Η 17 Νοέμβρη που έγινε ντροπή

Να το ξεκαθαρίσω εξ αρχής. Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου. Ημουνα μικρή τότε.

Θυμάμαι όμως τα γεγονότα χωρίς να γνωρίζω την πολιτική πίσω απο αυτά.

Ζούσαμε στην Πατησίων και αναγκαστικά έβλεπα τους φοιτητές να μαζεύονται στο παλιό κτίριο του Πολυτεχνείου. Το πολύ 1, 2 χιλιάδες να κλείστηκε μέσα. Ολοι οι άλλοι απέξω. Θυμάμαι να ακούμε στο σπίτι την εκπομπή τους απο το ραδιόφωνο "Εδώ Πολυτεχνείο", όπως και τα τάνκς που έρριξαν την πύλη. Θυμάμαι τις σφαίρες και την αγωνία των γονέων μου να μην βγαίνω στο μπαλκόνι μη φάω καμμιά αδέσποτη. Θυμάμαι τα δακρυγόνα και τα κουδούνια που μας χτύπαγαν. Θυμάμαι το παιδί εκείνο που έπεσε στα σκαλιά αιμόφυρτο, που κρυφά το σύραμε με τη μαμά μου μέσα, το κρύψαμε στο υπόγειο και που σφουγγαρίσαμε μετά με μεγάλη προσοχή τα αίματα. Το παιδί αυτό έζησε.

Αυτό που δεν θυμάμαι είναι όλους αυτούς τους πολιτικούς και πολίτες του τώρα, να κομπάζουν για τη δράση τους στο Πολυτεχνείο.

Εντάξει αν είσασταν τότε δραστηριοποιημένοι ιδεολόγοι, τώρα ξεχάσατε τα ωραία ιδεώδη και το ρίξατε στο "πόσα θα φάμε τώρα και γρήγορα".

Πανηγύρι το έχετε κάνει και αν δεν με πιστεύετε, να πάτε να ρίξετε μιά ματιά στο τι γίνεται κάθε χρόνο εκεί έξω.

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ

Πύρρα Τρικάλων

Για το σβκ είχαμε πρόσκληση απο τα ξαδέλφια μας να πάμε εκδρομή στην Πύρρα - Τρικάλων. Θα περνάγαμε απο την Καρδίτσα να δούμε κάτι συγγενείς και μετά θα ανεβαίναμε πρός το χωριό. Πρώτη στάση στα Καμμένα Βούρλα για έναν καφέ. Ζέστη 16 βαθμών και μία θάλασσα λάδι.

Στην Καρδίτσα έπεσε λίγο η θερμοκρασία, πήγε 13 βαθμούς αλλά ήταν ακόμη καλά. Φθάσαμε στην Πύρρα στις 18.00 και το κρύο ήταν τσουχτερό, τόσο μέσα στο σπίτι όσο και έξω σχεδόν 0 βαθμούς. Αμέσως ανάφτηκε το τζάκι και τα καλοριφέρ και άρχισε μία δυνή κρασοκατάνυξη..για να ζεσταθούμε όχι για άλλο λόγο.

Μετά παίξαμε Pictionary για 3 ώρες περίπου, μέχρι σαρωτικής νίκης των αγοριών (γαμ#$$%&*#$#$$%% τους) την οποία πανηγύρισαν δεόντως με χορούς, κραυγές και άσεμνες χειρονομίες. ΄Κόντευε 3 το πρωϊ όταν πήγαμε για ύπνο. Το πρωϊ του Σαββάτου που ανοίξαμε τα μάτια μας (με ολίγο πονοκέφαλο πρέπει να ομολογήσω μετά την χθεσινή οινοποσία), είδαμε το κάτωθι θέαμα απο το παράθυρο. Ειχε χιονίσει την προηγούμενη νύχτα και όλα σκεπαζόντουσαν απο μερικά εκατοστά μπαμπακιού. Το κάτι άλλο. Αφού θαυμάσαμε το θέαμα μας έπιασε μιά κινητικότητα, ένα πράμα..να φτυαρίσουμε το χιόνι, να ελευθερώσουμε τα αυτοκίνητα, να κάνουμε χιονάνθρωπο και να παίξουμε και λίγο χιονοπόλεμο...Ετσι για το καλό. Και μετά βγήκε ο ήλιος που άρχισε να λιώνει το χιονάκι προς μεγάλη δυστυχία μας. Ετσι πηγαμε βόλτα στο Περτούλι και μετά στην Ελάτη για φαγητό βγάζοντας άπειρες φωτογραφίες τοπίου, γεφυριών, και λιβαδιών πάνω στα οποία το καλοκαίρι οι Σαρακατσαναίοι στήνουνε χορό.

Είχα δεί απο την προηγούμενη μέρα αλλά και το Σάββατο πολλές αγελάδες αμέριμνες να περπατάνε στις χιονισμένες λοφοπλαγιές μασουλίζοντας φυλλαράκια δένδρων. Χάρηκα που τις είδα, μ' αρέσουν οι αγελάδες και η έκθεση του περασμένου εξαμήνου στην Αθήνα με είχε ενθουσιάσει.. μόνο που δεν πήγα να τις αγκαλιάσω.. Με απέτρεψαν οι φρόνιμοι. Γιατί όπως απεδείχθει ναί μεν είναι αργοκίνητες και ήσυχες, ( πολλά είδη έχουν κέρατα) άμα όμως αγχωθούν ή τρομάξουν απο ένα αμάξι δεν διστάζουν να το κουτουλήσουν. Ετσι μας συνέστησαν ΠΡΟΣΟΧΗ όταν πλησιάζουν οι αγελάδες, καλό είναι να σταματήσουμε κιόλας. Τι μαθαίνει κανείς..!!

Το απόγευμα, μετά το φαγητό, μαζευτήκαμε πάλι στο σπίτι γιατί είχε αρχίσει να πέφτει πηχτή ομίχλη και δεν θέλαμε να πάρουμε την ανηφόρα Περτούλι-Πύρρα στο σκοτάδι..μπορεί το χιόνι να γινόταν πάγος. Για άλλη μία φορά το τοπίο δεν μας πρόδωσε. Μαγεία και πάλι μαγεία.

Καθίσαμε στο σπίτι και παίξαμε Taboo και πάλι κέρδισαν τα αγόρια (γαμ%&*#$%%^τους) αλλά με λίγη διαφορά. Το βράδυ εμφανίσθηκε η κυρα Μαρούλω, μιά ωραιότατη αλεπου με τεράστια φουντωτή κοκκινωπή ουρά που ήρθε να πάρει τα περισσεύματα απο το μεσημεριανό τραπέζι που είχα φυλάξει σε μιά σακκούλα. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να τη φωτογραφίσω. Η νύχτα έπεσε για τα καλά, αλλά η θερμοκρασία ανέβηκε στους 2 βαθμούς Κελσίου. Την επομένη Κυριακή το χιόνι είχε σχεδόν λιώσει, μόνο οι βουνοκορφές παρεμεναν σκεπασμένες.

Αρχισε η κατάβαση της επιστροφής.

Πύρρα, Νεραϊδοχώρι, Περτούλι, Ελάτη, Πύλη, Μουζάκι, Καρδίτσα, Δομοκός, Λαμία, Αθήνα.

Πάμε για αλλαγές?

Περίεργη αυτή η επιστολή του 13χρονου.

Οι λέξεις που χρησιμοποιεί, η όλη σύστασή της, αυτά που κριτικάρει και που ζητάει το παιδί, έρχονται σε αντίθεση με τη φωτογραφία του που είδαμε τυπωμένη. Γιατί χρειάζεται να έχουμε και εικόνα του αποστολέα? Για να δώ ένα καλοντυμένο αγόρι σε ένα ωραίο σπίτι με τζάκι και ένα Χ ντεκόρ, να κατηγορεί τους γονείς του για υπερκαταναλωτισμό?

Φαίνεται πώς μας περνάνε για πολύ λαμάκες, απο τη μιά λένε ότι το λεξιλόγιο των μαθητών του Γυμνασίου-Λυκείου είναι πολύ φτωχό και απο την άλλη έρχεται ένας μπόμπιρας και χρησιμοποιεί άνετα λέξεις όπως "λεξοπαραβατική και καταλυτική αποχαύνωση" σαν τα στραγάλια. Επιτρεψτε μου να αμφιβάλλω για το αν ένας έφηβος 13 ετών γράφει τους προβληματισμούς του με αυτόν τον τρόπο. Είναι άραγε δικοί του οι προβληματισμοί?

Δεν ξέρω ποιός έγραψε την επιστολή. Αλλά όποιος κι αν είναι αυτός, μη νομίσει ότι είμαστε και βλάκες.
Τώρα αν κάποιος βρήκε αυτόν τον τρόπο για να περάσει κάποια μηνύματα στο χώρο της Παιδείας που ήδη έχουν συζητηθεί και προωθούνται λάου-λάου, έτερον εκάτερον.

Χρησιμοποιώντας το "στύλ του παιδιού" ευαισθητοποιεί την κοινωνία να προσπαθήσει να αλλάξει.. Είναι και αυτό μία πολιτική.

Ισως να πιάσει

Ισως να μην πιάσει

Κοπανατζήδες

Χθές που γυρίσαμε απο τη δουλειά είχε ένα φεγγάρι ολόγιομο ασπροκίτρινο σαν πιάτο πάνω απο το κεφάλι μας, τρελλαθήκαμε, αδύνατον να γυρίσουμε σπίτι, κάτσαμε οι μουρλοί και το χαζεύαμε ακούγοντας πολύ παλιά τραγούδια





Ξενυχτώντας λοιπόν για το φεγγάρι, το πρωϊ ξυπνήσαμε αργά με μία αίσθηση σαν το κάτωθι στίχο..



αλλά βεβαίως δεν ήταν δυνατόν.. όμως η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς..συγκρούστηκαν λέει δύο τράμ στην παραλιακή..ΤΙ ΚΑΛΑ.. εννοώ τι κρίμα που δεν θα πάμε στο γραφείο σήμερα...
Κλαίω.. πολύ.. κουβάδες μάζεψα, ναι θα τους χρησιμοποιησω για το σφουγγάρισμα..

Ο Κ. βέβαια δούλευε απο εδώ. Οποτε δουλεύει απο το σπίτι τον ματιάζουνε οι του γραφείου και του κολλάει το ΠιΣι.. Κάθε φορά το ίδιο. Και κάθε φορά πετάγεται επάνω και χορεύει τον χορό των Ζουλού, των Μασάϊ, έναν χορό τέλος πάντων με δική του στιχομυθία που έχει όλες εκείνες τις λέξεις που μία Net nanny θα απαγορευε, αλλά θα προσπαθήσω να τις ενσωματώσω, "τονχριστοσουκαιτηνπαναγιασουνασεπακαινασεσηκωγαμημενοσκαταγγουρι" και άλλα περισσότερο adult.


Στο τέλος το παίρνει απόφαση ότι για λίγες ώρες θα μείνει άνευ, τα κλείνει και φεύγει.



Του λόγου μου πήγα σουπερμάρκετ και μετά έφτιαξα φακή. Δεν ήταν σήμερα ο κατάλληλος καιρός για το εν λόγω έδεσμα, αλλά ..ήθελα να χρησιμοποιήσω τις πατάτες και τα καρόττα της ζαρντινιέρας μας. Ηπιαμε και ένα μπουκάλι κρασί, που δεν ήταν και αυτό της ζαρντινιέρας, αντε στο καλό, ήρθαμε και λίγο στο κέφι..

Αύριο όμως στον πάγκο μας. Που προβλέπεται ιδιαίτερα σκληρός. Ούφ.

_

Οι γιοί των μπαμπάδων 2

Σκέτη απόγνωση. Οχι για το συμβάν, άστο αυτό, καρφίτσα στον ωκεανό. Απόγνωση για τις αξίες που περνούν οι γονείς στα παιδιά. Καμμία ευθύνη δεν αναλαμβάνουμε, πάντα φταίνε οι άλλοι.


Απόγνωση για την τηλεόραση και σκανδαλοθηρία. Τα πάντα θα κάνουν οι δημοσιογράφοι πίσω απο τις κάμερες για να βγάλουν ποσοστά τηλεθέασης, συνειδήσεις, ανθρώπους, παιδιά όλα θα σφαχτούν εδώ. Για τον κουτσομπόλη τηλεθεατή μέχρι και πορνοβίντεο με ανήλικα θα βάλλουν.. όλα για σένα αγάπη μου, για τα μάτια σου μόνο.


Απόγνωση για τις αλληλομηνύσεις, είπα, είπες, είπε...σαχλαμάρες. Ολοι να φιμώσουν όλους και έτσι μόνο τα μπουκωμένα μουγκρητά να ακούγονται. Ελευθερία του γραπτού λόγου.. μη χέσω.

Αγαπητή μου Ελλάδα, κοιτίδα των ανωθεν Ελλήνων σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι

Οι γιοί των μπαμπάδων τους

Ηθελα να ήξερα τι αξίες δίνει στο γιό του ο κύριος καθηγητής ή ο αστυνομικός πατέρας 2 απο τους κατηγορουμενους για βιασμό στην Αμάρυνθο.

Εξηγείστε μου κύριοι πατεράδες θα λέγατε τα ίδια αν οι γιοί άλλων μπαμπάδων φήδαγαν τις κόρες σας στις τουαλέττες του σχολείου και οι συμμαθητές τους τις τράβαγαν σε βίντεο?
Και τι θέση θα ανελάμβανε η κοινωνία αν η κοπέλλα ήταν Ελληνίδα και οι 4 νεαροί, Αλβανοί/Βούλγαροι/ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ?

Φτάνει που τους μαθαίνετε το "για όλα πάντα φταίνε οι άλλοι" μήπως θέλετε και τα ρέστα?

Μπράβο ρε

Αυτη ή γενιά θα κυβερνήσει την Ελλάδα αύριο..

Αφιέρωση το κάτωθι τραγούδι

Από τη Ρωσία με αγάπη

Αυτό δεν θα είναι ένα γκρινιάρικο ποστ για τον κακό μας τον καιρό που λιώσαμε με λίγη βροχούλα, αντί να βρέχει το Κράτος τους δρόμους, βρέχει ο Θεούλης καλή του ώρα.

Πουρνό-πουρνό ξεκινήσαμε σήμερα με τον Κ να πάμε γραφείο, απόσταση 7 χλμ..είδαμε την ουρά απο την Ποσειδώνος, είπαμε να γυρίσουμε πίσω γιατί ώσπου να φθάσουμε θα πήγαινε μεσημέρι. Ε'ιχαμε όμως και τη δόση της Εφορίας να πληρώσουμε σήμερις.. νννναί! όπως κάθε Ελλην που σέβεται τον εαυτό του, την τελευταία μέρα αφήσαμε την πληρωμή.. Γιατί να διαφέρουμε απο τους άλλους? Κορόϊδα είμαστε?

Εκανα και κάτι άλλες δουλειές. Στο γυρισμό έπεσα πάνω σε παλιά γνωστή μου, απο την παλιά μου γειτονιά. Μου είπε τα νέα της πολυκατοικίας και το πρόβλημα του γιού της, πατέρα ενός αγοριού 14 ετών. Ο γιός του στο σχολείο πάει απο το κακό στο χειρότερο γιατί έχει ερωτευτεί το πρώην μπαλκόνι μου. Κάγκελλο εγώ. (Ολα τα έχω ακούσει αλλά τόση διαστροφή.. πώς δλδ το κάνεις με το μπαλκόνι..και τι ανταπόκριση παίρνεις πέρα απο μιά κρυάδα.. ). Ηρθε και η εξήγηση γιατί δεν τόχα σε τίποτα να πέσω στη θάλασσα.. νοικιάστηκε το πρώην σπίτι μου απο 2 Ρωσίδες, μαμά και κόρη, (ποιά είναι ποιά βέβαια μπερδεμένο), που ζεσταίνονται στην Ελλάδα πολύ και κυκλοφορούν γυμνές μέσα στο σπίτι τους, έχουν μέν κουρτίνες αλλά τα βράδυα ανάβουν και τα φώτα, δεν κάθονται οι γαϊδούρες στο σκοτάδι, έτσι κολάζουν τον κόσμο που θέλει να διαβάσει... . Ασε δέ που όλο μπουγάδα βάζουνε και όλο στο μπαλκόνι βγαίνουνε αλλά επείδή είναι σεμνές κυρίες φοράνε και ένα στριγκάκι την ώρα που απλώνουν τα ρούχα...

"μόνο στριγκάκι φοράνε Ελσα μου" της λέω.."μμμ, μήπως και τίποτ' άλλο"?

"τώρα που μου τόλεγε ο γιός μου, σαν να φοράνε και ένα μικρούτσικο σουτιέν.."

"Καλά, ο γιός σου άλλη δουλειά δεν έχει να χαζεύει τους γείτονες"..

"Μα Μαρίνα μου, ο γιός μου είναι πολύ σοβαρό παιδί, όπως θυμάσαι (τον θυμάμαι μιά χαρά να βγάζει όλα τα έπιπλα στο μπαλκόνι όταν φεύγανε οι γονείς του για διακοπές και να κουβαλάνε τις επί χρήμασι εκδιδόμενες γυναίκες με το τσουβάλι) και παρατήρησε τους βαθμούς του παιδιού και ήθελε να δεί τι τους προκαλούσε.. ξέρεις.. "

"Εχουμε λοιπόν κάνει ένα σύλλογο που προσπαθούμε να πείσουμε τους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων να μην νοικιάζουν σε αλλοδαπούς.. και λοιπούς και λοιπούς.. "

Και μου τα έλεγε με τόση σοβαρότητα και να μούρχεται να πέσω κάτω απο τα γέλια.. και στο τέλος χτύπησε το κινητό και τελείωσε η κουβέντα..

Αφιέρωση για την βροχούλα.

Μαμάδες Νοτίων Προαστείων

Νέες, πλούσιες με μεγάλες BMW, αποστράπτουσες CLKs, μισθούς με πολλάάά μηδενικά, καταξιωμένες καριερίστες, ζούν σε μονοκατοικίες με υπηρετικό προσωπικό. Και οπωσδήποτε μία διπλωματούχο au pair. Μα για ποιόν?

Μα για το ΠΑΙΔΙ βεβαίως, το πολύτιμο παιδί που κάνανε με τον λαμάκα, προτού χωρίσουν βεβαίως, βεβαίως. Ασε που μερικές τα φτιάχνουν με πλούσιους μόνο και μόνο για να κάνουν παιδί, όχι γιατί τους πιέζει η μητρότητα (μη χέσω), οι ανάγκες μιάς καλής ζωής τις πιέζουν.. κάνοντας ένα παιδί λύνεται το πρόβλημα, αν δε βγεί και αγόρι, θα τα κατεβάσει τα βρακιά του ως το πάτωμα ο Κύριος, και θα δίνει, θα δίνει, θα δίνει...ώσπου να πεθάνει..

Χθές πήγα στο σπίτι μιάς παλιάς γνωστής, γνωστής που είχα να δώ 8 περίπου χρόνια. Ξένης υπηκοότητας, παντρεμένη με Ελληνα που όμως η σχέση τους κατέρρευσε και είχαν χωρίσει. Κάποια στιγμή ξανάσμιξαν και έκαναν ένα αγοράκι. Μετά χώρισαν οριστικά, αλλά μοιράζονται το παιδί. Και οι δυό κοντά στα 45, οικονομικά ανεξάρτητοι. Αλλά εξαρτημένοι ο ένας απο τον άλλο.

Ο ένας να φάει την άλλη,

η άλλη να τον μαδήσει οικονομικά.

Και να τον μειώσει στα μάτια του παιδιού και του επαγγελματικού του κύκλου.

Και στη μέση το παιδί, που το χρησιμοποιεί ο καθένας τους σαν πακέτο.

Ενα έξυπνο, υπάκουο αγοράκι που βλέπει τον αμείλικτο πόλεμο και προσπαθεί να μείνει αμέτοχο.

Ο άντρας βίαιος, την έδερνε παλιά μέχρι αίματος. Οταν τον πάταγαν στη δουλειά ή όταν το Χρηματιστήριο δεν πήγαινε καλά η σύζυγος έτρωγε κλωτσιές, μπουνιές και σφαλιάρες.

Η σύζυγος φιλόδοξη, ξιππασμένη, θύμα οικογενειακής βίας. Αλλά πλούσια. Κάποια στιγμή τα βρόντηξε και έφυγε. Διαζύγιο.

Μετά όμως ξαναγύρισε και έκανε παιδί μαζί του. Για να τον έχει στο χέρι εφ' όρου ζωής.

Τώρα ποιός έχει στο χέρι ποιόν είναι άλλη ιστορία.

Πόσα όμως είναι τα θύματα?

ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΗΘΕΝ

Αυτοί οι δήθεν κάποιοι που αμολάνε τα αστυνομικά τους σκυλιά και συλλαμβάνουν όποιον δεν τους κάθεται καλά, ή τους μπαίνει στο μάτι, όποιον αθώο τύχει και βρούν, ποιοί είναι?

Πρόταση.

Οταν μαθευτεί η ιστορία λεπτομερώς, καταψηφίστε τους.

Γιατί οι bloggers δεν είναι κότες

Αυτοσχέδια νεκροταφεία και καλλιέργειες

Ο κτηνίατρος τύλιξε βιαστικά το νεκρό ζώο σε μία σακκούλα και τον τοποθέτησε σε ειδικό χώρο. Το βράδυ εμφανίσθηκε ο άνθρωπός του. Εκείνος που επ ' αμοιβή μάζευε τα πτώματα των ζώων και τα πέταγε στις χωματερές, σε παλιά οικόπεδα. Παλιά έθαβε τα νεκρά ζώα στο χώρο της παραλίας εκεί που έκαναν τα ολυμπιακά έργα Φαλήρου. Η τα πήγαινε σε χώρους κοντά στην Πάρνηθα, πάλι τα έθαβε κάτι νύχτες μην τον πάρει κανένα μάτι και αρχίσουν τις φωνές.

Γιατί να μην υπάρχει νεκροταφείο ζώων και στην Ελλάδα? Η κάπου που να γίνονται καύσεις?

Γιατί να αναγκάζετε ο κάθε γιατρός να πετάει νεκρά πρώην άρρωστα ζώα μέσα σε ρυάκια, οικόπεδα, χωματερές και δίπλα να γίνονται καλλιέργειες ζαρζαβατικών που πωλούνται στις λαϊκές αγορές?

Που καλλιεργούν τα βιολογικά πρόϊόντα στην Ελλάδα? Μήπως δίπλα στο χώρο τους άλλοι πετάνε σκουπίδια? Τα νοσοκομεία όντως καίνε τα απορρίματά τους?

Μήπως μολύνεται το νερό και αντίστοιχα το υπέδαφος από ρίψεις ακατάλληλων χημικών?

Ποιός θα ελέγξει?

Ο κανείς.

Κλεψιές

Σήμερα το απόγευμα ο Ν, έφυγε απο την εταιρεία που δουλεύει, πήγε σε μία κοντινή Αlpha Βank και πήρε λεφτά. Πήγε στο παρκαρισμένο αυτοκίνητό του, άνοιξε το πορτ μπαγκάζ, έβαλε την τσάντα μέσα και το σακκάκι του, κάθισε στην θέση του οδηγού και με τρόμο είδε ότι κάποιος άνοιξε το πόρτ μπαγκάζ, άρπαξε την τσάντα και έφυγε με τα πόδια..

Αυτό δεν έγινε σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι, στον Φλοίσβο του Π. Φαλήρου έγινε, ο δρόμος που είχε ο Ν παρκάρει γεμάτος κόσμο.. Ωσπου να βγεί απο το αυτοκίνητο, να βάλει τις φωνές και πόσο μάλλον να τρέξει, ο κλέφτης είχε γίνει καπνός.. Η απώλεια βαριά, πέρα απο τα λεφτά, είχε μέσα διαβατήριο, αεροπορικά εισιτήρια γιατί την Κυριακή πέταγε, ταυτότητα, κλειδιά σπιτιού.. άστα να πάνε

Και να ήταν μόνο αυτό?

Πέρυσι μία καλή φίλη ώρα 07.00 το πρωϊ βάζει το παιδί της στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου για να το πάει σε παιδικό σταθμό. Μόλις κάθεται στη θέση του οδηγού διαπιστώνει ότι κάποιος έχει μπεί στο πίσω κάθισμα και απειλεί το παιδί της με μαχαίρι. Τι θέλει? Τα πάντα!

Της πήρε την τσάντα, τα γυαλιά ηλίου και το αυτοκίνητο, της έδωσε όμως το παιδί της και την άφησε σύξυλη στη Θουκυδίδου-Καλαμάκι.

Για όνομα του θεού τι άλλο θα δούμε?

Κακά ψυχρά και ανάποδα

πήγε η μέρα μου σήμερα.

Κατ' αρχήν φαίνεται ότι μπήκε για τα καλά ο χειμώνας και δεν ειδοποίησε κανέναν.. ψόφος σήμερα το πρωϊ, μιά συννεφιά, μιά μαυρίλα, ένα ψυχοπλάκωμα.. Καλύτερα θα ήταν να έβρεχε, θα άνοιγε, θα ξεκαθάριζε.. όχι. εκεί. το δικό του.

Εντάξει φόραγα ένα ελαφρύ πουλοβεράκι που όμως ίσα που τα κατάφερνε να με κρατήσει απο το να τουρτουρίζω.. πρώτη δουλειά να πάω σε μία τράπεζα

μία ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ τράπεζα όπου η πρόσβαση των πελατών απο την είσοδό της ήταν αδύνατη λόγω παρκαρισμένων αυτοκινήτων στο πεζοδρόμιο.

Εντάξει είπαμε να παρκάρετε όπου νάναι εκτός δρόμου, αλλά πρέπει να βάλετε τα αυτοκίνητά σας και ΜΕΣΑ στην τράπεζα, ρε ζώα? Αναγκάστηκα να πάω στο τέρμα του δρόμου και απο εκεί, σύριζα σε σκουπιδοντενεκέ υπήρχε μικρό άνοιγμα για να περάσω, να πάω στην εν λόγω τράπεζα. Σκατά.

Πονοκέφαλος.

Μετά άρχισε πάλι να πονάει το γόνατό μου. Πολύ. Το τσάκισα την περασμένη Τετάρτη στο γυμναστήριο, με κάτι push-ups, ξέχασα να βάλω στρώμα απο κάτω και ιδού τα αποτελέσματα. Εχει κάνει μιά λακκούβα εκεί που τραυματίσθηκε.. στο καλό. Μπήκα σε ένα φαρμακείο και πήρα μιά επιγονατίδα..κάπως ανακουφίστηκα. Να πάω σε γιατρό? Ελα μωρέ, δεν τόσπασα κιόλας. Τον πήρα τηλέφωνο, του είπα τα συμπτώματα, κακκωση μου είπε..θελει λέει ξεκούραση, να μην σηκώνω βάρη (πάνε και τα βαράκια), ζελέ ροϊπλόν..αμα συνεχίσει να πονάει σε 10 μέρες να πάω για ακτινογραφία.. Σκατά. Πάς για καλό και βγαίνεις δαγκωμένη.

Πήγα στο κομμωτήριο να κάνω ανταύγειες. Κάτι πάθανε εκεί μέσα, πρέπει όλες να είχαν τσακωθεί με όλες γιατί δεν μίλαγε καμμία. Πήγα πονεμένη για να αλλάξω παραστάσεις, να πούμε και καμμιά σαχλαμάρα, να γελάσουμε. Σήμερα όμως φαίνεται ότι τους είχανε ματιάσει, γιατί το κομμωτήριο ήταν νέκρα, είχε πελάτισσες αλλά δεν μίλαγαν, το μόνο που να ακούγεται να είναι τα νερά για τα λουσίματα και το χριτς-χρίτς των περιοδικών που ξεφυλλίζουν οι πελάτισες.. και νααααααααααααα, κάτι μουράκλες μέχρι το πάτωμα! Και όταν πέρναγε η ιδιοκτήτρια και η αρχικομμώτρια, τα ψιθυρίσματα κόβονταν μαχαίρι. Απελπισία με έπιασε. Πήγα να ξεσκάσω και έπεσα σε Γκεστάπο! Να φύγω.

Γυρίζω σπίτι, βάζω το φαγητό πάω να μπώ στα μπλόγκς και τι βλέπω, όλοι τσακωμένοι με όλους, απειλούν θεούς και δαίμονες, προστυχιές, δικαστήρια, βρωμόλογα.. απειλές.. τι στο καλό πάθατε λέω εγώ, ε?

...........................................................................

Θα πάω νωρίς στο κρεββατάκι μου να διαβάσω το βιβλίο μου. "Πιτσιμπούργκο" της Σώτης Τριανταφύλλου για να δούμε αν θα μου αρέσει γιατί το προηγούμενο "οι έμποροι των εθνών" του Αλ. Παπαδιαμάντη δεν με ενθουσίασε.

Οίκαδε

Δοθείσης της ευκαιρίας των δημοτικών εκλογών.. πήγαμε σπίτι μας. Μακριά απο εδώ, αλλά όχι τόσο, ο Παράδεισος παραφυλάει πίσω απο τις πόρτες για όποιον θέλει να δεί

να μοιραστεί την οπτική απόλαυση του ανθισμένου γιούκα..πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω κάτι τέτοιο που βάστηξε συνολικά 4 μέρες πρίν αρχίσει να μαραίνεται
Το παλιό πηγάδι δεν έχει πιά νερό, αν γίνει άντληση βγαίνει κάτι υφάλμυρο.. το κλήμα όμως απο πάνω το στεφανώνει να του θυμίζει μέρες εργασίας.. όντας τώρα συνταξιοδοτημένο και γαληνεμένο απο φουρτούνες
α! ναί και τα ζωάκια, ήρθαν όλα σύσσωμα για να μας δούν και να φάνε μαζί μας, όταν λέμε όλα λέμε και για τα θηλαστικά αλλά και για τα ερπετά..

Το μολυτήρι αυτό είναι χρόνια μαζί μας, το θυμάμαι να μεγαλώνει στην κουζίνα, το καλοκαίρι βρήκε και συντροφιά έβγαζε μικρές φωνίτσες, τώρα είναι μαμά μάλλον.. όπου νάναι θα τα εμφανίσει..περιμένω. Εν τω μεταξύ του σέρβιρα μερικές ψόφιες μύγες..τις πήρε με ευχαρίστηση.

Δεν περιμένω τίποτα απο τις δημοτικές εκλογές. Ολο υποσχέσεις και πράξη τίποτα. Εν τούτοις θα ψηφίσω. Ναί, τελικά αποφάσισα ποιός απο όλους μπορεί να κάνει το λιγώτερο κακό σ' αυτόν τον τόπο.

Σ' αρέσω?

Χαίρομαι πολύ που σου αρέσω.
Δεν με νοιάζει αν είσαι άνδρας ή γυναίκα
απλά χαίρομαι


Βέβαια μπορεί να μη σου αρέσω.
Κρίμα.
Εν τούτοις αυτό δεν με κολλάει

Δεν θα αλλάξω για να σου αρέσω
Φτάνει που αρέσω σε μένα.

Συμφωνείς?
Τέλεια.
Διαφωνείς?
So?

................................................................................

Η εικόνα είναι ζωγραφική του Salvadore Dali

Συμμαζεφτείτε ρεεεεε

Παραμονές εκλογών, σήμερα Κυριακή, έψαξα στα συρτάρια μου να βρώ το μαύρο μπλοκάκι μου. Το μπλοκάκι των μετα-εκλογών. Τι είναι αυτό? Οπως κάποιοι εδω μέσα επιδίδονται στο meta-blogging, του λόγου μου επιδίδομαι στο meta-electing. Γράφω δλδ ποιός δήμαρχος ή κόμμα μετά τις προεκλογικές καμπάνιες, λόγους και υποσχέσεις, μετά την επιλογή του ή απόρριψή του

1. ΔΕΝ συμμάζεψε τη χαρτούρα απο τους δρόμους, τα πανώ να κρέμονται μέχρι να τα πάρει ο άνεμος, τα πεζοδρόμια γεμάτα σκουπίδια
2. ΔΕΝ κούνησε το δαχτυλάκι να κάνει έστω το 1/3 των "Λαέ της Ελλάδος/Αθήνας/επαρχίας", αλλά έκανε άλλα αντ' άλλων, π.χ. όταν είχε υποσχεθεί βελτίωση επιπέδου ζωής, κάποιος παλιό δήμαρχος Νοτίων Προαστείων είχε φέρει ένα τσίρκο που το έστησε σε παραλία, ή κάτι κλουβιά με βρώμικα ταλαίπωρα παγώνια που πάγωναν το αίμα των λουομένων απο τις κραυγές τους.

Το μπλοκάκι αυτό το ξεκίνησα εδώ και πολλλλλλλάάάάά χρόνια, έχω μαζέψει διάφορα όχι τόσο απο αυτά που ακούω όσο απο αυτά που βλέπω.

Θα μου πείτε τώρα "εκεί κόλλησες? Στη χαρτούρα και στις τζούφιες υποσχέσεις?"

Ναί ρε παιδιά, εκεί

Για να πιάσεις τα μεγάλα χρειαζόμαστε να ξεκινήσουμε απο τα μικρά.

Μεταλλάξεις

Θυμάμαι παλιά στο Δημοτικό που είχα διαβάσει μιά ιστορία για το πώς "Η μηλιά δεν έγινε μηλέα" όπου το φουκαριάρικο παιδί έτρωγε ξύλο γιατί ενώ είχε μαθει τη Μηλιά, σαν μηλιά ο δάσκαλος που πρέσβευε την καθαρεύουσα, του έλεγε ότι η μηλιά δεν είναι μηλιά αλλά μηλέα.. χωρίς να του εξηγήσει τη μετάλλαξη..

Μιά τέτοια μετάλλαξη έχω πάθει τον τελευταίο καιρό, τι τελευταίο δλδ, απο τότε που γεννήθηκα υποπίπτω σε αλλαγή ταυτότητος.

Μιά ζωή ήμουνα η "μικρή", ποτέ " η μπέμπα", πάντα η μικρή που θα πάει εδώ θα κάνει αυτό ή το άλλο.

Τη μισούσα "τη μικρή" ήθελα να είμαι μεγάλη. Τους μεγάλους τους υπολογίζουν, τους μικρούς τους έχουν για καρπαζοεισπράκτορες. Προσπαθούσα να μεγαλώσω με κάθε τρόπο, να βάφομαι με τα μακιγιάζ της μαμάς μου πασαλείβοντας όλο το πρόσωπο καμμιά φορά και τα ρούχα μου και εισπράτοντας μερικούς μπάτσους, να δανείζομαι τα παπούτσια της σπάζοντας ή γδέρνοντας τα τακούνια..κι άλλοι μπάτσοι, κάνοντας διάφορες κακουργίες με τα ρούχα της και τα αξεσουάρ, αλλά το ποθητό αργούσε να γίνει..

Κάποτε όμως έγινα "δεσποινίς" και δεν ήταν γιατί ψήλωσα ή απέκτησα στήθος, ήταν στην Α' Γυμνασίου που με φώναξε έτσι ένας καθηγητής.. ούπς! νέο συναίσθημα, έγινα επιτέλους κάποια, έχω υπόσταση δεν είμαι πιά για τα μπάζα.. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δικαιώθηκα, έπαψα να είμαι η μικρή της παρέας, έγινα μεγάλη!!

Χαρά πολύ και όνειρα άπειρα.. Αφού η "μικρή" ηλικία βάστηξε τόσο, η "δεσποινίς" θα βαστήξει για πάντα, έλεγε η άπειρη νέα..

Χμμμ! Πέρασε κάμποσος καιρός και σε ένα κατάστημα ακούω την πωλήτρια να λέει στον ταμία "λάθος τιμή δώσαμε στην "κυρία" διόρθωσέ το κλπ. Κύτταξα γρήγορα γύρω μου για να δώ την κυρία για την οποία μιλούσαν και διαπίστωσα ότι μόνο εγώ ήμουνα εκεί... ?????????? τάχασα, σαν να έφαγα μία μπαστουνιά, πώς ξαφνικά απο μηλιά έγινα μηλέα, ε? Τα ίδια ρούχα είχα με πρίν λίγες μέρες, το ίδιο βάρος, η φάτσα μου η αυτή..τι έγινε λοιπόν?

Στο κατάστημα βεβαίως δεν ξαναπάτησα, ούτε λόγος, με έπιασε μιά κατήφεια, μιά στραβομουτσουνιά, ένα πράμα...........με πόνο ψυχής άκουγα και άλλους "κυρία" να με λένε..

λές να γέρασα? Ασπρες τρίχες βέβαια δεν έχω, δεν υπάρχουν ούτε πόδια χήνας, ούτε ρυτίδες, ούτε τίποτα..

Ετσι έγινα "κυρία" με απίστευτα νεύρα το δέχτηκα..απογοήτευση.. αχ.. αναρωτιώμουνα για πόσο καιρό θα υποφέρω. Μόνο γριά δεν ένοιωθα, είχαμε πεί να μεγαλώσω αλλά όχι και να γίνω κυρία, αναρωτιώμουνα αν θα γινόμουνα και "κερία" η "κυρία της αυλής"..ούφ, φρικτές προοπτικές. Μούτρα

Σήμερα όμως έγινε ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ.. άλλαξα πάλι κατηγορία, ένας μηχανόβιος σταμάτησε δίπλα μου και ρώτησε "κοπελιά μήπως ξέρεις που είναι το...?" ΟΥΑΟΥ, έγινα άνθρωπος πάλι, ξαναγεννήθηκα ψαρούκλες.. απο την στυγνή κυρία, η κοπελλιά έχει μέλλον στη ζωή της, αναστήθηκα απο τις στάχτες της μπούτας που καθόταν και περίμενε τον κορτάκια που είχε φετίχ με τα ακριβά τσόκαρα, να την παντρευτεί .

Ελπίζω να μείνω στην κατηγορία αυτή κάμποσα χρόνια..

Σαν τα γενέθλιά μου νομίζω ότι είναι, να μοιράσω γλυκά?

Σχολικά βιβλία

Κοντά στο σπίτι μου είναι μία εταιρεία που συντάσσει σχολικά βοηθήματα, βιβλία-φυλλάδες όπως θέλετε πείτε τα, που υποτίθεται βοηθάνε τους μαθητές να καταλάβουν τα επίσημα σχολικά βιβλία, τους δίνουν μεθόδους να λύσουν τα προβλήματα της γεωμετρίας, άλγεβρας, παλιά δίνανε και τις λύσεις..αλλά δεν ξέρω αν αυτό συνεχίζεται , βοηθήματα για αρχαία, μαθηματικά, φυσική, χημεία, μέχρι και θρησκευτικά..

Λέω λοιπόν αφού έτσι κι αλλιώς τα βοηθήματα θα διαβάζουν τα παιδιά για 1002 λόγους, γιατί τα σχολικά βιβλία να μην είναι το ίδιο ευκολονόητα?

Είναι καλύτερα δλδ να διαβάζουν κα να αποστηθίζουν μιά περίληψη της μάχης του Μαραθώνα, απο την ίδια τη μάχη?

Δεν είμαι κατά των βοηθημάτων, απορώ όμως γιατί τα σχολικά βιβλία δεν συμβαδίζουν με τα μυαλά των μαθητών. Η γιατί η γνώση να χρειάζεται ένα βοήθημα για να γίνει κατανοητή και όχι το κυρίως βιβλίο.

Μήπως μπορείτε να με διαφωτίσετε επί του θέματος?

Αλήθειες και ψέμματα

Πρέπει πάντα να λέμε την αλήθεια?

Η να λέμε ψέμματα?

Υπάρχει επιλεκτικό ψέμμα και επιλεκτική αλήθεια?

Η λέμε ότι θέλει να ακούσει ο άλλος?

Και ποιά αλήθεια είναι επιτρεπτή?

Να λέμε ότι σκεφτόμαστε ή να μην το λέμε?

Πότε η αλήθεια πληγώνει? και πότε το ψέμμα διορθώνει?

Υπάρχουν άνθρωποι που σιχαίνονται το ψέμμα, μπορούν όμως ν' αντέξουν την αλήθεια?

Υπάρχουν επίσης κι άλλοι που ελίσσονται, μερικά ψέμματα, μερικές αλήθειες όλα ανακατεμένα.. είναι όμως έτσι?

Ποιός δεν ψεύδεται?

Ο Μάρκ Τουαίν λέει "πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τα ψέμματα γιατί θα μας τσακώσουν. Κι αν αυτό γίνει δεν θα είμαστε ποτέ πιά οι ίδιοι στα μάτια των άλλων, των καλών και των αγνών. Η γνώμη μου είναι ότι οι νέοι θα πρέπει με μετριοπάθεια να επιδίδονται στο ψέμα, μέχρι να αποκτήσουν με την πρακτική και την πείρα, την αυτοπεποίθηση, την κομψότητα και την ακρίβεια που μπορούν να καταστήσουν το όλο εγχείρημα επωφελές".

Αρα χρειάζεται να εκπαιδευτούμε στα ψέμματα..

Βαρύ.

Αν είναι να φάω εκπαίδευση, γιατί να μην γίνει για κάτι άλλο?

Με άλλα λόγια, πετάμε πέτρες στους ψεύτες, κεραυνούς, βρισίδι, ό,τι έχει ο τορβάς του καθενός, τα ψεμματάκια μας όμως τα λέμε.. όπου μας παίρνει.

Το πόσο παίρνει ο χαρακτήρας του κάθε ενός απο εμάς..μερικοί ψεύδονται ασύστολα, άλλοι λένε ωμές αλήθειες..

Και τα δύο πονάνε

Πολύ

Μέσος όρος δεν υπάρχει?

Οι κύριοι της αυλής (2)

Αγαπητοί μπλογκοφίλοι,

λύθηκε το μυστήριο γιατί κοπανάνε και φωνάζουνε οι γείτονες! Εγκυρη πηγή μου αποκάλυψε ότι το καινούργιο σπίτι που πήρανε είναι οικολογικό.

Είναι κτισμένο σύμφωνα με πολύ μοντέρνα πρότυπα και είναιγεμάτο παράθυρα με 3 τζάμια, ειδικές στέγες και χωρίς καυστήρα πετρελαίου. Επίσης καμμία προσπάθεια δεν έχει γίνει για σύνδεση με γκάζι. Ο μηχανικός δεν έβαλε σωλήνες θέρμανσης και καλοριφέρ πουθενά.

Δλδ αν κρυώνουν τον χειμώνα η μοναδική πηγή θέρμανσης θα είναι τα κλιματιστικά και το τζάκι. Επίσης η animal+human heat θα είναι ευπρόσδεκτες.

Οταν οι άμοιροι το αγόρασαν προφανώς δεν ρώτησαν για το αυτονόητο, που είναι δηλαδή ο καυστήρας και πόσο καίει..γουρούνι στο σακκί πήραν, βαρέλι δίχως πάτο..

Φωνάζουνε λοιπόν απο τη σκασίλα τους, αντί να ψοφίσουν που πιάστηκαν κορόϊδα καλύτερα να βρίζουν

Κοπανάνε επίσης για εξοικονόμηση ενέργειας, γιατί ως γνωστόν όταν γυμνάζεσθε είσθε ζεστοί, ανεβαίνει η θερμοκρασία του σώματος, είναι ωραία..

χμμμμμμμμμμμμ! ότι ανεβαίνει κατεβαίνει όμως..

γι αυτό μετά επιστρατεύονται τα φορτηγά με τα hot dogs, burgers και σουβλακίων για να ξανα-ανεβάσουν την libido..

Τα σκυλιά το χειμώνα θα τα βάζουν κάτω απο τα σεντόνια αντί θα θερμοφόρες, και κούρεψαν και τον κήπο για να μην εμποδίζει τίποτα το φώς του ηλίου.

Οσο για τον τσιτσιδιάρη, ο καϋμένος κινείται σαν θερμοσυσσωρευτής, μαζεύει ζεστούλα τώρα που ο καιρός είναι ακόμη καλός (εξαιρείται η σημερινή)..

Αντε στο καλό και τους παρεξήγησα.

Οι κύριοι της αυλής

Εχουν έρθει κάτι καινούργιοι γείτονες και μας έχουν τρελλάνει. Από την μαύρη ώρα που αγόρασαν μία μονοκατοικία απέναντι δεν έχουμε κάνει έναν υπνο της προκοπής.

Ολο το πρωϊ λείπουν, καθώς και το απόγευμα.

Εμφανίζονται 14.00-17.00 και μετά τις 23.00. Στο ωράριο των εμφανίσεων

- ξήλωσαν όλον τον κήπο μπροστά στο σπίτι με εκσκαφείς και έρριξαν φρέσκο κοκκινόχωμα το οποίο πάτησαν μετά, έβαλαν γλάστρες γύρω-γύρω και συρματόπλεγμα τύπου Σινγκ-σίνγκ.. (απορούσαμε γιατί να χαλάσουν το γκαζόν, τις τριανταφυλλιές θάμνους, το νυχτολούλουδο και τις βουκαμβίλιες.. είδαμε μετά. Φέρανε 2 πανέμορφα ολόλευκα chow και τα αμόλησαν εκεί, τα οποια

α) γαυγίζουν συνέχεια,

β) σκάβουν,

γ) τσακώνονται όλο το βράδυ και το χειρότερο

δ) ξεροσταλιάζουν στο μπαλκόνι για να με δούνε και μου κάνουν ένα σωρό γλύκες, χαρούλες..άρχισαν να τρώνε το σύρμα..για να με συναντήσουν...- ΩΧ, ΩΧ, ΩΧ )

- ξήλωσαν όλες τις πόρτες απο το σπίτι καθώς και τα παράθυρα. Μόνοι τους τα ξήλωναν με σφυριές, ξεκαρφώματα, καρφώματα και κοπανιές. Τις έβαψαν και τις ξανακάρφωσαν.

- ξήλωσαν με τον ίδιο τρόπο τα πλακάκια, ευγενικά τα εξεσφενδόνισαν πρός τον κάδο απορριμάτων απέναντι, τα περισσότερα μέσα έπεσαν, όχι όμως και όλα - έτσι πήραμε τη χαρά να μάθουμε τι χρωματάκι ντεκόρ είχε η χέστρα των προηγούμενων ιδιοκτητών καθώς και η κουζίνα τους. Μπράβο λεβέντες μου!

- βέβαια ό,τι ήταν να ξηλωθεί, ξηλώθηκε, πριονίσθηκε, λειανίσθηκε (όλα στο σπίτι μέσα, Κυριακή πρωϊ να ξυπνάς απο τα ερωτικά αγκομαχητά της σέγας που τρίβει) ταβάνια, πατώματα, κάσες..όλα φύγανε και αντικατεστάθησαν .

Δεν φέρανε συνεργείο, μόνοι τους τα κάνανε. Ηρθε όλο το σόϊ να βοηθήσει, οι γονείς, παπούδες, γιαγιάδες που ήταν μονίμως στην κουζίνα και ξεπακετάρανε τις αποστολές των ντελιβεραδόρων που φέρνανε τα burgers με κάρα από τα McDonalds, για να φάνε οι λεβέντες τους..να έχουν δυνάμεις και μούσκουλα..

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ με χαρά, με ομαδικό πνεύμα, με κέφι και το κυριώτερο με ΜΟΥΣΙΚΗ που παίζει στη ΔΙΑΠΑΣΩΝ τις ώρες που είναι εδώ, δηλαδή 14.00-17.00 και μετά τις 11.00 το βράδυ. Τα σβκ όμως ξεκινάνε τα ντέφια απο τις 07.00 π.μ. κάτι που μας κάνει έξαλλους.

Δεν έχουμε τίποτα με τις κ.κ. Θώδη και X.Βέρρα και τους λοιπούς καψουροτραγουδοποιούς..

δεν μας ενδιαφέρει που όλοι οι νέοι γείτονες έχουν το ίδιο βαφτιστικό όνομα και που φωνάζει ο ένας τον άλλο έτσι (ρε λαμάκαααααα φέρε το ....ρε λαμάκα, πές στον λαμάκα να κόψει τη λαμακία του και να πάρει τηλέφωνο τον Χ λαμάκα..) και

που προσφωνούν τις γυναίκες με όλο τον σεβασμό που οφείλουν στην ηλικία τους (μωρή μάναααα) ή στο φύλλο τους (ρεεεεε),

αν το βούλωναν όμως δεν θα ήταν άσχημα.

ΖΩΑ ε ΖΩΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Για τα πανηγύρια..

Που θα πάει αυτή η δουλειά δεν ξέρω. Οσο μεγαλώνω (δεν έγινα και γριά, μη σας μπαίνουνε ιδέες βρωμόπαιδα) χάνω τα αυγά και τα πασχάλια. Αλήθεια τι είναι τα πασχάλια?

Οταν ήμουνα μικρή θυμάμαι φόραγα κάτι βαρετά ρούχα, όλες φοράγαμε μαύρα, ημί-μαυρα, σκούρα μαύρα, ανοιχτά μαύρα και οι πιό πρωτοτυπες φοράγανε σκούρα μπλέ ή σκουρα καφέ! Μπρρρρ! Σαν καρμπόν ίδιες είμασταν..αφού μας κοροίδευαν και μας έλεγαν "οι στάμπες"..

Και μετά ήρθαν οι γάμοι..κάθε γάμος και καϋμός, κάθε καϋμός και ενδυματολογική αλλαγή.. Εκεί έκανα του κεφαλιού μου, ότι μου κατέβαινε το φόραγα..

Με ένδυμα περιπάτου οι άλλες, μπότες και σκισμένα τζίν εγώ

Μακρύ φόρεμα οι άλλες, hot pants και αφάνα το μαλλί..

Παλιά άκουγα ρομαντικά ξένα τραγούδια και πολύ ροκ, με ακουστικά πάντα ώστε να κουφαθώ μόνο εγώ και όχι οι άλλοι.. μιλάμε για πολύ μελό..σινεμά κλάμα, τσάντα και κοπάνα, έρωτες στο πανί όμως.. με θέλει δεν με θέλει, σ' αγαπώ και αει παράτα μας

Τώρα, άστα να πάνε

Ολο γέλια και χορούς είμαι, όπου και χορός εμφανίζομαι σαν μαϊντανός, θέλουν δε θέλουν θα με υποστούν..

Η καινούργια τρέλλα μου τώρα είναι με τον Μπάλο.

Πίκρα, δάκρυ κορόμηλο γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ να χορεύω μπάλο.. ντρέπομαι που δεν ξέρω και όλο στην τουαλέττα πάω, κρύβομαι πίσω απο τη λεκάνη.. η άμοιρη τι μού μελλε να πάθω.

και θέλω να μάθω.. τώρα που το σκέφτομαι μόνο καλαματιανό ξέρω, όχι γιατί δεν με δίδαξαν, απλώς τότε που με μάθαιναν, είχα άλλα μουσικά ακούσματα και δεν μου εντυπώθηκε η γνώση..

Τώρα όμως που έχω φθάσει στην ενδυματολογική ηλικία της συχωρεμένης Queen Mother (ενδυματολογική είπα, όχι ηλικιακή)

και στα καπέλλα λέμε ...........ναί

και στα γάντια λέμε ...........ναί

όχι λέμε στα μαύρα,

όχι στα κυριλέ

λέω να πάω σε καμμιά σχολή χορού, να μάθω νησιώτικα κλπ (όχι τσιφτετέλι, αυτό το ξέρω...το έμαθα κατά την διάρκεια κάποιου γάμου μου όταν ανέβαινα στα τραπέζια και χόρευα και μετά μου είπαν ότι χόρευα τσιφτετέλι, όπως το καταλάβαινα εγώ..) και μπάλο..

Να λείπουν τα κραξίματα.

Αρκετά άκουσα χθές απο τον Κ.

Μπέεεε!

Είπα, είπες, είπε, είπαμε, είπατε, είπαν.. και ακόμη δεν απόσωσαν.

Να δούμε ο υποκινητής όλων τι θα πεί ΑΝ πιαστεί ( ο υποκινητής λέω όχι ένας πρόχειρος ένοχος..για τη στάχτη στα μάτια)

κι αν ΔΕΝ θαφτεί όλη η ιστορία εγκαίρως (πρίν τις εκλογούλες ντέ..)


Α! Ρε πεινάλες..ίδιοι είσαστε όλοι σας ανεξαιρέτως κομμάτων..

Και αφήστε με εμένα να βελάζω..
αρνάκι είμαι,
άσπρο και αγνό,
ότι μου σερβίρουν ωραία το μασώ
δεν βλέπω
δεν ακούω
μόνο εσάς αγαπώ..
κορώνα σας έχω στο κεφάλι
κάνω κάθε σας χαλάλι..

Μούτς.

Σκιτζήδες?

Τα έλεγε αυτά παλιά η Ψιλικατζού και δεν την πολυπίστευα, θεωρούσα ότι υπερβάλλει. Πήγα πρίν μερικές μέρες σε ένα "κέντρο ποδοθεραπείας και αισθητικής άκρων" για να μου φτιάξουν λίγο τα πόδια μου, τα οποία, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και επαφές με τις παραλίες, τις άμμους, τις θάλασσες, τις σαγιονάρες και τα λογείς ξώφτερνα παπούτσια, βάλε και την δική μου αμέλεια, είχαν γίνει σαν του κροκόδειλου.. Ηθελα κάτι περισσότερο απο τις δικές μου προσπάθειες, κάτι πιό επαγγελματικό.

Που το βρήκα αυτό το μέρος? Είναι κοντά στη δουλειά μου, έκλεισα ένα ραντεβού και πήγα. Ο χώρος μέσα καθαρός και ευχάριστος, 2 άτομα, η υπεύθυνη και η βοηθός της. Με το που μπήκα μέσα με άρχισε η υπεύθυνη ένα πολύ επιθετικό μάρκετινγκ σχετικά με τις υπηρεσίες που προσφέρει η επιχείρησή της.. να και εκείνο,, να και ετούτο..

Της εξήγησα ότι αυτό που θέλω εγώ τώρα ήταν ένα απλό πεντικιούρ.

Εκείνη τίποτα, τα δικά της.

Επιασε τα πόδια μου και άρχισε να μου σείει τον κώδωνα κινδύνου για το τι θα πάθω αν συνεχίζω και ακολουθώ την πεπατημένη (δηλαδή τα περιποιούμαι όπως κάνω συνήθως) και όχι τις υποδείξεις της..

π.χ.

ακτινοβολίες για πρόληψη / καταπολέμηση μικροβίων ( "μα δεν έχουν τίποτα τα ποδαράκια μου, της λέω, "αν αποκτήσουν όμως?" μου λέει - εκεί έκανα τον σταυρό μου)

νάρθηκες που θα μπαίνουν κάτω απο τα νύχια ώστε να μεγαλώνουν σωστά και να έχουν τις σωστές γωνίες ( μα τα νύχια μου μεγαλώνουν μιά χαρά" της λέω "όχι, μου λέει όσο περνάνε τα χρόνια όλα τα νύχια τείνουν να μεγαλώνουν πρός τα μέσα, θα βάλουμε νάρθηκες ώστε ποτέ να μην το πάθετε!!!!!!!!!!)

θεραπεία 10 επισκέψεων για τα πετσάκια (μην τρελλαθούμε τώρα)

Μετά έπιασε το κεφάλι μου και είπε ότι κάνει και επεμβατική αισθητική, (γκούχ, γκούχ, ένα καθαρισμό ζήτησα) τίποτα αυτή άρχιζε τις προσφορές..

για φρύδια,

μάσκες για ανάπτυξη βλεφαρίδων (δεν έπαιρνε και απο λόγια..ότι δεν με ενδιαφέρει αυτού του τύπου η αισθητική..)

botox ( μα κυρία μου, της λέω, δεν έχω ρυτίδες, τι botox και πρασινάλογα, ενημερωτικά σας το λέω, όταν αποκτήσετε, να έρθετε σε μένα..)

Εκανε τελικά ένα απλό πεντικιούρ..το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό, η διαδικασία ανυπόφορη. Μούλιαζε τα πόδια στο ελάχιστο και μετά έλεγε ότι είναι σκληρά τα νύχια και δεν κόβονται γι΄αυτό χρειάζονται ακτινοβολίες. Στο τέλος θύμωσα και της λέω "αν τα μουλιάζατε πάνω απο 5 λεπτά, μιά χαρά νύχια είναι..

Εχανα τα λόγια μου..

Αυτό που με φρίκαρε είναι πόσο εύκολα πουλούσε ιατρικές υπηρεσίες για τη πλάκα της. Ολα για το κέρδος..

Et tu....μέντες, Βρούτε?

Την Κυριακή πήγαμε σε ένα γάμο, αργήσαμε κιόλας και είχε αρχίσει το μυστήριο. Ολοι καθόντουσαν στις θέσεις τους, απο τη μία το σόϊ του γαμπρού, απο την άλλη της νύφης, καλοντυμένοι και καμαρωτοί. Κόσμος πολύς και παραδόξως ήσυχος, δεν έπεφτε καρφίτσα.

Και ξαφνικά ακούστηκε
ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!
Πρρρρ!
Πρρ!
Πρρρρρρίτ!


Ολοι το ακούσαμε, και ο παπάς επίσης.. που σήκωσε το κεφάλι του και οσμίσθηκε σαν λαγωνικό τον αέρα.. Γκούχ, γκούχ ξερόβηξε.."Ησυχία εκεί κάτω" γαύγισε..

Ολοι αρχίσαμε να ανταλλάσουμε υποτιμητικά βλέμματα, που μιλούσαν
"Κλανιάρη" λέγανε με τα μάτια οι γυναίκες
"Βρωμίλω" ψιθύριζαν οι άντρες...

Μέντες όμως δεν μυρίσαμε.

Κυβέρνηση και εξομολόγηση

Μήπως (και διορθώστε με αν κάνω λάθος) ο σκοπός που η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή κάνει ενέργειες για την κατάργηση της εξομολόγησης στα σχολεία είναι για να πετύχει τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας?

Το Basketball και τα αγγούρια

Γυρίζει η Εθνική Ομάδα Μπάσκετ απο Ιαπωνία και ήδη άκουσα κάποιους χαμένους στο τράμ να μουρμουράνε και απο πάνω, για την ήττα λέγανε.

Ε! Καί? Τα σύν να κυττάς στη ζωή σου, όχι τα πλήν.

Τα παιδιά πήγαν πολύ καλά και φθάσανε και μέχρι τον τελικό. Δεν πήραν το πρωτάθλημα αλλά κατατρόπωσαν τους ξιππασμένους Αμερικάνους.

Μιά χαρά τους δρόσισε το ελληνικό αγγουράκι.

Τι? Ηταν μεγάλο και πόνεσε?

Ε! Τι να κάνουμε, η Ψωροκώσταινα τέτοια αγγούρια έχει.

Αγάπη μου μπαμπόγρια

Χρειάζεται να είμαι πολύ προσεκτική με αυτά που γράφω μη με πιάσει το Ηθών και με χώσει μέσα

Αυτό το οίκημα δεν είναι σπίτι πλέον, δεν είναι κατοικία, μπουρδέλλο έχει γίνει, ναί υπάρχουν υπάρξεις που μπορούν να εκπληρώνουν επιθυμίες, που κάνουν όλα τα ερωτικά κόλπα που βάζει ο νούς του ανθρώπου..

Κατηγορία πρώτη

Οι γκόμενες

α) Εχουμε σεξουλιάρες, όλο λάγνα βλέμματα και γλύκες, κουνάνε την ουρά τους απο όλες τις μεριές και αντίστοιχα τις κυνηγάνε σχεδόν όλοι...

β) Οι χαμηλοβλεπούσες παρθένες. Αυτές είναι ή μπαμπόγριες που μείνανε στο ράφι του σέξ και ποτέ δεν πηδήχτηκαν, ή νεαρές άπειρες μαθήτριες με τις ποδιές και την κορδέλλα που ψάχνουν κατά πολύ μεγαλύτερούς τους να τις μυησουν.. και

γ) κάτι αγριογκόμενες, παλιές καραβάνες που τα έχουν δοκιμάσει όλα, τα έχουν κάνει όλα, έχουν πιαστεί μαλλί με μαλλί με τις ανταγωνιστριές τους και τις έχουν κάνει χώμα. (Μωρό μου σόρρυ, κάθε βράδυ θα πηδ..μαι με different αγόρι). Για αυτές δέρνονται οι γκόμενοι μέχρι αίματος.

Οι γκόμενοι

Εδώ μιλάνε οι εικόνες

α) Οι ρομαντικοί, θα κάνουν καντάδες, θα σου πούν την ιστορία της ζωής τους στο αγαπημένο τους μπαράκι, θα σε πάρουν να φύγετε σε άλλα κλάμπς σε άλλα μέρη που κανέναν δεν ξέρετε και κανείς δεν σας ξέρει..Οι ανθοδέσμες θα πέφτουν σύννεφο και οι χοροί κολλητοί τύπου τανγκό.. ρομάντζα και άγιος ο θεός..

β) Οι αγριοντολμάδες..αυτοί που όλα τα πιάνουν, τα μαχαιρώνουν, τα γδέρνουν, τα στίβουν (μαζί με τις λεμονόκουπες)..αξιοπρεπείς, ασεβείς, φανταιζί αλλά κυρίως όλο λόγια, "βασίλισσα θα σε κάνω, κορώνα στο κεφάλι μου θα σ' έχω", θα σκορπάνε λεφτά και υποσχέσεις όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες με τον Βουτσά που έκανε τον Ιμπ Σαούντ και μοίραζε ρολόγια στο πόπολο..

αλλά άμα γινόταν κανένας καυγάς, θα χωνόντουσαν πρώτοι-πρώτοι κάτω απο κανένα τραπέζι.. και τέλος

γ) οι πολλά βαρείς, λέμε, γκόμενοι. Μπράτσα, μπούτια σίδερο, καρδιά γαρύφαλλο, όπως και τα αντίστοιχα άνθη που πετάνε στις αρτίστες.. Εδώ μιλάνε οι δυνατοί, αυτοί που δέρνουν βρε παιδάκι μου.., φάπες πετάνε στους χαζοχαρούμενους (κατηγορία α), στους ματσωμένους λελέδες (το Ε9 του μπαμπά μου σας τόδειξα?) και βεβαίως στους μικρότερους που ακόμη δεν έχουν πλήρως ανδρωθεί (πηδ..θεί)..τους τελευταίους τους χρησιμοποιούν σαν αυλικούς..να τους πλένουν το αυτοκίνητο, να αγοράζουν τσιγάρα..να τρέχουν μπροστά ή πίσω με τις ροκάνες τους κλπ..

Και βέβαια το σπίτι μου έχει πολύ σέχ, πάρα πολύ.. , οι μέν κυνηγάνε τις δέ..άλλες θέλουν, άλλες δεν θέλουν, μερικές κυνηγάνε τους γκόμενους που θέλουν άλλες και γίνεται της Πόπης εδώ...

Επεξήγηση για το Ηθών

Εχουμε κύριε αστυνόμε,

-μία γριά γκόμενα μέσα που δεν θέλει σέχ με κανέναν που όμως την ερωτεύτηκε ένας έφηβος που ακόμα δεν έχει γνωρίσει τις χαρές του έρωτα..την πάει απο πίσω ακόμη και στην τουαλέττα και όλο βογγάει για χάρη της (ο γάτος της Π που προσωρινά φιλοξενώ ηλικίας 5 μηνών, ηράσθει την γάτα μου ετών 16)

- έχουμε τον φανταιζί γκόμενο της γειτονιάς που είναι ερωτευμένος με τα υλικά αγαθά δλδ τους τρώει το φαγητό και ξαπλώνει στις πολυθρόνες ενώ μία σεξουλιάρα τον έχει όπα-όπα (νεαρός γάτος γειτονιάς που μπαινοβγαίνει γιατί προφανώς έταξε μπριγιάν στην ολόλευκη γάτα που μας άφησε η γειτόνισσα) και

- υπάρχει και ο Γκαρίζος ο αγριογκόμενος της περιοχής που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε απο τις φωνάρες του που κυνηγάει μιά αγριογκόμενα που τον δέρνει πότε πότε..σε καθημερινή βάση δλδ και αυτός γλείφεται αφού τις φάει..(ερωτεύτηκε την Μουσελίνα μου που όμως δεν του πολυκάθεται..).

Μ'ηπως δεν μας πιάσει το Ηθών αλλά μας στείλουν έναν ζουρλομανδύα να τον φορέσουμε και να ησυχάσουμε..

Δυσκολίες

Σήμερα είχα μία δύσκολη μέρα και ακόμη οι δυσκολίες δεν έχουν τελειώσει.. Αρρώστησε η Π (ετών 85) και ο πυρετός πήγε στα ύψη. Πάντα με καλεί όταν δεν ελέγχει την κατάσταση, όταν είναι πολύ αργά και η εισαγωγή σε νοσοκομείο πιθανή ακαγκαιότητα.. Πηγαίνω και τη βλέπω κάθε μία ώρα..αλλα δεν ξέρω πώς θα βγάλει τη νύχτα.. Η αντιβίωση είναι ισχυρότατη, εφόσον τη δεχθεί το ταλαίπωρο στομάχι της..

Ανησυχώ

Τι δώρο να πάρω

...στην 14χρονη κόρη μιάς φίλης μου? Λές και έχει στερέψει το μυαλό μου.. Πέρυσι της πήρα ένα φουστανάκι..αλλά δεν τα υπολόγισα καλά και ίσα που της έμπαινε..είχε ψηλώσει.. Εχει κανείς καμμία ιδέα για δωράκι? Τη λένε Αλεξάνδρα και θα τη δώ την Πέμπτη..

Εν όψει των εκλογών..

To σβκ απεδείχθει ιδιαίτερα κακό.. Κατά τις 7.30 (ξημέρωμα δλδ, καθότι Σάββατο) μας ξύπνησε ο ήχος φορτηγών που περνάγανε και παρκαρανε μπροστά απο τον κατά τ' άλλα ήσυχο δρόμο μας..αλλάξαμε πλευρό λέγοντας κάτι για τους κοντινούς συγγενείς τους.. ύστερα όμως απο λίγο..ακούστηκε καθαρός ο ήχος μηχανήματος..κάτι κάνανε οι μπαγάσηδες έξω απο την πόρτα μας...Εχει γούστο πάλι να άνοιγαν αυλάκια για να περάσουν ότι τους κατέβει και να ψευτομπαλώσουν την ασφαλτο..σαββατιάτικα οι γρουσούζηδες..

Στο μυαλό μας ήρθε το Γαντζουλικό καλοκαίρι πρό των Ολυμπιακών (έπος είχε γίνει) όπου απο τη μιά σκάβανε για τους τελευταίους και από την άλλη άνοιγε τα φρεσκοσκεπασμένα ο Γαντζούλας (για λογαριασμό της ΔΕΗ) για την κινητή τηλεφωνία ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Και βέβαια η ΕΥΔΑΠ έσπαγε σωλήνες ούτως ώστε μία μέρα ή που δεν θα είχαμε νερό, αλλά θα είχαμε τηλέφωνο και ρεύμα, ή θα είχαμε ρεύμα και νερό αλλά όχι τηλέφωνο..αλλά ποτέ όλα μαζί!! Το παίζαμε πολύ το α-μπε-μπα-μπλόμ τότε, πάρα πολύ..μέχρι και στοιχήματα βάζαμε σχετικά με το τι θα δουλεύει σήμερα.. και όλα αυτά για τους Ολυμπιακούς ρε γμτ...Πφφφ! )

Και σηκώνομαι με την τσίμπλα στο μάτι και κατεβαίνω κάτω και τι να δώ.. Είχε ο Δήμος φέρει φορτηγά και μηχανήματα για να γεμίσει τις λακκούβες και τους ξεκοιλιασμένους δρόμους με πίσσα.. όχι , όχι , δεν έκανε όλο τον δρόμο με πίσσα..φεύ! Ισιωνε τα αυλάκια των σαμαριών της κάθε δημόσιας επιχείρησης που είχε ανοίξει πρόπερσι (και που έγιναν χωμάτινα 2 χρόνια αργότερα) και έκλεινε τις λακκούβες (που είχαν γίνει πηγάδια) ..

Πρωϊ -πρωϊ με την αυγούλα, δείξανε την προκοπή τους..

Δημοτικές εκλογές εν όψει γαρ, όχι πως μας λυπηθήκανε..ΑΥΤΟΙ! Χα! Ούτε οδοκαθαριστής για τον δρόμο δεν έρχεται.. υπάρχει σύμφωνα με τα χαρτιά, απλά δεν εμφανίζεται..εμείς σκουπίζουμε τα πεζοδρόμια.

Μεγάλη τους η χάρη και η προκοπή κορόμηλο... κάνω έτσι και τι βλέπω?

Είχαν λερώσει τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έξω με πίσσες, και το δικό μου βέβαια.. Θα μπορούσαν να χτυπήσουν τα κουδούνια να μας πούν να τα πάρουμε...θα μπορούσαν να μας είχαν ειδοποιήσει απο την προηγούμενη για να μην τα αφήσουμε εκεί...πολλά θα μπορούσαν να κάνουν αν είχαν το στοιχειώδες νιο νιό..

Μιά δουλειά, μιά ζημιά

Αει στο διάλο πιά!

Η καλύτερη συνταγή

..........για να περνάει η λύπη είναι το φαγητό για μένα..Χμμ! Tell us something new, να μην ακούω παπαρούλες παρακαλώ, αρκετά γιατί είμαι τίγκα πιά. Το πρωϊ έγινε ο εξής διάλογος

Μ = Τι να μαγειρέψω σήμερα?

Κ = Τι έχουμε στην κατάψυξη?

Μ = Κοτοπούλ, μπιφτεκούλ, μπριτζούλ, κιμαδούλ, κατσικούλ..

Κ = όχι μωρέ πάλι κρέας σήμερα..δεν τρώμε καλύτερα κοτόπουλο?

Μ = μου θυμίζεις την ταινία "My Greek Fat Wedding" :-)))))))

Ετσι λοιπόν μετά απο λίγη σκέψη, σκάλισα το ψυγείο και βρήκα διάφορα μισοπεθαμένα ή ληγμένα, όχι πολύ ληγμένα, 2-3 ημερών (γράψε 2-3 μηνών...έτσι εξηγούνται οι μπούρδες που γράφω..τρώω πολλά ληγμένα) λαχανικά, διάφορες σάλτσες, εθνικ συστατικά και απεφασίσθει απο την μειονότητα του σπιτιού (δλδ. my sweet me που παρεπιπτόντως rulez) να φάμε vegetarian σήμερα και να ξεφύγουμε απο τη γνωστή μακαρονάδα του σβκ που σαρώνει όλα τα ημιθανή για τον ίδιο λόγο..

Ετσι σήμερα έχουμε vegetable Chop suey & Chow Mein.

Για γλυκό θα πρωτοτυπήσω.. ένα ωραίο ζελεδάκι και μετά παγωμένο Limoncino πάνω σε λίγη Δωδώνη. Τι γεύση? Δεν ξέρω τι παγωτό έχει λήξει, εννοώ περισσέψει θα ψάξω και θα δούμε..

Καλή σας όρεξη!

10 χρόνια

Δεν έχω παιδιά. Οχι γιατί δεν προσπάθησα να κάνω, αλλά γιατί δεν μπόρεσα να κάνω. Η μάλλον κανένα απο τα παιδιά που συνέλαβα δεν θέλησε να γεννηθεί και αντίστοιχα να ζήσει.

Πρίν 10 χρόνια ήταν που έφαγα απανωτές χυλόπιττες απο τους γιατρούς κατ' αρχήν και απο τα αποτελέσματα των εξωσωματικών. Σαν ερίφιο για σφάξιμο πήγαινα τότε στα κέντρα εξωσωματικής που δεν έγραφαν το όνομά τους ούτε στο κουδούνι της πόρτας..χωρίς ένα τσέκ-άπ τίποτα, μπαμ-μπάμ έπεφταν οι ορμόνες, οι ναρκώσεις χωρίς ένα καρδιογράφημα, οι εμβρυομεταφορές.. και τα λεφτά κάτω απο το τραπέζι πάντα.. για να μην πώ για τις νύχτες που ψάχναμε το "φάρμακο" και που το βρίσκαμε σε διάφορα φαρμακεία και χτύπαγα την ένεση μόνη μου, στο μπούτι συνήθως γιατί η κοιλιά πόναγε.. σαν όνειρο ακούγονται στ' αυτιά μου όλα αυτά..όλα όμως γινόντουσαν για το καλό αποτέλεσμα, ένα παιδί.

Επίσης απανωτές χυλόπιττες φάγαμε σαν ζευγάρι απο τα λογείς ιδρύματα για υιοθεσία παιδιού. Τι γελοιότητα και εκείνη, τι αισχρή κωμωδία όταν καλούνται τα επίδοξα ζευγάρια να καταθέσουν τις αιτήσεις μαζί με το Ε9 τους και ότι άλλο ίσως να δηλώνει το ΦΜΑΠ τους..τάχα μου πως βασιζόντουσαν σε όλα αυτά τα κριτήρια.. Και μετά άλλα ραντεβού για να μάθουν τους λόγους που στην αίτηση βάλαμε ότι δεν μας πείραζε παιδί άλλης φυλής, έστω και με μερική αναπηρία, εντύπωση τους είχε κάνει.. όχι πώς θα μας έκαναν τη χάρη..Μπάαα! Δεν μας έδωσαν παιδί ούτε εκεί, μας είπαν γραπτώς κιόλας ότι δεν είχαν, αλλά αν παρουσιαζόταν κανένα παιδί απο την Μαύρη ήπειρο, η παιδί αθιγγάνων, θα μας ειδοποιούσαν!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο πόνος αβάσταχτος γιατί ήθελα ένα παιδί.. Μου στοίχισε..είχα φθάσει σε σημείο να αποφεύγω τα μωρά, τα παιδιά γενικά..πόναγα ενώ τα έβλεπα και τα δάκρυα γέμιζαν ωκεανούς, που ποτέ δεν ξεχυλούσαν. Μετά άρχισα να μαζεύω ζώα απο τους δρόμους, να τους δίνω σπίτι, φαγητό αλλά κυρίως στοργή.. την οποία έπαιρναν με το παραπάνω και με αντάμειβαν με γλειψιές, γουργουρίσματα και άπειρες χαρούλες.

Δεν μου κάνουν εντύπωση τα παιδάκια πιά, αδιάφορη αισθάνομαι..

πηγαίνω στα σπίτια των γνωστών μου και δεν δίνω σημασία στα μωρά ή τα μικρά παιδάκια, ούτε που με αγγίζουν , έμαθα τον εαυτό μου να μην με αγγίζουν, σβήνουν αυτόματα απο το οπτικό μου πεδίο.. Βάζω την πανοπλία μου και είμαι άτρωτη.

Εχει προφανώς καλυφθεί το κενό απο τα γατάκια και τα σκυλάκια που νταντεύω εδώ και χρόνια και που με νταντεύουν και εκείνα αντίστοιχα.

10 χρόνια .

Παράδεισος

Εκούσια περνάω τον Αύγουστο στην Αθήνα.
Μιά Αθήνα άδεια,
οι λεωφόροι έρημοι,
πάρκινγκ άνετο και άκοπο
ο ουρανός καθαρός, μιά Αθήνα χωρίς ήχους,
χωρίς θόρυβο..
χωρίς ρύπους
γκούχ γκούχ
χωρίς τους Αθηναίους
που έχουν στοιβαχθεί όλοι στην ύπαιθρο και τα νησιά βουλιάζουν απο τον κόσμο..

Α πα πα !

Εδώ είναι παράδεισος! Μία φορά τον χρόνο ας τον απολαύσω

Σαν σήμερα

πρίν 14 χρόνια, νοικιάσαμε με τον Κ αυτό το διαμέρισμα.. τη φωλίτσα μας. Δεν ήταν μεγάλο, μάλλον πρός το μικρό και cosy έφερνε, καμμία σχέση με τα σπίτια άλλων γνωστών μας..

σαν σήμερα το κλείσαμε. Ηρθαμε με όλη την οικογένεια να το δούν και εκείνοι και να χαρούν μαζί μας.

Ηταν και η Φ. μαζί, η μανούλα μου, κρατώντας ένα μεγάλο κλειστό κουτί. Οταν μπήκε στο άδειο διαμέρισμα άνοιξε το κουτί και απο μέσα άρχισε να σκορπάει καραμέλες.. όλων των ειδών και όλων των χρωμάτων..

"Βρε μαμά, γιατί το κάνεις αυτό..όλες αυτές τις καραμέλες που σκορπάς, ποιός θα τις μαζέψει?"

" Το κάνω σαν ευχή, για να έχετε μιά γλυκιά ζωή κόρη μου.. "

Σαν σήμερα

Εξωτική πανσέληνος

Αν και είμαι άνθρωπος του ήλιου, του φωτός και της ημέρας αποφάσισα να βγάλω φωτογραφίες της πανσελήνου. Αν και ποτέ ως τώρα δεν ήμουνα τρελλη fan της εν λόγω κυρίας, δεν με συναρπάζει το φεγγάρι ιδιαίτερα, δεν θα φάω τα ματάκια μου να το ατενίζω ζητώντας να μάθω τα μυστικά του.. και η σονάτα του σεληνόφωτος, καλή είναι δεν λέω αλλά ακούγεται και σαν νανούρισμα..ποιήματα ποτέ δεν μου ενέπνευσε να γράψω (τα σατυρικά στιχάκια που κατά καιρούς συνθέτω δεν μετράνε) και γενικά δεν νοιώθω ερωτευμένη με την ύπαρξή του.

Κατ΄αρχήν ο Κ έστησε το τρίποδο στη σωστή θέση, έβαλε τη μηχανή επάνω και περίμενε την δεσποινίδα να εμφανισθεί. Περιμένοντας πίναμε και το κρασάκι μας.. φάγαμε και κάτι μεζεδάκια.. και όταν τελικά εμφανίσθηκε με το άσπρο της φουστανάκι.. ήμουνα επιεικώς τύφλα. (Tell me somthing new)..

Ετσι η κάμερα μου κουνήθηκε την ώρα που έβγαζα τις φωτογραφίες.. Τι κουνήθηκε δηλαδή, πήγε και ήρθε..
σαν UFO που έρχεται κατα πάνω μας φαντάζει το φεγγάρι..
και που πολλαπλασιάζεται σε άλλα μικρότερα στην προσπάθειά του να πιάσει τη γή. Ο άλλος συγκεντρωνόταν να βγάλει την καλύτερη εικόνα και η αφεντιά μου χοροπηδούσε με την κάμερα στο χέρι θεωρώντας ότι είμαι που είμαι φεσάκι, σταθερό χέρι δεν έχω, δώστα όλα τώρα και ότι βγεί.

Ετσι βγήκε κάπως σουρεάλ, το προτιμώ με αυτή τη μορφή απο την εικόνα που βλέπει όλος ο κόσμος.

Fetish Αυγούστου

O Ελληνας οδηγός

Μοναδικός στο είδος του. Σπάει όλους τους κανόνες. Το αυτοκίνητο έχει γίνει προέκταση του πέους του, το πήρε για να το δείξει, τη δύναμή του, το καμάρι του, για να δείξει πόσα απίδια βάνει ο σάκκος, το καβαλλάει σαν το άτι του και φεύγει..Φάτε τη σκόνη μου.

Οδήγημα πάντα αριστερά και γρήγορα, τις προσπεράσεις μας πάντα απο δεξιά, ιδιαίτερα κολλάμε στο κώλο των μπροστινών που πάνε με 50 δεξιά για να προχωρήσουν λίγο, εμποδίζουν τα ραμολί (άει μωρή πλύνε τα πιάτα σου) και βιαζόμαστε.

Μετά βγάζουμε την κεφάλα μας αριστερά, αγριοκυττάμε τον/την που βρίσκεται στη μεσαία λωρίδα, άντε να βγάλουμε και κανένα χέρι, κάνουμε σφήνα και μπαίνουμε..

"Οταν στρίβεις πρέπει να βγάλεις φλάς" λέει η γυναίκα.. σιγά, τα φλάς είναι για τους φλούφληδες, εγώ είμαι άντρας.

Το κόκκινο φανάρι είναι προειδοποιητικό α) άμα είσαι κοντά του σε προειδοποιεί ότι αν το πατήσεις θα περάσεις β) άμα είσαι κοντά αλλά υπάρχει ο νομοταγής λαμάκας μπροστά, προλαβαίνεις να κάνεις σφήνα και να περάσεις, γ) αν είσαι μακριά, ε! τι να κάνουμε, ας σταματήσουμε να φτιάξουμε το μαλλί, να πιούμε μιά γουλιά φραπέ, να φτύσουμε και λίγο έξω. Το κίτρινο φανάρι δεν καταλαβαίνεις την ύπαρξη του εκτός αν το βάλανε να προειδοποιεί να μαρσάρουμε..

Τι υποννοείς ότι κέρδισα ένα καφάσι μπανάνες με το σπαθί μου? Γιατί πίθηκος είμαι?

2)Παρκάροντας στο σούπερ μάρκετ

Εδώ μπλέκονται τα φύλλα. Αποδεικνύεται ότι και οι γυναίκες έχουν φετίχ. Μεγάλα. Απύθμενα, με φυμέ κάλτσες, ζαρτιέρες και ouvert κυλοττάκια... Αύγουστο μήνα όλο το υπόγειο πάρκινγκ άδειο. Που πάει η μαντάμ και το βάζει? Στη τελευταία θέση, πρίν το στρίψιμο για την έξοδο. Και δεν μιλάμε για ένα smart αλλά για ένα μεγάλο τζίπ. Πώς να στρίψεις? Θα πρέπει να κάνεις όπισθεν...το πάρκινγκ άδειο και εσύ να κάνεις μανούβρες..

Η το άλλο το πιό ωραίο. Εχεις ψωνίσει και φορτώνεις τα πράγματα στο αυτοκίνητο. Είσαι το μοναδικό αυτοκίνητο στο χώρο, μπροστά τουλάχιστον 10 θέσεις άδειες, το ίδιο και πίσω σου. Ερχεται η μαντάμ και παρκάρει δίπλα σου. Ο καθρέφτης της ακουμπάει στον δικό σου. Δεν μπορείς να ανοίξεις την πόρτα του οδηγού γιατί δεν χωράς. Την κυττάς, σε κυττάει. Οχι δεν πρόκειται για κεραυνοβόλο έρωτα, για κάτι άλλο πιό βαθύ, πιό ωραίο.. Σου λέει "εδώ είναι η θέση μου, πάντα εδώ παρκάρω" , αρχίζεις να τα παίρνεις. Μήπως γράφει και το όνομά σου κάτω? "η κα Μπουφίδου"

Πάς στο αυτοκίνητο βγάζεις το καφάσι με τις μπανάνες.

"Μα που τις πάτε τις ξεφλουδισμένες μπανάνες και τις μπανανόφλουδες? Οχι, μη! Οχι στην εξάτμιση...καλά, καλά, πώς κάνετε έτσι..φεύγω τώρα αμέσως.. μα τι κόσμος είναι αυτός, ζούγκλα έχουμε γίνει, ούτε να παρκάρεις δεν μπορείς.."

3) Η παραλία

Εδώ έχει πολλά βίτσια. Πιάστε πρώτο τραπέζι πίστα.

Νούμερο πρώτο ο σφίχτης, μπρός πίσω περνάει και ξαναπερνάει μπροστά σου. Γυαλίζει και βρωμάει ολόκληρος, γυαλίζει απο τα αντιηλιακά που έβαλε για να γυαλίζει και βρωμάει απο τα αντιηλιακά που έβαλε για να γυαλίζει. Γύρω του πλήθος ερωτευμένες σφίγγες.., κρατάς την αναπνοή σου και κυττάς αλλού, που θα πάει θα δεί ότι δεν ..και θα φύγει.

Νούμερο δύο οι ρακέττες. Απο τότε που ήμουνα παιδί κάποιοι παίζανε ρακέτες στις κατάμεστες με κόσμο παραλίες. Και όλο έχαναν τα μπαλάκια, τα μπαλλάκια που πέφτανε στα πιό απίθανα μέρη, στη κεφάλα του ενός, στο στήθος της άλλης.. κλπ. Και όλοι τους βρίζανε και εκείνοι καμάρωναν..ναί βρίσε με κι άλλο.. ανάβω.

Νούμερο τρία το φαγοπότι. Δεν μιλάμε για αναψυκτικά εδώ και φραπέδες αλλά για σουβλάκια, τυρόπιττες, καρπούζι που θα τα φάς μετά τον μπάνιο σε απόσταση αναπνοής απο τον διπλανό σου που δεν την βρίσκει να μυρίζει την τσίκνα ή την τυρίλα..Α! Φεύγοντας μη ξεχάσεις να πετάξεις τις καρπουζόφλουδες έξω απο τους σκουπιδοντενεκέδες.., ή τις θάβεις στην άμμο. Μπράβο καμάρι μου!

Νούμερο τέσσερα, οι μαμάδες. Σύνηθες φαινόμενο, ο μικρός κάνει λασπόλουτρα ή ανοίγει τρύπες στην άμμο, πετάει νερά και γενικά φέρεται σαν παιδί. Αντίστοιχα φέρεται η τσιρίζουσα μαμά/γιαγιά "Νικολάκηηηηη! Βγές έξω να φάς".. Ο Νικολάκηηηης βέβαια έχει συνηθίσει και δεν ιδρώνει τ' αυτί του, ιδρώνει όμως το δικό μας.. Αχ! Ηρώδη, κούκλε μου, απ' τις μαμάδες έπρεπε να αρχίσεις..

Μνήμη

Πρόβλημα φαίνεται να έχω με τη μνήμη. Ξεχνάω τα βιβλία που έχω διαβάσει. Θυμάμαι ότι διάβασα τους συγκεκριμμένους τίτλους αλλά άμα ερωτηθώ σε τί θέμα αναφερόταν ο συγγραφέας, το έχω ξεχάσει.

Και δεν μιλάμε για ελαφρά αναγνώσματα, αλλά για συγγραφείς που πάντα μου άρεσαν, κλασσικούς, Κρόνιν, Βέρν, Ντίκενς, Αλκοτ, Ουγκώ, Τολστόϊ, Τουαίην, Στήβενσον, Σαίξπηρ, Τσόσερ, Ντόϋλ, κλπ.

Πολύ κακό.

Μπλέ εντυπώσεις

από τις διακοπές του Ιουλίου.
Σε πόσα κύματα θα σκαρφαλώσω,
σε πόσες θάλασσες θα απλωθώ?
Πόσα ψαράκια θα μετρήσω,
πόσα κοχύλια θα μαζέψω?
Ξέρω κι εγώ?

Μύλοι, ένα χωριουδάκι νότια του Ναυπλίου, πρός το Κιβέρι. Τίποτα ιδιαίτερο. Απλή ήσυχη παραλία, ρηχά νερά και πολύ λάσπη. Κάποιοι έρχονται και για ιαματικά λασπόλουτρα.

Νέα Κίος, κανάλι που πάει μέσα στη στεριά, αλμυρό νερό και ψαρόβαρκες. Ιδανικό τοπίο για όσους βλέπουν μόνο την ομορφιά. Σαν κάρτ ποστάλ.

Πράσινες εντυπώσεις

απο τις διακοπές του Ιουλίου

Το φυτό αυτό το έχουμε 15 χρόνια, φέτος όμως έβγαλε αυτό το παράξενο σαρκώδες λουλούδι, όλο αγκάθια, δεν μυρίζει εν τούτοις δεσπόζει. Απειρα έντομα μπαινοβγαίνουν, η ομορφιά του απαράμιλλη. Πόσο να κρατήσει άραγε? Εμείς το λέμε "Τσίκα" πώς να είναι όμως το όνομά του?

Αν φέτος το χειμώνα πέσει πολύς σκόρος, ίσως να χρειαστούμε την όμορφη λεβάντα..ειδάλλως θα την χαίρονται τα μελλίσσια και τα τζιτζικάκια...
Πέρυσι το σταφύλι ήταν πλούσιο, φέτος προβλέπεται πλουσιώτερο, έχει σκαρφαλώσει και στα δένδρα. Τρείς ποικιλίες, σταφίδα, μαύρο και φράουλα.. Η πεθερά μου βαρέθηκε να φτιάχνει μουσταλευριά..να κάνω σταφύλι γλυκό? Με προβληματίζουν τα κουκούτσια, πώς να τα βγάζω χωρίς να λιώνω τις ρώγες?
Απειρα τα ρόδια. Θα φάμε όμως κανένα? Γιατί πέρυσι τα φάγανε τα πουλιά, ή κάποια αρρώστεια.. όλα ήταν τρύπια. Αχ!

Να μπορούσα να κράταγα τις στιγμές, των δένδρων όταν παράγουν τους καρπούς..κομμάτια βλέπω της ζωής τους, τις διάφορες φάσεις της ολοκλήρωσης. Καμμιά φορά παίρνω και τους καρπους, όχι όμως πάντα.

Ετσι για να ζώ με την προσμονή, αν φέτος θα είναι η φορά που θα φάω ένα δικό μου ρόδι, λίγα σταφύλια, θα μαζέψω άνθη νερατζιάς, ζοχούς και ραδίκια, οι ελιές θα κάνουν λάδι, ή θα αρκεστώ στα πορτοκάλια και νεράτζια?

Αλλά το αγκαθωτό λουλούδι δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα. Οπως και τόσα άλλα.

Ολη η ζωή τελικά.

Κεφαλάρι

Ενα όμορφο χωριό 3 χλμ ΝΔ του Αργους. Φημίζεται για τα ωραία του σπίτια, αρχοντικά, δροσιά, τοπίο και έξοχες ταβέρνες.

Μπροστά δεσπόζει η η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που λέγεται και Παναγία Κεφαλλαριώτισσα που είναι χτισμένη στην είσοδο μιάς σπηλιάς μέσα στην οποία βρέθηκαν κεραμικά της Νεολιθικής εποχής και λεπίδες από δόρατα της Παλαιολιθικής.

Αξίζει τον κόπο να ανεβεί κανείς όλα τα σκαλιά και να μπεί στο τούννελ που οδηγεί στη σπηλιά..η κούραση θα ξεθυμάνει όταν βρεθεί πάλι έξω και κυττάξει κάτω. Από το Κεφαλάρι ξεκινάει ο Ερασινός ποταμός ο οποίος μπροστά απο την εκκλησία σχηματίζει μία λίμνη πλαισιωμένη απο αιωνόβια πλατάνια.. να ρίχνουν δροσερές σκιές στο κατ΄άλλα καυτό αργολικό τοπίο.

Γύρω-γύρω απο τη λίμνη υπάρχουν τραπεζάκια για ποτό, καφέ, γλυκάκι και αργότερα κανένα κοψίδι, καμμιά γουρνοπούλα..όλο και κάτι ωραίο. Θέλουμε να απολαύσουμε λίγη σκιά και καθόμαστε στον Καπουλάρο για ένα ουζάκι.. περνάνε 5, 10, 15, 20 λεπτά μέσα στα οποία έχουμε κορακιάσει, δεν έφερε ο μάστορας ούτε ένα ποτήρι νερό, "κόκκαλα πιά έχει αυτό το ουζάκι" , όπου στα 25 λεπτά εμφανίζεται αυτό

και μας αποζημιώνει. Φρεσκοτηγανισμένα τα κεφτεδάκια λιώνουν στο στόμα, το ίδιο τα κολοκυθάκια, οι μελιτζάνες, οι πιπεριές, άσε δε το σαγανάκι..ποίημα.. Και η τιμή συμπεριλαμβανομένων και των δύο μέτριων καφέδων που ακολούθησαν, 4 ευρώ, όχι το άτομο, σύνολο!!!!

Ναύπλιο

Στις 21/7, πήγαμε στο εξοχικό μας και κατά κάποιο μαγικό τρόπο αναρρώσαμε απο την ατέλειωτη βοή της πόλης..αφήσαμε πίσω τους σιωπηλούς αναστεναγμούς των κουρασμένων αθηναίων και βυθιστήκαμε. Η όλα ή τίποτα.

Ναύπλιο. Πόλη που συνδυάζει την ιστορία και παράδοση, ξενοιασιά και ωραία θάλασσα για όλα τα γούστα, άπειρες φυσικές ομορφιές, αρχαιολογικές εξερευνήσεις, θεατρικές παραστάσεις στην κοντινή Επίδαυρο, εκθέσεις ζωγραφικής, βόλτες στην παλιά πόλη που μοιάζει με τα σοκάκια της Νάπολης, άπειρα καλαίσθητα μαγαζάκια για αγορές ή για φαγητό και ποτό μιά πόλη κουκλί και τόσο μα τόσο κοντά στην Αθήνα πλέον..
Παλιά όμως δεν ήταν έτσι, κάποτε ήταν η πόλη των φυλακών και των βασανιστηρίων. Μπουντρούμια στο Παλαμήδι, κάτεργα στην Ακροναυπλία, φυλακές στο παλιό Τζαμί που τώρα είναι γκαλερί, εκεί καταδικάστηκε και ο Κολοκοτρώνης. Μία πόλη βογγητών και αδικίας. Τότε.

Μπούρτζι. Σαν βαρκούλα που αρμενίζει φαίνεται απο τα ζαχαροπλαστεία της παραλίας..Στο φεστιβάλ στήνεται εκεί ολόκληρο κονσέρτο με τους μαγικούς ήχους να πλημμυρίζουν τους πιστούς. Τώρα.

Κάποτε όμως δεν ήταν έτσι. Χτίστηκε απο τους Βενετσιάνους γύρω στο 1471 και χρησίμευε κατ΄αρχήν σαν βίγλα..να βλέπουν τι θέλει να μπεί στο λιμάνι. Για τον λόγο αυτό υπήρχαν αλυσίδες που το ένωναν με την πόλη..είχε και πολλά κανόνια γύρω γύρω.

Αργότερα έγινε κατοικία του δήμιου. Στην αυλή του, ήταν στημένη η καρμανιόλα. Μετά ανέλαβαν άλλοι και καθαρίστηκε και έγινε πανάκριβο ξενοδοχείο, μέχρι τους σεισμούς του '81 όπου έπαθε αρκετές ζημιές και σφραγίσθηκε. Τώρα άκουσα πώς ξανάνοιξε για περιήγηση όμως μόνο.
Ισως μετά το Παλαμήδι να είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Ναυπλίου.

Προχωρώντας πρός το Νεκροταφείο βλέπουμε το λιοντάρι των Βαυαρών σκαλισμένο στο βράχο. Το λιοντάρι μοιάζει να κοιμάται κουλουριασμένο με λυπημένη έκφραση. Το σκάλισε ο γερμανός γλύπτης Siggel κατά προτροπή του Οθωνα, εις μνήμη των Βαυαρών που πέθαναν απο δυσεντερία ή τύφο, το 1833-34. Οι ντόπιοι το λένε και "Αγγουρώον" γιατί ο λόγος του θανάτου ήταν κάποια πικράγγουρα που φάγανε οι άτυχοι Βαυαροί.

Ανεβαίνοντας το βουνό για Παλαμήδι, αν τραβήξουμε ευθεία βρισκόμαστε μπροστά στην ωραιότερη παραλία της περιοχής, την Καραθώνα. Ενας μεγάλος κόλπος με άμμο, άμμο, άμμο και αρκετή σκιά απο τους ευκαλύπτους που χρόνια πρίν είχε φυτέψει ο Ελλ. Στρατός. Ο πατέρας μου έκανε μπάνιο στην Καραθώνα όταν ήταν μικρός, μετά έκλεισε η παραλία γιατί την πήρε ο Στρατός αλλά στη δεκαετία του '70 ξανάνοιξε για το κοινό.. Η θάλασσα ρηχή με αμμώδη βυθό, πλήθος καβουράκια και πεταλίδες στον πάτο φαίνονται με τη μάσκα..πιό κάτω αστερίες ξαπλώνουν ανάμεσα απο τα φύκια.. Μιά θάλασσα πλατιά που ποτέ δεν σε αφήνει..

Σε εμάς αρέσουν τα πιό βαθιά νερά, έτσι πήγαμε πιό πέρα πρός τα βράχια, εκεί όπου αράζουν οι βαρκούλες και κάτσαμε

μέχρι που άρχισε να νυχτώνει..πώς πέρασε η μέρα..σαν άγγιγμα απο φτερό γλάρου..

Η παραλία δεν μας άφησε..εμείς κάναμε αυτό το βήμα..σέρνοντας της γυρίσαμε την πλάτη..μέχρι αύριο.

Μικρές καθημερινές ιστορίες

Η χθεσινή μέρα κύλησε αργά. Πολλές εξωτερικές δουλειές που όλες θέλανε την ώρα τους για να γίνουν. Η ώρα πάλι όταν στέκεσαι στην ουρά, κυλάει αργά. Ουρά είναι αυτή, ολοι καμωνόμαστε τους αδιάφορους όταν στεκόμαστε σχετικά κοντά στους άλλους, μπαίνοντας ίσως στον προσωπικό τους χώρο.

Πρώτη στάση Ταχυδρομείο. Παραλαβή δέματος και κάτι πληρωμές. Καλά σήμερα θα στείλετε όλοι σας δέματα, μέρες Χριστουγέννων είναι και δεν το έχω καταλάβει? Νο. 228. Στον φωτεινό πίνακα καλούν το 195, πάλι καλά, το πολύ κανά τεταρτάκι να κάτσω. Κάθομαι πίσω. Μπροστά μου δύο κύριοι, μάλλον αρκετά γνωστοί. 55άρηδες στο νερό. Λίγη κοιλίτσα επιμελώς σκεπασμένη, γκρίζα μαλλιά αραιά εδώ και εκεί. Χωρίς να θέλω, ακούω μέρος της κουβέντας τους..

"Βάζω που λές τους χρωματιστούς φακούς, φοράω το σφιχτό μποξεράκι που σου είπα, απλά ρούχα και πάω στο κλάμπ.. Μαλάκα, για πότε τις ρίχνω..μιά ματιά με τις ματάρες μου και μένουν ξερές να γλαρώνουν.. και μετά σέξ στο ημίφως χαμπάρι δεν παίρνουνε, έχουν μείνει στο μύθο" Δεν πιστεύω στα αυτιά μου, ΑΥΤΟΣ να ρίχνει την κάθε γκόμενα, ΑΥΤΟΣ με τις ρυτίδες, την κουρουπίτσα και το συνηθισμένο λούκ.. Μιά ιστορία δημιουργείται μέσα στο μυαλό μου, χαρτί και μολύβι αμέσως.. θέμα illusions.

Μετά πάω για τράπεζα, άλλη ουρά εκεί, όρθιοι σαν μπριτζόλες στον γάντζο στεκόμαστε, ακίνητοι και αγέλαστοι, κανείς δεν μιλάει, τι να πεί και σε ποιόν..σκέφτομαι την κα Π και την καταννόηση. Μεγάλη στην ηλικία, κοντά 85, κάνει τα δικά της γιατροσόφια, τις δικές της εξετάσεις, χωρίς να θέλει να πάει στο γιατρό, νομίζει ότι τα ξέρει όλα, όμως κάποια στιγμή διαπιστώνει με τον κακό τροπο ότι την πάτησε.. και τα γιατροσόφια δεν έπιασαν.. βοήθεια, ένα γιατρό, τη 12 ώρα.. Ο Μάρκος μου το είπε "οι μεγάλοι χρειάζονται χώρο, χρόνο και κατανόηση απο τους μικρούς", συμφωνώ, έλα όμως που μου έρχεται να κάνω μικρούς φόνους, όταν τη βλέπω να πασαλείβεται σαχλαμάρες για να φύγει η αναφυλαξία που μπορεί να προέρχεται απο τη βαφή, τη γάτα, κάποιες τροφές, κάτι τη τσίμπησε, κάτι τι που μόνο ο γιατρός μπορεί να πεί.. Το βουλώνω όμως για χάρη της κατανόησης.. Ας το πάρει το κύμα..

Επειτα φαρμακείο.. άλλη ουρά εκεί. Ο φαρμακοποιός έχει γίνει φίλος, δάσκαλος, σύμβουλος, συντρέχει, προσπαθεί.. ευτυχώς που η προσωπικότητά του βοηθάει, σε προσκαλεί να μπείς στη επιχείρησή του, όμως θυμάμαι τον πατέρα του. Μορφή στο Π. Φάληρο. Απίθανος. Αθυρόστομος μέγας εφ' όσον τον έπαιρνε.. όχι όμως πρόστυχος, κύριος. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην τον είχε πειράξει.. Εμπαινες στο φαρμακείο του και δεν ήθελες να φύγεις. Το τι έλεγε δεν λέγεται, για την πολιτική, την καθημερινότητα, ανέκδοτα σύννεφο. Είχε και καρέκλες και ένα τραπεζάκι για τους μόνιμους.. νομίζω ότι έφτιαχνε και καφέδες στα ιδιαίτερα. Το καλύτερο ήταν όταν καμμία κυρία ήθελε να της κάνει ένεση..τους έβγαζε όλους έξω, κατέβαζε τις κουρτίνες "Τώρα Χειρουργώ!" έλεγε.. και την επομένη έκανε διάλεξη για τα γυναικεία οπίσθια και τη γλύκα τους..

ΚΕΠ. Εχει αλλάξει το σέρβις. Ανάλογα πάει με τον υπάλληλο. Αν πέσω σε σωστούς υπαλλήλους που σέβονται τον εαυτό τους η δουλειά μου θα γίνει. Χθές όμως έπεσα στον κύριο Πολυθρόνα. Αδύνατον να σηκωθεί. Ο πισινός του φαίνεται είχε κολλήσει με το ύφασμα. Οχι δεν ήταν χοντρός. Στοχαζόταν. Καθόταν ευθυτενής, μασώντας τον μύστακα και ατένιζε το άπειρο. Μιά απλή βεβαίωση, το γνήσιο της υπογραφής.

"Μήπως μπορώ να έχω ένα φωτοαντίγραφο για την δεύτερη βεβαίωση"? ρώτησα

"Μαϊστα, να πάτε δύο δρόμους πιό κάτω, απέναντι απο το Δημαρχείο έχει φωτοτυπικό", λέει

"Μά πίσω σας είναι το φωτοτυπικό, μήπως θα ήταν εύκολο, θα σας πληρώσω τη φωτοτυπία"..λέω η αδαής.

"Αδύνατον. Δεν βγάζω φωτοτυπίες.. είπε ο Πολυθρόνας..

Ετσι απευθύνθηκα σε μία κοπελλιά (καθισμένη σε καρέκλα) δίπλα που βεβαίως μου έβγαλε την φωτοτυπία και μου την σφράγισε αντίστοιχα.

Πάω για το σπίτι.. πέρασα και απο τον Κινέζο και πήρα ένα μπλουζάκι, 3 ευρώ.. πολύ καλή τιμή..

Πατρίδες

Αν δεχθούμε το σκεπτικό ότι όλοι οι λαοί δικαιούνται να έχουν μία πατρίδα και να ζούν στα εδάφη των προγόνων τους, φαντάζομαι ότι μας βρίσκει όλους σύμφωνους.
Πόσοι όμως λαοί το έχουν πετύχει αυτό στον σύγχρονο γεωγραφικό χάρτη?
Πάρα πολλοί. Σωστό. Οχι όμως όλοι.
Σιγά σιγά ίσως όλοι να το αποκτήσουν. Ισως

Κάποιοι λαοί μείνανε στα εδάφη των προγόνων τους. Οι τυχεροί.
Αλλοι περίμεναν χρόνια ωσπου να το πετύχουν και τελικά με ή χωρίς εξωτερική βοήθεια, το πέτυχαν.
Αυτοί οι τελευταίοι όμως θα πολεμήσουν με νύχια και με δόντια για να ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ την πατρίδα τους. Αλώβητη.

ΟΜΩΣ
Σε μερικές περιπτώσεις το να κρατήσεις κάτι μπορεί να επιφέρει τη δυσαρέσκεια στις γείτονες χώρες. Να μη σε θέλουν, βρε παιδί μου. Ούτε εσένα να θέλουν ούτε τους συμμάχους σου.

ΟΠΟΤΕ
Εχουμε συνεχή πόλεμο. Με μικρές διακοπές. Οι εμπλεκόμενοι υποφέρουν, πεθαίνουν τα παιδιά τους και οι γυναίκες τους. Καταστρέφονται οι πατρίδες τους και ο θυμός αυξάνεται.

Θα σταμάταγε η συνεχής σύρραξη αν κάποιοι λαοί δεν αποκτούσαν πατρίδα? Η την έχαναν στη διαδρομή?

Είναι όμως δίκαιο αυτό?
Είναι όμως δίκαιο να πεθαίνουν και οι μέν και οι δέ?

Στο όνομα της πατρίδος?

(Δεν είμαι ΥΠΕΡ των Παλαιστινίων, των Λιβανέζων, των Εβραίων και των συμμάχων τους.

Είμαι ΚΑΤΑ της οποιαδήποτε Βίας, είτε γίνεται στο όνομα της θρησκείας, είτε στο όνομα της πατρίδας. )

(Το να βρίζουμε και να καταριώμαστε κάποιους λαούς ότι προκαλούν τον όλεθρο σε κάποιους άλλους γείτονές τους, δεν λύνει το θέμα της πατρίδας. Αν αμφισβητούντο οι πατρίδες των Βαλκανίων, τα ίδια δεν θα γινόντουσαν και εδώ?)

Μαρίνα

Σήμερα είναι η μέρα μου. Η μέρα της γιορτής μου.
Το κέρασμα, για όλα τα γούστα ελπίζω, φρουτάκι, καφέ γλυκάκι.