. Το να πιείς βέβαια απο το μισό φλυτζάνι χωρίς να σου χύνεται ο καφές έξω, έιναι μία άλλη πονεμένη ιστορία που την αφηγούνται οι παθόντες.

Γράφτε τώρα για τα κουπάκια της ζωής σας οι zoaki, snikolas, darthiir, jojo, Σωτήρης Κ και kv

Καθημερινής τρέλλας εγκόλπια

Μου πέταξε το μπαλάκι η So far, για τα καθημερινά αντικείμενα εκείνα που συνεισφέρουν στη κατάστασή μου, αυτή της πάνως σκάλας, που βρίσκομαι μονίμως. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αμαρτίες εξομολογημένες, ουδέποτε όμως συγχωρεμένες! Αμ πώς!

Ξεκινάμε με καφέ Νο. 1. 2. 3 που θα καταναλωθούν εντός μισής ώρας. Τα 3 γκλούπ! Εσπρέσσο και΄Αγιος ο Θεός. Illy που τον φτιάχνω στο σπίτι τον πίνω σκέτο ΦΑΡΜΑΚΙΙΙΙΙΙΙ!

Ανάμεσα στα φλυτζάνια και στις δουλειές, κυττάω λίγο και το μποστάνι. Κάθε μέρα όλα κάτι θέλουν, λίγο σκάλισμα, λίγο ξεβοτάνισμα, κανένα αγριόχορτο να βγεί, ακόμη και μιά καλή κουβέντα ή χάδι. ΧΑΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΑΥΤΗ, (φέρτε μου έναν ζουρλομανδύα, αντί για μαντολίνο).
Μετά πάω γραφείο όπου στρώνομαι μπροστά στο όχι και τόσο παστρικό πληκτρολόγιο, είναι που τρώω τυρόπιττες και φύλλα πέφτουν ανάμεσα στα γραμματάκια..καλά μη δέρνετε πιά! Α! Ναί έχω ψώνιο με τις πένες, αυτή είναι η αγαπημένη μου που με ακολουθεί ΠΑΝΤΟΥ.

Το Moleskin βιβλιαράκι μου όπου ακουμπάω όλες τις αμπελοφιλοσοφίες μου πρίν σας τις ξεφουρνίσω. Και άμα γεμίσει, το βάζω σε ζελατινούλα και σε ένα κουτί μεγάλο που έχω. Εχει πλάκα μετά απο χρόνια να διαβάζεις τις ανοησίες που έγραφες όντας μικρότερος. Οταν μετακόμισα βρήκα ένα τέτοιο κουτί που είχε μπλοκάκια σπιράλ που έγραφα όταν ήμουνα στο Γυμνάσιο..απίστευτο γέλιο, απο τότε ήμουνα ζουρλοπαντιέρα! Γονίδιο, τι άλλο!

Στο τέλος της ημέρας θα διαβάσω το αγαπημένο μου βιβλίο. Οποιο κι αν είναι αυτό. Είναι η καθημερινή μου απόλαυση, μιά ξεκούραση, μιά φυγή. (Το ποδήλατο δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα γιατί δεν ξέρω ποδήλατο! Mais oui! Υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι! Οσες φορές το επιχείρησα, έσπασα τα μούτρα μου, έφαγα τα γόνατά μου, μέχρι και χέρι έχω σπάσει!!! "Καρούλι" με φωνάζανε, κάτι ξέρανε οι άνθρωποι!

Να κάνω και τη κακκία μου. Να δώσω πάσες σε άλλους να αποκαλύψουν ή να μην αποκαλύψουν κι άλλο απο τι πάστα είναι πλασμένος ο προσωπικός τους κόσμος.

Εμπρός με βήμα ταχύ, έρχεται και η 28η, ακόμη κι αν δεν παρελάσετε, γράφτε κάτι

KV, xasodikis, katerina, cgp, Georgia

Ελαφάκι ψητό

Μετά τις καλοκαιρινές φωτιές που όλη η πανίδα της Πάρνηθας έγινε ψητή σε φούρνο χωρίς πατάτες, μετά τις εγκυκλίους ότι απαγορεύεται το κυνήγι στις πληγείσες περιοχές

έρχεται η Ελευθεροτυπία και με αυτό της το άρθρο, μας ενημερώνει ότι βεβαίως και οι καλοί μας κυνηγοί σκότωσαν ότι επέζησε της καταστροφής.

Σκότωσαν λοιπόν 50 ελάφια..και τα άφησαν για να τα βρούν οι δασάρχες. Γιατί τα σκότωσαν τότε? Συνήθως τα τρόπαια τα παίρνουν για να τα επιδεικνύουν, "απο εδώ τα λιοντάρια, οι τίγρεις, τα ελάφια που με κίνδυνο της ζωής μου ξεπάστρεψα, απο εκεί τ' αρχίδια μου που πάνε μπροστά με καροτσάκι". σε αυτή την περίπτωση όμως άφησαν τα κουφάρια και φύγανε. Αρα επίσειξη όρχεων 0.



Πρός τι τότε η αιματοχυσία?

Αλιευτής ονείρων

Κάνοντας απολογισμό της προηγούμενης εβδομάδας, τη χαρακτηρίζω απλά ώς δύσκολη απ' όλες τις πλευρές. Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις έχουν στόχο τη τέρψη, δεν λέω, συχνά-πυκνά όμως άλλα πράγματα φαίνονται όχι τόσο απο τις κουβέντες όσο απο τις σιωπές και τις εκφράσεις των συνδαιτημόνων.

Ξαφνικά βρέθηκα να είμαι αλιεύτρια συναισθημάτων, άλλα έκδηλα, άλλα σαν νάρκες έτοιμα να σκάσουν έτσι και τ' ακουμπήσει άνθρωπος και άλλα έχοντας ήδη σκάσει και κατακάψει, να ξαπλώνουν χαλαρά σαν χαλάκια του μπάνιου πρός τον οποιονδήποτε θα ήθελε να σκουπίσει τα πόδια του.

Ολα ξεδιπλώθηκαν στο οικογενειακό δείπνο που παραθέσαμε και αραδιάστηκαν σαν τραχανάς στον ήλιο.

Είδα την περιφρόνηση και τη μαζεμένη κακία να σκοτεινιάζει ένα πρόσωπο. Αφού δεν μπορεί να εκπολιτίσει τις μάζες, προτιμάει να αρρωστήσει, χρησιμοποιώντας τη νόσο σαν τιμωρία. Για να παιδεύει όσους μπαίνουν στο μάτι.

Είδα μία δόση επικριτικής διάθεσης. Εδώ το ζητούμενο δεν είναι ο εκπολιτισμός, είναι η διδαχή των μαζών για να λάμψει το προσωπικό μας άστρο! Σαν αυτό που έλεγε ο συχωρεμένος ο Χατζηχρήστος "Ιγο μ' ιγό!Βζουνάκι γουργό! " για να δώσουμε έμφαση στη παρουσία μας, γιατί χωρίς αυτήν κινδυνεύουμε να σβήσουμε?

Υπήρχε διάχυτη η ιδεα του "ναί μεν αλλά", το άτομο που ζητάει συνεχώς, επειδή χρειάζεται να ζητάει, γιατί χωρίς τις απαιτήσεις πώς θα συνεχίσει να λάμπει το άστρο της " κακομαθημένης"?

Αρκετή δόση βαρεμάρας απο τη μεριά των παιδιών. Αναμενόμενη. Οσοι θυμούνται τα οικογενειακά γεύματα με τις θειάδες, ξαδέλφια και γιαγιάδες τα ίδια αισθάνονταν.

Και ενώ οι γεύσεις έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους, πολύ λίγοι τις απελάμβαναν πραγματικά. Ηταν εκείνοι, που έχοντας δώσει τα πάντα και δεν έχοντας άλλο πιά να καταθέσουν, έτρωγαν με όρεξη.

Στο τέλος της γραμμής ο Σπάρτακος, δέχεται τις απαιτήσεις και τις υποδείξεις των άλλων σκύβοντας μονίμως το κεφάλι του. Μέχρις ότου κάνει το μεγάλο μπάμ της απελευθέρωσης.

Σε ποιό κεφάλι όμως η κρoτίδα θα πέσει?

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι μιά που οι σιωπές "μιλάνε" περισσότερο απο τις φωνές, μήπως μπορώ να έχω λίγη έως πάρα πολύ εναλλαγή στη ζωή μου? Ας είναι τα ίδια πρόσωπα, μόνο που θα ήθελα τις συμπεριφορές slightly or very improvised.

Οταν θέλεις κάτι πολύ συντελεί το Σύμπαν..

για να γίνουν όλα μαντάρα. Αλλού ξεκινάς και αλλού βρίσκεσαι. Ο,τι σχέδια έχεις κάνει..κάπου πάνε, όχι εκεί που θέλεις εσύ.
Αύριο γιορτάζει ο Κ, τα γενέθλιά του και έχουμε και επέτειο γάμου.

(Πονηρή η δικιά σου, φρόντισε να παντρευτεί ανήμερα σε γενέθλια οπότε ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσει την επέτειο..).

Λέω λοιπόν, να κάνω το σπίτι λαμπίκο, να ετοιμάσω τίποτα γιατί θα παρελάσει το σόϊ για τα χρόνια πολλά. Ελεγε η ηλίθια.

Χυλόπιττα Νο. 1. Αρρώστησε η οικιακή βοηθός με γρίππη, αδύνατον να έρθει. Που σημαίνει ότι πάλι θα καταπιώ φάρμακα για τη μέση μου και θα κάνω όλο το σπίτι μόνη μου. Και να ήταν μόνο αυτό..

Χυλόπιττα Νο. 2. Ειδοποίησε ο ξυλουργός ότι μετά απο 3 μήνες θα έρθει ΣΗΜΕΡΑ το απόγευμα (τον περίμενα τον Αύγουστο - που όμως εκείνος διακόπευε σε εξωτικό νησί, τώρα όμως που τάφαγε όλα, ξανάρχεται παραμονή γιορτής..) για να βάλει τα ράφια στην ντουλάπα ούτως ώστε να μπορέσω να μαζέψω σαν άνθρωπος τα καλοκαιρινά και όχι να τα έχω στοιβαγμένα σε κιβώτια. Που σημαίνει ότι θα τρυπήσει τους τοίχους με black& decker και πέρα απο τη σκόνη που θα σκεπάσει τα πάντα, είναι και τα παπούτσια του που θα πάνε τη σκόνη σε όλο το σπίτι. Αρα η φασίνα αποκλείεται για σήμερα.

Χυλόπιττα Νο. 3. Μη χάσουμε όμως τη γραμμή, σήμερα ήρθε ο φωτο-δότης. Τον έψαχνα 4 μήνες να μου βάλει 5 γλόμπους, δεν έχουμε ακόμη αγοράσει φωτιστικά, απλά ήθελα να μου τραβήξει καλώδιο στα ταβάνια για να κρεμάσουμε γυμνούς γλόμπους μπάς και δούμε τη τύφλα μας.

Μόλις έφυγε το καμάρι μου. Οπου πάτησε, άφησε μαύρη λάσπη. Μαύρη γιατί ο Δήμος έξω στρώνει άσφαλτο, όσοι πατάνε στο οδόστρωμα..κερδίζουν χρυσούν ωρολόγιον - απο τα κινέζικα όμως.

Αμα λοιπόν ακούσετε τίποτα high φιλοσόφους για Κοελίστικες παπαριές περί Σύμπαντος και συγκυριών...να μου τους στείλετε εδώ να τρίψουν κανά πάτωμα.. να δείς για πότε τους φεύγει όλη η μαγκιά!

Α! Μα πιά!

Οσο υπάρχουν άνθρωποι

πάντα θα αναρωτιέμαι, τι είδους άνθρωποι είναι όλοι αυτοί γύρω μας. Επενδύω συναισθηματικά στους ανθρώπους , χαίρομαι που το κάνω, κάθε φορά. Ομως κάποιες φορές, όπως η τωρινή αυτές μου οι επενδύσεις γίνονται στάχτη. Ξεκινάει λοιπόν η ημέρα Χ λαμβάνεις ένα e-mail και ούτε λίγο ούτε πολύ σου λένε οι γκαρδιακοί φίλοι (τουλάχιστον φίλοι τους νόμιζα) ότι σκοπεύουν να μη σε ξαναδούν γιατί ο συνδετικός κρίκος πέθανε ) η γυναίκα θα ξαναφτιάξει τη ζωή της, αλλά εσύ που τόσο τους αγαπούσες (και τον νεκρό και εκείνη) είσθε παρελθόν, της θυμίζετε πράγματα που θέλει να ξεχνά, ούστ λοιπόν απ' τη ζωή της. Η οποία ζωή της , τώρα που πέθανε ο φίλος σας, είναι πολύ καλύτερη απο πρίν, ετσι λοιπόν εσείς οι πρώην, στα τσακίδια. Θα μου πείτε, ότι σε έναν χωρισμό ή σε ένα θάνατο, επόμενο είναι ο επιζών, να κόβει δεσμούς. Οχι όμως τόσο σύντομα (πέθανε πρίν 4 μήνες) και όχι με τόσο βίαιο τρόπο) έλεος. Και εμείς πονάμε και σε εμάς λείπει.

Θα σκάσω σε λίγο, θα κάνω μπάμ!.

Δεν πίστευα ότι υπάρχουν άνθρωποι που λιώνουν τη φιλία κάτω απο τις σόλες τους. Τον Ιούνιο πέθανε ο Τζό, ακόμη κι αν εκείνη δεν τον αγαπούσε, τον αγαπούσαμε εμείς. Στα μάτια μου ήταν το γελαστό παιδί, ο Πήτερ Πάν, είχαμε κάνει ταξείδια μαζί, ήταν μέσα στη καρδιά μας.

Δεν έχω καμμία γνώμη ή αντίρρηση που η γυναίκα του φτιάχνει μετά το θάνατό του τη ζωή της, καλά κάνει η γυναίκα, είναι όμως ο τρόπος της γραφής αυτού του e-mail που λάβαμε χθές που μας λέει, ότι "δώσατε ό,τι ήταν να δώσετε, άντε και στο διάλο τώρα, εγώ δεν έχω σχέση μαζί σας, θα φτιάξω τη ζωή μου εκ νέου, σβήνω την Ελλάδα και την Ιρλανδία, βασικά αντε γειά". Θα μπορούσε να μη μας το είχε στείλει και απλά να σταματούσε την επικοινωνία. Η να το έκανε πιο κομψά. Το φτύσιμο όμως πονάει.
Οσο λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι, θα πασχίζω να τους καταλάβω. Σκέφτομαι μόνο πόσο γρήγορα έφυγε ο φίλος μας, σαν ταπεινό κεράκι, άναψε-φώτισε-έσβησε.

Oργανοπαίχτης

Τις Κυριακές το πρωϊ, όταν είμαι σπίτι μου περιμένω τον πλανόδιο οργανοπαίχτη. Εμφανίζεται πρώτα η μουσική του, συνήθως παίζει "Φραγκοσυριανή", την ακούω 2 τετράγωνα νωρίτερα. Δεν λέει τα λόγια, μόνο ακορντεόν. Μπροστά απο την πολυκατοικία όμως σταματάει και πιάνει το "Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" και δακρύζω βρε παιδιά γιατί τραγούδαγε αυτό το σκοπό ο μπαμπάς μου πρός τη μαμά μου και εκείνη τον κύτταγε με τον τρόπο της. Μιά γλυκιά ανάμνηση χρόνια καταχωνιασμένη που σαν τη Χιονάτη έφτανε ένας γλυκός ήχος-φιλί για να τη ξυπνήσει.

Ο μουσικός έχει φωνή κανταδόρου, ίσως να είναι και μετανάστης με τα 1001 προβλήματά του, πάντα όμως μας καλημερίζει με το χαμόγελο στο στόμα. Και πάντα του ριχνω χρήματα. Γιατί το γέλιο πλέον κοστίζει. Πόσο μάλλον ο συνδυασμός χαμόγελου-μουσικής-ευχάριστης διάθεσης.

Καλή εβδομάδα

Ισλάμ και Δύση

Το ερώτημα είναι αν έχουμε δικαίωμα να κατακρίνουμε άλλες κουλτούρες με μόνο σκεπτικό τη διαφορά τους απο τη δική μας?

Διάβασα ένα άρθρο, αυτό, που πραγματικά στην αρχή με προβλημάτισε, τα σχόλια όμως που ακολουθούσαν πραγματικά με καθήλωσαν.

Λέγονται πολλά για τον μουσουλμανικό κόσμο, για την καταπίεση των γυναικών, για τους ξυλοδαρμούς που δέχονται, τους γάμους παιδιών, τους σωματικούς βασανισμούς-ακρωτηριασμούς-λιθοβολισμούς. Ολα μας δίνουν εικόνες άλλων λαών, για τα δυτικά μας "πολιτισμένα" μάτια τέτοιες έκδοχές σοκάρουν, καταθλίβουν, οργίζουν. Αντίστοιχα στον δυτικό μας "πολιτισμένο" κόσμο, οι γυναίκες έχουν περισσότερες ελευθερίες. Βέβαια κάποιες και μικροπαντρεύονται και τυγχάνουν οικογενειακής βίας, αλλά σου λένε "α! αυτές είναι οι αμόρφωτες φτωχές κακομοίρες - καμμιά σχέση με εμάς".

Τόννοι μελανιού έχουν χυθεί για το πώς ο δυτικός κόσμος οφείλει να προστατεύει τα θύματα της αυταρχικότητας του Ισλάμ. Οργανώσεις έχουν δημιουργηθεί και πολλοί κατατρεγμένοι βρήκαν ουσιαστική εκεί βοήθεια. Δεν λέω όχι στις οργανώσεις αυτές. Οποιαδήποτε βοήθεια στους πάσχοντες είναι απαραίτητη ανεξαρτήτως θρησκείας, όπως αυτή που προσφέρουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα. Λέω όχι όταν "κάποιοι" πρόσκειται σε προσητυλισμό!

Ο δυτικός κόσμος " ας πούμε ο Χριστιανικός κόσμος" δεν δέχεται τη διαφορετικότητα. Αμέσως κατατάσσει τις διαφορετικές κουλτούρες σε "χαμηλώτερες". Χαμηλώτερες γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται αποδεκτά σύμφωνα με το δυτικό τρόπο αντιμετώπισης της ζωής, χαμηλώτερες γιατί οι αξίες έχουν διαφορετική βάση. Χαμηλωτερες γιατί το δόγμα κυβερνά, ΑΡΑ οφείλουμε να το αλλάξουμε. The White man's burden έγραφε παλιά ο R. Kipling, σε αυτή τη περίπτωση οφείλουμε να πατάξουμε ό,τι μας ενοχλεί στην άλλη κουλτούρα και αφού την κατακρίνουμε μέχρις εσχάτων να την βελτιώσουμε, να την κάνουμε σαν και εμάς.

Αυτό το τελευταίο με ενοχλεί αφάνταστα. Γιατί πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο, ώστε να μπαίνει στα καλούπια μας? Για την δική μας ασφάλεια, σίγουρα. Ας μη ΄κοροϊδευόμαστε, το διαφορετικό φοβίζει. Ερχεται ο αντίλογος εδώ και λέει "μα καλά, αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν σαν άγριοι, πάνω στα δένδρα. Να μη τους βοηθήσουμε να εξελιχθούν και να προσαρμοστούν?" Αλλο βοήθεια ανθρωπιστική άλλο προσητυλισμός.

Η βοήθεια δέχεται το διαφορετικό και φροντίζει στη βελτίωση της ευρύτερης ζωής του ατόμου, ώστε να συνεχίζει να βιώνει όπως εκείνο επιλέγει.

Ο προσητυλισμός αλλάζει τις αξίες των ανθρώπων και τους κάνει ένα με το άρχων σύνολο.

Τα ίδια κάνανε παλιά οι Οθωμανοί πρός τους σκλαβωμένους Ελληνες. Αυτοί όμως ήσαν οι κακοί της Ιστορίας. Ο κάθε λαός που θεωρεί εαυτόν ισχυρό τα ίδια κάνει παντού και πάντοτε.

Είναι όμως αυτό ΗΘΙΚΟ?

Προβλήματα κωφών

Οποιος θέλει και μπορεί ας με βοηθήσει στο πρόβλημα που παραθέτω.

Μένω σε πολυκατοικία σε πολυάνθρωπο προάστειο της Αθήνας. Δίπλα απο το διαμέρισμά μου μένει η κα Π (συγγενής ετών 85 που μένει κοντά μας και την προσέχουμε απο το 2003). Απο κάτω απο εμάς υπάρχουν άλλα διαμερισματα, το ίδιο και απο πάνω.

Απο τη στιγμή που μετακόμισε εδώ η κα Π αρχίσαν τα παράπονα για την ένταση της τηλεόρασης. Η κα Π δεν ακούει καθόλου καλά, έχει πάει και σε Ωρυλά αλλά δεν υπάρχουν γιατρειά, η πιθανότητα ακουστικού απαγορευτική, σύμφωνα με τη γνωμάτευση του γιατρού. Αφού δεν ακούει βάζει τη τηλεόραση στη διαπασών. Εμείς που είμαστε δίπλα ακούμε όλους τους διαλόγους της άσχημης Μαρίας (δεν χρειάζεται να βλέπουμε κιόλας - τα καταλαβαίνουμε) και διάφορων άλλων εκπομπών. Είμαστε συγγενείς και δεν μιλάμε. Οι γείτονες όμως έχουν άλλη γνώμη. Της έχουν κάνει γραπτή παρατήρηση ήδη 3 φορές. Τις παρατηρήσεις τις πετάει στα σκουπίδια και ορκίζεται ότι τη μισούνε και εκείνη ποτέ δεν ακούει τηλεόραση τίς ώρες της κοινής ησυχίας.

Την Κυριακή έλαβε άλλο ένα σημείωμα τέτοιου τύπου, ότι είχε ανοιχτή την ΤιΒι στη διαπασών έως τις 04.00π.μ. Η Π βέβαια δεν παραδέχεται τίποτα, τους βρίζει και απο πάνω.






Πήγα χθές και είδα τη κυρια που παραπονείται. Την έχω ήδη γνωρίσει, είναι πολύ συνεργάσιμη, μητέρα ενός 15 χρονου παιδιού. Τους τρελλαίνει η ένταση της τηλεόρασης που βρίσκεται ακριβώς απο πάνω απο την κρεββατοκάμαρά τους. Δεν κλείνουν μάτι οι άνθρωποι. Με παρακάλεσε για μία λύση.

Πρότεινα στην Π., να της αγοράσουμε ένα ζευγάρι ακουστικά ασύρματα, όχι αυτά για τους κωφούς, κανονικά σαν τα δικά μου που τα φοράω όταν θέλω να ακούω ρόκ στη πάνω σκάλα αλλά να μην στέλνω τον υπόλοιπο κόσμο για βουτιά απελπισίας στη θάλασσα.

ΑΡΝΕΙΤΑΙ πεισματικά με την ιδέα, λέγοντας ότι οι γείτονες είναι τρελλοί και θα τους δείξει εκείνη, θα φωνάξει την Αστυνομία ότι την κατατρέχουν, τη διαβάλλουν κλπ, κλπ. Βρισιές, φωνές, κλάμματα, ταχυπαλμίες, ταχυκαρδίες και τα τοιαύτα. Ενός κακού μύρια έπονται.

Ενας φαύλος κύκλος.

Εχω απηυδύσει. Τι να κάνω βρε παιδιά?

Νύχτες

Τώρα τελευταία κάθομαι στον υπολογιστή μόνο νύχτες. Ισως γιατί οι μέρες βογγούν απο γενόμενα. Ακούω τους ήχους της πόλης με τους ανθρώπους της, αφουγκράζομαι αυτά που δεν λένε, σαν τσαμπιά κρέμωνται απο πάνω τους οι κρυφές επιθυμίες. Την ημέρα "μαζεύω" εμπειρίες και τη νύχτα τις αδειάζω σεργιανώντας στα μπλόγκς.

Νευριάζω εύκολα, παλιά φούντωνα γρήγορα και έλεγα παρορμητικά ότι μου ερχόνταν στο νού μετανοιώνοντας αργότερα για τη χαζομάρα μου, τώρα το έχω μάθει το κόλπο και κρατιέμαι. Νευριάζω για τον τρόπο που βλέπουν τη ζωή μερικές και μερικοί, αλλά δεν τους χαρακτηρίζω σαν λάθος. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στο δικό του λάθος. Εκτός κι αν μου τη πούνε. Τότε αλλάζει το σκηνικό. Η θα τσακωθώ ή θα προσπεράσω. To be or not to be.

Μεγάλωσα στην Πατησίων μιά εποχή που ήταν όμορφη και δενδροφυτεμένη. Ο ήχος της πόλης με ενθουσιάζει, οι θόρυβοι των γειτόνων ευπρόσδεκτοι. Μετά με τράβηξε η θάλασσα. Καθόμουνα στο μπαλκόνι και αγνάντευα τα καράβια να περνούν για ώρες. Δεν χαζεύεις όταν βουτάς στο κύμα, απλά αφήνεσαι. Η θάλασσα και η νύχτα, νεράϊδες των ονείρων μου.

Η νύχτα πάντα ήταν με το μέρος μου. Τη νύχτα κάνω απολογισμό της ημέρας. Σούμα. Τι μου άρεσε, τι με δυσαρέστησε, τι καινούργιο έμαθα, που πλανήθηκα, τι με πόνεσε. Τι μου λείπει? Είμαι ό,τι θέλω να είμαι ή χρειάζεται ν ' αλλάξω ξανά και ξανά και ξανά?

Μετά μπάνιο. Βυθίζομαι στο νερό σαν να επιστρέφω στην ασφάλεια της μήτρας. Η απόλυτη εξιλέωση της ημέρας, Και μετά έρχεται ο Μορφέας με τα όνειρα. Χρωματιστά και αέρινα. Για να βλέπω και εκεί τι δεν πρόσεξα με τα κανονικά μου μάτια.

Μέχρι την ανατολή.