Περί βιβλιοθηκών

Δύο πράγματα έχω να γράψω,  για τη Δημοτική δανειστική βιβλιοθήκη Παλαιού Φαλήρου την οποία χρησιμοποιώ εδώ και 7 χρόνια. Το τελευταίο χρόνο έχει αλλάξει σε θέματα υπηρεσιών πρός το χειρότερο.

Μέχρι πέρυσι είχε πολύ καταρτισμένες βιβλιοθηκαρίους, ευχάριστες, ομιλητικές που γνώριζαν το καθετί εκεί μέσα. Η διευθύντρια επίσης,  μας υποδεχόταν με το χαμόγελο, μιλούσαμε για λίγο περί ανέμων και υδάτων, ήξερε το καθετί για εκδόσεις, παρουσιάσεις, δραστηριότητες του Δήμου, είχε καλές δημόσιες σχέσεις , το σωστό άτομο στη σωστή θέση. Ηταν χαρά μου να πηγαίνω εκεί, όχι μόνο για να δανειστώ βιβλία ή να τους δώσω μερικά δικά μου που δεν θα τα ξαναδιάβαζα, αλλά και για να πώ και μιά κουβέντα. 

Απο το 2013 και ύστερα όλοι οι παλιοί πήραν πόδι. Φύγαν οι ευχάριστες κοπέλες και ήρθαν κάποιοι τρομαγμένοι, αγέλαστοι και αμίλητοι άνθρωποι.  Φύγανε και τα ηλεκτρονικά συστήματα, που πέρναγαν τα βιβλία στη καρτέλα σου μέσω Ιντερνετ, μπορούσαν να σου πούν αν κάποιο το είχες ήδη διαβάσει, τι είχες διαβάσει ως τώρα σαν κατάσταση κλπ. Εδώ και ένα χρόνο γράφουν σε ένα χοντρό βιβλίο τύπου πρωτοκόλλου, τι διανείζεται ο καθένας...το ηλεκτρονικό σύστημα πετάχτηκε απο το παράθυρο και επέστρεψαν στο χαρτί και καλαμάρι.. σε λίγο θα σκαλίζουν τα ονόματά μας στη πέτρα.

Σήμερα ήταν το αποκορύφωμα..που πήγα και βρήκα κλειστή τη πόρτα. Οχι δεν έβρεχε ούτε έκανε κρύο, να πείς ότι γι' αυτό την έκλεισαν, έτσι τους ήρθε και την έκλεισαν. Χτύπησα το κουδούνι, ευτυχώς μου άνοιξαν. Υποτίθεται ότι η βιβλιοθήκη είναι κέντρο διερχομένων όχι αποθήκη βιβλίων που κλειδαμπαρώνεται, σιγά μη σας τα κλέψουν. Ζητάω στον υπάλληλο ένα συγκεκριμένο βιβλίο, αυτός ο τίτλος, αυτός ο συγγραφέας, "μήπως το έχετε"; Και τι απαντάει;  

"Πηγαίνετε στο ράφι Σ να το βρείτε, μάλλον θα είναι εκεί". 

Ρε φίλε πάς καλά; Αμα ήθελα να ψάξω στο ράφι, δεν θα σου ζητούσα τη βοήθεια, ξέρω που είναι το ράφι. Ηθελα απλά να μη χάσω χρόνο. Αντ' αυτού  του είπα :

"Δεν μπορώ να ψάχνω ράφια, βιάζομαι, πήτε αν το έχετε να το δανεισθώ". 

Πήγε και το βρήκε, τι να έκανε ; Ημουνα αγενής ; Πιθανόν. Εκείνος όμως δεν έχει ιδέα απο συμπεριφορά σε δημόσια βιβλιοθήκη. Τι είναι ο βιβλιοθηκάριος, αποθηκάριος ή ποντικός των ραφιών; Για πέρασε απο τη Βέροια και τη βιβλιοθήκη της, να δείς τι σημαίνει info center του 21ου αιώνα..με τα ηλεκτρονικά συστήματα, τα e-books και ένα σωρό άλλα πράγματα. 

Και δεν είναι ότι δεν έχουν λεφτά σαν Δήμος, μυαλά δεν έχουν. Είχαν κάτι καλό και το χάλασαν.. . Δεν ξέρω αν φταίνε τα κομματικά τους, πάντως έτσι όμως έγινε η βιβλιοθήκη, γύρισε 100 χρόνια ΠΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩ! Ξυπνείστε ηλίθιοι!

Redeundo

Οι διακοπές μου τελειώνουν σε 2 μέρες απο σήμερα. "Διακοπές" τρόπος του λέγειν είναι γιατί όταν πηγαίνω Αργολίδα, δουλεύω σκληρά. Ασχολούμαι εντατικά και καθημερινά με το κήπο. Κάνω τη δύσκολη δουλειά, κλάδεμα και ξεβοτάνισμα, είτε γονατιστή, είτε σκυμμένη. Δουλεύω νωρίς το πρωϊ ή αργά το απόγευμα (τώρα έχω τελειώσει και κάθομαι). Το πρωϊ όταν όλη η ενέργεια είναι στο φούλ (είμαι πρωϊνός τύπος), τη διοχετεύω στα φυτά και τα δένδρα..μετά ξεκουράζομαι και κάνω λίγη φασίνα, μεχρι το απόγευμα που πάω για μπάνιο σε μιά βαθιά θάλασσα γεμάτη κεφαλόπουλα και γλάρους. Πλήθος οι ερασιτέχνες ψαράδες που στήνουν τα τρίποδά τους στη παραλία για να κρατήσουν τα 3 και 4 σύγχρονα καλάμια ψαρέματος ώστε να πιάσουν μερικά ψάρια-τρόπαια, περήφανα να τα πάνε σπίτι, τρέφουν την οικογένεια σε είδος όχι μόνο σε λεφτά. Μ' αρέσουν γιατί προσπαθούν. Το βραδυ, βλέπουμε παλιές ελληνικές ταινίες της Φίνος φίλμ (ποιός να του τόλεγε του Φίνου ότι οι ταινίες του θα έβγαιναν τζάμπα στο youtube, θα τρίζουν τα κόκκαλά του). Σκάμε στα γέλια.

Επιστρέφω λοιπόν μεθαύριο, με εντυπώσεις διαφορετικές απ' οσες περίμενα. Περίμενα βαρεμάρα και άγχος. Φέτος όμως δεν πήραμε μαζί τη θεία μου (τη κα Π), έτσι μειώθηκαν οι καυγάδες και ο απόηχος της κατάντιας. Δεν είναι εύκολο να δεχθεί κανείς την αλλαγή των αναμνήσεών του, απο τη γλυκιά θεία των παιδικών χρόνων σε μία εγωϊστρια, στριμμένη γριά που στόχο έχει να βάζει συνεχώς το ζευγάρι να τσακώνεται..αραγε να ήταν πάντα έτσι και να μη το έβλεπα λόγω ηλικίας, ή να έγινε λόγω γήρατος? Ποιός ξέρει! Δεν με ενδιαφέρει πιά να μάθω, θάβω τη λύπη μου στην άμμο, θα τη πάρει το κύμα. Φέτος λοιπόν αφουγκράστηκα τη σιωπή της φύσης, είναι απίστευτα υπέροχη για ένα κορίτσι που ζεί μέσα στο βόμβο της πόλης. Κίσσες και κουρούνες βολτάρουν άφοβα ανάμεσα απο τις γάτες..(οι γάτες φοβούνται τις ενήλικες κίσσες γιατί τσιμπάνε άσχημα). Εχει και σκύλους, πολλούς που έρχονται και εκείνοι για παιχνίδι περισσότερο και για κόκκαλα (τα παίρνω απο το χασάπη).. Λατρεύω τα ζώα. 

Πήγαμε και μία εκδρομή πρός τη Καλαμάτα απο τη νέα Εθνική Οδό, μόνο η Κορώνη μου άρεσε, η Καλαμάτα απογοήτευση. Τόσο μεγάλη παραλία με πολλά ταβερνάκια-καφέ-ουζερί, δεν είχε που να σταθούμε, καμμία θέση για παρκάρισμα..που θα βάλει το αυτοκίνητο ο δόλιος ο τουρίστας για να πάρει ένα ουζάκι στη παραλία σας, βρε παιδιά? Απρακτοι και πεινασμένοι φύγαμε. 

Sunrise

Ξυπνάω νωρίς το πρωϊ, το καλοκαίρι, λίγο πρίν ανατείλει ο ήλιος για ν' ακούσω τα πουλάκια. Οχι κάθε μέρα βέβαια, αλλά κάποιες μέρες που διαισθάνομαι ότι σήμερα θα είναι μαζεμένα απέναντι τα πιο τραγουδιάρικα κοτσύφια, το αηδόνι της γειτονιάς θα τα συναγωνίζεται και εκείνα αμέσως θα κοπάσουν. Αφουγκράζομαι τη μαγική στιγμή.

Τους τελευταίους δύο μήνες έχει αλλάξει η ζωή μου. Εχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω τη ζωή μου να εκτυλίσσεται, χωρίς απαραίτητα να έχει διαφοροποιηθεί η καθημερινότητά μου. Αντί να τιμωρώ τον εαυτό μου για τις κακές επιλογές που έκανα πρίν απο χρόνια, αντί να περιμένω απο τους άλλους να σκύψουν να με βοηθήσουν ή να με χαϊδέψουν, αντί να κλαίω ποτάμια, έκανα στροφή. Οτι έγινε, έγινε. Γίνομαι Σκάρλετ Ο' Χάρα και αποφασίζω να μη πάρω καμμία απόφαση έως αύριο. Η του χρόνου. Η όποτε.

Αποφασίζω να ρίξω τα προβλήματά μου τυλιγμένα σε χαρτί και δεμένα με μαύρες πέτρες στα βαθιά νερά του πελάγους. Αποφασίζω να πιάσω ένα όνειρο που είχα απο παλιά. Ηθελα να προσφέρω εθελοντική εργασία, όταν θα είχα χρόνο, όταν θα μπορούσα..πρίν πεθάνω πάντως. Εψαξα πολύ ήμουν όμως τυχερή γιατί βρήκα κάτι που μου άρεσε.

Είναι 2 μήνες τώρα που πηγαίνω και βοηθάω εθελοντικά χωρίς να αμείβομαι. Διαπίστωσα ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα μου. Θυμώνω και οργίζομαι με τους άλλους λιγώτερο. Εχασα το κριτικό πνεύμα μου όταν κάτι δεν μου καθόταν καλά και αρχισα αυτόματα να αποστασιοποιούμαι όταν μπροστά μου κάποιος φέρεται άσχημα ή μιλάει περιφρονητικά για άλλους. Σαν να βγαίνω έξω απο τη περίμετρο των λέξεων ή συμπεριφορών που εξακοντίζει ο άλλος πρός κάθε κατεύθυνση, δεν με αγγίζει τίποτα. Ακούω αυτά που μου λένε και δεν αντιδρώ όπως παλιά (που μου ερχόταν το αίμα στο κεφάλι)  τους αφήνω. Σαν να άνοιξε ξαφνικά μία άβυσσος ανάμεσά μας. Δική τους είναι η ζωή, δικό τους το λάδι στο καντήλι τους, ας το ξοδέψουν όπως θέλουν. Χαμογελώ και φεύγω.

Είμαι πολύ καλά. Καλύτερα απο κάθε άλλη φορά σε όλη μου τη ζωή ως τώρα. Επιτέλους άρχισα να πιάνω τους στόχους μου. Εκείνους που έθεσα όταν μπήκα στο Γυμνάσιο.

Τέλος εποχής

Ερχεται η στιγμή που το καμπανάκι σημαίνει ότι για όλα υπάρχει ένα τέλος. Τέλος σε αυτά που ξέραμε ως τώρα, τέλος σε αυτά που επιλέγουμε να κάνουμε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Γιατί τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, ώστε να γίνεται βαρετό και ανούσιο. 

Γιατί εμείς αλλάζουμε. 

Γιατί οι άλλοι αλλάζουνε

Γιατί οι περιστάσεις μας αναδομούν. 

Γιατί η προσαρμογή στο νέο γίνεται επιλογή

Γιατί χρειαζόμαστε νέα πορεία. 

Με κόστος

Δεν αποφεύγεται το κόστος, αντίθετα, πληρώνοντάς το, ξεχρεώνουμε τις παλιές εμπειρίες, ώστε οι επόμενες να είναι καθαρές χωρίς το αντίβαρο. Κλωθογυρίζω τη ζωή μου, όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 χρόνια, βάσει επιλογών και ευθυνών μου, δεν μετανοιώνω που έκανα όλες αυτές τις βλακείες, κάτι έμαθα απο όλα αυτά, δεν πήγαν άδικα. Το τι θα κάνω μετά, δεν το ξέρω ακόμη. 

Οταν αρρωσταίνει σοβαρά ο τετράποδος φίλος σου όμως, έρχονται τα πάνω κάτω. Η πρώτη φορά είναι η δυσκολώτερη γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις σε αυτό το πόνο..γιατί το σκυλάκι ή το γατάκι σου είναι σα να έχεις ένα μωρό, πώς αντιμετωπίζεις τη πιθανότητα θανάτου του μωρού σου; Στη πορεία βέβαια, όταν ο πρώτος τετράποδος σύντροφος έχει πεθάνει με ευθανασία, ώστε να πάρεις και αυτό στη συνείδησή σου, κάπως εξοικειώνεσαι με την ημερομηνία λήξεως όλων και των ανθρώπων και των ζώων. Κάθε φορά όμως είναι αντίστοιχα οδυνηρή. 

Η γατούλα μου είναι πολύ σοβαρά. Εχει καρκίνο στ' αυτιά με επέκταση στο αναπνευστικό και νεφρική ανεπάρκεια. Το πολεμάμε 3 χρόνια τώρα, όμως απο χθές δεν τρώει πιά και έχασε επαφή με το περιβάλλον της. Θα πάμε στο γιατρό σήμερα. Θα κάνει ότι μπορεί..  Ο ασθενής προηγείται. Τα αισθήματά μου, έρχονται κατόπιν. 

Γαϊδουριές!

Το τελευταίο καιρό προσέχω πολύ τις γαϊδουριές που γίνονται γύρω μου. "Αλλάζει η Ελλάδα" μου λέει ένας γνωστός, συμφωνώ, πέρα απο τη μόνιμη ενασχόληση με τον εαυτούλη μας γίναμε και γαϊδούρια.  Τα περί Ελληνικής λεβεντιάς, φιλοξενίας, αγάπης πρός το ξένο που θα μας χτυπήσει τη πόρτα, μπούρδες. Ο λεβέντης της πάλε ποτέ εποχής έγινε κακομοίρης που κοψομεσιάζεται απο τις υποκλίσεις, όσο για τον ξένο που θα μας χτυπήσει τη πόρτα, φωνάζουμε τους Χρυσ-αλήτες για τα περαιτέρω, φιλοξενία και μλκίες. Καπέλλο έρχεται και το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο στο σεξ.., Α! ναί, να μας μείνει και κάτι εφόσον δεν το έχει φάει η μανιακή τάση για δουλειά, δουλειά, δουλειά ή ψάξιμο, ψάξιμο, ψάξιμο για δουλειά. 

Πήγα σε ένα τραπέζι το σβκ που μας πέρασε. Οι οικοδεσπότες είναι γνωστοί μας εδώ και χρόνια, βλεπόμαστε συχνά, μιλάμε ανταλλάσσουμε γνώμες, νέα κλπ. Οταν έρχονται σπίτι μας, βγαίνουν στο μπαλκόνι για να καπνίζουν γιατί το τσιγάρο είναι προέκταση του χεριού τους. Οταν όμως πάμε σπίτι τους, δεν βγαίνουν στο μπαλκόνι για τον ίδιο λόγο, ανοίγουν όμως τα παράθυρα για να ανανεώνεται ο αέρας. Ετσι προχθές που έρριχνε καρεκλοπόδαρα, καπνίζανε τσιγάρα και πούρα με αποτέλεσμα να με πιάσει το άσθμα μου (το οποίο ξέρουν ότι το έχω) και μετά πούντιασα με τα ανοιχτά παράθυρα και την υγρασία και τους λέω "κλείσε σε παρακαλώ το παράθυρο, θ' αρρωστήσω" το κλείνει για 10 λεπτά και μετά το ξανανοίγει, τους το ξαναλέω και επαναλαμβάνεται.. η ίδια ιστορία.. Αφού ξέρουν ότι έχω θέμα, ή δεν πρέπει να με καλούν, ή αν με θέλουν ας δείξουν και λίγη κατανόηση, δεν είναι καπρίτσιο το άσθμα, θέμα υγείας είναι. 

Ενα απλό παράδειγμα είναι, κάθε μέρα συναντώ γαϊδούρια με 2 πόδια αλλά τεράστια αυτιά. Σήμερα κιόλας επιστρέφοντας με το τράμ..κάποιος είχε σταθμεύσει "για 1 λεπτούλι" όπως είπε, έτσι ώστε το πίσω μέρος του αυτοκινήτου εμπόδιζε τη διεύλευση του τράμ. Οταν του κορνάρισε, γκρίνιαζε και απο πάνω..

Στενοχωριέμαι που μας βλέπω να πηγαίνουμε πρός τα πίσω.

ΑΜΕΑ υπό διωγμόν

 Πρίν λίγες μέρες μας κάλεσαν σε ένα εστιατόριο μακριά απο τη περιοχή που μένουμε. Είμασταν 4 άτομα, το ένα περπατούσε με πατερίτσες λόγω ατυχήματος. Με το που μπαίνουμε στο κατάστημα, τρώει μία γλίστρα ξεγυρισμένη στο γυαλιστερό δάπεδο. Δεν πρόλαβα να τον συγκρατήσω εντελώς, παρόλλο που τον άρπαξα απο το μπράτσο και έτσι μείωσα τη φόρα της πτώσης. Μετά δεν μπορούσε να σηκωθεί γιατί οι πατερίτσες γλίστραγαν στο ξύλινο πάτωμα. Εγινε χαμός, τρέξανε οι σερβιτόροι να τον σηκώσουν, αυτός είχε γίνει σκατζόχοιρος γιατί είχε τρομάξει, του φέρανε μία καρέκλα και κάπως τα καταφέραμε και τον καθίσαμε. Πάει να σηκωθεί για να φθάσει στο τραπέζι που μας είχαν κλείσει και ξαναγλιστράει, ευτυχώς δεν έπεσε. 

Και γίνεται ο εξής διάλογος : 

"Το πάτωμα γλιστράει παντού, είναι επικίνδυνο" λέει το θύμα.

"Μπάαα", του απαντάει ο υπεύθυνος, "τα λάστιχα απο τις πατερίτσες σας είναι ελαττωματικά και γλυστράνε, το δάπεδό μας δεν έχει τίποτα".!!!

 Αρχίζει ένας παλαβός διάλογος για το αν γλιστράει ή δεν γλιστράει και εκεί που λέγανε σαχλαμάρες, φεύγει και το δικό μου πόδι πρός τα πίσω, αρπάζομαι απο μία καρέκλα μη τσακιστώ..κυττάω το πάτωμα και γυάλιζαν σταλαγματιές, πιθανόν λίγδες, λάδια, βερνίκι. 

Τις δείχνω στον εξυπνάκια υπεύθυνο..και τι λέει "πρώτη φορά μου κάνουν παρατήρηση για το δάπεδό μας, τίποτα δεν έχει. Για όλα φταίνε οι πατερίτσες του κυρίου"!!!Αν θέλετε όμως καθίστε σε αυτό το τραπέζι". Το οποίο ήταν δίπλα μας που όμως ήταν κατειλλημένο απο ένα ζευγάρι. Τους οποίους ανθρώπους με το έτσι θέλω ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΕ για να κάτσουμε εμείς.. Φρίξαμε! Τι φταίνε οι άνθρωποι και έπρεπε ο κάφρος να τους σηκώσει; 

Νευριάζουμε για τη συνολική κακή συμπεριφoρά και φεύγουμε.

Ατυχήματα γίνονται, άμα πέφτει ο πελάτης όμως, κυττάς να τα μπαλώσεις, στην ανάγκη του κάνεις και το τραπέζι για να γλυτώσεις τη δυσφήμιση.. δεν τον μαλώνεις και απο πάνω που έπεσε!!
Αλλά που μυαλά..
ΝΤΡΟΠΗ.

Συνδικαλισμός

Πρίν δύο μέρες, μιλούσα με έναν επαγγελματία αυτοκινητιστή σχετικά με τη καθημερινή ταλαιπωρία των Αθηναίων εξαιτίας των διαδηλώσεων. Οπου οι διαδηλωτές ζητούν και απαιτούν τα δίκια τους εμποδίζοντας τους υπόλοιπους που δεν διαδηλώνουν την ίδια ώρα, να πάνε στη δουλειά τους. Εκ περιτροπής όλοι διαδηλώνουν για τον α ή β΄ λόγο και αλληλοταλαιπωρούνται. Αυτό γίνεται εδώ και χρόνια, έχει ενταθεί όμως απο το 1980 και μετά.

Κουβέντα στη κουβέντα, ο φίλος ταξιτζής αφού ξεσπάθωσε εναντίον του Γιάννη Παναγόπουλου (προέδρου της ΓΣΕΕ) σέρνοντάς του τα μύρια.. κατέληξε να μου πεί ότι απο την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του '80 ο συνδικαλισμός έγινε επάγγελμα. Για να δικαιολογήσουν το μισθό τους (έσοδα και εκλογές) οι πατέρες των συνδικάτων κλιμάκωσαν όλο το εργατικό δυναμικό της χώρας ώστε να γίνεται  μία τουλάχιστον διαδήλωση την ημέρα. Και εκεί που νομίζεις ότι τα συνδικάτα είναι με το μέρος του εργαζόμενου λαού αποδεικνύεται ότι είναι με το μέρος της δικής τους τσέπης. Η κατακλείδα της συζήτησης ήταν πόσο κακό έκανε και κάνει ο συγκεκριμμένος συνδικαλισμός στην Ελλάδα και ότι το συνώνυμο του Ελληνα συνδικαλιστή είναι ο τεμπέλης.

Καμμία σχέση με το Τζίμμυ Χόφφα και τα ιδεώδη του..

Αυτά είναι απόψεις.. Θα με ενδιέφεραν οι δικές σας απόψεις.

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι

Είναι σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, να δημιουργούμε τις μικρές, ατομικές, ευχάριστες, φιλικές μας κοινότητες όπου τα μέλη να ακούν παρόμοια τραγούδια με εμάς. Οι αντιρρησίες καλοδεχούμενοι πάντα, εφόσον έχουν κάτι να πούν.

Τώρα που πιέζομαι εξ' αιτίας της κας Π (ετών 92 που έπεσε και τραυμάτισε σπόνδυλο με οστεοπόρωση) η οποία είναι ιδιότροπη κ εγωϊστρια απο κούνια, με παίρνει τηλέφωνο η πολύτιμη φίλη Μαρία Μ. και μου προτείνει να βρισκόμαστε μετά απο το γυμναστήριο, ώστε να γνωριστούμε καλύτερα με το κύκλο της, να σεργιανίσουμε τη περιοχή που μένει, να περάσουμε κάποιες ώρες πιο γλυκά μακριά απο τη πικρία της πραγματικότητας. Οι φωτεινοί άνθρωποι δε κλαίνε μαζί σου όταν είσαι πιεσμένος, απελπισμένος, στα κάτω σου. Οι φωτεινοί σου φίλοι μοιράζουν απλόχερα ευτυχία προτείνοντας να κάνετε πράγματα απο κοινού ώστε να σε απορροφούν ΜΑΚΡΙΑ απο τα προβλήματά σου.

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Πρόκειται για τοιχογραφία που είδα και αποθανάτισα στο εστιατόριο "Καράμαλης-Ναύπλιος", στη πόλη του Ναυπλίου.

2013

Καλή χρονιά με υγεία

 Το 2012 αισθανόμουνα παγιδευμένη απο τις επιλογές μου αλλά και απο τον περιβάλλοντα κόσμο. Η οικονομική κρίση δεν μου χαρίστηκε, τόσο σε εισόδημα όσο σε οικονομική αγωνία για ένα μέλλον χωρίς όνειρα. Αλλάζει ο κόσμος μας και η Ελλάδα συθέμελα, όμως για να υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας, χρειάζεται γεμάτο στομάχι. Οι επαναστάσεις γίνονται απο τους πεινασμένους, οι ουσιαστικές αλλαγές απο τους χορτάτους. Αν οι πεινασμένοι επικρατήσουν προβλέπεται άλλη μία Animal Farm του Orwell, οπου μερικά γουρούνια παραμένουν πιο προνομιούχα απο τα υπόλοιπα. Δυστυχώς βλέπω ότι απλά φοράμε κουκούλα και παρωπίδες, το σκούφο μας αλλιώς βάλαμε, ώστε να φαινόμαστε παραλλαγμένοι αλλά απο κάτω είμαστε οι ίδιοι. Και η κατάντια, επιλογή μας είναι.

Είναι ευκολώτερο να μιλάμε για τα πολιτικά παρά για τις επιλογές μας. Οι επιλογές δεν είναι για πάντα, άμα κάνεις 1 πρίν 20 χρόνια, να χρειάζεται να τη πληρώνεις μία ζωή. Αλλοίμονό μας αν ήταν έτσι. Δεν έχω καμμία όρεξη να φυλάω Θερμοπύλες για όλη μου τη ζωή. Είναι και μία λύση να πέφτουν οι Θερμοπύλες μας, ώστε να πηγαίνουμε στην επόμενη εμπειρία..Φέτος θα ήθελα να συλλέξω περισσότερες εμπειρίες και να κάνω περισσότερα πράγματα χωρίς να υπερβαίνω τις δυνάμεις μου, δίνοντας έμφαση στη κοινωνική προσφορά.

Κυττώντας πίσω το 2012 διαπίστωσα την  απίστευτη γρηγοράδα με την οποία ξεβρακώνεται ένας άνθρωπος που του αρέσει να φέρεται ως φιλελεύθερος, οραματιστής, λάτρης του ωραίου και του συνετού. Εχω μεγαλώσει με τέτοιους ανθρώπους, απο πολύ μικρή έβλεπα τους φίλους των γονέων μου να θέλουν να ανήκουν...σε ομάδες ομοϊδεατών, όχι πολιτικές, άλλου περιεχομένου π.χ. αρχαιοφιλικές που οργάνωναν εκδρομές με αξιόλογους ξεναγούς σαν οδηγούς τους, πακέτο όλοι μαζί πήγαιναν, μεταφυσικές που συνεπάγοντο με ταξίδια στην Ινδία, διαλογισμό κλπ, διατροφικές όπου όλοι θα ακολουθούσαν τις πεποιθήσεις κάποιων γιατρών π.χ. Ομοιπαθητικών ή έναν αντίστοιχο, τα λόγια των Οδηγών δικά τους βιώματα. Αυτά είναι απλά παραδείγματα, υπήρχαν και πολλά άλλα είδη οργανώσεων που ο Οραματιστής αρχηγός δίνει τη "γραμμή" του και το κοπάδι ακολουθεί καταχαρούμενο που διαθέτει τόσο υπέροχο Οδηγητή. Παρακολουθούσα τους Ζηλωτές αλλά και τους αρχηγούς τους μέσα απο τα μετόπισθεν. Κανείς δεν με προσέχει,  είναι κάτι που έχω μάθει απο παλιά να εξαφανίζομαι μέσα στο κόσμο, να σε παρατηρώ αλλά να μη με προσέχεις. Συνήθως οι Οδηγητές είναι πονηροί, προσέχουν τα πιθανά τους λάθη, αργά ή γρήγορα όμως χαλαρώνουν και αποκαλύπτονται. Οι παλαιοί έλεγαν "καλυτερα να μασάς παρά να μιλάς." Οσο πιο φιλελεύθερος φέρεται να είναι κάποιος, τόσο πιο φασιστικές απόψεις έχει και απαιτεί να τις ασπαστεί το ποίμνιό του. Οι πραγματικοί φιλελεύθεροι δεν κηρύττουν τίποτα, δε δίνουν 'τη γραμμή τους", η ζωή και η λαλιά τους είναι το καλύτερο παράδειγμα. Δεν έχω δεί ως τώρα κάποιον "αρχηγό"  που να μην έχει ιδιοτελή κίνητρα ..που ξέρεις όμως, κάποτε κάποιος μπορεί να ξεχωρίσει. 

Ελπίζω το 2013 να μπορέσω να σπάσω το κλοιό της λύπης και να ξεφύγω.

Δόσεις, δόσεις, πόσα θα δώσεις;

Σαν το παιχνίδι με το παπά έχει γίνει το θέμα "πότε θα πάρουμε τη δόση απο την Ευρώπη", τη δόση που θα μας σώσει, "τρομάρα μας", όπως άκουσα κάποιον να λέει.

Και γιατί καθυστερούν οι Ευρωπαίοι;

Γιατί δεν μας δίνουνε τη δόση μας που τόσο έχουμε ανάγκη; Σνίφ, σνίφ και κλάψ, κλάψ

Και δώστου δάκρυ Μάρθας Βούρτη.

Τόσα χρόνια επι GAP που κάναμε κόνξες, που όλο νόμους περνάγαμε αλλά κανένα δεν εφαρμόζαμε τότε, που οι μέν κρατιώντουσαν απο τη καρέκλα τους μπας και ξεκολλήσει απ' εκεί ο κώλος τους και πάθουν κάτι και οι δέ λυσσαλέα ήθελαν να τους ξε-θρονιάσουν για να θρονιαστούν εκείνοι, τότε τους γράφαμε τους Ευρωπαίους. 

Τώρα μας γράφουν αυτοί. Ναί θα σας δώσουμε τη δόση σας..υπό όρους. Ξαφνικά γίνανε Μαυρογιαλούροι. Μόνο που εμείς δεν το καταλάβαμε, δεν το είδαμε ότι ερχόταν.

Τα ξύλα πάνε Παράδεισο?

Ιστορία για αγρίους ή για κάθε πικραμένο.

Ο κύριος Νίκος το 2011, μάζεψε τις ελιές απο το κτήμα του και κλάδεψε και τα δένδρα. Τα ξύλα απο το κλάδεμα τα έκανε σωρούς με σκοπό κάποια να κρατήσει για το χειμώνα και κάποια άλλα να τα διαθέσει. Ο κύριος Νίκος έχει και βοηθό τον Β. πρώην μετανάστη που έχει πάρει ελληνική υπηκοότητα και ζεί αξιοπρεπώς στη περιοχή με την οικογένειά του. Προσφέρει τα ξύλα στο Β και εκείνος με μεγάλη του χαρά δέχεται.
Περνάει το καλοκαίρι, τα ξύλα στο χωράφι του κυρίου Νίκου. Ερχεται ο Σεπτέμβρης με τα πρωτοβρόχια..
"Πάρε τα ξύλα σπίτι σου", λέει στο Β "άμα βραχούν θα καπνίζουν και δεν θα καίγονται εύκολα". Μαλιάζει η γλώσσα του.
"Καλά, καλά" απαντάει ο Β και δεν τα παίρνει.
Πέφτουν βροχές, καταιγίδες, γίνονται παπάρα τα ξύλα στο νερό και στις λάσπες..

Ερχεται μετά μία γειτόνισσα, που κάνει τη κακομοίρα, ιδιαίτερα πονηρή. Του κλαίγεται του κυρίου Νίκου για τα απίστευτα δεινά που πέσανε στο κεφάλι της. Κάθε που πάει να τον δεί του φέρνει ένα πεσκέσι, πότε γλυκό του κουταλιού, πότε ψωμί ζυμωμένο απο τα χεράκια της. ..και δώστου κλάμα Μάρθα Βούρτση. Στο τέλος της δίνει τα ξύλα ο κυρ Νίκος, αφού όπως απεδείχθει ο βοηθός δεν τα θέλει. 

Μόλις φεύγουν τα ξύλα, ξυπνάει ο βοηθός, βλέπει τα ξύλα στην αυλή της γειτόνισσας και γίνεται Τούρκος, με το ζόρι της τα παίρνει και την απειλεί να της σπάσει στο ξύλο. Μετά παίρνει τον κυρ Νίκο τηλέφωνο και του κάνει παράπονα. 

"Μου τα είχες υποσχθεθεί, γιατί τάδωσες σ' ΑΥΤΗΝ (την έτσι, την αλλιώς).." γίνεται ολόκληρο θέμα.. 

Ο κύριος Νίκος, φοβούμενος μη παρεξηγηθεί ο βοηθός και του φύγει,  πάει στη γειτόνισσα της λέει ότι έκανε λάθος που της έδωσε τα ξύλα γιατί είχε ξεχάσει ότι τα είχε καπαρώσει. Μουτρώνει η γειτόνισσα και τον στολίζει με ότι λέξεις ξέρει και δεν ξέρει. 

Τα μπαλώνει με το βοηθό του, αφού τον ξεχέζει και η γυναίκα του για τη κουταμάρα του. 

Αίνιγμα : Ποιός πήρε τα ξύλα? 

ΚΑΝΕΙΣ είναι η απάντηση. 

Εμειναν στο χωράφι του κυρ Νίκου, φωλιά για τα φίδια. Γιατί ο βοηθός δεν τα ήθελε πραγματικά, γιατί αν τα ήθελε θα τα είχε πάρει όταν ήταν στεγνά. Ηλπιζε να τα κλέψει η γειτόνισσα, η οποία τον είχε παλια σκυλοβρίσει για την εθνικότητά του, ώστε να βρεί πάτημα να τη σπάσει στο ξύλο. 

Τα ξύλα έμειναν και παραμένουν στο χωράφι του κ. Νίκου. Περιμένουν το κλέφτη που θα τα πάρει, μαζί με το μπερντάκι που θα του αναλογεί..

Για πολύ ξύλο λέμε η ελληνική ύπαιθρος.

Ηθική κατάρρευση & Φασισμός

Με όλα αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, απο πολιτικής και οικονομικής άποψης, έχουν γραφτεί και λεχθεί πολλά. Οι υποσχέσεις για τη πλούσια τα ελέη μετά θάνατον ζωή, στη προκειμένη την ανάπτυξη, με τα ουρί του Παραδείσου και τα βουνά απο πιλάφια που θα περιμένουν το πεινασμένο και ψυχικά διαλυμένο Ελληνα μετά τα μέτρα της Τρόϊκας, άφθονες. Η πραγματικότητά μας σε τέλμα.

Καλούμεθα να κολυμπήσουμε σε ανήθικους καιρούς. Οταν η ηθική κατακερματίζεται συνεχώς, η πολιτική γραμμή δείχνει τη πορεία που ακολουθεί η τελική κατάρρευση των πάντων.  Η στάση της πορείας φέρνει την αποχαύνωση. Απαθέστατοι παρακολουθούμε τα καμώματα της ΧΑ που με τις ευλογίες ή την ανέχεια του κρατικού μηχανισμού παίρνει ρόλους Lone rangers, εκδικητή Ζορρό και προστάτη Whyatt Earp που μάχεται τους κακούργους και Ινδιάνους στο O.K. Coral (στη προκειμενη Μετανάστες) και επικροτούμε και απο πάνω. Τι πιο ανήθικο να καλείς οικονομικούς μετανάστες στη χώρα σου για να σου κτίσουν τη ζωή σου, απο το να σπέρνουν εκείνοι το χωράφι σου (εσύ στο καφενείο) μέχρι να σου κατασκευάζουν την Ολυμπιάδα 2004 και όταν σφίξουν οι κ**λοι, όχι μόνο να τους πετάς έξω απο τη χώρα, όχι..πρέπει να χρηματοδοτείς τη ΧΑ για να "καθαρίζει" το ελληνικό  Ο.Κ. Κοράλ απο τους ξένους, τους δικούς μας Ινδιάνους.. τους πρώην φίλους μας. Και βέβαια τα ΜΜΕ, ως φερέφωνα της πολιτικής, κάνουν τη προπαγάνδα τους, δίνοντας εκτενείς περιγραφές των "επιχειρήσεων" της ΧΑ ώστε να εντυπωσιαστεί η κύρια μάζα του λαού, η πλειονότης που στήνεται καθημερινά στη τηλεόραση, που βλέπει και σκέφτεται ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ. Τι πιο ανήθικο να κάνεις πλύση εγκεφάλου στο λαό, ώστε πέρα απο μπατιρημένος να διοχετεύει το θυμό του στους αδικημένους παρά στους αληθινούς φταίχτες!! Αντί να προσπαθήσουμε όλοι να κάνουμε κάτι να βγούμε απο το τέλμα (το σταύρωμα των πολιτικών που μας έφεραν εδώ, βοηθάει πολύ) κυττάμε το γυαλί αποχαυνωμένοι, καταπίνοντας τους σπόρους της χειραγώγησης. 

Ενας νέος Φασισμός γεννιέται στη χώρα μας..με αυτό το τρόπο..πρώτα με φόβο, οικονομική κατάρρευση, πλύση εγκεφάλου, απάθεια και κατεύθυνση πρός συγκεκριμμένους στόχους. Στο τέλος θα υποψιαζόμαστε ο ένας τον άλλον, θα κλεισθούμε στον εαυτό μας, θα κατηγορήσουμε για όλα μας τα δεινά τους άλλους και ελεύθεροι πιά θα δοξάσουμε το νέο μας Ντούτσε είτε είναι άνθρωπος είτε πολιτικό κίνημα, με νέες "αξίες" και πειθήνιους υπηκόους. 
 

Η ύστατη ηθική κατάρρευση

Οι ευθύνες..των αλλων

Επειδή δεν έχω δικά μου παιδιά (παρά τις προσπάθειες ) ο κόσμος πιστεύει ότι μπορεί να μου πασάρει δικές του ευθύνες θεωρώντας ότι ζώ για να εξυπηρετώ αυτούς που έχουν παιδιά. Επειδή διαφωνώ με τη θεωρία..γίνεται της κακομοίρας εδώ μέσα.

Απίστευτες τραγελαφικές καταστάσεις δημιουργούνται, όπου  μου πετάνε το μπαλλάκι της ευθύνης (τους), την ώρα που θέλουν, αλλά δεν το πιάνω, δεν τσιμπάω γιατί δεν έχω καμμία υποχρέωση να συντρέξω τις επιλογές τους (ιδιαίτερα όταν δεν συμμετέχω στη ζωή τους). Ετσι το μπαλλάκι το αφήνω να πέσει κάπου και φεύγω. Δικές σου είναι οι ευθύνες, μόνος σου τις ανέλαβες..δεν με ρώτησες, δεν με συμπεριέλαβες στις αποφάσεις σου, τι θέλεις τώρα, ε; Μετά γκρινιάζουν ότι δεν τους συντρέχω στα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ..ενώ εκείνοι ουδέποτε ασχολήθηκαν με τα δικά μου.

Χθεσινό παράδειγμα. Με είχε ειδοποιήσει ο άνδρας μου ότι έρχεται σε 5 λεπτά να κατεβώ να πάρω κάτι σακούλες απο το πορτ μπαγκάζ. Κατέβηκα στην είσοδο της πολυκατοικίας λίγο νωρίτερα και έπεσα επάνω σε γνωστή μου που μόλις είχε γυρίσει απο το σούπερμάρκετ. Αντί να παρκάρει στο χώρο παρκαρίσματός της στη πυλωτή, άφησε το αυτοκίνητό της στην είσοδο του πάρκινγκ, μπλοκάροντας όλους όσους ήθελαν να μπούν-βγούν, για να ξεφορτώσει. Με είδε να βρίσκομαι μέσα στη πολυκατοικία και άρχισε να χειρονομεί..να πάω να τη βοηθήσω..αλλά έκανα πως δεν είδα γιατί διαφωνώ με αυτό που κάνει..για τη βολή της να εμποδίζει τους άλλους. Αρπαξε λοιπόν τις σακούλες της, τις πέταξε μπροστά απο τη κεντρική πόρτα της πολυκατοικίας (για να περάσεις μέσα αδύνατον..βουνά οι σακούλες), έβγαλε έξω τις κόρες της (παιδιά του Δημοτικού 6+9 ετών) και τους είπε.."βάλτε μέσα τις σακούλες η Μαρίνα θα σας ανεβάσει επάνω με το ασανσέρ". Την ώρα εκείνη ερχόταν ο άνδρας μου και 2 άλλα αυτοκίνητα απο πίσω της..κορνάροντας..Βγαίνω έξω να παραλάβω τον άνδρα μου και το θέμα μένει εκεί. 

Τα 2 παιδάκια, βάλανε τις σακούλες μέσα στη πολυκατοικία και περίμεναν τη μαμά τους να παρκάρει και να ανεβούν όλοι μαζί επάνω. Την είδα που πέρασε πίσω μου και κοντοστάθηκε γιατί κατάλαβε ότι δεν θα τη βοηθήσω..προηγείται ο σύντροφός μου που δεν μπορεί να σηκώνει βάρη. Μουρμουρίζοντας πήρε σακούλες και παιδιά και πήγε σπίτι της. 

Ενα απλό παράδειγμα είναι το χθεσινό συμβάν..σαν και αυτό γίνονται καθημερινά πολλά άλλα και όχι μόνο με τη συγκεκριμμένη, αλλά και με συγγενείς. 

Αρνούμαι συστηματικά να αναλάβω ξένες ευθύνες. Αν μου ζητήσουν τη βοήθειά μου, ευχαρίστως να τους βοηθήσω εφόσον δύναμαι. Δεν μου τη ζητάνε όμως..απλά ΟΠΟΤΕ τους καπνίσει, χωρίς να νοιάζονται αν μπορώ/δεν μπορώ..ΤΩΡΑ πρέπει να κάνω κάποια πράγματα που τους βολεύουν. Συχνά αυτά που τους βολεύουν, ξεβολεύουν όλους τους υπόλοιπους που συγκατοικούν μαζί μας, στην ίδια πολυκατοικία. Βρίσκω αυτή τη συμπεριφορά τους εντελώς ανώριμη. Είναι μεγάλοι άνθρωποι άνω των 35 και προφανώς δεν τα βγάζουν πέρα με τις επιλογές τους ή δεν μπορούν να διαχειρισθούν καταστάσεις. Αμα δεν μπορείς να διακπεραιώσεις πράγματα, να αναλαμβάνεις λιγώτερες ευθύνες ή να τις μοιράζεις σε βοηθούς, σε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να σε βοηθήσουν. Οχι στους άσχετους..επειδή δεν έκαναν παιδιά! Τι φταίνει οι άνθρωποι, ε;

Τα πήρα άσχημα χθές..

Γλυκό του κουταλιού, βύσσινο

Το βύσσινο ήταν απο πάντοτε το γλυκό εκείνο που προκαλούσε συζητήσεις για το κόσμο γύρω μας, για τη σκοπιά που ο καθείς βλέπει τα πράγματα ευελπιστώντας κυρίως να επιτύχει τον έναν τουλάχιστον συνομιλητή που θα αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τα ίδια μέτρα και σταθμά.

Με τη μητέρα μου, τρώγαμε βύσσινο πάνω απο παγωτό, σκέτο, μέσα σε βυσσινάδα ή απλά 1 κουταλιά μαζί με τον πρωϊνό καφέ, χάραμα το κατακαλόκαιρο. Ο τρόπος παρασκευής του, αυτός ο συνδυασμός γλυκού με το ξινό ήταν το ερέθισμα για ν΄ανοίξουμε τις καρδιές μας, για να πούμε ότι μας απασχολεί χωρίς κατήχηση, χωρίς να θίγουμε, χωρίς πολύ μίσος. Χωρίς καθόλου μίσος ή θυμό. Κουβεντιάζοντας και αδειάζοντας αυτά που μας απασχολούσαν. 

Πρίν μία εβδομάδα μου έφτιαξε η θεία μου γλυκό του κουταλιού βύσσινο απο βιολογικής καλλιέργειας βύσσινα που παραδέχομαι δημοσίως ήταν τα καλύτερα που έχω φάει μέχρι τώρα, ίδια με εκείνα που έφτιαχνε η μητέρα μου όταν ήμουνα παιδί. Αναγκαστικά λοιπόν ήρθαν και οι αντίστοιχες συζητήσεις. Τα ερωτήματα. Αυτά που απασχολούν. 

1) Με στενοχωρεί που καταστρέφεται η ιδέα που έχω σχηματίσει,  για ορισμένους ανθρώπους, επειδή οι τελευταίοι αναπροσαρμόζουν το χαρακτήρα τους στις περιστάσεις ώστε να επιβιώνουν πατώντας επί πτωμάτων. Πάντα απεχθανόμουνα την εκμετάλλευση. Αν έχεις μία μαζοχιστική τάση, αν είσαι θύμα, αν ψάχνεις για το καμουτσίκι που θα σε χτυπάει γιατί με αυτό το τρόπο εξιλεώνεσαι, δεν είμαι εγώ που θα στα δώσει, πήγαινε βρέστα απο αλλού. Λυπάμαι πολύ που βλέπω αξιοσέβαστους ηλικιωμένους, να συμπεριφέρονται ποταπά με στόχο το προσωπικό όφελος.

Συμβαίνει παντού, κύττα γύρω σου. Ναί, κυττάω. Απλά δεν πίστευα ώς τώρα ότι θα το βιώσω. Το βιώνω. Και δεν μ' αρέσει. Στρέφω το βλέμμα αλλού, κάνω άλλα πράγματα και κυρίως αποφεύγω αυτούς τους πάλαι ποτέ αξιοσέβαστους, νύν εκμεταλλευτές ηλικιωμένους. Ετσι είναι οι γέροι, εγωϊστές. Ναί, συμφωνώ όμως I won't be part of this, you know I won't. 

2) Η συμβίωση με την αδιαλλαξία φέρνει τα χειρότερα αποτελέσματα. Αραγε είναι η αδιαλλαξία προνόμιο των φοβισμένων; Εκείνων που κρατιούνται με νύχια και δόντια απο αυτά που ξέρουν, πολεμώντας λυσσαλέα αυτά που δεν ξέρουν, δεν θέλουν να μάθουν, ότι νέο είναι και ανυπόφορα τρομακτικό; Θυμώνω που προτείνω λύσεις, οι λύσεις γίνονται αποδεκτές και υιοθετούνται μόνο που στην τελική μου τις τρίβουν στη μούρη. Είναι άραγε η αδιαλλαξία προνόμιο των ηλικιωμένων στο μυαλό, εκείνων που είναι ηλικιακά νέοι αλλά αισθάνονται γέροι και ξοφλημένοι ; Ο ανθρωποδιώχτης είναι κολλημένος στο μέτωπό τους σαν σήμα του ΚΟΚ. Οι αντιφρονούντες μη πλησιάζετε. 

Μη παραπονιέσαι λοιπον που δεν σε θέλω μετά απο αυτή τη συμπεριφορά. Οπου θές πήγαινε, μακριά απο μένα μόνο να είσαι.

3) Να και κάτι καλό. Χωρίς να κάνω καμμία προσπάθεια, οι moochers και τα παράσιτα με αποφεύγουν, καταλαβαίνουν ότι οι αξίες μας είναι σαν τους διάτονες αστέρες, οι μέν εδώ οι δε άλλου. Μένω λοιπόν με όσους έχουν αξία στα μάτια μου. Τους ποιοτικούς φίλους. Αν ζούσε η μητέρα μου θα χαιρόταν.

Τα εις εαυτόν

Οσο περισσότερα πράγματα κάνω στη ζωή μου πλέον, τόσο λιγώτερο γράφω στα μπλόγκς. Οτι είχα να πώ τα είπα χρόνια τώρα, απο το 2006 που ξεκίνησα τα γραφτά μου εδώ.Σαν να έσκασα με ηχηρό μπάμ και να εισακούσθηκαν οι επιθυμίες μου για μια ζωή με ποιότητα.
Βέβαια

οι επιθυμίες πραγματοποιούνται όχι όμως απολύτως, όχι 100%. Και αυτό είναι και το ζάρι, τι δεν θα μου βγεί, τι δεν θα επιτευχθεί. Μετά καλείται ο παραλήπτης του ποσοστού των επιθυμιών να σηκώσει τα μανίκια του και να βγάλει τα κάστανα απο τη φωτιά, να δεί τι θα κάνει με το ποσοστό που του λείπει.Πώς θα ζήσει μ' αυτό.Και αυτό κάνω. Εχω μία απώλεια της τάξης του 20%, ευτυχώς ξεπεράστηκε το πρόβλημα της υγείας. Εχει μείνει λίγος βήχας, κάποια τροφική αλλεργία, βρήκα όμως έναν προμηθευτή φιστικιών στην Αίγινα που κάνει σωστή-αγνή καλλιέργεια και τα φιστίκια που στερήθηκα για 10 χρόνια τώρα, αυτά τα φιστίκια μπορώ να τα φάω χωρίς πρόβλημα. Κάτι είναι και αυτό. 

Δεν ξέρω πώς θα ζήσω σ' αυτήν την Ελλάδα που παραπαίει. Ο θυμός και η απελπισία μας έκαναν καμικάζι. Θα ριχθούμε με τα μούτρα στο άγνωστο, ποτέ δεν θα μάθουμε αν η θυσία μας αυτή απέφερε καρπούς. Οι μεταγενέστεροι θα κρίνουν. 

Οι μικροί πιστεύουν ότι όσο μεγαλώνεις "πήζει το μυαλό σου" και ξέρεις τι είσαι, τι να ψηφίζεις, ποιόν να πιστεύεις, ποιούς να ακολουθείς. Τι πλάνη! Πρίν απο κάθε εκλογική περίοδο προβληματίζομαι γιατί δεν ανήκω πουθενά. Δεν με αντιπροσωπεύουν τα κόμματα, δεν με παρασύρουν οι δημαγωγοί. Τη σφαλιάρα που έφαγαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στις 6/5 την άξιζαν, γιατί η λανθασμένη πολιτική τους κατά τη δεκαετία του ευρώ, έφερε την οικονομική κατάρρευση των Ελλήνων. Ομως η σφαλιάρα των κομμάτων μεταφράστηκε σαν αλλαγή πλεύσης των πολιτών που δεν βρίσκουν φάρμακα, δεν έχουν λεφτά για να ζήσουν αξιοπρεπώς, δεν έχουν δουλειές και κυρίως δεν έχουν όνειρα. Με ή χωρίς μνημόνιο το πρώτο καιρό προβλέπεται αύξηση της ανεργίας, της βίας και της απελπισίας. Μετά έρχεται το jigsaw puzzle.

Aύριο πρέπει να επιλέξω τον λιγώτερο αχρείο. Αυτός τον δημαγωγό που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, που συνεργάστηκε για το καλό του λαού πρωτίστως και καθόλου δεν γνοιάστηκε για τη καρέκλα του. Αυτόν που θα τα δώσει όλα για το λαό, για την ανάπτυξη, για να βγεί η χώρα απο τη κρίση. 

Θα παίξω το παπά: Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς;  

Jet lag

Η νέα τάξη των πραγμάτων με οδηγεί μακριά απο τη παλιά μου ζωή σε νέα μονοπάτια. Υπάρχει τέτοιος όγκος ποικιλίας στη καθημερινότητά μου, που όλο λέω "αυτό να το γράψω στο μπλόγκ" και ωσπου να κρατήσω έστω 1 σημείωση, έχει αντικατασταθεί απο το επόμενο κάτι και σβήσει. Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι η γρήγορη προσαρμοστηκότητα απο τη μία πραγματικοτητα στην άλλη, κάτι σαν το jet lag. Εκεί που λέω, είμαι στην Αθήνα, κάνω τις δουλειές μουγρήγορα και αποτελεσματικά, προσαρμόζομαι πλήρως, τσούπ πηγαίνω σε επαρχία όπου όλα έχουν αργούς ρυθμούς ( το μεσημέρι κλείνουν τα πάντα-όλοι κοιμούνται!!), μου παίρνει 2 μέρες να προσαρμοστώ στο χαλαρό και μόλις το κάνω επιστρέφω στους γρήγορους παλμούς της πρωτεύουσας. Σαν το μπαλλάκι του πινγκ-πόνγκ νοιώθω, παραζαλισμένη μετά απο κάθε χτύπημα. 

Τα ευτράπελα είναι σε καθημερινή βάση, φεύγει το ένα και έρχεται το άλλο. Τα διηγούμαι σε φίλες και ξεραίνονται στα γέλια. Τι να πρωτογράψω. Η επαρχία είναι αλλού, δουλεύει διαφορετικά, σκέφτεται αλλιώς και το αίσθημα της βολεψούλας (Δημόσιο) είναι πιο έντονο. Αντίστοιχα εντονώτερη είναι η χαλαρότητα στις συναλλαγές. Με κυττάνε σαν να είμαι ούφο, μουρλοκούκου. Αρχίζω και το πιστεύω.

Μία πελάτισσά μου ανησυχεί για τον οικογενειακό τάφο της οικογενείας της που είναι σχετικά παρατημένος. Θεωρεί (εδώ και 10 χρόνια) ότι όπου νάναι έρχεται η ώρα να πεθάνει, άρα πρέπει να εξασφαλίσει και τη σωστή της θέση στον οικογενειακό τάφο. 

"Να πάτε να τον βρείτε κα Μαρίνα μ', αν υπάρχει ακόμη, αν είναι στο όνομά μας και να κατοχυρώσετε τη θέση μου εκεί" (μέσα στο χώμα εννοώντας, φαντάζομαι). 

Βρίσκω τη θέση του τάφου στο Νεκροταφείο, όντως ανήκει στην οικογένεια της κυρίας αυτής και καταλήγω στο Δημαρχείο για να εξασφαλίσω τη ταφή της πελάτισσας, όταν προκύψει δλδ το τέλος της, όποτε είναι αυτό. Ενας στρουμπουλός υπάλληλος στο τμήμα Νεκροταφείων. Οταν πήγα έτρωγε τυρόπιτα. Τα ψίχουλα έπεφταν πάνω στο πληκτρολόγιο του PC του. Μασουλώντας και αδιαφορώντας για τα ψίχουλα που χώθηκαν κάτω απο τα πλήκτρα, βρήκε την οικογενειακή μερίδα. Με διαβεβαίωσε με μεγάλο χαμόγελο (όπου ξεπρόβαλλαν κομμάτια φέτας απο τα δόντια του) οτι η θέση είναι εκεί και περιμένει τη πελάτισσα. Το μόνο που θα χρειαστεί είναι να αποδείξει ότι είναι μέλος της οικογενειακής μερίδας. (οι γυναίκες άλλαζαν το επίθετό τους με τη παντρειά παλιά) = πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης. 

"Να το βγάλουμε τώρα", του προτείνω. 

'Οχι", εξίσταται και νευριασμένα σκουπίζει τα φύλλα της τελειωμένης τυρόπιτας απο το πληκτρολόγιο. Βάζει το νύχι του στο στόμα και αποσύρει τα κομμάτια φέτας απο τα μπροστινά του δόντια. Σκουπίζει τα δάχτυλά του στη πολυθρόνα του. Μετά τα περνάει απο τα μαλλιά του. Με πιάνει σπασμός απο γέλιο, κρατιέμαι όσο μπορώ. Αισθάνομαι τη κύστη μου να με πιέζει απειλητικά.

"Μόλις προκύψει το μοιραίο, τότε θα βγεί το πιστοποιητικό, θα το πάρει ο νεκροθάφτης και θα γίνει η ταφή". 

"Γιατί να μη το βγάλουμε τώρα;"  τον ρωτάω. "Εχω τη ταυτότητά της και εξουσιοδότηση γι' αυτό". 

"Α! Είναι μεγάλη διαδικασία" (πάτημα ενός κουμπιού), που να τρέχουμε τώρα να βγάζουμε πιστοποιητικά"..λέει. 

" Μα δεν θα πάμε μακριά, γέννημα θρέμα αυτής της πόλης είναι, εδώ γεννήθηκε. Το πολύ-πολύ να πάω σε άλλον όροφο". 

"Α! Ομως και πάλι δεν γίνεται τώρα. Είναι 2 το μεσημέρι, οι υπηρεσίες αυτές κλείσανε. Περάστε αύριο." 

Τελικά δεν βγήκε το πιστοποιητικό, δεν ήθελε η πελάτισσα  Στα τσακίδια, ότι είναι να γίνει, ας γίνει μετά θάνατον. Να τρέξουν και λίγο οι κληρονόμοι της, να κάνουν και κάτι.    

Τον έστειλα στο διάολο βέβαια απο μέσα μου, τα ζώα μου αργά ήταν. Αλλά γέλασα μέχρι δακρύων. 

Αυτό ήταν το 1/100 απ' όσα γίνονται εξαιτίας του jet lag..και συνεχίζουν.Η επαρχία είναι αλλού. Ακόμη και με τα μνημόνια και τις περικοπές των μισθών, μιά χαρά τα βολεύουν έχουν δεύτερη (κατάμαυρη) δουλίτσα, κτήματα, άλλα έσοδα αδήλωτα βέβαια..χαλαρά πορεύονται. 

Πέρασε η ώρα και μεσημέριασε..μήπως πάω για λίγη μεσημεριανή σιέστα..επαρχιακού τύπου..το βράδυ πάντως να το κάψουμε..έτσι κι αλλιώς δεν μας κολλάει ύπνος. 
 

Παραμονές εκλογών

Με ενοχλεί που ο κρατικός μηχανισμός κερδίζει πάντα, ενώ ο χαμένος είναι ο πολίτης. Τα τελευταία 2 χρόνια όλη η σαπίλα του παρελθόντος έρχεται και μας χτυπάει καταπρόσωπο για ακόμη μία φορά. Με πικρία διαπιστώνει ο πολίτης ότι τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν αλλάζει τελικά ποτέ. Ακόμη κι αν η κόπρος του Αυγεία χτυπήσει κόκκινο, κουνάμε το κεφάλι και προσπερνάμε για την επόμενη είδηση που όμορφα θα μας σερβίρουν τα ΜΜΕ. Το γεγονός ότι δεν προσπερνάω, ότι βγάζω στον αέρα τα στραβά και τα ανάποδα, κάνει το κόσμο να μειδιά συγκαταβατικά και να μου λένε "κάτι τρέχει στα γύφτικα" σαν να με παρωτρύνει να μην ασχολούμαι. Ορίστε λοιπόν η κατάντια της Ελλάδας επειδή κανείς δεν ασχολείται, κανείς δεν εξεγείρεται (παρά μόνο αν θιγεί η τσεπούλα-μετά τα σπάνε), αποβλακωμένοι περιμένουμε την επόμενη μέρα των εκλογών.

Εκλογών που θα ακολουθήσουν τη γνωστή διαδικασία: Τα σχολεία θα κλείσουν, οι μαθητές θα χάσουν 2-3 μέρες μάθημα γιατί η καθαριότητα μετά τις εκλογές χρειάζεται να γίνεται εργάσιμη ημέρα, οι ετεροδημότες θα πάνε στα χωριά και στις ραχούλες τους και μετά θα κολλήσουμε όλοι στις τηλεοράσεις για να δούμε πώς ψήφισε η κάθε ραχούλα. Διαφωνώ που παραλύει όλη η χώρα για τις εκλογές.  

Κατ' αρχήν διαφωνώ που όλοι τρέχουν στην επαρχία να ψηφίσουν αντί εκεί που κατοικούν. Αν ήθελα να ψήφιζαν στην Ανω Κουτσούφλιανη, να πάνε να μείνουν εκεί να ενισχύσουν την οικονομία της, αντί να μένουν στη Κυψέλη. Να ενδιαφέρεσαι για το δήμο που έχεις το σπίτι σου, όχι για εκείνον απο όπου κατάγεσαι και που πατάς 3 φορές το χρόνο κι αν! 

Διαφωνώ που οι εκλογές γίνονται σβκ, τις καθημερινές έπρεπε να γίνονται, κοντά στο σπίτι ή τη δουλειά σου, να πήγαινες να ψηφίσεις σε κάποιο δημόσιο χώρο και θα επέστρεφες στις υποχρεώσεις σου. Το όνομά σου θα το πέρναγαν ηλεκτρονικά ώστε να μη μπορείς να διπλοψηφίσεις και οι ψήφοι αυτόματα θα στέλνονταν για καταμέτρηση. Ούτε εκλογικά κέντρα, ούτε χαρτούρα, ούτε άσκοπες μετακινήσεις. Ολοι οι πολίτες άνετα θα ψήφιζαν, εκείνοι που λόγω υγείας δεν μπορούν να προσέρχονται σε εκλογικά κέντρα, ψηφίζουν ηλεκτρονικά ή τηλεφωνικά. Απλό και εφαρμοσμένο σε χώρες του εξωτερικού. Η Ψωροκώσταινα το βρίσκει δύσκολο. Ως συνήθως. 

Παραμονές εκλογών και τίποτα δεν λειτουργεί. Τίποτα δεν λειτουργεί τα τελευταία 2 χρόνια. Αν δεν δούλευε το κρατικό σύστημα καλά παλιά, τώρα αποτελειωσε. Κάνει κάποιος αίτηση σε πολεοδομία επαρχίας να πάρει άδεια οικοδομής και του δίνουν μία προσωρινή. Κτίζει το σπίτι βασει προσωρινής άδειας και όταν αυτό τελειώσει 4 χρόνια αργότερα, αρνείται η ΔΕΗ να του δώσει ρεύμα γιατί δεν έχει τη κανονική άδεια οικοδομής. ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ η άδεια στη συγκεκριμμένη επαρχία ρε γμτ. Τέσσερα χρόνια περιμένουν οι πειναλέοι δημόσιοι υπάλληλοι να λαδωθούν για να δώσουν τη κανονική άδεια.  Τους σπάζεις το κεφάλι ή δεν τους το σπάζεις; Αν τους το σπάσεις το κεφάλι, δλδ ρίξεις φώς στην υπόθεση, θα δώσουν την άδεια και θα σου κάνουν πρόβλημα μετά για εκδίκηση/εκβιασμό, αν δεν τους το σπάσεις..δεν θα έχεις ρεύμα..θα αναγκαστείς να λαδώσεις. 

Οπως όλη η Ελλάδα, αφουγκράζομαι. Δεν θέλω με κανένα τρόπο να μας διώξουν απο την ΕΕ. Δεν θέλω να πάει η χώρα μου πίσω, να γίνουμε Γ' κόσμος. Θέλω να πάμε μπροστά γιατί δεν είμαστε όλοι σάπιοι. Ελπίζω να είμαστε πολλοί που σκέφτονται σαν κι εμένα. Να βάζουμε δλδ πρώτα τη χώρα και μετά τη τσεπούλα μας. Ελπίζω. 

Κρίνοντας

Κρίνεις το κόσμο, βάσει βιωμάτων. Βάσει ιστορικών δεδομένων. Κρίνεις ένα μέρος του κόσμου, που βρίσκεται μακριά απο σένα, βάσει μαρτυριών που άκουσες απο τους άλλους. Ανθρώπους που ίσως συμπαθείς, ίσως εκτιμάς ίσως όμως και αντιπαθείς. Με κάποιο τρόπο οι γνώμες των άλλων έχουν αρκετή βαρύτητα ώστε να διαμορφώνουν την εικόνα εκείνη που θέλεις να πιστέψεις ως αληθινή.

Λές ας πούμε για τη Σλοβακία ότι, επειδή τότε παλιά τα είχε κάνει πλακάκια με τους Ναζί-Γερμανίας, δεν αξίζει. Οτι επειδή μας πήγε κόντρα τώρα για το μνημόνιο 1, δεν αξίζει,ότι οι Σλοβάκοι είναι κακοί άνθρωποι. Κρίνεις βάσει γεγονότων. Γεγονότων που καθορίζουν τη προσωπικότητά σου, γεγονότων που θεωρείς ότι διαμορφώνουν ένα λαό. Ο λαός αποτελείται απο άτομα, απο ανθρώπους. Αν η πλειοψηφία του παρελθόντος έκανε τις ΧΨ πολιτικές κινήσεις που αμαύρωσαν το κράτος στα μάτια σου, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι Σλοβάκοι είναι καθάρματα. Αν η κυβέρνηση της Σλοβακίας θεωρεί ότι εμείς οι Ελληνες τα θέλουμε και τα παθαίνουμε, δεν σημαίνει ότι ο μέσος Σλοβάκος είναι ανθέλληνας. Υπάρχουν πολλοί Ελληνες (ανάμεσά τους και εγώ) που πιστεύουμε ότι τα θέλαμε αυτά που πάθαμε υποστηρίζοντας σάπιες κυβερνήσεις εθελοτυφλώντας στο προφανές. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανθελληνίδα, αντίθετα θα ήθελα η χώρα μου να προοδεύει και η οικονομία της να ανθίζει. Καταννοώ τα λάθη μας, ευελπιστώ όμως σε ένα καλύτερο και σοφώτερο μέλλον. Το ότι δεν μας στήριξαν στο μνημόνιο 1, είναι επιλογή τους, είναι η γνώμη και άποψή τους. Αυτό δεν τους κάνει εχθρούς της χώρας μας, κακούς, ψυχρούς και ανάποδους.

Αυτό που με θλίβει είναι ότι κρίνοντας βάσει γεγονότων και όχι βάσει προσωπικών εμπειριών, μας βάζει στη θέση των λανθασμένων συμπερασμάτων.  Πρόσφατα γνώρισα έναν διακεκριμμένο φωτογράφο που είχε κάνει ένα οδοιπορικό στη πόλη της Μπρατισλάβας. Συζητώντας μαζί του, μας είπε ότι πρόκειται για μία πάρα πολύ φτωχή χώρα και πρωτεύουσα, οι κάτοικοι με το ζόρι επιβιώνουν. Εκείνος δεν κρίνει τη Σλοβακία, σκύβει επάνω της και σε Α/Μ φωτογραφίζει τη καθημερινότητά της. Το κοινό ας βγάλει συμπεράσματα για το ποιόν της χώρας. Για τα κρίματα του παρελθόντος, για τους ανθρώπους που ζούν στο παρόν της. 

Λευκές απεργίες

Επειδή το Κράτος-Πατερούλης δεν δίνει πλέον τίποτα, πολλοί υπάλληλοι Δημοσίων Υπηρεσιών κάνουν λευκές απεργίες, καθυστερώντας την έκδοση έγγράφων, ζητώντας όλο και περισσότερα (άχρηστα) δικαιολογητικά να τους προσκομίσουμε, μαστιγώνοντας λεκτικά τους πελάτες τους (όλους εμάς) με αποτέλεσμα όλα να υπολειτουργούν μέσα σε κλίμα δυσαρέσκειας και θυμού.

Φώναζα επί σειρά ετών για  τις κάκκιστες Δ. Υπ. που για το απλούστερο, έβγαινε η Παναγία ανάποδα στο πολίτη. Υποτίθεται ότι διώχνοντας το πλεόνασμα στο Δημόσιο Τομέα, όλα θα λειτουργούσαν, θα ξυπνούσε ο Ελληνας και θα έπιανε λέει, το ταύρο απο τα κέρατα, απο τ'αυτιά ή και απο την ουρά..αντ' αυτού ακόμη ψάχνουμε για τον ταύρο. Μειώθηκε το προσωπικό που ήξερε τη δουλειά και βγήκαν μπροστά όλοι οι άσχετοι που είχαν πάρει θέσεις και μισθούς απο το παράθυρο ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ  αλλά δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν κίνητρα. Πάνε στα γραφεία τους και όλο δεν μπορούν-δεν κάνουν-δεν έχουμε προσωπικό-δεν προλαβαίνουμε-ελάτε να πάρετε το έγγραφό σας σε 2 μήνες απο τώρα..Εγγραφο που στο παρελθόν θα σου το έδιναν σε 1 εβδομάδα το πολύ, έγγραφο που στο εξωτερικό θα το έπαιρνες άνετα online με το πάτημα ενός κουμπιού.
Σε κανέναν δεν αρέσει να του περιορίζουν το εισόδημα, να του χαμηλώνουν το βιοτικό επίπεδο, να του μειώνουν τα όνειρα.  Σε κανέναν επίσης δεν αρέσει να αισθάνεται κορόϊδο. Δεν πάμε μπροστά, δεν πάμε πίσω, δεν πάμε πλάγια, πουθενά δεν πάμε, ασάλευτοι στεκόμαστε αφουγκραζόμενοι τη δυστυχία μας.Ο Πατερούλης μας μπατίρησε και δεν έχει να μας δώσει χαρτζηλίκι, αντίθετα έψαξε για τον κουμπαρά, τον έσπασε και μας παίρνει τις οικονομίες μας. Στην αρχη αγανακτίσαμε, φώνάξαμε, βάλαμε τα κλάμματα. Τώρα κάνουμε λευκή απεργία, αύριο φαντάζομαι θα κάτσουμε και στο σπίτι επειδή το να δουλεύεις για ψίχουλα δεν είναι αρκετό κίνητρο να σε κρατήσει στο γραφείο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, σαν Δημόσιος Τομέας, χωρίς τη Πατρική υποστήριξη. Βουλιάζοντας στην απελπισία, καταστρέφουμε και τους γύρω μας.
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη νοοτροπία του Ελληνα. Για να ξεκουνηθεί, πρέπει πρώτα να πατώσει. Να φτάσει η μόλυνση στο επίπεδο γάγγραινας για να πάει στο γιατρό. Ετσι όμως θα του κόψουν το χέρι, ενώ αν πήγαινε εγκαίρως θα έπαιρνε μία αντιβίοση. Γυρεύουμε προστάτες απο παντού, που θα μας βοηθήσουν να α) βρούμε πετρέλαιο β) Φυσικό αέριο γ) διαμάντια δ) μπριλάντια..κ.ο.κ., οι ξένοι-οι άλλοι πάντα να βοηθάνε τον Δημόσιο Τομέα μας να μαζεύει παράδες και να κάααθεται.

Διαφωνώ με τις λευκές απεργίες μέρες που είναι. Να στρώσουν τα οπίσθιά τους και να δουλέψουν, να περάσουν συστήματα ώστε να μειωθεί η γραφειοκρατία. Εχω φάει τις σόλες των παπουτσιών μου στο Κτηματολόγιο Πρωτευούσης για να πάρω έναν αριθμό οικοπέδου. Αριθμό που υπάρχει στ' αρχεία τους απο τότε που μπήκε η Αθήνα στο κτηματολόγιο. Πέντε φορές πήγα για να δώσω την αίτηση, πότε δεν μπορούσαν, πότε έλειπε σε άδεια η γραμματεύς, πότε δεν ήταν ο Ταμίας στη θέση του πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί. Την αίτηση τη πέρασε οnline η υπάλληλος μέσα σε 5 λεπτά, βρήκε και το ακίνητο, αλλά δεν μπορούσε να το πάει πάρα πέρα, δλδ να μου δώσει τον αριθμό γιατί έπρεπε να εγκριθεί..(τι να εγκριθεί βρε; το οικόπεδο είναι μέσα στο Κτηματολόγιο εδώ και 100 χρόνια) απο τον διευθυντή που τώρα δεν μπορεί-δεν είναι εδώ, είναι αλλού- που τον λένε Γιάννη και ο κώλος του πονεί. Τέλος Απριλίου τηλεφωνείσθε και ΒΛΕΠΟΥΜΕ.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα ανάμεσα σε άλλα 100. Τίποτα δεν αλλάζει στην Ελλάδα γιατί δεν θέλουμε ν' αλλάξει. Θέλουμε πίσω το παλιό πελατειακό μας σύστημα. Τον αγαπημένο δικομματιμό μας, τους Πατερούληδες-Προστάτες-Χορηγούς μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε στη τριτοκομικότητά μας οδηγώντας όμως Land cruisers. Θέλουμε τα πάντα και το δηλώνουμε με λευκές απεργίες.     

Αθήνα

Τις τελευταίες μέρες προ του Πάσχα βρέθηκα σε μία περιοχή κάτω απο το Λυκαβηττό, μεταξύ παλιού Κολωνακίου και Ευαγγελισμού.

Μία περιοχή που παρόλλη την απουσία κρατικής φροντίδας (σε θέματα οδοποιϊας π.χ.) ο περιπατητής αισθάνεται σαν να βρίσκεται αλλού, μακριά απο το καταναλωτικό και αδιάφορο κομμάτι της Πατριάρχου Ιωακείμ, μακριά απο τη βουή των λεωφόρων, μακριά απο το βρώμικο και απελπισμένο Κέντρο. Πλατεία Δεξαμενής-Δεινοκράτους-Αναπήρων Πολέμου, Δημοχάρους-Σουηδίας-Μαρασλή-Γενναδίου-Σπευσσίπου, Φωκυλίδου.

Υπάρχουν πολλές αρχιτεκτονικές ομορφιές, σπίτια με αετώματα-έστω και παλιά- σπίτια κτισμένα την εποχή του μεσοπολέμου, περιποιημένες αυλές, γάτες αμέριμνες να κυκλοφορούν, πολλά δένδρα-πουλάκια να κελαϊδούν-ηρεμία.



Η φύση οργιάζει κάτω απο το Λυκαβυττό, οι κουτσουπιές σήμα κατατεθέν παντού. Κυρίες με τα σκυλιά τους αμέριμνα περπατούν κρατώντας έτοιμες τις σακουλίτσες για τις ακαθαρσίες, οι δρόμοι σκουπισμένοι πίσω απο το Ναυτικό Νοσοκομείο, ο κόσμος κινείται χωρίς να βιάζεται.

πώς να βιαστείς εξάλλου όταν παντού είναι ρόζ, κόκκινο, εκτυφλωτικό πράσινο;

Περπατώντας συλλέγει κανείς παλιές μνήμες και δόξες, όπως το Νυχτερινό Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο, με τη παλιά ξεχασμένη πόρτα του διπλοσφραγισμένη, τη Γεννάδειο βιβλιοθήκη, το Μαράσλειο.
Η βόλτα ολοκληρώνεται με ένα ουζάκι. Κάπου στο τέλος της Φωκυλίδου, μακριά απο όλα αλλά κοντά στην ηρεμία του πνεύματος. Γιατί και η υπόλοιπη Αθήνα μας να μην είναι έτσι;