Τι δώρο να πάρω

...στην 14χρονη κόρη μιάς φίλης μου? Λές και έχει στερέψει το μυαλό μου.. Πέρυσι της πήρα ένα φουστανάκι..αλλά δεν τα υπολόγισα καλά και ίσα που της έμπαινε..είχε ψηλώσει.. Εχει κανείς καμμία ιδέα για δωράκι? Τη λένε Αλεξάνδρα και θα τη δώ την Πέμπτη..

Εν όψει των εκλογών..

To σβκ απεδείχθει ιδιαίτερα κακό.. Κατά τις 7.30 (ξημέρωμα δλδ, καθότι Σάββατο) μας ξύπνησε ο ήχος φορτηγών που περνάγανε και παρκαρανε μπροστά απο τον κατά τ' άλλα ήσυχο δρόμο μας..αλλάξαμε πλευρό λέγοντας κάτι για τους κοντινούς συγγενείς τους.. ύστερα όμως απο λίγο..ακούστηκε καθαρός ο ήχος μηχανήματος..κάτι κάνανε οι μπαγάσηδες έξω απο την πόρτα μας...Εχει γούστο πάλι να άνοιγαν αυλάκια για να περάσουν ότι τους κατέβει και να ψευτομπαλώσουν την ασφαλτο..σαββατιάτικα οι γρουσούζηδες..

Στο μυαλό μας ήρθε το Γαντζουλικό καλοκαίρι πρό των Ολυμπιακών (έπος είχε γίνει) όπου απο τη μιά σκάβανε για τους τελευταίους και από την άλλη άνοιγε τα φρεσκοσκεπασμένα ο Γαντζούλας (για λογαριασμό της ΔΕΗ) για την κινητή τηλεφωνία ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Και βέβαια η ΕΥΔΑΠ έσπαγε σωλήνες ούτως ώστε μία μέρα ή που δεν θα είχαμε νερό, αλλά θα είχαμε τηλέφωνο και ρεύμα, ή θα είχαμε ρεύμα και νερό αλλά όχι τηλέφωνο..αλλά ποτέ όλα μαζί!! Το παίζαμε πολύ το α-μπε-μπα-μπλόμ τότε, πάρα πολύ..μέχρι και στοιχήματα βάζαμε σχετικά με το τι θα δουλεύει σήμερα.. και όλα αυτά για τους Ολυμπιακούς ρε γμτ...Πφφφ! )

Και σηκώνομαι με την τσίμπλα στο μάτι και κατεβαίνω κάτω και τι να δώ.. Είχε ο Δήμος φέρει φορτηγά και μηχανήματα για να γεμίσει τις λακκούβες και τους ξεκοιλιασμένους δρόμους με πίσσα.. όχι , όχι , δεν έκανε όλο τον δρόμο με πίσσα..φεύ! Ισιωνε τα αυλάκια των σαμαριών της κάθε δημόσιας επιχείρησης που είχε ανοίξει πρόπερσι (και που έγιναν χωμάτινα 2 χρόνια αργότερα) και έκλεινε τις λακκούβες (που είχαν γίνει πηγάδια) ..

Πρωϊ -πρωϊ με την αυγούλα, δείξανε την προκοπή τους..

Δημοτικές εκλογές εν όψει γαρ, όχι πως μας λυπηθήκανε..ΑΥΤΟΙ! Χα! Ούτε οδοκαθαριστής για τον δρόμο δεν έρχεται.. υπάρχει σύμφωνα με τα χαρτιά, απλά δεν εμφανίζεται..εμείς σκουπίζουμε τα πεζοδρόμια.

Μεγάλη τους η χάρη και η προκοπή κορόμηλο... κάνω έτσι και τι βλέπω?

Είχαν λερώσει τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έξω με πίσσες, και το δικό μου βέβαια.. Θα μπορούσαν να χτυπήσουν τα κουδούνια να μας πούν να τα πάρουμε...θα μπορούσαν να μας είχαν ειδοποιήσει απο την προηγούμενη για να μην τα αφήσουμε εκεί...πολλά θα μπορούσαν να κάνουν αν είχαν το στοιχειώδες νιο νιό..

Μιά δουλειά, μιά ζημιά

Αει στο διάλο πιά!

Η καλύτερη συνταγή

..........για να περνάει η λύπη είναι το φαγητό για μένα..Χμμ! Tell us something new, να μην ακούω παπαρούλες παρακαλώ, αρκετά γιατί είμαι τίγκα πιά. Το πρωϊ έγινε ο εξής διάλογος

Μ = Τι να μαγειρέψω σήμερα?

Κ = Τι έχουμε στην κατάψυξη?

Μ = Κοτοπούλ, μπιφτεκούλ, μπριτζούλ, κιμαδούλ, κατσικούλ..

Κ = όχι μωρέ πάλι κρέας σήμερα..δεν τρώμε καλύτερα κοτόπουλο?

Μ = μου θυμίζεις την ταινία "My Greek Fat Wedding" :-)))))))

Ετσι λοιπόν μετά απο λίγη σκέψη, σκάλισα το ψυγείο και βρήκα διάφορα μισοπεθαμένα ή ληγμένα, όχι πολύ ληγμένα, 2-3 ημερών (γράψε 2-3 μηνών...έτσι εξηγούνται οι μπούρδες που γράφω..τρώω πολλά ληγμένα) λαχανικά, διάφορες σάλτσες, εθνικ συστατικά και απεφασίσθει απο την μειονότητα του σπιτιού (δλδ. my sweet me που παρεπιπτόντως rulez) να φάμε vegetarian σήμερα και να ξεφύγουμε απο τη γνωστή μακαρονάδα του σβκ που σαρώνει όλα τα ημιθανή για τον ίδιο λόγο..

Ετσι σήμερα έχουμε vegetable Chop suey & Chow Mein.

Για γλυκό θα πρωτοτυπήσω.. ένα ωραίο ζελεδάκι και μετά παγωμένο Limoncino πάνω σε λίγη Δωδώνη. Τι γεύση? Δεν ξέρω τι παγωτό έχει λήξει, εννοώ περισσέψει θα ψάξω και θα δούμε..

Καλή σας όρεξη!

10 χρόνια

Δεν έχω παιδιά. Οχι γιατί δεν προσπάθησα να κάνω, αλλά γιατί δεν μπόρεσα να κάνω. Η μάλλον κανένα απο τα παιδιά που συνέλαβα δεν θέλησε να γεννηθεί και αντίστοιχα να ζήσει.

Πρίν 10 χρόνια ήταν που έφαγα απανωτές χυλόπιττες απο τους γιατρούς κατ' αρχήν και απο τα αποτελέσματα των εξωσωματικών. Σαν ερίφιο για σφάξιμο πήγαινα τότε στα κέντρα εξωσωματικής που δεν έγραφαν το όνομά τους ούτε στο κουδούνι της πόρτας..χωρίς ένα τσέκ-άπ τίποτα, μπαμ-μπάμ έπεφταν οι ορμόνες, οι ναρκώσεις χωρίς ένα καρδιογράφημα, οι εμβρυομεταφορές.. και τα λεφτά κάτω απο το τραπέζι πάντα.. για να μην πώ για τις νύχτες που ψάχναμε το "φάρμακο" και που το βρίσκαμε σε διάφορα φαρμακεία και χτύπαγα την ένεση μόνη μου, στο μπούτι συνήθως γιατί η κοιλιά πόναγε.. σαν όνειρο ακούγονται στ' αυτιά μου όλα αυτά..όλα όμως γινόντουσαν για το καλό αποτέλεσμα, ένα παιδί.

Επίσης απανωτές χυλόπιττες φάγαμε σαν ζευγάρι απο τα λογείς ιδρύματα για υιοθεσία παιδιού. Τι γελοιότητα και εκείνη, τι αισχρή κωμωδία όταν καλούνται τα επίδοξα ζευγάρια να καταθέσουν τις αιτήσεις μαζί με το Ε9 τους και ότι άλλο ίσως να δηλώνει το ΦΜΑΠ τους..τάχα μου πως βασιζόντουσαν σε όλα αυτά τα κριτήρια.. Και μετά άλλα ραντεβού για να μάθουν τους λόγους που στην αίτηση βάλαμε ότι δεν μας πείραζε παιδί άλλης φυλής, έστω και με μερική αναπηρία, εντύπωση τους είχε κάνει.. όχι πώς θα μας έκαναν τη χάρη..Μπάαα! Δεν μας έδωσαν παιδί ούτε εκεί, μας είπαν γραπτώς κιόλας ότι δεν είχαν, αλλά αν παρουσιαζόταν κανένα παιδί απο την Μαύρη ήπειρο, η παιδί αθιγγάνων, θα μας ειδοποιούσαν!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο πόνος αβάσταχτος γιατί ήθελα ένα παιδί.. Μου στοίχισε..είχα φθάσει σε σημείο να αποφεύγω τα μωρά, τα παιδιά γενικά..πόναγα ενώ τα έβλεπα και τα δάκρυα γέμιζαν ωκεανούς, που ποτέ δεν ξεχυλούσαν. Μετά άρχισα να μαζεύω ζώα απο τους δρόμους, να τους δίνω σπίτι, φαγητό αλλά κυρίως στοργή.. την οποία έπαιρναν με το παραπάνω και με αντάμειβαν με γλειψιές, γουργουρίσματα και άπειρες χαρούλες.

Δεν μου κάνουν εντύπωση τα παιδάκια πιά, αδιάφορη αισθάνομαι..

πηγαίνω στα σπίτια των γνωστών μου και δεν δίνω σημασία στα μωρά ή τα μικρά παιδάκια, ούτε που με αγγίζουν , έμαθα τον εαυτό μου να μην με αγγίζουν, σβήνουν αυτόματα απο το οπτικό μου πεδίο.. Βάζω την πανοπλία μου και είμαι άτρωτη.

Εχει προφανώς καλυφθεί το κενό απο τα γατάκια και τα σκυλάκια που νταντεύω εδώ και χρόνια και που με νταντεύουν και εκείνα αντίστοιχα.

10 χρόνια .

Παράδεισος

Εκούσια περνάω τον Αύγουστο στην Αθήνα.
Μιά Αθήνα άδεια,
οι λεωφόροι έρημοι,
πάρκινγκ άνετο και άκοπο
ο ουρανός καθαρός, μιά Αθήνα χωρίς ήχους,
χωρίς θόρυβο..
χωρίς ρύπους
γκούχ γκούχ
χωρίς τους Αθηναίους
που έχουν στοιβαχθεί όλοι στην ύπαιθρο και τα νησιά βουλιάζουν απο τον κόσμο..

Α πα πα !

Εδώ είναι παράδεισος! Μία φορά τον χρόνο ας τον απολαύσω

Σαν σήμερα

πρίν 14 χρόνια, νοικιάσαμε με τον Κ αυτό το διαμέρισμα.. τη φωλίτσα μας. Δεν ήταν μεγάλο, μάλλον πρός το μικρό και cosy έφερνε, καμμία σχέση με τα σπίτια άλλων γνωστών μας..

σαν σήμερα το κλείσαμε. Ηρθαμε με όλη την οικογένεια να το δούν και εκείνοι και να χαρούν μαζί μας.

Ηταν και η Φ. μαζί, η μανούλα μου, κρατώντας ένα μεγάλο κλειστό κουτί. Οταν μπήκε στο άδειο διαμέρισμα άνοιξε το κουτί και απο μέσα άρχισε να σκορπάει καραμέλες.. όλων των ειδών και όλων των χρωμάτων..

"Βρε μαμά, γιατί το κάνεις αυτό..όλες αυτές τις καραμέλες που σκορπάς, ποιός θα τις μαζέψει?"

" Το κάνω σαν ευχή, για να έχετε μιά γλυκιά ζωή κόρη μου.. "

Σαν σήμερα

Εξωτική πανσέληνος

Αν και είμαι άνθρωπος του ήλιου, του φωτός και της ημέρας αποφάσισα να βγάλω φωτογραφίες της πανσελήνου. Αν και ποτέ ως τώρα δεν ήμουνα τρελλη fan της εν λόγω κυρίας, δεν με συναρπάζει το φεγγάρι ιδιαίτερα, δεν θα φάω τα ματάκια μου να το ατενίζω ζητώντας να μάθω τα μυστικά του.. και η σονάτα του σεληνόφωτος, καλή είναι δεν λέω αλλά ακούγεται και σαν νανούρισμα..ποιήματα ποτέ δεν μου ενέπνευσε να γράψω (τα σατυρικά στιχάκια που κατά καιρούς συνθέτω δεν μετράνε) και γενικά δεν νοιώθω ερωτευμένη με την ύπαρξή του.

Κατ΄αρχήν ο Κ έστησε το τρίποδο στη σωστή θέση, έβαλε τη μηχανή επάνω και περίμενε την δεσποινίδα να εμφανισθεί. Περιμένοντας πίναμε και το κρασάκι μας.. φάγαμε και κάτι μεζεδάκια.. και όταν τελικά εμφανίσθηκε με το άσπρο της φουστανάκι.. ήμουνα επιεικώς τύφλα. (Tell me somthing new)..

Ετσι η κάμερα μου κουνήθηκε την ώρα που έβγαζα τις φωτογραφίες.. Τι κουνήθηκε δηλαδή, πήγε και ήρθε..
σαν UFO που έρχεται κατα πάνω μας φαντάζει το φεγγάρι..
και που πολλαπλασιάζεται σε άλλα μικρότερα στην προσπάθειά του να πιάσει τη γή. Ο άλλος συγκεντρωνόταν να βγάλει την καλύτερη εικόνα και η αφεντιά μου χοροπηδούσε με την κάμερα στο χέρι θεωρώντας ότι είμαι που είμαι φεσάκι, σταθερό χέρι δεν έχω, δώστα όλα τώρα και ότι βγεί.

Ετσι βγήκε κάπως σουρεάλ, το προτιμώ με αυτή τη μορφή απο την εικόνα που βλέπει όλος ο κόσμος.

Fetish Αυγούστου

O Ελληνας οδηγός

Μοναδικός στο είδος του. Σπάει όλους τους κανόνες. Το αυτοκίνητο έχει γίνει προέκταση του πέους του, το πήρε για να το δείξει, τη δύναμή του, το καμάρι του, για να δείξει πόσα απίδια βάνει ο σάκκος, το καβαλλάει σαν το άτι του και φεύγει..Φάτε τη σκόνη μου.

Οδήγημα πάντα αριστερά και γρήγορα, τις προσπεράσεις μας πάντα απο δεξιά, ιδιαίτερα κολλάμε στο κώλο των μπροστινών που πάνε με 50 δεξιά για να προχωρήσουν λίγο, εμποδίζουν τα ραμολί (άει μωρή πλύνε τα πιάτα σου) και βιαζόμαστε.

Μετά βγάζουμε την κεφάλα μας αριστερά, αγριοκυττάμε τον/την που βρίσκεται στη μεσαία λωρίδα, άντε να βγάλουμε και κανένα χέρι, κάνουμε σφήνα και μπαίνουμε..

"Οταν στρίβεις πρέπει να βγάλεις φλάς" λέει η γυναίκα.. σιγά, τα φλάς είναι για τους φλούφληδες, εγώ είμαι άντρας.

Το κόκκινο φανάρι είναι προειδοποιητικό α) άμα είσαι κοντά του σε προειδοποιεί ότι αν το πατήσεις θα περάσεις β) άμα είσαι κοντά αλλά υπάρχει ο νομοταγής λαμάκας μπροστά, προλαβαίνεις να κάνεις σφήνα και να περάσεις, γ) αν είσαι μακριά, ε! τι να κάνουμε, ας σταματήσουμε να φτιάξουμε το μαλλί, να πιούμε μιά γουλιά φραπέ, να φτύσουμε και λίγο έξω. Το κίτρινο φανάρι δεν καταλαβαίνεις την ύπαρξη του εκτός αν το βάλανε να προειδοποιεί να μαρσάρουμε..

Τι υποννοείς ότι κέρδισα ένα καφάσι μπανάνες με το σπαθί μου? Γιατί πίθηκος είμαι?

2)Παρκάροντας στο σούπερ μάρκετ

Εδώ μπλέκονται τα φύλλα. Αποδεικνύεται ότι και οι γυναίκες έχουν φετίχ. Μεγάλα. Απύθμενα, με φυμέ κάλτσες, ζαρτιέρες και ouvert κυλοττάκια... Αύγουστο μήνα όλο το υπόγειο πάρκινγκ άδειο. Που πάει η μαντάμ και το βάζει? Στη τελευταία θέση, πρίν το στρίψιμο για την έξοδο. Και δεν μιλάμε για ένα smart αλλά για ένα μεγάλο τζίπ. Πώς να στρίψεις? Θα πρέπει να κάνεις όπισθεν...το πάρκινγκ άδειο και εσύ να κάνεις μανούβρες..

Η το άλλο το πιό ωραίο. Εχεις ψωνίσει και φορτώνεις τα πράγματα στο αυτοκίνητο. Είσαι το μοναδικό αυτοκίνητο στο χώρο, μπροστά τουλάχιστον 10 θέσεις άδειες, το ίδιο και πίσω σου. Ερχεται η μαντάμ και παρκάρει δίπλα σου. Ο καθρέφτης της ακουμπάει στον δικό σου. Δεν μπορείς να ανοίξεις την πόρτα του οδηγού γιατί δεν χωράς. Την κυττάς, σε κυττάει. Οχι δεν πρόκειται για κεραυνοβόλο έρωτα, για κάτι άλλο πιό βαθύ, πιό ωραίο.. Σου λέει "εδώ είναι η θέση μου, πάντα εδώ παρκάρω" , αρχίζεις να τα παίρνεις. Μήπως γράφει και το όνομά σου κάτω? "η κα Μπουφίδου"

Πάς στο αυτοκίνητο βγάζεις το καφάσι με τις μπανάνες.

"Μα που τις πάτε τις ξεφλουδισμένες μπανάνες και τις μπανανόφλουδες? Οχι, μη! Οχι στην εξάτμιση...καλά, καλά, πώς κάνετε έτσι..φεύγω τώρα αμέσως.. μα τι κόσμος είναι αυτός, ζούγκλα έχουμε γίνει, ούτε να παρκάρεις δεν μπορείς.."

3) Η παραλία

Εδώ έχει πολλά βίτσια. Πιάστε πρώτο τραπέζι πίστα.

Νούμερο πρώτο ο σφίχτης, μπρός πίσω περνάει και ξαναπερνάει μπροστά σου. Γυαλίζει και βρωμάει ολόκληρος, γυαλίζει απο τα αντιηλιακά που έβαλε για να γυαλίζει και βρωμάει απο τα αντιηλιακά που έβαλε για να γυαλίζει. Γύρω του πλήθος ερωτευμένες σφίγγες.., κρατάς την αναπνοή σου και κυττάς αλλού, που θα πάει θα δεί ότι δεν ..και θα φύγει.

Νούμερο δύο οι ρακέττες. Απο τότε που ήμουνα παιδί κάποιοι παίζανε ρακέτες στις κατάμεστες με κόσμο παραλίες. Και όλο έχαναν τα μπαλάκια, τα μπαλλάκια που πέφτανε στα πιό απίθανα μέρη, στη κεφάλα του ενός, στο στήθος της άλλης.. κλπ. Και όλοι τους βρίζανε και εκείνοι καμάρωναν..ναί βρίσε με κι άλλο.. ανάβω.

Νούμερο τρία το φαγοπότι. Δεν μιλάμε για αναψυκτικά εδώ και φραπέδες αλλά για σουβλάκια, τυρόπιττες, καρπούζι που θα τα φάς μετά τον μπάνιο σε απόσταση αναπνοής απο τον διπλανό σου που δεν την βρίσκει να μυρίζει την τσίκνα ή την τυρίλα..Α! Φεύγοντας μη ξεχάσεις να πετάξεις τις καρπουζόφλουδες έξω απο τους σκουπιδοντενεκέδες.., ή τις θάβεις στην άμμο. Μπράβο καμάρι μου!

Νούμερο τέσσερα, οι μαμάδες. Σύνηθες φαινόμενο, ο μικρός κάνει λασπόλουτρα ή ανοίγει τρύπες στην άμμο, πετάει νερά και γενικά φέρεται σαν παιδί. Αντίστοιχα φέρεται η τσιρίζουσα μαμά/γιαγιά "Νικολάκηηηηη! Βγές έξω να φάς".. Ο Νικολάκηηηης βέβαια έχει συνηθίσει και δεν ιδρώνει τ' αυτί του, ιδρώνει όμως το δικό μας.. Αχ! Ηρώδη, κούκλε μου, απ' τις μαμάδες έπρεπε να αρχίσεις..

Μνήμη

Πρόβλημα φαίνεται να έχω με τη μνήμη. Ξεχνάω τα βιβλία που έχω διαβάσει. Θυμάμαι ότι διάβασα τους συγκεκριμμένους τίτλους αλλά άμα ερωτηθώ σε τί θέμα αναφερόταν ο συγγραφέας, το έχω ξεχάσει.

Και δεν μιλάμε για ελαφρά αναγνώσματα, αλλά για συγγραφείς που πάντα μου άρεσαν, κλασσικούς, Κρόνιν, Βέρν, Ντίκενς, Αλκοτ, Ουγκώ, Τολστόϊ, Τουαίην, Στήβενσον, Σαίξπηρ, Τσόσερ, Ντόϋλ, κλπ.

Πολύ κακό.

Μπλέ εντυπώσεις

από τις διακοπές του Ιουλίου.
Σε πόσα κύματα θα σκαρφαλώσω,
σε πόσες θάλασσες θα απλωθώ?
Πόσα ψαράκια θα μετρήσω,
πόσα κοχύλια θα μαζέψω?
Ξέρω κι εγώ?

Μύλοι, ένα χωριουδάκι νότια του Ναυπλίου, πρός το Κιβέρι. Τίποτα ιδιαίτερο. Απλή ήσυχη παραλία, ρηχά νερά και πολύ λάσπη. Κάποιοι έρχονται και για ιαματικά λασπόλουτρα.

Νέα Κίος, κανάλι που πάει μέσα στη στεριά, αλμυρό νερό και ψαρόβαρκες. Ιδανικό τοπίο για όσους βλέπουν μόνο την ομορφιά. Σαν κάρτ ποστάλ.

Πράσινες εντυπώσεις

απο τις διακοπές του Ιουλίου

Το φυτό αυτό το έχουμε 15 χρόνια, φέτος όμως έβγαλε αυτό το παράξενο σαρκώδες λουλούδι, όλο αγκάθια, δεν μυρίζει εν τούτοις δεσπόζει. Απειρα έντομα μπαινοβγαίνουν, η ομορφιά του απαράμιλλη. Πόσο να κρατήσει άραγε? Εμείς το λέμε "Τσίκα" πώς να είναι όμως το όνομά του?

Αν φέτος το χειμώνα πέσει πολύς σκόρος, ίσως να χρειαστούμε την όμορφη λεβάντα..ειδάλλως θα την χαίρονται τα μελλίσσια και τα τζιτζικάκια...
Πέρυσι το σταφύλι ήταν πλούσιο, φέτος προβλέπεται πλουσιώτερο, έχει σκαρφαλώσει και στα δένδρα. Τρείς ποικιλίες, σταφίδα, μαύρο και φράουλα.. Η πεθερά μου βαρέθηκε να φτιάχνει μουσταλευριά..να κάνω σταφύλι γλυκό? Με προβληματίζουν τα κουκούτσια, πώς να τα βγάζω χωρίς να λιώνω τις ρώγες?
Απειρα τα ρόδια. Θα φάμε όμως κανένα? Γιατί πέρυσι τα φάγανε τα πουλιά, ή κάποια αρρώστεια.. όλα ήταν τρύπια. Αχ!

Να μπορούσα να κράταγα τις στιγμές, των δένδρων όταν παράγουν τους καρπούς..κομμάτια βλέπω της ζωής τους, τις διάφορες φάσεις της ολοκλήρωσης. Καμμιά φορά παίρνω και τους καρπους, όχι όμως πάντα.

Ετσι για να ζώ με την προσμονή, αν φέτος θα είναι η φορά που θα φάω ένα δικό μου ρόδι, λίγα σταφύλια, θα μαζέψω άνθη νερατζιάς, ζοχούς και ραδίκια, οι ελιές θα κάνουν λάδι, ή θα αρκεστώ στα πορτοκάλια και νεράτζια?

Αλλά το αγκαθωτό λουλούδι δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα. Οπως και τόσα άλλα.

Ολη η ζωή τελικά.

Κεφαλάρι

Ενα όμορφο χωριό 3 χλμ ΝΔ του Αργους. Φημίζεται για τα ωραία του σπίτια, αρχοντικά, δροσιά, τοπίο και έξοχες ταβέρνες.

Μπροστά δεσπόζει η η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που λέγεται και Παναγία Κεφαλλαριώτισσα που είναι χτισμένη στην είσοδο μιάς σπηλιάς μέσα στην οποία βρέθηκαν κεραμικά της Νεολιθικής εποχής και λεπίδες από δόρατα της Παλαιολιθικής.

Αξίζει τον κόπο να ανεβεί κανείς όλα τα σκαλιά και να μπεί στο τούννελ που οδηγεί στη σπηλιά..η κούραση θα ξεθυμάνει όταν βρεθεί πάλι έξω και κυττάξει κάτω. Από το Κεφαλάρι ξεκινάει ο Ερασινός ποταμός ο οποίος μπροστά απο την εκκλησία σχηματίζει μία λίμνη πλαισιωμένη απο αιωνόβια πλατάνια.. να ρίχνουν δροσερές σκιές στο κατ΄άλλα καυτό αργολικό τοπίο.

Γύρω-γύρω απο τη λίμνη υπάρχουν τραπεζάκια για ποτό, καφέ, γλυκάκι και αργότερα κανένα κοψίδι, καμμιά γουρνοπούλα..όλο και κάτι ωραίο. Θέλουμε να απολαύσουμε λίγη σκιά και καθόμαστε στον Καπουλάρο για ένα ουζάκι.. περνάνε 5, 10, 15, 20 λεπτά μέσα στα οποία έχουμε κορακιάσει, δεν έφερε ο μάστορας ούτε ένα ποτήρι νερό, "κόκκαλα πιά έχει αυτό το ουζάκι" , όπου στα 25 λεπτά εμφανίζεται αυτό

και μας αποζημιώνει. Φρεσκοτηγανισμένα τα κεφτεδάκια λιώνουν στο στόμα, το ίδιο τα κολοκυθάκια, οι μελιτζάνες, οι πιπεριές, άσε δε το σαγανάκι..ποίημα.. Και η τιμή συμπεριλαμβανομένων και των δύο μέτριων καφέδων που ακολούθησαν, 4 ευρώ, όχι το άτομο, σύνολο!!!!

Ναύπλιο

Στις 21/7, πήγαμε στο εξοχικό μας και κατά κάποιο μαγικό τρόπο αναρρώσαμε απο την ατέλειωτη βοή της πόλης..αφήσαμε πίσω τους σιωπηλούς αναστεναγμούς των κουρασμένων αθηναίων και βυθιστήκαμε. Η όλα ή τίποτα.

Ναύπλιο. Πόλη που συνδυάζει την ιστορία και παράδοση, ξενοιασιά και ωραία θάλασσα για όλα τα γούστα, άπειρες φυσικές ομορφιές, αρχαιολογικές εξερευνήσεις, θεατρικές παραστάσεις στην κοντινή Επίδαυρο, εκθέσεις ζωγραφικής, βόλτες στην παλιά πόλη που μοιάζει με τα σοκάκια της Νάπολης, άπειρα καλαίσθητα μαγαζάκια για αγορές ή για φαγητό και ποτό μιά πόλη κουκλί και τόσο μα τόσο κοντά στην Αθήνα πλέον..
Παλιά όμως δεν ήταν έτσι, κάποτε ήταν η πόλη των φυλακών και των βασανιστηρίων. Μπουντρούμια στο Παλαμήδι, κάτεργα στην Ακροναυπλία, φυλακές στο παλιό Τζαμί που τώρα είναι γκαλερί, εκεί καταδικάστηκε και ο Κολοκοτρώνης. Μία πόλη βογγητών και αδικίας. Τότε.

Μπούρτζι. Σαν βαρκούλα που αρμενίζει φαίνεται απο τα ζαχαροπλαστεία της παραλίας..Στο φεστιβάλ στήνεται εκεί ολόκληρο κονσέρτο με τους μαγικούς ήχους να πλημμυρίζουν τους πιστούς. Τώρα.

Κάποτε όμως δεν ήταν έτσι. Χτίστηκε απο τους Βενετσιάνους γύρω στο 1471 και χρησίμευε κατ΄αρχήν σαν βίγλα..να βλέπουν τι θέλει να μπεί στο λιμάνι. Για τον λόγο αυτό υπήρχαν αλυσίδες που το ένωναν με την πόλη..είχε και πολλά κανόνια γύρω γύρω.

Αργότερα έγινε κατοικία του δήμιου. Στην αυλή του, ήταν στημένη η καρμανιόλα. Μετά ανέλαβαν άλλοι και καθαρίστηκε και έγινε πανάκριβο ξενοδοχείο, μέχρι τους σεισμούς του '81 όπου έπαθε αρκετές ζημιές και σφραγίσθηκε. Τώρα άκουσα πώς ξανάνοιξε για περιήγηση όμως μόνο.
Ισως μετά το Παλαμήδι να είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Ναυπλίου.

Προχωρώντας πρός το Νεκροταφείο βλέπουμε το λιοντάρι των Βαυαρών σκαλισμένο στο βράχο. Το λιοντάρι μοιάζει να κοιμάται κουλουριασμένο με λυπημένη έκφραση. Το σκάλισε ο γερμανός γλύπτης Siggel κατά προτροπή του Οθωνα, εις μνήμη των Βαυαρών που πέθαναν απο δυσεντερία ή τύφο, το 1833-34. Οι ντόπιοι το λένε και "Αγγουρώον" γιατί ο λόγος του θανάτου ήταν κάποια πικράγγουρα που φάγανε οι άτυχοι Βαυαροί.

Ανεβαίνοντας το βουνό για Παλαμήδι, αν τραβήξουμε ευθεία βρισκόμαστε μπροστά στην ωραιότερη παραλία της περιοχής, την Καραθώνα. Ενας μεγάλος κόλπος με άμμο, άμμο, άμμο και αρκετή σκιά απο τους ευκαλύπτους που χρόνια πρίν είχε φυτέψει ο Ελλ. Στρατός. Ο πατέρας μου έκανε μπάνιο στην Καραθώνα όταν ήταν μικρός, μετά έκλεισε η παραλία γιατί την πήρε ο Στρατός αλλά στη δεκαετία του '70 ξανάνοιξε για το κοινό.. Η θάλασσα ρηχή με αμμώδη βυθό, πλήθος καβουράκια και πεταλίδες στον πάτο φαίνονται με τη μάσκα..πιό κάτω αστερίες ξαπλώνουν ανάμεσα απο τα φύκια.. Μιά θάλασσα πλατιά που ποτέ δεν σε αφήνει..

Σε εμάς αρέσουν τα πιό βαθιά νερά, έτσι πήγαμε πιό πέρα πρός τα βράχια, εκεί όπου αράζουν οι βαρκούλες και κάτσαμε

μέχρι που άρχισε να νυχτώνει..πώς πέρασε η μέρα..σαν άγγιγμα απο φτερό γλάρου..

Η παραλία δεν μας άφησε..εμείς κάναμε αυτό το βήμα..σέρνοντας της γυρίσαμε την πλάτη..μέχρι αύριο.

Μικρές καθημερινές ιστορίες

Η χθεσινή μέρα κύλησε αργά. Πολλές εξωτερικές δουλειές που όλες θέλανε την ώρα τους για να γίνουν. Η ώρα πάλι όταν στέκεσαι στην ουρά, κυλάει αργά. Ουρά είναι αυτή, ολοι καμωνόμαστε τους αδιάφορους όταν στεκόμαστε σχετικά κοντά στους άλλους, μπαίνοντας ίσως στον προσωπικό τους χώρο.

Πρώτη στάση Ταχυδρομείο. Παραλαβή δέματος και κάτι πληρωμές. Καλά σήμερα θα στείλετε όλοι σας δέματα, μέρες Χριστουγέννων είναι και δεν το έχω καταλάβει? Νο. 228. Στον φωτεινό πίνακα καλούν το 195, πάλι καλά, το πολύ κανά τεταρτάκι να κάτσω. Κάθομαι πίσω. Μπροστά μου δύο κύριοι, μάλλον αρκετά γνωστοί. 55άρηδες στο νερό. Λίγη κοιλίτσα επιμελώς σκεπασμένη, γκρίζα μαλλιά αραιά εδώ και εκεί. Χωρίς να θέλω, ακούω μέρος της κουβέντας τους..

"Βάζω που λές τους χρωματιστούς φακούς, φοράω το σφιχτό μποξεράκι που σου είπα, απλά ρούχα και πάω στο κλάμπ.. Μαλάκα, για πότε τις ρίχνω..μιά ματιά με τις ματάρες μου και μένουν ξερές να γλαρώνουν.. και μετά σέξ στο ημίφως χαμπάρι δεν παίρνουνε, έχουν μείνει στο μύθο" Δεν πιστεύω στα αυτιά μου, ΑΥΤΟΣ να ρίχνει την κάθε γκόμενα, ΑΥΤΟΣ με τις ρυτίδες, την κουρουπίτσα και το συνηθισμένο λούκ.. Μιά ιστορία δημιουργείται μέσα στο μυαλό μου, χαρτί και μολύβι αμέσως.. θέμα illusions.

Μετά πάω για τράπεζα, άλλη ουρά εκεί, όρθιοι σαν μπριτζόλες στον γάντζο στεκόμαστε, ακίνητοι και αγέλαστοι, κανείς δεν μιλάει, τι να πεί και σε ποιόν..σκέφτομαι την κα Π και την καταννόηση. Μεγάλη στην ηλικία, κοντά 85, κάνει τα δικά της γιατροσόφια, τις δικές της εξετάσεις, χωρίς να θέλει να πάει στο γιατρό, νομίζει ότι τα ξέρει όλα, όμως κάποια στιγμή διαπιστώνει με τον κακό τροπο ότι την πάτησε.. και τα γιατροσόφια δεν έπιασαν.. βοήθεια, ένα γιατρό, τη 12 ώρα.. Ο Μάρκος μου το είπε "οι μεγάλοι χρειάζονται χώρο, χρόνο και κατανόηση απο τους μικρούς", συμφωνώ, έλα όμως που μου έρχεται να κάνω μικρούς φόνους, όταν τη βλέπω να πασαλείβεται σαχλαμάρες για να φύγει η αναφυλαξία που μπορεί να προέρχεται απο τη βαφή, τη γάτα, κάποιες τροφές, κάτι τη τσίμπησε, κάτι τι που μόνο ο γιατρός μπορεί να πεί.. Το βουλώνω όμως για χάρη της κατανόησης.. Ας το πάρει το κύμα..

Επειτα φαρμακείο.. άλλη ουρά εκεί. Ο φαρμακοποιός έχει γίνει φίλος, δάσκαλος, σύμβουλος, συντρέχει, προσπαθεί.. ευτυχώς που η προσωπικότητά του βοηθάει, σε προσκαλεί να μπείς στη επιχείρησή του, όμως θυμάμαι τον πατέρα του. Μορφή στο Π. Φάληρο. Απίθανος. Αθυρόστομος μέγας εφ' όσον τον έπαιρνε.. όχι όμως πρόστυχος, κύριος. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην τον είχε πειράξει.. Εμπαινες στο φαρμακείο του και δεν ήθελες να φύγεις. Το τι έλεγε δεν λέγεται, για την πολιτική, την καθημερινότητα, ανέκδοτα σύννεφο. Είχε και καρέκλες και ένα τραπεζάκι για τους μόνιμους.. νομίζω ότι έφτιαχνε και καφέδες στα ιδιαίτερα. Το καλύτερο ήταν όταν καμμία κυρία ήθελε να της κάνει ένεση..τους έβγαζε όλους έξω, κατέβαζε τις κουρτίνες "Τώρα Χειρουργώ!" έλεγε.. και την επομένη έκανε διάλεξη για τα γυναικεία οπίσθια και τη γλύκα τους..

ΚΕΠ. Εχει αλλάξει το σέρβις. Ανάλογα πάει με τον υπάλληλο. Αν πέσω σε σωστούς υπαλλήλους που σέβονται τον εαυτό τους η δουλειά μου θα γίνει. Χθές όμως έπεσα στον κύριο Πολυθρόνα. Αδύνατον να σηκωθεί. Ο πισινός του φαίνεται είχε κολλήσει με το ύφασμα. Οχι δεν ήταν χοντρός. Στοχαζόταν. Καθόταν ευθυτενής, μασώντας τον μύστακα και ατένιζε το άπειρο. Μιά απλή βεβαίωση, το γνήσιο της υπογραφής.

"Μήπως μπορώ να έχω ένα φωτοαντίγραφο για την δεύτερη βεβαίωση"? ρώτησα

"Μαϊστα, να πάτε δύο δρόμους πιό κάτω, απέναντι απο το Δημαρχείο έχει φωτοτυπικό", λέει

"Μά πίσω σας είναι το φωτοτυπικό, μήπως θα ήταν εύκολο, θα σας πληρώσω τη φωτοτυπία"..λέω η αδαής.

"Αδύνατον. Δεν βγάζω φωτοτυπίες.. είπε ο Πολυθρόνας..

Ετσι απευθύνθηκα σε μία κοπελλιά (καθισμένη σε καρέκλα) δίπλα που βεβαίως μου έβγαλε την φωτοτυπία και μου την σφράγισε αντίστοιχα.

Πάω για το σπίτι.. πέρασα και απο τον Κινέζο και πήρα ένα μπλουζάκι, 3 ευρώ.. πολύ καλή τιμή..

Πατρίδες

Αν δεχθούμε το σκεπτικό ότι όλοι οι λαοί δικαιούνται να έχουν μία πατρίδα και να ζούν στα εδάφη των προγόνων τους, φαντάζομαι ότι μας βρίσκει όλους σύμφωνους.
Πόσοι όμως λαοί το έχουν πετύχει αυτό στον σύγχρονο γεωγραφικό χάρτη?
Πάρα πολλοί. Σωστό. Οχι όμως όλοι.
Σιγά σιγά ίσως όλοι να το αποκτήσουν. Ισως

Κάποιοι λαοί μείνανε στα εδάφη των προγόνων τους. Οι τυχεροί.
Αλλοι περίμεναν χρόνια ωσπου να το πετύχουν και τελικά με ή χωρίς εξωτερική βοήθεια, το πέτυχαν.
Αυτοί οι τελευταίοι όμως θα πολεμήσουν με νύχια και με δόντια για να ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ την πατρίδα τους. Αλώβητη.

ΟΜΩΣ
Σε μερικές περιπτώσεις το να κρατήσεις κάτι μπορεί να επιφέρει τη δυσαρέσκεια στις γείτονες χώρες. Να μη σε θέλουν, βρε παιδί μου. Ούτε εσένα να θέλουν ούτε τους συμμάχους σου.

ΟΠΟΤΕ
Εχουμε συνεχή πόλεμο. Με μικρές διακοπές. Οι εμπλεκόμενοι υποφέρουν, πεθαίνουν τα παιδιά τους και οι γυναίκες τους. Καταστρέφονται οι πατρίδες τους και ο θυμός αυξάνεται.

Θα σταμάταγε η συνεχής σύρραξη αν κάποιοι λαοί δεν αποκτούσαν πατρίδα? Η την έχαναν στη διαδρομή?

Είναι όμως δίκαιο αυτό?
Είναι όμως δίκαιο να πεθαίνουν και οι μέν και οι δέ?

Στο όνομα της πατρίδος?

(Δεν είμαι ΥΠΕΡ των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων, των Εβραίων και των συμμάχων τους.

Είμαι ΚΑΤΑ της οποιαδήποτε Βίας, είτε γίνεται στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα της πατρίδας. )

(Το να βρίζουμε και να καταριώμαστε κάποιους λαούς ότι προκαλούν τον όλεθρο σε κάποιους άλλους γείτονές τους, δεν λύνει το θέμα της πατρίδας. Αν αμφισβητούντο οι πατρίδες των Βαλκανίων, τα ίδια δεν θα γινόντουσαν και εδώ?)

Μαρίνα

Σήμερα είναι η μέρα μου. Η μέρα της γιορτής μου.
Το κέρασμα, για όλα τα γούστα ελπίζω, φρουτάκι, καφέ γλυκάκι.

Νερό και Γή

Το νερό με μαγεύει, με ξυπνά και με χαϊδεύει όταν κατακουρασμένη βυθίζομαι στα απαλά του χέρια και σαν μαλακά σεντόνια με αγκαλιάζουν..έχω κοιμηθεί πάνω στο κύμα, ένα στρώμα με ένα σώμα, επικίνδυνο λένε οι μη γνωρίζοντες.. ναί αλλά συναρπαστικό..

Αυτό το ταξείδι είχε εναλλαγές χρωμάτων,
Το μπλέ της Χαλκιδικής, ευτυχώς ο βυθός δεν ήταν μόνο άμμος, είχε και φύκια, είχε ζωή.. δεν είχα μάσκα, αλλά δεν πειράζει..φτάνει που υπήρχε και που μπόρεσα να κάνω αυτό το ένα μπάνιο.




Βόλβη, υδροβιότοπος. Μείναμε εδώ λίγο παρόλλο που θα ήθελα να μείνω μερικές μέρες.. οι ξένοι όμως έχουν και δένδρα και ποτάμια και λίμνες στις χώρες τους, δεν ενδιαφέρονται για χήνες και πουλιά. Ούτε για εγκαταλελειμένες ψαρόβαρκες με γλάρους..και ερωδιούς

Ελευθερές, σταματήσαμε για λίγο, για μιά ματιά στη θάλασσα, τη μύρισα, την είδα αλλά δεν προφταίναμε..ίσως μία άλλη φορά.

Θέα απο το παράθυρο του ξενοδοχείου στη Καλαμπάκα.. Μέσα απο τα κάγκελλα ονειρεμένη η γή, η αντίθεση, δένδρα, ήλιος, πράσινο

Φωτογραφία απο την παλιά πόλη της Καβάλας, πρώτο πλάνο το Ξενοδοχείο Ιμαρέτ (που ήταν παλιά πτωχοκομείο και ορφανοτροφείο) δεσπόζει αμίλητο. Δεν προσκαλεί, ούτε απωθεί. Απλά υφίσταται.

Αρχαιολογικός χώρος στους Φίλιππους. Λιώσαμε τα ποδαράκια μας, να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε, να πιάσουμε λίγο τις ρίζες μας. Οτι πιάσουμε, ότι καταλάβουμε

Και τέλος τα Μετέωρα. Πρώτη φορά που τα πλησίασα τόσο κοντά. Σχεδόν απο κάτω. Αδύνατον να ξεκολλήσω, αν δεν σκοτείνιαζε θα ανέβαινα όλα τα σκαλιά.. αρκεί να τα πλησιάσω..Μαγεία.

Ταξίδι

Από Θεσσαλονίκη σε

Καβάλα. Μείναμε 2 μέρες. Πήγαμε περπατώντας στην παλιά πόλη, που ήταν πολύ γραφική, φάγανε φρέσκο ψαράκι, τσακωθήκαμε λίγο με τους ντόπιους που δεν φημίζονται για τους τρόπους τους, ιδιαίτερα (στους τουρίστες που έρχονται να σας τα ακουμπήσουν ρεεεε) σε αθηναϊκές πινακίδες, είδαμε και το Ιμαρέτ που μας έχουν φάει τα αυτιά οι φίλοι μας, φάγαμε λιχουδιές πολλές και την άλλη μέρα πήγαμε

Κομοτηνή. Την Ξάνθη την παρακάμψαμε, ίσως να μπορέσουμε να πάμε του χρόνου. Η Κομοτηνή γεμάτη κόσμο, ως επί το πλείστον τουρκάλες που σέρνοντας μικρά παιδιά ψώνιζαν μετά μανίας.. Ψιλοχαθήκαμε στους μαχαλάδες, μπορέσαμε όμως να αγοράσουμε τοπικές λιχουδιές, λουκούμια, στραγάλια, καφέ, κάτι μυρωδικά που μου γυάλισαν, χωθήκαμε σε έναν τούρκικο καφενέ (μόνο για άντρες) μας αγρυοκύτταξαν λίγο, εμείς κάναμε τους άσχετους, για να δοκιμάσουμε γνήσιο τούρκικο καφέ..πήρα και λίγο σαλεπάκι..ήδη ονειρεύομαι τις κρύες βραδυές που θα το απολαμβάνω.. Οι Ιρλανδοί φίλοι μας αγόρασαν έναν αργιλέ και μυρωδάτο καπνό με αρώματα μήλου, βερύκοκου, μπανάνας (μπλιάχχ!) για να καπνίζουν στην πατρίδα τους και μετά μου ζήτησαν να εντοπίσω ένα original τουρκικό φέσι..αντε να εξηγήσεις ότι δεν υπάρχουν φέσια (σαν καπέλα, γιατί χρηματικά..), δρόμο να παίρνουν, δρόμο να αφήνουν, να ρωτούν για το φέσι φάντασμα..να μας στραβοκυτάζουν οι ντόπιοι..πάμε να φύγουμε τους λέω, θα φάμε ξύλο.. με τα πολλά βολεύτηκαν με μαντήλες που αγόρασαν σε ένα μαγαζί, να τις κάνουν τραπεζομάντηλα (!!!!) . Σταματήσαμε κάπου και φάγαμε πατάτες τηγανιτές..σκέτη γλύκα. Πουθενά δεν έχω φάει τέτοιες πατάτες..

................................................΄

Στο ενδιάμεσο κάναμε κάποιες βουτιές στη Χαλκιδική, στην Ψακούδια μιά θάλασσα τεράστια, απέραντη και ζεστή σαν σούπα..

Περάσαμε και απο τη Βόλβη, όπου σταματήσαμε να φωτογραφήσουμε τη γαλήνη του υδροβιότοπου, τα άφοβα πουλιά και το μπλέ..

Βεργίνα. Ο θησαυρός των θολωτών τάφων ασσύληπτος. Μπήκαμε μέσα στα σκοτάδια και φωτίστηκαν τα μάτια μας απο το μεγαλείο, το χρυσάφι που μοναχικά τοποθετημένο σου έκοβε κάθε όρεξη για κουβέντα.. τα μάτια ατένιζαν με δεος το παρελθόν..Μόνο για τη Βεργίνα άξιζε όλο αυτό το ταξείδι..

Ο σκοπός ήταν απο τη Βεργίνα να πάρουμε την Εγνατία Οδό ως τα Γρεβενά, μετά την παλιά Εθν. Οδό ως τη Καλαμπάκα όπου θα μέναμε μία νύχτα. Η Εγνατία όμως ήταν κλειστή λόγω έργων, μας είπαν, έργα που είχαν αποφασίσει απο δικού τους και ξέχασαν να μας το πούν στη Θεσσαλονίκη όταν ρωτήσαμε.. έτσι γυρίσαμε πίσω, πήραμε τον παλιό δρόμο Θεσσ-Αθήνα μέχρι τη Λάρισα, μετά Τρίκαλα και τέλος Καλαμπάκα..

Οι όγκοι των Μετεώρων αντάμειψαν την όποια ταλαιπωρία..αυτές οι αετοφωλιές πάνω στις κορυφές φτιάχτηκαν για να συνομιλούν οι κάτοικοί τους με τους αγγέλους.. Αίσθηση γαλήνης και υπέρτατης δύναμης. Δεν είχαμε χρόνο να ανεβούμε τα σκαλιά, σκοτείνιαζε. Ισως μιά άλλη φορα.

....................................................

Την άλλη μέρα άρχισε η επιστροφή πρός Αθήνα. Οσο πιό αργά μπορούσαμε. Από Τρίκαλα, πήγαμε Καρδίτσα, κάτσαμε λίγο εκεί, μετά Λαμία, στρίψαμε δεξιά πρός Παρνασσό, υπέροχα δροσερά ήταν τα βουνά, στο υψος της Γραβιάς έβρεξε κιόλας, Αμφισσα, Ιτέα. Μετά πήραμε την παλ. Εθν. Οδό, Θήβα, Ερυθρές, Κιθαιρώνας, Μάνδρα, Αθήνα...

Περάσαμε πολύ όμορφα στην εκδρομούλα μας

ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΕΒΑΖΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΛΛΑ Ο ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΑΡΝΕΙΤΑΙ...Γκρρρρ!

I'm back!!!

αφού καλύψαμε 2.229 χλμ σε μία εβδομάδα... σώοι και αβλαβείς.. φορτωμένοι με άπειρα καλούδια, πολλές φωτογραφίες, ωραίες στιγμές και μερικά νεύρα..επόμενο είναι όταν οδηγείς στη Β. Ελλάδα..με αθηναϊκές πινακίδες..

Πήραμε ένα σωρό σουβενίρ, γιατί μας αρέσει να σταματάμε στο κάθε μέρος και να δοκιμάζουμε τις τοπικές λιχουδιές.. και μετά να θέλουμε να τις πάρουμε και μαζί μας να τις δοκιμάσουν και οι γνωστοί μας...

Τυπικοί τουρίστες, με τις Αμαλίες και τα τσαρουχάκια..

Αμ! Πώς!

(Διαβάζω το εκπληκτικό βιβλίο του Ρ. Φλάναγκαν "Ημερολόγιο Ιχθύων" εκδ. Αγρα και ακούω τους Queen "Bohemian Rhapsody" αν θέλετε να τους ακούσετε και εσείς κυττάξτε στο sidebar)

Bye

Φεύγω για λίγες μέρες..

θα τα πούμε με φωτός και κλπ, όταν γυρίσω..